muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/16269, Karar No: 2023/8584, Tarih: 18.12.2023

**9. Ceza Dairesi         2021/16269 E.  ,  2023/8584 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/359 E., 2016/148 K.

SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Suça sürüklenen çocuk (SSÇ) hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Gaziantep 6. Ağır Ceza Mahkemesinin, 19.04.2016 tarihli ve 2015/359 Esas, 2016/148 Karar sayılı kararı ile; SSÇ'nin çocuğun cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi, 31 inci maddesinin üçüncü fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

SSÇ Müdafiinin Temyiz İsteği

Sebep bildirmeksizin kararın bozulması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. SSÇ'nin olay tarihinde yedi yaşında olan katılan mağdurenin öğrenim gördüğü okula girdiği, burada karşılaştığı katılan mağdureye hitaben "Yeğenime çok benziyorsun, seni bir kere öpebilir miyim" dedikten sonra katılan mağdurenin dudağından öptüğü iddiasıyla cezalandırılması için kamu davası açıldığı, SSÇ'nin atılı suçlamayı ikrar ettiği, katılan mağdurenin olayın hemen akabinde öğretmenlerine anlatımı ile intikalin gerçekleştiği, Mahkemece yapılan yargılama neticesinde katılan mağdurenin beyanları, savunma, tanık ifadeleri, raporlar, canlı teşhis tutanağı dikkate alındığında SSÇ'nin eyleminin katılan mağdurenin dudağından öpme şeklinde gerçekleştiği kabul edilerek SSÇ hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan kurulan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiş, bu karar 19.04.2013 tarihinde kesinleşmiştir.

2. SSÇ'nin üç yıllık denetim süresi içerisinde Gaziantep 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2014/546 Esas, 2015/250 Karar sayılı dosyasında 30.09.2014 tarihinde işlediği alkol ve uyuşturucu maddenin etkisi altındayken araç kullanma suçundan dolayı 1000,00 TL adlî para cezası ile cezalandırıldığı ve cezasının 21.04.2014 tarihinde kesinleşerek Mahkemeye ihbarda bulunulması üzerine önceki hükmün açıklanmasına karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

2. SSÇ'nin üç yıllık denetim süresi içerisinde Gaziantep 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2014/546 Esas, 2015/250 Karar sayılı dosyasında 30.09.2014 tarihinde işlediği alkol ve uyuşturucu maddenin etkisi altındayken araç kullanma suçundan dolayı 1000,00 TL adlî para cezası ile cezalandırıldığı ve cezasının 21.04.2014 tarihinde kesinleşerek Mahkemeye ihbarda bulunulması üzerine önceki hükmün açıklanmasına karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

1. Dosya kapsamına uygun olarak SSÇ'nin katılan mağdureyi dudağından öpme şeklindeki eyleminin sarkıntılık aşamasında kaldığı kabul edilip, sarkıntılık suretiyle çocuğun cinsel istismarı suçundan hüküm kurulması yerine 6545 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik öncesi 5237 sayılı Kanun’un 103 üncü maddesinin birinci fıkrasınca hüküm kurulması sonuç ceza miktarı değişmediğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

2. Olayın intikal şekli ve zamanı, katılan mağdurenin beyanları, SSÇ'nin ikrarı, tanık ifadeleri ve Mahkemenin gerekçesine göre; yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin SSÇ tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, SSÇ hakkında kurulan hükümde birinci bentte belirtilen eleştiri sebebi dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Gaziantep 6. Ağır Ceza Mahkemesinin, 19.04.2016 tarihli ve 2015/359 Esas, 2016/148 Karar sayılı kararında SSÇ müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden, SSÇ müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

18.12.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15338, Karar No: 2017/26402, Tarih: 20.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/15338 E.  ,  2017/26402 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 20/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/16838, Karar No: 2014/19583, Tarih: 16.06.2014

**9. Hukuk Dairesi         2012/16838 E.  ,  2014/19583 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İNEGÖL 1. ASLİYE HUKUK (İŞ) MAHKEMESİ

TARİHİ : 15/02/2012

NUMARASI : 2009/212-2012/58

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı ihbar tazminatı ile yıllık izin ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti ve hafta tatili ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; davalı işyerinde inşaat ustası olarak çalışan müvekkilinin 01/03/1997 tarihinde işe başladığını, 11/10/2008 tarihinde iş akdinin haksız feshedildiğini, alacaklarının ödenmediğini iddia ederek kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık izin, ulusal bayram, genel tatil ve hafta tatili alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; davacının 01/09/1999 tarihinde müvekkili şirkette çalışmaya başladığını, iş sözleşmesinin 15/03/2003 tarihinde 1475 sayılı İş kanunun 13. maddesi uyarınca sona erdiğini, yasa gereği hak etmiş olduğu kıdem ve ihbar tazminatının davacıya ödendiğini, davacının ulusal bayram ve genel tatil ve hafta tatili günlerinde çalışmadığını, yıllık izinlerini kullandığını, ayrıca kabul anlamına gelmemek kaydıyla da talepler bakımından 5 yıllık zamanaşımı süresinin dolduğunu savunarak, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davanın kısmen kabulüne hükmedilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Ulusal bayram, genel tatil alacağı hesabının tanık beyanlarına itibarla belirlendiği anlaşılmaktadır. Davacı tanığı Ş. A.dini bayramların ilk iki gününde çalışmadıklarını beyan etmiş, diğer davacı ve davalı tanıkları bu konuda beyanda bulunmamışlardır. Mahkemece davacının dini bayramların ilk iki günü dışında çalıştığı kabul edilerek bu alacağın hüküm altına alınması gerekirken, davacının tüm ulusal bayram, genel tatil günlerinde çalıştığı kabul edilerek hesap yapan bilirkişi raporuna itibarla hüküm kurulması ve tanık beyanı ile ispatlanan genel tatil alacağından taktiri indirim yapılmaması bozmayı gerektirmiştir.

3-Davacı dava dilekçesinde haftanın 6 günü çalıştığını beyan etmiş olup, bu beyanına göre hafta tatili ücret talebinin reddi gerekirken, davacı lehine hafta tatili alacağına hükmedilmesi hatalıdır.

4-İnfazda tereddüde yol açacak şekilde, hüküm altına alınan alacakların net ya da brüt olduğunun hükümde belirtilmemesi de ayrı bir bozma nedenidir.

F) Sonuç:

3-Davacı dava dilekçesinde haftanın 6 günü çalıştığını beyan etmiş olup, bu beyanına göre hafta tatili ücret talebinin reddi gerekirken, davacı lehine hafta tatili alacağına hükmedilmesi hatalıdır.

4-İnfazda tereddüde yol açacak şekilde, hüküm altına alınan alacakların net ya da brüt olduğunun hükümde belirtilmemesi de ayrı bir bozma nedenidir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgilisine iadesine, 16/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3946, Karar No: 2015/216, Tarih: 16.01.2015

**23. Hukuk Dairesi         2014/3946 E.  ,  2015/216 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen alacak davası sonucunda verilen hükmün düzeltilerek onanmasına ilişkin Dairemizin 19.12.2013 gün ve 2013/5180 Esas, 8184 Karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

- KARAR -

Davacılar vekili, müvekkilleri ile davalı arasında 03.04.1990 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi bulunduğunu, davalının zamanında edimini yerine getirmemesi nedeniyle açtıkları Davada, .... Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 1996/103 E, 1997/679 K sayılı kararı ile, 480.000,00 USD gecikme tazminatı, 533,41 TL proje denetim ücreti, 517,23 TL emlak vergisi alacakları ile nama ifaya karar verildiğini ve 02.02.1998 tarihinde bu kararın kesinleştiğini, binanın % 75’inin davalı yüklenici tarafından tamamlanması nedeniyle açılan davada 1, 3 ve 4 nolu bağımsız bölümlerin yüklenici adına tesciline karar verildiğini, bu kararın Yargıtay 15. Hukuk Dairesi'nin 03.04.2008 tarih ve 2006/6966 E, 2008/2135 K sayılı ilamıyla, arsa sahipleri yararına kesinleşen .... Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 1996/103 E sayılı dava dosyasında hükmedilen alacağın tahsiline ilişkin başlatılan .... İcra Müdürlüğü'nün 2004/9043 E sayılı takip dosyasının tescil kararı verilirken nazara alınmadığı, takibe konu edilen alacağın ödenmesi halinde tescil kararı verilebileceği gerekçesiyle yerel mahkeme kararının düzeltilerek onandığını, davalıya teslim edilecek daireler nedeniyle yapılan apartman masraflarının 73.591,14 TL, emlak vergilerinin 11.425,28 TL, iskân ve intikal vergilerinin ise 36.828,03 TL olduğunu ileri sürerek, toplam 121.844,45 TL’nin ödeme tarihlerinden itibaren avans faiziyle davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre; taraflar arasındaki 03.04.1990 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin anahtar teslimi olduğu, bina yapımı ya da ihyasına ilişkin bilcümle masraflar, mevcut ve ihdas edilecek bütün vergi, resim, harç ve benzeri giderlerin yüklenici tarafından karşılanacağı, yine, 1990 yılı dahil anahtar teslimi yapılıncaya kadar emlak vergisi, temizleme, aydınlatma harcının yüklenici tarafından ödeneceğinin kararlaştırıldığı, davalı yüklenicinin açtığı tapu iptal ve tescili davasının tarihi olan 18.05.2004 tarihi ile bu davanın açıldığı tarih olan 30.12.2008 tarihi arasındaki apartman masraflarından davalı hissesine düşen kısmın 73.591,14 TL, emlak vergisinin 3.303,92 TL olduğu, anılan dönem dışındaki emlak vergisi ile iskân harçlarının nama ifa kapsamı içerisinde kaldığı, intikal vergisinden de davalı yüklenicinin sorumlu olmayacağı, davacı taraf ödemeleri davalı adına olduğundan ödeme tarihlerinden itibaren faize, davalının tacir olması ve işin davalı yönünden ticari olması nedeniyle avans faizine hükmedilmesi gerektiği belirtilerek, 76.895,06 TL’nin ödeme tarihlerinden itibaren avans faiziyle tahsiline dair verilen kararın taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 19.12.2013 gün, 2013/5180 esas ve 2013/8184 karar sayılı ilamı ile onanmıştır.

Bu kez taraf vekilleri karar düzeltme talebinde bulunmuştur.

1) Yargıtay ilamında belirtilen gerektirici sebeplere göre taraf vekillerinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer karar düzeltme istemleri yerinde görülmemiştir.

2) Davacılar vekili, 23.09.1997 ile 15.05.2008 tarihleri arasında ödediği 11.425,28 TL. emlak vergisinin tahsilini talep etmiş, mahkemece, daha önce yüklenici tarafından açılan tapu iptal ve tescil davasının tarihi olan, 18.05.2004 tarihinden öncesi için talep edilemeyeceğinden, bu istem, kısmen kabul edilmiştir. Taraflar arasındaki sözleşmede,1990 yılından, anahtar teslimine kadar doğacak emlak vergilerinden yüklenicinin sorumlu olacağı düzenlenmiştir. Bu durumda, taraflar arasında, daha önceden görülen nama ifa ve tapu iptal ve tescil dava dosyalarının da incelenerek; yükleniciye isabet eden, ancak, eksik işlerin ikmali için arsa sahiplerince satıldığı anlaşılan 5 ve 6 numaralı bağımsız bölümlerin satışı ile karşılanmış olanlar hariç, ödendiği kanıtlanan emlak vergilerinin, hüküm altına alınması gerekirken, hatalı gerekçe ile kısmen kabulü doğru olmamıştır.

Bununla birlikte, yine sözleşmede, yapı kullanma izin belgesinin alınması için ödenecek harç ve masrafların, yüklenici tarafından karşılanacağının kararlaştırılmasına ve bu kalemin, nama ifa gereği satılan 5 ve 6 numaralı dairelerin satışı ile karşılanmadığının anlaşılmasına rağmen,mahkemece, davacılar tarafından ödendiği kanıtlanan iskan harçlarının kabulü yerine, sözleşmenin ifasının gecikmesinden kaynaklanmadığından reddedilmesi, hatalı olmuştur.

Bununla birlikte, yine sözleşmede, yapı kullanma izin belgesinin alınması için ödenecek harç ve masrafların, yüklenici tarafından karşılanacağının kararlaştırılmasına ve bu kalemin, nama ifa gereği satılan 5 ve 6 numaralı dairelerin satışı ile karşılanmadığının anlaşılmasına rağmen,mahkemece, davacılar tarafından ödendiği kanıtlanan iskan harçlarının kabulü yerine, sözleşmenin ifasının gecikmesinden kaynaklanmadığından reddedilmesi, hatalı olmuştur.

Öte yandan, davacılar, 5 ve 6 numaralı bağımsız bölümler için 02.08.2004 tarihinde ödedikleri apartman aidatlarının tahsilini istemiş, mahkemece, talebin kabulüne karar verilmiştir. Dosya kapsamından, yükleniciye isabet eden 5 ve 6 numaralı bağımsız bölümlerin, arsa sahiplerince, eksik işlerin tamamlanması amacıyla satıldığı, bunlardan 6 numaralı bağımsız bölümün 08.04.2004 tarihinde, yani aidatın ödeme tarihinden önce satılmış olduğu ve böylece bu bağımsız bölümden yüklenicinin faydalanmadığı anlaşıldığından, 6 numaralı bağımsız bölüm için yapılan apartman gideri ödemesi talebinin reddi gereklidir.

Keza, dava tarihinden önce, davalı, BK.'nun 101.(TBK. md. 117) maddesi gereğince usulüne uygun temerrüde düşürülmediği halde, davası kabul edilen alacaklara, dava tarihi yerine, ödeme tarihlerinden faiz yürütülmesi, usul ve yasaya aykırı olmuştur.

Yukarıda açıklanan nedenlerle mahkeme kararının bozulması gerekirken, sehven onandığı, bu kez yapılan incelemede anlaşıldığından taraf vekillerinin karar düzeltme istemlerinin kabulü gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, taraf vekillerinin diğer karar düzeltme istemlerinin reddine, (2) numaralı bent uyarınca taraf vekillerinin karar düzeltme istemlerinin kabulü ile Dairemizin 19.12.2013 gün, 2013/5180 Esas ve 8184 Karar sayılı onama ilamının kaldırılmasına, mahkeme kararının BOZULMASINA, taraflardan evvelce alınan onama harçları ile karar düzeltme harçlarının istek halinde iadesine, 16.01.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/465, Karar No: 2019/209, Tarih: 14.03.2019

**Ceza Genel Kurulu         2015/465 E.  ,  2019/209 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı Veren

Yargıtay Dairesi : 12. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Sulh Ceza

Sayısı : 457-1004

Özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan sanık ...'in beraatine ilişkin Sincan (Kapatılan) 3. Sulh Ceza Mahkemesince verilen 12.11.2013 tarihli ve 457-1004 sayılı hükmün, katılan vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 12. Ceza Dairesince 22.12.2014 tarih ve 10367-26251 sayı ile;

"Sanık hakkında beraat kararı verilmesi nedeniyle CMK'nın 232/2-c maddesi gereğince suçun işlendiği tarihin gerekçeli karar başlığına yazılması zorunluluğu bulunmamasına rağmen 08.08.2012 olan suç tarihinin 02.11.2008 olarak gerekçeli karar başlığında gösterilmesi, mahallinde düzeltilebilir yazım yanlışlığı olarak değerlendirilmiş, bu nedenle bozma öneren tebliğnamedeki (2) numaralı bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Sanık hakkında 09.04.2013 tarihinde düzenlenen ve 16.04.2013 tarihinde mahkemece kabul edilen iddianamede, resmî nikâhlı eşi katılanın sadakatinden kuşkulanan ve kendisini aldattığını düşünen sanığın, katılanla yaptıkları telefon görüşmesini gizlice kaydedip, bu kaydı içeren CD'yi, katılan aleyhine vekili aracılığıyla açtığı boşanma davasına, 08.08.2012 tarihli dava dilekçesi ekinde sunmak suretiyle TCK'nın 134. maddesinin 1. fıkrasının 2. cümlesindeki özel hayatın gizliliğini ihlal suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda;

Katılanın tarafı olduğu haberleşme içeriklerini, üçüncü kişi ya da kişilerle paylaştığı ve/veya çoğaltarak dağıttığına ilişkin hakkında bir iddia ileri sürülmeyen sanığın, boşanma davasındaki iddiasını ispatlama amacını taşıyan eylemlerinde, hukuka aykırı hareket ettiği bilinciyle davranmadığı anlaşılmakla, özel hayatın gizliliğini ihlal suçunun yasal unsurlarının oluşmaması nedeniyle sanığın CMK'nın 223/2-a maddesi gereğince beraatine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir." açıklamalarıyla;

"...İddianamede sevk maddesi olarak gösterilerek sanığın cezalandırılmasının talep edildiği TCK'nın 134. maddesinin 1. fıkrasında, 05.07.2012 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6352 sayılı Yargı Hizmetlerinin Etkinleştirilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması ve Basın Yayın Yoluyla İşlenen Suçlara İlişkin Dava ve Cezaların Ertelenmesi Hakkında Kanun'un 81. maddesi ile yapılan değişiklikle 'bir yıldan üç yıla kadar hapis cezası' öngörüldüğü, iddianamedeki anlatıma göre, sanığın eylemlerinin kanıtlanması hâlinde, TCK'nın 134. maddesinin 1. fıkrasının 2. cümlesindeki özel hayatın gizliliğini ihlal suçunun yanı sıra, TCK'nın 132. maddesinin 3. fıkrasında tanımlanan haberleşmenin gizliliğini ihlal suçunu oluşturacağı ve anılan maddede de 6352 sayılı Kanun'un 79. maddesi ile yapılan değişiklikle 'bir yıldan üç yıla kadar hapis cezası' öngörülmüş olup, hapis cezalarının üst sınırı itibarıyla davaya bakma görevinin 5235 sayılı Kanun'un 11. maddesi uyarınca asliye ceza mahkemesine ait bulunduğu ve görevsizlik kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden, yargılamaya devamla yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca hâlen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince bozulmasına; ancak, yeniden yargılama gerektirmeyen bu hususta aynı Kanun'un 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden; hükmün 1 numaralı paragrafının, 'Yapılan yargılama sonunda, yüklenen fiillerin kanunda suç olarak tanımlanmamış olduğu anlaşıldığından, sanığın CMK'nın 223/2-a maddesi gereğince beraatine,' şeklinde değiştirilmesi suretiyle" düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 05.02.2015 tarih ve 405539 sayı ile;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 05.02.2015 tarih ve 405539 sayı ile;

“...Sincan Cumhuriyet Başsavcılığının 2013/2987 Esas sayılı ve 09.04.2013 tarihli iddianamesi ile, sanık ...'in, Eryaman semtinde bulunan iş yerinde iken evli bulunduğu eşi katılan ile yaptığı telefon görüşmesini, katılanın bilgisi dışında ses kayıt cihazı ile kayıt edip CD ortamına aktararak, aralarında boşanma davasının görüldüğü Sincan 1. Aile Mahkemesinde görülmekte olan davaya delil olarak sunduğundan bahisle 5237 sayılı TCK'nın 134/1. maddesinin 2. cümlesi gereğince cezalandırılması talep edilmiştir. Anılan iddianamenin konusunu oluşturan eylemin işlendiği tarih 08.08.2012'dir. İddianamede sevk maddesi olarak gösterilerek sanığın cezalandırılmasının talep edildiği TCK'nın 134. maddesinin 1. fıkrasında, 05.07.2012 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6352 sayılı Yargı Hizmetlerinin Etkinleştirilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması ve Basın Yayın Yoluyla İşlenen Suçlara İlişkin Dava ve Cezaların Ertelenmesi Hakkında Kanun'un 81. maddesi ile yapılan değişiklik uyarınca 'bir yıldan üç yıla kadar hapis cezası' öngörüldüğü, bu hâlde suç tarihinde yürürlükte olan TCK'nın 134/1. maddesinde öngörülen cezanın üst sınırı itibarı ile yargılama yapmanın 5235 sayılı Yasa'nın 11. maddesi gereğince asliye ceza mahkemesinin görevine girdiği sabittir. Bu hâlde kamu davasının açıldığı Sincan 3. Sulh Ceza Mahkemesince yapılması gereken iş, görevsizlik kararı verip dosyadan el çekmek ve dosyanın yetkili-görevli Sincan Asliye Ceza Mahkemesine gönderilmesine karar vermekten ibarettir. Esasen yüksek Yargıtay 12. Ceza Dairesinin 2014/10367-26251 E-K. sayılı ve 22.12.2014 tarihli ilamının gerekçe kısmında da bu hususa işaret edilmiş, yukarıda açıklanan aynı gerekçe ile ilk anda hükmün bozulmasına karar verilmiştir. Ancak her nasılsa hükmün bozulmasına karar verildikten sonra, Yerel Mahkemece zaten CMK'nın 223/2-a. maddesi gereğince sanığın beraatına karar verildiği hâlde, muhtemelen sehven yapılan hata ile hükmün 'Yapılan yargılama sonunda, yüklenen fiillerin kanunda suç olarak tanımlanmamış olduğu anlaşıldığından, sanığın CMK'nın 223/2-a. maddesi gereğince beraatına' şeklinde değiştirilmesi sureti ile düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir. Görev hususunun kamu düzenine ilişkin olduğu ve mahkemeler ile yüksek Yargıtay tarafından kendiliğinden gözetilmesi gerektiği tartışmasızdır. Bu itibarla sanığın atılı suçtan dolayı beraatına ilişkin hükmün düzeltilerek onanmasına ilişkin Yargıtay 12. Ceza Dairesinin anılan kararının isabetsiz olduğu, kararın Sincan Sulh Ceza Mahkemesince görevsizlik kararı verilmesi gerektiği noktasından bozulmasına karar verilmesi gerektiği," görüşüyle itiraz kanun yoluna başvurmuştur.