muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/10894, Karar No: 2021/353, Tarih: 21.01.2021

Mahkemece, bozmaya uyularak yapılan yargılama neticesinde, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafça temyiz edilmiştir.

1-Hükme esas alınan 27/11/2019 tarihli bilirkişi raporunda; dava konusu faturaların endeks tüketimlerine göre hesaplanan faturalar olduğu ve fatura içeriğinde ek tüketim ya da hesaplamaya dair bir tüketim bulunmadığı, davalı şirket tarafından eksik tüketim miktarına ilişkin hesabın 09/03/2015 tarihli hesap kartı ile ... göre yapıldığı ve dava konusu edilen dönemi kapsamadığı, davacının dava konusu edilen faturaların yüksekliğine dair itirazı sebebi ile sayaç değişimi öncesi ve sonrası günlük tüketimlerinin incelendiği ve sayaç değişimi öncesi günlük tüketimlerinin daha fazla olduğunun tespit edildiği, dolayısıyla bu faturaların normal tüketim faturası olduğunun tespit edildiği görüşüne yer verilmiş ise de, 2015/3 dönem faturası incelendiğinde ek tahakkuka ilişkin tüketimlerin yansıtıldığı dolayısıyla alınan bilirkişi raporunun hüküm vermeye yeterli olmadığı anlaşılmıştır.

O halde mahkemece; bozma ilamı doğrultusunda öncekiler dışında alanında uzman 3 kişilik bilirkişi heyetinden tarafların aşamalardaki itirazlarını ve bozma ilamını da karşılar şekilde bir rapor alınması ve hasıl olacak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirmeler ile hazırlanmış bilirkişi raporu esas alınarak yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerekmiştir.

2- Bozma nedenine göre, davacı tarafın diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle hükmün HUMK'nın 428. maddesi gereğince davacı yararına BOZULMASINA, 2. bentte açıklanan nedenlerle davacı tarafın diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nın geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nın 440. maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 21/01/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/414, Karar No: 2024/2483, Tarih: 11.03.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/414 E.  ,  2024/2483 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2023/129 E., 2023/277 K.

KARAR : Ret

Taraflar arasındaki iş kazası tespiti davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda davanın reddine karar verilmiştir.

Mahkeme kararı, davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I.DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacının 11.04.2014 tarihinde davalının .... İlçesi .... Köyündeki bahçesine odun taşıyarak odunları kesmek üzere anlaştığı, odunları pat pat adı verilen bir araçla davalının bahçesine taşıyan davacının burada balta benzeri bir alet ile odunları kırmaya başladığı, bu sırada odunları kırarken odunlardan sıçrayan bir dal parçasının davacının sol gözüne gelerek yaralamış olduğu, davacının gözünün kör olmasına neden olan olayın iş kazası olduğu, bu kazanın gerçekleşmemesi için davalının herhangi bir önlem almadığı, ekipman sağlanmadığı, asli kusurun davalıda olduğu, davacının fonksiyon kaybına uğradığı, bu nedenle maddi zararın tahsili amacıyla dava açtığı, bu davada kazanın iş kazası olduğunun tespiti amacıyla kendisine bir ay süre verildiği iddiasıyla 11.04.2014 tarihinde meydana gelen kazanın iş kazası olduğunun tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II.CEVAP

Davalı ... vekili cevap dilekçesinde özetle; davalının 2014 yılı Nisan ayında sonbaharda yaptğı budama işi sonrası bahçede kalan odunları belli bir meblağ karşılığı evine taşıması için davacı ile anlaştığı, ancak bu anlaşma yalnızca davacıya ait olan pat pat diye tabir edilen araçla odunların bahçeden alınarak davalının eşliğinde evinin yanındaki ahırın önüne taşınmasıyla sınırlı olduğu, olayın özüne bakıldığında davalı ile davacı arasında bir iş sözleşmesi değil salt odunların bir yerden başka bir yere taşınmasına ilişkin bir anlaşma olduğu, davalının odunları araçtan kendisinin boşalttıktan sonra davacıya anlaştıkları ücreti verdiği ve taşıma ilişkin anlaşmanın sona erdiği, davalının davacıdan herhangi bir odun kesme işlemi talep etmediği, ancak davacının elinde satırla küçük bir odun parçasına vurduğu ve odundan sıçrayan kıymık parçasının gözüne giderek yaralandığı, bu hususta davalının hiçbir ihmali davranışı söz konusu olmadığı savunmasıyla davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III.İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III.İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesi tarafından 04.02.2021 tarihli ve 2020/163 Esas, 2021/6 Karar sayılı Niğde İli, .... ilçesi, ..... Köyünde 11.04.2014 tarihinde davacı ...'in kendisine ait patpat denilen araçla ...'nin bahçesine taşınan odunları satır denilen el aleti ile kestiği esnada odun parçasının gözüne sıçraması sonucu yaralandığı, davacı tarafın bu olayın iş kazasını sayılmasını talep ettiği, olayın meydana geldiği tarih olan 11.04.2014 tarihinde davacıya ait herhangi bir iş yerinde sigorta kaydının bulunmadığı, tanık beyanlarından da anlaşılacağı üzere davacının odun taşıma işini bitirdikten sonra dinlenme sırasında kendi kararıyla orada bulunan satırı alarak dalları kesmek istediğinin anlaşıldığı, davalı ile aralarında herhangi bir iş sözleşmesinin bulunmadığı, 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanun'un 4 üncü maddesi a bendine göre hizmet akdi ile bir veya birden fazla işveren tarafından çalıştırılanların sigortalı sayılacağı belirtilmiş olup hizmet akdinin zorunlu olduğunun anlaşılacağı, yine 5510 sayılı Kanun'un 13 üncü maddesinde yer alan iş kazası tanımı gereğince ilgili olayımızda bu bilgiler ışığında işveren ile işçi arasında iş sözleşmesinin kurulabilmesi için, iş görme, ücret ve bağımlılık unsurlarının bir arada bulunmasının gerektiği, meydana gelen kaza olayı incelendiğinde ...'nin kazazede ...'e sadece odunları patpat tabir edilne araçla bahçeden eve taşınması hususunda anlaştığı ve ücret ödediği, kazanın olduğu anda yapılan iş dikkate alındığında ise odun kesmesi için ...'e ... tarafından herhangi bir emir ve talimat verilmediği, ...'in kendi işi bittikten sonra dinlenme sırasında kendi kararıyla satırı alarak dalları kesmek istediği gerekçesiyle davanın reddi ile 11.04.2014 tarihinde meydana gelen olayın iş kazası olmadığının tespitine karar verilmiştir.

IV.İSTİNAF

IV.İSTİNAF

Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesinin 21.09.2022 tarihli ve 2021/1005 Esas, 2022/1651 Karar sayılı kararı ile tanık anlatımlarından davalının bahçesinde kalan odunların belli bir meblağ karşılığı eve taşınması hususunda anlaşma yaptıkları davacının bu odunları pat pat adı verilen araçla eve taşıdığı ve ücretini aldığı, odun kesme hususunda tarafların anlaşmadığı, iş sözleşmesini diğer sözleşmelerden ayıran en temel ayırt edici unsur "bağımlılık" olup işçinin talimatlara uyma yükümlülüğü ve işverenin yönetim hakkı olarak anlaşılması gerektiği, hukuki bağımlılığın işçinin edim sonucuna yönelen teknik talimatlara uyma yükümlülüğü olarak anlaşılması gerektiği, işçinin işin yürütümüne ve işyerindeki davranışlarına dair talimatlara uyması gerektiği, iş sözleşmesinin kişisel ilişki kuran, karşılıklı borç doğuran ve sürekli borç ilişkisi yaratan bir özellik taşıdığı, hizmet akdinin unsurlarından olan bağımlılık unsurunun bulunmadığı, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, vakıa mahkemesi hakiminin objektif, mantıksal ve hayatın olağan akışına uygun, dosyadaki verilerle çelişmeyen tespitlerine ve uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kurallarına göre, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 355 inci maddesi uyarınca istinaf sebepleriyle sınırlı olarak ve re’sen kamu düzeni yönünden yapılan inceleme sonucu İlk Derece Mahkemesinin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V.BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin 21.09.2022 tarihli ve 2021/1005 Esas, 2022/1651 Karar sayılı kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemizce 06.12.2022 tarihli ve 2022/13010 Esas, 2022/15481 Karar sayılı ilamla aşağıdaki gerekçeyle Mahkeme kararı bozulmuştur:

V.BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin 21.09.2022 tarihli ve 2021/1005 Esas, 2022/1651 Karar sayılı kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemizce 06.12.2022 tarihli ve 2022/13010 Esas, 2022/15481 Karar sayılı ilamla aşağıdaki gerekçeyle Mahkeme kararı bozulmuştur:

"...11.04.2014 tarihinde meydana geldiği anlaşılan davaya konu olay bakımından, mahkemece, davacı ile davalı arasında bağımlılık unsurunun bulunmaması nedeniyle iş ilişkisinin oluşmadığı kabul edilerek 5510 sayılı Kanun'un 13 üncü maddesinin 1-a bendi kapsamında iş kazasına ilişkin koşulların oluşmadığı gerekçesi ile yazılı şekilde karar verilmiş ise de, sosyal güvenlik hakkının vazgeçilmez ve devredilmez yapısı ile iş kazası olduğunun tespitine dair eldeki davanın kamu düzeninden olması nedenleri ile meydana gelen bu olayın aynı yasanın 13 üncü maddesinin 1 inci fıkrasının b bendindeki “b) (Değişik bend:17.04.2008-5754 s.K./8.mad) İşveren tarafından yürütülmekte olan iş nedeniyle, sigortalı kendi adına ve hesabına bağımsız çalışıyorsa yürütmekte olduğu iş nedeniyle, …meydana gelen ve sigortalıyı hemen veya sonradan bedenen ya da ruhen özüre uğratan olay”ların da iş kazası olarak belirlenmiş olduğu hususunun dikkate alınarak, davacının kendi nam ve hesabına çalışıp çalışmadığı ve bu anlamda 5510 sayılı Yasanın 4. maddesinin 1-b bendi kapsamında sigortalı olup olmadığı hususları ile meydana gelen olayın anılan bent hükümleri gereği iş kazası sayılıp sayılamayacağı ve şartlarının gerçekleşip gerçekleşmediği hususu üzerinde durulmaksızın, davalılardan Kurum yönünden davanın reddine dair yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir..."

B. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

B. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesi tarafından yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacı tanıklarının davalı ile davacının ne iş yapması konusunda anlaştıkları hususunda bilgilerinin olmadığı, tüm tanık beyanlarından davacının pat pat denilen araçla taşıma işi yaptığının sabit olduğu, davalı ile davacı arasında odun kırma konusunda bir anlaşma yapıldığının mevcut delillerle ispat edilemediği, davacının somut olayda kendi nam ve hesabına çalıştığı kısmın odun taşıma işi olduğunun sabit olduğu, bu hususta odun kırma işi için bir anlaşmanın varlığının ispat edilemediği, iş kazası olduğu iddia edilen eylemin odun kırma esnasında olduğunun sabit olduğu, odun kırma işinin odun taşıma işinin içerisinde olmadığının değerlendirildiği, gelen vergi dairesi müzekkeresinde davacının herhangi bir mükellefiyet kaydına rastlanılmadığının bildirildiği, tüm bu oluşlar göz önüne alındığında davacının 5510 sayılı Kanunu'nun 4 üncü maddesinin 1-b bendi kapsamında sigortalı olmadığı ve ayrıca somut olayda kendi nam ve hesabına yapmış olduğu eylemin odun taşıma işi olduğunun değerlendirildiği, meydana gelen olayın anılan bent hükümleri gereği iş kazası sayılamayacağı kanaatinin oluştuğu, en nihayetinde meydana gelen kaza olayı incelendiğinde; davalının davacıya sadece odunları patpat tabir edilen araçla bahçeden eve taşınması hususunda anlaştığı ve ücret ödediği, kazanın olduğu anda yapılan iş dikkate alındığında ise odun kesmesi için ...'e ... tarafından herhangi bir emir ve talimat verilmediği, ...'in kendi işi bittikten sonra dinlenme sırasında kendi kararıyla satırı alarak dalları kesmek istediği kanaatine varıldığı gerekçesiyle davanın reddi ile 11.04.2014 tarihinde meydana gelen olayın iş kazası olmadığının tespitine karar verilmiştir.

VI.TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; davalının cevap dilekçesinden iş akdinin bulunduğunun anlaşıldığı, taşınan odunların kesilmesinin hizmet sözleşmesinin devamı niteliğinde olduğu, davacının yevmiyeci vasıfsız işçi olduğu, zaman zaman bu tür bahçe işleri alarak para kazanmaya başladığı, doğal olarak yeniden iş almak için davalını talimatlarına uymak zorunda olduğu, davalının olayın oluşunda kusurlu olduğu iddiasıyla temyiz isteminde bulunmuştur.

C.Gerekçe

1.Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, davacının 11.04.2014 tarihinde geçirdiği kazanın iş kazası olduğunun tespitine ilişkindir.

2.İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri ile 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu'nun 13 üncü maddesi ilgili hükümlerdir.

3. Değerlendirme

1.Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri ile 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu'nun 13 üncü maddesi ilgili hükümlerdir.

3. Değerlendirme

1.Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen ilk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı vekili tarafından temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden ilgiliye yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

11.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/30157, Karar No: 2021/25656, Tarih: 27.10.2021

**4. Ceza Dairesi         2021/30157 E.  ,  2021/25656 K.**

**"İçtihat Metni"**

KARAR

Hakaret suçundan sanık ...'un, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 125/1, 125/4, 43/2, 62/1 ve 52/2. maddeleri gereğince 1.180,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/5. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair Sivas 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 14/09/2012 tarihli ve 2011/950 esas, 2012/601 sayılı kararının 19/10/2012 tarihinde kesinleşmesini müteakip, sanığın denetim süresi içerisinde 27/03/2013 tarihinde işlediği kasıtlı suçtan mahkum olduğunun ihbar edilmesi üzerine hükmün açıklanmasına ve 5237 sayılı Kanunu’nun 125/1, 125/4, 43/2, 62/1 ve 52/2. maddeleri gereğince 1.180,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin Sivas 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 18/06/2015 tarihli ve 2015/103 esas, 2015/367 sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

İstem yazısında; "Somut olayda, sanık hakkında hakaret suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 125/1, 125/4, 43/1-2. cümle ve 62. maddeleri uyarınca belirlenen 109 gün adlî para cezasının, anılan Kanun'un 52. maddesi gereğince günlüğü 20,00 Türk lirasından paraya çevirme işlemi neticesinde 109 gün karşılığı 2.180,00 Türk lirası yerine, yanlış hesaplama sonucu 1.180,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmek suretiyle, eksik ceza tayin edilmesinde isabet görülmemiştir." denilmektedir.

Hukuksal Değerlendirme:

İnceleme konusu somut olayda; sanık ...'un katılanlar ... ve ...'ye karşı hakaret suçundan mahkumiyetine karar verildiği, TCK’nın 125/1. maddesi uyarınca temel cezanın 90 gün adli para cezası olarak belirlendiği, akabinde, TCK’nın 125/4. maddesinin uygulanması ile sanığın cezasında 1/6 oranında artırım, TCK'nın 43/2. maddesi uyarınca 1/4 artırım son olarak da TCK'nın 62. maddesinin uygulanması ile cezadan 1/6 indirim yapılarak cezanın 109 gün adli para cezası olarak belirlendiği, TCK’nın 52/2. maddesi uygulaması ile günlüğü 20 TL’den olmak üzere 2180 TL adli para cezası belirlenmesi gerekirken hesap hatası ile sonuç cezanın “1180 TL adli para cezası” olarak eksik belirlenmesi hukuka aykırıdır.

Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın kanun yararına bozma istemi doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden,

1- Sanık ...'un katılanlar ... ve ...'ye karşı hakaret suçundan, Sivas 3. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 18/06/2015 tarihli ve 2015/103 esas, 2015/367 sayılı kararının, 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca aleyhe sonuç doğurmamak üzere HÜKMÜN BOZULMASINA,

2) Kararın diğer yönlerinin olduğu gibi bırakılmasına, dosyanın Adalet Bakanlığına sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 27/10/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/6167, Karar No: 2025/2373, Tarih: 25.02.2025

**11. Ceza Dairesi         2024/6167 E.  ,  2025/2373 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

EK KARAR SAYISI : 2021/1342 E., 2022/777 K.

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

KARAR : Temyiz talebinin reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ek kararın onanması

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 02.09.2024 tarihli ve 2021/1342 Esas, 2022/777 Karar sayılı ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu uyarınca temyiz edilebilir ve temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Temyizin kapsamına göre; Ankara 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.05.2021 tarihli ve 2020/354 Esas, 2021/1242 Karar sayılı kararı ile sanığın hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan 5237 sayılı Kanun'un 155/2, 43, 62, 52 ve 53. maddeleri uyarınca 1 yıl 2 ay 17 gün hapis ve 200,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 25. Ceza Dairesinin, 26.04.2022 tarihli ve 2021/1342 Esas, 2022/777 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanığın istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

3. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 25. Ceza Dairesinin 02.09.2024 tarihli ve 2021/1342 Esas, 2022/777 Karar sayılı ek kararı ile sanığın temyiz başvurusu hakkında, 5271 sayılı Kanun’un 296 ncı maddesinin birinci fıkrası gereği “temyiz isteminin reddine” karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın ek karara yönelik temyizi; haksız şekilde mahkûmiyet hükmü kurulduğuna ilişkindir.

III. GEREKÇE

5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile 5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında belirtilen suçlar ve aynı Kanun’un 296 ncı maddesinin birinci fıkrasının ilgili bölümünde yer alan; “... temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmiş ise …, hükmü temyiz olunan bölge adliye veya ilk derece mahkemesi bir karar ile temyiz istemini reddeder.” şeklindeki hüküm birlikte değerlendirildiğinde sanığın temyiz istemi yerinde görülmemiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 25. Ceza Dairesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA,

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 25. Ceza Dairesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Ankara 3. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 25. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

25.02.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/11218, Karar No: 2012/1844, Tarih: 13.02.2012

**4. Hukuk Dairesi         2010/11218 E.  ,  2012/1844 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 12/10/2009 gününde verilen dilekçe ile maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 31/03/2010 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Davacı, davalının sismik araştırma çalışmaları sırasında taşınmazlarından yol açtığını, bu kısımlarda yer alan ağaç ve tarımsal ürünlerinin zarar gördüğünü belirterek maddi tazminat isteminde bulunmuştur. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, karar davalı vekili tarafından temyiz olunmuştur.

a-Dava konusu taşınmazlara ait tapu kayıtları getirtilmemiştir. Yerlere ait tapu kayıtları araştırılarak getirtilmeli, mahalli bilirkişilerin de bulunduğu keşif yapılarak, tapu kayıtları uygulanmalı orman sınırlarında kalıp kalmadığı, davacı ile olan ilişkisi belirlenmelidir. Bu yönler gözetilmeden eksik araştırma ile karar verilmiş olması nedeniyle hükmün bozulması gerekmiştir.

b-Davalı tarafından dosyaya sunulan dava konusu yerlere ait fotograflardan, taşınmaz özelliklerinin bilirkişi raporlarındaki bilgilerle örtüşmediği görülmektedir. Yol açılan alan ile açılmayan kısımların bir bütünlük arzedip, arzetmediği, yol açılan yerde olduğu belirtilen ağaç veya tarımsal ürünlerin yolun iki yanındaki arazinin diğer yerlerinde de bulunup bulunmadığı incelenip raporda gösterilmemiştir. Keşif sırasında, yol açılan kısım üzerinde ağaç veya bitki olduğuna dair kalıntı ve emare de bulunmadığına göre bu inceleme önem arzetmektedir. Mahkemece, bu hususlar gözetilerek inceleme yapılması, zararın belirlenmesi halinde de 2008 yılı tarımsal verileri esas alınarak hesaplama ile sonucuna göre bir karar verilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (a) ve (b) bentlerinde gösterilen nedenlerle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 13/02/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.