muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/7954, Karar No: 2021/6721, Tarih: 05.04.2021

**6. Ceza Dairesi         2020/7954 E.  ,  2021/6721 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Nitelikli hırsızlığa teşebbüs, İş yeri dokunulmazlığını ihlal etme, Mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I-Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçuna yönelik yapılan temyiz isteminin incelenmesine;

Sanık hakkında mala zarar verme suçundan hükmolunan doğrudan para cezasının miktarı bakımından, 14/04/2011 tarih ve 27905 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanunun 26. maddesi ile eklenen 5329 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun geçici 2. maddesinin 1. fıkrası uyarınca üç bin liraya kadar olan mahkumiyet hükümlerinin kesin nitelikte olması ve temyiz kabiliyetinin de bulunmaması nedeniyle suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazlarının CMUK'un 317. maddesi gereğince tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

II- Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığını ihlal etme suçuna yönelik olarak yapılan temyiz isteminin incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuk için TCK’nın 116/2, 31/3. maddeleri kapsamındaki iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçu için öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı Yasanın 66/1-e, 66/2, 67/4. maddelerinde belirtilen 7 yıl 12 aylık kesintili zamanaşımı süresinin suç tarihi olan 17.06.2011 tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma sebebi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçundan açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE,

III- Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçuna yönelik yapılan temyiz isteminin incelenmesinde;

1-) Suça sürüklenen çocuğa atılı 5237 sayılı TCK'nın 142/2-g maddesinde öngörülen cezanın alt sınırının 5 yıl hapis cezası olması nedeniyle, sanığın duruşmada hazır bulundurulması, bunun mümkün olmaması durumunda ise SEGBİS sistemi aracılığıyla savunmasının alınması gerektiği gözetilmeden, talimat mahkemesince ve müdafii bulundurulmaksızın, savunmasının alınması suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 196/2. maddesine aykırı davranılması,

2-) Suç tarihinde 15-18 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuk hakkında 5395 sayılı Yasanın 35.maddesi gereğince sosyal inceleme raporu alınmaması ve rapor alınmama gerekçesi de gösterilmeden hüküm kurulması,

2-) Suç tarihinde 15-18 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuk hakkında 5395 sayılı Yasanın 35.maddesi gereğince sosyal inceleme raporu alınmaması ve rapor alınmama gerekçesi de gösterilmeden hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK’nun 326/son maddesi uyarınca ceza miktarı yönünden suça sürüklenen çocuğun kazanılmış hakkının korunmasına, 05/04/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/22470, Karar No: 2019/11177, Tarih: 21.05.2019

**22. Hukuk Dairesi         2017/22470 E.  ,  2019/11177 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen karar, süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmiş ve davalı tarafından duruşma talep edilmiş ise de; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369. maddesi gereğince duruşma isteğinin miktardan reddine ve incelemenin dosya üzerinden yapılmasına karar verildikten sonra Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı,davalı şirkete ait otel işyerinde 15.07.2013 tarihinde restaurant müdürü olarak çalışmaya başladığını,işyerinde haftanın her günü 12 saat çalıştığı ve günlük ortalama 4 saat fazla çalışma yaptığı halde fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil,hafta tatili ücret alacaklarının ödenmediğini, ücreti net 2.000,00 TL olduğu halde sigorta primlerinin düşük ücretten gösterildiği gerekçesiyle iş akdini 31.03.2014 tarihinde haklı nedenle feshettiğini ileri sürerek, ödenmeyen fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil,hafta tatili ücret alacaklarına hükmedilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının 01.08.2013 tarihinde restaurant şefi olarak çalışmaya başladığını ve ücretinin aylık brüt 1.350,00 TL olduğunu, davacının fazla çalışma dahil tüm ücretlerinin bordrosuna yansıtılarak ödendiğini beyanla, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar süresi içinde davacı ve davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Taraflar arasında davacının fazla çalışma ve hafta tatili çalışmalarının belirlenmesi konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir.

İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda ise işçinin ihtirazi kayıt ileri sürmesi beklenemeyeceğinden, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının her türlü delil ile ispatı mümkündür.

Somut uyuşmazlıkta; davacı haftanın 7 günü 12 saat çalışarak fazla mesai yaptığını ancak karşılığının ödenmediğini iddia etmiştir.Davalı ise davacının fazla çalışma yapması halinde bordrolara yansıtılarak ödendiğini savunmuştur. Hükme dayanak alınan raporda taraf tanıklarının anlatımlarına göre davacının yaz aylarında; 01.08.2013-30.09.2013 arası dönemde 2 saat ara dinlenme ile günlük ortalama 11 saat , haftalık 77 saat çalıştığı, ancak ayda bir hafta 6 gün çalıştığından 66 saat çalışması olduğu, buna göre ise ayda 4 hafta ortalama olarak 29,25 saat fazla çalışma yaptığı,kış aylarında ise; 01.10.2013-26.03.2014 arası dönemde 2 saat ara dinlenme ile günlük ortalama 9 saat, haftalık 63 saat çalıştığı, ancak ayda bir hafta 6 gün çalıştığından 54 saat çalışması olduğu, buna göre ise ayda 16,25 saat fazla çalışma yaptığı belirlenmiştir.

Ne var ki; raporda ,davacının ayda 3 hafta haftanın 7 günü çalıştığı esas alınarak fazla çalışma ücreti hesaplandığı halde, buna ilave olarak ayda 3 hafta tatilinde çalışıldığı kabulüyle ayrıca hafta tatili ücret alacağı da hesap edilerek mükerrer alacağa neden olunmuştur.

Oysa; davacının fazla çalışma ücreti talebinden başka hafta tatili ücreti talebi de bulunduğundan, haftanın 7 günü çalışmasının olduğu haftalarda 6 günlük çalışmasına ilave olarak hafta tatili günlerinde yalnızca 7,5 saati aşan çalışmaları bakımından fazla mesai alacağı hesaplanması gerektiği gibi, bunun yanı sıra dosyaya ibraz edilen bordolarda aylık 130,00-150,00 TL arası ek mesai adı altında gösterilenve davacıya ödenmiş olduğu anlaşılan tahakkuk tutarları bulunduğundan hesaplanan fazla çalışma ücret alacağından mahsup edilmesi gerekmektedir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular nazara alınarak karar verilmesi gerekirken yerinde olmayan gerekçe ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma kararı verilmesini gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 21.05.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8079, Karar No: 2017/3874, Tarih: 11.05.2017

**12. Ceza Dairesi         2016/8079 E.  ,  2017/3874 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : Sanık ... hakkında; TCK'nın 179/3-2, 53/1, 58/6. maddeleri gereğince mahkumiyet

Sanık ... hakkında; TCK'nın 179/3-2, 62, 50/1-a, 50/6. maddeleri gereğince mahkumiyet

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanıkların mahkûmiyetine ilişkin hükümler, Sanık ... ve sanık ... tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

A-Sanık ...'in temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Anayasa Mahkemesinin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesi gerekliliğinin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın, lehe olan kanun hükümlerinin uygulanması isteğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA,

B-Sanık ...'nın temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın, sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Sanık hakkında hükmedilen kısa süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilirken bir gün hapis karşılığı olarak takdir edilen para miktarının belirlenmesi sırasında uygulanan kanun maddesinin gösterilmemesi suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine ve adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının gösterilmemesi suretiyle TCK'nın 52/3. maddesine aykırı hareket edilmesi,

2-Ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceği hususundaki ihtaratın, hükmün kesinleşmesinden sonra, infaz aşamasında nazara alınması gereken TCK'nın 50/6. maddesine göre yapılması,

2-Ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceği hususundaki ihtaratın, hükmün kesinleşmesinden sonra, infaz aşamasında nazara alınması gereken TCK'nın 50/6. maddesine göre yapılması,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususlarda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden; hüküm fıkrasının (B-4). bendinin çıkarılarak yerine, “Sanığa verilen 5 ay kısa süreli hapis cezasının sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu, suçun işlenmesindeki özellikler nazara alınarak TCK'nın 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine; TCK'nın 52/3. maddesi gereğince adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının 150 tam gün olarak belirlenmesine; TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 3.000- TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, ” ibaresinin yazılması suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 11/05/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1163, Karar No: 2013/22088, Tarih: 04.12.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/1163 E.  ,  2013/22088 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki davadan dolayı Ankara 2. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 29.09.2011 gün ve 2011/25-2011/180 sayılı hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

Dosyanın heyetimizce yapılan incelemesinde, dosya gönderme formu altında eki: 3 klasör yazılı olduğu halde dosyanın eklerinin temyiz incelenmesi için Dairemize gönderilmediği anlaşıldığından dosyanın tüm eklerinin dava dosyası ile birlikte incelenmek üzere gönderilmesi için dosyanın mahalline geri çevrilmesine karar vermek gerekmişitr.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 04.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3772, Karar No: 2016/8490, Tarih: 27.10.2016

**11. Hukuk Dairesi         2016/3772 E.  ,  2016/8490 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 5. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 01/12/2014 tarih ve 2014/24-2014/701 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davalı ... Bank A.Ş. vekili ile fer'i müdahil ... vekili ihbar olunan ... vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 25.10.2016 günü hazır bulunan davacı vekili Av. ..., davalı ... Bank A.Ş. vekili Av. ... ile fer'i müdahil vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 1999 yılında ... Bankası'nın ... Şubesi'ne yatırdığı parasının rızası hilafına ... bankasına gönderildiğini, süreç içerisinde ... Bank aleyhine açılan benzer davaların sonunda alınan ilamların infaz edilemediğini, davalının paranın yatırıldığı bankayı devralması nedeni ile davacının iade edilmeyen parasından sorumlu olduğunu ileri sürerek; 27.000 olarak yatırılan paranın Euro karşılığı olan 13.804 EURO'nun 01/12/1999 tarihinden itibaren 3091 sayılı Yasa'ya göre işleyecek faizi ile birlikte tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... Bank A.Ş. vekili, müvekkili tarafından gerçekleştirilen işlemin havale işlemi olup, davacının müvekkili nezdinde herhangi bir hak ve alacağı veya mevduatının bulunmadığını, davacının kendi özgür iradesi ile parasını tamamen farklı bir tüzelkişiliği olan ... Bankası'na yatırdığını, davacının dolandırılmasının söz konusu olmadığını, ceza mahkemesi kararının kesin delil niteliğinde bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre; davanın kabulüne, 13.804 EURO'nun 01/12/1999 tarihinden itibaren 3095 sayılı Yasa'nın 4/A maddesine göre işletilecek faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı ... Bank A.Ş. vekili ile fer'i müdahil ... vekili ve ihbar olunan ... vekili temyiz etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre; davanın kabulüne, 13.804 EURO'nun 01/12/1999 tarihinden itibaren 3095 sayılı Yasa'nın 4/A maddesine göre işletilecek faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı ... Bank A.Ş. vekili ile fer'i müdahil ... vekili ve ihbar olunan ... vekili temyiz etmiştir.

1- Bir davada kararı temyiz etme hakkı, yalnız taraflara veya hüküm ile kendisine mükellefiyet yüklenen veya bir hakkı ihlal edilen kimseye veyahut kanunun açıkça belirttiği mercilere aittir. Temyiz isteminde bulunan Ordu Yardımlaşma Kurumu talebe konu davada ihbar olunan konumundadır. İhbar eden tarafın temsilcisi olarak davaya katılmamıştır. Karar başlığında davalı olarak gösterilmemiş, aleyhine de hüküm kurulmamış, ayrıca ...'ın dilekçesi temyiz defterine kaydedilmediği gibi, temyiz harcının yatırıldığına dair makbuza da dosya içinde rastlanmamıştır. Temyiz dilekçesinin verilme usulü HUMK 434. maddesinde açıklanmış olup, buna göre temyiz dilekçesinin temyiz defterine kayıt ettirilip, temyiz harcının yatırılmış olması gerekmektedir. O halde, ihbar olunan ... vekilinin temyiz isteminin reddine karar verilmesi gerekmiştir.

2- Davalı ... Bank A.Ş. vekili ile fer'i müdahil ... vekilinin temyiz itirazlarına gelince; dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı ... Bank A.Ş. vekili ile fer'i müdahil ... vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi ile kararın onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ : Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle ihbar olunan ... vekilinin temyiz isteminin REDDİNE, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı ... Bank A.Ş. vekili ile fer'i müdahil ... vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, takdir olunan 1.350,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınıp davacıya verilmesine, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davalıya iadesine, fer'i müdahil ...'den harç alınmasına yer olmadığına, 27/10/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2335, Karar No: 2014/13920, Tarih: 20.05.2014

**5. Hukuk Dairesi         2014/2335 E.  ,  2014/13920 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

1-Bilirkişi kurullarınca incelenen ve değer biçmeye esas alınan 4194 parsel sayılı taşınmazın, bilirkişi raporlarında belirtilen tarihteki satışına ilişkin alıcı, satıcı, satış tarihi, satış bedeli ve yüzölçümünü gösterir şekilde tapu kayıtlarının Tapu Sicil Müdürlüğü’nden getirtilerek,

2-Dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi olan 14.08.2010 gününde belediye imar planı içinde olup olmadığı, değilse belediye veya mücavir alan sınırları dahilinde bulunup bulunmadığı, belediye hizmetlerinden yararlanıp yararlanmadığı ve etrafının meskun olup olmadığı hususlarının ilgili Belediye Başkanlığından sorularak,

3-Değerlendirme tarihi olan 2012 yılında, dava konusu taşınmaz ile hükme esas alınan bilirkişi raporunda emsal kabul edilen taşınmazların, Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından resen belirlenen emlak vergisine esas olan m2 değerlerinin, ilgili Belediye Başkanlığı Emlak Vergi Dairesinden araştırılarak,

4-Dava konusu taşınmazın farklı cephelerden 16x9 ebadında fotoğrafları çektirilip, dosyaya konularak,

Alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 20.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/11931, Karar No: 2019/5587, Tarih: 18.03.2019

**3. Ceza Dairesi         2018/11931 E.  ,  2019/5587 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın eylemine uyan suçun 5237 sayılı TCK'nin 86/2, 86/3-e maddelerinde düzenlenen kasten yaralama suçu olduğu ve bu suçun uzlaştırma kapsamında bulunmadığı anlaşılmakla, tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Katılanın aşamalarda değişmeyen, sanığın kendisini bıçak ile yaraladığına ilişkin beyanı ile uyumlu adli raporlarında belirtilen "sol kaş üzerinde yaklaşık 3,5-4 cm'lik düzgün kenarlı kesi" şeklindeki bulgu karşısında, sanığın eylemini silahtan sayılan bıçak ile gerçekleştirdiği sabit olduğu halde, yasal ve yerinde olmayan gerekçe ile sanık hakkında TCK'nin 86/3-e maddesinin uygulanmaması suretiyle sanık hakkında eksik ceza tayini, aleyhe temyiz bulunmadığından ve yine Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümler iptal edilmiş ise de, bu husus infaz aşamasında dikkate alınabileceğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanığın temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme aykırı ONANMASINA, 18.03.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9569, Karar No: 2011/27375, Tarih: 08.12.2011

**12. Hukuk Dairesi         2011/9569 E.  ,  2011/27375 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 4. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 01/03/2011

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

İ.İ.K.’nun 82/12 maddesi gereğince, borçlunun “haline münasip” evi haczedilemez. Bir meskenin borçlunun haline uygun olup olmadığı adı geçenin haciz anındaki sosyal durumuna ve borçlu ile ailesinin ihtiyaçlarına göre belirlenir. Buradaki “aile” terimi, geniş anlamda olup, borçlu ile birlikte aynı çatı altında yaşayan, bakmakla yükümlü olduğu kişileri kapsar. Mahkemece, borçlunun sözü edilenlerle birlikte barınması için zorunlu olan haline münasip meskeni temin etmesi için gerekli bedel bilirkişilere tesbit ettirildikten sonra, haczedilen yerin kıymeti bundan fazla ise satılmasına karar verilmeli ve satış bedelinden yukarıda nitelikleri belirlenen mesken için gerekli olan miktar borçluya bırakılmalı, kalanı alacaklıya ödenmelidir.

Bu kıstasları aşan nitelik ve evsaftaki yerlerle, makul ölçüleri geçen oda ve salonu kapsayan ve ikamet için zorunlu öğeleri içeren bir meskenin dışındaki yerler, maddede öngörülen amaca aykırıdır. Borçlunun görev ve sıfatı, kendisinin yukarıda belirlenenden daha görkemli bir meskende ikamet etmesini gerektirmez.

Somut olayda borçlunun Pursaklar'ın daha mütevazı bir semtinde, aile efradı sayısı nazara alındığında haline münasip evi alabileceği değerin yukarıdaki kurallara göre belirlenip, sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken benzer nitelikte alabileceği evin değerini belirten bilirkişi raporunun hükme esas alınarak yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklının  temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 08/12/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.