muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/11106, Karar No: 2023/5505, Tarih: 20.09.2023

**1. Ceza Dairesi         2022/11106 E.  ,  2023/5505 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/1177 E., 2021/2486 K.

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurusunun esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 ... maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 ... maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. ... 13. Asliye Ceza Mahkemesinin, 05.11.2020 tarihli ve 2020/117 Esas, 2020/472 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

2. ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 22.09.2021 tarihli ve 2021/1177 Esas, 2021/2486 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılanın istinaf başvurusu üzerine yapılan incelemede, 5271 sayılı Kanun’un 280 ... maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde aynı Kanun’un 280 ... maddesinin ikinci fıkrası uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile yeniden kurulan hükümle, sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, 86 ncı maddesinin üçüncü fıkrasının (e) bendi, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 58 ... maddenin altıncı fıkrası uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve hükmün infazından sonra sanık hakkında denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi, sübuta ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi, sübuta ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1. Katılanın olay tarihinde sanığa ait iş yerinde işçi olarak çalıştığı, olay günü sanığın işçisi olan katılanı yaptığı bir işi beğenmemesi nedeniyle uyardığı, katılanın bu uyarıya ''beğenmiyorsan kendin yap'' demek suretiyle tepki göstererek iş yerini terk ettiği, olay esnasında olay yerinde bulunan tanıklar ..., ... ve ...'nin beyanlarının katılanın ifadesinde belirttiği sanığın cebinden çıkardığı maket bıçağını kendisine savurması üzerine refleks olarak elini yüzüne doğru çektiği için maket bıçağının eline isabet ettiği iddiasını doğrulamadığı, katılanın adlî raporu incelendiğinde sol el ipotemar alanda noktasal, bıçakla oluşmuş kanama olduğu, katılanın iddia ettiği şekilde maket bıçağının savrulması sırasında katılanın refleks olarak elini yüzüne götürmesi halinde katılanın yaralanması durumunda elinin dışında kesi şeklinde yara oluşması gerekirken hayatın olağan akışına aykırı ve olayın oluş şekline ters bir şekilde sol elinin içinde noktasal şekilde bir yara bulunduğundan adlî raporun katılanın iddialarını doğrulamadığı belirlenmiştir.

2. Sanık üzerine atılı suçlamayı inkar etmiştir.

3. ... Devlet Hastanesinin, 23.01.2020 tarihli raporuna göre, katılanın, sol el ipotemar alanda noktasal, bıçakla oluşmuş kanama odağı olduğu, yaşamsal tehlikeye neden olmadığı, basit tıbbî müdahale ile giderilebilecek nitelikte olduğu tespit edilmiştir.

4. Taraf beyanları, tanık beyanları, adlî muayene raporu, tutanaklar, nüfus ve adlî sicil kayıtları dosyada mevcuttur.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Bölge Adliye Mahkemesince, olay, İlk Derece Mahkemesi gibi kabul edilmemiş, sanığın oğluna ait iş yerinde kaynakçı olarak çalışan katılana seslendiği, katılanın sanığın ne dediğini anlamaması üzerine,''ne diyorsun ağabey'' şeklinde soru sorduğu , sanığın bunun üzerine ''bana dik dik konuşma'' diye bağırdığı ve aralarında tartışma çıktığı, bunun üzerine sanığın, ele geçirilemeyen, montunun cebinden çıkardığı maket bıçağını savurarak katılanı sol elinden basit tıbbî müdahale ile giderilebilecek şekilde yaraladığı belirlenmiştir.

Tanıklar her ne kadar sanığın savunmalarını doğrulamış olsalar da , iş yeri çalışanı olan tanıkların , iş yeri sahibinin babası aleyhine beyanda bulunmaları beklenemeyeceğinden, beyanlarına itibar edilmemiştir.

IV. GEREKÇE

Olay ve Olgular başlığının Bölge Adliye Mahkemesi kabulü kısmının birinci paragrafındaki anlatım, üçüncü paragrafındaki adlî rapor, katılan beyanı ve adlî rapor arasındaki uyum birlikte değerlendirildiğinde, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, Olay ve Olgular başlığındaki delillere göre dava dosyası tekemmül ettirilerek karar verildiği belirlendiğinden, hükümde bu yönleriyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

IV. GEREKÇE

Olay ve Olgular başlığının Bölge Adliye Mahkemesi kabulü kısmının birinci paragrafındaki anlatım, üçüncü paragrafındaki adlî rapor, katılan beyanı ve adlî rapor arasındaki uyum birlikte değerlendirildiğinde, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, Olay ve Olgular başlığındaki delillere göre dava dosyası tekemmül ettirilerek karar verildiği belirlendiğinden, hükümde bu yönleriyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 22.09.2021 tarihli ve 2021/1177 Esas, 2021/2486 Karar sayılı kararında, sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca ... 12. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

20.09.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/12366, Karar No: 2011/5095, Tarih: 20.04.2011

**6. Hukuk Dairesi         2010/12366 E.  ,  2011/5095 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi(Aile Mahkemesi Sıf.)

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tazminat davasına dair karar davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, ziynet eşyalarının toplam değeri olan 5.000 TL’nin davalıdan tahsiline ilişkindir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, davaya konu ziynet eşyalarının tarafların evlenmesinden kısa bir süre sonra davalı tarafından bozdurularak tarla alındığını sonraki aşamalarda iade edilmediğini, müvekkilinin ziynet eşyaları olmadan evden ayrılmak durumunda kaldığını belirterek bedellerinin davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Türk Medeni Kanunu’nun 6.maddesi hükmü uyarınca kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça taraflardan her biri hakkını dayandırdığı olguların varlığını kanıtlamakla yükümlüdür. Gerek doktrinde, gerekse Yargıtay içtihatlarında kabul edildiği üzere ispat yükü hayatın olağan akışına aykırı durumu iddia eden ya da savunmada bulunan kimseye düşer. Öte yandan ileri sürdüğü bir olaydan kendi yararına haklar çıkarmak isteyen kimse iddia ettiği olayı kanıtlaması gerekir.

Davacı kadın dava konusu edilen ziynet eşyasının davalı tarafından bozdurulup tarla alındığını ileri sürmüş, davalı ise ziynet eşyalarının davacı tarafından kendi babasına verildiğini, tarlanın satılan traktörün parası ile alındığını savunmuştur. Ziynet eşyası rahatlıkla saklanabilen, taşınabilen, götürülebilen türden eşyalardandır. Normal koşullarda ziynet eşyalarının kadının üzerinde olduğunun kabulü gerekir.

Olayda, davacı kadın ziynet eşyalarının evlilik birliğinin devamı sırasında davalı tarafından elinden alınarak bozdurulduğunu sunduğu deliller ve dinlettiği tanıkların beyanı ile ispat edememiştir. Bununla birlikte davacı dava dilekçesinde açıkça yemin deliline de dayanmış olduğundan, davacıya, ziynet eşyalarının elinden alındığı, davalı tarafta kaldığı konusunda davalıya yemin teklif etme hakkı hatırlatılarak, sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme sonucu yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi doğru görülmediğinden hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile HUMK.nun 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 20.4.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/9864, Karar No: 2021/3987, Tarih: 12.04.2021

**3. Hukuk Dairesi         2020/9864 E.  ,  2021/3987 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece bölge adliye mahkemesi kararının kaldırılmasına ve ilk derece mahkemesi kararının bozulmasına dair verilen karara, ilk derece mahkemesince uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulüne yönelik olarak verilen kararın, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

6100 sayılı HMK’nın “Bozmaya uyma veya direnme” başlıklı 373. maddesinin birinci fıkrası; “Yargıtay ilgili dairesinin tamamen veya kısmen bozma kararı, başvurunun bölge adliye mahkemesi tarafından esastan reddi kararına ilişkin ise bölge adliye mahkemesi kararı kaldırılarak dosya, kararı veren ilk derece mahkemesine veya uygun görülecek diğer bir ilk derece mahkemesine, kararın bir örneği de bölge adliye mahkemesine gönderilir.” hükmünü,

Aynı maddenin dördüncü fıkrası ise; “Yargıtayın bozma kararı üzerine ilk derece mahkemesince bozmaya uygun olarak karar verildiği takdirde, bu karara karşı temyiz yoluna başvurulabilir.” hükmünü içermektedir.

Açıklanan madde hükümleri birlikte değerlendirildiğinde; ilk derece mahkemesi tarafından, Yargıtay’ın bozma kararı doğrultusunda karar verilmesi halinde, davanın taraflarına, karara karşı sadece temyiz yoluna başvuru olanağı tanındığı anlaşılmaktadır.

Bu halde ise; ilk derece mahkemesince verilen kararın, HMK’nın 362. maddesinde bölge adliye mahkemeleri tarafından verilen kararlar için öngörülen temyiz kesinlik sınırına tabi olacağı tartışmasızdır.

6763 sayılı kanun ile 6100 sayılı HMK'ya eklenen ek 1. madde uyarınca; aynı Kanunun 362. maddesinde öngörülen kesinlik sınırı, 01.01.2020 tarihinden itibaren 72.070 TL’ye çıkartılmıştır.

Bozmaya uyularak verilen karar, karar tarihi itibariyle kesin niteliktedir. HMK'nın 366. maddesi atfıyla aynı Kanunun 352. maddesi uyarınca, kesin olan karar hakkında Yargıtay tarafından temyiz isteminin reddine karar verilebilir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz dilekçesinin miktar itibariyle REDDİNE ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 12/04/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11973, Karar No: 2013/4625, Tarih: 27.02.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/11973 E.  ,  2013/4625 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : Beraat

Tebliğname Düşünce : Onama

Taksirle yaralama suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, mağdur vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

19.11.2008 tarihli duruşmaya ve sonraki celselerin bir çoğuna geldiği halde, davaya katılma hususunda herhangi bir beyanda bulunmayan mağdur vekilinin, kamu davasına usulüne uygun olarak katılıp katılan sıfatını almadığı, belirtilen nedenle mağdur vekilinin hükmü temyiz etme hakkı bulunmadığından sanık hakkındaki beraat hükmüne yönelik temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak REDDİNE, 27.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/20672, Karar No: 2013/16378, Tarih: 01.10.2013

**5. Hukuk Dairesi         2013/20672 E.  ,  2013/16378 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10.maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tesbiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekilleri yönünden verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10.maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tesbiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Yapılara resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı düşülerek değer biçilmesinde, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bu nedenle davacı idare vekilinin tüm, davalı vekilinin ise aşağıdaki bentler dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir. Ancak;

1) Dava konusu taşınmazın kamulaştırılan bölümü üzerinde 63 adet ceviz ve 4 adet erik ağacı bulunmaktadır. Taşınmaz üzerindeki meyve ağaçlarının sayılarına göre taşınmazın kapama ceviz bahçesi olan bölümünün net ceviz gelirine göre değerinin belirlenmesi gerekirken, zeminin tamamı tarım arazisi kabul edilerek ağaçlara maktuen değer biçilmesi doğru olmadığı gibi,

2) Kamulaştırma bedelinin tespiti için açılan davanın dört ay içinde sonuçlandırılamadığı anlaşılmakla, 6459 sayılı Yasanın 6. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine eklenen 9. fıkra uyarınca, tespit edilen bedele 4 aylık sürenin bitimi tarihinden, karar tarihine kadar geçen süre için kanuni faiz işletilmesi gerektiğinden,

Mahkeme kararının açıklanan nedenle davalı vekilinin temyiz itirazları doğrultusunda BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 01.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9067, Karar No: 2017/6923, Tarih: 30.11.2017

**1. Hukuk Dairesi         2015/9067 E.  ,  2017/6923 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ECRİMİSİL

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, paydaşı olduğu 87, 144, 306, 308, 312, 314, 317, 363 ve 305 parsel sayılı taşınmazlara müdahalenin önlenmesi için davalılar aleyhine açtığı ... 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2002/183 Esas sayılı dava sonunda payı oranında elatmanın önlenmesine karar verildiğini, kararın ... 1.İcra Müdürlüğünün 2007/1618 Esas sayılı takip dosyası ile infaz edildiğini ancak davalıların infaz işleminden sonra 144 parsel sayılı taşınmaza bina temeli attıklarını ve taşınmazda yetişen çayları toplamaya devam ettiklerini, taşınmaz üzerindeki kargir evi de yine davalıların kullandıklarını ve herhangi bir kira ödemediklerini ileri sürüp, kargir evin kira bedeli olarak 12.0000,00 TL ile taşınmazdan toplanan çay bedeli için 12.000,00 TL ecrimisilin davalılardan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalılardan ..., dava konusu taşınmazda tapu maliki olmadığını, kış aylarında ...’da oturduğunu, yaz aylarında ...’ye geldiğini, dava konusu taşınmazın üzerinde çay tarımı yapıldığını, kendisinin de yarıcı olarak bu taşınmazın çaylarını topladığını, yaz aylarında bu taşınmaz üzerindeki kargir evde kaldığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddianın sabit olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'ın raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dava ecrimisil isteğine ilişkin olup, taşınmazın çay bahçesi olarak kullanılan 3054 m² lik bölümü üzerinden hesaplanan ecrimisilden, davacının payına isabet eden miktara hükmedilmesi doğru olduğu gibi ... ve ... tarafından usulüne uygun bir müdahale talebinde bulunulmadığı gözetilerek bu kişiler yönünden hüküm kurulmaması da doğrudur. Davacının temyiz itirazları yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı 3.70.-TL. bakiye onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 30.11.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/14609, Karar No: 2023/6206, Tarih: 15.05.2023

**5. Ceza Dairesi         2021/14609 E.  ,  2023/6206 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/1596 Esas, 2019/160 Karar

SUÇ : Zimmet

HÜKÜM : Zincirleme olarak ihmali davranışla görevi kötüye kullanma suçundan mahkumiyet

Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 17.01.2019 tarihli ve 2018/1596 Esas, 2019/160 sayılı Kararının, sanık müdafii, katılan vekili ve bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısı tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde;

Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın (2709 sayılı Kanun) 40 ıncı maddesinin ikinci fıkrası, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 34 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 231 nci maddesinin ikinci fıkrası, 232 nci maddesinin altıncı fıkrası ve 291 nci maddesinin birinci ve ikinci fıkraları uyarınca karar ve hükümlerde, başvurulabilecek kanun yolu, süresi, sürenin ne zaman başlayacağı, mercii, başvuru şekli ve kanun yollarına başvurulmadığı takdirde hükmün kesinleşeceğinin tereddüde yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesinin zorunlu olduğunun belirtilmesi ve 5271 sayılı Kanun'un 294 üncü maddesinin birinci fıkrasında, ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır'', aynı Kanun'un "Temyiz gerekçesi" başlığını taşıyan 295 inci maddesinin birinci fıkrasında ise; "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir'' şeklindeki düzenlemeler karşısında;

Sanık ve müdafiine 17.01.2019 tarihinde tefhim edilen, sanık müdafiine 30.01.2019 tarihinde tebliğ olunan hükümde 5271 sayılı Kanun'un 295 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçenin tebliğden itibaren (7) gün içerisinde verilmesi gerektiğinin bildirilmediği gibi bu hususun meşruhatlı tebligat ile de ihtar edilmediği anlaşıldığından,

Sanık müdafiine yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda usulüne uygun şekilde ''5271 sayılı Kanun'un 295 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca gerekçeli temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçenin tebliğden itibaren (7) gün içerisinde verilmesi halinde temyiz talebinin incelenebileceği, aksi halde sebep yokluğundan temyiz talebinin reddedileceği'' hususlarını içeren meşruhatlı tebligat ile gerekçeli kararın tebliğ edilmesinden,

Temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçe verilmesi halinde ise bu hususta ek tebliğname düzenlenmesinden sonra dava dosyasının, geri gönderilmek kaydıyla, Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,Oy birliğiyle, 15.05.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/4554, Karar No: 2023/6598, Tarih: 28.09.2023

**11. Ceza Dairesi         2022/4554 E.  ,  2023/6598 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/2020 E., 2018/1914 K.

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Kısmi ret, kısmi bozma

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesinin, 17.04.2018 tarihli ve 2018/2020 Esas ve 2018/1914 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

1. İlk Derece Mahkemesince 2012 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 ... maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 ... maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

2. İlk Derece Mahkemesince 2013 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları” hükmü uyarınca temyiz incelemesine tabi olmadığı anlaşılmıştır.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Gaziosmanpaşa 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 20.09.2017 tarihli ve 2016/210 Esas, 2017/703 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 2012 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun (213 sayılı Kanun) 359 uncu maddesinin (b) fıkrası, 5237 sayılı ... Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 43, 62 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 5 yıl 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, 2013 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan, 213 sayılı Kanun'un 359 uncu maddesinin (b) fıkrası, 5237 sayılı Kanun'un 43, 62 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 5 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, karar verilmiştir.

2. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesinin, 17.04.2018 tarihli ve 2018/2020 Esas, 2018/1914 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanığın istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 ... maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi; kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, ilişkindir.

III. GEREKÇE