muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/8901, Karar No: 2016/12763, Tarih: 10.05.2016

**13. Hukuk Dairesi         2015/8901 E.  ,  2016/12763 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı gayrimenkul simsarlığı faaliyetinde bulunduğunu, kendisi ile davalı adına vekaleten ihbar olunan ... arasında 14.12.2012 tarihli gayrimenkul komisyon sözleşmesi imzalandığını, sözleşmeye göre satış karşılığında kendisinin %3 oranında komisyon ücretine hak kazanacağı, akde aykırılık halinde ise %6 komisyon ücretinin ödeneceğinin kararlaştırıldığını, fakat davalının kötüniyetli olarak kendisini devre dışı bırakarak satışı gerçekleştirdiğini ve ücretini ödemediğini, alacağın tahsili amacıyla başlatılan icra takibine haksız itiraz ettiğini ileri sürerek itirazın iptali ile %20 icra inkar tazminatına hükmedilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, sözleşmenin feshinden sonra taşınmazın davalı tarafından temlik edildiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, simsarlık ücreti alacağına ilişkin itirazın iptali davasıdır. Davacı, davalının vekili ile aralarında imzalanan 14.12.2012 tarihli sözleşme gereğince simsarlık hizmeti verdiğini, davalının ise kendisini devre dışı bırakarak satışı gerçekleştirdiğini ve ücretini ödemediğini ileri sürerek eldeki davayı açmıştır. Mahkemece, her ne kadar sözleşmenin davalı tarafından feshedildiği ve fesihten önce taşınmazın davacı devre dışı bırakılarak satışının yapılmadığı gerekçe gösterilerek davanın reddine karar verilmişse de davada dayanılan 14.12.2012 tarihli sözleşme açıkça akdin süresi bitmeden en az 15 gün önce karşı tarafından elinde olacak şekilde ihtarda bulunulmadığı sürece taşınmaz satılıncaya kadar sözleşmenin geçerli olduğu kabul edilmiş olup somut olayda da davalı vekilinin, 29.03.2013 tarihli ihtar davacıya tebliğ edildikten üç gün sonra anılan taşınmazı üçüncü kişiye sattığının anlaşılmasına göre, davalının simsarlık ücretini ödemekten kaçınmak amacıyla önce ihtar gönderip sonra taşınmazı sattığı açıkça anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca davalının sözleşmeyi haksız feshettiği kabul edilerek sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 10/05/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12947, Karar No: 2016/9667, Tarih: 01.11.2016

**17. Hukuk Dairesi         2016/12947 E.  ,  2016/9667 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

-K A R A R-

Davacı vergi idaresi vekili, dava dışı ......Ltd.Şti aleyhine vergi borcu nedeni ile 6183 sayılı Yasa uyarınca yaptığı takip sırasında, davalı .... Tekstil San. Ve Dış Tic.Ltd.Şti şirketine haciz ihbarnamesi gönderdiğini, ihbarnameye süresinde itiraz edildiğini, ancak idareye verilen evrak incelemesinden, haciz ihbarnamesinin tebliğinden sonra borçluya 1.455,500,00 TL ödeme yapıldığının tesbit edildiğini belirterek 6183 sayılı Yasa'nın 79 ve İİK'nun 338.maddesine göre gerçeğe aykırı itiraz eden davalıların cezalandırılmasını ve ödenen paranın haciz ihbarnamesinin tebliğ tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte tahsilini talep etmiştir.

Mahkemece, davacının isteminin haciz ihbarnamesine karşı gerçeğe aykırı beyanda bulunduğu iddia edilen üçüncü kişinin İİK'nun 89/4 -338 maddeleri gereğince cezalandırılmasına ilişkin olduğu görevli mahkemenin İcra Ceza Mahkemesi olduğundan bahisle görevsizlik karar verilmiş; hüküm, davacı vergi idaresi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava 6183 sayılı Yasanın 79 /6 maddesine dayalı olarak açılan tahsil davasıdır.

Anılan yasaya göre " üçüncü şahsın haciz bildirisine 7 gün içinde alacaklı tahsil dairesine itiraz ettiği takdirde, alacaklı amme idaresi 1 yıl içinde, üçüncü şahsın yaptığı itirazın aksini genel mahkemelerde açacağı davada ispat ederek, İİK'nun 338.maddesi birinci fıkrasına göre cezalandırılmasını ve borçlu bulunduğu tutarın ödenmesini hükmedilmesini isteyebilir".denilmektedir. Buna göre davacı amme idaresi bu dava ile üçüncü kişi davalı ...Tekstil San. Ve Dış Tic.Ltd.Şti'nin itirazının aksinin ispatı ve İİK'nun 338.maddesine göre cezalandırılması istenildiğinden bu davanın genel mahkemelerde görülmesi gerekirken hatalı değerlendirme ile icra mahkemelerinin görevli olduğundan bahisle mahkemenin görevsizliğine karar verilmesi usul ve yasaya aykıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı Vergi Dairesinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA 01.11.2016 gününde oybirliğiyle karar verilmşitir.
Yargıtay — Esas No: 2024/3089, Karar No: 2024/3593, Tarih: 16.05.2024

**2. Hukuk Dairesi         2024/3089 E.  ,  2024/3593 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 42. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1221 E., 2023/1658 K.

KARAR : Başvurunun esastan reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul 16. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2022/1008 E., 2023/263 K.

Taraflar arasındaki mutat meskene iade davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın başvuruda bulunun vekili ve Savcılık tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı başvuruda bulunan vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

... 09.08.2022 tarihli davaname ile; Britanya vatandaşı ... ile Türk ve Britanya vatandaşı ...`nın evliliklerinden olan 11.11.2013 İstanbul doğumlu... isimli çocuğun Türkiye'ye taşınmasına izin verilmesi için annesi tarafından Aberdeen Mahkemesi nezdinde açılan davanın reddedildiğini, Temyiz Mahkemesine yapılan itirazın da reddedildiğini, aynı mahkeme tarafından adı geçen çocuğun 26.11.2021-03.01.2022 tarihleri arasında annesi ile Türkiye'de görüşmesine izin verildiğini, söz konusu kararın değiştirildiğini ve buna göre annenin çocuğu 08.01.2022 tarihinde Aberdeen Havalimanı önünde saat 16:00'da babasına teslim etmesi gerektiğini, ancak 07.01.2022 tarihinde annenin temsilcisi babanın temsilcisine e-posta göndererek, sağlık sorunları yaşadığını ve bu nedenle çocuğu getiremeyeceğini bildirdiğini, ayrıca annenin Aberdeen Mahkemesine yaptığı başvuru ile baba ...`nin çocuğu kendisinden almasını engelleyen bir karar verilmesini talep ettiğini ve duruşma sırasında çocuğu babasına iade etmeyeceğini ifade ettiğini, ancak başvurunun 21.01.2022 tarihli karar ile reddedildiğini, adı geçen çocuğun babasının rızası hilafına ülkemizde hâlen alıkonulmakta olduğu ileri sürülerek, mutat meskeni olduğu iddia edilen İskoçya'ya iadesi hususunda bir karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı anne vekili; başvuruda bulunan baba ile müvekkilinin evlilikleri sırasında erkeğin kadına psikolojik ve fiziksel şiddet uyguladığını, aldattığını, 20.03.2019 tarihinde tarafların boşandıklarını, çocuğun velâyeti ortak verilse de annenin yanında yaşamını sürdürdüğünü, 2020 Haziran ayında davalı annenin işten çıkarıldığını, pandemi nedeni ile iş bulamadığını, 26.03.2021 tarihinde Türkiye`ye geldiğini, burada iş bulduğunu, Aberdeen Mahkemesince verilen karar üzerine davalı annenin çocuğu bırakmak zorunda kaldığını, babanın çocukla anneyi görüştürmediğini, yalnız bırakmadığını, bu konuda zorluk çıkardığını, kişisel ilişki için çocukla Türkiye`ye geldiklerinde çocuğun babasından fiziksel şiddet gördüğünü söylediğini, geri dönmek istemediğini, davalı annenin velâyetin kaldırılması davası açtığını, çocuğun Türkiye`de kalmaya başlamasından sonra babanın çocukla iletişime geçmediğini belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, 11.11.2013 doğum tarihli olan, 23.02.2023 tarihli duruşmada pedagog bilirkişi eşliğinde bizzat görüşlerine başvurulan, yapılan gözleme göre kendisini ilgilendiren konularda görüş ve düşüncelerini açıklama olgunluğuna eriştiği bizzat gözlemlenen ortak çocuğun, İstanbul ADM uzmanlarınca tanzim edilen 15.09.2022 tarihli sosyal inceleme raporunda ve 23.02.2023 tarihli pedagog uzman eşliğinde bizzat alınan beyanlarında; Türkiye'de annesi ile birlikte yaşamak istediğini, Türkiye'de eğitim hayatının iyi şekilde devam ettiğini, okul ve arkadaş çevresinde mutlu olduğunu, İskoçya'ya dönmek istemediğini, babasının kendisine yönelik fiziksel ve sözel şiddet uyguladığını beyan ettiği, dosyada dinlenen davalı tanıklarının da çocuğun bu konudaki tedirginliğini bizzat kendileriyle paylaştığını beyan ettikleri, ortak çocuk, gerek eldeki davanın açıldığı tarihte gerekse de alınan sosyal inceleme raporunda ve mahkemede bizzat dinlenildiği tarihlerde yaşı itibarıyla görüşlerini ebeveynlerinden bağımsız olarak oluşturma yeteneğine sahip olduğu, ortak çocuğun görüşünün aksine olarak mutad meskeninin bulunduğu ülkeye iadesine karar verilmesinin çocuğun üstün yararına olduğuna dair bir durum da dosya kapsamından mevcut olmadığı, dava tarihi itibariyle kendisini ilgilendiren konularda görüşlerini açıklama olgunluğuna eriştiği anlaşılan ortak çocuğun Türkiye'de annesi ile birlikte yaşamak istediği yönündeki görüşüne gereken önemin verilmesi gerektiği, bu itibarla kendisini ilgilendiren konularda görüşlerini açıklama olgunluğuna eriştiği anlaşılan ortak çocuğun Türkiye'de annesi ile birlikte yaşamak istediği yönündeki görüşüne gereken önemin verilmesi suretiyle, ortak çocuğun geri dönmesi halinde fiziki veya psikolojik bir tehlikeye maruz kalacağı yolunda ciddi bir risk olduğu gerekçesi ile iade talebinin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde başvuruda bulunan vekili ve Savcılık istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1. Başvuruda bulunan vekili; çocuğun velâyetinin babada olduğunu, mutat meskeninin İskoçya olduğunu, anne ile de kişisel ilişki kurulduğunu, davalı annenin çocuğu alıkoyduğunu, annenin İskoçya`daki mahkemelerde çocuğun fiziksel şiddet gördüğüne ilişkin bir iddiasının olmadığını, davalı anne ve ailesinin çocuğa Türkiye`de kalması konusunda baskı yaptığını, baba ile çocuğun görüşmesine izin verilmediğini, davalı annenin mahkeme kararına aykırı olarak çocuğu alıkoyduğunu belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

2. ...; iade talebinin reddi kararının sözleşmelerin amacına aykırı olduğunu belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, ortak çocuk 11.11.2013 doğumlu...'nın gerek uzman görüşmesi sırasında gerekse İlk Derece Mahkemesince uzman nezaretinde bizzat tespit edilen beyanları, davalı tanıklarının ifadeleri, uzman raporu içeriği gözetildiğinde, başvuru sahibi babanın ortak çocuğa psikolojik ve fiziksel şiddet uyguladığı, çocuk ile yeterince ilgilenmediği, davalı anne ile Türkçe değil İngilizce konuşması hususunda baskı yaptığı, annenin yanından ayrılarak geri dönmesinin çocuğun fiziki ve psikolojik gelişimlerini olumsuz etkileyeceği anlaşıldığından Sözleşmenin 13/1-b maddesi şartlarının gerçekleştiği, ayrıca başvurucu İskoçya'da yaşamakta olup, çocuğun bakımı konusunda kendisine yardımcı olacak kimse de bulunmadığı, bu bakımdan İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesi ile başvuruda bulunan ile ...'nın istinaf talebinin esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde başvuruda bulunan vekili temyiz isteminde bulunulmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Başvuruda bulunan vekili; çocuğun velâyetinin babada olduğunu, mutat meskeninin İskoçya olduğunu, anne ile de kişisel ilişki kurulduğunu, davalı annenin çocuğu alıkoyduğunu, annenin İskoçya`daki mahkemelerde çocuğun fiziksel şiddet gördüğüne ilişkin bir iddiasının olmadığını, davalı anne ve ailesinin çocuğa Türkiye`de kalması konusunda baskı yaptığını, baba ile çocuğun görüşmesine izin verilmediğini, davalı annenin mahkeme kararına aykırı olarak çocuğu alıkoyduğunu belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, çocuğun mutat meskeni olan İskoçya ülkesine iadesine karar verilmesi gerekip gerekmediği, iade koşullarının oluşup oluşmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, çocuğun mutat meskeni olan İskoçya ülkesine iadesine karar verilmesi gerekip gerekmediği, iade koşullarının oluşup oluşmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 5717 sayılı Uluslararası Çocuk Kaçırmanın Hukuki Yöne ve Kapsamına Dair Kanun`un (5717 sayılı Kanun) 4 üncü, 5 inci ve 9 uncu maddeleri, 1980 tarihli Uluslararası Çocuk Kaçırmanın Hukuki Veçhelerine Dair Sözleşmenin 4 üncü, 12 nci ve 13 üncü maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup başvuruda bulunan vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,16.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/41755, Karar No: 2013/28758, Tarih: 11.11.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/41755 E.  ,  2013/28758 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, fazla mesai ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti, yıpranma tazminatı, seyyar görev tazminatı ile servis ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, Davalı ...’ne ait ... Bakımevi’nde bekçi olarak çalıştığı döneme ait ödenmeyen fazla çalışma ücreti, genel tatil ücreti, yıpranma tazminatı, servis ücreti ve seyyar görev tazminatı alacaklarının ödetilmesini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı ... vekili, tüm alacakların ödendiğini belirterek, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, servis ücreti ve seyyar görev tazminatı taleplerinin reddine, diğer taleplerin kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bent kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Fazla çalışma ücretlerinin hesabı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 63 üncü maddesinde çalışma süresi haftada en çok 45 saat olarak belirtilmiştir. Ancak tarafların anlaşması ile bu normal çalışma süresinin, haftanın çalışılan günlerine günde ... bir saati aşmamak koşulu ile farklı şekilde dağıtılabileceği ilkesi benimsenmiştir. Yasanın 41 inci maddesine göre fazla çalışma, kanunda yazılı koşullar çerçevesinde haftalık 45 saati aşan çalışmalar olup, 63 üncü madde hükmüne göre denkleştirme esasının uygulandığı hallerde, işçinin haftalık çalışma süresi, normal haftalık iş süresini aşmamak koşulu ile bazı haftalarda toplam 45 saati aşsa dahi bu çalışmalar fazla çalışma sayılmaz.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nca da benimsenen Dairemizin yerleşik uygulamasına göre, bir işçinin günde en fazla fiilen 14 saat çalışabileceğinin kabulü gerekir. Bu durumda 24 saat çalışıp 24 saat dinlenme usulüyle yapılan çalışmalarda bir hafta 3 gün diğer hafta ise 4 gün çalışma yapılacağından, yukarıda bahsedilen 63 üncü madde hükmü gereğince, haftalık normal çalışma süresi dolmamış olsa dahi günlük 11 saati aşan çalışmalar fazla çalışma sayılması nedeniyle, bu çalışma sisteminde işçi ilk bir hafta (3x3=) 9 saat takip eden hafta ise (4x3=) 12 saat fazla çalışma yapmış sayılmalıdır.

Çalışma şeklinin 24 saat mesai 48 saat dinlenme şeklinde olduğu durumlarda ise, işçi birinci hafta 3 gün ikinci ve üçüncü haftalar 2 gün dördüncü hafta yine 3 gün çalışacağından, ilk hafta (3x3=) 9 saat, ikinci ve üçüncü haftalarda (2x3=) 6 saat, dördüncü hafta ise yine (3x3=) 9 saat fazla çalışmış sayılacaktır.

1475 sayılı önceki İş Yasasında günlük 11 saati aşan çalışmaların fazla çalışma sayılacağına ilişkin bir hüküm bulunmadığından, söz konusu Yasanın yürürlükte olduğu dönemde gerçekleşen, 24 saat çalışıp 48 saat dinlenme usulüyle yapılan çalışmalarda, haftalık 45 saatlik normal çalışma süresinden fazla çalışma yapılması mümkün olmadığından, işçinin fazla çalışma yaptığının kabulü mümkün değildir. Ancak değinilen Yasa döneminde gerçekleşen 24 saat mesai 24 saat dinlenme usulüyle yapılan çalışmalarda, 4 gün çalışılan haftalarda (4x14=) 56 saat çalışma yapılacağından, sadece bu haftalarda işçinin haftalık (56‑45=) 11 saat fazla çalışma yaptığının kabulü gerekir.

Sağlık Bakanlığı nezdinde Türkiye'deki hastanelerde statü hukuku dışında hemşire, ebe, doktor, eczacı, anestezi uzmanı vs. olarak çalışanlar, haftalık normal mesailerinde fazla çalışma yapmadıklarından, sadece tuttukları nöbetlerle sınırlı olarak fazla çalışma yapmış olmaktadırlar. Nöbet çizelgeleri ile belirlenen bu tür çalışmalar hafta içi ve hafta sonu olarak gerçekleşmektedir. Hafta içi nöbetler 17:00-08:00 saatleri arasında 15 saat olarak yapılmaktadır. İşçinin yaptığı işin niteliğine göre zorunlu ihtiyaçlar nedeniyle 3 saat ara dinlenmesi indirilerek hafta içi nöbette 12 saat fazla çalışma yaptığı kabul edilmektedir. Hafta sonu nöbetler 24 saat sürmekte, işin niteliğine göre zorunlu ihtiyaçlar nedeniyle 4 saat ara dinlenme indirildiğinde 20 saat fazla çalışma yapılmış olmaktadır. Ancak, bu durumlarda fazla çalışmalar, tutulan hafta içi ve sonu nöbet sayısına göre denetlemeye elverişli bilirkişi raporu ile belirlenmelidir. Nöbet tutan çalışanın çoğunlukla ertesi gün nöbet izni kullanarak çalışma yapmaması nedeniyle, normal mesai devam çizelgeleri de mutlaka getirtilmelidir. İşçi, nöbetin ertesi günü nöbet izni kullandığında, ertesi gün (8 saat normal mesai süresi kadar) çalışmadığından hafta içi nöbette (12-8=) 4 saat fazla çalışma yapmış sayılmalıdır. Hafta sonu nöbette ise, cumartesi ve pazar günü normal tatil olduğundan cuma ve cumartesi gecesi tutulan nöbetlerden, ertesi gün çalışılmadığı gerekçesi ile indirim yapılma olanağı yoktur. Öte yandan genel tatile denk gelen nöbet günlerinde de ayrıca genel tatil ücreti verildiğinden yukarıda anlatılan şekilde indirim yapılmalıdır. Dairemizin kökleşmiş uygulaması da bu doğrultudadır (Yargıtay 9. H.D. 2007/40834 E, 2009/7566 K sayılı ilamı).

Somut olayda, davacının fazla çalışma alacağı hesaplanırken, davacının 24 saat mesai sistemindeki çalışmasında 14 saat fiilen çalıştığı, bu çalışmada 7,5 saati geçen 6,5 saatlik kısmın fazla çalışma olduğu kabul edilmiştir.

Somut olayda, davacının fazla çalışma alacağı hesaplanırken, davacının 24 saat mesai sistemindeki çalışmasında 14 saat fiilen çalıştığı, bu çalışmada 7,5 saati geçen 6,5 saatlik kısmın fazla çalışma olduğu kabul edilmiştir.

24 saat süren çalışmalarda, 10 saatin ara dinlenmesi kabul edilerek, denkleştirmeye tâbi olmayan kalan 14 saatteki 11 saati geçen 3 saatlik kısmın fazla çalışma olarak hesaplanması gerekirken, mahkemece 7,5 saati geçen kısmın fazla çalışma kabul edilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine, 11.11.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2279, Karar No: 2016/9844, Tarih: 12.05.2016

**5. Hukuk Dairesi         2016/2279 E.  ,  2016/9844 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tortum Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 23/06/2015

NUMARASI : 2014/446-2015/398

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi olan 18/12/2014 gününde belediye imar planı içinde olup olmadığı, değilse belediye veya mücavir alan sınırları dahilinde bulunup bulunmadığı, belediye hizmetlerinden yararlanıp yararlanmadığı ve etrafının meskun olup olmadığı hususlarının ilgili Belediye Başkanlığından sorularak,

Alınacak cevapla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 12/05/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.