muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/17701, Karar No: 2016/6436, Tarih: 26.05.2016

Somut olayda; davacının 2 ay süre ile %100 malul oranında geçici işgöremezlik durumu sabittir. Davacı yararına %100 malul sayıldığı geçici iş göremezlik dönemi için bakıcı giderleri belirlenerek ve mahkemece bilirkişi raporu alınıp ne kadar süre ile fizik tedavi ihtiyacı olduğu belirlenerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmiş olması bozmayı gerektirmiştir.

4- 6098 sayılı BK. md. 56, hakimin özel halleri göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği bir para tutarı adalete uygun olmalıdır. Manevi tazminat, zarara uğrayanda, manevi huzuru gerçekleştirecek ve tazminata benzer bir fonksiyonu da olan özgün bir nitelik taşır. Manevi tazminat bir ceza olmadığı gibi, mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. Zarar görenin zenginleşmemesi, zarar sorumlusunun da fakirleşmemesi gerekmektedir. Takdir edilecek miktarın, mevcut halde elde edilmek istenen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22.6.1976 günlü ve 7/7 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı’nın gerekçesinde de takdir edilecek manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden, hakim bu konuda takdir hakkını kullanır iken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.

Manevi tazminat zenginleşme aracı olmamakla beraber, bu yöndeki talep hakkındaki hüküm kurulurken olay sebebiyle duyulan acı ve elemin kısmen de olsa giderilmesi amaçlanmalı ve bu sebeple tarafların sosyal ve ekonomik durumları ile birlikte olayın meydana geliş şekli de gözönünde tutularak, hak ve nesafet kuralları çerçevesinde bir sonuca varılmalıdır. Zira, Türk Medeni Kanununun 4. maddesinde, kanunun takdir hakkı verdiği hallerde hakimin hukuka ve hakkaniyete göre hükmedeceği öngörülmüştür.

Yukarıda belirtilen hususlar dikkate alındığında, takdir olunan manevi tazminatın az olduğu görülmüş ve hakkaniyete uygun bir manevi tazminata hükmedilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1 numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, 2-3-4 numaralı bentlerde açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 26/05/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11535, Karar No: 2015/11666, Tarih: 29.04.2015

**12. Hukuk Dairesi         2015/11535 E.  ,  2015/11666 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;Alacaklı tarafından çeke dayalı olarak başlatılan kambiyo senetlerine mahsus haciz yoluyla takibe karşı borçluların, diğer şikayetleri yanında iflas erteleme davasında verilen tedbir kararı nedeniyle takibin iptali istemi ile icra mahkemesine başvurduğu, mahkemece, takibin iptaline karar verildiği anlaşılmaktadır.Dosyanın incelenmesinde; ... 1.Asliye Ticaret Mahkemesinin 2014/448 E.sayılı dosyası ile borçlu şirket tarafından açılan iflas erteleme davasının yargılaması sırasında 24/10/2014 tarihinde “Davacı şirketler hakkında yapılmış ve yapılacak (İİK.nun 206.maddesi birinci sırasında yazılı alacaklara ilişkin olanlar hariç olmak üzere) 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanuna dayalı olanları da kapsar şekilde hangi sebebe dayanırsa dayansın icra takipleri ile ihtiyati haciz, haciz ve tedbir uygulamalarının ve İİK'nun 89/1 madde ihbarnamelerinin tedbiren durdurulmasına...” karar verildiği görülmektedir.Her ne kadar, alacaklı tarafından tedbir kararından sonra 26/01/2015 tarihinde takibe başlanmış ise de, asliye ticaret mahkemesince başlatılacak takiplerin de durdurulmasına karar verildiğinden ve icra hakimi de mahkemenin vermiş olduğu bu kararı yorumlayamayacağından, mahkemece, tedbir kararından sonra açılan takibin durdurulmasına karar verilmesi gerekirken, takibin iptali yönünde hüküm tesisi isabetsiz olup, kararın bu nedenle bozulması gerekir ise de, anılan yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını zorunlu kılmadığından kararın düzeltilerek onanması yoluna gidilmiştir.SONUÇ : Alacaklının temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile ... 5. İcra Mahkemesi' nin 10/02/2015 tarih ve 2015/70 E.- 105 K. sayılı kararının hüküm bölümünü birinci bendinde yer alan “iptaline” sözcüğünün karar metninden çıkartılmasına, yerine “durdurulmasına” sözcüğünün yazılarak kararın düzeltilmesine ve kararın düzeltilmiş bu şekliyle İİK'nun 366. ve HUMK’nun 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), mahkeme kararı düzeltilerek onandığından harç alınmasına yer olmadığına, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 29/04/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4227, Karar No: 2018/9565, Tarih: 17.10.2018

**13. Hukuk Dairesi         2017/4227 E.  ,  2018/9565 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, davalı ...'ın, 1416 Sayılı Kanun hükümlerine istinaden, ... Üniversitesi adına öğrenim görmek üzere İngiltere'ye gönderildiğini, ... ... Noterliğince düzenlenen taahhütname ile yükümlülüklerini yerine getirmeyi taahhüt ettiğini, ancak kendisine e-mail, telefon ve yazıyla yapılan uyarılara rağmen öğrenim planını, askerlik durum belgesini, yüksek lisans belgesi ile doktora kabul belgesini Bakanlığa göndermediğini, yüklenme senedi hükümlerine aykırı davranması sebebiyle Kanunun 11. maddesi uyarınca ilişiğinin kesilmesine ve 19. maddesine göre yüklenme senedinde belirtilen bedelin kendisi ve kefillerden tahsiline karar verildiğini, diğer davalıların kefil olduğunu, ...'a 62.865,17 Sterlin ve 5.233,29 TL ödemede bulunulduğunu, TL cinsinden yapılan ödemelerin %50 fazlası ve yasal faiziyle birlikte ödenmesini, döviz cinsinden yapılan ödemenin ise yasal faizi ile birlikte tahsilat tarihindeki .... tarafından belirlenen efektif satış kuru üzerinden hesap edilecek TL üzerinden ödemeyi kabul ettiğini belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla ödeme tarihlerinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte (50.000 İngiliz Sterlini) 202.220,00 TL tutarın her bir ödeme kalemi için ödeme tarihlerinden itibaren işleyecek yasal faiziyle beraber davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline, geri kalan 12.865,17 İngiliz Sterlini (52.031,89 TL) ve 7.849,94 TL olmak üzere toplam 59.881,83 TL tutarın her bir ödeme kalemi için ödeme tarihlerinden itibaren işleyecek yasal faiziyle beraber davalı ... Kıvançtan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar, herhangi bir cevap vermemiştir.

Mahkemece, davanın kabulü ile 50.000,00 İngiliz Sterlininin dava tarihinden itibaren 3095 sayılı Yasanın 4/a maddesi gereğince Devlet Bankalarının o para birimine uyguladığı 1 yıl vadeli mevduat hesabına ödediği en yüksek faiz oranı ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline,12.865,17 İngiliz Sterlininin dava tarihinden itibaren 3095 sayılı Yasanın 4/a maddesi gereğince Devlet Bankalarının o para birimine uyguladığı 1 yıl vadeli mevduat hesabına ödediği en yüksek faiz oranı ile birlikte davalı ...’tan tahsiline, 7.849,94 TL’nin dava tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalı ...’tan alınıp, davacıya verilmesine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dava, zorunlu hizmet karşılığı olan kurum alacağının tahsili istemine ilişkin olup, davalıların 6552 sayılı Yasadan yararlanmak için davacı idareye başvuruları bulunup bulunulmadığı araştırıldıktan sonra taraflar arasındaki uyuşmazlığın "11.09.2014 günlü Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6552 sayılı İş Kanunu İle Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılması İle Bazı Alacakların Yeniden Yapılandırılmasına Dair Kanunun Geçici 1. maddelerinin" somut olayda değerlendirilip oluşacak sonuç doğrultusunda bir karar verilmek üzere mahkeme kararının bozulması gerekmiştir.

2-Bozma sebebine göre davacının temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenlerle davacının temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, HUMK’nun 440/I maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 17/10/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/10461, Karar No: 2024/8661, Tarih: 10.10.2024

**5. Hukuk Dairesi         2024/10461 E.  ,  2024/8661 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki orman vasfı ile Hazine adına tescilli taşınmazdaki muhdesatın aidiyetinin tespiti ve bedelinin kamulaştırmasız el atan idareden tahsili davasında yapılan yargılama sonucunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı idare vekilince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak esas hakkında yeniden hüküm kurulmak suretiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmiş ve Dairemizin 25.01.2024 tarihli ve 2023/7972 Esas, 2024/991 Karar sayılı kararı ile bozulmuştur.

Dairemiz bozma kararına Bölge Adliye Mahkemesince direnilmesi üzerine karar davacı vekili tarafından temyiz edilmekle 6100 sayılı Hukuk Mahkemeleri Kanunu’nun 373 üncü maddesinin beşinci fıkrası gereğince Dairemizce yapılan incelemede; Mahkemece yapılan keşif sonucunda düzenlenen 04.07.2019 tarihli bilirkişi raporunda taşınmazın üzerindeki fıstık ağaçlarının kesif tarihi itibarıyla 30-35 yaşlarında olduğu ve dosyadaki tapu kaydına göre dava konusu taşınmazın tesis kadastrosu sonucu 01.10.2009 tarihinde orman niteliği ile Hazine adına tescil edildiği anlaşılmış olup, fıstık ağaçlarının dikildiği tarihte devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olan ancak 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 16 ncı maddesinde belirtilen kamu mallarında sayılmayan sahipsiz nitelikteki taşınmaz üzerindeki muhdesat bedeline hükmedilmesi gerektiği gibi muhdesat niteliğindeki ağaçların dava konusu taşınmaza orman niteliği ile Hazine adına tescilinden sonra dikilmiş olması halinde dahi davalı taşınmazın 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 19 uncu maddesinin son fıkrasında belirtilen "...başkası adına tapulu..." taşınmaz olarak kabul edilerek değerlendirilmesi gerektiğinden Dairemiz kararının usul ve kanuna uygun olduğu anlaşılmış olup dosyanın temyiz incelemesi için Yargıtay Hukuk Genel Kuruluna gönderilmesine karar verilmesi gerekmiştir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Dosyanın YARGITAY HUKUK GENEL KURULUNA GÖNDERİLMESİNE,

10.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/180, Karar No: 2023/4943, Tarih: 13.11.2023

**12. Ceza Dairesi         2022/180 E.  ,  2023/4943 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/627 E., 2020/1023 K.

DAVA : Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat

KARAR : Düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Esastan ret

İlk Derece Mahkemesi kararına yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 361 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edilebilir olduğu, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 142 nci maddesinin sekizinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Davacı vekili 15.10.2018 tarihli dava dilekçesinde özetle; "Müvekkilin beraatine karar verilen ceza dava dosyası kapsamında silahlı terör örgütüne üye olma suçundan 19.06.2007 - 24.01.2008 tarihleri arasında gözaltında ve tutuklu kalması sebebiyle oluşan zararının karşılığı olarak 36.000,00 TL maddi, 100.000,00 TL manevi tazminatın gözaltı tarihi olan 18.10.2007 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmesini arz ve talep ederim." şeklinde beyanda bulunmuştur.

2. Davalı vekili 08.01.2019 tarihli cevap dilekçesinde özetle; "Davanın süresinde ve yetkili mahkemede açılıp açılmadığı, mükerrer dava açılıp açılmadığı araştırılmalıdır. Davacı hakkında verilen tutukluluk kararı kanuna uygun olarak verilmiştir ve haksız değildir. Davacı uğradığını iddia ettiği zararı belgelere dayandırmamıştır. Faiz istemi usul ve yasaya aykırıdır." şeklinde beyanda bulunmuştur.

3. İnegöl Ağır Ceza Mahkemesinin, 22.10.2019 tarihli ve 2018/267 Esas, 2019/228 Karar sayılı kararı ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

4. Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 30.09.2020 tarihli ve 2020/627 Esas, 2020/1023 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik davacı vekili ve davalı vekilinin istinaf başvurularının düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

5. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 03.01.2022 tarihli ve 2020/107532 sayılı, esastan ret görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdii edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı vekilinin temyiz istemi; hükmedilen manevi tazminat miktarının az olduğuna, avukatlık ücretinin maddi tazminat hesabına dahil edilmemesine, ilişkindir.

III. DAVA KONUSU

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

5. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 03.01.2022 tarihli ve 2020/107532 sayılı, esastan ret görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdii edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı vekilinin temyiz istemi; hükmedilen manevi tazminat miktarının az olduğuna, avukatlık ücretinin maddi tazminat hesabına dahil edilmemesine, ilişkindir.

III. DAVA KONUSU

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Davaya konu toplanan deliller ve yapılan yargılama neticesinde davacının 19.06.2007 ile 22.06.2007 tarihleri arasında göz altına alındığı, 22.06.2007 ile 24.01.2008 tarihleri arasında tutuklu kalarak tahliye olduğu tüm dosya kapsamından silahlı terör örgütüne üye olmak suçundan beraat kararı verildiği, verilen kararın kesinleşmesi kapsamında bu süreler zarfında koruma tedbirleri nedeniyle haksız gözaltı, tutuklulukta geçirdiği Yargıtay'ın yerleşik içtihatları kapsamında girdiği gün sayılıp çıktığı gün sayılmamak üzere her ne kadar davacı vekili maddi tazminata ilişkin davacı hakkında gelir kaybı için her gün 100,00 TL talep etmiş ise de, buna ilişkin herhangi bir delil ve belge sunmadığı, tutuklandığı tarihlerde sabit gelir getiren bir işi olmayan davacının maddi kaybı ile ilgili itibar edilecek bir belge ibraz edilmesi halinde bu husus dikkate alınarak maddi zararın belirlenmesi gerektiği, belge ibraz edilememesi durumunda ise tazminat istemine konu işlem tarihindeki yaş durumu dikkate alınarak, bu yaş grubu için belirlenen net asgari ücret üzerinden hesaplanacak miktarın maddi tazminat olarak verilmesi gerektiği belirtilmiştir. Bu durumda davacı yönünden gözaltı ve tutuklulukta kaldığı 2007 ve 2008 yıllarına ait maddi kaybı ile ilgili itibar edilebilecek bir belge ibraz edilmemesi nedeniyle gözaltında ve tutuklulukta kaldığı 2007 ve 2008 yıllarına ait aylık net asgari ücret rakamlarına göre maddi tazminat hesabı yapılmıştır. Toplamda 3.033,25 TL maddi tazminata davacının hak kazandığı vicdani kanısına ulaşılmış olup, talep ile bağlılık ilkesi uyarınca 3.033,25 TL maddi tazminatın her ne kadar gözaltı tarihi 19.06.2007 ise de davacı vekili dilekçesinde 18.10.2007 tarihinden itibaren talep etmesi nedeniyle taleple bağlılık ilkesi uyarınca bu tarihten itibaren hesaplanacak yasal faizi ile birlikte kabulüne fazlaya ilişkin taleplerin reddine ile yine diğer talepleri olan cezaevi masrafları ve vekalet ücreti talep etmiş ise de; Yargıtay'ın yerleşik içtihatları kapsamında tazminata konu edilemeyeceğinden talebinin reddine karar verilmiştir.

Davacının haksız olarak 19.06.2007 tarihinde gözaltına alınarak, 22.06.2007 tarihinden 24.01.2008 tarihleri arasında haksız olarak gözaltı ve tutuklulukta geçirdiği anlaşıldığından davacının gözaltına alınış şekli, bu süre zarfında kendisinin yaşamış olduğu elem ve ızdırap, gözaltında ve tutuklulukta kalmasına neden olan olayın oluş tarzı, suçun niteliği, sosyal çevresi, ekonomik durumu çerçevesinde değerlendirildiğinde manevi olarak zarara uğradığı kanaatine varılmış olup sebepsiz zenginleşmeye neden olmayacak şekilde davacıda meydana gelen manevi elem ve ızdırabın etkisi ile orantılı olan bir miktarda manevi tazminat verilmesi gerektiği vicdani kanısına varıldığından manevi tazminat talebinin kısmen kabulü ile haksız göz altı ve tutukluluk için 6.000,00 TL manevi tazminatın her ne kadar gözaltı tarihi 19.06.2007 ise de davacı vekili dilekçesinde 18.10.2007 tarihinden itibaren talep etmesi nedeniyle taleple bağlılık ilkesi uyarınca bu tarihten itibaren hesaplanacak yasal faizi ile birlikte kabulüne fazlaya ilişkin taleplerin reddine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

19.06.2007 - 24.01.2008 tarihleri arasında gözaltında ve tutuklulukta kalan davacının, aylık net asgari ücret üzerinden hesaplama yapıldığında maddi zararının 3.035,48TL olarak tespiti gerekirken hatalı hesaplama sonucunda eksik maddi tazminata hükmedilmesi,

Nesnel bir ölçüt olmamakla birlikte, hükmedilecek manevi tazminatın davacının sosyal ve ekonomik durumu, üzerine atılı suçun niteliği, tutuklanmasına neden olan olayın cereyan tarzı, tutuklu kaldığı süre ve benzeri hususlar ile tazminat davasının kesinleşeceği tarihe kadar davacının elde edeceği parasal değer dikkate alınarak hak ve nefaset ilkelerine uygun makul bir miktar olarak tayin ve tespiti gerektiği halde; belirtilen açıklama ve ölçütlere uymayacak miktarda fazla manevi tazminata hükmolunması, hukuka aykırı bulunarak;

Hüküm fıkrasının (1) numaralı bendinde maddi tazminat miktarı olarak yazılı "3.033,25TL" ibaresinin çıkartılması ve yerine "3.035,48 TL" ibaresinin yazılması, yine hüküm fıkrasının (2) numaralı bendinde manevi tazminat miktarı olarak yazılı "6.000,00 TL" ibaresinin çıkartılması ve yerine "4.000,00 TL" ibaresinin yazılması, buna bağlı olarak hüküm fıkrasında yer alan "1.083,99 TL nisbi vekalet ücretinin" ibaresinin "1.056,00 TL vekalet ücretinin" biçiminde değiştirilmesi suretiyle; istinaf başvurularının düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

IV. GEREKÇE

Tazminat talebinin dayanağı olan Bursa 7. Ağır Ceza Mahkemesinin 2017/488 E., 2018/188 K. sayılı ceza dosyası kapsamında, davacının silahlı terör örgütüne üye olma suçundan 19.06.2007 - 24.01.2008 tarihleri arasında 219 gün gözaltında ve tutuklu kaldığı, yapılan yargılama sonunda beraatine karar verildiği, beraat hükmünün 16.07.2018 tarihinde kesinleştiği, gözaltına alınma tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun'un 142 nci maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye dava açıldığı ve kanunda öngörülen yasal şartların oluştuğu anlaşılmıştır.

Davacı vekilinin temyiz isteği yönünden;

1.Yargıtay İçtihadı Birleştirme Hukuk Genel Kurulunun 29.05.1957 tarihli, 1957/4 Esas ve 1957/16 Karar sayılı içtihadı birleştirme kararında da açıklandığı üzere; vekalet ücreti yargılama giderlerindendir. Buna göre karşı tarafa yüklenmesi gereken vekalet ücretinin bağımsız bir varlığı olamayacağından ayrı bir dava konusu da yapılamayacaktır. Davacının, kendi vekili ile yaptığı ve sadece tarafları bağlayan ücret sözleşmesindeki vekalet akdi uyarınca ödenmesi kararlaştırılan bedelin koruma tedbirleri nedeniyle tazminat davasında zarar kapsamında değerlendirilemeyeceği gözetilmelidir.

Anılan içtihadı birleştirme kararı ve yerleşik Yargıtay uygulamaları nazara alındığında, tazminat talebinin dayanağı olan ceza dava dosyasında beraat etmiş olması nedeniyle davacı lehine maktu vekalet ücretine hükmolunması gerektiği, maktu vekalet ücretini aşan ve serbest meslek makbuzu ile ispatlanan kısmın ise davacı ile avukatı arasındaki hukuki ilişkiye dayandığı, bu nedenle koruma tedbirleri nedeniyle tazminat davasında zarar kapsamına dahil edilemeyeceği anlaşıldığından; kararda bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2.Nesnel bir ölçüt olmamakla birlikte, hükmedilecek manevi tazminatın davacının sosyal ve ekonomik durumu, üzerine atılı suçun niteliği, tutuklanmasına neden olan olayın cereyan tarzı, tutuklu kaldığı süre ve benzeri hususlar ile tazminat davasının kesinleşeceği tarihe kadar faizi ile birlikte elde edeceği parasal değer gözetilmek suretiyle, hak ve nefaset ilkelerine uygun, makul bir miktar olarak tayin ve tespiti gerekirken, belirlenen ölçütlere uymayacak ve emsal uygulamaların da altında olacak şekilde eksik manevi tazminata hükmolunması, hukuka aykırı bulunmuştur.

3. Davacı vekili tarafından dava dilekçesinde, hükmedilen tazminat miktarlarına gözaltı tarihi olan 18.06.2007 tarihinden itibaren yasal faiz işletilmesi talep edilmiş ise de; gözaltı tarihinin 19.06.2007 tarihi olduğu ve hükmedilen tazminat miktarlarına ancak bu tarihten itibaren yasal faiz işletilmesine karar verilebileceğinin gözetilmemesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

3. Davacı vekili tarafından dava dilekçesinde, hükmedilen tazminat miktarlarına gözaltı tarihi olan 18.06.2007 tarihinden itibaren yasal faiz işletilmesi talep edilmiş ise de; gözaltı tarihinin 19.06.2007 tarihi olduğu ve hükmedilen tazminat miktarlarına ancak bu tarihten itibaren yasal faiz işletilmesine karar verilebileceğinin gözetilmemesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünün (2) numaralı paragrafında açıklanan nedenle davacı vekilinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 30.09.2020 tarihli ve 2020/627 Esas, 2020/1023 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca İnegöl Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 13.11.2023 tarihinde karar verildi.