muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/3524, Karar No: 2022/9634, Tarih: 20.12.2022

Elbirliğini oluşturan ortaklardan her biri, topluluğa giren hakların korunmasını sağlayabilir. Bu korumadan bütün ortaklar yararlanır. Elbirliği mülkiyetinin esasında, elbirliği halinde mülkiyeti meydana getiren kişilerin hepsinin bir arada hak sahibi olmaları yer alır. Bu mülkiyette malikler paydaş değil, ortaktır. Tüzel kişiliğe sahip olmayan bu ortaklıkta, hakkın süjesi ortaklık olmayıp bir bütün halinde elbirliğiyle hareket etmek zorunda olan ortaklardır (TMK. md. 640/1). Ortaklar arasında zorunlu dava arkadaşlığı vardır. Yasada veya elbirliği mülkiyetini oluşturan anlaşmada ortaklık adına hareket etme yetkisinin kime ait olacağı belirtilmemişse ortaklığın tasfiyesini isteme hakkı dışındaki tüm işlemlerde ortakların (iştirakçilerin) oybirliği ile karar almaları ve birlikte hareket etmeleri zorunludur. TMK 702/2. maddesi “...Kanunda veya sözleşmede aksine bir hüküm bulunmadıkça, gerek yönetim, gerek tasarruf işlemleri için ortakların oybirliğiyle karar vermeleri gerekir...” hükmünü getirmiştir. Ne var ki bu kural, uygulamada yumuşatılarak, 11.10.1982 tarih, 1982/3-2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararıyla bir ortağın tek başına dava açabileceği; ancak, davaya devam edebilmesi için öteki ortakların olurlarının alınması veya miras şirketine atanacak temsilci aracılığıyla davanın sürdürülmesi gerektiği kabul edilmiştir. Ortaklardan bir veya birkaçı tarafından dava açılması ve zorunlu dava arkadaşlığı nedeniyle birlikte dava açmaları gereken hallerde diğer ortakların davaya muvafakatinin sağlanması, muvafakatın temin edilememesi halinde ise taraf teşkili bakımından muvafakat vermeyen diğer ortak ya da ortaklar aleyhine asıl dava ile birleştirilmek üzere dava açtırılıp, açılacak davanın bu davayla birleştirilerek taraf teşkili sağlandıktan sonra işin esasının incelenmesi HMK m. 26/1 de düzenlenen usul ekonomisi ilkesi gereğidir.

Somut olayda; asıl ve birleşen davaların davacıları, 01/01/1991 tarihli kira sözleşmesi uyarınca, murisleri ...'in kiraladığı taşınmazlarda, dikip büyüttüğü ağaçların bedelinden miras paylarına düşen kısımların tahsilini talep etmiş olup, tüm mirasçıların davacı olarak ayrı ayrı dava açtıkları davacıların, 2011 yılında vefat eden muris ...'in tüm mirasçıları oldukları anlaşılmaktadır. Her ne kadar bölge adliye mahkemesince; davacı mirasçıların, miras şirketinin haiz olduğu (terekeye ait) alacağın tamamı için değilde sadece kendi payına isabet ettiğini iddia ettiği payın (tazminattan hissesine düşecek payın) ödenmesi için dava açtıkları, iştirak halindeki paylarda tasarruf (örneğin dava) caiz olmadığından ve dava diğer mirasçıların hissesine düşecek payları da kapsamadığından, böyle bir davaya diğer mirasçıların katılması ile devam edilmesine olanak olmadığı gerekçesiyle davanın usulden reddine karar verilmiş ise de; mirasçılardan ... tarafından açılan asıl dava sonrasında, diğer mirasçılarca aynı taleplerle açılan davaların birleştirilerek görülmesi nedeniyle

dava dışı başkada mirasçı bulunmaması karşısında, eldeki bu davanın, mirasçılar tarafından tüm miras payına hasren açıldığı kabul edilmelidir. İlk dava açıldığında bu davanın davacısı bakımından

eksik olan dava şartı olarak bulunmayan aktif husumet ehliyeti noksanlığı davanın devamı sırasında daha sonradan aynı taleple diğer mirasçıların açtıkları davaların bu ilk dava ile birleştirilmesi suretiyle tamamlandığının kabulü gerekir ( HMK m.115/2) . Bu kabul HMK m. 26 ' da düzenlenen usul ekonomisi ilkesiyle , AİHS 'nin 6. Maddesindeki adil yargılanma ilkelerine de uygundur.

Hal böyle oluca; bölge adliye mahkemesince; asıl ve birleşen davalarla, tüm mirasçıların davaya dahili ve böyle taraf teşkilinin sağlanmış olduğu kabul edilerek işin esasının incelenip sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

2- Bozma nedenine göre, davacıların sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle 6100 sayılı HMK'nın 371. maddesi uyarınca bölge adliye mahkemesi kararının asıl ve birleşen davalarda davacılar yararına BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenlerle davacıların sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, 8.400 TL Yargıtay duruşması vekalet ücretinin davalıdan alınıp davacılara verilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edenlere iadesine, dosyanın aynı Kanun'un 373/2 maddesi uyarınca kararı veren bölge adliye mahkemesine gönderilmesine, 20/12/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/24550, Karar No: 2022/5596, Tarih: 06.06.2022

**9. Ceza Dairesi         2021/24550 E.  ,  2022/5596 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM : Suça sürüklenen çocuğun eylemi reşit olmayanla cinsel ilişki kabul edilerek şikayet yokluğu nedeniyle bu suçtan görülen kamu davasının düşmesine, mağdure vekilinin temyiz isteminin reddine

İlk derece mahkemesince bozma üzerine temyiz isteminin reddine dair verilen ek karar temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Gerekçesi gösterilmek suretiyle temyiz isteminin reddine dair verilen ek karar usul ve kanuna uygun olduğundan, mağdure vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle ek kararın ONANMASINA, 06.06.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2280, Karar No: 2013/1938, Tarih: 05.02.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/2280 E.  ,  2013/1938 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 29. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 26.10.2011 tarih ve 2011/37-2011/33 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirket ile ... bünyesine alınan ... A.Ş. arasında 02/09/1999 tarihli yazılım lisans kuruluş eğitim ve danışmanlık sözleşmesi imzalandığını, sözleşmenin imzalanması aşamasında bu proje ile bağlantılı olarak aynı bankadan kredi kullanıldığını, kredinin teminatı olarak ... 'a ait taşınmazlar üzerine 500.000 TL'lık teminat ipoteği konulduğunu, bankanın ...'ye devrinden sonra bankaca sözleşmenin haksız ve hukuka aykırı olarak feshedilmesi üzerine ... 1. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 2000/560 esas sayılı dosyası ile 02/09/1999 tarihli sözleşmeden doğan alacakların tahsili için dava açıldığını, bu davada ayrıca kredi borcunun alacaktan takas ve mahsup edilerek borçlu olmadığının tespiti ile ipoteğin fekkinin istenildiğini, ...'nin yükümlülüklerini yerine getirmemesi üzerine zor durumda kalan müvekkillerinin taşınmazı üzerindeki teminat ipoteği ile birlikte satmak zorunda kaldığını, takas hakkının doğduğu an itibariyle ipotek borcunun bitmesine karşın yargılamanın uzaması sebebiyle ipoteğin silinemediğini, 500.000 TL'lık miktarın taşınmaz maliki tarafından müvekkillerine ödeneceği yerde ...'ye ödenmek zorunda kalındığını, taşınmaz malikinin ödemeyi yapmakla bir kaybı ve fakirleşmesinin olmadığını, esasen taşınmazın yükümlülükle birlikte satın aldığını, ödenen miktarın davalı ... uhdesinde kaldığını ve sebepsiz zenginleşme teşkil ettiğini belirterek 500.000,00 TL'nın 06/12/2005 ödeme tarihinden itibaren avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, dava konusu ipotek bedelinin kredi alacağına mahsup edildiğini, ödeme tarihi itibariyle kredi alacağının mevcut olduğunu, ödenen miktarın kredi alacağından daha düşük olması nedeniyle fazla ödemenin olmadığını, ... Asliye 1. Ticaret Mahkemesi'nin 2000/560 sayılı dosyasında davacıların müvekkili kurumdan alacaklı olduklarına dair kararın henüz kesinleşmediğini belirterek davanın reddini istemiştir.

Davalı vekili, dava konusu ipotek bedelinin kredi alacağına mahsup edildiğini, ödeme tarihi itibariyle kredi alacağının mevcut olduğunu, ödenen miktarın kredi alacağından daha düşük olması nedeniyle fazla ödemenin olmadığını, ... Asliye 1. Ticaret Mahkemesi'nin 2000/560 sayılı dosyasında davacıların müvekkili kurumdan alacaklı olduklarına dair kararın henüz kesinleşmediğini belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, taşınmazlar üzerinde davacı şirketin sözleşmeden doğan yükümlülüklerini yerine getirmesinin teminatı olarak taşınmaz maliki M. Tevfik DOĞRULAR tarafından birinci derecede teminat ipoteği verildiği, ipoteğin limit ipoteği niteliğinde olduğu, ipotek borcunun son malik tarafından 06/12/2005 tarihli makbuzla davalı ...'ye ödenerek ipotek borcunun sona erdiği, davacıların alacağından düşülen kredi borcu nedeniyle taşınmazın serbest kaldığı, bu kapsamda taşınmazın malikinin aktifinde artış olduğu, bu artışın da satış ile ...'ye intikal ettiği, ipotek bedelinin ...'ye ödenmesinin sebepsiz zenginleşmesine yol açtığı, ... 1. Asliye Ticaret Mahkemesi dosyasında verilen kararın kesinleştiği gerekçesiyle davanın kabulüne, 500.000,00 TL'nın 06/12/2005'ten itibaren avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, davalı harçtan muaf olduğundan dolayı, harç alınmasına mahal olmadığına, 05.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/19847, Karar No: 2017/8913, Tarih: 01.06.2017

**3. Hukuk Dairesi         2016/19847 E.  ,  2017/8913 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :AİLE MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki yoksulluk ve iştirak nafakasının artırılması davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; davalı ile .... 2. Aile Mahkemesinin 2013/390 Esas 2014/675 Karar sayılı ilamı ile boşandıklarını müşterek çocuk .....'ın velayetinin kendisine verildiğini, kendisi için 200-TL yoksulluk nafakasına, çocuk için 200-TL iştirak nafakasına karar verildiğini, çocuğun okul masraflarının arttığını almış olduğu nafakanın kendisine yetmediğini, dizindeki rahatsızlıktan dolayı çalışamadığını, evin kirası ve faturaların yüksek olmasından dolayı geçim sıkıntısı çektiğini, davalının İngilterede çalıştığını ve orada lokanta işlettiğini duyduğunu müşterek çocuk ..... için ödenen nafakanın 1.000 TL ye, kendisine ödenen nafakanın 1.000 TL ye çıkartılmasına, nafakaların yıllar itibari ile enflasyon oranında artırılmasını talep etmiştir.

Davalı, davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece; davanın kısmen kabulü ile .... 2. Aile Mahkemesinin 2013/390 Esas 2014/675 Karar sayılı kararı ile hükmolunan aylık 200-TL olan yoksulluk nafakasının ve müşterek çocuk ..... için aylık 200-TL olan iştirak nafakasının dava tarihi olan 10/02/2016 tarihinden itibaren aylık 400-TL' ye çıkartılmasına ve her ay davalıdan alınarak davacıya ödenmesine fazlaya ilişkin talebin reddine, hükmedilen yoksulluk ve iştirak nafakası miktarının her yıl enflasyon oranında artırılmasına karar verilmiş, hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava; yoksulluk ve iştirak nafakasının artırılması istemine ilişkindir.

1-Temyize konu uyuşmazlık; dava dilekçesinin ve ön inceleme duruşma günün davalıya 7201 Sayılı Tebligat Kanunu ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine uygun şekilde bildirilip bildirilmediği, buna bağlı olarak da karar verilmesinin usul ve yasaya uygun olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

Tebligat Kanunu'nun 10. maddesine göre; "Tebligat, tebliğ yapılacak şahsa bilinen en son adresinde yapılır. Şu kadar ki; kendisine tebliğ yapılacak şahsın müracaatı veya kabulü şartiyle her yerde tebligat yapılması caizdir."

"(Ek fıkra: 11/01/2011-6099 S.K./3.mad.) Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır."

"(Ek fıkra: 11/01/2011-6099 S.K./3.mad.) Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır."

Belirtilen yasal düzenleme uyarınca, muhataba çıkarılacak tebligat, öncelik mahatabın bilinen en son adresinde Tebligat Kanunu'nun ilgili hükümlere göre yapılacak, bilinen en son adrese çıkartılan bu tebligattan sonuç alınamaz ya da böyle bir aderesi mevcut değil ise, bu kez muhatabın adres kayıt sistemine kayıtlı bir adresi bulunup bulunmadığı araştırılarak muhatabın adres kayıt sisteminde mevcut bir adresinin saptanması halinde bu adresi esas alınarak (Tebligat Kanunu'nun madde 21/2 uyarınca) tebliğ işlemleri yapılacaktır.

Tebligat Kanunu'nun 25/a maddesi ,siyasî temsilcilik aracılığıyla yabancı ülkedeki Türk vatandaşlarına tebligat usulünü düzenlemektedir.

Somut olayda; davacı, dava dilekçesinde davalının adresini " ..." olarak göstermesine rağmen; Mahkemece dava dilekçesi ve ön inceleme duruşmasının gününü bildirir davetiye " ..../ ...." adresine gönderilmiş ve tebligat mahalle muhtarlığına bırakılmıştır.

Görüldüğü üzere, dava dilekçesi ve ön inceleme duruşmasını bildirir tebligat, dava dilekçesinde bildirilen davalının bilinen son adresi görünen adresine çıkarılmamış, davalı davadan haberdar olmamıştır.

Bu bağlamda, davalıya dava dilekçesi ve ön inceleme duruşmasını bildirir tebligat usulüne uygun tebliğ edilmemiş olup, usulsüz tebligata rağmen, davanın kısmen kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Hal böyle olunca mahkemece; taraflara duruşma gününün usulüne uygun bildirilmesinin ardından hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, davalıya usulsüz tebligat esas alınarak yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı görülmüş, bu husus bozmayı gerektirmiştir.

2-Bozma nedenine göre; davalının sair itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

SONUÇ:Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün HUMK'nun 428. maddesi gereğince davalı yararına BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenlerle ;bozma nedenine göre davalının sair itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine 6100 sayılı HMK'nun Geçici Madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440. maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 01.06.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2191, Karar No: 2014/7167, Tarih: 14.04.2014

**8. Hukuk Dairesi         2014/2191 E.  ,  2014/7167 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Akşehir 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 23/12/2010

NUMARASI : 2004/694-2010/1097

Hazine ile LA.. E.. ve müşterekleri aralarındaki tapu iptali ve terkin davasının reddine dair Akşehir 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nden verilen 23.12.2010 gün ve 2004/694 Esas, 2010/1097 Karar sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı Hazine temsilcisi tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı Hazine vekili, asıl ve birleşen davalarda mülkiyeti davalılara ait olan ve parsellerde kayıtlı taşınmazların, 3621 sayılı Kıyı Kanunu'na göre Akşehir Gölü kıyı kenar çizgisi kapsamında kaldıklarını, özel mülkiyete konu olamayacaklarını ileri sürerek, tapu kayıtlarının iptali ile kıyı olarak kamuya terkinine karar verilmesini istemiştir.

Bir kısım davalılar, davanın reddini savunmuş, diğer davalılara dava dilekçesi ve duruşma günü yöntemine uygun biçimde tebliğ edildiği halde, yargılama oturumlarına katılmamış ve davaya cevap vermemişlerdir.

Mahkemece; hak düşürücü süreden davanın reddine karar verilmesi üzerine; hüküm, davacı Hazine temsilcisi tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemenin kararı 5841 sayılı Kanun'un yürürlüğe girdiği 14.03.2009 tarihinden sonra verilmiş olup; bu Kanunun 2. ve 3.maddeleri ile getirilen yeni düzenlemelere dayanılarak oluşturulmuştur.

14.03.2009 tarihinde yürürlüğe giren 25.02.2009 günlü 5841 sayılı Çeşitli Kanunlarda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun’un 2.maddesi ile 3402 sayılı Kanunun 12.maddesinin 3.fıkrasına eklenen cümlede: “bu hüküm iddia ve taşınmazın niteliğine yahut Devlet ve diğer Kamu Tüzel Kişileri dâhil tarafların sıfatına bakılmaksızın" ve 3.maddesi ile aynı Kanuna eklenen geçici 10.maddesinde ise; “Bu Kanunun 12.maddesinin 3. fıkrası hükmü devletin hüküm ve tasarrufu altında olduğu iddiası ile yürürlük tarihinden önce açılmış ve henüz kesin hükme bağlanmamış olan davalarda dahi uygulanır.” şeklindedir. Bu değişiklik nedeniyle bu yasanın yürürlük tarihinden sonra Hazine'nin açtığı davalarda da 10 yıllık hak düşürücü süre uygulanmaya başlanmıştır.

Ne var ki, Yerel Mahkeme kararının temyizi aşamasında Anayasa Mahkemesi’nin 12.05.2011 gün ve 2009/31 E. 2011/77 K. sayılı kararıyla; “25.02.2009 gün ve 5841 sayılı Çeşitli Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’un 2. maddesiyle 21.06.1987 günlü 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 12. maddesinin üçüncü fıkrasına eklenen cümlenin ve 3.maddesiyle 3402 sayılı Yasa’ya eklenen Geçici 10. maddenin Anayasa’ya aykırı olduğuna ve iptaline” karar verilmiş ve bu iptal kararı 23.07.2011 tarihli Resmi Gazetede yayımlanmıştır.

Anayasa Mahkemesinin iptal kararlarının yasama, yürütme ve yargı organları ile idari makamlar, gerçek ve tüzel kişileri bağlayacağı açıktır.

Anayasa Mahkemesinin iptal kararlarının yasama, yürütme ve yargı organları ile idari makamlar, gerçek ve tüzel kişileri bağlayacağı açıktır.

Diğer taraftan 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 33.maddesinde yer alan “Hâkim, Türk hukukunu resen uygular” hükmü ile ifadesini bulan yasal ilke gözetildiğinde; Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararlarının derdest dosyalar yönünden uygulanmasının zorunluluğu ortadadır.

Öyle ise, kesin hüküm halini almamış ve kazanılmış hakkın istisnasını teşkil eden bu durum karşısında 5841 sayılı Yasa hükümleri uyarınca davanın reddine ilişkin olarak kurulan hükmün, verildiği tarih itibarıyla doğru olduğu düşünülse ve ayrıca Anayasanın 153. maddesine göre iptal kararı geriye yürümezse de 10.03.1969 gün ve 1/3 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararının gerekçe bölümünde belirtildiği üzere iptal, kesin şekilde çözüme bağlanmış uyuşmazlıkları etkilemez ve henüz anlaşmazlık hali devam ediyorsa iptalin kapsamına girer. Bu durumda davanın hak düşürücü süreden reddine ilişkin kurulan kararın Anayasa Mahkemesi’nin anılan iptal kararından sonra doğru olduğu söylenemez. Zira kamu düzeninin söz konusu olduğu bütün haller istisnanın kapsamına girer.

Somut olayda; işin esasının ve dava konusu taşınmazın, 28.11.1997 tarih 5/3 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararıyla belirlenen veya belirlenecek olan kıyı kenar çizgisine göre değerlendirilmesi, tapu kayıt maliklerinin sağ olup olmadığının tespiti ve vefat etmişler ise, varsa tüm mirasçılarına davanın yöneltilmesi suretiyle taraf teşkilinin tamamlanması, ve ayrıca 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Yasanın 16. maddesiyle 3402 sayılı Yasanın 36. maddesine bazı ilaveler getiren 36/A maddesi hükmüne göre kadastro işlemleri sebebiyle açılan davalar nedeniyle yargılama giderlerinden ve avukatlık ücretinden davalı tarafın sorumlu tutulamayacağı hususunun da gözetilmesi, Mahkemece bu konudaki görüşünün ortaya konulması ve ondan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmek üzere hüküm bozulmalıdır.

Açıklanan nedenle davacı Hazine temsilcisinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla halen yürürlükte bulunan 1086 sayılı HUMK. 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, HUMK'nun 388/4. (HMK. m.297/ç) ve HUMK'nun 440/1. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine 14.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/426, Karar No: 2012/5, Tarih: 16.01.2012

**1. Ceza Dairesi         2010/426 E.  ,  2012/5 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 1 - 2009/291472

MAHKEMESİ : Söke Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 07/05/2009

NUMARASI : 2006/308 (E) ve 2009/116 (K)

SUÇ : Yaralama

TÜRK MİLLETİ ADINA

1) Mahkemece müsaderesine karar verilen bıçakla ilgili olarak adli emanet numarası doğru olarak gösterildiğinden, adli emanet numarasının hatalı gösterildiğine yönelen tebliğnamedeki bozma düşüncesi benimsenmemiştir.

2) Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık Adem’in suçunun sübutu kabul, cezayı azaltıcı tahrike ve takdire ilişen sebeplerin niteliği ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle değerlendirilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bozma nedenleri dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin alt sınırdan ceza tayin edilmesi gerektiğine, haksız tahrikte indirim oranına, mağdur katılan Ali vekilinin haksız tahrikin bulunmadığına yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

a) Oluşa, dosya içeriğine ve tarafsız tanıklar C.., Ali, Ş.. İ.., İ.. ve C..’in beyanlarına göre; sanığın olay öncesinde kardeşi H.. H..’in eşi Z.. ile araç içerisinde samimi ve uygunsuz şekilde gördüğü mağdur katılan Ali’nin yanına gelerek sol uyluk bölgesinden bıçakladığı, “sen bittin, seni öldürmeye geldim” şeklinde sözler sarf ettiği, Ali’nin yakınında bulunan sandalyeyi alıp kendisini korumaya çalışmasına rağmen ısrarla eylemini devam ettirip sağ omuz axiller ve sağ uyluk bölgelerinden de bıçakla yaraladığı, tanıklar Ş.. İ.. ve İ..’in araya girerek sanığın müteakip hareketlerine engel oldukları, toplam üç bıçak yarasının axiller arter ve axiller vende kesiye, sağ el ve sağ el 1,2,3. parmaklarda duyu kayıplarına sebebiyet verdiği, yaralanma sonucu mağdur katılanın hayati tehlike geçirdiği, yaralanmasının duyulardan veya organlardan birisinin sürekli zayıflaması niteliğinde olduğu olayda; kullanılan vasıtanın elverişliliği, hedef alınan vücut bölgeleri, yara adedi, yaraların niteliği, engel durum nedeniyle sanığın eylemine devam edememesi hususları birlikte değerlendirildiğinde, sanık hakkında kasten adam öldürmeye teşebbüs suçundan hüküm kurulması gerekirken, suç niteliğinde yanılgıya düşülerek kasten yaralama suçundan hüküm kurulması,

b) Kendisini vekille temsil ettiren mağdur katılan Ali lehine avukatlık asgari ücret tarifesi uyarınca vekalet ücreti takdir edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

c) 5320 sayılı Yasanın 13/1. maddesi nedeniyle baro tarafından sanığa atanan müdafiye ödenecek ücretin sanığa yargılama gideri olarak yüklenmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Bozmayı gerektirmiş olup, mağdur katılan Ali vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün CMUK.nun 321. maddesi uyarınca kısmen tebliğnamedeki düşünce gibi (BOZULMASINA), 16/01/2012 gününde oybirliği ile karar verildi.