muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/8804, Karar No: 2016/7226, Tarih: 26.10.2016

**11. Ceza Dairesi         2016/8804 E.  ,  2016/7226 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

I- Sanık müdafiinin “2005 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanığın yetkilisi olduğu şirket tarafından 05.12.2005 ve 26.12.2005 tarihleri arasında " ... . San. Tic. Ltd. Şti."ne düzenlenen dosya içerisinde örnekleri mevcut olan fatura bedellerinin 100.000-TL'nin altında olması nedeniyle .... San. Tic. Ltd. Şti. hakkında sahte belge kullanımı nedeniyle herhangi bir vergi incelemesi yapılmadığının bildirilmesi,sanık savunmasının niteliği ile tanık anlatımları ve tüm dosya kapsamı karşısında, CMK'nun 217. maddesi uyarınca topladığı delilleri değerlendirerek yüklenen suçun oluştuğunu kabul eden mahkemenin takdir ve uygulamasında bir isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiş,aynı takvim yılı içerisinde birden çok sahte fatura düzenlediği anlaşılan sanık hakkında TCK'nun 43. maddesi gereğince zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, TCK’nun 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığa yüklenen suçun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezayı azaltıcı sebebin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş ve incelenen dosyaya göre verilen hükümde eleştiri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA,

II-Sanık müdafiinin “2006 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarına gelince;

II-Sanık müdafiinin “2006 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarına gelince;

1- Sahte fatura düzenleme suçunda, suçun maddi konusunun fatura olması ve 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanun'un Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından, hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre de faturaların Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesi ve asıl ya da onaylı suretleri getirtilip incelenerek kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadığının tespit edilmesinin gerekmesi, 2006 takvim yılında sanığın yetkilisi olduğu şirket tarafından " ... Tic. Ltd. Şti."ne düzenlendiği iddia olunan üç adet faturanın ise ele geçirilememiş olması,hakkında vergi incelemesi yapılan " ... Tic. Ltd. Şti."nin yasal defter ve belgelerini incelemeye ibraz etmemesi nedeniyle adına düzenlenen belgelere ulaşılamadığının belirtilmesi karşısında;sanığın unsurları oluşmayan yüklenen suçtan beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması,

2- Kabule göre de;

a) Aynı takvim yılı içerisinde birden çok sahte fatura düzenlediği kabul edilen sanık hakkında zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi yasaya aykırı,

b)5237 sayılı TCK’nun 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 Sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 Sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ceza miktarı bakımından sanığın kazanılmış hakkın saklı tutulmasına, 26.10.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15940, Karar No: 2014/19034, Tarih: 11.06.2014

**9. Hukuk Dairesi         2014/15940 E.  ,  2014/19034 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KIRIKKALE 1. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 07/06/2012

NUMARASI : 2010/443-2012/668

DAVA :Davacı, fazla mesai ücreti, hafta tatil ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti, yıllık izin ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin 1984-2010 yılları arasında davalı belediye başkanlığına ait Park ve Bahçeler Müdürlüğünde amir olarak çalıştığını, davacının yaz ve bahar dönemlerinde 08.00-22.00 saatleri arasında kış mevsiminde ise, 08.00- 17.00,18.00 saatleri arasında çalıştığını, parka misafir geldiği dönemlerde ise gece geç saatlere kadar çalıştığını, cumartesi günlerinde 09.00-22.00 saatleri arasında çalıştığını, Pazar günlerinde de çalışmasına devam ettiğini, milli bayram günlerinde de aynı şekilde çalıştığını, dini bayramların yarısında çalıştığını, davacının amir olması nedeniyle kontrol görevi yaptığından aynı birimde çalışan diğer işçilerden daha uzun süreli olarak çalıştığını belirterek fazla çalışma, hafta tatili ve ulusal bayram-genel tatil ücreti alacaklarını, işbu dosya ile birleşen 2010/448 Esas sayılı dava dosyasında ise davacının izinlerinin kullandırılmadığını iddia ederek yıllık izin ücreti alacağını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, açılan davayı kabul etmediklerini, taleplerin zamanaşımına uğradığını, davacıya hizmeti süresince tüm hak ve alacaklarının eksiksiz olarak ödendiğini, davacının çalıştığı birimde vardiyalı çalışma yapıldığını, davacının fazla mesai yapması halinde karşılığının ya dinlenme olarak ya da ücret olarak ödendiğini, davacının hiçbir alacağının kalmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Davalı belediye tarafından gönderilen evrakların incelemeye tabi tutulması ve gerekirse bilirkişiden de ek rapor alınması için yerel Mahkeme hükmünün sair yönleri incelenmeksizin bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, sair yönlerin şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 11.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/5363, Karar No: 2022/6994, Tarih: 26.09.2022

**3. Hukuk Dairesi         2022/5363 E.  ,  2022/6994 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TÜKETİCİ MAHKEMESİ

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen itirazın iptali davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece bölge adliye mahkemesi kararının kaldırılmasına ve ilk derece mahkemesi kararının bozulmasına dair verilen karara, ilk derece mahkemesince uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulüne, yönelik olarak verilen kararın, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

6100 sayılı HMK’nın “Bozmaya uyma veya direnme” başlıklı 373. maddesinin birinci fıkrası; “Yargıtay ilgili dairesinin tamamen veya kısmen bozma kararı, başvurunun bölge adliye mahkemesi tarafından esastan reddi kararına ilişkin ise bölge adliye mahkemesi kararı kaldırılarak dosya, kararı veren ilk derece mahkemesine veya uygun görülecek diğer bir ilk derece mahkemesine, kararın bir örneği de bölge adliye mahkemesine gönderilir.” hükmünü,

Aynı maddenin dördüncü fıkrası ise; “Yargıtayın bozma kararı üzerine ilk derece mahkemesince bozmaya uygun olarak karar verildiği takdirde, bu karara karşı temyiz yoluna başvurulabilir.” hükmünü içermektedir.

Açıklanan madde hükümleri birlikte değerlendirildiğinde; ilk derece mahkemesi tarafından, Yargıtay’ın bozma kararı doğrultusunda karar verilmesi halinde, davanın taraflarına, karara karşı sadece temyiz yoluna başvuru olanağı tanındığı anlaşılmaktadır.

Bu halde ise; ilk derece mahkemesince verilen kararın, HMK’nın 362. maddesinde bölge adliye mahkemeleri tarafından verilen kararlar için öngörülen temyiz kesinlik sınırına tabi olacağı tartışmasızdır.

6763 sayılı kanun ile 6100 sayılı HMK'ya eklenen ek 1. madde uyarınca; aynı Kanunun 362. maddesinde öngörülen kesinlik sınırı, 01.01.2021 tarihinden itibaren 78.630,00-TL’ye çıkartılmıştır.

Bozmaya uyularak verilen karar, karar tarihi itibariyle kesin niteliktedir. HMK'nın 366. maddesi atfıyla aynı Kanunun 352. maddesi uyarınca, kesin olan karar hakkında Yargıtay tarafından temyiz isteminin reddine karar verilebilir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz dilekçesinin miktar itibariyle REDDİNE, 26.09.2022 tarihinde oy çokluğu ile karar verildi.

K A R Ş I O Y

Daire çoğunluğu ile aramızdaki uyuşmazlık, ilk derece mahkemesi tarafından verilen kararın verildiği tarih itibariyle miktar yönünden temyizen incelenmesinin mümkün olup olmadığı; kesinlik sınırının tespitinde HMK’nın 341/2. maddesinin mi yoksa HMK’nın 362/1-a maddesinin mi uygulanması gerektiği hususudur.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz dilekçesinin miktar itibariyle REDDİNE, 26.09.2022 tarihinde oy çokluğu ile karar verildi.

K A R Ş I O Y

Daire çoğunluğu ile aramızdaki uyuşmazlık, ilk derece mahkemesi tarafından verilen kararın verildiği tarih itibariyle miktar yönünden temyizen incelenmesinin mümkün olup olmadığı; kesinlik sınırının tespitinde HMK’nın 341/2. maddesinin mi yoksa HMK’nın 362/1-a maddesinin mi uygulanması gerektiği hususudur.

Hukuk Genel Kurulunun 24.6.2021 tarih 2021/4-307 E. 2021/833 sayılı Kararında da belirtildiği gibi, Bölge Adliye Mahkemeleri 20 Temmuz 2016 tarihinde faaliyete geçmiş olup, bu tarihten itibaren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (HMK) istinaf ve temyiz hükümleri uygulanmaya başlanmıştır.

Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun istinaf yoluna başvurulabilen kararları düzenleyen 341. maddesi;

“(1) İlk derece mahkemelerinden verilen nihai kararlar ile ihtiyati tedbir, ihtiyati haciz taleplerinin reddi ve bu taleplerin kabulü hâlinde, itiraz üzerine verilecek kararlara karşı istinaf yoluna başvurulabilir.

(2) Miktar veya değeri üç bin Türk Lirasını geçmeyen mal varlığı davalarına ilişkin kararlar kesindir (Ek cümle: 24/11/2016-6763/41 md.). Ancak manevi tazminat davalarında verilen kararlara karşı, miktar veya değere bakılmaksızın istinaf yoluna başvurulabilir…” düzenlemesini içermektedir.

İlk derece mahkemeleri tarafından verilen ve miktar veya değeri 3.000 (yeniden değerleme oranlarına göre hesaplandığında 2021 yılı için 5.880 TL) Türk Lirasını geçmeyen mal varlığına ilişkin davalardaki kararlar kesindir. Kesinlik sınırı bakımından manevi tazminat istemleri için bir istisna getirilmiş ve miktarı ne olursa olsun manevi tazminata ilişkin kararlara karşı istinaf yoluna başvurunun mümkün olduğu belirtilmiştir.

Aynı Kanun’un temyiz edilemeyen kararları düzenleyen 362. maddesinde;

“(1) Bölge adliye mahkemelerinin aşağıdaki kararları hakkında temyiz yoluna başvurulamaz:

a) Miktar veya değeri kırk bin Türk Lirasını (bu tutar dâhil) geçmeyen davalara ilişkin kararlar…” şeklinde bir düzenlemeye yer verilmiştir. (Yeniden değerleme oranlarına göre hesaplandığında 2021 yılı için 78.630 TL)

Bir mahkeme kararının temyiz edilip edilemeyeceği belirlenirken, temyiz hakkının doğduğu (kararın verildiği) tarihteki hukuksal durum esas alınmalı; karar tarihinde yürürlükte bulunan kanun hükmü temyiz sınırı yönünden hangi düzenlemeyi içeriyor ise ona bağlı kalınmalıdır.

Kanunda ilk derece mahkemesince verilen kararların temyiz edilmesi hâlinde kesinlik sınırının tespitine dair açık bir hüküm bulunmamaktadır. HMK’nın sistematiğine bakıldığında “İlk derece mahkemelerinden verilen nihai kararlar ve bölge adliye mahkemelerinin kararları” şeklinde bir ayrıma gidildiği yani kanun yoluna göre değil mahkemeye göre bir kesinlik sınırı belirlendiği anlaşılmaktadır.

Kanunda ilk derece mahkemesince verilen kararların temyiz edilmesi hâlinde kesinlik sınırının tespitine dair açık bir hüküm bulunmamaktadır. HMK’nın sistematiğine bakıldığında “İlk derece mahkemelerinden verilen nihai kararlar ve bölge adliye mahkemelerinin kararları” şeklinde bir ayrıma gidildiği yani kanun yoluna göre değil mahkemeye göre bir kesinlik sınırı belirlendiği anlaşılmaktadır.

Somut olayda hüküm, daha önce Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine karar verilmesi ve Yargıtay bozma kararı sonrası yeniden ilk derece mahkemesince yapılan yargılama sonucu verilmiştir. Bu nedenle temyiz olunan miktar hiçbir zaman istinaf kesinlik sınırının altına da düşmeyecektir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle ilk derece mahkemesince verilen karar temyiz edildiğinde HMK’nın 341/2. maddesindeki düzenlemenin dikkate alınması gerektiği düşüncesinde olduğumdan sayın çoğunluğun görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2015/7608, Karar No: 2016/5535, Tarih: 02.05.2016

**23. Ceza Dairesi         2015/7608 E.  ,  2016/5535 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ...’ın 2009 yılı içerisinde, diğer sanık ...’nin sahibi olduğu... Şirketi faaliyetleri kapsamında katılanları umreye götürmek vaadiyle kendilerinden 4650 Euro para aldığı, ancak yasal işlemlerin gereğince yerine getirilememiş olması nedeniyle kendilerine vaat edilen süre bitmeden ...görevliler tarafından sınırdışı edilmiş oldukları, bunun üzerine ertesi yıl sanık ...’ın bu defa ... ile birlikte kurduğu ... Turizm Taşımacılık Şirketi faaliyetleri kapsamında katılanlarla yeniden irtibata geçerek kendilerini tekrar götürmeyi ve geçen yılki sorunu telafi etmeyi vaat ettiği, katılanlardan 2500 Euro aldığı ancak sorun çıktığından bahisle katılanları umreye götürmediği gibi paralarını da iade etmediği iddia olunan olayda;

Sanık ...’ın sanık ...’ye ait... şirketi faaliyetleri kapsamında 2009 yılında katılanları umreye götürdüğü olaya ilişkin olarak; katılanların dosya kapsamındaki ifade ve dilekçelerinin içeriğinde üç ay müddetince orada kalmak hususunda sanıkla anlaştıklarını, ancak kaçak statüsünde yurtdışına çıkarılmış olduklarını bilmediklerini, ... görevliler tarafından sınırdışı edildiklerini ifade etmeleri, bu olayda ...ve...’nın birlikte hareket etmiş olduklarını ifade etmiş olmaları karşısında, gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde tespiti bakımından; öncelikle katılanların usulüne uygun olarak duruşmaya çağrılarak sanıkların 2009 yılındaki bu umre ziyareti seyahati bakımından eyleme ne suretle iştirak sağladıklarının ayrıntılı bir şekilde sorulması, ayrıca ... Şirketi’nin suç tarihinde umre ziyareti gerçekleştirme hususunda gerekli yasal izinlere sahip olup olmadığının, katılanların ne suretle ve hangi prosedürler takip edilerek umreye götürülmüş olduğunun, ...yetkililer tarafından neden yurtdışına çıkarılma gibi bir müeyyideye maruz bırakıldıklarının araştırılması ve neticesine göre sanıkların hukuki durumlarının tespit ve tayininin gerekmesi,

Sanık ...’ın 2010 yılı içerisinde bu defa sanık ... ile birlikte hareket ederek ... Turizm Taşımacılık Şirketi faaliyetleri kapsamında katılanları umreye götürmek vaadiyle kendilerinden 2500 Euro aldığının, ancak katılanları umreye götürmediği gibi, paralarını da iade etmediğinin iddia olunması, sanık ...’nın savunmalarında ... ile kurmuş oldukları şirketin henüz faaliyete geçmemiş olması sebebiyle başka bir şirket üzerinden sanıkları umreye götürmeyi planladıklarını, bahse konu şirketin yetkilisi olan ... isimli kişi tarafından dolandırıldıkları için de bu seyahatin gerçekleşemediğini ifade etmiş olması karşısında; gerçeğin kuşkuya yer bırakılmaksızın tespiti ve sanığın savunmalarının doğruluğunun araştırılması bakımından; öncelikle katılanların usulüne uygun olarak duruşmaya çağrılarak sanıkların 2010 yılındaki bu umre seyahati bakımından eyleme ne suretle iştirak sağladıklarının ayrıntılı bir şekilde sorulması, hangi şirketle katılanları umreye götürmek üzere anlaştıklarının, ... isimli kişi tarafından dolandırılmaları sebebiyle kanuni yollara başvurup başvurmadıklarının, bu kişinin açık kimlik ve adres bilgilerini bilip bilmediklerinin sorulması ve böylece sanıkların daha en başta yurtdışına umre ziyareti yapmak için yetkileri olmadığı halde katılanlardan menfaat temin etmek kastı ile hareket edip etmediklerinin araştırılması ve neticesine göre sanıkların hukuki durumlarının tespit ve tayini gerekirken eksik inceleme ile yazılı gerekçe ile beraatlerine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 02.05.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/726, Karar No: 2017/1190, Tarih: 07.02.2017

**9. Hukuk Dairesi         2017/726 E.  ,  2017/1190 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Y A R G I T A Y K A R A R I

Yargılamanın hukuka uygun ve sağlıklı bir biçimde sürdürülebilmesi, iddia ve savunmanın özgürce ileri sürülebilmesi ve delillerin eksiksiz olarak toplanıp tartışılabilmesi, öncelikle tarafların yargılamadan haberdar edilmeleri ile olanaklıdır. Hasımsız davalar hariç olmak üzere, dava dilekçesi ile duruşma gün ve saati karşı tarafa tebliğ edilmeden ve taraf teşkili sağlanmadan davaya bakılamaz ve yargılama yapılamaz.

Davanın tarafları ile vekillerinin davaya ilişkin işlemleri öğrenebilmesi için, tebligatın usulüne uygun olarak yapılması, duruşma gün ve saatinin kendilerine bildirilmesi gerekmektedir. Duruşma günü ile tebligatın yapıldığı tarih arasında makul bir süre olmalıdır. Aksi takdirde tarafların hukuksal hakları kısıtlanmış olur.

Yasalarda aksine düzenleme bulunmadıkça mahkeme kararlarının taraflara tebliği gerekir. 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun 8 inci maddesine göre, iş mahkemelerinde verilen kararlara karşı temyiz süresi tefhim veya tebliğ tarihinden itibaren sekiz gündür. Mahkemece karar yüze karşı tefhim edilmiş ise, tefhim edilen kısa kararın 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 383 ve devamı maddelerinde belirtilen şartları taşıması gerekir. Aksi takdirde usulüne uygun tefhimden söz edilemez. Bu durumda temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlayacaktır.

Yargılama sırasında yapılan tebliğlerle ilgili tebliğ mazbatalarının ve ilgili diğer belgelerin dosyaya konulması gerekir. 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve bu Kanunun uygulanması için çıkarılan Tüzük hükümleri tamamen şeklidir ve titizlikle uygulanması gerekir. Bir davada yapılan tebligatların usulüne uygun olarak yapılıp yapılmadığını hâkim kendiliğinden denetlemelidir. 19.01.2011 tarihli Resmî Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6099 sayılı Yasa ile Tebligat Kanununda esaslı değişiklikler yapılmıştır.

Değinilen Yasayla eklenen 7/A maddesinin birinci fıkrasına göre, tebligata elverişli bir elektronik adres vererek bu adrese tebligat yapılmasını isteyen kişiye, elektronik yolla tebligat yapılabilecektir. Söz konusu maddenin ikinci fıkrası gereğince, anonim, limitet ve sermayesi paylara bölünmüş komandit şirketlere elektronik yolla tebligat yapılması zorunluluğu getirilmiş, elektronik yolla tebligatın haklı bir sebeple yapılamaması hâlinde, bu Kanunda belirtilen diğer usullerle tebligat yapılacağı öngörülmüştür. Elektronik yolla tebligat, muhatabın elektronik adresine ulaştığı tarihi izleyen beşinci günün sonunda yapılmış sayılacaktır.

Tebligat Yasasının 10 uncu maddesi gereğince tebligat, tebliğ yapılacak şahsın bilinen en son adresinde yapılır. Bununla birlikte, kendisine tebliğ yapılacak kişinin müracaatı veya kabulü şartıyla her yerde tebligat yapılması olanaklıdır. 6099 sayılı Yasayla bu maddeye eklenen ikinci fıkraya göre, bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya herhangi bir nedenle tebligatın yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilip tebligat buraya yapılacaktır.

Somut uyuşmazlıkta davalı vekili cevap dilekçesinde adresinin “Karabaş Mahallesi Şehit Musa Sokak No:10/2 İzmit” olduğunu belirtmesine rağmen; Mahkemece, tensip zaptı, bilirkişi raporu, davacının ıslah dilekçesi ve gerekçeli kararın davalı vekilinin adresi olmayan “Sahrayıcedit Mahallesi Omca Sokak Golden Plaza E Blok No:33 K:3 D:7-8 Kadıköy/İstanbul” adresine tebliğ edildiği anlaşılmaktadır. Bu adrese yapılan tebligat usulsüz olup, davalı vekilinin davaya ilişkin işlemleri öğrenebilmesi için, tebligatın usulüne uygun olarak yapılması, duruşma gün ve saatinin kendilerine bildirilmesi gerekmektedir. Usule aykırı tebligat sonucunda davalı tarafın savunma hakkı kısıtlanmış olup kararın salt bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 07.02.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5626, Karar No: 2017/8629, Tarih: 21.09.2017

**2. Ceza Dairesi         2015/5626 E.  ,  2017/8629 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

5237 sayılı TCK'nın 145. maddesinde “malın değerinin azlığı” kavramının 765 sayılı Kanun'un 522/1. maddesindeki hafif ve pek hafif ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliğinin bulunmadığı, “değerinin azlığının” 5237 sayılı Kanun'a özgü, ayrı ve yeni bir kavram olduğu, bunun daha çoğunu alabilme olanağı varken; yalnızca gereksinmesi kadar ve değer olarak da az olan şeyi alma durumunda olayın özelliği, sanığın kişiliği ve özgülenen kastı da değerlendirip yasal ve yeterli gerekçelerinin de gösterilerek uygulanabileceği gözetilerek somut olayda; suça sürüklenen çocuğun açık kimliği tespit edilemeyen başka bir şahısla birlikte müştekinin cebinden 20 TL para çaldığının anlaşılması karşısında; suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı TCK'nın 145. maddesinin uygulanması gerekip gerekmediği tartışılmadan yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 21/09/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.