muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/42074, Karar No: 2015/5310, Tarih: 12.02.2015

**3. Ceza Dairesi         2014/42074 E.  ,  2015/5310 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : KD - 2013/45930

MAHKEMESİ : Pazarcık(Kapatılan) Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 18/12/2012

NUMARASI : 2012/310 (E) ve 2012/454 (K)

İşgal ve faydalanma suçundan sanık E.. A.. hakkında Pazarcık Sulh Ceza Mahkemesinin 18.12.2012 gün ve 2012/310 esas- 454 Karar sayılı kararı ile 6831 sayılı Kanunun 93/1,2, TCK 62/1, 50/3, 50/1-a, 50/2-4 maddeleri gereğince 6000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına hüküm kesinleştikten sonra Cumhuriyet Başsavcılığında yapılan tebligata rağmen 30 gün içinde hükmedilen seçenek yaptırım olan adli para cezasının ödenmeye başlamaması veya ödenmeye başlanıp da devam edilmemesi halinde 5275 sayılı Yasanın 106/10 maddesi hükmü gözetilerek TCK'nin 50/6 maddesi gereğince kısa süreli hapis cezasının tamamen veya kısmen infazına karar verileceğinin sanığa ihtarına dair verilen karar sanığın temyizi üzerine Dairemizin 02.10.2014 gün ve 2014/24704 esas 2014/32440 sayılı kararı ile aynı yerle ilgili bir diğer mahkumiyeti nedeniyle sanığa verilen önceki 4500 TL adli para cezasının sonraki mahkumiyetten mahsubuna ilişkin karar eleştiri kanusu yapılarak hükmün Onanmasına karar verilmiş Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 04.12.2014 tarih 2013/45930 sayılı itirazında seçenek yaptırım olan adli para cezasının yerine getirilmemesi halinde 5275 sayılı Yasanın 106/3. maddesi ile uygulama yapılacağı, kısa süreli hapis cezası adli para cezasına çevrilen sanığa adli para cezasının ödenmemesi halinde TCK 50/6. maddesi gereğince uygulama yapılacağına dair ihtaratı içeren hükmün Onama kararının kaldırılıp hüküm fıkrasında bu kısım çıkartılarak hüküm Düzeltilerek Onanması istemiyle dosya Dairemize gönderilmekle;

Gereği görüşülüp düşünüldü

1) Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının KABULÜNE,

2) Dairemizin 02.10.2014 gün ve 2014/24704 esas, 2014/32440 karar sayılı onama kararının KALDIRILMASINA,

Dosyanın yeniden incelenmesinde;

Sanık hakkında mahkumiyet kararı ile verilen 4500 TL'nin cezasından mahsup edilemeyeceğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır. Ancak; seçenek yaptırım olan adli para cezasının yerine getirilmemesi halinde 5275 sayılı Yasanın 106/3. maddesi gereğince Cumhuriyet Savcısı tarafından hapis cezasına çevrileceği gözetilmeden hükmedilen hapis cezası adli para cezasına çevrilen sanığa TCK'nin 50/6. maddesine göre ihtarat yapılarak infazı kısıtlayacak şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden CMUK'un 322. maddesi uyarınca TCK'nin 50/6. maddesinin uygulanmasına ilişkin paragrafın hükümden çıkartılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 12.02.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/19870, Karar No: 2012/28073, Tarih: 24.12.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/19870 E.  ,  2012/28073 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırma bedelinin tespit ve tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

1-Hükme esas alınan bilirkişi raporunda somut emsal kabul edilen ... Köy parsel sayılı taşınmazın, bilirkişilerce değerlendirmeye esas alınan satış tarihi itibariyle fiili imar uygulaması sonucu oluşan imar parseli mi, yoksa imar planına dahil olmakla birlikte olduğu gibi bırakılan kadastro parseli mi olduğunun ilgili Belediye İmar Müdürlüğü ile Tapu Sicil Müdürlüğünden ayrı ayrı sorularak,

2-Değerlendirme tarihi olan 2011 yılında, dava konusu taşınmaz ile hükme esas alınan bilirkişi raporunda emsal kabul edilen taşınmazın, Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından resen belirlenen emlak vergisine esas olan m2 değerlerinin, ilgili Belediye Başkanlığı Emlak Vergi Dairesinden araştırılarak,

3-Dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi olan 07.01.2011 gününde belediye imar planı içinde olup olmadığı, değilse belediye veya mücavir alan sınırları dahilinde bulunup bulunmadığı, belediye hizmetlerinden yararlanıp yararlanmadığı ve etrafının meskun olup olmadığı imar planı içinde ise olduğu gibi bırakılan kadastral parsel mi, fiili imar uygulaması sonucu oluşan imar parseli mi olduğu hususlarının ilgili Belediye Başkanlığından sorularak,

4-Dava konusu taşınmazın bulunduğu yerde yapılan kamulaştırma nedeniyle düzenlenen ve yol güzergahını gösteren bu yöredeki kamulaştırılan parsellerin gösterildiği kamulaştırma paftası idareden getirtilerek,

Alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 24.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/28, Karar No: 2017/496, Tarih: 19.01.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/28 E.  ,  2017/496 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Y A R G I T A Y K A R A R I

Muhtıranın usulüne uygun olması için aşağıdaki hususlara dikkat edilmelidir:

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 2010/19-286 esas - 2010/330 karar sayılı kararında bir muhtıranın geçerli olması için gereken özellikler belirtilmiştir. Buna göre;

Temyiz harç ve giderlerinin eksik ödendiğinin anlaşılması halinde muhtıra gönderilerek kararı veren Hâkim veya Mahkeme Başkanı tarafından yedi günlük kesin süre içinde harç ve giderin tamamlanması, aksi halde temyizden vazgeçmiş sayılacağı hususu temyiz edene yazılı olarak bildirilir. Verilen süre içinde harç ve giderler tamamlanmadığı takdirde, mahkeme kararın temyiz edilmemiş sayılmasına karar verir. Bu kararın da temyiz edilmesi halinde 432. maddenin son fıkrası hükmü kıyasen uygulanır.

Hâkim veya Mahkeme Başkanı tarafından “temyiz harç ve giderlerinin tamamlanması için yedi günlük kesin süre” verilmesi ve ayrıca yazılı olarak “aksi halde temyizden vazgeçmiş sayılacağı hususu”nun bildirilmesi gerekmektedir.

Bu nedenle muhtırada Hâkim veya Mahkeme Başkanı’nın sicili ve imzası bulunmalıdır. Muhtıra Hâkim veya Mahkeme Başkanı tarafından imzalanmadan verilmişse, dolayısıyla da Hâkim tarafından usulünce düzenlenmiş muhtıra yoksa geçerli bir bildirimin yapıldığından söz etmeye de olanak yoktur.

Mahkeme Yazı İşleri Müdürü’nün veya Kalem personelinin temyiz harcı veya giderinin tamamlanması için temyiz edene süre vermesi veya tebligat zarfı üzerine ihtar/uyarı şeklinde yazılan ve Hâkim imzası taşımayan muhtıra usule aykırıdır, Mahkeme Yazı İşleri Müdürü’nün veya Kalem personelinin vermiş olduğu süre ya da tebligat zarfı üzerine ihtar/uyarı şeklinde yazılan ve Hâkim imzası taşımayan muhtıra üzerine temyiz harcını veya giderini ödememiş olan taraf, temyiz talebinden vazgeçmiş sayılamaz.

Yargıtayın kararlılık kazanmış uygulamasına göre, muhtırada yapılması gereken işlemin ne olduğu açıkça ve ilgili tarafın yanılmasına neden olmayacak biçimde gösterilmeli; bu açıdan ikmal edilecek harç ya da giderin miktarı ve yatırılma merci ve süresi, bunun yapılmamasının sonuçları net biçimde açıklanmalıdır. Örneğin, “dosyaya yatırılması” şeklindeki ifade tarafın yanılmasına neden olabileceğinden, bu ifadeyi taşıyan muhtıra geçersiz olacaktır.

Somut olayda, Dairemizce temyiz yoluna başvurma harcı ile maktu temyiz karar harcının yatırılması için dosyanın geri çevrilmesi üzerine mahkemece davacı vekiline gönderilen muhtıra tebligat zarfı üzerine uyarı şeklinde yazılmış olup, muhtırada hakimin imzası da bulunmadığından gönderilen muhtıranın usulüne uygun olmadığı anlaşılmaktadır.

Somut olayda, Dairemizce temyiz yoluna başvurma harcı ile maktu temyiz karar harcının yatırılması için dosyanın geri çevrilmesi üzerine mahkemece davacı vekiline gönderilen muhtıra tebligat zarfı üzerine uyarı şeklinde yazılmış olup, muhtırada hakimin imzası da bulunmadığından gönderilen muhtıranın usulüne uygun olmadığı anlaşılmaktadır.

Bu itibarla, davacı vekiline yukarıda açıklanan şekilde temyiz harcı ve gerekiyor ise temyiz masraflarının yatırılması için geçerli muhtıra tebliğ edilerek tebellüğe dair belgenin gönderilmesi, temyiz eden davacı tarafından yatırılması halinde temyiz harcı ve gerekiyorsa temyiz masraflarının yatırıldığına dair belgenin gönderilmesi, yukarıda açıklandığı şekilde geçerli muhtıra tebliğ edilmesine rağmen temyiz eden davacı tarafından temyiz harcı ve gerekiyorsa temyiz masraflarının yatırılmaması halinde buna ilişkin mahkeme tarafından tutanak tutularak bu tutanağın gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 19.01.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/18901, Karar No: 2024/8447, Tarih: 09.10.2024

**7. Ceza Dairesi         2021/18901 E.  ,  2024/8447 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/667 E., 2016/212 K.

SUÇ : 6831 sayılı Orman Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu, temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; kararın hukuka ve yasaya aykırı olduğuna, aracı ile taşıdığı emvalin bahçesinden kestiği meyve ağaçları olduğuna, gereği gibi tespit yapılmadan hazırlanan rapora itibar edilerek verilen cezanın haksız olduğuna ilişkindir.

II. GEREKÇE

Kaçak orman emvali taşındığı ihbarı üzerine orman muhafaza memurları tarafından güvenlik kamerası görüntülerinin incelenmesinde ihbar edilen araca uygun ve sanığa ait olduğu düşünülen traktörün römorkunda emval yüklü olduğunun görüldüğü, çevre ormanlarda yapılan araştırmada yerdeki traktör izleri takip edildiğinde bir gün önce motorlu testereyle kesilmiş kayın ve gürgen ağacı köklerine rastlandığı, kökler ile römork üzerinde görülen emvallerin cins ve boy olarak uyuştuğu tespit edilerek sanık hakkında suç tutanağı düzenlendiği anlaşılmıştır.

20.10.2014 tarihli kamera izleme ve teşhis tutanağına göre, muhtarlığa ait güvenlik kamerası görüntülerinin incelenmesinde emval yüklü römork takılı traktörü kullanan kişinin sanık olduğu muhtar tarafından teşhis edilmiştir.

Sanık hakkında 6831 sayılı Orman Kanunu'na (6831 sayılı Kanun) muhalefet suçundan cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

Sanık savunmalarında, suçlamayı kabul etmediğini, traktördeki ağaçların meyve ağacı olduğunu, bahçesinden kestiğini, kayın ve gürgen ağacı kesmediğini beyan etmiştir.

Mahallinde yapılan keşif sonucu orman bilirkişisi tarafından düzenlenen raporda, devlet ormanı sınırları içinde yapacak ve yakacak nitelikte kayın ve gürgen ağaçlarının motorlu testereyle kesildiği, CD görüntülerinin incelenmesinde römork üzerinde istiflenmiş kayın ve gürgen emvali olduğu tespit edilmiştir.

Davanın dayanağını oluşturan suç tutanağı, sanık savunması, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, sanığın atılı suçu işlediği sabit kabul edilip hakkında 6831 sayılı Kanun'a muhalefet suçundan mahkûmiyet hükmü kurulmasında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

Sanık hakkında kurulan hükümde, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen aşağıda belirtilen hususlar dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

1.24.11.2015 tarihili 29542 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin bazı bölümlerinin iptal edilmesi nedeniyle, anılan maddenin yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2. Sanık hakkında hem adlî para cezası hem de hapis cezası verildiği ve adlî para cezaları için 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 58 inci maddesine göre tekerrür hükümleri uygulanamayacağı halde tekerrür hükümleri uygulanmasına karar verilirken hiç bir ayrım yapmaksızın sanığın cezasının 5237 sayılı Kanun'un 58 inci madddesinin altıncı fıkrası gereğince mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmesi, isabetli bulunmamıştır.

III. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulu Kanunu'nun 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına ilişkin (12) numaralı bentte yer alan "cezanın" ibaresinin hükümden

çıkartılarak yerine "hapis cezasının" ifadesinin hükme eklenmesi ve hükümden sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin uygulanmasına ilişkin kısmın çıkartılarak yerine gelmek üzere "24.11.2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı kararındaki iptal edilen hususlar gözetilerek, 5237 sayılı Kanun'un 53/1-2-3. madde ve fıkralarının tatbikine," ibaresinin eklenmesi ve sair kısımların aynen bırakılması suretiyle hükmün Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

09.10.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4299, Karar No: 2015/18184, Tarih: 12.10.2015

**2. Hukuk Dairesi         2015/4299 E.  ,  2015/18184 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı tarafından, tamamına yönelik olarak temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumlarına, nafakanın niteliğine, günün ekonomik koşullarına göre davacı kadın lehine takdir edilen yoksulluk nafakası çoktur. Mahkemece Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak daha uygun miktarda nafakaya hükmedilmesi gerekir. Bu yön gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

3-Tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumlarına, nafakanın niteliğine, günün ekonomik koşullarına göre velayeti anneye verilen müşterek çocuk ... ihtiyaçlarına nazaran takdir edilen iştirak nafakası çoktur. Mahkemece Medeni Kanunun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak daha uygun nafakaya hükmedilmesi gerekir. Bu yön gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. ve 3. bentlerde gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan diğer bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, iş bu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.12.10.2015(Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2025/1158, Karar No: 2025/1616, Tarih: 21.04.2025

**6. Hukuk Dairesi         2025/1158 E.  ,  2025/1616 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Konya Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1879 E., 2025/189 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Konya 2. Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2021/171 E., 2023/610 K.

Taraflar arasındaki tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince verilen hükmün davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi'nce istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince 12.03.2025 tarihli ek karar ile temyiz talebinin miktardan reddine karar verilmiştir.

Ek karar davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

Temyiz istemi, temyiz konusu miktar veya değerin kesinlik sınırının altında olduğu gerekçesiyle davalı vekilinin temyiz dilekçesinin reddine yönelik Bölge Adliye Mahkemesinin 12.03.2025 tarihli ek kararına ilişkindir.

Miktar veya değeri temyiz kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Temyiz kesinlik sınırı belirlenirken dava konusunun değerinin esas alınması gerekli olup, yargılama sırasında davalı aleyhine kabulüne karar verilen miktarın 475.406,29 TL olduğu ve dava değerinin Bölge Adliye Mahkemesi'nin karar tarihi (2025) itibari ile kesinlik sınırı olan 544.000,00 TL’nin altında kaldığı anlaşılmıştır.

Temyiz talebinin reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesince verilen ek karar yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olduğundan ek karara yönelik temyiz isteminin reddi ile söz konusu kararın onanması gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Bölge Adliye Mahkemesince verilen 12.03.2025 tarihli ek kararın ONANMASINA,

Davalıdan alınması gereken harç peşin olarak yatırıldığından yeniden harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

21.04.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2012/19869, Karar No: 2012/28078, Tarih: 24.12.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/19869 E.  ,  2012/28078 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırma bedelinin tespit ve tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekilleri yönünden verilen dilekçelerle istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

1-Hükme esas alınan bilirkişi raporunda somut emsal kabul edilen ... Köy ... parsel sayılı taşınmazın, bilirkişilerce değerlendirmeye esas alınan satış tarihi itibariyle fiili imar uygulaması sonucu oluşan imar parseli mi, yoksa imar planına dahil olmakla birlikte olduğu gibi bırakılan kadastro parseli mi olduğunun ilgili Belediye İmar Müdürlüğü ile Tapu Sicil Müdürlüğünden ayrı ayrı sorularak,

2-Değerlendirme tarihi olan 2010 yılında, dava konusu taşınmaz ile hükme esas alınan bilirkişi raporunda emsal kabul edilen taşınmazın, Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından resen belirlenen emlak vergisine esas olan m2 değerlerinin, ilgili Belediye Başkanlığı Emlak Vergi Dairesinden araştırılarak,

3-Dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi olan 15.10.2010 gününde belediye imar planı içinde olup olmadığı, değilse belediye veya mücavir alan sınırları dahilinde bulunup bulunmadığı, belediye hizmetlerinden yararlanıp yararlanmadığı ve etrafının meskun olup olmadığı imar planı içinde ise olduğu gibi bırakılan kadastral parsel mi, fiili imar uygulaması sonucu oluşan imar parseli mi olduğu hususlarının ilgili Belediye Başkanlığından sorularak,

4-Dava konusu taşınmazın bulunduğu yerde yapılan kamulaştırma nedeniyle düzenlenen ve yol güzergahını gösteren bu yöredeki kamulaştırılan parsellerin gösterildiği kamulaştırma paftası idareden getirtilerek,

Alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 24.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/5089, Karar No: 2020/5221, Tarih: 24.11.2020

**14. Ceza Dairesi         2020/5089 E.  ,  2020/5221 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜM : Sanığın atılı suçtan mahkumiyetine dair Ankara 10. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 03.07.2019 gün ve 2018/647 Esas, 2019/281 Karar sayılı hükme yönelik istinaf başvurusunun kabulüyle hükmün kaldırılarak müsnet suçtan mahkumiyetine

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Katılan mağdure vekili ile Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet Savcısının temyiz istemlerinin incelenmesinde;

Suç tarihinde on beş yaşından küçük olan mağdurenin velayet hakkına sahip annesi Melike ile babası ...’in kovuşturma evresinde şikayetçi olarak davaya katılmalarının ardından yokluklarında verilip usulüne uygun şekilde tebliğ edilen hükmü temyiz etmemeleri karşısında, yaş küçüklüğü nedeniyle tayin edilen vekilin hükümleri temyiz etme hakkı bulunmadığından ve 5271 sayılı CMK'nın 294/1. maddesinde yer alan “Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.” ile aynı Kanunun 295/1. maddesindeki "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir" şeklindeki düzenlemeler gözetilerek yapılan değerlendirmede; Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet Savcısının tefhim edilen hükümle ilgili sunduğu 06.12.2009 tarihli süre tutum dilekçesinde herhangi bir temyiz sebebi göstermeyip, 16.01.2020 günü gerekçeli kararın tebliğiyle işlemeye başlayan yedi günlük kanuni süre geçtikten sonra 24.02.2020 tarihinde gerekçeli temyiz dilekçesini verdiği anlaşıldığından, vaki temyiz istemlerinin CMK’nın 298. maddesi uyarınca REDDİNE,

Sanık müdafisi ile katılan Bakanlık vekilinin temyiz istemlerinin incelenmesine gelince;

5271 sayılı CMK'nın 288 ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler nazara alınıp, aynı Kanunun 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri ile sanık müdafisi ve katılan Bakanlık vekilinin temyiz dilekçelerinde belirttikleri nedenler de gözetilerek yapılan değerlendirmede, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından gerçekleştirilen inceleme neticesinde vaki istinaf başvurusunun kabulüyle hükmün kaldırılarak sanığın çocuğun cinsel istismarı suçundan mahkumiyetine dair kurulan hükme yönelik temyiz sebepleri yerinde görülmediğinden, sanık müdafisi ile katılan Bakanlık vekilinin temyiz istemlerinin 5271 sayılı CMK'nın 302/1. madde ve fıkrası gereğince esastan reddiyle hükmün ONANMASINA, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesine gönderilmesine, 24.11.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.