muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/11838, Karar No: 2010/1934, Tarih: 23.02.2010

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve açıklığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince, mahkemece temlikin satış yetkisini içeren vekaletname ile gerçekleştirildiği ve gerek vekaletname ve gerekse akit resmi belgi niteliğinde olduklarından aksinin kanıtlanamadığı gerekçe silme davanın reddi cihetine gidilmiştir. Oysa davacılar miras bırakanın kendilerinden mal kaçırma amacıyla temliki gerçekleştirdiğini ileri sürerek eldeki davayı açmışlardır.Yukarıda değinilen ilke ve kurallar gözetildiğinde mahkemenin kabul tarzında bir isabet bulunmadığı gibi hükme yeterli ve elverişli olacak nitelikte bir araştırma inceleme ve soruşturma yapıldığı da söylenemez.

Hal böyle olunca yukarıda belirtilen ilkeler çerçevesinde tarafların iddia ve savunmaları doğrultusunda toplanan ve toplanacak delillerin özellikle 15.8.2000 tarihli " sözleşmedir" başlığını taşıyan davacıların beyanını içeren belge ile miras bırakanın parmak izi bulunan ve yine davacıların imzalarını taşıyan belgenin de birlikte değerlendirilerek, murisin temlikteki iradesinin duraksamaya yer bırakmayacak şekilde saptanması, yapılan temlikin mirasçıdan mal kaçırma amaçlı ve muvazaa ile illetli olduğu sonucuna varılır ise davacıların talebini tazminata hasrettikleri gözetilerek miras payları oranında hüküm altına alınması gerekirken yazılı olduğu üzere karar verilmesi doğru değildir.

Davacıların temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle hükmün HUMK'nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 23.2.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/7749, Karar No: 2010/6956, Tarih: 09.06.2010

**11. Ceza Dairesi         2008/7749 E.  ,  2010/6956 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 Sayılı Yasaya Muhalefet

HÜKÜM : ...: a.213 SK 359/b-1; 765 SK 80 m. uyarınca 2 yıl 4 ay hapis.

b.213 SK 359/a-2 m. uyarınca 1 yıl hapis.

Neticeten 3 yıl 4 ay hapis.

...: 213 SK 59/b-1; 765 SK 80 m. uyarınca 2 yıl 4 ay hapis

...: 213 SK 359/b-1; 765 SK 80 m. uyarınca 2 yıl 4 ay hapis.

I)Sanıkların “sahte fatura düzenlemek” suçundan mahkumiyetlerine dair hükümlere yönelik sanıklar müdafilerinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanıkların 2003 ve 2004 takvim yılında Ltd. Şti. adına verdikleri KDV beyannameleri ile 11.04.2005 tarihli vergi tekniği raporu ekinde yer alan “Tablo-A” içeriğine göre hem 2003 hem de 2004 takvim yıllarında birden fazla sahte fatura düzenlendiklerinin sabit olması karşısında, Ceza Genel Kurulu’nun 05.03.2002 gün ve 28/179 sayılı kararında açıklandığı üzere, iki ayrı takvim yılında değişik tarihlerde birden çok sayıda sahte fatura düzenlemekten ibaret eylemde her takvim yılı için ayrı ayrı zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiği gözetilmeden komisyon karşılığı satmış oldukları faturaların hangi takvim döneminde kullanıldığı tespit edilemediğinden bahisle bir kez zincirleme suç hükümleri uyarınca sahte fatura düzenlemek suçundan yazılı şekilde mahkumiyetlerine hükmedilmesi suretiyle eksik ceza tayini karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Hapis cezasının süresi nedeniyle, 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5278 sayılı Kanunun 562. maddesinin 1. fıkrası ile değişik CMK. nun 231/5 maddesinden yararlanamayacağı anlaşılan sanıklar hakkında yapılan yargılama sonunda toplanan deliller karar yerinde incelenip, yüklenen suçun sübutu kabul, soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezayı artırıcı nedenin nitelik ve derecesi, azaltıcı sebebin bulunmadığı takdir kılınmış, 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 Sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5349 Sayılı Kanunla değişik 5252 Sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük

ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri uyarınca 765 Sayılı Yasa hükümlerinin açıkça sanıklar lehine olduğu anlaşılmış ve incelenen dosyaya göre hükümde eleştiri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanıklar müdafiilerinin, suçun sabit olmadığına, eksik soruşturmaya, sahte faturaların hangi döneme ait olduklarının tespit edilemediğine ilişen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

II)Sanıklardan ...’un “defter ve belgeleri gizlemek” suçundan mahkumiyetine dair hükme yönelik sanık müdafiinin temyiz itirazlarına gelince;

II)Sanıklardan ...’un “defter ve belgeleri gizlemek” suçundan mahkumiyetine dair hükme yönelik sanık müdafiinin temyiz itirazlarına gelince;

Adli sicil özetinde yer alan cezaların infaz durumu ve silinme koşulları araştırılarak sonucuna göre, 5237 sayılı TCK.nun 7/2. maddesi gözetilerek; 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 562. maddesi ile değişik CMK.nun 231. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılması ile, 5728 sayılı Yasanın 276.maddesi ile değişik 213 sayılı Yasanın 359/a-2 maddesinin takdir ve değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK. nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 09.06.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6400, Karar No: 2012/13156, Tarih: 10.09.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/6400 E.  ,  2012/13156 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 47. Asliye Ticaret(Beyoğlu 2.Asliye Ticaret) Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 47. Asliye Ticaret(Beyoğlu 2.Asliye Ticaret) Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 09.02.2011 tarih ve 2010/485-2011/49 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi .....tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkiline ait ve davalı şirkete sigortalı bulunan konutun, oturma odasındaki dolap içinden geçen temiz su borusundan su sızması nedeniyle hasara uğradığını, davalının dahili su klozunda belirtilen önlemlerin müvekkilince alınmadığı ve olayın derhal fark edilmesi halinde sadece 417,00TL zarar oluşacağı gerekçesiyle anılan meblağın ödendiğini, oysa dolabın içerisinde kışlık kıyafetlerin yer aldığını ve yaz ayında meydana gelen olayın hemen fark edilmesinin mümkün olmadığını ileri sürerek, bakiye 13.154,00TL hasar bedelinin temerrüt faizi ile birlikte davalıdan tahsilini dava ve talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının çok uzun bir süre dairesini boş bıraktığını, dolapta ve kıyafetlerinde küflenme ve yoğun bir koku meydana geldiğini, dahili su klozuna göre uzun süre boş bırakıldığında ana su tesisat musluğunun kapatılması ve tesisattaki suyun boşaltılması gerektiğini, davacının ise bunları yapmadığını, bu nedenle zararda meydana gelen artışın hasardan indirebileceğini savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece toplanan kanıtlara dayanılarak, sigorta poliçesinde yer alan binanın uzun süre boş bırakılması halinde, su tesisatına bağlı ana musluğun kapatılacağı ve tesisatın boşaltılacağı şeklindeki yükümlülüğün, suyun donma tehlikesi sebebiyle kış ayları için öngörülen bir yükümlülük olduğu, oysa davacının sigortalı konuttan ayrılmasının yaz aylarına tekabül ettiği ve bu nedenle hasarın sigorta kapsamında olduğu gerekçesiyle, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 12.09.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1546, Karar No: 2018/5040, Tarih: 11.04.2018

**17. Ceza Dairesi         2018/1546 E.  ,  2018/5040 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçların suça sürüklenen çocuklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Suça sürüklenen çocukların dosyada mevcut bulunan CD izleme tutanağına göre, müştekinin iş yerinin yanında bulunan banka kamera kaydında görüldükleri ancak tutanak ile müştekinin iş yeri istikametine gidiş saatlerinin belirlenmediği, mahkemece eylem saati 21:00 olarak kabul edilmiş ise de kabule ilişkin gerekçe belirtilmediğinin anlaşılmasına göre; dosya arasında bulunan kamera kayıtları gerektiğinde bilirkişi marifeti ile ayrıntılı olarak incelenerek eylem saati kesin olarak belirlenip sonucuna göre suça sürüklenen çocukların hukuki durumlarının belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, eksik kovuşturma ile haklarında 5237 sayılı TCK'nın 143 ve 116/4. maddelerinin tatbiki ile yazılı şekilde karar verilmesi,

2-Suç tarihinde 15 yaşından küçük olan suça sürüklenen çocukların 5237 sayılı TCK'nın 31/2. maddesi gereğince işledikleri hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını ihlali fiillerinin anlam ve sonuçlarını algılama ve bu fiillerle ilgili davranışların yönlendirme yeteneğinin gelişip gelişmediğine ilişkin rapor alınması gerektiği gözetilmeden, sadece hırsızlık suçu nedeniyle düzenlenmiş yetersiz raporla yetinilerek hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar ... ve ... müdafiinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle istem gibi BOZULMASINA, 11.04.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/17478, Karar No: 2023/6320, Tarih: 01.11.2023

**2. Ceza Dairesi         2023/17478 E.  ,  2023/6320 K.**

**"İçtihat Metni"**

K A N U N Y A R A R I N A

B O Z M A

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2019/768 E., 2020/74 K.

ŞİKÂYETÇİ : ...

SUÇA SÜRÜKLENEN

ÇOCUKLAR : ..., ...

SUÇ : Suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi

İNCELEME KONUSU

KARARLAR : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 18.05.2023 tarihli ve KYB-2023/41263 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"Dosya kapsamına göre, sırasıyla kayden 05/08/2001 ve 01/10/2000 doğumlu olan ve suçun işlendiği 26/09/2018 tarihi itibariyle 18 yaşını ikmal etmemiş bulunan, dosyada mevcut adli sicil kayıtlarına göre de suç tarihinden önce hapis cezasına ilişkin mahkumiyetleri bulunmayan suça sürüklenen çocuklar haklarında belirlenen hapis cezalarının kısa süreli olması karşısında, 5237 sayılı Kanun'un 50/3. maddesindeki “Daha önce hapis cezasına mahkûm edilmemiş olmak koşuluyla, mahkûm olunan otuz ... ve daha az süreli hapis cezası ile fiili işlediği tarihte onsekiz yaşını doldurmamış veya altmışbeş yaşını bitirmiş bulunanların mahkûm edildiği bir yıl veya daha az süreli hapis cezası, birinci fıkrada yazılı seçenek yaptırımlardan birine çevrilir” hükmü uyarınca anılan maddenin 1. fıkrası bentlerindeki seçenek yaptırımlardan birine çevrilmesinin zorunlu olduğunun gözetilmemesinde isabet görülmemiştir.” şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309/4. maddesinin (d) bendinin;

“Hükümlünün cezasının kaldırılmasını gerektiriyorsa cezanın kaldırılmasına, daha hafif bir cezanın verilmesini gerektiriyorsa bu hafif cezaya Yargıtay ceza dairesi doğrudan hükmeder.” şeklinde düzenlendiği belirlenmiştir.

2. Dosya kapsamına göre, suç tarihinden önce hapis cezasına ilişkin hükümlülüğü bulunmayan suça sürüklenen çocuklar hakkında tayin olunan 6 ay 20 ... hapis cezasının, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 50/3. maddesindeki “Daha önce hapis cezasına mahkûm edilmemiş olmak koşuluyla, mahkûm olunan otuz ... ve daha az süreli hapis cezası ile fiili işlediği tarihte onsekiz yaşını doldurmamış veya altmışbeş yaşını bitirmiş bulunanların mahkûm edildiği bir yıl veya daha az süreli hapis cezası, birinci fıkrada yazılı seçenek yaptırımlardan birine çevrilir.” hükmü uyarınca anılan maddenin 1. fıkrası bentlerindeki seçenek yaptırımlardan birine çevrilmesinin zorunlu olduğu gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesi, Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmekle, 5271 sayılı Kanun’un 309/4. maddesinin (d) bendi uyarınca bahse konu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

III. KARAR

III. KARAR

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE, İnegöl 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 13.01.2020 tarihli ve 2019/768 Esas, 2020/74 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309/3. maddesi gereği, KANUN YARARINA BOZULMASINA, aynı Kanun’un 309/4. maddesinin (d) bendi uyarınca bozma nedeninin daha hafif bir cezayı gerektirdiği belirlendiğinden;

“Suça sürüklenen çocuklar hakkında 5237 sayılı Kanun'un 165/1, 31/3 ve 62. maddelerine göre belirlenmiş olan 6 ay 20 ... hapis cezasının, aynı Kanun’un 50/3 ve 52/2. maddeleri gereği günlüğü 20,00 TL’den olmak üzere paraya çevrilmesiyle 4.000,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmalarına, aynı Kanun'un 52/4. maddesi uyarınca adlî para cezalarının 24 eşit taksitle ödenmesine, suça sürüklenen çocuk ... hakkında aynı Kanun'un 51. maddesi uyarınca verilen ertelemeye ilişkin kısmın hükümden çıkartılmasına, hukuka aykırılığın bu şekilde giderilmesine, infazın belirlenen şekilde yapılmasına, kararın diğer kısımlarının aynen bırakılmasına,” dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 01.11.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21631, Karar No: 2014/21610, Tarih: 18.12.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/21631 E.  ,  2014/21610 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu kurum ve kuruluşlarının zararına dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp,onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, Kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi,nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı,o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için,eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun Kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 90. maddesininin 5.nci fıkrasına göre;Usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.)Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin(AİHS), temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları,insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup,insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar,hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS. madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet,hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre,her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre,hiç kimse ...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre,herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne - baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne - baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin pek çok kararlarında tanımladığı gibi,bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin pek çok kararlarında tanımladığı gibi,bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanığın resmi nikahlı evli iken vefat eden babasından kalan sigorta maaşını alabilmek için 14.11.2002 tarihinde muvazaalı olarak boşandığı, ancak aynı evde yasal olarak ayrıldığı eşiyle birlikte yaşamaya devam ettiği, SGK“dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdığı iddia edilmiş ise de,mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra,eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında,eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 Sayılı Kanunun 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği,bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanığın eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 18.12.2014 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/471, Karar No: 2025/1064, Tarih: 24.02.2025

**3. Hukuk Dairesi         2025/471 E.  ,  2025/1064 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/154 E., 2024/28 K.

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 373. maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca; Yargıtayın bozma kararı üzerine İlk Derece Mahkemesince bozmaya uygun olarak karar verilmesi halinde, bu karara karşı temyiz yoluna başvurulabilir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak verilen karar, 6100 sayılı Kanun’un 362. maddesinde öngörülen kesinlik sınırına tabidir.

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Kanun'un 362. maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366. maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352/1 (b) hükmü uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre, İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak verilen kararda reddedilen ve temyize konu edilen toplam miktar (dava konusu yabancı para borcunun dava tarihi itibari ile Türk Lirası karşılığı) 88.368,00 TL olup karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 378.290,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davacı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Peşin alınan temyiz harcının istek hâlinde temyiz edene iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,24.02.2025 tarihinde oy çokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

1. Dava, ödünç sözleşmesinden kaynaklanan 30.00,00 USD alacağın tahsili istemine ilişkindir.

2. İlk Derece Mahkemesince daha önce davanın reddine yönelik davacı tarafın istinaf talebi hakkında Bölge Adliye Mahkemesi tarafından esastan ret kararı verilmiş, bu karar Dairemizce davacı lehine bozularak dosya İlk Derece Mahkemesine gönderilmiştir.

3. İlk Derece Mahkemesi tarafından yeniden yapılan yargılama sonucunda yine davanın reddine karar verilmiş, kararın davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya kanun yolu incelemesi için doğrudan Dairemize gönderilmiştir.