muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/4551, Karar No: 2016/4824, Tarih: 23.03.2016

**12. Ceza Dairesi         2015/4551 E.  ,  2016/4824 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Dava : 466 sayılı Kanun gereğince tazminat

Hüküm : Davanın reddi

Davacı vekilinin 15.05.2012 tarihli dilekçesi ile müvekkili davacının bir suç soruşturması nedeniyle gözaltına alındığını, yapılan yargılama sonunda üzerine atılı suçtan beraatine hükmedildiğini belirterek 466 sayılı Kanun gereğince maddi ve manevi tazminat istemine ilişkin açılan davanın reddine ilişkin hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Davacı vekili, 15.05.2012 tarihli dilekçesi ile müvekkili olan davacının 25.04.1996 ile 07.05.1996 tarihleri arasında “12 gün" süre ile haksız olarak gözaltında kaldığını belirterek davacı için 5.000 TL maddi ve 8.000 TL manevi tazminat talebinde bulunmuş,

Mahkemece yapılan yargılama (inceleme) sonunda, davanın reddine karar verilmiştir.

Tazminat davasının dayanağını oluşturan .... Devlet Güvenlik Mahkemesinin, 1996/264 Esas - 1996/322 Karar sayılı ceza dosyasının incelenmesinde; sanığın (davacının) terör örgütüne yardım ve yataklık etme suçundan, 25.04.1996 – 07.05.1996 tarihleri arasında gözaltında kaldığı, yapılan soruşturma sonunda davacı hakkında 02.08.1996 tarihinde beraatine hükmedildiği, beraatine hükmedildikten sonra, hükmün sanığa veya müdafine tebliğ edildiğine dair herhangi bir bilgi veya tebligat parçası bulunmamakta olup, davacının 10.05.2011 tarihinde vermiş olduğu vekaletnameye istinaden Av. ...’ın tazminat davasını açtığı anlaşılmıştır.

Davacı hakkındaki tutuklama işlemi, 1 Haziran 2005 tarihinden önce gerçekleştiğinden 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 6. maddesine göre, davacının tazminat talebi 466 sayılı Kanun Dışı Yakalanan veya Tutuklanan Kimselere Tazminat Verilmesi Hakkında Kanun hükümlerine tabi olacaktır.

466 sayılı Kanunun 2. maddesine göre de "verilen kararların kesinleştiği veya bu iddiaların mercilerince karara bağlandığı tarihten itibaren üç ay içinde" davanın açılması gerekmektedir.

Kanunda öngörülen 3 aylık sürenin, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 23.03.2010 tarih ve 2009/256 esas, 2010/57 sayılı kararı ile, "kesinleşen kararların tebliğinden" itibaren başlayacağı kabul edilmiş, ancak, kesinleşmiş kararların tebliğini öngören bir kanuni düzenleme bulunmaması nedeniyle, kararının tebliğ edilmemesi halinde tazminat davasının hangi sürede açılacağı hususu belirtilen kararda tartışılmamış, Ceza Genel Kurulu'nun 6.5.2014 tarih ve 141-229 sayılı kararında da 466 sayılı Kanuna göre incelenen tazminat davasının usul ve yasaya uygun yapılan kesinleşmesinden itibaren her halükarda 10 yıl içinde eğer kesinleşmiş beraat kararı tebliğ edilmiş ise tebliğ tarihinden itibaren 3 ay içinde davanın açılması gerektiği kabul edilmiştir.

Bununla beraber ceza yargılaması sonunda verilen beraat hükümlerinin, hükümden sonra usulüne uygun olarak tebliğ edilememesi veya tebliğ edildiğine dair tebligat parçalarının dosyada bulunamaması gibi hallerde, kısaca zamanında kesinleştirilmeyen beraat veya kovuşturmaya yer olmadığına dair kararlarda tazminat davasının hangi sürede açılacağı konusunda açıklık bulunmamakla birlikte, belirsiz olan bu durumun ila nihaye devam edemeyeceği nazara alınarak, bir noktadan sonra dava açmanın bir süre ile sınırlandırılması, bilhassa yukarıda zikredilen CGK'nın 23.03.2010 gün ve 256-57 sayılı kararında herhangi bir süre sınırlaması öngörülmemesi nedeniyle adliye arşivlerinin taranarak tazminat davalarının açıldığı gözlemlendiğinden zorunluluk arzetmektedir.

Davalı Maliye Hazinesinin bu konuda aleyhine açılan tazminat davaları ile ilgili herhangi bir arşiv kaydı veya bilişim sistemleri üzerinden oluşturulmuş bir veri tabanı bulunmadığından, konuya ilişkin temyiz incelemesi yapan dairemizce, aynı yıl içinde aynı hukuksal nedenlerle açılan mükerrer tazminat davalarının bulunduğu da tespit edilmiş olup, bunlara örnek olarak; 12.CD, 16.12.2013/25273-29105 ve 25.3.2013/2459-538 sayılı ilamları gösterilebilir.

Yine aynı şekilde, beraat veya kovuşturmaya yer olmadığına dair kararlar tebliğ edilmesine rağmen bu kararlara kesinleşme şerhleri verilmesi gözardı edilmekte, unutulmakta ve daha sonra bu tebligat parçaları çeşitli nedenlerle dosyadan çıkarılmaktadır. Dolayısıyla, uygulamada beraat kararları ile ilgili sağlıklı bir kesinleştirme işlemi yapılmadığı görülmektedir. Açıklanan nedenlerle bu hakkın kullanılmasının hukuki olarak sınırlandırılması yapılırken, hak kayıplarını önlemeye yönelik bir yolun bulunması da zorunluluk arz etmektedir. Somut olayda da buna benzer bir durum söz konusu olup, karar sonrası beraate dair hükmün tebliğine ilişkin tebligat parçaları dosya içinde bulunmamaktadır. Bu durumda da ya tebligat parçaları sonradan dosyadan çıkarılmış veya karar sonrası tebliğ işlemi hiç yapılmadığı algısı doğmaktadır.

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 2. maddesinde ''Herkes haklarını kullanırken ve borçlarını yerine getirirken dürüstlük kurallarına uymak zorundadır. Bir hakkın açıkça kötüye kullanılmasını hukuk düzeni korumaz” şeklindeki emredici düzenleme ile Kanun koyucu kişilere tanıdığı hakların belli sınırlar içinde kullanılmasını istemiş, hakkın kötüye kullanılmasının da hukuk düzenince hiç bir şekilde korunmayacağını belirtmiştir.

Sonuç olarak, bu yöndeki hakların sağlıklı bir şekilde öne sürülmesi ve çözüme kavuşturulması için süre sınırlamasının yapılması ve bu hususun meri mevzuat nazara alınarak bir çözüme kavuşturulmasında zorunluluk bulunmaktadır.

Buna göre;

1- 6216 sayılı Anayasa Mahkemesinin Kuruluş ve Yargılama Usûlleri Hakkında Kanunu'nun 47/5.maddesi, Anayasa Mahkemesine bireysel başvuru için, başvuru yollarının tüketildiği tarihten, başvuru yolu öngörülmemiş ise ihlalin öğrenildiği tarihten itibaren 30 gün içinde yapılmasını,

Buna göre;

1- 6216 sayılı Anayasa Mahkemesinin Kuruluş ve Yargılama Usûlleri Hakkında Kanunu'nun 47/5.maddesi, Anayasa Mahkemesine bireysel başvuru için, başvuru yollarının tüketildiği tarihten, başvuru yolu öngörülmemiş ise ihlalin öğrenildiği tarihten itibaren 30 gün içinde yapılmasını,

2- İnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına İlişkin Sözleşmenin 35.maddesine göre de, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesine bireysel başvuruda iç hukuk yollarıyla nihai kararın verilmesinden itibaren 6 aylık süre içinde başvuru yapılmasını,

3- 818 sayılı (Mülga) Borçlar Kanunu'nun 60. maddesi ve 6098 sayılı Borçlar Kanunu'nun 72. maddesi haksız fiiller için açılacak tazminat davasının her halde fiilin işlendiği tarihten başlayarak 10 yılın geçmesiyle zamanaşımına uğrayacağını,

4-2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 12. maddesi idari eylemlerden hakları ihlal edilmiş olanların her halde eylem tarihinden itibaren beş yıl içinde ilgili idareye başvurarak haklarının yerine getirilmesini istemeleri ve öngörülen 60 günlük sürede davaların açmalarını,

5-2004 sayılı İcra İflas Kanunu'nun 39. maddesinde ilama müstenit takip, son muamele üzerinden on sene geçmekle zamanaşımına uğrayacağını, öngörmüş ayrıca Adalet Bakanlığı Merkez ve Taşra Teşkilatı ile Bağlı Kuruluşlar Arşiv Yönetmeliğinde beraatle sonuçlanan dosyalar için birim arşivinde saklanma süresi beş yıl olarak öngörülmüştür.

Görüldüğü üzere yasal mevzuatlarda hak aranma ile ilgili çeşitli süreler öngörülmüş ve bu süreler de en uzun olan süre Borçlar Kanunu ve İcra İflas Kanununda öngörülen 10 yıllık hak arama süreleridir. Kanaatimizce en uzun olan bu süreler nazara alınarak, bir sonuca varılması gerekmektedir.

Açıklanan tüm bu nedenlerle, 466 sayılı Kanun kapsamında görülen tazminat davalarında:

1-C.G.K'nın 06.05.2014/141-229 sayılı kararında belirtildiği gibi beraat veya kovuşturmaya yer olmadığına dair kararların Yazı İşleri Yönetmeliğine göre süresinde tebliğ edilip kesinleşme tarihinden itibaren her halükarda 10 yıl, kesinleşmiş kararların tebliğinden itibaren 3 ay içinde tazminat davalarının açılması,

2-Bunun yanında, kararlar Yazı İşleri Yönetmeliğine göre usulüne uygun olarak tebliğ edilmemiş ve kesinleştirme işlemleri yapılmamış yada kesinleştiği tespit edilmemiş ise, tazminat davalarının karar tarihinden itibaren 10 yıldan fazla bir süre geçtiğinde, somut olayın, tarafların ve davanın özelliği de nazara alınmak suretiyle süresi içinde açılmadığının kabulü gerekmektedir.

Davaya konu olay açısından baktığımızda; davacı hakkında verilen 02.08.1996 tarihli beraat hükmünün usulüne uygun olarak kesinleştirildiğine ilişkin bilgi ve belgelere rastlanmamış ise de davanın safahatı ve karar tarihinden itibaren 10 yıldan fazla süre geçtikten sonra açıldığının anlaşılması karşısında, süresinde açılmayan davanın reddine karar verilmesinde isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla,

Davaya konu olay açısından baktığımızda; davacı hakkında verilen 02.08.1996 tarihli beraat hükmünün usulüne uygun olarak kesinleştirildiğine ilişkin bilgi ve belgelere rastlanmamış ise de davanın safahatı ve karar tarihinden itibaren 10 yıldan fazla süre geçtikten sonra açıldığının anlaşılması karşısında, süresinde açılmayan davanın reddine karar verilmesinde isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla,

Yapılan incelemeye, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün, isteme uygun olarak ONANMASINA, 23.03.2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

Kararına Uygundur M-O

Yazı İşl. Md.
Yargıtay — Esas No: 2016/15372, Karar No: 2018/4837, Tarih: 19.04.2018

**19. Ceza Dairesi         2016/15372 E.  ,  2018/4837 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 331/1. maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Kabule göre de;

1-) TCK'nın 52/4. maddesi gereğince ödenmeyen adli para cezasının hapis cezasına çevrilebileceğinin ihtarı ile yetinilmesi gerekirken, sonuç itibariyle hükmedilen adli para cezasının ödenmemesi halinde 28/06/2014 tarihinde Resmi Gazete'de yayınlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun’un 81. maddesi ile değişik 5275 sayılı Kanun’un 106/3. maddesi uyarınca infaz işlemini yapacak olan Cumhuriyet Başsavcılığınca hapis cezasına çevrilebileceği gözetilmeden, TCK'nın 52/4 maddesi yerine infaz aşamasında infaz mercii tarafından uygulama olanağı bulunan 5275 sayılı kanunun 106/3 maddesi uyarınca ödenmeyen adli para cezasının hapis cezasına çevrileceğinin ihtarına karar verilerek uygulama maddesinin yanlış gösterilmesi ve buna bağlı olarak infaz aşamasındaki işlemle ilgili ihtarda bulunularak infaz yetkisinin kısıtlanması,

2-) İİK'nın 354. maddesinde belirtilen feragat veya borcun itfa edilmesi gibi hallerde davanın ve bütün sonuçlarıyla birlikte cezanın düşeceğinin karar yerinde gösterilmemesi,

2-) İİK'nın 354. maddesinde belirtilen feragat veya borcun itfa edilmesi gibi hallerde davanın ve bütün sonuçlarıyla birlikte cezanın düşeceğinin karar yerinde gösterilmemesi,

3-) Kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi uyarınca hak yoksunluklarına hükmedilmiş ise de, 24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarih ve 2014/140 E, 2015/85 K. sayılı kararı ile anılan maddenin bazı hükümlerinin iptal edilmiş olması nedeniyle yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine 19/04/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/21140, Karar No: 2017/5792, Tarih: 23.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/21140 E.  ,  2017/5792 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 23/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/19875, Karar No: 2012/28079, Tarih: 24.12.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/19875 E.  ,  2012/28079 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırma bedelinin tespit ve tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekilleri yönünden verilen dilekçelerle istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

1-Hükme esas alınan bilirkişi raporunda somut emsal kabul edilen ... Köy parsel sayılı taşınmazın, bilirkişilerce değerlendirmeye esas alınan satış tarihi itibariyle fiili imar uygulaması sonucu oluşan imar parseli mi, yoksa imar planına dahil olmakla birlikte olduğu gibi bırakılan kadastro parseli mi olduğunun ilgili Belediye İmar Müdürlüğü ile Tapu Sicil Müdürlüğünden ayrı ayrı sorularak,

2-Değerlendirme tarihi olan 2010 yılında, dava konusu taşınmaz ile hükme esas alınan bilirkişi raporunda emsal kabul edilen taşınmazın, Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından resen belirlenen emlak vergisine esas olan m2 değerlerinin, ilgili Belediye Başkanlığı Emlak Vergi Dairesinden araştırılarak,

3-Dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi olan 15.10.2010 gününde belediye imar planı içinde olup olmadığı, değilse belediye veya mücavir alan sınırları dahilinde bulunup bulunmadığı, belediye hizmetlerinden yararlanıp yararlanmadığı ve etrafının meskun olup olmadığı imar planı içinde ise olduğu gibi bırakılan kadastral parsel mi, fiili imar uygulaması sonucu oluşan imar parseli mi olduğu hususlarının ilgili Belediye Başkanlığından sorularak,

4-Dava konusu taşınmazın bulunduğu yerde yapılan kamulaştırma nedeniyle düzenlenen ve yol güzergahını gösteren bu yöredeki kamulaştırılan parsellerin gösterildiği kamulaştırma paftası idareden getirtilerek,

Alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 24.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12408, Karar No: 2013/30761, Tarih: 25.12.2013

**12. Ceza Dairesi         2013/12408 E.  ,  2013/30761 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Çocuk Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/1, 89/2-b, 22/3, 31/1, 50/3, 50/1-a, 52/2-4.maddeleri gereğince mahkumiyet.

Taksirle yaralama suçundan suça sürüklenen çocuğun mahkumiyetine ilişkin hüküm, suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre suça sürüklenen çocuk müdafinin, yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Olay günü saat 19:10 sıralarında, gece vakti, yerleşim yeri sınırlarında, iki yönlü yol üzerinde, suça sürüklenen çocuğun, sevk ve idaresindeki ... ile seyri sırasında, olay mahalline geldiğinde şerit ihlali yaparak, karşı istikametten gelmekte olan şikayetçinin idaresindeki motosiklete çarpması şeklinde meydana gelen olayla ilgili olarak, suça sürüklenen çocuğun ... kullanmayı bilmediğine ilişkin bir tespit bulunmaması ve 21/01/2012 tarihli trafik kazası tespit tutanağında, olayın iki yönlü yol üzerinde meydana geldiği belirtilmiş olmasına karşın, dosyada bu yönde bir delil bulunmadığı halde, mahkeme tarafından suça sürüklenen çocuğun girilmesi yasak olan tek yönlü caddeye ters yönden girdiği kanaatine varılarak, meydana gelen olayda bilinçli taksirle hareket ettiğinin kabulü ile yazılı şekilde hüküm kurulması;

Kabule göre de;

TCK'nın 61/2 maddesi dikkate alındığında, sanık hakkında tayin edilen temel ceza belirlendikten sonra, ilk olarak bilinçli taksir nedeni ile TCK'nın 22/3 maddesi gereğince artırım yapılması gerektiği gözetilmeden, suçun temel şekline ilişkin nitelikli halin oluşması sebebiyle TCK'nın 89/2-b maddesi gereğince artırım yapılması,

Kanuna aykırı olup, suça sürüklenen çocuk müdafinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı kanunun 8.maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 25/12/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2022/5667, Karar No: 2022/8065, Tarih: 26.12.2022

**7. Hukuk Dairesi         2022/5667 E.  ,  2022/8065 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 30/01/2015 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine Yargıtay 16. Hukuk Dairesinin bozma ilamına uyularak yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 12/05/2022 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün evrak incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Mahkemece, Yargıtay 16. Hukuk Dairesinin bozma ilamı doğrultusunda araştırma ve inceleme yapılarak verilmiş olan karar usul ve yasaya uygun bulunduğundan yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun 13/j maddesi gereğince Hazine harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 26.12.2022 tarihinde oy çokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY

Davacı vekili 30.01.2015 tarihli dava dilekçesiyle, Dulkadiroğlu ilçesi, Karacasu Karşıyaka Mahallesinde bulunan, doğusu ... ... evi ve diğer yönleri yol olan 2671 m² miktarlı taşınmazın 30 yılı aşkın bir zamandır müvekkili tarafından kullanıldığını, imar ve ihya edildiğini, taşınmazın orman ve mera niteliği taşımadığını belirterek, tapusuz taşınmazın müvekkili adına tapuya tescilini talep etmiştir.

Davalı ... vekili 14.10.2015 tarihli beyanlarında; dava konusu taşınmazın 1988 tarihli gizli memleket haritası ve 1985 tarihli ... fotoğraflarına göre üzerinde tarımsal faaliyet yapılmayan hâli arazi olduğunu; 2002 tarihli gizli memleket haritası ve 1999 tarihli ... fotoğraflarına göre ise üzerinde bir adet yapı ve ağaçların yer almakta olduğunu, davanın açıldığı tarih itibariyle Kanunun aradığı 20 yıllık zilyetlik süresinin ve imar ihya olgusunun gerçekleşmediğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme 19.04.2016 tarihli kararında; dava konusu taşınmazın bulunduğu yerdeki kadastro çalışmalarının 17.09.1961 tarihinde kesinleştiğini, taşınmazın tescil harici bırakıldığını, devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olmadığını, 1990 yılından sonra davacı tarafından kullanılmaya başlandığını, imar ve ihya edilerek tarıma elverişli hale getirildiğini ve 20 yıllık zilyetlik süresinin de dolduğunu gerekçe göstererek 2671 m² miktarlı taşınmazın davacı adına tesciline karar vermiştir.

Karar Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Yargıtay 16. Hukuk Dairesi 14.09.2020 tarihli bozma kararında; imar ihya gerektiren yerlere yalnızca ev yapılarak sürdürülen zilyetliğin iktisaba tek başına yeterli olmayacağını, taşınmazın ev ve bahçesi olarak kullanıldığı tespit edildiğine göre, bahçe haline getirilme tarihinin özellikle tespit edilmesi gerektiğini belirterek yetersiz incelemeyle verilen hükmü bozmuştur.

Karar Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Yargıtay 16. Hukuk Dairesi 14.09.2020 tarihli bozma kararında; imar ihya gerektiren yerlere yalnızca ev yapılarak sürdürülen zilyetliğin iktisaba tek başına yeterli olmayacağını, taşınmazın ev ve bahçesi olarak kullanıldığı tespit edildiğine göre, bahçe haline getirilme tarihinin özellikle tespit edilmesi gerektiğini belirterek yetersiz incelemeyle verilen hükmü bozmuştur.

Bozma sonrasında yapılan 17.11.2021 tarihli keşif üzerine hazırlanan bilirkişi raporuna göre; taşınmaz üzerinde 114 adet meyve ağacı bulunduğu, bunlardan 5 adedinin 26-30 yaşlarında, 31 adedinin 21-25 yaşlarında, 28 adedinin 20 yaşının altında, 27 adedinin 15 yaşının altında, 23 adedinin ise 8 yaşının altında oldukları bilirkişiler tarafından tespit olunmuştur. Bu tespite göre dava açıldığı tarih itibarıyla taşınmaz üzerindeki ağaçlardan 5 adedi hariç diğerleri 109 adedinin 20 yaşının altında olduğu taşınmazdaki imar ve ihya olgusunun tamamlanmadığı belirlenmiştir.

Mahkeme 12.05.2022 tarihli kararında, imar ve ihyanın 1991 yılında başladığını, 1993 yılında tamamlandığını, buna göre 20 yıllık zilyetlik süresinin tamamlandığını gerekçe göstererek davanın kabulüne karar vermiştir.

Hükmü davalı ... vekili temyiz etmiştir.

Temyiz dilekçesinde yapılan keşif üzerine dava konusu taşınmaz üzerindeki ağaçların yaşlarının belirlendiği, yaş aralığının 4 ila 18 arasında değiştiği, davalı lehine gerçekleşmesi gereken nizasız ve fasılasız zilyetlik süresinin 20 yıla ulaşmadığından davanın reddi gerekirken kabulüne karar verilmesinin doğru olmadığını belirterek hükmün bozulmasını talep etmiştir.

Bozma ilamına uyularak keşif yapılmış ve taşınmaz üzerindeki zirai faaliyet ile bahçe haline getirilme tarihinin açık ve net olarak belirlenmesi amaçlanmıştır.

HGK'nın 20.03.2013 tarih 2012/8-869 Esas, 2013/375 Karar sayılı kararında da belirtildiği gibi 20 yıllık nizasız ve fasılasız zilyetlik süresinin, imar ve ihyanın tamamlandığı tarihten itibaren hesaplanması gerekir.

Bilirkişi raporundaki ağaçların yaşları dikkate alındığında, imar ve ihya işlemine 1991 yılında başlanmış ise de imar ve ihya amacıyla bahçe haline getirmek amacıyla ağaç dikim işlerinin 2007 yılında tamamlandığı, davanın 2015 yılında açıldığı nazara alındığında 20 yıllık zilyetlik süresinin dolmadığı anlaşıldığından davanın reddine karar verilmesi gerekirken, kabulüne karar verilmesi ve bu hükmün onanması yönündeki sayın çoğunluğun kararına katılamıyoruz.