muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/9289, Karar No: 2014/2829, Tarih: 11.03.2014

./..

-2-

savunmuştur. Mahkemece, davacı şirket tarafından sözleşmeye uygun olarak davalı şirkete 2 veya 3 nolu salonda yer tahsis edilmemesi nedeniyle davalının sözleşmeyi fesihte haklı olduğu kabul edilerek davanın reddine karar verilmiştir.

Taraflar arasında 28.10.2008 tarihli Fuar Katılım Sözleşmesi imzalandığı hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Fuar katılım sözleşmesinin sözleşmenin iptali başlıklı 15.maddesinde “....katılımcı sözleşme imzalandıktan sonra 15 günlük süre içinde fuardan çıkma kararı alırsa, fuar için YEM'e (kiralayan) ödeme yapma yükümlülüğü yoktur. 30 Ocak 2009 tarihine kadar fuardan çıkma kararı alan katılımcı, toplam stand bedelinin % 50'sini, bu tarihten sonra fuardan çıkma kararı alan katılımcı toplam stand bedelinin tamamını ödemekle yükümlü..." olacağı kararlaştırılmıştır. Bu düzenleme geçerlidir ve tarafları bağlar.

Davalı, Türk Ticaret Kanunu kapsamında ticari bir şirket olup, aynı Yasa gereği basiretli davranma yükümlülüğü bulunmaktadır. Bu bağlamda 28.10.2008 tarihli Fuar Katılım Sözleşmesini imzalayan davalı, kendisine 2 ve 3 nolu salonda yer tahsis edilmediğini öğrenir öğrenmez akdi feshetmesi gerekirken, davalı tarafça sözleşme yaklaşık 5 ay bekledikten sonra 2.4.2009 tarihinde feshedilmiştir. Fuar katılım sözleşmesinin, sözleşmenin feshi başlıklı 15.maddesinde feshin ne şekilde ve hangi süreler içinde yapılacağı ve sonuçları ayrıntılı olarak düzenlenmişken, bu düzenlemeye aykırı şekilde ve bu maddede yazılı süreden sonra yapılan feshin haklı fesih olduğu kabul edilerek davanın reddi doğru değildir. Zira davalı basiretli tacir gibi davranmalı, sözleşmeye aykırılığı (2 ve 3 nolu salonların tahsis edilmediğini) öğrenir öğrenmez ve 15.maddede yazılı sürelere riayet ederek akdi feshetmesi gerekirdi. Bu nedenle mahkemece davalının sözleşmeyi feshinin haklı olup olmadığı ve davacı alacağının bulunup bulunmadığının sözleşmenin 15.maddesi kapsamında değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda 1 nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı-karşı davacı vekilinin karşı davanın reddine ilişkin hükme yönelik temyiz itirazları yerinde olmadığından karşı davanın reddine ilişkin hükmün ONANMASINA, yukarıda 2 nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı-karşı davalı vekilinin asıl davanın reddine ilişkin hükme yönelik temyiz itirazlarının kabulü ile asıl davanın reddine ilişkin hükmün BOZULMASINA, bozma sebebine göre davalı-karşı davacı vekilinin asıl davaya ilişkin temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, istek halinde aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz eden davalı-karşı davacıya iadesine, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz eden davacı-karşı davalıya iadesine, 11.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7744, Karar No: 2017/1295, Tarih: 02.05.2017

**23. Hukuk Dairesi         2015/7744 E.  ,  2017/1295 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki ihraç kararının iptali ve menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacılar vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin .... İli, .... İlçesi, .... Mah. 15861 Ada, 11 parselde bulunan taşınmaz üzerinde inşa edilen S.S. ... yönetiminin satışa ve üye değişikliğine, satış şartlarına muvafakat ederek satışı tescil ettiğini, ardından da kooperatif üyeliğinden ihraç kararının alındığını, ancak müvekkilinin davalıya hiçbir borcunun bulunmadığını, kooperatif yönetim kurulunun tarihi ve günü bildirilmeyen kararıyla müvekkili davacının aidat borcunu ödemediği gerekçesiyle kooperatif üyeliğinden ihracına karar verildiğini bildirmiş ve müvekkilinin ortaklıktan ihracına ilişkin kararın iptalini, borçlu olmadıklarının tespitini talep etmiştir.

Davalı, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına göre; 1163 sayılı Kooperatifler Kanunu'nun Davaların Niteliği ve Muhakeme Usulü başlıklı 99. maddesinde "Bu kanunda düzenlenen hususlardan doğan hukuk davaları, tarafların tacir olup olmadıklarına bakılmaksızın ticari dava sayılır. Bu davalarda basit muhakeme usulü uygulanır." şeklinde hüküm bulunduğu, 6102 sayılı TTK'nın 3, 4, 5. maddeleri uyarınca bu tür davalara ticaret mahkemelerinde bakılması gerektiği anlaşıldığından, davanın görev yönünden reddine karar verilmiştir.

Gerekçeli karar taraflara en son 28.05.2013 tarihinde tebliğ edilmiş olup, taraflarca kararın kesinleşmesinden itibaren iki haftalık kesin süre içerisinde görevli mahkemeye gönderme talepli dilekçe verilmediği anlaşılmıştır.

6100 sayılı HMK'nın 20. maddesinde 2 hafta içerisinde görevli mahkemeye gönderilmesi için müracaat edilmesi, son cümlede ise aksi takdirde davanın açılmamış sayılmasına karar verileceği belirtilmekte olup, 2 haftalık başvuru süresi 28.06.2013 günü mesai sonunda bitmesine rağmen, taraflarca görevli mahkemeye gönderme dilekçesi verilmemiş ve 6100 sayılı yasada belirtilen 2 haftalık müracaat süresi geçirildiğinden, 6100 sayılı HMK'nin 20. maddesi uyarınca davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

Davacı 25.07.2013 tarihinde vefat etmiş, ek karar davacı vekiline 21.08.2013 tarihinde davacı vefat ettikten sonra tebligat kanunu 35.maddeye göre tebliğ edilmiştir.

Ek karar davacının murislerinin vekiline 30.04.2015 tarihinde tebliğ edilmiştir.

Davacı 25.07.2013 tarihinde vefat etmiş, ek karar davacı vekiline 21.08.2013 tarihinde davacı vefat ettikten sonra tebligat kanunu 35.maddeye göre tebliğ edilmiştir.

Ek karar davacının murislerinin vekiline 30.04.2015 tarihinde tebliğ edilmiştir.

Kararı, davacı asilin murislerinin vekili temyiz etmiştir.Mahkemece verilen görevsizlik kararı davacı tarafa usulüne uygun tebliğ edilmemiştir. Bu nedenle tahrik dilekçesinin süresinde verilmediği gerekçe gösterilerek davanın açılmamış sayılmasına karar vermek doğru değildir. Bu durumda mahkemece yapılması gereken tahrik dilekçesinin süresinde olduğunun kabulü ile görevsizlik kararı uyarınca dosyanın görevli mahkemeye gönderilmesinden ibarettir.

Bu nedenle tahrik dilekçesinin süresinde olmadığından bahisle davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi doğru görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 02.05.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/5540, Karar No: 2009/6388, Tarih: 15.10.2009

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2009/5540 E.  ,  2009/6388 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki rücuen tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili dava dilekçesinde, davalıya ait aracın müvekkili şirkete sigortalı olduğunu ve sigortalı aracın alkollü sürücü yönetiminde iken dava dışı 3.kişinin aracına zarar verdiği açıklayarak, hasar nedeniyle karşı tarafa ödenen 5.110,00.TL tazminatın ödeme tarihinden itibaren faizi ile davalıdan rücuen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, kusuru kabul etmediklerini ve olayla ilgili olarak 3.kişi aracının maliki, sürücüsü ve sigortacısı aleyhine Ankara Asliye 11.Hukuk Mahkemesinin 2006/245 Esas sayılı dosyasında dava açmış olduklarını, dosyaların birleştirilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davanın kabulü ile 5.110,00.TL.nın 28.08.2006 ödeme tarihinden itibaren yasal faizi ile davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, İhtiyari Mali Sorumluluk Sigortası Poliçesine dayalı olarak 3.kişi zararı için sigortacının ödediği tazminatın kendi sigortalısından rücuen tazmini istemine ilişkindir.

2918 sayılı KTK.nun 48. maddesinde; alkollü içki alması nedeniyle güvenli sürme yeteneklerini kaybetmiş kişilerin karayolunda araç sürmelerinin yasak olduğu ifade edilmiştir.

Karayolları Trafik Yönetmeliğinin "Uyuşturucu ve Keyif Verici Maddeler ile İçkilerin Etkisinde Araç Sürme Yasağı" başlıklı 97. maddesinde alkollü içki almış olması nedeniyle güvenli sürme yeteneğini kaybetmiş kişilerin karayolunda araç sürmelerinin yasak olduğu açıklandıktan sonra konu ile ilgili olan "b-2" bendinde "alkollü içki almış olarak kandaki alkol miktarına göre araç sürme yasağı kenar başlığı altında; alkollü içki almış olarak araç kullandığı tesbit edilen diğer araç sürücülerinden kandaki alkol miktarı 0.50 promil üstünde olanların araç kullanamayacakları açıklanmıştır.

Ayrıca Motorlu Kara Taşıtları İhtiyari Mali Sorumluluk Sigortası Genel Şartlarının 4.c maddesinde; Aracın, alkollü içkilerin etkisi altında olup güvenli sürme yeteneklerini kaybetmiş olan veya uyuşturucu veya keyif verici maddeler almış kimseler tarafından sevk ve idare edilmesi halinde sebebiyet verilen zarar ve ziyana ilişkin taleplerin sigorta teminatı dışında olduğu belirtilmiştir.

Ayrıca Motorlu Kara Taşıtları İhtiyari Mali Sorumluluk Sigortası Genel Şartlarının 4.c maddesinde; Aracın, alkollü içkilerin etkisi altında olup güvenli sürme yeteneklerini kaybetmiş olan veya uyuşturucu veya keyif verici maddeler almış kimseler tarafından sevk ve idare edilmesi halinde sebebiyet verilen zarar ve ziyana ilişkin taleplerin sigorta teminatı dışında olduğu belirtilmiştir.

Bununla birlikte İhtiyari Mali Sorumluluk Sigortası Genel Şartlarının 4.c maddesinin dayanağını teşkil eden KTK'nun 48. maddesinin yasaklamayı düzenleyen ilk fıkrasında, alkollü içki almış olması nedeniyle güvenli araç sürme yeteneklerini kaybetmiş kişilerin karayolunda araç sürmeleri yasaklanmış olup, aynı maddenin 2. fıkrasındaki yönetmelik düzenlenmesine olanak tanıyan hükümde, yasaklama yetkisi yönetmeliğe bırakılmış olmadığından, Karayolları Trafik Yönetmeliğinin 97. maddesinde, yukarıda anılan yasa hükmü tekrarlandıktan ve müteakip, uyuşturucu veya keyif verici maddeler ile alkollü içkilerin oranlarının ne şekilde saptanacağı belirlendikten sonra, yasada yer alan hükmü dikkate almadan salt 0.50 promilin üstünde alınan alkol miktarına göre araç kullanma yasağı getirilmesinin yasal dayanağı bulunmadığından geçersiz bulunmaktadır. Geçersiz yönetmelik hükümlerinin yasaya aykırı bir şekilde genel şart olarak kabulü de mümkün değildir.

O halde, hasarın teminat dışı kalabilmesi için kazanın meydana geliş şekli itibariyle sürücünün salt (münhasıran) alkolün etkisi altında kaza yapmış olması gerekmektedir. Diğer bir anlatımla sürücünün alkollü olması tek başına hasarın teminat dışı kalmasını gerektirmez. Üstelik, böyle bir durumda hasarın teminat dışı kaldığının ispat yükü TTK'nun 1281. maddesi hükmü gereğince sigortacıya düşmektedir.

Yargıtay'ın yerleşik uygulamalarında; sürücünün aldığı alkolün oranının doğrudan doğruya sonuca etkisi bulunmadığından, mahkemece nöroloji uzmanı, hukukçu ve trafik konusunda uzman bilirkişilerden oluşan bilirkişi kurulu aracılığıyla olayın salt alkolün etkisiyle gerçekleşip gerçekleşmediğinin, alkol dışında başka unsurlarında olayın meydana gelmesinde rol oynayıp oynamadığının saptanması, sonuçta olayın tek başına alkolün etkisiyle meydana geldiğinin saptanması durumunda, oluşan hasarın poliçe teminatı dışında kalacağından davanın reddine aksi halinde kabulüne karar verilmesi gerekeceği ilkesi benimsenmektedir. (YHGK 23.10.2002 gün ve 2002/11-768-840; YHGK 7.4.2004 gün ve 2004/11-257-212; YHGK 2.3.2005 gün ve 2005/11-81-18; YHGK 14.12.2005 gün 2005/11-624-713 sayılı ilamları)

Somut olayda; yargılama sırasında içlerinde nöroloji uzmanının da bulunduğu bilirkişilerden alınan 11.07.2008 tarihli raporda olay anında sigortalı araç sürücüsünün 146 promil alkollü olduğu,alkol nedeniyle dikkatsiz, tedbirsiz olduğu ve olayda % 75 oranında asli kusurlu olduğu belirtilmiş olmasına rağmen, olayın başka etkenlerin dışında münhasıran alkolün etkisiyle meydana gelip gelmediği açık bir ifade ile belirtilmemiştir.

Somut olayda; yargılama sırasında içlerinde nöroloji uzmanının da bulunduğu bilirkişilerden alınan 11.07.2008 tarihli raporda olay anında sigortalı araç sürücüsünün 146 promil alkollü olduğu,alkol nedeniyle dikkatsiz, tedbirsiz olduğu ve olayda % 75 oranında asli kusurlu olduğu belirtilmiş olmasına rağmen, olayın başka etkenlerin dışında münhasıran alkolün etkisiyle meydana gelip gelmediği açık bir ifade ile belirtilmemiştir.

O halde, mahkemece aynı olaydan dolayı işleten ... ile sürücü ... tarafından eldeki dosyadaki 3.kişi aracının maliki, sürücüsü ve sigortacısı aleyhine Ankara Asliye 11.Hukuk Mahkemesinin 2006/245 Esas sayılı dosyasından açılmış olan dava dosyasının da dosya içerisine konularak ve söz konusu dosyadaki 08.10.2007 tarihli bilirkişi kurulu raporu da gözetilerek, kazanın oluş şekli ve dosyada mevcut tüm deliller birlikte değerlendirilmek üzere, dosyanın ikisi nöroloji uzmanı, diğeri de İstanbul Teknik Üniversitesi ya da Karayolları Fen Heyeti gibi kuruluşlardan oluşturulacak bilirkişi kuruluna tevdii ile yukarıda söz konusu edilen ilkeler ışığında, kazanın münhasıran alkolün etkisi altında gerçekleşip gerçekleşmediğinin, kazanın meydana gelmesinde alkol dışındaki başka etkenlerin de rol oynayıp oynamadığının, sürücülerin kusur durumlarının tereddüte yer vermeyecek şekilde saptanması yönünden yeniden rapor alınarak varılacak sonuca göre bir karar vermek gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamıştır.

Kabule göre; mahkemece davalı tarafın % 75 oranında kusurlu olduğu kabul edilmesine göre,kazanın münhasıran alkolün etkisi ile meydana gelmediği ve bu nedenle 3.kişi aracında meydana gelen hasarın sigorta teminatı kapsamında kaldığı gözetilmeden davanın reddi yerine kabulüne karar verilmesi de doğru değildir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istkek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 15.10.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5737, Karar No: 2019/4844, Tarih: 26.09.2019

**1. Hukuk Dairesi         2016/5737 E.  ,  2019/4844 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTAL VE TESCİL

Taraflar arasında görülen tapu iptal ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 26.09.2019 Perşembe günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalı vekili Avukat ... ile temyiz edilen davacı vekili Avukat ... geldiler, duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı miras payı oranında tapu iptal tescil istemine ilişkindir.

Davacı, mirasbırakanı ...'in 374 parseldeki 1/2 payını davalıya devrettiğini, mirasbırakan okuma-yazma bilmemesine rağmen satış akdine imza attırıldığını, temlikin mirasçıdan mal kaçırmak amacıyla muvazaalı olarak yapıldığını ileri sürerek satış işleminin iptali ile taşınmazın miras payı oranında adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, mirasbırakanın maddi açıdan sıkıntı yaşadığını, kendisinin ve ailesinin maddi durumunun iyi olması nedeni ile taşınmazı 45.000 TL bedelle 05.07.2010 tarihinde satın aldığını, satış bedelinin bir kısmının Ziraat Bankası ... şubesine yatırıldığını, bir kısmının da mirasbırakan ve eşine elden verildiğini, iddiaların doğru olmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, uyuşmazlığın sulh hukuk mahkemesinin görev sınırında kaldığı gerekçesiyle verilen görevsizlik kararı Dairece ‘’...Bilindiği üzere, 492 sayılı Harçlar Kanunu'nun 16. maddesi uyarınca, gayrimenkulün aynına taalluk eden davalarda dava değerinin gayrimenkulün değerine göre belirleneceği öngörülmüştür. Bunun yanında, dava değerinin belirlenmesinde taşınmazın keşfen saptanacak gerçek değerinin esas alınacağı kuşkusuzdur. Öte yandan, görev kamu düzeniyle ilgili olup, yargılamanın her aşamasında resen gözetilmesi gereken bir usül kuralıdır. Hal böyle olunca, uzman bilirkişiler aracılığı ile mahallinde keşif yapılarak dava değerinin belirlenmesi ve sonucuna göre bir karar verilmesi yerine, keşif yapılmaksızın yazılı biçimde hüküm kurulması isabetsizdir.’’ gerekçesi ile bozulmuş, bozmaya uyularak yapılan yargılama neticesinde temlikin mirasçıdan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğu gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden, mirasbırakanın 18.07.2010 tarihinde öldüğü, geride eşi.... ve 1992 yılında ölen oğlu ...’ten olma torunu davacı ...’nin mirasçı olarak kaldığı, davalının dava dışı mirasçı ...’in kızı olduğu, mirasbırakanın 374 parseldeki ½ payının tamamını 05.07.2010 tarihinde davalıya satış suretiyle temlik ettiği, aynı akit ile ...’in de taşınmazdaki ½ payını davalıya devrettiği anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada mirasbırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 01.04.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 706., Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 237., (Borçlar Kanunu'nun (BK) 213.) ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün, diğer bir söyleyişle mirasbırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ile durumun aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile mirasbırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Diğer taraftan, muvazaa iddiasına dayalı davalarda mirasbırakanın kastının açık bir şekilde saptanması gerekmektedir. Bu kapsamda, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun (HMK) 190. maddesi ile Türk Medeni Kanununun (TMK) 6. maddesi uyarınca herkes iddiasını ispatla mükelleftir. Bir başka ifade ile temlikin mirasçılardan mal kaçırma amaçlı olduğunu ispat külfeti davacı tarafa aittir.

Diğer taraftan, muvazaa iddiasına dayalı davalarda mirasbırakanın kastının açık bir şekilde saptanması gerekmektedir. Bu kapsamda, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun (HMK) 190. maddesi ile Türk Medeni Kanununun (TMK) 6. maddesi uyarınca herkes iddiasını ispatla mükelleftir. Bir başka ifade ile temlikin mirasçılardan mal kaçırma amaçlı olduğunu ispat külfeti davacı tarafa aittir.

Somut olaya gelince, dinlenen bir kısım davacı tanığı mirasbırakanın akit tarihinde sağlık durumunun iyi olduğunu ve mirasbırakanın eşinin dava konusu taşınmazı satmak istediğini söylediğini bildirmiş, diğer davacı tanığı ise satış işlemi hakkında bilgi sahibi olmadığını belirtmiştir. Eldeki davanın kabulü halinde hak sahibi olacak diğer mirasçı ...’in davalı tanığı olarak alınan ifadesinden ise temlikin gerçek satış olduğu anlaşılmaktadır. Kaldı ki, mal kaçırma kastı ile hareket etseydi mirasbırakanın terekesinde bulunan ev ve avlusu ile zeytinli tarla vasıflı iki adet taşınmazını da davalıya devredebileceği açıktır.

Bu somut olgular yukarıdaki ilkeler ışığında değerlendirildiğinde; davacının muvazaa iddiasının kanıtlandığını söyleyebilme olanağı yoktur.

Hâl böyle olunca; davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı olduğu üzere karar verilmiş olması isabetsizdir.

Davalının yerinde görülen temyiz itirazının kabulüyle, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 02.01.2019 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesi gereğince gelen temyiz eden vekili için 2.037.00.-TL. duruşma vekâlet ücretinin temyiz edilenden alınmasına, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 26.09.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.