muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/754, Karar No: 2018/4632, Tarih: 26.06.2018

**14. Ceza Dairesi         2018/754 E.  ,  2018/4632 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle, 02.12.2016 tarihinde yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunla getirilen düzenlemeler de gözetilip dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Adli Tıp 6. İhtisas Kurulunun 21.06.2013 tarihli raporunda "mağdurda ruh sağlığını bozacak mahiyet ve derecede olan (travma sonrası stres bozukluğu ve Travmatik Kişi Değişikliği) denilen psikiyatrik bozukluğun tespit edildiği, olay öncesi şüpheli cinsel istismar ve travmatik aile ortamı nedeniyle ruhsal gelişimi bozulan mağdurun daha sonra yaşadığı cinsel istismarın sabit olduğu eylemlerin her birinin ruh sağlığının bozulmayı arttırdığının" bildirilmesi karşısında, suça sürüklenen çocuğun eyleminin mağdurenin ruh sağlığını ayrıca bozmadığı anlaşıldığından, hakkında 5237 sayılı TCK'nın 103/6. maddesinin uygulanamayacağı gözetilmeden yazılı şekilde anılan maddenin tatbiki suretiyle cezanın arttırılması,

Kanuna aykırı, suça sürüklenen çocuk müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 26.06.2018 tarihinde üye ...'ın karşı oyu ve oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Suç tarihinde on dört yaşı içinde bulunan mağdure hakkında Adli Tıp 6. İhtisas Kurulunca düzenlenen 21.06.2013 tarihli raporda; "ruh sağlığını bozacak mahiyet ve derecede olan (travma sonrası stres bozukluğu ve Travmatik Kişi Değişikliği) denilen psikiyatrik bozukluğun tespit edildiği, olay öncesi şüpheli cinsel istismar ve travmatik aile ortamı nedeniyle ruhsal gelişimi bozulan mağdurun daha sonra yaşadığı cinsel istismarın sabit olduğu eylemlerin her birinin ruh sağlığının bozulmayı arttırdığı" nın bildirilmesi üzerine yerel mahkemece ruh sağlığının bozulduğu kabul edilerek sanığa TCK'nun 103/2.maddesi uyarınca tayin edilen ceza aynı maddenin 6.fıkrasıyla artırılmıştır. Hükmün temyizi üzerine Dairemizce özetle "sanığın eylemi mağdurenin ruh sağlığını ayrıca bozmadığından hakkında 5237 sayılı TCK'nın 103/6. maddesinin uygulanmasının kanuna aykırı olduğu" gerekçesiyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir. Kanaatimizce bozma kararı yasal değildir. Şöyle ki;

Mağdure hakkında düzenlenen rapora göre ruh sağlığını bozacak mahiyet ve derecede olan travma sonrası stres bozukluğu ve travmatik kişilik değişikliği denilen psikiyatrik bozukluk tespit edilmiştir. Rapordaki açıklamalardan sanığın eylemi öncesi travmatik aile ortamı ve şüpheli cinsel istismar eylemleri nedeniyle mağdurun ruhsal gelişiminde bozulma olduğu anlaşılmakta ancak, sanığın eylemine bağlı olarak ruh sağlığındaki bozulma ayrıca artmıştır. Bir eylem ruh sağlığındaki bozulmayı artırıyor ise, bağımsız ruh sağlığını bozucu etkisi de var demektir. TCK'nun 103/6.maddesine göre artırımın uygulanabilmesi için suçun sonucunda beden veya ruh sağlığının bozulma oluşması yeterlidir. Bozulmanın belirli bir seviyeye ulaşması aranmamıştır. Aksinin kabulü halinde herhangi bir nedenle ruh sağlığı bozulmuş çocuklara yönelik cinsel istismar suçlarında ruh sağlıklarında bozulma artsa veya ağırlaşıp kalıcı hale gelse dahi bu hükmün uygulanma olanağı kalmaz. Bu hatalı yorum, bir mağdurun birden fazla kişinin istismarına maruz kalması olaylarında, ilk suçu işleyip ruh sağlığındaki bozulmayı başlatan sanığa bu hükmün uygulanması, sonradan suç işleyip ruh sağlığındaki bozulmayı artıranlara uygulanmaması sonucunu doğurur. Harici bir nedenle ruh sağlığında bozulma olan çocuklara karşı suç işleyenler 103/6. maddeden muaf tutulmuş olur. Bu durum yasaya, kanun koyucunun amacına ve eşitlik ilkelerine aykırıdır.

Açıklanan nedenlerle yerel mahkemenin uygulamasının yasal ve yerinde olduğu kanaatiyle, sayın çoğunluğun bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.
Yargıtay — Esas No: 2012/5155, Karar No: 2014/10416, Tarih: 27.03.2014

**9. Hukuk Dairesi         2012/5155 E.  ,  2014/10416 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İNEGÖL 1. ASLİYE HUKUK (İŞ) MAHKEMESİ

TARİHİ : 25/11/2011

NUMARASI : 2009/666-2011/806

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti ile ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılardan B.. Mobilya Koltuk Sanayı Tic. Ltd. Şti. tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalıya ait işyerinde 20/04/2008 tarihinde işe başladığını , 17/06/2009 tarihinde işveren tarafından yazılı bir bildirimde bulunulmadan hizmet akdine son verildiğini, ustabaşı olarak aylık 1.355,00 TL ücret ile çalıştığını, sigortasının işe girdikten 2 ay sonra yapıldığını, son maaş alacağının 1.000,00 TL lik kısmınında ödenmediğini iddia ederek kıdem ve ihbar tazminatları , yıllık izin ücreti , fazla çalışma ve ücret alacaklarının hüküm altına alınmasını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının sadece 13 ay çalıştığını, bu müddet zarfında sürekli olarak devamsızlık yaptığını ve sözlü olarak uyarıldığını, en son 13.7.2009 tarihinde “çalışacaksan düzenli olarak çalış ”dediğinde “ ben o zaman çalışmıyacağım sen bildiğini yap” diyerek işten ayrılıp gittiğini, asgari ücretle çalıştığını savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalı işyerinde 01/06/2008 - 17/06/2009 tarihleri arasında çalıştığı, işveren tarafından hizmet akdine son verildiği, ustabaşı olarak çalıştığı şirkette son olarak aldığı ücretin aylık net 1.355,00 TL olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı şirket vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalılardan B.. Mobilya Koltuk Sanayı Tic. Ltd. Şti. vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında işçiye ödenen aylık ücretin miktarı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

İş sözleşmesinin tarafları, asgarî ücretin altında kalmamak kaydıyla sözleşme özgürlüğü çerçevesinde ücretin miktarını serbestçe kararlaştırabilirler. İş sözleşmesinde ücretin miktarının açıkça belirtilmemesi, taraflar arasında iş sözleşmesinin

2-Taraflar arasında işçiye ödenen aylık ücretin miktarı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

İş sözleşmesinin tarafları, asgarî ücretin altında kalmamak kaydıyla sözleşme özgürlüğü çerçevesinde ücretin miktarını serbestçe kararlaştırabilirler. İş sözleşmesinde ücretin miktarının açıkça belirtilmemesi, taraflar arasında iş sözleşmesinin

bulunmadığı anlamına gelmez. Böyle bir durumda dahi ücret, Borçlar Kanunun 323 üncü maddesinin ikinci fıkrasına göre tespit olunmalıdır. İş sözleşmesinde ücretin kararlaştırılmadığı hallerde ücretin miktarı, işçinin kişisel özellikleri, işyerindeki ya da meslekteki kıdemi, meslek unvanı, yapılan işin niteliği, iş sözleşmesinin türü, işyerinin özellikleri, emsal işçilere o işyerinde ya da başka işyerlerinde ödenen ücretler, örf ve adetler göz önünde tutularak belirlenir.

4857 sayılı Yasanın 8 inci maddesinde, işçi ile işveren arasında yazılı iş sözleşmesi yapılmayan hallerde en geç iki ay içinde işçiye çalışma koşullarını, temel ücret ve varsa eklerini, ücret ödeme zamanını belirten bir belgenin verilmesi zorunlu tutulmuştur. Aynı yasanın 37 nci maddesinde, işçi ücretlerinin işyerinde ödenmesi ya da banka hesabına yatırılması hallerinde, ücret hesap pusulası türünde bir belgenin işçiye verilmesinin zorunlu olduğu hükme bağlanmıştır. Usulünce düzenlenmiş olan bu tür belgeler, işçinin ücreti noktasında işverenden sadır olan yazılı delil niteliğindedir. Kişi kendi muvazaasına dayanamayacağından, belgenin muvazaalı biçimde işçinin isteği üzerine verildiği iddiası işverence ileri sürülemez. Ancak böyle bir husus ileri sürülsün ya da sürülmesin, muvazaa olgusu mahkemece resen araştırılmalıdır. (Yargıtay 9.HD. 23.9.2008 gün 2007/27217 E, 2008/24515 K.).

Çalışma belgesinde yer alan bilgilerin gerçek dışı olmasının da yaptırıma bağlanmış olması, belgenin ispat gücünü arttıran bir durumdur. Kural olarak ücretin miktarı ve ekleri gibi konularda ispat yükü işçidedir. Ancak bu noktada, 4857 sayılı Kanunun 8 inci ve 37 nci maddelerinin, bu konuda işveren açısından bazı yükümlülükler getirdiği de göz ardı edilmemelidir. Bahsi geçen kurallar, iş sözleşmesinin taraflarının ispat yükümlülüğüne yardımcı olduğu gibi, çalışma yaşamındaki kayıt dışılığı önlenmesi amacına da hizmet etmektedir. Bu yönde belgenin verilmiş olması ispat açısından işveren lehine olmakla birlikte, belgenin düzenlenerek işçiye verilmemiş oluşu, işçinin ücret, sigorta pirimi, çalışma koşulları ve benzeri konularda yasal güvencelerini zedeleyebilecek durumdadır. Çalışma belgesi ile ücret hesap pusulasının düzenlenerek işçiye verilmesi, iş yargısını ağırlıklı olarak meşgul eden, işe giriş tarihi, ücret, ücretin ekleri ve çalışma koşullarının belirlenmesi bakımından da önemli kolaylıklar sağlayacaktır. Bu bakımdan ücretin ispatı noktasında delillerin değerlendirilmesi sırasında, işverence bu konuda belge düzenlenmiş olup olmamasının da araştırılması gerekir.

Çalışma yaşamında daha az vergi ya da sigorta pirimi ödenmesi amacıyla zaman zaman, iş sözleşmesi veya ücret bordrolarında gösterilen ücretlerin gerçeği yansıtmadığı görülmektedir. Bu durumda gerçek ücretin tespiti önem kazanır. İşçinin kıdemi, meslek unvanı, fiilen yaptığı iş, işyerinin özellikleri ve emsal işçilere ödenen ücretler gibi hususlar dikkate alındığında imzalı bordrolarda yer alan ücretin gerçeği yansıtmadığı şüphesi ortaya çıktığında, bu konuda tanık beyanları gözetilmeli ve işçinin meslekte geçirdiği süre, işyerinde çalıştığı tarihler, meslek unvanı ve fiilen yaptığı iş bildirilerek sendikalarla, ilgili işçi ve işveren kuruluşlarından emsal ücretin ne olabileceği araştırılmalı ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek bir sonuca gidilmelidir.

Somut olayda davacı davalı mobilya üretim işyerinde ustabaşı olarak net 1355 TL ücret ile çalıştığını iddia etmiş davalı ise asgari ücret ile çalıştığını savunmuştur.

Mahkemece dinlenen davacı tanıkları davacının aldığı ücreti bilmediklerini ifade etmişlerdir.

Bordrolar ise asgari ücret üzerinden düzenlenmiştir.

Söz konusu delillerle davacının 1355 TL aldığı sonucuna varılamaz.

Mahkemece davacının işi, davalı işyerindeki hizmet süresi, meslekte geçirdiği süre , meslek ünvanı, bildirilerek sendikalarla, ilgili işçi ve işveren kuruluşlarından emsal ücretin ne olabileceği araştırılmalı ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek bir sonuca gidilmelidir.Yazılı şekilde eksik inceleme karar verilmesi hatalıdır.

3- Davacı, dava dilekçesinde, ödenmeyen 1000 TL ücret alacağının bulunduğunu iddia ederek 1000 TL ücret alacağının hüküm altına alınmasını istemiştir.

Bilirkişi raporunda ise 30 günlük ücret alacağı 1891.20 TL olarak hesaplanmıştır.

Her ne kadar davacı ıslahla ücret alacağı miktarını 1891.20 TL ye çıkarmış olsa da dava dilekçesinde ödenmeyen 1000 TL ücret alacağının bulunduğunu ( 30 günlük ücret alacağı bulunduğunu ifade etmeden ) belirterek 1000 TL ücret alacağının hüküm altına alınmasını istemediğinden bu miktarın davacıyı bağlayacağı gözetilmeden HMKnun 26/1. maddesinde düzenlenen taleple bağlılık kuralı dikkate alınmaksızın 1891.20 TL ücret alacağının hüküm altına alınması hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 27.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6102, Karar No: 2015/15850, Tarih: 30.11.2015

**19. Hukuk Dairesi         2015/6102 E.  ,  2015/15850 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin işletmeciliği davalıya ait olan ...isimli işyerinde çalıştığını, çalıştığı dönemde davalının ekonomik sorunları sebebiyle işyerine alınan mal ve hizmetlere ilişkin bedellerin müvekkiline ait kredi kartı ile gerçekleştirildiğini, bu ödemelerin tahsili amacıyla davalı aleyhine icra takibi yapıldığını, davalının itirazı ile takibin durduğunu belirterek itirazın iptaline, takibin devamına, icra inkar tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, taraflar arasında akrabalık ilişkilerinin olduğunu, aralarında borç alacak doğuracak ticari ilişki bulunmadığını, davacının, müvekkilinin işyerinde çalışmadığını, müvekkilinin davacıdan alacakları olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece toplanan delillere göre, davalının ceza dosyasındaki beyanları da dikkate alındığında davacının davalı yanında çalıştığı sübut bulmuş olup, davalı davacı tarafın kendi defterlerine delil olarak dayanmasına rağmen ve süresi içinde defterleri sunmadığından davacının davasını ispat ettiği yönünde vicdani kanaat oluştuğu, davacının davalıya yemin teklif etmiş olması ve davalının da yemin etmiş olmasının davanın reddini gerektirmeyeceği gerekçeleriyle, davanın kısmen kabulü ile davalının ... İcra Müdürlüğü'nün 2012/1642 Esas sayılı takip dosyasındaki 10.689,46 TL'ye yaptığı itirazın iptali ile bu miktar üzerinden takibin devamına, %20 oranında icra inkar tazminatının davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Davacı icra takibinde davalının işyerine alınan malların bedelini ödediğini belirterek alacak istemiyle takip başlatmış, itiraz üzerine bu dava açılmıştır. Davacı alacağın varlığını yazılı belge ile kanıtlamak zorundadır. Ödeme belgesi sunulmuşsa da bu belgeler tek başına davacının alacaklı olduğunu ispata yeterli nitelikte değildir. Davacı son olarak yemin deliline dayanmış, davalı mahkeme huzurunda davacıya herhangi bir borcu olmadığına dair yemin etmiştir. Davacının alacağını kanıtlayamadığından davanın reddine karar verilmesi gerekirken somut olayın içeriğine uygun düşmeyecek şekilde davalının defterlerini ibrazdan kaçındığından bahisle davanın kabulüne karar verilmesi doğru olmamış, mahkeme kararının bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün davalı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine 30.11.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/15021, Karar No: 2019/21485, Tarih: 25.11.2019

**3. Ceza Dairesi         2019/15021 E.  ,  2019/21485 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kasten yaralama suçundan sanıklar ... ve ...'ın, müştekiler ..., ... ve ...'a yönelik kasten yaralama eylemlerinden dolayı 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 86/1, 86/3-e, 87/1-d ve 62/2. maddeleri uyarınca ayrı ayrı üçer kez 4 yıl 2 ay hapis cezaları ile cezalandırılmalarına, aynı suçtan sanıklar ..., ... ve ...'ın müşteki ...'a yönelik kasten yaralama eylemleri yönünden 5237 sayılı Kanunu’nun 86/2, 86/3-e, 62/2 ve 52/2. maddeleri uyarınca ayrı ayrı birer kez 3.000,00 Türk lirası adlî para cezaları ile cezalandırılmalarına, müşteki ...'a yönelik hükmedilen cezalar bakımından 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/5. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair Küçükçekmece 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 07.09.2017 tarihli ve 2015/212 Esas, 2017/247 Karar sayılı kararlarına karşı Adalet Bakanlığının 16.10.2019 tarihli ve 2019/8867 sayılı yazısıyla kanun yararına bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 24.10.2019 tarihli ve 2019/101425 sayılı tebliğnamesi ile Dairemize gönderilmekle incelendi.

Mezkur ihbarnamede;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 10.04.2018 tarihli ve 2014/15-487 Esas, 2018/151 sayılı kararında belirtildiği üzere, temyiz ve istinaf kanun yollarından geçmeksizin kesinleşen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararların ülke sathında uygulama birliğine ulaşmak ve ciddi boyutlara ulaşan hukuka aykırılıkların toplum ve birey açısından hukuk yararına giderilmesi amacıyla olağanüstü bir kanun yolu olan kanun yararına bozma konusu yapılabileceği gözetilerek yapılan incelemede,

Dosya kapsamına göre, olay tarihinden önce müşteki ...'nın, sanık ...'e boya işi verdiği ve bu işten alacağını alamaması nedeniyle aralarında husumet bulunduğu, müşteki ... ile sanık ...'in olay günü Avcılar'da bulunan Ağrılılar derneğinde buluşmak üzere sözleştikleri, müşteki sanık ...'ın akrabaları olan ..., ... ve ... ile birlikte derneğe geldikleri, bir süre sonra ise Müşteki sanık ...'in yanında akrabaları olan ..., ... ve ... ile birlikte derneğe geldikleri, ...'in, ...'dan parasını istediği ve tartışma çıktığı, tartışmanın bıçaklı ve sopalı kavgaya dönüştüğü olay nedeniyle taraflar arasında yapılan yargılamada, müşteki sanıklar ..., ... ve ...'ın ortak iradi hareket ile ele geçmeyen bıçaklar ile diğer müşteki sanıklar ..., ..., ... ve ...'ı yaraladıklarından bahisle mahkumiyetlerine karar verilmiş ise de,

Olay günü taraflar arasında alacak verecek meselesinden dolayı çıkan tartışma sırasında atılı suçların karşılıklı işlenmesi karşısında, haksız tahrik hükümlerinin uygulanması açısından ilk haksız eylemin kimden kaynaklandığının araştırılması, tespit edilemediği takdirde şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereğince sanıklar ... ve ... haklarında müştekiler ..., ... ve ...'a yönelik kasten yaralama ile yine tüm sanıklar ..., ... ve ... haklarında müşteki ...'a yönelik kasten yaralama eylemleri yönünden haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesinde isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı CMK'nin 309. maddesi gereğince anılan kararın bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşıldı.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Öğretide “olağanüstü temyiz” olarak adlandırılan kanun yararına bozma olağanüstü yasa yolunun koşulları ve sonuçları, “kanun yararına bozma” adı ile 5271 sayılı CMK’nin 309 ve 310. maddelerinde düzenlenmiştir.

5271 sayılı Kanun’un 309. maddesi uyarınca, hakim veya mahkemece verilip istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşen karar veya hükümlerde, maddi hukuka veya yargılama hukukuna ilişkin hukuka aykırılık bulunduğunu öğrenen Adalet Bakanlığı, o karar veya hükmün Yargıtayca bozulması istemini yasal nedenlerini açıklayarak, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına yazılı olarak bildirecektir. Bunun üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı da hükmün veya kararın bozulması istemini içeren yazısına bu nedenleri aynen yazarak Yargıtay ceza dairesine verecek, ileri sürülen nedenlerin Yargıtayca yerinde görülmesi halinde karar veya hüküm yasa yararına bozulacak, yerinde görülmezse istem reddedilecektir.

Böylece ülke sathında uygulama birliğine ulaşılacak, hakim ve mahkemelerce verilen cezaya ilişkin karar veya hükümlerdeki hukuka aykırılıklar ile uygulamadaki esaslı yanlışlar ve esasa etkili usul yanılgılarının, toplum ve birey açısından hukuk yararına giderilmesi sağlanacaktır. Kanun yararına bozma yasa yoluna, istinaf ve temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşmiş hüküm ve kararlara karşı gidilmesi nedeniyle kesin hükmün otoritesinin bütünüyle zedelenmemesi amacıyla bu yola başvurabilmek için hukuka aykırılık halinin ciddi boyutlara ulaşması gerekmektedir.

Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kurulunun 14.11.1977 gün ve 3-2 sayılı kararında da açıkça vurgulandığı üzere, bu yasa yolunun olağanüstü bir yasa yolu olması nedeniyle, her türlü hukuka aykırılık iddiası, yasa yararına bozma konusu yapılamayacak, bu kapsamda hakimlerin takdir hakkı alanına giren ve suç işleyenler için bir hak teşkil etmeyen hususlar ile mahkemenin takdirine bağlı istekler ve uygulamadaki takdir yanılgıları veya takdirin yerinde olup olmadığının denetlenmesine ilişkin başvurular, temyiz yasa yolundan farklı olarak yasa yararına bozma konusu yapılamayacağından, bu yolla denetlenemeyecektir. (Ceza Genel Kurulunun 23.03.2010 tarih ve 2/29-56 sayılı Kararı da bu doğrultudadır.)

Bu açıklamalar çerçevesinde somut olay incelendiğinde; sanıklar hakkında, mahkemece yapılan yargılamada deliller usulünce değerlendirilerek sanıkların cezalandırılmasına karar verildiği, kanun yararına bozmaya konu edilen Küçükçekmece 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 07.09.2017 tarihli ve 2015/212 Esas, 2017/247 Karar sayılı mahkumiyet kararlarındaki ileri sürülen hukuka aykırılığın 5271 sayılı CMK'nin 309. maddesindeki hallere dahil olmayıp hakimin takdir hakkına ilişkin olduğu, mahkemenin de sanıklar hakkında TCK’nin 29. maddesini uygulamadığı ve takdir hakkını bu yönde kullandığı anlaşılmaktadır.

Açıklanan bu nedenlerle, Küçükçekmece 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 07.09.2017 tarihli ve 2015/212 Esas, 2017/247 Karar sayılı kararlarına yönelik, Adalet Bakanlığının kanun yararına bozma isteyen yazısına dayanan tebliğnamede ileri sürülen düşünce yerinde görülmeyerek kanun yararına bozma talebinin REDDİNE, dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 25.11.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.