muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/3261, Karar No: 2023/3425, Tarih: 21.06.2023

1. Davalı erkek vekili temyiz dilekçesinde; davacının ve müvekkilinin evliliklerinin ikinci evlilikleri olduğunu, müvekkilinin teknik lise mezunu olup Almanya'ya gittiği tarihin 1966 yılı olduğunu, gittiği tarihten emekli oluncaya kadar geçen tarihler arasında meslek sahibi olması nedeniyle daima yüksek gelir elde ettiğini; müvekkilinin servet edindiği tarihin başlangıcının davacı ile evlenmeden önceki yıllara dayandığını, müvekkilinin Karabük'te almış olduğu taşınmazların müvekkilinin servetinin çoğalmasına neden olan yatırımlar olduğunu, müvekkilinin ilk taşınmazının Karabük'teki 91 parsel sayılı bahçeli ev olduğunu, yine Karabük'teki arsayı 01.10.1972 yılında aldığını ve daha sonra buraya 12 adet daireli bir apartman yaptırdığını, tüm bu mal varlığının davacı kadınla evlenmeden önce olduğunun tapu kayıtları ile sabit olduğunu; davacının ise 1985 yılında davalı ile evlenir evlenmez çeşitli rahatsızları ve ameliyat olması nedeniyle iş yerinden ayrıldığını, hiç bir tazminat almadığını, sadece kendisine malul emekli maaşı bağlandığını; davacı tarafın dinlettiği yalancı tanıkların ifadelerine göre karar verildiğini; davacının tanıkların Ahmet Ş. ile müvekkili arasında husumet bulunduğunu; Karabük'te bulunan 12 adet dairelik apartmanın 1992 yılında inşaatına başlandığını, 1994 yılında tamamen bitirildiğini, müvekkilinin elde etmiş olduğu taşınmazlarda davacının hiç bir katkı payı olmadığı ve hiç bir emeğinin olmadığını; müvekkilinin ilk taşınmazı 1972 yılında satın aldığını, içindeki evin 1972 yılında yıkılıp dört daire yapıldığını, 1972 yılından 1992 yılına kadar kira geliri elde edildiğini, 1978 yılında aldığı Karabük'te asma katlı iş yerini 1980 yılında aşırı kârla sattığını, 1983 yılında Karabük'te üç dükkanlı bir inşaat yaptığını, buraya kadar davalı ve davacının evli olmadığını, 1992 yılında müvekkilinin dört dairelik binayı yıkarak bunun yerine 12 adet dairelik bina yaptığını, daha sonra bu dairelerin satılarak ...'daki taşınmazların satın alındığını; davacının tek birikiminin yine kendisine müvekkili tarafından çeşitli vesilelerle verilmiş bulunan paralardan yaptığı tasarrufla Merkez Bankasına yatırmış olduğu 90.000,00 DM olduğunu, boşanma davası sonucunda müvekkilinden 360.000,00 TL tazminat aldığını ve müvekkilinin alacağı bir taşınmazla ilgili olarak 16.10.2009 tarihinde Akbank'taki hesabından almış olduğu 110.000,00 Euro'yu aldığını ve müvekkiline vermediğini; davacının Almanya'da 1968 ile 1984 yılları arasında temizlik işçisi olarak çalıştığını ve 22 ay işsiz kalıp işsizlik parası aldığını, müvekkilinin 1990 yılına kadar kesintisiz makine teknisyeni olarak çalıştığını, yüksek maaşlar aldığını ve kendisinin çalıştığı bölümün kapanmış olması nedeniyle işverenle anlaşarak 45

.10.2009 tarihinde Akbank'taki hesabından almış olduğu 110.000,00 Euro'yu aldığını ve müvekkiline vermediğini; davacının Almanya'da 1968 ile 1984 yılları arasında temizlik işçisi olarak çalıştığını ve 22 ay işsiz kalıp işsizlik parası aldığını, müvekkilinin 1990 yılına kadar kesintisiz makine teknisyeni olarak çalıştığını, yüksek maaşlar aldığını ve kendisinin çalıştığı bölümün kapanmış olması nedeniyle işverenle anlaşarak 45.000,00 DM tazminat alarak ayrıldığını; müvekkilinin mallarının şahsi malı olduğunu, davacının bunlar üzerinde hiç bir hakkı olmadığını; davacının müvekkilinin elde etmiş olduğu servetinde iyileştirilmesinde veya korunmasında en ufak bir katkısı olmadığına göre değer artış payı hesabı yapılıp bu şekilde hüküm kurulmasının hatalı olduğunu; katılma alacağı hesabı yapılırken artık değerin hatalı belirlendiğini; müvekkiline ait iki adet taşınmazın alım tarihleri 2002 tarihinden sonra ise de davalının bu taşınmazların alınma sebeplerinin 2002 tarihinden önceki servete dayandığından davacının katkı payı ve katılma alacağı adı altında her hangi bir alacağı olmaması gerektiğini; Karabük'teki taşınmazların tamamı mal ayrılığı rejiminin olduğu dönemde davalı tarafından alındığını ve çalışmayan eşin katkısının bulunmadığını; Almanya'daki taşınmazın sadece müvekkiline ait olmadığını, Almanya'da çalışan oğlu ve gelini ile birlikte alındığını, satış bedelinden 65.000,00 Alman markı tapu harcı ve masraflarının ödendiğini ve geriye kalan paranın müvekkilinin oğlu ve gelinini katkısı dolayısıyla kalanın 180.000,00 DM oğluna, 25.000,00 DM gelinine verildiğini, müvekkiline sadece 230.000,00 DM kaldığını; davacı kadının 1989 yılında alınan bu taşınmaza katkısının olmadığını ve katkısını ispatlayamadığını; davacının katkı payı alacağı isteyebilmesi için mutlaka para yada para ile ölçülebilen maddi bir katkıda bulunduğunu ispatlaması gerektiğini, davacının katkısının ispatlayamadığını, dosya içinde böyle bir belge yada ispat vasıtası olmadığını, bilirkişiler tarafından yapılan hesaplamaların tamamının afaki olduğunu, davacının emekli olması nedeniyle tasarrufta bulunma imkanı da yokken bilirkişilerin hesaplamada bunun aksine dayandığını; müvekkilinin elde ettiği mal varlığının tamamı evlilik öncesine dayandığından kişisel malı olduğunu, bizzat müvekkilinin kaleme aldığı ve kendisinin mahkemeye verilmesini istediği dilekçenin de ek olarak sunulduğu belirtilerek kararın bozulmasını talep etmiştir.

2. Davacı kadın vekili temyiz dilekçesinde; davanın mal rejimi davası olduğunu, dava dilekçesinde fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak 50.000,00 TL'nin müvekkiline faizi ile birlikte ödenmesini talep ettiklerini, 17.06.2019 tarihli dilekçe akabinde sundukları 26.02.2021 tarihli talep arttırım dilekçeleri ile; 14.12.2020 tarihli bilirkişi raporu doğrultusunda dava konusu alacak taleplerini 6100 sayılı Kanun'un 107 nci maddesi uyarınca 26.02.2021 tarihli dilekçeleri ile toplamı 3.093.123,24 TL olarak arttırıldığını, 17.06.2019 tarihli dilekçenin akabinde sundukları 26.02.2021 tarihli talep arttırım dilekçelerini reddeden Mahkemenin tasfiyeye konu mal varlığının karar tarihindeki değerini tam ve kesin olarak belirlemelerini beklediğini, Mahkemenin bu kararı müvekkilin mahkemeye erişimine ekonomik engel oluşturan, müvekkilin hak arama özgürlüğünü kısıtlayan, usul ve yasaya aykırı bir karar olmakla kararın kaldırılmasını talep ettiklerini, belirsiz alacak davasının sonuçlarından birinin de zamanaşımının kesilmesi olduğunu, her ne kadar taraflarınca sunulan dilekçelerle talepleri arttırılmış ise de ıslah dilekçeleri kapsamında dava çeşidini belirsiz alacak davası olarak ıslah ettiklerinden taleplerinin zamanaşımına tabi olmadığını, belirsiz alacak davasında, kısmî alacak davasından farklı olarak, dava sırasında belirli hale gelen alacağın davaya sokulmasına izin verildiğinden, geçici talep sonucu ile açılan belirsiz alacak davasında, ileride belirli hale gelecek olan alacağın tamamı için zamanaşımı kesilmesi sonucu ortaya çıkacaağını, asgari miktar belirtilerek açılan belirsiz alacak davasında Mahkemece yapılan araştırma esnasında alacağın miktarının veya değerinin tam ve kesin olarak belirlenebilmesinin mümkün olduğu anda davacının iddianın genişletilmesi yasağına tâbi olmaksızın ıslah yoluna başvurulmasına gerek kalmadan davanın başında belirtmiş olduğu talebini arttırabileceğini, yapılan bu arttırım zamanaşımına tabi olmadığını, hal böyle iken Mahkemenin açıkça usule ve yasaya aykırı olduğunu belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacının edinilen mallara katkısının olup olmadığı, katkının ispatı, katkı payı oranı, tasfiyeye konu malların edinilmiş mal mı kişisel mal mı oldukları, kişisel mal denkleştirmesi, davacının değer artış payı, katkı payı ve katılma alacağı bulunup bulunmadığı, 1086 sayılı Kanun döneminde açılan kısmi dava niteliğindeki davanın ıslahla belirsiz alacak davasına dönüştürülüp dönüştürülemeyeceği toplanmaktadır. Dava, katkı payı, değer artış payı ve katılma alacağı istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Kanun'un 107 nci maddesi, 176 ncı ve devamı maddeleri, 190 ıncı maddesi, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri; 4721 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesi, 179 uncu maddesi, 202 nci maddesi, 219 uncu maddesi, 222 nci maddesi, 225 inci maddesinin ikinci fıkrası, 229 uncu maddesi, 230 uncu maddesi, 231 inci maddesi, 235 inci maddesinin birinci fıkrası, 236 ıncı maddesinin birinci fıkrası; 743 sayılı Türk Kanunu Medenisi'nin (743 sayılı Kanun) 152 nci maddesi, 170 inci maddesi, 186 ncı maddesinin birinci fıkrası, 189 uncu maddesi, 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun (818 sayılı Kanun) 146 ncı maddesi, 544 üncü maddesi, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun (6098 sayılı Kanun) 285 inci ve devamı maddeleri, 646 ncı maddesi.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre, davacı kadının vekilinin tüm, davalı erkek vekilinin bozma kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

3. Davalı erkek vekilinin 532 ada 29 parsel sayılı taşınmaza yönelik diğer temyiz itirazlarının incelemesinde; Mahkemece, tasfiyeye konu iş bu taşınmaz yönünden 197.500,00 TL alacağın tahsiline karar verilmiş ise de, karar hatalı olmuştur. Şöyle ki, tasfiyeye konu taşınmaz eşler arasında mal ayrılığı rejiminin geçerli olduğu 25.05.1999 tarihinde satın alınarak davalı erkek adına tescil edildiği, işbu taşınmaz yönünden davanın katkı payı alacağı istemine ilişkin olduğu, hükme esas alınan bilirkişi raporunda taşınmazın 01.07.2020 tarihindeki sürüm değeri dikkate alınarak kadının 1/4 katkı payı oranı ile alacağın belirlendiği anlaşılmaktadır. O halde, işbu taşınmaz yönünden dava katkı payı alacağı istemine ilişkin olduğundan, Mahkemece, katkı payı alacağının taşınmazın dava tarihi itibariyle (09.10.2010) belirlenen sürüm (rayiç) değeri ile belirlenen katkı payı oranının çarpılmak suretiyle hesaplanması gerekirken, yazılı şekilde taşınmazın güncel sürüm (rayiç) değerinin dikkate alınarak katkı payı alacağının hesaplanması hatalı olmuş, bozmayı gerektirmiştir.

4. Davalı erkek vekilinin banka kayıtlarına yönelik diğer temyiz itirazlarının incelemesine gelince; somut olayda, Mahkemece yazılı şekilde karar verilmiş ise de, hükme esas alınan bilirkişi raporu denetime elverişli değildir. Şöyle ki, hükme esas alınan bilirkişi raporunda hangi banka hesabı yönünden hangi ve ne kadar alacağın belirlendiği, döviz hesaplarında hangi tarihteki kurun esas alındığı anlaşılmamaktadır. O halde, Mahkemece, konusunda uzman bilirkişi/bilirkişlerden her bir hesap yönünden (ana para ve/veya faiz) ayrı ayrı hangi alacağın belirlendiğinin ve döviz hesaplarında da hangi tarihteki kurun esas alındığının açıkça yazıldığı denetime elverişli şekilde yeni bir rapor alınarak, sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde denetime elverişli olmayan bilirkişi raporu hükme esas alınarak eksik araştırma ve inceleme ile karar verilmesi hatalı olmuş, bozmayı gerektirmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. Davacı kadın vekilinin tüm, davalı erkek vekilinin bozma kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının REDDİNE,

3. İlk Derece Mahkemesi kararının 532 ada 29 parsel sayılı taşınmaz ve banka hesapları yönünden BOZULMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden Nejla'ya yükletilmesine,

Peşin alınan harcın istek hâlinde yatıran ...'e iadesine,

Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

21.06.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9686, Karar No: 2014/18327, Tarih: 31.10.2014

**6. Ceza Dairesi         2012/9686 E.  ,  2014/18327 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

5237 sayılı TCY’nın 150. maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK’nın 522.maddesindeki “hafif” veya “pek hafif” ölçütleriyle, her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, bunun, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da az olan şeyi alma durumunda, olayın özelliği ve sanıkların özgülenen kastı da değerlendirilip, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden, öngördüğü koşullar gerçekleşmemesine karşın, sanıklar hakkında aynı Yasanın 150/2. maddesi uyarınca indirim yapılması, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulu'nun takdirine göre, sanıklar ..., ... ve ... savunmanlarının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve yasaya uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 31.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5777, Karar No: 2014/4944, Tarih: 03.04.2014

**17. Hukuk Dairesi         2014/5777 E.  ,  2014/4944 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 6. Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ : 19/12/2013

NUMARASI : 2012/220-2013/325

Taraflar arasındaki istirdat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davalı sigorta şirketine trafik sigortalı, müvekkiline ait aracın 36 aylığına dava dışı E.Ofset A.Ş.'ne kiralandığını, kira dönemi içinde dava dışı sürücü M. D.yönetiminde iken aracın trafik kazasına karıştığını, 3.kişiye ait araçta meydana gelen 9.106 TL hasar bedelinin, davalı sigorta şirketince hak sahibine ödendiğini, sigortalı aracın sürücüsünün alkollü olduğundan bahisle, davalı tarafından, ödenen tazminatın rücuen tahsili amacıyla müvekkili aleyhine icra takibi yapıldığını, müvekkilinin uzun süreli kiralama sözleşmesi nedeniyle işleten sıfatının ve sorumluluğunun bulunmadığını belirterek davalıya borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini talep etmiş; 25.4.2013 tarihli dilekçesinde müvekkilinin icra tehdidi altında davalıya 11.640,68 TL ödemede bulunduğunu, menfi tespit davasının istirdat davası olarak devamına ve 11.640,68 TL'nın davalıdan tahsiline karar verilmesine istemiştir.

Davalı vekili, davacıya ait aracın müvekkiline trafik sigortası ile sigortalı olduğunu, sigortalı aracın 3.kişiye ait araca çarparak hasarladığını, zarar gören araç için hak sahibine 9.106 TL hasar bedelinin ödendiğini, sigortalı aracın sürücüsünün alkollü olduğunu, kazanın münhasıran alkolün etkisi altında meydana geldiğini, davacı sigortalı hakkında ödenen tazminatın rücuen tazmini için icra takibi yapıldığını, davacı ile sigorta sözleşmesi yapıldığını, aracın işleteninin de davacı olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulü ile 11.640,68 TL'nın davalıdanan istirdatına karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, ZMSS sözleşmesine dayanılarak açılan istirdat davasıdır. Davalı sigorta şirketinin, davacı şirkete ait aracın zorunlu trafik sigorta poliçesini tanzim ettiği hususunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık davacı şirket tarafından dava dışı E.Ofset Matbaacılık Amb.San.Tic.A.Ş.'ne araç kiralama sözleşmesi ile teslim edilen sigortalı aracın anılan şirket nezdinde iken ZMSS genel şartlarına uygun olarak kullanılmasından dolayı meydana gelen zarardan sigorta şirketinin, sigortalısına rücu imkanının bulunup bulunmadığı noktasında toplanmaktadır.

2918 sayılı KTK'nun 91.maddesinde, işletenlerin bu kanunun 85/1.maddesine göre sorunluluklarının karşılanmasını sağlamak üzere mali sorumluluk sigortası yaptırmalarının zorunlu olduğu düzenlenmiştir. Sigortalı araç 16.7.2008 ila 16.7.2011 tarihleri arasında davacı tarafından dava dışı şirkete kiralanmış ve teslim edilmiş, davaya konu riziko kira dönemi içinde 3.5.2011 tarihinde meydana gelmiştir. Araç kiralama sözleşmesinin 7/a bendinde araçların ZMSS ve kasko sigortalarının davacı tarafından yaptırılacağı belirtilmiştir. Davacı ile davalı sigorta şirketi arasında 17.7.2010/17.7.2011 vadeli ZMSS poliçesi düzenlenmiştir. Davacı şirketin KTK'nun 3.maddesinde tanımlanan işleten sıfatını taşımadığı, aracın işleticisinin dava dışı kiracı E.Ofset Matb.Amb.San.Tic.A.Ş. olduğu açıktır. Ancak 2918 sayılı KTK'nun 95.maddesinde, sigorta sözleşmesinden veya sigorta sözleşmesine ilişkin kanun hükümlerinden doğan ve tazminat yükümlülüğünün kaldırılması veya miktarının azaltılması sonucunu doğuran hallerin zarar görene karşı ileri sürülemeyeceği, ödemede bulunan sigortacının sigorta sözleşmesine ve bu sözleşmeye ilişkin kanun hükümlerine göre, tazminatın kaldırılmasını veya azaltılmasını sağlayabileceği oranda sigorta ettiren başvurabileceği öngörülmektedir. Görüldüğü üzere, davacı şirketin işleten sıfatını taşımaması, onun kiracısıyla arasındaki iç ilişkiye ait bir sorundur ve sigortacının trafik sigortasına dayalı olarak tazminatın kaldırılması veya azaltılmasını sağlayabileceği oranda başvurabileceği kimse, aracın gerçek işleteni kim olursa olsun, sadece sigorta sözleşmesinin tarafı (akidi) olan sigorta ettirendir.

Davalı sigorta şirketi, sigortalı aracın dava dışı alkollü sürücü yönetiminde iken davaya konu kazanın gerçekleştiğini, kazanın münhasıran alkolün etkisi altında meydana geldiğini ileri sürerek zarar gören 3.kişiye ait araçta oluşan hasar bedelini hak sahibine ödedikten sonra, sigortalı davacı şirket aleyhinde rücuen icra takibi yapmıştır. Davacı icra tehdidi altında takibe konu zarar miktarını fer'ileriyle birlikte davalıya geri ödediğini iddia ederek, zarardan kiracı şirketin sorumlu olduğundan bahisle işbu davayı açmıştır. ZMSS Genel Şartlarının 4/d maddesine göre taşıtın alkollü içki almış ve bu nedenle aracı güvenli sürme yeteneğini kaybetmiş kişi tarafından kullanılması sırasında verilen zararlar da sigortacının, sigortalısına rücu hakkı bulunmaktadır. Dosyada mevcut bilirkişi kurulu raporunda kazanın, münhasıran alkolün etkisi altında meydana geldiği belirtilmiş, davacı vekili rapora diyeceği olmadığını beyan etmiştir.

Bu durumda mahkemece, davacı şirketin ZMSS poliçesinin tarafı (akidi) olması sebebiyle, davalı sigorta şirketinin, sigorta ettiren konumundaki davacıya rücu imkanı bulunduğunun kabulü ile sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu biçimde davanın kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Bu durumda mahkemece, davacı şirketin ZMSS poliçesinin tarafı (akidi) olması sebebiyle, davalı sigorta şirketinin, sigorta ettiren konumundaki davacıya rücu imkanı bulunduğunun kabulü ile sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu biçimde davanın kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı SBN Sigorta A.Ş vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 3.4.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17963, Karar No: 2014/9660, Tarih: 22.04.2014

**2. Hukuk Dairesi         2013/17963 E.  ,  2014/9660 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İstanbul Anadolu 14. Aile Mahkemesi

TARİHİ :28.05.2013

NUMARASI :Esas no:2011/91 Karar no:2013/351

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı-karşı davacı (koca) tarafından; her iki boşanma davası ve fer'ileri yönünden temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 22.04.2014 günü temyiz eden davalı-karşı davacı N.. Ö.. vekili Av.G.. K..ve karşı taraf davacı-karşı davalı Z.. Ö.. vekilleri Av.E... Yı.. ve Av.Z... A... T... geldiler. Gelenlerin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı-davacı kocanın aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumlarına, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur derecelerine paranın alım gücüne , ihlal edilen mevcut ve beklenen menfaatlerin kapsamına nazaran davacı-davalı kadın yararına hükmolunan maddi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50. ve devamı maddeleri hükmü nazara alınarak daha uygun miktarda maddi tazminat (TMK.md.174/1) takdiri gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

3-Tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumlarına, nafakanın niteliğine, günün ekonomik koşullarına göre davacı-davalı kadın yararına verilen yoksulluk nafakası çoktur. Mahkemece Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak daha uygun miktarda nafakaya hükmedilmesi gerekir. Bu yön gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. ve 3. bentlerde gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, davalı-davacı kocanın bozma kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, duruşma için takdir olunan 1100 TL. vekalet ücretinin Zeynep'ten alınıp Nurettin'e verilmesine, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oyçokluğuyla karar verildi.22.04.2014(Salı)

KARŞI OY YAZISI

KARŞI OY YAZISI

Mahkemece boşanmaya neden olan olaylarda davalı-davacı koca tamamen kusurlu kabul edilmek suretiyle kadının davasının kabulüne, kocanın davasının reddine karar verilmiştir. Ne var ki; dosya kapsamı ve bir kısım tanık ifadelerine göre, davacı-davalı kadının eşine haber vermeksizin müşterek çocukları eğitim gördükleri okuldan alarak ABD'ye kaçırdığı, bilhare davalı-davacı kocanın Uluslararası Çocuk Kaçırmanın Hukuki Veçhelerine dair Lahey Sözleşmesi uyarınca yaptığı başvuru sonucunda müşterek çocukların Türkiye'ye iade edildiği anlaşılmaktadır. Davacı-davalı kadından kaynaklanan ve evlilik birliğinin gerektirdiği sorumluluk durumu ile bağdaşmayan bu eylem sebebiyle davalı-davacı koca boşanma davası açmakta haklıdır. O halde kocanın davasının da kabulü suretiyle boşanmaya karar verilmesi gerekirken kocanın davasının reddi doğru olmamıştır. Mahkeme kararının öncelikle bu yönden bozulması, bozma sebebine göre de diğer temyiz sebeplerinin şimdilik incelenmemesi gerekir. Açıklanan nedenlerle sayın çoğunluğun kararına katılamıyoruz.

İşin müzakeresinden ve kararın oluşumundan sonra üyelerden 'ın, 28.04.2014 günü ölümü sebebiyle kararı imzalaması mümkün olmamıştır (HMK.m.299).06.05.2014