muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/4380, Karar No: 2018/8667, Tarih: 03.04.2018

**1. Hukuk Dairesi         2015/4380 E.  ,  2018/8667 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL -TENKİS

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil-tenkis davası sonunda, yerel mahkemece davanın reddine ilişkin olarak verilen karar davacı vekili tarafından yasal süre içerisinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 03.04.2018 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacı vekili Avukat ... ile temyiz edilen davalı ... ve vekili Avukat ... geldiler, duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Dava, hukuki ehliyetsizlik ve muris muvazaası hukuksal nedenlerine dayalı tapu iptali ve tescil, olmazsa tenkis isteğine ilişkindir.

Davacı, mirasbırakan babası ...’ın, 654 ada 7 parsel sayılı taşınmazdaki 5/16 payını davalı torunu ...’e satış suretiyle temlik ettiğini, temlikin mirasçılardan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek, çekişmeli payın tapusunun iptali ile miras payı oranında adına tescilini, olmadığı takdirde tenkisini istemiş, yargılama sırasında ıslah suretiyle, devir tarihinde mirasbırakanın fiil ehliyetine haiz olmadığını, öncelikle ehliyetsizlik yönünden araştırma yapılması gerektiğini belirtmiştir.

Davalı, mirasbırakan ve eşine uzun süre baktığı ve giderlerini karşıladığı için dava konusu payın devredildiğini, öte yandan mirasbırakanın denkleştirme yapmayı amaçladığını, yüklü miktarda borcunu ödemek suretiyle mirasbırakanın davacıya da kazandırmada bulunduğunu, mal kaçırmadığını bildirip davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, temlik tarihinde mirasbırakanın hukuki ehliyetinin bulunduğunun ... Kurumu raporu ile tespit edildiği, semenin mutlaka para olması gerekmediği, davalının mirasbırakan ve eşine baktığı, bakım karşılığı çekişmeli taşınmazın devredildiği, muvazaanın söz konusu olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Mirasbırakan ...’ın 09.07.2009 tarihinde ölümü ile geriye mirasçı olarak davacı oğlu ... ile dava dışı kızı ...’ı bıraktığı, mirasbırakanın dava konusu 654 ada 7 parsel sayılı taşınmazdaki 5/16 payını davalı torunu ...’a 13.05.2008 tarih ve 6582 yevmiye no’lu akit ile satış suretiyle temlik ettiği kayden sabittir.

Mirasbırakan ...’ın 09.07.2009 tarihinde ölümü ile geriye mirasçı olarak davacı oğlu ... ile dava dışı kızı ...’ı bıraktığı, mirasbırakanın dava konusu 654 ada 7 parsel sayılı taşınmazdaki 5/16 payını davalı torunu ...’a 13.05.2008 tarih ve 6582 yevmiye no’lu akit ile satış suretiyle temlik ettiği kayden sabittir.

Uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 1.4.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 706., Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 237. (Borçlar Kanunu'nun (BK) 213.) ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince; davalı taraf mirasbırakanın denkleştirme amacı ile hareket ettiğini ve mirasbırakana baktığını savunmuş ise de, mirasbırakanın kızı ve davalının annesi olan ... sağ olup, henüz davalı ... mirasçı olmadığından denkleştirme savunmasına itibar edilemeyeceği gibi mirasbırakana davalının annesi ... tarafından bakıldığı, bakımın da bir bedel olduğu ancak aynı şeylerin davalı yönünden söylenemeyeceği açıktır.

Somut olaya gelince; davalı taraf mirasbırakanın denkleştirme amacı ile hareket ettiğini ve mirasbırakana baktığını savunmuş ise de, mirasbırakanın kızı ve davalının annesi olan ... sağ olup, henüz davalı ... mirasçı olmadığından denkleştirme savunmasına itibar edilemeyeceği gibi mirasbırakana davalının annesi ... tarafından bakıldığı, bakımın da bir bedel olduğu ancak aynı şeylerin davalı yönünden söylenemeyeceği açıktır.

Diğer taraftan, mirasbırakanın maliki olduğu 293 parsel sayılı taşınmazını 16.06.2008 tarihinde davalı ...’e satış yoluyla devretmesi nedeniyle muris muvazaası nedenine dayalı olarak ... 2. Asliye Hukuk Mahkemesinde açılan 28.03.2013 tarih ve 2009/483 E 2013/149 K sayılı davanın kabul edilerek kararın kesinleştiği, mirasbırakanın birden fazla taşınmazını yakın sürede davalıya temlik ettiği, tanık beyanları bir bütün halinde değerlendirildiğinde temlikin mirasçılardan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğu sonucuna varılmaktadır.

Hal böyle olunca, davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Davacının yerinde bulunan temyiz itirazlarının kabulü ile, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 30.12.2017 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesi gereğince gelen temyiz eden vekili için 1.630.00.-TL. duruşma vekâlet ücretinin temyiz edilenden alınmasına, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 03/04/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12822, Karar No: 2018/9537, Tarih: 27.11.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/12822 E.  ,  2018/9537 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : 2007 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan; hükmün açıklanmasının geri bırakılması

2008,2009,2010 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan; mahkumiyet

I- Sanık hakkında 2007 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan kurulan hükme yönelik sanık müdafinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararların 5560 sayılı Yasa ile değişik 5271 sayılı CMK’nin 231/12. maddesi uyarınca temyizi mümkün olmayıp, itiraz yasa yoluna tabi olduğu ve bu hususta itiraz merciince karar verildiği anlaşıldığından, dava dosyasının bu yönden incelenmeksizin mahalline İADESİNE,

II- Sanık hakkında 2008, 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçundan kurulan hükümlere yönelik sanık müdafinin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

1- Sanığın savunmalarında suçlamaları kabul etmediğini, faturaların gerçek alışverişler karşılığında düzenlendiğini savunması ve defter belgelerini istenildiği takdirde mahkemeye ibraz edeceğini beyan etmesi, aldırılan bilirkişi raporlarının da sanığın defter ve belgeleri incelenmeden düzenlendiğinin anlaşılması karşısında, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespit edilmesi bakımından, faturaları kullanan mükellefler hakkında karşıt inceleme raporları düzenlendiği görülmekle haklarında kamu davasının açılıp açılmadığının araştırılması ve açıldığının tespit edilmesi halinde getirtilip incelenerek bu dosyayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dosya arasına alınması, ayrıca faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi yönünden mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyeleri, teslim ve tesellüm belgeleri, bedelinin ödendiğine dair ticari teamüle uygun, kanıtlama yeterliliği olan banka hesapları ve kasa mevcuduyla uyumlu geçerli belgeler, faturaları kullananların yeterli mal girişi veya üretimi olup olmadığı da dikkate alınarak faturaları kullanan şirketler ile sahte fatura ticareti yaptığı iddia olunan mükellefin ticari defter ve belgeleri üzerinde karşılıklı bilirkişi incelemesi yaptırılması; sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hükümler kurulması,

2- Kabule göre de;

213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 4369 sayılı Yasa ile değişik 359/b-1. maddesinde onsekiz aydan üç yıla kadar öngürülen hapis cezasının, 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 276. maddesi ile değişik 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 359/b maddesinde üç yıldan beş yıla kadar hapis cezası olarak düzenlendiği nazara alınıp 2008 takvim yılında düzenlenen faturaların en son ne zaman düzenlendiğinin tespit edilerek sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken suç tarihi belirlenmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

3- 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 27.11.2018 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/19048, Karar No: 2008/15077, Tarih: 06.10.2008

**21. Hukuk Dairesi         2007/19048 E.  ,  2008/15077 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çanakkale İş Mahkemesi

TARİHİ : 08/06/2007

Davacı, 23.6.1982-1.9.1984 tarihleri arasındaki sürenin Bağ-Kur sigortalılık hizmet süresinden sayılması gerektiğinin tesbitine  karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine  karar vermiştir.

Hükmün  davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Davacı 23.06.1982-01.09.1984 tarihleri arasındaki sürede Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespitini istemiştir.

Mahkeme yazılı gerekçelerle istemin reddine karar vermiştir.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden davacının, 20.11.1985 tarihli giriş bildirgesi ile geriye yönelik olarak nakliyecilik faaliyeti  dikkate alınarak 20.04.1982 tarihinden itibaren Bağ-Kur sigortalısı olarak kayıt ve tescilinin yapıldığı, davacının 23.06.1982-01.09.1984 tarihleri arasında vergi kaydının bulunmadığını tespit eden Kurumun 21.09.2003 tarihli (İB/YS) formu ile  23.12.1982 tarihi itibari ile sigortalılığını sona erdirip tekrar sigortalılığının 23.01.1985 tarihinde başlatıldığı, davacının 01.09.1982 tarihinde başlayan vergi kaydının  23.12.1982 tarihinde sona erdiği  daha sonra 23.01.1985 tarihinde tekrar vergi kaydının başladığı Oda kaydının 10.06.1981 tarihinde başlayıp 04.08.2005 tarihine kadar devam ettiği,  18.12.1984-13.08.2005  tarihleri arasında Esnaf sicil kaydının bulunduğu prim ödemelerinin 1985-2002 tarihleri arasında olduğu 1992 yıllındaki aftan da yararlandığı görülmüştür.

1.4.1972 tarihinde yürürlüğe giren 1479 sayılı Yasa'nın 24. maddesinde  zorunlu Bağ-Kur  sigortalılığı için  esnaf sicili veya kanunla  kurulu  meslek kuruluşu kaydı aranırken  20.4.1982 tarihinde yürürlüğe giren  2654 sayılı Yasa ile 1479 sayılı  Yasa'nın  24. maddesi değiştirilecek  zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için  gelir vergisi  mükellefi olması şartı getirilmiş ancak  gelir vergisinden  muaf olanlar  için meslek kuruluşuna kayıtlı  olma yeterli görülmüş, 22.3.1985 tarihinde yürürlüğe giren 3165 sayılı  Yasa ile 24. madde  değiştirilerek  zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için vergi kaydı veya esnaf sicil kaydı veya oda kaydının bulunması  yeterli görülmüş, 2.8.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4956 sayılı Yasa ile 24. madde değiştirilerek  zorunlu Bağ-Kur   sigortalılığı için gelir vergisi mükellefi olma şartı getirilmiş ancak  gelir vergisinden muaf olanlar için  esnaf sicil kaydı ve oda kaydının bir arada bulunması yeterli görülmüştür.  20.11.1985 tarihinde verilen giriş bildirgesi ile Kurumun gerekli araştırmayı yapmaksızın vergi kaydı bulunmayıp yalnız oda kaydı bulunan  davacıyı 20.04.1982 tarihinden itibaren sigortalı olarak kabul ettiği ve ancak 2002 yılında yaptığı yanlışlığın farkına vararak düzeltme işlemini gerçekleştirdiği anlaşılmaktadır. Uyuşmazlık konusu olan 20.04.1982-01.09.1984 tarihleri arasındaki dönemin primleri giriş bildirgesinin verildiği 1985 yılından düzeltme işleminin yapıldığı 2002 yılına kadarki dönem içinde ödenmiş ve kurumca da kabul edilerek uzun yıllar kullanılmış ise  davacıyı kendi hatalı işlemi ile 20.04.1982 tarihinden itibaren sigortalı sayan ve primleri de tahsil edilip uzun süre kullanan  Kurumun davacıya uzun yıllar sigortalı olduğu inancını verdikten sonra yaptığı yanlışlığın farkına vararak sigortalılık süresini indirmesi iyi niyetten uzaktır. Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 1997/10-578-758 sayılı kararında da belirtildiği üzere davacının Sosyal Güvenlik Hukuk İlkeleri ve Medeni Kanunda yer alan iyiniyet kurallarının uygulanmasının zorunlu bir sonucu olarak primlerin alındığı dönemde zorunlu sigortalı kabul edilmesi gerektiği ortadadır.

Yapılacak iş; davacının 1992 affında geriye doğru yaptığı ödemelerin ihtilaf konusu olan 20.04.1982-01.09.1985  dönemini kapsayıp kapsamadığını davalı Kurumdan sormak, gerekirse bu konuda uzman bilirkişiden bu ödemelerin ihtilaf konusu dönemin primlerini karşılayıp karşılamadığı konusunda görüş almak ve çıkacak sonuca göre karar vermektir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular göz ardı edilerek eksik araştırma sonucu yazılı şekilde kurulan hüküm usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacının bu yönü amaçlayan  temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 06.10.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/264, Karar No: 2012/4134, Tarih: 15.03.2012

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2012/264 E.  ,  2012/4134 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Menfi tesbit

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı menfi tesbit davasına dair karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, menfi tespit istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kabulüne, davalı lehine kötüniyet tazminatına karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı dava dilekçesinde davalıya ait ... Alışverişi Merkezinde bir dönem davalının kiracısı olduğunu davalının hakkında başlatılan icra takibinde ortak katılım payı ve elektrik giderinin tahsilini istediğini, kendisinin Alışveriş Merkezinin yöneticisi ... tarafından imzalamış, borcu olmadığına ilişkin ibranamenin olduğunu belirterek borcu olmadığının tespitini istemiştir. Davalı tutanak başlıklı ödeme belgesi ile 27.6.2007 gün ve 752 sayılı tahsilat belgesini veren kişinin şirket temsil ve ilzama yetkili olmadığı beyan ederek davanın reddini istemiştir.

Davada dayanılan ve hükme esas alınan 20.11.2006 başlangıç tarihli ve beş yılı süreli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Sözleşmenin özel hükümler 15. maddesinde ortak giderler katılım payı ve elektrik bedelinden metrajına göre kiracının sorumlu olacağı düzenlenmiştir. Davada uyuşmazlık konusu davalı şirketin çalışanı olan ...'ın vermiş olduğu tarihsiz tutanaktır başlıklı belgenin ödeme belgesi olarak kabul edilip edilmeyeceği noktasında toplanmaktadır. Belgeyi veren ... davalı şirketin muhasebecisi olduğu ancak şirketi temsil ve ilzama yetkili olmadığı dosya içerisindeki şirket imza sirkülerinden anlaşılmaktadır. Nitekim tanık sıfatı ile dinlenilen ... tek başına ibraname vermeye yetkisi olmadığını beyan etmiştir. Taraflar tacir olup, davalı şirket delil listesinde kendi ve davacı şirketin ticari defterlerine dayanmıştır. Bu durumda davacı ve davalı yana ticari defterlerini ibraz etmesi için kesin süre verildikten sonra taraf defterleri üzerinde konusunda uzman bir bilirkişi aracılığı ile takibe konu borcu ödenip ödenmediğinin belirlenmesi gerekir. Mahkemece bilirkişi raporu, söz konusu belge ve diğer deliller birlikte değerlendirilerek varılacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile karar verilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 15.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/18477, Karar No: 2025/2494, Tarih: 26.03.2025

**8. Ceza Dairesi         2024/18477 E.  ,  2025/2494 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2023/783 E., 2024/9 K.

SUÇ : 6136 sayılı Kanun'a aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında bozma üzerine verilen hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

A. Bozma

Bursa 11. Asliye Ceza Mahkemesinin 17.05.2016 kararının sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairemizin 19.04.2021 tarihli ve 2021/5867 Esas, 2021/11037 Karar sayılı kararı ile basit yargılama usulü yönünden mahkemesince yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu nedenleri ile bozulmasına karar verilmiştir.

B. Bozmadan Sonraki Yargılama Süreci

Bozmaya uyularak yapılan yargılamada, Bursa 12. Asliye Ceza Mahkemesinin 09.01.2024 tarihli ve 2023/783 Esas, 2024/9 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında;

a. 6136 sayılı Ateşli Silahlar ve Bıçaklar ile Diğer Aletler Hakkında Kanun'a (6136 sayılı Kanun) aykırılık suçundan 6136 sayılı Kanun'un 15/1, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 62/1, 52/2-4, 53. maddeleri uyarınca 5 ay hapis cezası ve 400,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

b. 6136 sayılı Ateşli Silahlar ve Bıçaklar ile Diğer Aletler Hakkında Kanun'a (6136 sayılı Kanun) aykırılık suçundan 6136 sayılı Kanun'un 13/3., 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 62/1, 52/2-4, 53. maddeleri uyarınca 10 ay hapis cezası ve 500,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Sanığın Temyiz İstemi;

Atılı suçu işlemediğine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Dava dosyası kapsamına göre; sanığın konutunda yapılan aramada, tanımadığı bir kişiden satın aldığını ifade ettiği suça konu ve uzmanlık raporuna göre 6136 sayılı Kanun'a göre yasak niteliği haiz bir adet tabanca ve bir adet bıçağın ele geçirildiğinin iddia edildiği olaya ilişkin olarak;

Sanığın konutunda yapılan aramada, tanımadığı bir kişiden satın aldığını belirttiği 1 adet ruhsatsız tabanca ve 1 adet bıçak ele geçirildiği, sanığın eyleminin tek suç olarak kabulü ile Türk Ceza Kanunu'nun 44. maddesinde düzenlenen fikri içtima kuralı uyarınca en ağır cezayı gerektiren fiilden dolayı sadece 6136 sayılı Kanun'un 13/1. maddesinde tanımlanan ruhsatsız silah taşımak suçundan dolayı alt sınırdan uzaklaşmak suretiyle ceza tayini gerektiği gözetilmeden, eylem bölünerek ve ek savunma hakkı da tanınmadan suç vasfında yanılgıya düşülerek sanık hakkında 6136 sayılı Kanun'un 13/3 ve 15/1. maddeleri gereğince ayrı ayrı mahkumiyet kararları verilmesi,

III. KARAR

III. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, Bursa 11. Asliye Ceza Mahkemesinin 09.01.2024 tarihli ve 2023/783 Esas, 2024/9 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz istemleri yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 321. maddesi gereği Tebliğname’ye uygun olarak oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

26.03.2025 tarihinde karar verildi.