muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/7365, Karar No: 2024/7577, Tarih: 03.07.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/7365 E.  ,  2024/7577 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

SAYISI : 2023/16 E., 2024/138 K.

KARAR : Kısmen kabul

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen rücuan tazminat davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 373 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca; Yargıtayın bozma kararı üzerine İlk Derece Mahkemesince bozmaya uygun olarak karar verilmesi halinde, bu karara karşı temyiz yoluna başvurulabilir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak verilen karar, 6100 sayılı Kanun’un 362 nci maddesinde öngörülen kesinlik sınırına tabidir.

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Kanun'un 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre taraf vekilleri yönünden temyize konu edilen miktarlar ayrı ayrı karar tarihi itibariyle kesinlik sınırı olan 378.290,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Taraf vekillerinin temyiz dilekçelerinin miktardan REDDİNE,

Peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

03.07.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5423, Karar No: 2013/20095, Tarih: 11.11.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/5423 E.  ,  2013/20095 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 5. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 20/12/2012 tarih ve 2011/146-2012/302 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili banka ile davalı şirket arasında imzalanan genel kredi sözleşmesi kapsamında kredi kullandırıldığını, diğer davalıların sözleşmenin müşterek borçlu ve müteselsil kefili olduklarını, sözleşme kapsamında 14 adet toplam 151.493 TL tutarlı süresiz ve kesin teminat mektuplarının davalı lehine düzenlenerek verildiğini ancak davalıların borçlarını ödemedikleri için müvekkili banka tarafından gönderilen noter ihtarnamesi ile mektup bedellerinin depo edilmesinin istendiği fakat buna rağmen davalıların dava konusu teminat mektuplarını iade etmedikleri gibi mektup bedellerini de depo etmediklerini ileri sürerek, 151.493 TL'nın davacı bankanın Gebze Şubesinde faiz getirmeyen bir hesapta depo edilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, dava konusu teminat mektuplarının davalı şirket tarafından ihraç kaydıyla ithal edilen hammaddelerin KDV'siz gümrükten çekilmesinden dolayı devletin KDV kaybına uğrama ihtimaline binaen verilen teminat mektupları olduğunu, ithal edilen hammaddelerde kayıplar bulunduğunu, bu nedenle bu kayıplardan dolayı teminat mektuplarına idare tarafından el konulduğunu, henüz kredi sözleşmesinden dolayı risk gerçekleşmediğinden depo kararı istenemeyeceğini, kefillerden de bu nedenle bir talepte bulunulamayacağını, kaldı ki vadeleri sona eren bir kısım teminat mektupları yönünden riskin sona ermesi nedeniyle talepte bulunulamayacağını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı ..., davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, davacı banka tarafından davalılara gönderilen ihtarname ile 14 adet teminat mektup bedellerinin depo edilmesinin istendiği ancak davalı borçlular tarafından bu talebin yerine getirilmediği, kaldı ki sözleşmenin 21/g maddesinde bankanın sebep göstermeksizin dahi depoyu isteyebileceğinin hükme bağlandığı ve bankanın da bu yolda hareket ettiği ve yine teminat mektuplarının komisyonları nedeniyle doğan 48.405,17 TL’lık alacağın tahsili için davalı hakkında takibe geçildiği ve herhangi bir tahsilatın olmadığı, bunun dahi risk unsurunun gerçekleşmesine yeterli karine olduğu, yani riskin doğduğu, dava konusu 14 adet teminat mektuplarının deposunu isteme şartlarının oluştuğu gerekçesiyle, davanın kabulü ile 151.408,85 TL'nın davacı bankanın Gebze Ticaret Merkez Şubesinde depo edilmesine karar verilmiştir.

Kararı, davalılar vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalılar vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalılar vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 8.092,70 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalılardan alınmasına, 11.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1872, Karar No: 2024/2625, Tarih: 15.05.2024

**7. Hukuk Dairesi         2024/1872 E.  ,  2024/2625 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

EK KARAR TARİHİ : 25.12.2023

SAYISI : 2021/78 E., 2021/106 K.

Taraflar arasındaki mera sınırlandırılmasının iptali ve tespiti davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen yukarıda gün ve sayısı yazılı tavzih talebinin reddine dair ek karar, süresi içinde mirasçı ... tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Dava, mera sınırlandırılmasının iptali ve tespiti istemine ilişkindir.

Davacı vekili, müvekkilinin zilyetliğinde bulunan ve babasından kalan doğusu yol, batısı ..., kuzeyi ..., güneyi ... olan tarlanın kadastro tespiti sırasında mera olarak tespit edildiğini, dava konusu yerin mera sınırlandırmasının iptali ile adına tespitini istemiştir.

Davalı ... Temsilcisi olarak muhtar, davacının mera yanında tarlası olduğunu, yanlışlıkla mera kapsamına alındığını belirterek, davayı kabul ettiğini bildirmiştir.

Mahkemece, davanın kabulü ile Bilecik ili, Yenipazar ilçesi, ... Köyünde tapuya kayıtlı 102 ada 1 parsel sayılı mera vasfındaki taşınmazın 02.08.2017 havale tarihli bilirkişi raporu ve ekli krokisinde A harfi ile gösterilen 12457,11 m²'lik kısmı ile B harfi ile gösterilen 1724,78 m²'lik kısmın mera sınırlandırmasının iptali ile A harfi ile gösterilen 12457,11 m²'lik alan ile B harfi ile gösterilen 1724,78 m²'lik kısımların mülkiyetinin ... oğlu davacı ...'e ait olduğunun tespitine karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairemizin 12.04.2023 tarih ve 2023/1020 Esas, 2023/2119 Karar sayılı ilâmı ile onanmasına karar verilmiş ve hüküm kesinleştirilmiştir.

Yenipazar Tapu Müdürlüğü 12.10.2023 tarihli tavzih dilekçesi ile; gerekçeli kararın hüküm kısmındaki "tespitine" ibaresinin "tesciline" olarak tavzihine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemenin 22.12.2023 tarihli ek karar ile; Yenipazar Tapu Müdürlüğünün bu dosyada taraf olmadığının anlaşıldığı, aksi kabul edilse dahi tavzihin karar yönünden tatbikinin mümkün olmaması gerekçeleriyle tavzih talebinin reddine karar verilmiştir.

22.12.2023 tarihli ek kararı mirasçı ... temyiz etmiştir.

1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 455 ve 457 nci maddelerinde de belirtildiği üzere, hükmün tavzihini ancak davanın taraflarının isteyebileceği, Yenipazar Tapu Müdürlüğünün bu davanın tarafı olmadığı ve düzeltmenin tavzih yolu ile istenilemeyeceğinin anlaşılması nedeniyle, Mahkemece ek karar ile talebin reddine dair verilen kararda bir isabetsizlik bulunmadığından, 22.12.2023 tarihli ek kararın onanmasına karar verilmiştir.

KARAR

Yukarıda açıklanan nedenlerle,

Mirasçı ...'in yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun ek kararın ONANMASINA,

KARAR

Yukarıda açıklanan nedenlerle,

Mirasçı ...'in yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun ek kararın ONANMASINA,

Onama harcı peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın Mahkemesine gönderilmesine,

15.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2018, Karar No: 2019/6295, Tarih: 22.10.2019

**16. Ceza Dairesi         2019/2018 E.  ,  2019/6295 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

İlk Derece Mahkemesi : Adana 11. Ağır Ceza Mahkemesinin 25.05.2018 tarih ve 2018/77 - 2018/221 sayılı kararı

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Hüküm : TCK’nın 314/2, 3713 sayılı Kanunun 5/1,TCK’nın 53/1-2-3, 58/9, 63 maddeleri gereğince

mahkumiyete dair istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebebine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Duruşma istemi içermeyen temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre sanığın örgütle iltisaklı olması nedeniyle kapatılan okula çocuğunu göndermesinin örgütsel faaliyet olarak kabul edilemeyeceği belirlenerek yapılan incelemede;

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanık ve müdafiinin temyiz dilekçelerinde ileri sürdükleri nedenler yerinde görülmediğinden CMK’nın 302/1. maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddiyle hükmün ONANMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın Adana 11. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin bilgi için Adana Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 22.10.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3406, Karar No: 2013/5002, Tarih: 18.09.2013

**1. Ceza Dairesi         2013/3406 E.  ,  2013/5002 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 1 - 2012/268535

MAHKEMESİ : Kahramanmaraş 1. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO : 08/06/2012, 2011/239 (E) ve 2012/153 (K)

SUÇ : Kasten öldürme, hırsızlık

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanıklar Ferhat ve Atalay'ın maktüle Mehtap'a yönelik eylemlerinin sübutu kabul, takdiri indirim sebebinin niteliği takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçeler ile reddedilmiş, incelenen dosyaya göre bozma kararına uyularak verilen hükümlerde,bozma nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık Ferhat'ın eksik incelemeye, sanık Ferhat müdafiinin bir sebebe dayanmayan, sanık Atalay müdafiinin sübuta, haksız tahrike yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Sanıklar Ferhat ve Atalay hakkında kasten öldürme ve sanık Ferhat hakkında nitelikli hırsızlık suçundan kurulan hükümlerde,

Oluşa ve dosya içeriğine göre; sanık Ferhat'ın hayat kadını olan maktüleyi olaydan önce tanıdığı, olay günü kardeşi olan sanık Atalay ile birlikte ......, plakalı araçla maktüleyi alıp şehir dışında bir yere gittiği, burada maktüleyle cinsel ilişkiye girdikten sonra herhangi bir tartışma veya kavga olmaksızın aracın kapı cebinde bulunan bıçakla maktülenin göğsüne vurduğu, maktülenin sanık Ferhat'a karşı koymak istediği ancak sanık Atalay'ın, maktülenin elini tutarak sanık Ferhat'ın eylemine devam etmesini sağladığı, aracın durduğu sırada maktülenin kendisini araçtan dışarı attığı, sanık Atalay'ın maktüleyi tekrar araca bindirdiği, sanık Ferhat'ın bıçak darbelerine devam ederek maktüleyi toplam yirmi iki adet bıçak darbesi ile öldürdüğü, daha sonra sanıklar Ferhat ve Atalay'ın maktüleye ait iki adet cep telefonu ile çantasından yaklaşık 50 TL'yi aldıkları olayda, eyleme bağlı kastın yağma suçunun işlenmesini kolaylaştırmak amacıyla kasten öldürme ve birden fazla kişiyle birlikte silahla yağma suçuna yönelik olduğu anlaşıldığı halde sanıklar Ferhat ve Atalay hakkında kasten öldürme, sanık Ferhat hakkında nitelikli hırsızlık suçundan hüküm kurulması,

Yasaya aykırı olup bozmayı gerektirdiğinden,CMUK'un 326/son maddesi uyarınca sanıkların ceza miktarı yönünden kazanılmış hakları saklı kalmak kaydıyla, kasten öldürme suçlarından kurulan hükümler yönünden, kısmen re'sen de temyize tabi bulunan hükümlerin, tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak (BOZULMASINA), sanık Atalay hakkında hükmolunan ceza miktarına, tutuklulukta geçen süreye göre müdafiinin tahliye talebinin (REDDİNE) 18/09/2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3434, Karar No: 2018/1901, Tarih: 05.03.2018

**11. Ceza Dairesi         2017/3434 E.  ,  2018/1901 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Özel belgede sahtecilik, vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM : Beraat

1-Sanık hakkında “2006 takvim yılında sahte fatura kullanmak” suçunu işlediği iddiasıyla açılan kamu davasında; sanığın savunmasında faturaların gerçek mal ve hizmet alışlarına istinaden düzenlendiklerinden bahisle suçlamaları kabul etmediğini beyan etmesi, dosya içerisinde sanığın suça konu faturaları aldığı ... ... dışındaki mükelleflere ait sahte fatura düzenlemek suçundan düzenlenen vergi suçu raporlarının mevcut olmaması, sanık hakkında düzenlenen 10.05.2010 tarih ve VDENR-2010-6/61 sayılı vergi suçu ve ekindeki vergi tekniği raporunda, faturaları düzenleyen mükellefler yönünden yeterli tespitlere yer verilmemiş bulunması, sahte faturaları düzenleyen mükelleflerden ... ... hakkında 2006 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan kurulan Tokat 2. Asliye Ceza Mahkemesi‘nin 07.01.2013 tarih ve 2008/533 Esas-2013/442 Karar sayılı mahkumiyet hükmünün, Yargıtay 21. Ceza Dairesi‘nin 01.11.2016 tarih ve 2016/6068 Esas-2016/6483 Karar sayılı ilamı ile düzeltirek onanmasına karar verilmesi, diğer mükellefler hakkında özellikle 2006 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan dava açılıp açılmadığının dosya kapsamından tespit edilememiş olması karşısında, gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde belirlenmesi bakımından; sahte olduğu iddia olunan faturaları düzenleyen tüm mükellefler hakkında 2006 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan karşıt inceleme raporları düzenlenip düzenlenmediği, dava açılıp açılmadığının araştırılması, açıldığının tespiti halinde dava dosyaları getirtilip incelenerek bu davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dava dosyasına intikal ettirilmesi; faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi yönünden mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyeleri, teslim ve tesellüm belgeleri, bedelinin ödendiğine dair ticari teamüle uygun, kanıtlama yeterliliği olan banka hesapları ve kasa mevcuduyla uyumlu geçerli belgeler, faturaları düzenleyenlerin yeterli mal girişi veya üretimi olup olmadığı da dikkate alınarak faturaları düzenleyen şirketler ile sanığın ticari defter ve belgeleri üzerinde gerekli görülmesi halinde karşılıklı bilirkişi incelemesi yaptırılması, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik araştırma sonucu yazılı şekilde hükümler kurulması,

2-Sanık hakkında hem özel belgede sahtecilik hem de 2006 takvim yılında sahte fatura kullandığı iddiasıyla kamu davası açılmış ise de, sanığın vergi mükellefi olması ve suça konu faturaları vergisel işlemlerde kullanması karşısında, eylemin kül halinde 213 sayılı Yasa‘nın 359/b-1 maddesinde düzenlenen suça vücut vereceği gözetilmeden, aynı eyleme ilişkin olarak özel belgede sahtecilik suçundan açılan davaya devamla, bu suç yönünden de yazılı şekilde hüküm kurulması, yasaya aykırı,

2-Sanık hakkında hem özel belgede sahtecilik hem de 2006 takvim yılında sahte fatura kullandığı iddiasıyla kamu davası açılmış ise de, sanığın vergi mükellefi olması ve suça konu faturaları vergisel işlemlerde kullanması karşısında, eylemin kül halinde 213 sayılı Yasa‘nın 359/b-1 maddesinde düzenlenen suça vücut vereceği gözetilmeden, aynı eyleme ilişkin olarak özel belgede sahtecilik suçundan açılan davaya devamla, bu suç yönünden de yazılı şekilde hüküm kurulması, yasaya aykırı,

3-Kabule göre de; suça konu faturaların KDV indiriminde kullanıldıklarının iddia olunması nedeniyle, “21.01.2007“olan suç tarihinin, gerekçeli karar başlığında “2006“ şeklinde yanlış yazılması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün bu sebeplerden dolayı, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK‘nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 05.03.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/294, Karar No: 2012/8108, Tarih: 14.03.2012

**8. Ceza Dairesi         2012/294 E.  ,  2012/8108 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık hakkında hazineye ait taşınmaza iskele, tekne kızağı, bar, ahşap platform, şezlong alanı ve yeşil alan yapmak suretiyle tecavüz ettiğinden bahisle dava açılmış ise de; dosyada tapu kaydı, ayrıntılı kroki, ada ve parseli gösteren pafta örneği bulunmadığından tecavüze konu taşınmazın varsa tapu kaydı, pafta örneği getirtilerek gerektiğinde refakate inşaat mühendisi bilirkişide alınarak keşif yapılıp taşınmazın niteliği, bina vasfında olup olmadığı yapımı için ruhsat alınmasının gerekip gerekmediği, imar Kanunu ve mevzuatı kapsanıma girip girmediği belirlenmek suretiyle sanığın tecavüz ettiği iddia olunan taşınmazın Kıyı Kanununa göre kıyıda veya uygulama imar planı varsa sahil şeridinde kalıp kalmadığı, tecavüze konu binanın belediye sınırları içinde veya özel imar rejimine tabi yerde olup olmadığı ve binanın yapım tarihide araştırılarak sonucuna göre TCK.nun 184 ve Kıyı Kanunu'nun 15. maddesi uyarınca sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan hazine vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5230 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken CMUK.nun 321. maddesi uyarınca (BOZULMASINA), 14.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3120, Karar No: 2017/4475, Tarih: 20.09.2017

**1. Hukuk Dairesi         2017/3120 E.  ,  2017/4475 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 1. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen tapu iptali, tescil ve tenkis davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'un raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptal, tescil ve tenkis isteklerine ilişkindir.

Yerel mahkemece temlikin muvazaalı olduğu gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir. Bu kararın davalı tarafça istinaf edilmesi üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi 1.Hukuk Dairesi “Yukarıda değinilen olgular, açıklanan ilkeler çerçevesinde somut olay değerlendirildiğinde; davacıların murisin kızı ve kızlarından torunları, davalının da murisin tek erkek evladı olduğu, miras bırakanın dava konusu taşınmazdan başka taşınmazının da bulunduğu, ihtiyaçlarını karşılamak için yeterli gelire sahip olduğu, taşınmazını satması için ihtiyacı, haklı ve makul bir nedeninin bulunmadığı, semenin ise mutlaka para olması şart olmayıp belirli bir hizmet veya bir emek de olabileceği kabul edilebilmekle beraber miras bırakanın maddi ve manevi yönden zaruret içinde olmadığı, resmi senetteki satış bedeli ile rayiç değer arası aşırı bir oransızlık bulunduğu, miras bırakanın yapmış olduğu temlikle ilgili olarak gerçek amaç ve iradesinin tek erkek evladına mal vermek diğer mirasçılarından mal kaçırmak olduğu anlaşılmaktadır.” gerekçesi ile davacı tarafın istinaf isteği kabul edilerek yerel mahkeme kararının düzeltilmesine davalı tarafın istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu Muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l-4-1974 tarih 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Medeni Kanunun 706 (yeni 782), Borçlar Kanunun 213 ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.