muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/6206, Karar No: 2018/10474, Tarih: 03.05.2018

**22. Hukuk Dairesi         2018/6206 E.  ,  2018/10474 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, iş akdine haklı bir neden bulunmaksızın işverence son verildiğini öne sürerek davacının kıdem tazminatı ile yıllık ücretli izin, ulusal bayram ve genel tatil, fazla çalışma ve asgari geçim indirimi alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, bilirkişi raporu doğrultusunda yazılı gerekçe ile kıdem tazminatı ve ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının reddine, diğer taleplerin kabulüne karar verilmiştir

Temyiz:

Kararı taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle temyiz nedenlerine göre tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Taraflar arasında davacının kıdem tazminatına hak kazanıp kazanmadığı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Davacı iş akdine haklı bir neden olmadan işverence son verildiğini öne sürmüş, davalı ise davacının 24.06.2013-27.06.2013 tarihleri arasında mazeretsiz devamsızlık yapması nedeniyle iş akdine haklı olarak son verdiğini savunmuştur. Mahkemece, davacının devamsızlık yapması nedeniyle iş akdine işverence haklı olarak son verildiği kabul edilmiş ise de; varılan sonuç dosya içeriği ile örtüşmemektedir.

Davalı, davacıya gönderdiği 27.06.2013 tarihli ihtarda, 24.06.2013-27.06.2013 tarihleri arasında yapılan devamsızlık nedeniyle üç gün içinde mazeret bildirmesini istemiştir. Bu ihtar, davacıya 03.07.2013 tarihinde tebliğ edilmiştir. Ancak işveren, SGK kayıtları ile anlaşıldığı üzere, ihtar ile tanıdığı süre dolmadan ve tebliğ tarihi ile aynı gün işçinin çıkışını bildirmiştir. Davacı işçi, işverene 08.07.2013 tarihinde tebliğ edilen 05.07.2013 tarihli cevabi ihtarında, devamsızlık yaptığı belirtilen tarihlerde yıllık ücretli izinde olduğunu, 2013 yılına ait yıllık izninden düşülmek üzere bir hafta izne çıkarılmış olduğunu, bu sürede memleketinde olduğu bilinmesine karşın kötüniyet ile mazeret bildirmesinin istenildiğini ve feshin haksız olduğunu belirtmiştir. İşveren, 11.07.2013 tarihli ihtar ile geçerli bir mazeret bildirmediğinden bahisle iş akdine devamsızlık nedeniyle son verdiğini işçiye bildirmiştir.

Davacı vekili, yargılama aşamasında sunduğu 05.05.2014 tarihli dilekçesinde, davalı işyerinde yıllık izinlerin daima sözlü olarak alındığını, sözlü onayla davacının izne çıktığını belirtmiş, davalının işverenin tanığı ise davacının kendisine sözlü olarak düğüne gideceğini bildirdiğini beyan etmiştir. Işçi hakkında belirtilen tarihlerde tutulan bir devamsızlık tutanağına da dosya içerisinde rastlanılmamıştır. Davacı, yaklaşık 17 yıl davalı işyerinde çalışmıştır. Uzun süredir işyerinde çalışan işçinin, emeklilik nedeniyle dahi iş akdini sonlandırarak kıdemi karşılığı tazminatını alarak işyerinden ayrılması mümkün iken, kıdemini yakacak şekilde devamsızlık yapması hayatın olağan akışına uygun olmadığı gibi davalı işverence mazeret bildirmesi için gönderilen ihtar ile tanınan süre dolmadan işverence çıkış yapılması da samimi değildir. Dosya içeriği ve tanık anlatımları birlikte değerlendirildiğinde, davacının yıllık ücretli izinlerinin sözlü izin ve onay ile kullandırıldığı sonucuna varılmaktadır. Hal böyle olunca; işçinin yıllık ücretli izinde iken iş akdine son verilmiş olduğu kabul edilerek kıdem tazminatının hüküm altına alınması gerekirken yanılgılı değerlendirme ile talebin reddine karar verilmesi doğru bulunmamıştır.

3-Taraflar arasındaki bir diğer uyuşmazlık, işçinin kullandırılmayan izin sürelerine ait alacağı bulunup bulunmadığı noktasında toplanmaktadır.

4857 sayılı Kanun'un 59. maddesinde, iş sözleşmesinin herhangi bir nedenle sona ermesi halinde, işçiye kullandırılmayan yıllık izin sürelerine ait ücretlerin son ücret üzerinden ödeneceği hükme bağlanmıştır. Yıllık izin hakkının ücrete dönüşmesi için iş sözleşmesinin feshi şarttır. Bu noktada, sözleşmenin sona erme şeklinin ve haklı nedene dayanıp dayanmadığının önemi bulunmamaktadır.

Yıllık izinlerin kullandırıldığı noktasında ispat yükü işverene aittir. İşveren yıllık izinlerin kullandırıldığını imzalı izin defteri veya eşdeğer bir belge ile kanıtlamalıdır.

Somut uyuşmazlıkta, hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının 17 tam yıl hizmet süresi karşılığı toplam 308 gün yıllık izin hakkı olduğu ve kullandırılmadığı kabul edilerek hesaplama yapılmıştır. Ne var ki; davacı vekili az yukarıdaki bentte de açıklandığı üzere, işyerinde yıllık ücretli izinlerin daima sözlü olarak alınan izin ile kullandırıldığını beyan etmiş ve davacının iş akdine de almış olduğu bir haftalık yıllık ücretli izin sırasında son verilmiştir. Esasen, bir işçinin 17 yıl boyunca hiç izin kullanmadan çalışmış olması hayatın olağan akışına da uygun düşmemektedir. Açıklanan nedenler ile; Mahkemece, 6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu 31. maddesine göre hakimin davayı aydınlatma yükümü gereği davacı asilden, kaç gün yıllık izin kullandığı sorularak netleştirilmeli ve sonucuna göre, davalı yararına oluşan usuli kazanılmış hak da gözetilerek bir karar verilmelidir.

4-Taraflar arasında davacının fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda da uyuşmazlık bulunmaktadır.

4-Taraflar arasında davacının fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda da uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir.

Somut uyuşmazlıkta; Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davacının yaz sezonunda haftada 9, kış sezonunda ise haftada 3 saat fazla çalışma yaptığı kabul edilerek 01.04.1996-24.06.2013 tarihleri arasında yapılan fazla çalışma ücret alacağı hesaplanmış ise de; rapora itibar edilerek hüküm kurulması hatalı olmuştur. Şöyle ki, davacı tanığının davacının fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda bilgisi bulunmamakta, davalı tanığının beyanından davacının kabul edilen şekilde fazla çalışma yaptığı sonucuna varılmakta ise de; tanığın beyanından davalı işyerinde 2012 yılının Ocak ayından 2014 yılının Mart ayına kadar çalıştığı anlaşılmaktadır. Bu tanığın, davacının çalışmasına ancak davacı ile birlikte çalıştığı dönem ile sınırlı olarak tanıklık edebileceği nazara alınmadan 01.04.1996 tarihinden itibaren fazla çalışmaların hesaplanması doğru bulunmamıştır. Açıklanan nedenle, Mahkemece, tanığın işyerinde çalıştığı tarih aralığını gösterir SGK kayıtları getirtilerek, bu tanığın işyerinde davacı ile birlikte çalıştığı dönem ile sınırlı olarak fazla çalışma ücreti alacağının hesaplanmalıdır.

Mahkemece belirtilen hususlar gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde taraflara iadesine, 03.05.2018 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10871, Karar No: 2012/11427, Tarih: 16.10.2012

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/10871 E.  ,  2012/11427 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava ve ıslah dilekçesinde, eğitim ve öğretim giderlerinden kaynaklanan 122.792,31 TL borcun 60.164,60 TL'sinden boçlu olmadığının tespiti istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacılar vekili dava ve ıslah dilekçesinde, davacılardan ...’un Kara Harp Okulu öğrencisi iken 06.07.2007 tarihinde disiplinsizlik nedeniyle okulla ilişiğinin kesildiğini, bu eğitimden dolayı 122.792,31 TL masraf tahakkuk ettirildiğini, istenen bu borcun 60.164,60 TL’sinden sorumlu olmadıklarının tespitini istemiş, mahkemece; davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dava, 4566 Sayılı Harp Okulları Kanunu'ndan kaynaklanan eğitim ve öğretim alacağının tahsili istemine ilişkin olup, taraflar arasındaki uyuşmazlığın 12.07.2012 günlü Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiş bulunan 6353 sayılı Bazı Kanun Ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un Geçici 1. maddesi ile yapılan düzenleme çerçevesinde değerlendirilip oluşacak sonuç doğrultusunda bir karar verilmek üzere, ayrıca davacı ...'un isminin karar başlığında gösterilmemiş olması doğru görülmediğinden mahkeme hükmünün bozulması gerekmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile şimdilik diğer yönleri incelenmeksizin hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edenlerden davacıya iadesine, 16.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1366, Karar No: 2018/2782, Tarih: 26.02.2018

**5. Hukuk Dairesi         2017/1366 E.  ,  2018/2782 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmış ise de, alınan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

Dava konusu ... İli ... İlçesi ... Köyü 1212 parsel sayılı taşınmaz mal arsa niteliğindedir. Kamulaştırma Kanununun kıymet takdir esaslarını belirleyen 11. maddesinin 1. fıkrasının arsalara ilişkin (g) bendi uyarınca arsaların bedelinin değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre hesaplanması zorunludur.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, somut emsal olarak incelenen 656 ada 4 parselin 21.06.2007 tarihli satışının esas alındığı, bu emsalin 2123/3339 hissesinin 370.000,00 TL peşin olarak, 1216/3339 payının ise 230.000,00 TL bedel karşılığı ipotek tesis edilmek suretiyle tamamının Anamed Özel ..., Eğitim ve Turizm San. Tic. Ltd. Şti. tarafından satın alınmıştır. Bilirkişi raporunda aynı gün yapılan bu iki hisse satışının ortalaması alınarak değerlendirme yapıldığı anlaşıldığından bu şekilde yapılan bir satış özel amaçlı olup, serbest satış olmadığından hükme esas alınacak nitelikte değildir.

Bu durumda; taraflara dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi, dava konusu taşınmazın,

değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar yada kadoastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak usretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 26/02/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12825, Karar No: 2022/14706, Tarih: 14.09.2022

**2. Ceza Dairesi         2021/12825 E.  ,  2022/14706 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dikili ağaç, fidan veya bağ çubuğuna zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın katılanın tarlasındaki ağaçları sökme şeklindeki eylemine uyan ve 5237 sayılı TCK'nın 152/1-c maddesinde öngörülen cezanın üst sınırına göre TCK'nın 66/1-e, 66/2 ve 67/4. maddeleri uyarınca hesaplanan 12 yıl olağanüstü zamanaşımının 21/07/2009 olan suç tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanık hakkında açılan kamu davasının, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE, 14.09.2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2918, Karar No: 2019/5331, Tarih: 18.06.2019

**11. Ceza Dairesi         2019/2918 E.  ,  2019/5331 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet (sahte fatura kullanmak)

HÜKÜM : Mahkumiyet

Katılan vekilinin, 17.05.2013 havale tarihli dilekçesi ile yalnızca 2006 takvim yılında sahte fatura kullanmak suçundan kurulan mahkumiyet hükmünü temyiz ettiği anlaşılmakla yapılan incelemede;

I- Sanık hakkında “2006 takvim yılında sahte fatura kullanmak” suçundan kurulan hükme yönelik sanık müdafii ve katılan vekilinin temyiz taleplerinin incelenmesinde;

Sanığa yüklenen “2006 takvim yılında sahte fatura kullanmak” suçunun yasada gerektirdiği cezasının üst sınırına göre tabi olduğu 5237 sayılı Kanun'un 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suça konu faturaların KDV beyannamesinde kullanılması nedeniyle suç tarihi olan 21.12.2006 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanık müdafii ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu konuda aynı Kanun'un 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkında açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE,

II- Sanık hakkında “2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak” suçundan kurulan hükümlere yönelik sanık müdafiinin temyiz taleplerinin incelenmesine gelince;

1- Sanığın savunmasında, suçlamaları kabul etmediğini ve faturaların sahte olduğunu bilmeden kullandığını savunması karşısında; gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespit edilmesi bakımından, sahte olduğu iddia olunan faturaları düzenleyen şirketler hakkında kamu davası açılıp açılmadığının araştırılması, açıldığının tespiti halinde dava dosyaları getirtilip incelenerek bu davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dava dosyasına intikal ettirilmesi; faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi yönünden mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyeleri, teslim ve tesellüm belgeleri, bedelinin ödendiğine dair ticari teamüle uygun, kanıtlama yeterliliği olan banka hesapları ve kasa mevcuduyla uyumlu geçerli belgeler, faturaları düzenleyenlerin yeterli mal girişi veya üretimi olup olmadığı da dikkate alınarak faturaları düzenleyen şirketler ile sanığın ticari defter ve belgeleri üzerinde gerekli görülmesi halinde karşılıklı bilirkişi incelemesi yaptırılması ve toplanan tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde hükümler kurulması,

2- Kabule göre de;

2- Kabule göre de;

a) 2007 takvim yılında, suça konu en son tarihli faturanın, "22.12.2007" tarihli olması ve faturaların KDV indiriminde kullanılması nedeniyle, suç tarihinin “25.01.2008” olarak kabul edilmesi gerektiği nazara alındığında, suç tarihi itibarıyla 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 4369 sayılı Yasa ile değişik 359/b-1. maddesinde "onsekiz aydan üç yıla kadar hapis cezası" öngörülmüş olup, 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 276. maddesi ile değişik 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 359/b. maddesi ile cezanın "üç yıldan beş yıla kadar hapis cezasına" çıkarıldığı, belirlenen suç tarihinde sahte fatura kullanma suçunun temel cezasının asgari haddinin 18 ay hapis cezası olduğu gözetilmeden, temel cezanın alt sınırdan tayin edildiği belirtilmesine rağmen 3 yıl olarak belirlenmesi suretiyle fazla ceza tayini,

b) Aynı takvim yılına ait birden fazla fatura kullanılması halinde zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiği dikkate alınarak, sanık hakkında TCK'nin 43. maddesinin 1. fıkrasının uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

c) 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin, Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, aleyhe temyiz olmadığından ceza miktarı itibarıyla kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 18.06.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/3014, Karar No: 2025/3868, Tarih: 13.05.2025

**12. Hukuk Dairesi         2025/3014 E.  ,  2025/3868 K.**

**"İçtihat Metni"**

Beyandan sonra mal ve kazançta olan artışı bildirmemek suçundan sanık ...'ün beraatine dair Amasya İcra Ceza Mahkemesinin 05.12.2023 tarihli ve 2023/585 Esas, 2023/724 sayılı kararına yönelik itirazın kabulüne ve sanığın 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu’nun 340. maddesi uyarınca 10 gün tazyik hapsi ile cezalandırılmasına dair Amasya 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 09.01.2024 tarihli ve 2024/24 değişik iş sayılı kararı aleyhine Adalet Bakanlığı'nın 07.04.2025 gün ve 94660652-105-05-15712-2024-KYB sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekindeki dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 18.04.2025 gün ve KYB-2025/46716 sayılı ihbarnamesi ile Dairemize gönderilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

Amasya 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 09.01.2024 tarihli kararı ile, sanığın hakkında başlatılan icra takibinden sonra işe başladığı ancak kazancında meydana gelen artışı bildirmediği gerekçesiyle 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 340. maddesi uyarınca 10 gün tazyik hapsi ile cezalandırılmasına karar verilmiş ise de,

2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu’nun 339. maddesinde yer alan "Sonradan kazandığı malları veya kazancında ve gelirinde vaki tezayütleri bu Kanun mucibince bildirmeye mecbur olan borçlu makbul bir mazereti olmaksızın yedi gün içinde icra dairesine taahhütlü mektupla veya şifahi surette bildirmezse ve bu mal veya kazancı asıl veya bedel itibariyle mevcut olduğu takdirde, on gün; mal veya kazancını asıl veya bedel itibariyle makbul bir sebep olmaksızın elden çıkarmışsa, bir aya kadar disiplin hapsi ile cezalandırılır. Bu cezalara alacaklının şikâyeti üzerine karar verilir. Kişi, icra takibine konu olan borcu tamamen ödediği takdirde, bu ceza düşer." şeklindeki düzenleme göz önüne alındığında, somut olayda sanığın eyleminin 2004 sayılı Kanun'un 339. maddesinde tanımlı suçu oluşturduğu, merciince sanığın anılan hüküm uyarınca 10 güne kadar disiplin hapsi ile cezalandırılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, anılan Kanun'un 340. maddesi gereğince 10 gün tazyik hapsi ile cezalandırılmasına karar verilmesinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla gereği görüşülüp düşünüldü;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden, Amasya 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 09.01.2024 tarihli ve 2024/24 değişik iş sayılı kararının, CMK’nın 309/4-d. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendi uyarınca bozma nedeninin daha hafif bir cezanın verilmesini gerektirdiği belirlendiğinden,

"1-Sanık ...'ün üzerine atılı beyandan sonra mal ve kazançta olan artışı bildirmemek suçunu işlediği sabit görüldüğünden eylemine uyan İİK'nun 339. maddesi uyarınca sanığın 10 GÜNE KADAR DİSİPLİN HAPSİ İLE CEZALANDIRILMASINA,

"1-Sanık ...'ün üzerine atılı beyandan sonra mal ve kazançta olan artışı bildirmemek suçunu işlediği sabit görüldüğünden eylemine uyan İİK'nun 339. maddesi uyarınca sanığın 10 GÜNE KADAR DİSİPLİN HAPSİ İLE CEZALANDIRILMASINA,

2-Müştekinin feragatı veya borcun itfa edilmesi halinde davanın ve bütün neticeleri ile birlikte cezanın İİK’nun 354 ncü maddesi uyarınca düşürülmesine,

3-Müştekinin kendisini vekil ile temsil ettirdiği anlaşılmakla karar tarihinde yürürlükte Esas No : 2025/3014

bulunan AAÜT uyarınca 5.600,00 TL maktu vekalet ücretinin sanıktan alınarak müştekiye verilmesine,

Dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 13.05.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.