muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/2665, Karar No: 2017/9162, Tarih: 14.11.2017

**7. Ceza Dairesi         2015/2665 E.  ,  2017/9162 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, Müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanığın eylemi 4733 sayılı Yasaya muhalefet suçunu oluşturduğu ve anılan Yasanın 8/4. fıkrası gereğince cezalandırılması gerektiği halde yazılı şekilde 5607 sayılı Yasanın 3/5. maddesine aykırılıktan hüküm kurulması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

1-Temel gün adli para cezası tayin edilip, artırım ve indirim nedenleri uygulandıktan sonra gün adli para cezasının paraya çevrilmesi gerektiği kuralının gözetilmemesi ve tayin olunan adli para cezasının 1 gününün 20,00 TL'den hesabı sırasında uygulama maddesi olan TCK.nun 52/2. maddesinin gösterilmemesi suretiyle CMK.nun 232/6 . madde ve fıkrasına aykırı davranılması,

2-01.03.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5739 sayılı Yasanın 5. maddesi ile yapılan değişiklikle 5237 sayılı TCK.nun 50/6. madde ve fıkrasında yer alan "yaptırım" ibaresinin "tedbir" olarak değiştirilip, 5275 sayılı Yasanın 106. maddesinin 4. ve 9., yine 18.06.2014 tarihli 6545 sayılı Yasanın 81. maddesi ile 3. ve 8. fıkralarındaki değişiklikler ve 10. fıkrasının yürürlükten kaldırılmış olması göz önüne alındığında, hükümde infaz yetkisini kısıtlayacak şekilde, verilen adli para cezasının ödenmemesi durumunda ve taksitlerden birinin zamanında ödenmemesi durumunda hapse çevrileceğinin belirtilmesi,

3-Suçtan doğrudan zarar görmeyen ve katılma hakkı bulunmayan Gümrük İdaresinin davaya katılan olarak kabul edilip lehine dilekçe yazım ücretine hükmolunması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden ve bu hususlar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi uyarınca,

1- Temel ceza tayinine ilişkin hükmün 1. fıkrasında yer alan "Altı Ay hapis ve 269 gün adli para cezasının bir gün karşılığı 20,00 TL olmak üzere sanığın 5.380,00 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına'' ibaresinin çıkartılması, yerine gelmek üzere ''6 Ay hapis ve 269 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına'' ibaresinin eklenmesi, yine TCK.nun 62/2. maddesinin uygulanmasına ilişkin hükmün 2. fıkrasında yer alan "Beş Ay hapis ve"

ibaresinden sonra gelmek üzere ''TCK.nun 52/2. maddesi uyarınca" ibaresinin eklenmesi,

2- Hükümden ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrilmesine ilişkin bölümün çıkarılması,

3- Hüküm fıkrasından Gümrük idaresi lehine dilekçe yazım ücretine hükmedilen kısmın çıkartılması ve sair kısımların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 14/11/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/2401, Karar No: 2021/5084, Tarih: 18.05.2021

**3. Hukuk Dairesi         2021/2401 E.  ,  2021/5084 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; davalı ile aralarında düzenlenen 06/06/2007 tarihli harici taşınmaz satış sözleşmesi uyarınca, davalıya ait taşınmazın zemin katındaki daireyi 27.500 TL bedel karşılığında satın aldığını, kaba inşaatı tamamlanmış olarak kendisine teslim edilen daireyi oturabilir hale getirmek için çeşitli imalatlar yaptırdığını; davalının satışa konu dairenin tapusunu çıkartamaması nedeniyle, bahse konu daire karşılığında aynı binada bulunan 3. kattaki bağımsız bölümün tapusunu üzerine aldığını, ancak banka borçları nedeniyle tapu devri yapılan taşınmaz üzerine haciz konulduğunu, kredi çekip banka borcunu kapatması üzerine haczin kaldırıldığını ve tapunun davalıya 16/07/2014 tarihinde devredildiğini, akabinde davalı tarafından fiilen oturduğu sözleşmeye konu daireden 23/09/2014 tarihli ihtarname ile tahliyesinin istenildiğini, davalının haksız ve kötüniyetli olduğunu ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere, taşınmaz satış bedeli olarak ödediği 27.500 TL’nin 06/06/2007 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte, ayrıca taşınmaz için yaptırdığı imalatların bedelinin denkleştirici adalet ilkesi uyarınca ulaştığı tutardan şimdilik 100 TL’nin ve 20.000 TL manevi tazminatın davalıdan tahsilini talep etmiş; 22/12/2015 tarihli ıslah dilekçesi ile imalat bedeli yönünden talebini 70.687,50 TL’ye yükseltmiş, ayrıca satış bedelinin öncelikle denkleştirici adalet ilkesi uyarınca hesaplanmasını, olmadığı takdirde ödeme tarihinden itibaren işleyecek faizi olan 21.165 TL ile birlikte tahsilini istemiştir.

Davalı; sözleşmeye konu zemin kat dairenin 27.500 TL bedel karşılığında inşaat haliyle alım satımı hususunda davacıyla anlaştıklarını, davacının satış bedelinin 15.000 TL’sini ödediğini, bakiye kalan 12.500 TL’yi ise ödeyemediği için taşınmazın tapuda devrinin yapılamadığını; davacının taşınmaza yapacağı masrafları karşılayabilmek amacıyla kredi çekmek zorunda kaldığını, bu nedenle krediye teminat olarak gösterilmek ve kredi borcu bittikten sonra kendisine devredilmek üzere, yine kendisine ait aynı binada 3. katta bulunan daireyi tapuda satış göstererek davacıya devrettiğini, ancak davacının kredi borçlarını ödeyememesi üzerine haciz konulan dairesinin satılacak olması nedeniyle eşinin kredi çekerek bankaya olan borcu ödediğini, sonrasında davacının tapuyu kendisine devrettiğini, gerek kredinin kapatılması gerekse icra ve tapu harçları nedeniyle davacıdan 38.000 TL alacağının bulunduğunu, davacının borcunu ödemesi halinde taşınmazı devredeceğini savunarak davanın reddini istemiş, 17/02/2016 tarihli dilekçe ile takas-mahsup hakkının dikkate alınmasını talep etmiştir.

Mahkemece; resmi şekilde yapılmayan taşınmaz satışının geçerli olmaması nedeniyle davacının ödediği bedeli davalıdan talep edebileceği, 15.000 TL'lik ödemenin davalı tarafça da kabul edildiği, 12.500 TL'lik ödemenin ise ödeme nedeni de belirtilen banka dekontu ile ispatlandığı, davacı tarafça yapılan masrafların dairenin maliki olmayan davalıdan istenemeyeceği, takas mahsup def'inin karşılıklılık unsuru bulunmaması nedeniyle dikkate alınamayacağı davaya konu sözleşmeye aykırılığın manevi tazminat gerektirecek nitelik ve ağırlıkta bulunmadığı gerekçesiyle, alacak isteminin kısmen kabulü ile 27.500 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline, fazlaya ilişkin istemin reddine dair verilen karar, tarafların temyizi üzerine, Dairece verilen 18/12/2018 tarihli ve 2017/1053 E. 2018/12894 K. sayılı kararla;

(... Uyuşmazlık konusu olayda olduğu gibi, dava tarihinden çok önce yapılan ve davacı tarafından kullanılarak yararlanılan giderler nedeniyle, sebepsiz zenginleşme borçlusu olan davalının bu giderlerin yapıldığı tarihte ekonomik açıdan zenginleştiği, yapanın ise o anda fakirleştiği kabul edilemez. Sebepsiz zenginleşme nedeniyle iade isteminde bulunabilmek için bir tarafın mal varlığının diğer tarafın mal varlığı aleyhine çoğalması gerekir. Bu azalma ve çoğalmanın, dava konusu dairenin davacı tarafından davalıya teslim edildiği tarihte gerçekleştiğinin kabulü zorunludur.

Somut olayda; davacının, dava konusu dairede halen oturduğu yapılan keşifle belirlenmiştir.

Buna göre, davacı; dava konusu daireyi davalıya iade etmeden yaptığı masrafları talep edemez.

Somut olayda; davacının, dava konusu dairede halen oturduğu yapılan keşifle belirlenmiştir.

Buna göre, davacı; dava konusu daireyi davalıya iade etmeden yaptığı masrafları talep edemez.

O halde, mahkemece davacının imalat bedeli isteminin açıklanan bu gerekçeyle reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile reddi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir. Ne var ki, sonucu itibariyle doğru bulunan hükümdeki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediği...)gerekçesiyle, kararın gerekçesi değiştirilmek suretiyle onanmasına karar verilmiştir.

Onama ilamına karşı davacı tarafça kararın düzeltilmesi istenilmiş olup, Dairece verilen 26/11/2019 tarihli ve 2019/1742 E. 2019/9306 K. sayılı kararla, yukarıda belirtilen gerekçeye ilaveten;

(...Somut olay incelendiğinde; davacı tarafından, 06/06/2007 tarihli sözleşme ile dava konusu taşınmaz için ödenen paranın sözleşme tarihinden itibaren işlemiş yasal faizi ile tahsili (ıslah dilekçesi ile de, satış bedelinin öncelikle denkleştirici adalet ilkesi uyarınca hesaplanmasının, olmadığı takdirde ödeme tarihinden işleyecek faizi ile iadesi yinelenmiştir) talep edildiğine göre; bu talebin sebepsiz zenginleşme hükümleri gereğince ve denkleştirici adalet ilkesinin esas alınması suretiyle tahsili istemine ilişkin olduğu kabul edilmelidir. Başka bir deyişle; davacı tarafça ödenen paranın ilk ödeme tarihindeki alım gücüne ulaştırılması ve bu şekilde ödeme yapılması amaçlanmıştır.

Hal böyle olunca, satış bedeli olarak kabul edilen değerin, çeşitli ekonomik etkenlerin (enflasyon, ÜFE, TÜFE, faiz, altın ve döviz kurlarındaki artışlar, memur maaş ve işçi ücretlerindeki artışlar vs) ortalamaları alınmak suretiyle ifanın imkansız hale geldiği tarihde ulaşacağı alım gücünün belirlenmesi için konusunda uzman bilirkişiden taraf, mahkeme ve Yargıtay denetimine elverişli rapor aldırılması ve bu yolla belirlenecek miktara hükmedilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiştir...) gerekçesiyle, Dairece verilen onama kararının kaldırılarak kararın bozulmasına karar verilmiştir.

Bozmaya uyan mahkemece; 02/03/2020 tarihli bilirkişi heyet raporu hükme esas alınarak, davacı tarafından davalıya ödendiği kabul edilen 27.500 TL taşınmaz satış bedelinin, çeşitli ekonomik etkenlerin ortalamaları alınmak suretiyle, ifanın imkansız hale geldiği dava tarihi itibariyle ulaşacağı alım gücünün 55.540,70 TL olduğu gerekçesiyle; davanın kısmen kabulüne, 27.500 TL’nin dava tarihi olan 30/12/2014 tarihinden, 28.040,70 TL’nin ise ıslah tarihi 22/12/2015 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline, fazlaya ilişkin taleplerin reddine karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1) Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve bozma kapsamı dışında kalarak kesinleşmiş yönlere ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinin artık mümkün olmamasına göre; davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2) Somut olayda; taraflar arasında haricen düzenlenen taşınmaz satış sözleşmesi uyarınca, davacı tarafından davalıya satış bedeli olarak 27.500 TL’nin ödendiği sabit olup, tapulu taşınmazın satışına ilişkin sözleşme resmi şekilde yapılmadığından TMK'nın 706, TBK'nın 237. (BK'nın 213), Tapu Kanunu’nun 26. ve Noterlik Kanunu’nun 60. maddeleri gereği hukuken geçersizdir. Bu durumda taraflar sebepsiz zenginleşme hükümlerine göre karşılıklı olarak verdiklerini iade ile yükümlüdürler. Esasen bu husus yerel mahkeme gerekçesinde de belirtilmiştir. Ancak, davaya konu taşınmazın halen davacının zilyetliğinde bulunduğu anlaşılmaktadır.

Hal böyle olunca , mahkemece; davaya konu taşınmaz satış sözleşmesinin geçersiz olması nedeniyle davacının davalıya ödediği satış bedelini geri isteyebileceği, ancak davacının halen zilyetliğinde bulunan taşınmazı iade etmeden faiz talep edemeyeceği gözetilerek, satış bedeli olarak ödenen 27.500 TL’nin denkleştirici adalet ilkesine göre güncellenen değeri 55.540,70 TL’nin, taşınmazın davalıya iade edildiği tarihten itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiştir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması HUMK'nın 438/7 maddesi hükmü gereğidir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE, ikinci bentte açıklanan nedenlerle hüküm fıkrasının birinci bendinin çıkarılarak yerine , " 1- Davanın kısmen kabulü ile 55.540,70 TL alacağın, davaya konu taşınmazın davalıya iade edildiği tarihten itibaren işleyecek faiziyle birlikte davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine,” ifadesinin yazılmasına, hükmün düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz eden davalıya, 889,20 TL fazla alınan temyiz harcının istek halinde temyiz eden davacıya iadesine, 6100 sayılı HMK'nın Geçici Madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nın 440. maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 18/05/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.Başkan
Yargıtay — Esas No: 2015/24838, Karar No: 2016/10977, Tarih: 31.05.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/24838 E.  ,  2016/10977 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

1-Dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi olan 25.09.2013 gününde belediye imar planı içinde olup olmadığı, değilse belediye veya mücavir alan sınırları dahilinde bulunup bulunmadığı, belediye hizmetlerinden yararlanıp yararlanmadığı ve etrafının meskun olup olmadığı hususlarının ilgili Belediye Başkanlığından sorulduktan,

2-Dava konusu taşınmazın denize, resmi kurumlara ve en yakın yerleşim yerine olan uzaklığının şehir halihazır haritası üzerinde işaretlettirildikten,

Sonra, alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 31/05/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2296, Karar No: 2016/9843, Tarih: 12.05.2016

**5. Hukuk Dairesi         2016/2296 E.  ,  2016/9843 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tortum Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 23/06/2015

NUMARASI : 2014/496-2015/422

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi olan 19/12/ 2014 gününde belediye imar planı içinde olup olmadığı, değilse belediye veya mücavir alan sınırları dahilinde bulunup bulunmadığı, belediye hizmetlerinden yararlanıp yararlanmadığı ve etrafının meskun olup olmadığı hususlarının ilgili Belediye Başkanlığından sorulduktan sonra,

Alınacak cevapla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 12/05/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/9750, Karar No: 2023/25720, Tarih: 14.12.2023

**4. Ceza Dairesi         2023/9750 E.  ,  2023/25720 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

EK KARAR SAYISI : 2019/2399 E., 2019/2337 K.

SUÇ : Hakaret

KARAR : Temyiz isteminin kabule değer sayılmamasından dolayı reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Bölge Adliye Mahkemesi ek kararının; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği ek karara yönelik temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı ve sanığın temyiz isteminin kamu hizmetlerinden yararlanma hakkının engellenmesi suçundan Bölge Adliye Mahkemesince verilen beraat kararına yönelik olmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İlk Derece Mahkemesinin kararı ile sanığın hakaret suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi, dördüncü fıkrası, 43 üncü ve 62 nci maddeleri uyarınca neticeten 1 yıl 2 ay 17 gün hapis cezasıyla cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2. Bölge Adliye Mahkemesinin 20.06.2019 tarihli ve 2019/2399 Esas, 2019/2337 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik sanığın istinaf başvurusu sonucunda, 5271 sayılı Kanun'un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca istinaf başvurusunun esastan reddine hükmedilmiştir.

3. Bölge Adliye Mahkemesinin 15.02.2023 tarihli ve aynı sayılı ek kararı ile sanığın temyiz başvurusu hakkında, 5271 sayılı Kanun'un 296 ncı maddesinin birinci fıkrası gereği "temyiz isteminin kabule değer sayılmamasından dolayı reddine" karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi, mağduriyetinin giderilerek tarafına temyiz hakkı verilmesi talebine ilişkindir.

III. GEREKÇE

24.10.2019 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanun'un 29 uncu maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun'un 286 ncı maddesinin üçüncü fıkrası ve aynı Kanun'un geçici 5 inci maddesinin (f) fıkrasına göre, 5271 sayılı Kanun'un 286 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yapılan düzenlemenin, 7188 sayılı Kanun'un yayımlandığı tarihten itibaren 15 gün içerisinde talep edilmesi koşuluyla aynı suçlarla ilgili olarak bölge adliye mahkemelerince verilmiş kesin nitelikteki kararlar hakkında uygulanacağının belirtilmesi karşısında, 15 günlük kanunî süre geçtikten sonra 24.11.2022 tarihinde temyiz isteminde bulunulduğu anlaşılmakla sanığın ek karara yönelik temyiz istemi yerinde görülmemiştir.

IV. KARAR

IV. KARAR

Açıklanan nedenle Bölge Adliye Mahkemesinin ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun'un 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Turgutlu 4. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

14.12.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/12153, Karar No: 2021/6128, Tarih: 08.06.2021

**3. Hukuk Dairesi         2020/12153 E.  ,  2021/6128 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 19. HUKUK DAİRESİ

İLK DERECE

MAHKEMESİ : BURSA 4. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen kurum işleminin iptali- menfi tespit davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece bölge adliye mahkemesi kararının bozulmasına dair verilen karara, bölge adliye mahkemesince uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davalının istinaf başvurusunun esastan reddine yönelik olarak verilen kararın, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; Başak eczanesinin sahibi ve mesul müdürü olduğunu, davalı kurumun 28/08/2015 tarihli yazısı ile 2012 yılı Türk Eczacıları Birliği Üyesi Eczanelerden İlaç Teminine İlişkin Protokolün (5.3.14), (4.3.6) maddeleri dayanak gösterilip, hakkında toplam 1.853,69 TL cezai şart uygulanarak sözleşmesinin üç ay süreyle feshedileceğinin bildirildiğini; ilgili protokolün (4.3.6) maddesi uyarınca cezai şart tesis edilemeyeceğini, ancak 185,36 TL tutarında reçete bedeli kesintisi yapılabileceğini, iddia edildiği gibi eczanesine hasta yönlendirmesinin söz konusu olmadığını ileri sürerek; haksız ve hukuka aykırı kurum işleminin iptali ile 1.853,69 TL tutarındaki cezai işlem yönünden davalı kuruma borçlu olmadığının tespitini talep etmiştir.

Davalı; davaya konu kurum işleminin yasal mevzuat ve sözleşme hükümlerine uygun olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

İlk derece mahkemesince; davanın kabulü ile davalı kurum tarafından davacı hakkında uygulanan sözleşmenin 3 (üç) ay süreyle feshi ve 1.853,69 TL tutarında cezai şarta yönelik kurum işleminin iptali ile 1.853,69 TL cezai şarttan borçlu olmadığının tespitine karar verilmiştir.

Davalı; davaya konu kurum işleminin yasal mevzuat ve sözleşme hükümlerine uygun olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

İlk derece mahkemesince; davanın kabulü ile davalı kurum tarafından davacı hakkında uygulanan sözleşmenin 3 (üç) ay süreyle feshi ve 1.853,69 TL tutarında cezai şarta yönelik kurum işleminin iptali ile 1.853,69 TL cezai şarttan borçlu olmadığının tespitine karar verilmiştir.

İlk derece mahkemesinin kararına karşı, davalı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur. Bölge adliye mahkemesince; davacı eczacının kendisine hasta yönlendirmek suretiyle 2012 yılı protokolünün 5.3.14 maddesine aykırı davrandığı, ancak 2016 yılı protokolü ile ilgili maddenin kaldırıldığı, bu nedenle davalı kurum işleminin konusuz kaldığı; dava tarihi itibariyle davanın açılmasına davalı kurumun sebebiyet vermediği, davalı aleyhine yargılama giderine ve vekalet ücretine hükmedilemeyeceği gerekçesiyle, davalının istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile ilk derece mahkemesince verilen karar kaldırılarak; davalı kurum tarafından davacı hakkında 2012 yılı protokolünün 5.3.14 maddesi uyarınca uygulanan sözleşmenin 3 (ay) süreyle feshi ve 1.853,69 TL cezai şarta yönelik kurum işlemi konusuz kaldığından karar verilmesine yer olmadığına, davacı tarafından yapılan yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, taraflar lehine vekalet ücreti takdirine yer olmadığına dair verilen karar, tarafların temyizi üzerine; Dairece verilen 01/07/2020 tarihli ve 2020/724 E. 2020/3819 K. sayılı kararla; (... yargılama sırasında taraflar arasında imzalanan protokol hükümlerinde değişiklik yapıldığı anlaşılmaktadır. Taraflar arasında en son imzalanan 2016 yılı protokolünün (6.12) numaralı maddesi gereği davacının 2012 yılı protokolünün (5.3) numaralı maddede sayılan fiillerden dolayı 2016 yılı protokolündeki cezai şart ve fesih hükümlerinin uygulanmasını talep etme hakkını dava açmakla kullandığı gibi davalı tarafın davaya konu işleminin protokollere göre doğru ve yerinde olduğu konusunda muaraza yaratmaya devam ettiğine göre davanın esası hakkında inceleme ve araştırma yapılarak karar verilmesi gerektiğinden davanın konusuz kaldığından bahsedilemez.

Bu nedenle, Bölge Adliye Mahkemesince davanın konusuz kaldığından bahisle karar verilmesine yer olmadığına dair hüküm kurulmuş olması hatalıdır. Bununla birlikte her ne kadar Bölge Adliye Mahkemesince yönlendirme fiilinin sabit olduğuna kanaat getirilmiş ise de dosya kapsamından yönlendirme fiilinin oluşmadığı da açıktır. Hal böyle olunca, Bölge Adliye Mahkemesince davalının istinaf talebinin esastan reddine karar verilmesi gerekirken istinaf talebinin kısmen kabulü ile davanın konusu kalmadığından bahisle karar verilmesine yer olmadığına dair hüküm kurulması hatalıdır...) gerekçesiyle bozulmuştur.

Bozmaya uyan bölge adliye mahkemesince; ilk derece mahkemesi kararının usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesiyle, davalının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş; karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.