muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/1867, Karar No: 2018/4870, Tarih: 21.11.2018

KARŞI OY:

Yabancı uyruklu olan sanığın, olaydan hemen sonra polisi aramaması, bıçağı yıkayıp çöpe atması, cesetten kurtulmaya çalışmasına ilişkin hususların sübut delilleri olamayacağı, yabancı uyruklu olup sınırdışı edilme korku, kaygı ve telaşı nedeniyle yapılmış hareketler olduğuna dair sanık savunmasının hayatın olağan akışına aykırı düşmeyeceği, ölenin elbiselerinde kesi izi olmamasının intihar fikrini kuvvetlendireceği, sayın çoğunluğun kabulü halinde, sanığın, ölenin üzerinde bulunan hırka ve tişörtü yukarı sıyırdıktan sonra, göğüs, meme yanına bıçakla vurmasının hayatın olağan akışına aykırı düşeceği, Adli Tıp Kurumu 1. İhtisas Kurulunun 14/01/2015 tarihli raporuna göre, ölenin, ölümüne neden olan yaralanmanın kendisi tarafından meydana getirmesini mümkün bulunduğu, özellikle Adli Tıp Uzmanı ...’un düzenlediği 12/09/2014 tarihli bilirkişi raporunda; olayda boğuşma tarzında bir kavga olduğunu gösterir olay yeri dağınıklığı ve şahısların üzerinde boğuşmaya bağlı darp cebir izi bulunmadığı, kesici delici alet yarasının bulunmadığı, ani şekilde ölüm meydana getirecek vasıfta olmadığı, ...’un kanında mücadele ve mukavemet etmesini engelleyecek uyutucu, uyuşturucu madde ve alkol bulunmadığı, üzerindeki giysilerdeki kan lekesinin dağılımı da dikkate alındığında, olayın ...’ın ifadesi ile uyumlu şekilde, ...’un kendi eylemi ile çekyatta otururken bıçağı tişörtünün üzerine çekerek vücuduna ika ettiği, gelişen iç ve dış kanama süresince oturur vaziyette kaldığı, ölümün gerçekleştiğinde sırt üstü yatar vaziyette olduğunun belirtildiği, böylece bıçağı vurma eyleminin sanık tarafından gerçekleştirildiğine dair kabulün, yorum ve varsayımdan ibaret kalacağı, bu itibarla ve sonuç olarak, sanığın, ölümü meydana getiren yarayı gerçekleştirdiğine dair her türlü şüpheden uzak, açık ve kesin delil bulunmadığından, sanığın mahkumiyetinin onanması yönündeki sayın çoğunluğun görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2016/17624, Karar No: 2018/7425, Tarih: 06.06.2018

**2. Ceza Dairesi         2016/17624 E.  ,  2018/7425 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1-Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan kuralan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Suç tarihinde 12-15 yaş grubunda olduğu anlaşılan suça sürüklenen çocuğun gece vakti sayılan saat 00.25 sıralarında müştekinin iş yerine girerek bir şey alamadan kaçması biçiminde gerçekleşen olayda, suç tarihi itibariyle 12-15 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuğun eylemine uyan 5237 sayılı TCK’nın 116/4, 31/2 maddelerinde tanımlanan iş yeri dokunulmazlığını bozma suçu için öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre aynı Kanun'un 66/1-e, 66/2 maddelerinde öngörülen 4 yıllık zamanaşımının kararın verildiği tarih olan 25/12/2013 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafii, o yer Cumhuriyet savcısı ve üst Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE,

2-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Suç tarihinde 12-15 yaş grubunda olduğu anlaşılan suça sürüklenen çocuğun, 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b, 143, 31/2 maddelerine uyan hırsızlık suçunda, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 11.12.2012 tarih ve 2012/1247 Esas ve 2012/1842 Karar sayılı kararında da belirtildiği üzere; "suçun gece vakti işlenmesi"nin, suçun daha ağır ceza verilmesini gerektiren nitelikli hali olması nedeniyle aynı Kanun'un 66/3. maddesi uyarınca dava zamanaşımı sürelerinin hesabında dikkate alındığında, TCK'nın 66/1-d, 66/2, 67/4. maddelerine göre hesaplanan 7 yıl 6 aylık ve 11 yıl 3 aylık zamanaşımı sürelerinin dolmadığı belirlenerek yapılan temyiz incelemesinde;

Suça Sürüklenen Çocuk hakkında Dr. .... Çocuk Hastalıkları ve .....Eğitim ve Araştırma Hastanesinin 29/01/2013 tarihli raporundan "meydana gelen olayı ve ilgili suçlarının hukuki anlam ve sonuçlarını algılayabildiği davranışlarını yönlendirme yeteneklerinin yeterince geliştiğinin", Adli Tıp Kurumu'nun 22/11/2013 tarihi raporundan ise "Nitelikli olarak iş yeri dokunulmazlığı ihlal etmek kilitlenmek suretiyle muhafaza altına alınan eşya hakkında hırsızlığa teşebbüs fiiliyle ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin azalmış olduğunun, 32/1 madde kapsamında olmadığının" bildirildiğinin anlaşılması karşısında, her iki rapor arasındaki çelişkinin giderilerek sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafii, o yer Cumhuriyet savcısı ve üst Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 06/06/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3848, Karar No: 2017/7129, Tarih: 01.03.2017

**5. Hukuk Dairesi         2016/3848 E.  ,  2017/7129 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmış ise de, alınan rapor hüküm kurumaya elverişli değildir. Şöyle ki;

Hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda incelenen emsal taşınmazlarla dava konusu taşınmazın kıyaslanması sonucu ayrı ayrı bulunan metrekare fiyatlarının ortalaması alınarak değer biçilmesi doğru olmadığı gibi, dava konusu taşınmaz ile hükme esas alınan bilirkişi raporunda somut emsal olarak kabul edilen taşınmazların Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından belirlenen emlak vergisine esas olan m2 değerlerinin karşılaştırılmasında; emsal taşınmazlar ile dava konusu taşınmaz aynı değerde olduğu halde dava konusu taşınmazın ... parsel numaralı emsalden değersiz, ... parsel numaralı emsalden ise daha değerli olduğu kabul edilerek vergi değerlerine ters düşecek şekilde yeterli, inandırıcı ve somut gerekçelere de dayandırılmadan bilimsel olmayan yöntem ile değer biçilmesi de doğru değildir.

Bu durumda taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi, dava konusu taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazların ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Sicil Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 01/03/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2980, Karar No: 2016/7371, Tarih: 03.11.2016

**11. Ceza Dairesi         2016/2980 E.  ,  2016/7371 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : 1.Sanık ... hakkında defter ve belgeleri ibraz etmemek suçundan mahkumiyet, hükmün açıklanmasının geri bırakılması

2.Sanık ... hakkında 2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak suçlarından mahkumiyet

3.Sanık ... hakkında 2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak suçundan mahkumiyeti 4.Sanıklar ... ve ... hakkında sahte fatura kullanmak suçundan beraat

1-Sanık ... hakkında defter ve belgeleri ibraz etmemek suçundan verilen karara yönelik sanık müdafiinin temyiz itirazlarının incelemesinde;

Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararların 5560 sayılı Yasa ile değişik 5271 sayılı CMK'nun 231/12. maddesi uyarınca temyizinin mümkün olmayıp, itiraza tabi olduğu anlaşılmakla, sanık müdafinin vaki temyiz isteminin 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 264/2. maddesi uyarınca başvurunun, itiraz dilekçesi olarak kabulü ile gereğinin mahallinde takdir ve ifasına,

2-Sanıklar ... ve ... hakkında 2008-2009 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak suçundan verilen beraat kararlarına yönelik katılan idare vekilinin, sanık ... hakkında 2008-2009, sanık ... hakkında 2010-2011 takvim yıllarında “sahte fatura kullanmak” suçundan verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik ise sanıklar müdafilerinin temyiz itirazlarının incelemesinde;

Vergi tekniği ve vergi suçu raporlarında bahsedilen suça konu faturaların, gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi bakımından, mal ve para akışını gösteren taşıma ve sevk irsaliyeleri, teslim-tesellüm belgeleri, bedellerinin ödendiğine dair ticari teamüle uygun kanıtlama yeteneği olan banka hesapları ve kasa mevcudu ile uyumlu geçerli belgeler olup olmadığı ve faturaları düzenleyenler hakkında karşıt inceleme yapılıp yapılmadığı, yapılmışsa düzenlenen raporlar, açılmışsa dava dosyaları getirilip incelenerek özeti duruşma tutanağa geçirilip, bu dosyayı ilgilendirilen delilerin onaylı örnekleri dosyaya aktarılıp, dosyaya sunulan ödeme belgeleri de incelenip, her iki şirkete ait defter ve belgeler üzerinde suçun unsurlarının oluşup oluşmadığının tespiti açısından bilirkişi incelemesi yaptırılıp,toplanan deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre sanıkların hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik inceleme ve sanıklar ... ve ... hakkında kurulan mahkumiyet hükümlerinin hangi delillere dayanılarak verildiği somut olarak gerekçelendirilmeden yetersiz gerekçe ile yazılı şekilde hüküm tesisi,

Kabule göre ise;

b-Sanık ... müdafinin esasa ilişkin son savunmasında, sanık hakkında lehe olan tüm hükümlerin uygulanmasını talep etmesi karşısında, sanığın 2008 takvim yılına ilişkin cezasının ertelenip ertelenmeyeceğinin mahkemece tartışılmaması,

Kabule göre ise;

b-Sanık ... müdafinin esasa ilişkin son savunmasında, sanık hakkında lehe olan tüm hükümlerin uygulanmasını talep etmesi karşısında, sanığın 2008 takvim yılına ilişkin cezasının ertelenip ertelenmeyeceğinin mahkemece tartışılmaması,

c- 5237 sayılı TCK’nun 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ... müdafileri ile katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 03.11.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/4151, Karar No: 2024/1467, Tarih: 25.01.2024

**2. Ceza Dairesi         2022/4151 E.  ,  2024/1467 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/2665 E., 2019/2385 K.

ŞİKÂYETÇİ : ...

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜMLER : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEMYİZ EDENLER : Sanık ... müdafii, sanık ..., sanık ...

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin, 23.10.2019 tarihli ve 2018/2665 Esas, 2019/2385 Karar sayılı kararının, sanık ... müdafii ile sanıklar ... ve ... tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde;

Anayasanın 40 ıncı maddesinin ikinci fıkrası, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 34/2 ve 232/6. maddeleri gereğince, kararlar ve hükümlere karşı başvurulabilecek yasa yolları, süreleri, sürelerin ne zaman başlayacağı, başvuru mercii, şekli ve sonuçlarının kuşkuya yer vermeyecek şekilde ilgililere açıkça bildirilmesinin gerekmesi, anılan Kanun'un 294/1 maddesinde "Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır." şeklinde, 295/1 maddesinde ise "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir." biçimde düzenlemeler bulunması, sanık ...'a tebliğ olunan hükme yönelik olarak sunmuş olduğu 15.11.2019 tarihli temyiz dilekçesinde hükmün hukuki yönüne ilişkin bir sebep içermediği, kararın son bölümünde, temyiz başvurusunda hükmün neden dolayı bozulmasının istendiğine dair temyiz sebebi gösterilmesinin zorunlu olduğuna, gösterilmemesi halinde ise temyiz isteminin reddedilebileceğine dair bildirimi içeren ihtaratın yer almadığı, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 17.03.2021 tarih ve 2019/9. MD-554 Esas ve 2021/117 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere, hak kaybının önlenmesi bakımından sanık Enver Balçok'a yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda yapılacak meşruhatlı tebligatla, tebliğden itibaren yedi günlük süre içerisinde, yasal düzenlemeye uygun şekilde temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçe verebileceği, aksi halde sebep yokluğundan temyiz isteminin reddedileceği hususunda ihtar yapılmasının gerektiği anlaşılmakla;

Yukarıda belirtilen şekilde sanık ...'a tebligatın yapıldığı tarihten itibaren 5271 sayılı Kanun'un 295/1. maddesi uyarınca yedi günlük yasal süre içinde ek gerekçeli temyiz dilekçesi sunulmadığı takdirde temyiz talebinin reddedileceğine ilişkin ihtaratlı tebligat yapılarak buna ilişkin evrakın dosyaya konulması, sanığa süresi içerisinde gerekçeli olarak hükmü temyiz etmesi halinde temyiz dilekçesi ve buna ilişkin düzenlenecek olan ek tebliğname ile birlikte, gerekçeli temyiz isteminde bulunulmaması halinde ise mevcut haliyle incelenmek üzere yeniden Dairemize gönderilmesi için, dosyanın incelenmeksizin İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 25.01.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11260, Karar No: 2013/19124, Tarih: 26.06.2013

**8. Ceza Dairesi         2012/11260 E.  ,  2013/19124 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık ve genel güvenliği kasten tehlikeye sokacak şekilde silahla ateş etme

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

I-“Genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması” suçundan kurulan hükme ilişkin temyiz incelemesinde;

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanığın, suçun sübuta ermediğine ve eksik araştırma ile karar verildiğine yönelik temyiz itirazları yerinde görülmediğinden reddiyle hükmün (ONANMASINA),

II-“6136 sayılı Yasaya aykırılık” suçundan kurulan hükme yönelik temyizine gelince;

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen kanıtlara, mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine göre sanığın suçun sübuta ermediğine ve eksik araştırma ile karar verildiğine yönelik yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, ancak:

1- Sanık hakkında 6136 sayılı Yasanın 13/1 madde ve fıkrası uyarınca verilen 1 yıl hapis cezasının TCK.nun 50/1-a madde ve fıkrası uyarınca paraya çevrilmesi sırasında bir yılın 365 gün yerine 360 gün kabulüyle noksan ceza tayin edilmesi,

2- 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda cezaların içtimaına ilişkin bir hüküm bulunmadığı ve 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 99. maddesinde “…hükmolunan her bir ceza diğerinden bağımsızdır, varlıklarını ayrı ayrı korurlar” hükmünü içerdiği gözetilmeden doğrudan hükmolunan adli gün para cezaları ile kısa süreli hürriyeti bağlayıcı cezadan çevrilme adli gün para cezalarının içtima edildikten sonra adli para cezasına çevrilmesine karar verilmesi,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususların, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükümden TCK. nun 50/1-a ve 52/2. maddelerinin tatbikine ilişkin (c), (d) ve (e) bendleri çıkartılarak yerine 6136 sayılı Yasanın 13/1. madde ve fıkrası uyarınca hükmolunan 1 yıl hapis cezasının “TCK.nun 50/1-a madde ve fıkrası uyarınca beher günü 20 TL'den 7300 TL adli para cezasına çevrilmesine, doğrudan para cezasına esas alınan 30 günün TCK.nun 52/2 madde ve fıkrası uyarınca beher günü 20 TL'den 600 TL para cezasına dönüştürülmesine”; sanığa hükmolunan hapis cezasından çevrilme 7300 TL adli para cezanın, aleyhe temyiz bulunmaması nedeniyle CMUK.nun 326/son maddesi uyarınca 7200 TL adli para cezası olarak infazına” ibaresinin yazılması suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükümlerin (DÜZELTİLEREK ONANMASINA), 26.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17095, Karar No: 2014/5335, Tarih: 19.03.2014

**11. Hukuk Dairesi         2013/17095 E.  ,  2014/5335 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hasımsız olarak verilen 19.09.2013 tarih ve 2013/277-2013/138 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı, ilçe merkezinde işletmeciliğini yaptığıadına olan adlı petrol istasyonunun faaliyetlerini ailesi olan ailesi ile Karatekin ailesi arasında meydana gelen husumetten dolayı 01.08.2011 tarihinde durdurduğunu, o günden sonra petrol istasyonuna hiç uğramadığını, bu süre zarfında işyerinde soygun ve hırsızlık olayının meydana geldiğini, bu olayın 'nce tutulan tutanaklarda, CD görüntüleri ve olay yeri raporunda belirtildiğini, bu olayla ilgili ceza davasının devam ettiğini, soygun ve hırsızlık olayında nelerin çalındığını bilmediğini,gelen vergi müdürleri ve denetmenlerinin 2008, 2009, 2010 yıllarına ait gelir, gider, fatura, senet giriş ve çıkış belgelerini istediklerinde belgeler için faaliyetini durdurdukları işyerine gittiklerinde hiçbir şeyin yerli yerinde olmadığını gördüklerini ileri sürerek, cezai bir durumla karşı karşıya kalmamak için taraflarına zayi belgesi verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, hırsızlık olayının 05/09/2011 tarihinde meydana geldiği, işbu dava tarihinin 05/06/2013 olduğu ve davacının 19/09/2013 tarihli duruşmada zayiyi 6 ay öncesinde öğrendiğini beyan ettiği, dolayısıyla davacının mülga TTK'nın 68. maddesindeki 15 günlük süre içerisinde zayi belgesi verilmesi için dava açmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacının tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacının bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 0,90 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 19.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5763, Karar No: 2019/3360, Tarih: 23.05.2019

**1. Hukuk Dairesi         2016/5763 E.  ,  2019/3360 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL - BEDEL

Taraflar arasında birleştirilerek görülen tapu iptali ve tescil, bedel davası sonunda, yerel mahkemece asıl davanın kabulüne, birleştirilen davada 15 nolu bağımsız bölüm bakımından davanın kabulüne, diğer taşınmaz yönünden davanın husumet yokluğundan usulden reddine ilişkin olarak verilen karar davalılar vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'in raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Asıl ve birleştirilen davalar, ehliyetszilik ve muris muvazaası hukuksal nedenlerine dayalı tapu iptali ve tescil, olmadığı takdirde tenkis istemine ilişkindir.

Asıl davada davacılar, mirasbırakanları ...’ın ... ada ... parseldeki 9 nolu dükkanını, davalı oğlu ... 'ın yakın arkadaşı olan diğer davalı ...'e satış yoluyla devrettiğini, temlikin mirastan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu, temlik tarihinde mirasbırakanın hukuki ehliyeti haiz olmadığını ileri sürerek çekişmeli taşınmazın miras payları oranında tapu kaydının iptali ile adlarına tesciline, olmazsa taşınmazın dava tarihindeki rayiç satış değerinin kazandırma tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte, tenkise tabi tutularak paylaştırılmasına karar verilmesini istemişler, birleştirilen davada aynı nedenlerle ..., ... ada ..., ... ada ..., ... ada ... parseldeki 15 nolu bağımsız bölümün miras payları oranında tapu kaydının iptali ile adlarına tesciline, olmazsa taşınmazın dava tarihindeki rayiç satış değerinin kazandırma tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte tenkise tabi tutularak paylaştırılmasına karar verilmesini istemişlerdir.

Davalılar, temliklerin bedeli karşılığında yapıldığını belirterek davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, temliklerin muvazaalı olduğu gerekçesi ile asıl davanın kabulüne, birleştirilen davada 15 nolu bağımsız bölüm bakımından davanın kabulüne, diğer taşınmazlar yönünden davanın husumet yokluğundan usulden reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; 1933 doğumlu mirasbırakan ...’ın 28.05.2010 tarihinde ölümü ile geride mirasçı olarak davacı çocukları ..., ..., ..., ... ve ..., davalılardan oğlu ... ile dava dışı eşi ... ve çocukları ..., ... ve ...’in kaldıkları, mirasbırakanın ... ada ... parseldeki 9 ve 15 nolu bağımsız bölümer ile ..., ... ada ..., ... ada ... ve ... ada ... parsel sayılı taşınmazlarını 21.05.2010 tarihinde diğer davalı ...’e satış suretiyle temlik ettiği, ...’un da ..., ... ada ... ve ... ada ... parsel sayılı taşınmazları 13.05.2011 tarihinde dava dışı ... 'e satış yoluyla devrettiği anlaşılmaktadır.