muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/1532, Karar No: 2012/2391, Tarih: 08.03.2012

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/1532 E.  ,  2012/2391 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Geri çevirme kararı tam olarak yerine getirilmemiştir.

Mahkemece dava konusu (... Mah. 1047 ada 1 parsel) ve değerlendirilmesine emsal alınan (... Mah. 1162 ada 19 parsel) sayılı taşınmazların incelenen satış tarihi itibarıyla İmar Yasası hükümleri uyarınca imar uygulaması sonucu meydana gelen parseller olup olmadığının ve imar uygulaması sonucu meydana gelen parseller ise düzenleme ortaklık payına karşı gelecek şekilde indirim yapılıp yapılmadıklarının belediye başkanlığı ve tapu müdürlüğünden sorularak alınacak cevap yazılarının dosyaya konulmasından ve yeterliliğinin hakimlikçe denetlenmesinden sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine bir kez daha GERİ ÇEVRİLMESİNE, 08.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16584, Karar No: 2015/13571, Tarih: 02.07.2015

**7. Hukuk Dairesi         2014/16584 E.  ,  2015/13571 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Dörtyol 1. İş Mahkemesi

Tarihi : 10/07/2014

Numarası : 2013/159-2014/353

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Davacı vekili, iş akdinin haksız ve bildirimsiz olarak davacının devamsızlık yaptığına ilişkin tutanaklar tutularak sona erdirildiğini öne sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla çalışma, genel tatil, yıllık izin ve ücret alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davalının süresinde delillerini bildirmediği, işverence feshin tazminat gerektirmeyecek şekilde son bulduğunun ispatlanamadığı gerekçesiyle ve bilirkişi raporu doğrultusunda davanın, kısmen kabulüne karar verilmiştir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 27. maddesinde yer bulan “Hukuki Dinlenilme Hakkı” gereğince davanın tarafları, müdahiller ve yargılamanın diğer ilgilileri, kendi hakları ile bağlantılı olarak hukuki dinlenilme hakkına sahip olup, bu hakkın yargılama ile ilgili olarak bilgi sahibi olunmasını, açıklama ve ispat hakkını, mahkemenin, açıklamaları dikkate alarak değerlendirmesini ve kararların somut ve açık olarak gerekçelendirilmesini içermektedir. Mahkeme, iki tarafa eşit şekilde hukukî dinlenilme hakkı tanıyarak hükmünü vermelidir. Anayasanın 36. maddesinde ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6. maddesinde düzenlenen adil yargılanma hakkının en önemli unsuru olan hukukî dinlenilme hakkı, adil yargılanma hakkı içinde teminat altına alınmıştır. Bu hakka, tarafın hâkime meramını anlatma hakkı ya da iddia ve savunma hakkı da denilmektedir. Bu kapsamda hukuki dinlenilme hakkı, bilgilenme/bilgilendirme, açıklama yapma, yargı organlarınca dikkate alınma ve kararların gerekçeli olması gibi hususları içerdiği açıktır.

Somut olayda, mahkemece tensip zaptında dava dilekçesinin HMK'nın 122, 126, 127, 128, 129 ve 131. maddelerine uygun açıklamaları içerir ihtarlarla birlikte davalıya tebliğine karar verilmesine karşın davalıya 12.07.2013 tarihinde davacıya yapılması gereken ihtarları içerir şekilde duruşma gün ve saatinin bildirildiği, bu tebligattan sonra davalının süresinde 25.07.2013 tarihinde cevap dilekçesini sunmuş olduğu ve cevap dilekçesinde delil olarak tanık deliline dayandığı, 01.10.2013 tarihli ilk duruşmaya davalı vekilinin katılmadığı ve mazeret bildirdiği, mahkemece davalı vekilinin mazeretinin kabulüne ve 31.12.2013 olan duruşma gün ve saatinin UYAP sisteminden öğrenilmesine karar verildiği ve aynı duruşmada davacıya delillerini sunması için 2 hafta kesin süre verildiği, davalı vekilinin de 21.10.2013 tarihinde mahkemece henüz kendisine verilmiş usulüne uygun bir süre bulunmamasına rağmen tanıklarını bildirdiği, mahkemece 31.12.2013 tarihli duruşmada davalının bildirdiği tanıklara tebligat çıkartılması talebinin davalıya daha önce çıkartılan meşruhatlı davetiye gözetilerek reddedildiğinin bildirildiği ancak davalıya daha önce yapılmış usulüne uygun meşruhatlı bir bildirim bulunmadığı ve davalı tarafın usulüne uygun tanık dinletme talebi karşılanmadan ve delilleri toplanmadan karar verilmiş olduğu anlaşılmaktadır.

Mahkemece davalı tarafın tanıklarının dinlenmesi ile sonucuna göre karar verilmesi gerektiği halde eksik inceleme ve araştırma sonucu delilleri toplanmaksızın hukuki dinlenilme hakkı ihlal edilerek yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacının tüm, davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde taraflara iadesine 02.07.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/12123, Karar No: 2010/10381, Tarih: 26.05.2010

**4. Ceza Dairesi         2010/12123 E.  ,  2010/10381 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tehdit suçundan sanık ...’nun, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 106/2,62, 52/2.maddeleri uyarınca 500 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair Of Sulh Ceza Mahkemesinin 05/02.2009 tarihli ve 2007/57 esas, 2009/43 sayılı kararının Adalet Bakanlığınca 08.04.2010 gün ve 22048 sayılı yazı ile yasa yararına bozulmasının istenmesi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 20.04.2010 gün ve 90464 sayılı tebliğnamesiyle dava dosyası Daireye gönderilmekle incelendi:

Tebliğnamede “Dosya kapsamına göre, mahkemece verilen kararın gerekçe ve hüküm kısmında asgari hadden uzaklaşıldığına ilişkin bir ibarenin bulunmaması karşısında, suçun işlendiği 23.08.2006 tarihi itibarıyla 5560 sayılı Kanun’un henüz yürürlüğe girmediği ve para cezasının seçimi durumunda 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 52.maddesi uyarınca beş gün adli para cezası üzerinden hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, temel cezanın 30 gün adli para cezası olarak tespiti ile yazılı şekilde fazla ceza tayin olunmasında isabet görülmemiştir.”denilmektedir.

Gereği görüşüldü;

İncelenen dosyada, mahkemece tehdit suçunu işleyen sanık hakkında 5237 sayılı TCY.nın 106/1 maddesinin 2.cümlesinde öngörülen seçenekli yaptırımlardan adli para cezası tercih edilmiştir. Tehdit suçu, TCY.nın 61.maddesine 5560 sayılı Yasa ile eklenen 9.fıkrası hükmünün yürürlüğünden önce 23.8.2006 tarihinde işlenmiştir. Kararın gerekçesi ve hüküm fıkrasında, adli para cezasının, alt sınırdan hükmolunduğu belirtilmesine karşın temel gün sayısı 30 olarak belirlenmiştir. 5237 sayılı TCY.nın 52/1.maddesi hükmüne göre adli para cezasının alt sınırı 5 tam gündür. Anılan Yasanın 61/9 maddesinin yürürlük tarihi ise 19.12.2006’dır. Suç ve cezaların kanuniliği ile sanık lehine yasanın uygulanması ilkeleri uyarınca suç tarihinde yürürlükte bulunmayan bir yasa hükmünün sanık aleyhine uygulanması 5237 sayılı TCY.nın 2/1 ve 7/2 maddelerini açıkça aykırı olacaktır. Mahkemenin belirtilen yasal hükümler ve ilkelere uymayan ceza uygulamasının hukuka aykırı olduğu anlaşılmaktadır.

Yargıtay C.Başsavcılığının düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yukarıda yapılan açıklamalar ışığında isabetli bulunduğundan, tehdit suçundan sanık ... hakkında, Of Sulh Ceza Mahkemesince verilip kesinleşen 5.2.2009 gün ve 2007/57-2009/43 sayılı kararın, 5271 sayılı CYY.nın 309.maddesi uyarınca BOZULMASINA, aynı yasa maddesinin 4-6 fıkrasına göre, karardaki hukuka aykırılık daha hafif bir cezanın verilmesini gerektirmekle, 5237 sayılı TCY.nın 106/1 f.2.cümle, 52/1, 61/8 maddeleri gereğince belirlenen 5 temel gün sayısı, aynı Yasanın 62/1.maddesi uyarınca 1/6 oranında indirilmek suretiyle elde edilen 4 temel gün sayısı, günlüğü takdiren, 20 TL. ile çarpılarak sanığın, 80 TL adli para cezası ile CEZALANDIRILMASINA, karardaki öbür hususların olduğu gibi bırakılmasına, 26.05.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4151, Karar No: 2010/8130, Tarih: 07.06.2010

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2010/4151 E.  ,  2010/8130 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün taraflar avukatınca duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacılar vekili avukat ... geldi, davalı tarafından gelen olmadığından onun yokluğunda duruşmaya başlanılmış ve hazır bulunan avukatın sözlü açıklaması dinlenildikten sonra karar için başka güne bırakılmıştı. Bu kez temyiz dilekçesinin süresinde olduğu saptanarak dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacılar, yüklenici olan davalılardan satın aldıkları dairelerin bulunduğu binanın 17.8.1999 depreminde yıkılıp kullanılamaz hale geldiğini, mahkemece yaptırılan tespitte binanın yasa ve yönetmeliklere aykırı şekilde inşa edildiğinin belirlendiğini ileri sürerek fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak şimdilik ... yönünden daire bedeli olarak 30.000.00 YTL ile enkaz altında kalan eşyalar nedeniyle 1.000.00 YTL olmak üzere toplam 31.000.00 YTL, ... ve ... yönünden yıkalan evleri nedeniyle ayrı ayrı 30.000.00 TL tazminatın faizi ile tahsiline karar verilesini istemiştir.

Davalılar, binanın deprem yönetmeliğine uygun yapıldığını, fay hattı üzerinde bulunan binaların yıkıldığını, diğer binaların sağlam kaldığını, depremin mücbir sebep olduğunu savunarak davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, B.K nun 43 maddesi gereğince %35 oranında hakkaniyet indirimi uygulanarak davanın kısmen kabulü ile ... yönünden 2.467.66 YTL daire bedeli ile 1.000.00 YTL eşya bedeli, ... yönünden 2.730.00 YTL daire bedeli ve ... yönünden 2.272.86 TL daire bedelinin davalılardan tahsiline 2010/4151-8130

Karar verilmiş; Hüküm taraflarca temyiz edilmiştir.

1–Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalıların tüm, davacıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekir.

Karar verilmiş; Hüküm taraflarca temyiz edilmiştir.

1–Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalıların tüm, davacıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2–Davacılar, davalı yükleniciler tarafından ayıplı olarak inşa edilen konutların 17.8.1999 depreminde yıkılmış olması nedeniyle kullanılamaz hale gelen konut ile enkaz altında kalan eşyalar nedeniyle tazminat isteğinde bulunmuşlardır. Mahkemece bilirkişi raporuna göre belirlenen daire ve eşyaların bedelinden B.K. nun 43.maddesi gereğince %35 oranında hakkaniyet indirimi uygulanmak suretiyle hüküm kurulmuş ise de olayda hakkaniyet indirimi uygulanmak suretiyle hüküm kurulması mümkün değildir. Zira müteahhit satıcı davalılar davacılara karşı BK 217. maddesi delaletiyle aynı kanunun 194 maddesi gereğince “ satıcının ayıba karşı tekeffülü “ hükümlerine göre sorumlu olup, binanın tekniğine uygun olmayan şekilde eksik ve kusurlu yapılmasından dolayı depremde oluşan davacılar zararının tamamından müştereken ve müteselsilen sorumlu olduklarının kabulü gerekir. Mahkemece aksine düşüncelerle hakkaniyet indiriminde bulunmak suretiyle yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

SONUÇ:Birinci bentte açıklanan nedenlerle davalıların tüm, davacıların sair temyiz itirazlarının reddine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün davacılar yararına BOZULMASINA, 750,00 TL duruşma avukatlık parasının davalılardan alınarak davadavacıya ödenmesine, aşağıda dökümü yazılan 389,40 TL kalan harcın davalılardan alınmasına, 7.6.2010 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

MUHALEFET ŞERHİ

Dava, satın alınan dairenin 1999 yılında meydana gelen deprem sonucu yıkılıp kullanılamaz hale gelmesi nedeniyle açılan maddi ve manevi tazminata ilişkin olup, mahkemece, bayındırlık birim fiyatlarıyla hesap yapılarak daire bedeli belirlenmiş, bu bedelden de % 35 indirim yapılmıştır. Belirlenen tazminat miktarından ayrıca % 35 oranında hakkaniyet indirimi yapılamayacağı yönündeki bozma gerekçesine aynen katılmaktayım. Ne var ki; mahkemece tazminat hesabı belirlenirken yıkılan dairenin bayındırlık birim fiyatlarına itibar edilmiş ve sayın çoğunluk tarafından bu husus bozma kapsamı dışında bırakılmıştır.Oysa ki; mahkemece rayiç bedel yerine bayındırlık birim fiyatlarının esas alınması kanımızca isabetli değildir. Şöyle ki;

Davacılar ile davalılar arasında daire alım satım sözleşmesi olduğu dosyada bulunan tapu kayıt örneğinden anlaşılmaktadır. Öyle olunca uyuşmazlığa alım satımın yapıldığı tarih itibariyle Borçlar Kanununun satım aktine ilişkin hükümleri ve Borçlar kanunu’nun 98. maddesinin ikinci fıkrası yollamasıyla Borçlar Kanunu’nun 41 ve 42. maddesi hükümleri uygulanarak uyuşmazlık çözülmelidir. Satım sözleşmesinin düzenlendiği tarih (tapuda devir) itibariyle 4822 sayılı Yasayla değişik 4077 sayılı Yasa hükümlerinin uygulanma olanağı bulunmamaktadır.

B.K.nun 217. maddesi, menkul satımına ilişkin hükümlerin kıyas yoluyla g.menkul satımında da uygulanacağını işaret etmiştir. Bu durumda BK.nun 194. maddesi gereğince satıcı bulunan davalı şirket ayıba karşı tekeffül hükümleri uyarınca sorumludur. Esasen bu konuda gerek mahkeme gerekse dairemiz arasında bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Ayıba karşı tekeffül hükümleri uyarınca zararın belirlenmesinde ise az yukarıda açıklandığı üzere yerel mahkemece hesaplama yapılırken bayındırlık birim fiyatları baz alınmıştır. Ne varki burada artık BK.nun 98/2. fıkrası uyarınca BK.nun 41 ve 42. maddeleri uygulanarak zarar miktarı belirlenmelidir.

B.K.nun 98. maddesinin 2. fıkrası; “haksız fiillerden mütevellit mesuliyete müteallik hükümler, kıyasen akde muhalif hareketlere de tatbik olunur.” Düzenlemesi uyarınca artık tazminat miktarı belirlenirken BK:nun 41 ve 42. maddelerinin gözetilmesi gerekir.

BK.nun 41. maddesi uyarınca ; haksız filin doğabilmesi için diğer bir kimseye zarar ika edilmesi ve o fiili işleyenin de kusurlu bulunması gerekir. Yine zararın tazmin mükellefiyetinin doğması için de hakikaten bir zararın meydana gelmesi şarttır. Bu zararı ispat külfeti de elbette davacıdadır. Yine BK.nun 42. maddesi de zararın tayini başlığını taşımakta olup, “zararı ispat etme külfeti davcıya yüklenmiş, 2. fıkrasında ise zararın hakiki miktarının ispatı mümkün olmadığı takdirde hâkim halin mutad cereyanını ve mutazarrır olan tarafın yaptığı tedbirleri nazara alarak onu adalete tevkifan tayin eder” düzenlemesiyle, zarardan kastedilenin bir malın değerinde malikin iradesi zıddına meydana gelmiş eksilmeden ibarettir. Zararın gelecekte meydana gelebilecek 2010/4151-8130

Bir çoğalmanın imkansız hale gelmesi veya bir kar mahrumiyeti de olabilir. (..., Türk Borçlar Kanunu, 1969 baskı, sh. 271) Gerek BK.nun 41. maddesi gerekse 42. maddesinde kastedilen zarardan gerçek zarar olduğu anlaşılmaktadır. Aksini düşünmek gerek yasa koyucunun amacına gerekse genel hukuk prensiplerine aykırı olur. Yasalarımızda da ayıba karşı tekeffül davalarında zararın bayındırlık bakanlığı birim fiyatlarıyla hesaplanacağı yönünde bir düzenleme bulunmadığı gibi, yanlar arasında da böyle bir kararlaştırma olduğu iddia ve ispatlanmış değildir. Burada kastedilenin gerçek zarar olduğu ve haksız fiil tarihindeki serbest piyasa rayiçleri olduğunda duraksama olmamalıdır. Nitekim Yargıtay 15. hukuk Dairesinin uygulaması da bu yöndedir.

Ayrıca, 4. HD.nin 25.5.1965 tarih ve 964/10279 E. Ve 1995/2804 K. Sayılı kararı da bu yöndedir. Emsal kararda, “haksız eylemlerden doğan zarar ve ziyanın tazmini gerçek zararın karşılığının rayiç değerlerin tazminat olarak hesaplanması ile mümkün olur.” gerekçesiyle karar bozulmuştur. Diğer emsal karar TD.nin 29.1.1965 tarih ve 654/682-65/270 sayılı kararıdır. Nitekim Dairemizin 23.2.2009 tarih ve 561-2168 sayılı kararı da bu doğrultudadır. Yine Hukuk Genel kurulu’nun 20.3.2002 tarih ve 2002/11-176 E. 2002/214 K, 10.12.2003 tarih ve 2003/4-754 e. 2003/749 K., 16.2.2005 tarih ve 2005/21-33 e. Ve 2005/68 K. Sayılı kararlarında da tazminatın amacının zarar görenin gerçek zararını karşılanması olduğu benimsenmiştir. Gerçekten de yükleniciler karşısında daha zayıf olan tüketicilerin yüklenicinin kusur ile yıkılan daireyi bayındırlık birim fiyatları ile eski hale getirmesi olanaksızdır.

Somut olayda da, davacı yanın satın aldığı dairenin 17.8.1999 tarihindeki depremde yıkıldığı anlaşıldığından bu tarih itibariyle diğer davalılarla birlikte gerçek zarardan sorumludurlar. Öyle olunca mahkemece yukarıdaki açıklamalar doğrultusunda bilirkişi aracılığıyla taşınmazın rayiç değeri belirlenmeli ve bu miktara hükmedilmelidir. Kararın bu nedenle de bozulması gerektiğini düşündüğümden sayın çoğunluğun aksi yöndeki kararına katılamıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2014/20754, Karar No: 2015/2333, Tarih: 18.03.2015

**16. Hukuk Dairesi         2014/20754 E.  ,  2015/2333 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sonucu ..... Köyü çalışma alanında bulunan 107 ada 18 parsel sayılı 5.163,94 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalı ... adına tespit ve tescil edilmiştir. Davacı ..., çekişmeli taşınmazın 1/2 payına yönelik olarak satın alma ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak tapu iptal ve tescil istemiyle dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, taşınmazın davalıya babasından intikalen geldiği, davacının taşınmazı kullanımının davalı ile karı koca olmasının doğal sonucu olup davacının taşınmazda mülkiyet hakkı bulunmadığı kabul edilmek suretiyle yazılı olduğu şekilde karar verilmiş ise de; yapılan inceleme, araştırma ve uygulama hüküm vermeye yeterli değildir. Davacı dava konusu parselin 1/2 hissesini ......... ve .......'tan satın aldığına dair 25.07.1994 tarihli senet örneğini dosyaya ibraz ederek satın alma iddiasına dayanmış, ancak söz konusu senet keşifte uygulanmadığı gibi, sadece senette satıcı görünen kişilerin tanınmadığına değinilmekle yetinilmiştir. Bu senedin keşifte yerel bilirkişi ve taraf tanıklarından sorularak uygulanmaması isabetsiz olduğu gibi davalı vekilinin 30.12.2010 tarihli celsedeki imzasız beyanında davacının bu yerdeki hakkının başka kişilere satılarak devredildiği yönündeki beyanı üzerinde durulmamış, hüküm yerinde bu beyan tartışılmamıştır. O halde mahkemece, mahallinde yerel bilirkişi ve taraf tanıkları marifetiyle senet kapsamı araştırılarak dava konusu taşınmazın kimden intikal ettiği, satıcı olduğu iddia edilen ......... ve .......'ın davalı .......... ile aynı kökten gelip gelmedikleri ve dava konusu parselde hakları olup olmadığının, hakları varsa davacıya devredip devretmediklerinin, davacının taşınmaza davalının eşi olması nedeniyle mi zilyet olduğu, yoksa taşınmazın 1/2 hissesini satın alması nedeniyle malik sıfatıyla zilyet olup olmadığı hususları araştırılarak, davacı ve davalının taşınmazdaki zilyetliklerini sürdürüş biçimi duraksamaya yer vermeyecek şekilde belirlenmeli, gerektiğinde çelişkili beyanlar yüzleştirme yapılmak suretiyle giderilmeli, tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucu göre karar verilmelidir. Eksik incelemeyle hüküm kurulması isabetsiz olup, açıklanan nedenlerle davacı ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz edene iadesine, 18.03.2015 gününde oybirliği ile karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2013/14795, Karar No: 2015/29202, Tarih: 30.09.2015

**15. Ceza Dairesi         2013/14795 E.  ,  2015/29202 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ünye Ağır Ceza Mahkemesi

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir. Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası antlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasa'ya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası antlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası antlaşma hükümleri esas alınır. Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır. İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.