muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/26618, Karar No: 2016/5571, Tarih: 22.03.2016

**18. Ceza Dairesi         2015/26618 E.  ,  2016/5571 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir;

TCK’nın 128. maddesinde düzenlenen ve Anayasanın 36. maddesiyle de güvence altına alınan iddia ve savunma dokunulmazlığı; şahısların yargı mercileri veya idari makamlar nezdinde, serbestçe ve hiçbir endişenin etkisi altında kalmaksızın haklarını özgürce iddia edebilmeleri veya kendilerini savunabilmeleri imkanının sağlanmasını ifade eder. Eğer böyle bir hak olmazsa, iddia ve savunma serbestçe yapılamayacak ve söylenmesi gereken, cezai yaptırıma maruz kalma korkusuyla ifade edilemeyeceğinden, yapılan yargılama sonucunda hedeflenen, “gerçeğe ulaşma” ve “adaletin gerçekleşmesi” de söz konusu olamayacaktır.

Madde gerekçesinde de açıklandığı üzere; iddia ve savunma hakkının kullanılması bağlamında, kişiler açısından somut isnat ifade eder nitelikte maddi vakıaların ortaya konulması ya da kişilerle ilgili olumsuz değerlendirmelerde bulunulması mümkündür. Bu somut isnatlar veya olumsuz değerlendirmeler, iddia ve savunma hakkının kullanılmasıyla ilişkilendirilememesi durumunda, hakaret ve hatta iftira suçu oluşturur.

İddia ve savunma kapsamında, kişilerle ilgili olarak bulunulan somut isnatların gerçek olması ve yapılan olumsuz değerlendirmelerin somut vakıalara dayanması gerekir. Keza, bulunulan somut isnatların veya yapılan olumsuz değerlendirmelerin uyuşmazlıkla ilişkili olması lazımdır ancak, uyuşmazlığın çözümü açısından faydalı olması aranmamalıdır.

Somut uyuşmazlıkla bağlantılı olmayan isnatlar gerçek olsa bile iddia ve savunma dokunulmazlığının varlığından bahsedilemez. Keza, somut vakıalara dayansa dahi uyuşmazlıkla alakası olmayan olumsuz değerlendirmeler açısından iddia ve savunma hakkının kullanılması söz konusu değildir.

Somut olayda; sanığın, ... Asliye Ceza Mahkemesinin 2013/173 E. sayılı dava dosyasına sunduğu temyiz dilekçesinde yer alan ve görülmekte olan dava ile ilgili olan sözlerinin, TCK'nın 128. maddesinde düzenlenen iddia ve savunma dokunulmazlığı kapsamında kaldığı ve hakaret suçunun unsurlarının oluşmadığı gözetilmeden, yerinde görülmeyen gerekçeyle mahkumiyet kararı verilmesi,

Kanuna aykırı ve sanık ...'un temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnameye aykırı olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 22.03.2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15377, Karar No: 2014/5349, Tarih: 26.03.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/15377 E.  ,  2014/5349 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

1- Katılan gümrük idaresi vekilinin temyizine göre yapılan incelemede;

Açılan kamu davasının niteliği ve suç tarihine göre, sanığa atılı eylemin 15.05.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5752 sayılı kanunun 3.maddesiyle değişik 4733 sayılı kanunun 8/4.maddesinde öngörülen suçu oluşturacağından, doğrudan doğruya zarar görmeyen Gümrük İdaresi'nin 4733 sayılı yasaya muhalefet suçundan davaya katılma hakkı ve hükmü temyize yetkisi bulunmadığından, Gümrük İdaresi adına hazine vekilinin temyiz inceleme isteminin 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesiyle yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 317.maddesi uyarınca REDDİNE,

2- Sanık ...'in temyizine gelince;

Yapılan duruşmaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, gösterilen gerekçeye ve takdire göre sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 26.03.2014 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Mahkeme kararında, inceleme konusu bu dava dosyası yanında, sanığa ait benzer suçtan başka dava dosyalarının bulunduğu belirtilmektedir.

Dava dosyalarının esas numaraları birbirine yakın rakamları taşıdığı görülmektedir. Suç tarihlerinin de yakın zamanları kapsaması muhtemeldir.

Öncelikle sözü edilen diğer dava dosyaları getirilip incelenerek, sanığın iddia edilen eylemleri arasındaki zaman aralığı, işleniş biçimi ve yakalanan kaçak eşyanın cinsi hep birlikte değerlendirilerek, sanığın eylemlerinin bir suç işleme kararının icrası kapsamında kalıp kalmadığı, aralarında hukuki kesinti bulunup bulunmadığı saptanarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi zorunluluğu nedeniyle mahkeme kararının bozulması gerektiği düşüncesiyle sayın çoğunluğun onama kararına katılmıyoruz.

KARŞI OY

4733 sayılı yasanın 8/4.fıkrasında "ambalajlarında bandrol, etiket, hologram, pul, damga veya benzeri işaret bulunmayan ürünleri ya da taklit işaretleri taşıyan ürünleri ticari amaçla bulunduran, nakleden, satışa arz eden veya satanlar ile ambalajlar üzerinde bulunan ürün bilgileri ile bandrol, etiket, hologram, pul, damga veya benzeri işaretleri içerdiği bilgilerin farklı olması halinde bu ürünleri üreten veya ithal edenlere" müeyyide getirilmiş olup bu fıkranın uygulanabilmesi için ürünün yurt içinde üretilmesi veya yurt dışından yasal olarak ithal edilmesi gerekir. Yurt dışından kaçak getirilen eşyaya bandrol, etiket, pul, hologram vs. konması mümkün değildir. Dolayısıyla 4733 sayılı yasa yönünden işlenemez suç söz konusu olduğundan kaçak sigara bulunduranlar için ancak 5607 sayılı kaçakçılık yasası uygulanabilir. İzah edilen nedenlerle çoğunluğun ret ve onama kararına katılmıyorum.

...

Muhalif Üye
Yargıtay — Esas No: 2021/7119, Karar No: 2022/1880, Tarih: 08.03.2022

**1. Hukuk Dairesi         2021/7119 E.  ,  2022/1880 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 1. HUKUK DAİRESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında birleştirilerek görülen tapu iptali ve tescil istekli dava sonunda İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesince verilen 21/05/2021 tarihli ve 2020/1232 Esas - 2021/770 Karar sayılı karar, yasal süre içerisinde asıl ve birleştirilen davalarda davacılar vekili tarafından duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla; duruşma günü olarak saptanan 08/03/2022 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacılar vekili Avukat ... ile temyiz edilen davalı vekili Avukat ... geldiler, duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

I. DAVA

I. DAVA

Asıl davada davacılar, davalının maliki bulunduğu 2478 ada 2 parsel sayılı arsa üzerinde bulunan binadan daire satın aldıklarını, davacı ...'in binanın ön yüzünden bakılınca ikinci kat sağ taraftaki daire ile 3. kat sağ taraftaki daireleri 11/01/2005 tarihinde ve 09/10/2009 tarihinde satın aldığını her iki daire için toplam 2/13 pay verildiğini, davacı ...'ın ise yine aynı binanın ön yüzünden bakılınca 1. kat sağ taraftaki daire ile ikinci kat sol taraftaki daireyi satın aldığını, kendisine 11/01/2005 tarihinde 18/234 hisse ve 21/11/2013 tarihinde ise 10/117 hisse verildiğini, davacılar ..., ..., ... ve ...'ın mirasbırakanı ...’nin ise 27/02/2004 tarihinde binanın birinci kat sol taraftaki daireyi satın aldığını ve 18/234 hisse verildiğini, davacı ...'un ise aynı binanın ön taraftan bakılınca 3. kat sol taraftaki daireyi satın aldığını, dava konusu arsa üzerinde bulunan binanın bodrum, zemin kat, normal 1. kat, normal 2. kat, normal 3. kat olarak yapıldığını, bodrum katın tarafların müşterek malı olup, zemin katta 3 adet dükkan bulunduğunu, normal katlarda ise 2'şer adet daire olmak üzere toplam 6 adet daire bulunduğunu, böylece arsanın 234 olan hisse kat sayısı olan 4’e bölündüğü zaman her kat için hisse oranı 58,5 olup, her bir dairenin hissesinin ise 29,25 olması gerektiğini, davalının adına kayıtlı bulunan fazla olan (ve davacılara verilmesi gereken hisselerden) 65,50/234 hissesinin iptali ile davacı ...'in almış olduğu iki adet daire için verilen toplam 36/234 hissenin 22,50/234 hisse artırılarak 58,50/234 hisse olarak, davacı ...'ın almış olduğu iki adet daire için verilen toplam 36/234 hissenin 22,50/234 hisse artırılarak 58,50/234 hisse olarak, davacı ...'un almış olduğu bir adet daire için verilen toplam 18/234 hissenin 11,25/234 hisse artırılarak 29,25/234 hisse olarak, davacılar ..., ..., ... ve ...'ın mirasbırakanı ... ...'ın mirasbırakanı ... ... ise tam bir daire satın almış olup, 18/234 hissenin 11,25/234 hisse artırılarak 29,25/234 hisse olarak tesciline karar verilmesini istemişler, birleştirilen davada davacı, 2478 ada, 2 parsel no.lu arsa üzerinde bulunan binadaki dairelerden 3. Kat 5 No.lu daireyi 14/06/2016 tarihinde satın aldığını, her bir dairenin hissesinin ise 29,25 olması gerektiğini, kendisine 20/234 hisse verilerek 9,25 hissesinin noksan verildiğini belirterek, tapu iptal ve tescil talebinde bulunmuştur.

II. CEVAP

Davalı, davacıların dava konusu taşınmaz üzerinde bulunan kaçak/ruhsatsız yapıdaki ''fiili'' kullanımlarını ileri sürerek arsa paylarının artırılması yönündeki taleplerinin hukuki dayanaktan yoksun ve haksız olduğunu, dava konusu ''arsa '' nitelikli taşınmaz üzerindeki kaçak/ruhsatsız yapıdaki fiili kullanım durumlarının ana taşınmazdaki arsa payı satışlarını ve oranlarını etkilemesinin hukuken mümkün olmadığını belirterek, davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

Davalı, davacıların dava konusu taşınmaz üzerinde bulunan kaçak/ruhsatsız yapıdaki ''fiili'' kullanımlarını ileri sürerek arsa paylarının artırılması yönündeki taleplerinin hukuki dayanaktan yoksun ve haksız olduğunu, dava konusu ''arsa '' nitelikli taşınmaz üzerindeki kaçak/ruhsatsız yapıdaki fiili kullanım durumlarının ana taşınmazdaki arsa payı satışlarını ve oranlarını etkilemesinin hukuken mümkün olmadığını belirterek, davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

Gaziosmanpaşa 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 28/02/2020 tarihli ve 2017/24 E. - 2020/109 K. sayılı kararıyla; 634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanunu'nun 3.maddesi uyarınca; arsa payı düzenlemesi yapılabilmesi için, taşınmaz üzerinde kat mülkiyeti kurulmuş olmasının zorunlu olduğu, taşınmaz üzerinde kat mülkiyetinin kurulu olmadığı, ayrıca 3194 sayılı Yasa'nın 32. maddesine aykırı olarak yapılan binaların kaçak yapı kapsamında olduğu, bina hakkında yıkım kararı bulunduğu gerekçeleriyle, asıl ve birleştirilen davaların reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

1. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

2.İstinaf Nedenleri

Davacılar vekili, davalı vekilinin beyanından da anlaşılacağı üzere davalının davacılara arsa değil birer daire satmış olduğunu, ancak tapuda hisselerini noksan verdiğini, davalının davacılara vermesi gereken hisse oranlarının ise bilirkişi aracılığı ile tespit edildiğini, davacıların daire alırken belediyeden araştırma yapma yetkileri olmadığı gibi davalının bilerek davacılara kaçak ve yıkılması gereken binadan daire satmış olması nedeniyle mahkemece verilen kararla davalının ödüllendirilmiş olduğunu, davalının davacılara fiilen teslim etmiş olduğu dairelerin konum ve büyüklüklerine göre hisse vermesi gerektiğini, aynı zamanda dava konusu taşınmaz için İstanbul Çevre ve Şehircilik İl Müdürlüğünün 03.12.2018 tarihli yazısı ile dava konusu taşınmazla ilgili olarak yapı kayıt belgesi alındığına dair bilgi gelmiş olmasının da binanın kaçak bina olmaktan çıkarıldığının dikkate alınması gerektiğini, bu nedenle bina hukuki olarak korunması ve ekonomik değer kazanmış olması nedeniyle davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken reddine karar verilmiş olmasının usul ve yasaya aykırı olduğunu belirterek, kararın kaldırılmasını istemiştir.

3. Gerekçe ve Sonuç

3. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 21/05/2021 tarihli ve 2020/1232 E.- 2021/770 K. sayılı kararıyla; davacıların talebinin dava tarihinde kat mülkiyeti veya kat irtifakı kurulu olmayan müşterek mülkiyete tabi taşınmazda hisse oranlarının düzeltilmesi olduğu, davacıların taşınmazları resmi akit senedi ile satın aldıkları, akit senetlerinde daire satışının ve satılan dairenin yer almadığı, hisse devrinin yapıldığı, bir kısım davacıların davalıdan hisse satın almadığı, taşınmazlardaki hisse devrine ilişkin resmi akit senedinin aksinin aynı kuvvette bir belge ile ispat edilemediği, bu nedenle İlk Derece Mahkemesince asıl ve birleştirilen davaların reddine karar verilmesinin yerinde olduğu gerekçeleri ile davacılar vekilinin istinaf başvurusunun HMK'nın 353/(1).b.1 maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

1.Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Temyiz Nedenleri

Davacılar vekili, istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü itirazlarını tekrarlayarak, davacı müvekkillerinin davalıdan arsa değil daire satın aldıklarını, davalının davacılara fiilen teslim etmiş olduğu dairelerin konum ve büyüklüklerine göre hisse vermesi gerektiğini, binanın hukuki olarak korunması ve ekonomik değer kazanmış olması nedeniyle davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesinin doğru olmadığını belirterek, kararın bozulmasını istemiştir.

3. Gerekçe

3.1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, dava tarihinde kat mülkiyeti veya kat irtifakı kurulu olmayan müşterek mülkiyete tabi taşınmazda hisse oranlarının düzeltilmesi talebine ilişkindir.

3.2. İlgili Hukuk

3.2.1. 634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanunu’nun 3. maddesinde; “ Kat mülkiyeti, arsa payı ve anagayrimenkuldeki ortak yerlerle bağlantılı özel bir mülkiyettir. (Değişik ikinci fıkra: 14/11/2007-5711/1 md.) Kat mülkiyeti ve kat irtifakı, bu mülkiyete konu olan anagayrimenkulün bağımsız bölümlerinden her birinin konum ve büyüklüklerine göre hesaplanan değerleri ile oranlı olarak projesinde tahsis edilen arsa payının ortak mülkiyet esaslarına göre açıkça gösterilmesi suretiyle kurulur. Arsa paylarının bağımsız bölümlerin payları ile oranlı olarak tahsis edilmediği hallerde, her kat maliki veya kat irtifakı sahibi, arsa paylarının yeniden düzenlenmesi için mahkemeye başvurabilir. Bağımsız bölümlerden her birine bu fıkra uyarınca tahsis edilen arsa payı, o bölümlerin değerinde sonradan meydana gelen çoğalma veya azalma sebebiyle değiştirilemez. 44. madde hükmü saklıdır.” düzenlemesine yer verilmiştir.

3.3. Değerlendirme

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye göre Bölge Adliye Mahkemesince (IV/3.) numaralı paragrafta yer verilen gerekçeyle yazılı şekilde karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

VI. SONUÇ:

3.3. Değerlendirme

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye göre Bölge Adliye Mahkemesince (IV/3.) numaralı paragrafta yer verilen gerekçeyle yazılı şekilde karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

VI. SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle; davacılar vekilinin yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 20/11/2021 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince gelen temyiz edilen davalı vekili için 3.815,00 TL duruşma vekâlet ücretinin ve aşağıda yazılı 21,40 TL bakiye onama harcının temyiz eden davacılardan alınmasına, 08/03/2022 tarihinde kesin olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/10601, Karar No: 2023/3448, Tarih: 08.06.2023

**2. Ceza Dairesi         2023/10601 E.  ,  2023/3448 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 1997/1398 E., 1997/1117 K.

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ek kararın onanması

Antalya 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 06.01.2023 tarihli ve 1997/1398 Esas, 1997/1117 Karar sayılı ek kararının sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Sanığın, hakkındaki mahkûmiyet hükmünün kesinleşmesinden sonra dosyaya sunduğu 08.12.2022 tarihli dilekçesindeki anlatımından temyiz başvurusu ile birlikte 16.12.2013 tarihli ek karara yönelik eski hale getirme isteminde bulunduğunun anlaşılması ve eski hale getirme istemi hakkındaki karar verme yetkisinin, 5271 sayılı Ceza Muhakemeleri Kanunu'nun 42/1. maddesi uyarınca Yargıtay'ın ilgili dairesine ait olması nedeniyle 08.12.2022 tarihli dilekçesi üzerine Antalya 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 06.01.2023 tarihli ek kararının kaldırılmasına karar verilerek yapılan incelemede;

Sanık hakkında Antalya 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 04.02.1997 tarihli ilâmının Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 14.04.1998 tarihli kararıyla onanarak kesinleştiği, 5237 sayılı Kanun'un yürürlüğe girmesi ile kesinleşen ilama yönelik uyarlama yargılaması talebi üzerine Mahkemenin 16.12.2013 tarihli ek kararı ile sanık hakkında uyarlama yargılaması yapıldığı, hükümlünün yokluğunda ve dosya üzerinden verilen bu ek kararın tebliği yönünden; 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10/2. fıkrasının, “Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.” hükmü ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntem benimsenmiş olması karşısında, önce bilinen en son adres (bilinen bir adres yoksa ya da bilinen en son adres ile adres kayıt sistemindeki adres aynı ise MERNİS adresi olduğu belirtilmeksizin adres kayıt sistemindeki adres) esas alınarak, Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesine göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanun'un 21/2. maddesi uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek, merci tarafından, tebligata, Tebligat Kanunu'nun 23/1-8 ve Tebligat Kanunu'nun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 16/2. maddesi hükümlerine göre, “Tebligat çıkarılan adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olduğundan, tebliğ imkansızlığı durumunda, tebligatın, Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre bu adrese yapılması” gerektiğine dair şerh düşülerek tebliğ işlemlerinin tamamlanması gerekirken, somut olayda 16.12.2013 tarihli ek kararın sanığın bildirdiği adresten farklı bir adrese çıkarıldığı ve komşu haberdar edilip muhtara tebliğ yapıldığı, ayrıca bu tebligat parçasına sanığın adreste bulunmama sebebinin de yazılmadığı anlaşıldığından yapılan bu ek karar tebliği işleminin geçersiz olduğu belirlenmiş ise de; sanığın mahkemeye gönderdiği, 01.12.2021 tarihli dilekçesi ile uyarlama sonucu verilen hükümler de belirtilerek uzlaşma yasasından faydalanmayı talep ettiğinin ve bu talepler ile ilgili mahkeme görüşünün de sanığa bildirildiğinin anlaşılması karşısında; anılan tarih itibariyle karardan haberdar olduğunun kabulü ile 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 310/1. maddesinde belirlenen bir haftalık kanunî süre geçtikten sonra 08.12.2022 tarihinde temyiz eden sanığın temyiz isteğinin ve yerinde bulunmayan eski hale getirme isteminin, 1412 sayılı Kanun’un 317. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, REDDİNE, esası incelenmeyen dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 08.06.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6778, Karar No: 2019/8124, Tarih: 27.05.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/6778 E.  ,  2019/8124 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

I) Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan verilen hükmün temyiz incelemesinde;

Mala zarar verme suçundan doğrudan hükmolunan adli para cezasının miktar ve türüne göre; 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Yasa'nın 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanuna eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

II) Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan verilen hükmün temyiz incelemesinde;

İş yeri dokunulmazlığının ihlali suçunun birden fazla kişi tarafından işlendiğinin anlaşılması karşısında suça sürüklenen çocuk hakkında TCK’nun 119/1-c maddesinin uygulanmaması, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında usûl ve kanuna uygun bulunan hükmün, tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

III)Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan verilen hükmün temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan verilen 8 ay 10 gün hapis cezasının TCK’nun 50/3, 50/1-f maddeleri gereğince 1 yıl süreyle kamuya yararlı işte çalıştırılması seçenek tedbirine çevrilmiş olup TCK’nun 50/1-f maddesinde mahkum olunan hapis cezasının yarısından 1 katına kadar süre ile çalıştırılabileceği gözetilmeden 1 yıl süre ile çalıştırılmasına karar verilmiş olması,

Ancak;

Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan verilen 8 ay 10 gün hapis cezasının TCK’nun 50/3, 50/1-f maddeleri gereğince 1 yıl süreyle kamuya yararlı işte çalıştırılması seçenek tedbirine çevrilmiş olup TCK’nun 50/1-f maddesinde mahkum olunan hapis cezasının yarısından 1 katına kadar süre ile çalıştırılabileceği gözetilmeden 1 yıl süre ile çalıştırılmasına karar verilmiş olması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedeni bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi aracılığıyla CMUK’nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasının 8. bendindeki “1 yıl” ibaresinin 8 ay 20 gün olarak değiştirilmesi suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 27.05.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.