muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/5216, Karar No: 2011/7300, Tarih: 20.06.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/5216 E.  ,  2011/7300 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : DÖRTYOL ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 12/03/2010

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı Hazine, davalı kurumun kayden malik olduğu çekişmeli 350 parsel sayılı taşınmazın 3.103,24 16 m²’lik kısmının kıyı kenar çizgisi içinde kaldığını, devletin hüküm ve tasarrufu altında kalan yerlerin özel mülkiyete konu olamayacağını ileri sürerek, kıyı kenar çizgisi içinde kalan kısmın tapu kaydının iptali ile terkinine karar verilmesini istemiştir

Davalı Kurum, davanın hakem sıfatı ile görülemeyeceğinden reddi gerektiğini, çekişmeli taşınmazın 1950 yılında Hazine tarafından davalı kuruma devredildiğini, dava açmakta iyiniyetli olmadıklarını, hak düşürücü süre nedeniyle davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Davanın hakem sıfatı ile görülemeyeceğinden görev yönünden reddine ilişkin kararın kesinleşmesi üzerine görevli mahkemece ; hükme dayanak yapılan 09.09.2009 havale tarihli fen bilirkişinin krokili raporuna göre (A) ile gösterilen 3.103,24 m²’lik kısmın tapu kaydının iptali ile tescil dışı bırakılmasına karar verilmiştir.

Karar, davalı Kurum tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hâkimi  raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, 3621 Sayılı Yasadan kaynaklanan tapu iptali ve sicil kaydının kütükten terkini isteğine ilişkin olup, mahkemece, 28.11.1997 tarih, 5/3 Sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca uygulama neticesinde dava konusu edilen bölümün tanımı aynı Yasanın 4maddesinde belirtilen kıyıda kaldığı saptanarak Anayasanın 43.maddesi, 3402 Sayılı Kadastro Yasasının 16/C ve 4721 Sayılı Türk Medeni Yasasının  999.maddesi (912.maddesi) hükmü uyarınca sicil kaydının kütükten terkinine karar  verilmiş olmasında bir isabetsizlik yoktur. Bu yöne değinen davalı idarenin temyiz itirazları yerinde değildir. Reddine.

Ancak, davacı Hazine taşınmazın öncesinin devletin hüküm ve tasarrufu altında kalan kıyı niteliğinde bulunduğu ileri sürüldüğüne ve taşınmazla ilgili çap kaydının kadastro sonucu oluştuğuna göre iddianın kadastro öncesine dayandığı açıktır.

Karar tarihinden sonra 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren ve 3402 Sayılı Yasanın 36.maddesine bazı ilave düzenlemeler getiren 6099 Sayılı Yasa (16., 17.maddeler) hükümleri gereğince yargılama giderlerinin davacı üzerlerinde bırakılması ve davalının yargılama giderlerinden ve 29.5.1957 tarih 4/16 Sayılı İ.B.K. gereğince yargılama giderlerinden sayılan avukatlık ücreti ve HUMK.'nun 423/3.maddesi gereğince harçtan sorumlu tutulmaması gerekirken, yazılı olduğu üzere hüküm kurulmuş olması doğru değildir.

Kabule göre de; dava konusu edilen 3.103.24 m² kısmın, keşfen belirlenen 15.505.00.-TL değeri üzerinden karar tarihi itibariyle yürürlükte bulunan Harçlar Kanunu hükmü uyarınca %59.40 oranında karar ve ilam harcı alınması gerekirken fazla harca hükmedilmesi de isabetli değildir.

Kabule göre de; dava konusu edilen 3.103.24 m² kısmın, keşfen belirlenen 15.505.00.-TL değeri üzerinden karar tarihi itibariyle yürürlükte bulunan Harçlar Kanunu hükmü uyarınca %59.40 oranında karar ve ilam harcı alınması gerekirken fazla harca hükmedilmesi de isabetli değildir.

Davalı Kurumun, bu yöne değinen temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle, hükmün açıklanan nedenlere hasren HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine,   20.06.2011  tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8159, Karar No: 2017/1793, Tarih: 21.02.2017

**17. Hukuk Dairesi         2016/8159 E.  ,  2017/1793 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki rücuen tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde Davacı ... vekili ve davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü;

-K A R A R-

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davalı yönetimindeki... plakalı aracın müvekkile ait.... plakalı araca çarparak hasar meydana gelmesine neden olduğunu, olayda kusurun tamamen davalıda olduğunu, müvekkilin aracında hasar nedeniyle değer düşmesi meydana geldiğini, ayrıca müvekkilin 21 gün boyunca aracını kullanamadığını, şimdilik 3.000,00 TL değer düşmesi nedeniyle tazminat talep ettiklerini, ayrıca müvekkilin aracını kullanamadığı dönemde yapmış olduğu taşıma harcamaları için de şimdilik 300,00 TL talep ettiklerini,beyan ederek toplam 3300,00 TL tazminatın, olay tarihinden itibaren yasal faize, fazlaya ilişkin haklarının saklı tutulmasına karar verilmesini talep ve dava etmiş 03.03.2016 tarihli ıslah dilekçesi ile ikame araç bedeli zararına ilişkin talebini 896,53 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı vekilinin dilekçesinde; Davanın haksız ve yersiz olduğunu, olaydaki kusurun tamamının karşı tarafta olduğunu, davacının iddia ettiği şekilde bir çarpmanın söz konusu olmadığını, davacının bu olay nedeniyle yapmak zorunda kaldığı harcamaları ispat etmesi gerektiğini, öte yandan sigorta eden Axa Sigorta'nın da kendisiyle birlikte sorumluluğunun bulunduğunu belirterek haksız ve yersiz davanın reddine, davanın ...ye ihbarına karar verilmesini talep etmiştir.

Dava kendisine ihbar olunan ... Sigorta A.Ş.'nin beyanı: Poliçeden dolayı sorumluluklarının sigortalının kusuru oranında ve araç başına azami 25.000 TL ile sınırlı olduğunu, teminat limitini bildirmelerinin davayı kabul anlamına gelmediğini, poliçede anılan kaza sonucu meydana gelen maddi hasarın kasko sigorta şirketi olan kendilerince karşılandığını, değer kaybının sigorta bedeline dahil olmadığını, değer kaybı kriterinde bazı değer kaybı hesabının yapılması gerektiğini, sigortacı yönünden sigorta bedelini ödeme yükümlülüğünün ihbardan sonra 8 iş günü içinde olduğunu, haklarında hüküm kurulmasına yer olmadığına karar verilmesi gerektiğini, davanın reddini ve sorumluluğunu poliçe ile teminat altına alınan miktarla sınırlı olduğuna karar verilmesi gerektiğini ileri sürmüştür.

Mahkemece toplanan deliller ve dosya kapsamı gereğince; davanın kısmen kabulüne, davacıya ait araçta meydana gelen değer kaybı olarak 2307,23 TL değer kaybı tazminatı ile bu aracın tamiri için geçen süredeki kullanımdan mahrum kalınması nedeniyle 17 günlük araç ikame bedeli olarak 896,53 TL tazminatın (toplamda 3.203,76 TL tazminatın) olay tarihi olan 30/10/2013 tarihinden itibaren işleyecek olan yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiş, söz konusu hüküm Davacı ... vekili ve Davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde, dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre; davacı ... vekilinin yerinde görülmeyen tüm, davalı ... vekilinin ... de aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, trafik kazasından kaynaklanan araçta meydana gelen değer kaybı ve ikame araç bedeli istemine ilişkindir.

Mahkemenin hükme esas aldığı 24.08.2015 tarihli makine mühendisi tarafından düzenlenen bilirkişi raporunda davacının aracının kazadan önce iki kaza yaptığı belirtilmesine rağmen, 2 kazanın değer kaybına etkisi olup olmadığı yönünde inceleme yapılmadığı, rapora itiraz neticesinde alınan ek bilirkişi raporunda da bu hususun değerlendirilmediği, araçtaki değer kaybı hesaplamasının da neye göre ne şekilde hangi kriterlerin bulunduğu açıklanmadan yapıldığı anlaşılmıştır.

Dosya içerisinde yer alan 24.08.2015 tarihli raporda; araçta meydana gelen değer kaybının 3500 TL olduğu, 04.01.2016 tarihli ek raporda ise değer kaybının 3076,31 TL olduğu yönünde rapor düzenlendiği, mahkemece 04.01.2016 tarihli ek bilirkişi raporunun hükme esas alındığı anlaşılmakla raporlar arasındaki çelişki giderilmediği gibi dosyadaki tüm bilirkişi raporlarında Dairemizce değer kaybının belirlenmesi hususunda esas alınan aracın kaza tarihindeki hasar görmemiş piyasa değeri ile onarılmış haldeki piyasa değeri arasındaki fark kriterine de uyulmamıştır. Eksik inceleme ve yetersiz gerekçe ile Dairemizce değer kaybı konusunda belirlenen kriterlere uygun şekilde düzenlenmeyen ve yine kendi aralarında meydana gelen çelişki de giderilmeyen bilirkişi raporlarına dayalı olarak hüküm kurulamaz.

Bu durumda mahkemece, konusunda uzman bilirkişiden, (rapor düzenleyenlerden farklı olmak kaydı ile) dosyadaki fotoğraflar, fatura, kaza tespit tutanağı ve önceki bilirkişi raporları da incelenerek, aracın modeli, yaşı, hasarın ağırlığı, boyanmış olan yerler ve hasarlı bölgelerin özelliği nazara alınıp, aracın kaza öncesi ikinci el piyasa rayiç değeri ile tamir edildikten sonraki ikinci el piyasa rayiç değeri arasındaki farkın değer kaybını göstereceği ilkesine göre değer kaybının yeniden hesaplanması için rapor alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yetersiz ve hatalı bilirkişi raporlarına itibar edilerek yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

3- İhbar edilen .. Sigorta AŞ tarafından dosyaya ibraz edilen belgelerden davacı ... a 09.09.2014-15.09.2014 tarihleri arasında oto kiralama sözleşmesi ile araç kiralandığı anlaşılmaktadır. Dava konusu kaza tarihinden yaklaşık bir sene sonra davacı taraf ile araç kiralama sözleşmesi imzalanarak araç tahsis edilmesinin davaya konu kaza ile ilgisi olup olmadığı dosyadaki bilgi ve belgelerden anlaşılamamaktadır. Mahkemece kiralama sözleşmesinin dayanağının dava konusu kaza olup olmadığı, söz konusu kiralamanın dava konusu kaza olduğunun anlaşılması halinde ikame araç talebinden düşülmesi yönünde inceleme yapılmadan eksik araştırma ile hüküm kurulması da doğru değildir.

SONUÇ:Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin tüm, davalı ... vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine (2) ve (3) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile verilen hükmün BOZULMASINA, aşağıda dökümü yazılı 23,35 TL fazla alınan temyiz peşin harcın

davacıya geri verilmesine, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 21/02/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6553, Karar No: 2013/10280, Tarih: 22.05.2013

**5. Hukuk Dairesi         2013/6553 E.  ,  2013/10280 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekilleri yönünden verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur. Ancak;

Dava konusu taşınmaz mal arsa niteliğindedir. Kamulaştırma Kanunu'nun kıymet takdir esaslarını belirten 11.maddesinin 1.fıkrasının arsalara ilişkin (g) bendi uyarınca arsaların bedelinin değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre hesaplanması zorunludur.

Bu itibarla, emsal satışların değerlendirme tarihindeki karşılıklarının fiyat artış endekslerinin uygulanması suretiyle tespiti, bundan sonra emsal ile dava konusu taşınmazın eksik ve üstün yönlerinin neler olduğu ve oranları açıklanmak suretiyle değer biçilmesi gerekir.

Bilirkişi raporunda emsal olarak incelenen satış, şirket alımı olduğu gibi, taşınmazın vergi değeri ile somut emsalin vergi değerleri arasında 3 kat fark olmasına rağmen, bilirkişi raporunda 9 kat fark olduğu kabul edilerek değer biçildiğinden rapor inandırıcı değildir.

Bu durumda taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre dava konusu taşınmaz ile emsal kabul edilen taşınmazların kadasto parseli mi imar parseli mi oldukları ve Arsa Metrekare Rayiç Bedel Takdir Komisyonu tarafından resen belirlenen emlak vergisine esas m2 değerleri de karşılaştırılarak bedel takdiri için yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu ile keşif yapılarak, alınacak rapora göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, taraflardan peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde ödeyenlere iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 22.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6746, Karar No: 2019/416, Tarih: 17.01.2019

**19. Ceza Dairesi         2018/6746 E.  ,  2019/416 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

ŞİKAYETÇİ : .... Gıda San. A.Ş.

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihlerine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak,

Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14/02/2012 tarih, 2011/505, 509, 513 E, 21/02/2012 tarih, 2011/506, 510, 511, 621 E. sayılı kararlarında açıklandığı üzere “tacir sayılan limited şirketlerin, temsil ve idareye yetkili müdürlerinin, sorumlu oldukları şirketlerin ticareti terk etmeleri halinde: İcra İflas Kanunu'nun 44. maddesindeki yükümlülükleri yerine getirmeyeceklerine ilişkin bir istisnaya yer verilmediğine göre, tıpkı geçek kişi tacirler gibi aynı Kanun'un 337/a maddesi uyarınca cezalandırılmalarına bir engel bulunmadığı” yönündeki ulaşılan sonucun zaman içerisinde yerleşik uygulamaya dönüş olması, ticareti terk eden tacir açısından; muhatapların haklarını korumaya yönelik olarak İİK’nun 44. maddesi ile, ticareti terk eden bir tacire; 15 gün içerisinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirme ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunma, keyfiyet Ticaret Sicili Memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazete de ve alacaklarının bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan etme ve ilam masraflarını da ödeme yükümlülükleri yüklenmiş, bu yükümlülüklere aykırı davranmanın yaptırımı olarak İİK’nun 337/a maddesinde düzenlenen takibi şikayete bağlı olan seçimlik hareketli bu suçun;

1- İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında bulunulmaması,

2- Mal beyanın da mevcudun eksik gösterilmiş olması

3- Aktifte yer alan malın veya yerine kaim olan değerin haciz veya iflas sırasında gösterilmemesi,

./..

1- İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında bulunulmaması,

2- Mal beyanın da mevcudun eksik gösterilmiş olması

3- Aktifte yer alan malın veya yerine kaim olan değerin haciz veya iflas sırasında gösterilmemesi,

./..

4- Mal beyanından sonra, beyan edilen bu mallar üzerinde tasarruf edilmesi, şeklinde sıralanan seçimlik hareketlerden her hangi birisinin işlenmesiyle, diğer koşullarında (alacaklının zarar görmesi ve borçlunun tacir olması) gerçekleşmesi halinde oluşacağı konusunda gerek uygulamada gerek öğretide herhangi bir duraksamanın mevcut olmaması ve somut olayımızda bu eylemden dolayı şikayetçinin zarar gördüğünün dosya içeriğinden anlaşılması karşısında; öncelikle sanık müdafii yazılı savunmasında 2009 yılından beri sanığın ticareti terk ettiğinin ve şikayetin süresinde olmadığının iddia edildiği anlaşıldığından, 2009 yılından itibaren borçlu şirkete ait tüm beyanname örnekleri de getirtilip terk tarihi kesin olarak tesit edilmeden ve şikayetin süresinde olup olmadığı belirlendikten sonra sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik kovuşturma ile yetinilerek mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre de,

1- 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nun 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

2- Sanık hakkında hapis cezasına mahkumiyetin sonucu olarak TCK’nun 53. maddesinin uygulanması gerektiğinin düşünülmemesi,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye kısmen uygun olarak HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 17/01/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2400, Karar No: 2017/5108, Tarih: 04.07.2017

**11. Ceza Dairesi         2017/2400 E.  ,  2017/5108 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM : Beraat

I-Sanık hakkında "defter ve belge ibraz etmemek" suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

213 sayılı Vergi Usul Kanununun 139/2 maddesindeki, incelemenin dairede yapılmasına imkan veren istisnalardan birisinin varlığının tebligattan önce tespit edilip edilmediğinin katılan idareden sorulması, tebligattan önce işyerinin boş ve kapalı ya da işin terk edilmiş olduğuna ilişkin bir tespitin bulunması halinde, anılan Kanunun 139/2 maddesindeki istisnalardan birisinin gerçekleştiğinin kabulü gerekeceği ve atılı suçun oluşacağı gözetilerek, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

II-Sanık hakkında "2008 takvim yılında sahte fatura kullanmak" suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

1-Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 20.10.2009 gün, 2009/89-243 sayılı kararında açıklandığı üzere, ceza yargılamasında mahkemeye gelmemiş sanık hakkında duruşma yapılamayacağına ilişkin temel kuralın istisnalarından biri olarak öngörülen 5271 sayılı CMK'nın 193/2. maddesinin, dosya kapsamında toplanan kanıtlara göre mahkumiyet dışında bir hüküm kurulması gerektiğinin anlaşılması hali ile sınırlı olarak uygulama yerinin mevcut olduğundan, sanığın sorgusu yapılmadan eksik inceleme ile beraat kararı verilmesi,

2-Sahte fatura kullanma suçunda suçun maddi konusunun fatura olması ve 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki "Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanun’un Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır" şeklindeki düzenlemeye göre de faturaların Vergi Usul Kanunu’nun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi karşısında, 2008 takvim yılına ait kanaat oluşturacak sayıda fatura aslı ya da onaylı sureti temin edilip, zorunlu unsurları taşıyıp taşımadığı tespit edilerek, dosya arasında bulundurulması gerektiği ve mükellef şirket hakkında düzenlenen vergi inceleme raporlarında sanığın kullandığı faturaları düzenleyen şirketlerin sahte fatura düzenlediğine ilişkin tespitlerin yer alması karşısında; gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespit edilmesi bakımından; sahte olduğu iddia edilen faturaları düzenleyen firma yetkilileri hakkında sahte fatura düzenlemek suçundan dava açılıp açılmadığı, açılmışsa akibeti araştırılıp, dava dosyaları celp edilip özetinin duruşma tutanağına geçirilip, bu davayı ilgilendiren ve sahteliği belirleyen delillerin onaylı örneklerinin dava dosyasına intikal ettirilmesi, faturaların gerçek alım satım karşılığı olup olmadığının, mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyeleri, teslim tesellüm belgeleri, bedellerinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun kanıtlama yeteneği olan geçerli ödeme belgeleri ve satıcının kasasına ya da banka hesabına girip girmediğinin tespiti ile, faturaları düzenleyen mükellefin yeterli üretimi, mal girişi ya da stoku olup olmadığı dikkate alınarak faturaları kullanan kişi ve şirketler ile sanığın ticari defter ve belgeleri üzerinde karşılaştırmalı bilirkişi incelemesi yaptırıldıktan sonra sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan idare vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1 maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 04.07.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.