muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/1145, Karar No: 2024/1232, Tarih: 29.02.2024

**7. Hukuk Dairesi         2023/1145 E.  ,  2024/1232 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/191 E., 2022/1932 K.

KARAR : Davanın reddine

İLK DERECE MAHKEMESİ : Kayseri 9. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/35 E., 2021/318 K.

Taraflar arasındaki mirasın reddine ilişkin yabancı mahkeme kararının tanıma ve tenfizi davasında davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulüne, İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekillerince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin kardeşi, davalıların miras bırakanı ...'in 10.02.2012 tarihinde Almanya'da vefat ettiğini, Alman Kanunlarına uygun olarak murisin çocukları olan ... ve ... ile murisin eşi ...'in müteveffanın mirasını kayıtsız şartsız olarak reddettiğini, yabancı mahkeme kararının Türkiye Cumhuriyeti Mahkemeleri tarafından tanınmadığı için Türkiye sınırları içerisinde hukuki geçerliliğinin bulunmadığını, Alman mahkemelerinde mirası reddeden ..., ... ve ... halen Türkiye'de müteveffanın mirasçıları olarak göründüğü, Tempelpof-Kreuzberg Sulh Mahkemesinin 06.08.2013 tarihli kararının tanınmasını ve tenfizini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalılar vekili cevap dilekçesinde; açılan davayı kabul etmediklerini, müvekkillerinin mirası reddinin Almanya'da geçerli olmak üzere yapıldığını, Türkiye'deki malvarlığına ilişkin olmadığını, Türk Kanunlarına göre ölümden itibaren 3 aylık süre geçtikten sonra mirasın reddinin yapılamadığını, haksız ve yersiz açılan davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

II. CEVAP

Davalılar vekili cevap dilekçesinde; açılan davayı kabul etmediklerini, müvekkillerinin mirası reddinin Almanya'da geçerli olmak üzere yapıldığını, Türkiye'deki malvarlığına ilişkin olmadığını, Türk Kanunlarına göre ölümden itibaren 3 aylık süre geçtikten sonra mirasın reddinin yapılamadığını, haksız ve yersiz açılan davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davalıların muris ...'in mirasını dava konusu yabancı mahkeme kararları ile reddetmiş oldukları, Türk Hukuk sisteminde de mirasın gerçek reddinde hukuki açıdan bir ilam hükmünden bahsedilemeyeceği, mirasçının süresi içerisinde görevli mahkemeye ret iradesini beyan etmesi halinde bu durumun tespiti açısından mahkemenin özel kütüğüne yazılmasının yeterli olacağı, tanınması ve tenfizi istenilen yabancı mahkeme kararının da mirasın gerçek reddini tescil eden beyan niteliğinde bir karar olduğu, davalıların red beyanı tespit edilerek kararların adli görevli tarafından mahkeme kararı olarak imzalandığı, mahkeme mührünü ve apostilini taşıdığı, tenfiz şartlarının olduğu, yabancı mahkeme kararlarının münhasıran Türk mahkemelerinin yetkisine giren ve kamu düzenine aykırı bir karar olmadığı anlaşılmakla davanın kabulüne; Almanya, Tempelpof- Kreuzberg Sulh Mahkemesinin Dosya No: 62 VI 842/13 sayılı 06.08.2013 tarihli ... ve ...'in mirasın reddine ilişkin, Spandau Sulh Mahkemesinin ...'in mirasın reddine ilişkin dosya No: 63 VI 255/13 63 I 130/13 sayılı 06.08.2013 tarihli kararının 5718 sayılı Milletlerarası Özel Hukuk ve Usul Hukuku Hakkında Kanununun 50 vd. maddeleri gereğince tanınmasına ve tenfizine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalılar vekili istinaf dilekçesinde; İlk Derece Mahkemesince verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu, Tempelpof-Kreuzberg Sulh Mahkemesinin 06.08.2013 tarihli kararının tanınması ve tenfizi istenmiş olmasına rağmen İlk Derece Mahkemesinin bu kararı değil, talep konusu olmayan Spandau Sulh Mahkemesinin ...'in mirasın reddine ilişkin dosya No: 63 VI 255/13 63 I 130/13 sayılı kararının da tanınması ve tenfizine karar verdiğini, MÖHUK 52,53 vd. maddeleri uyarınca tanıma ve tenfiz kararı istenen yabancı mahkeme kararının kesinleşmiş olmasının şart olduğunu, dava konusu tanınması ve tenfizi istenen mahkeme kararlarının kesinleşmediğini, tanınmasına ve tenfizine karar verilen yabancı mahkeme kararlarının açıkça kamu düzenine aykırı olduğunu, bu nedenlerle İlk Derece Mahkemesince verilen kararın kaldırılarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; 4721 sayılı TMK'nın 612 nci maddesinin "En yakın yasal mirasçıların tamamı tarafından reddolunan mirasın sulh mahkemesince iflas hükümlerine göre tasfiye edileceğini, tasfiye sonunda arta kalan bir değer varsa bunun mirasını reddetmemişler gibi hak sahiplerine verileceğini" öngörmekte olduğu, buradaki "en yakın mirasçılar" kavramıyla anlatılmak istenenin, murisin ölümünde ilk bakışta ve doğrudan doğruya mirasçı sıfatına sahip olan yasal mirasçılar olduğundan, muris ...'in en yakın yasal mirasçılarının tamamı tarafından mirasın reddolunduğu belirtildiğine göre muris ...'in kardeşi olan davacının mirasçı konumuna geçtiği söylenemeyeceğinden, mirasçı konumunda olmayan davacının tanıma ve tenfiz talebinde bulunabilmesi için hukuki yararı mevcut olmadığından davalıların istinaf başvurusunun kabulüne; yeniden esas hakkında karar verilmesi amacıyla Kayseri 9. Asliye Hukuk Mahkemesinin 03.11.2021 tarihli, 2021/35 Esas, 2021/318 Karar sayılı kararının kaldırılmasına, davanın hukuki yarar dava şartı yokluğundan 6100 sayılı HMK'nın 114/1-h ve 115/2 maddeleri gereğince usulden reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1. Davacı vekili temyiz dilekçesinde; söz konusu mahkeme kararlarının tanınması ve tenfizinde kamu yararının olduğunu, reddi miras kararının yalnızca talep edildiği ülkede etki etmesinin beklenmesinin açık bir hakkın kötüye kullanılmasına sebebiyet vereceğini belirterek kararın bozulmasını istemiştir.

2. Davalı vekili temyiz dilekçesinde; dava konusu kararların tanınması ve tenfizi mümkün olmayan kararlardan olmaları nedeniyle sadece hukuki yarar yokluğu nedeniyle usulden değil, aynı zamanda usul ve esasa ilişkin olan ve cevap ve ikinci cevap dilekçemizde ve istinaf başvuru dilekçemizde yer alan diğer nedenlerden dolayı da davanın reddine karar verilmesi gerektiğini belirterek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, mirasın reddine ilişkin yabancı mahkeme kararının tanıma ve tenfizi istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 5718 sayılı Milletlerarası Özel Hukuk Ve Usul Hukuku Hakkında Kanun’un 20 nci ve 43 üncü maddeleri.

2. 4721 sayılı TMK'nın 612. maddesi "En yakın yasal mirasçıların tamamı tarafından reddolunan mirasın sulh mahkemesince iflas hükümlerine göre tasfiye edileceğini, tasfiye sonunda arta kalan bir değer varsa bunun mirasını reddetmemişler gibi hak sahiplerine verileceğini" öngörmektedir. Buradaki "en yakın mirasçılar" kavramıyla anlatılmak istenen, murisin ölümünde ilk bakışta ve doğrudan doğruya mirasçı sıfatına sahip olan yasal mirasçılardır.

3. Değerlendirme

2. 4721 sayılı TMK'nın 612. maddesi "En yakın yasal mirasçıların tamamı tarafından reddolunan mirasın sulh mahkemesince iflas hükümlerine göre tasfiye edileceğini, tasfiye sonunda arta kalan bir değer varsa bunun mirasını reddetmemişler gibi hak sahiplerine verileceğini" öngörmektedir. Buradaki "en yakın mirasçılar" kavramıyla anlatılmak istenen, murisin ölümünde ilk bakışta ve doğrudan doğruya mirasçı sıfatına sahip olan yasal mirasçılardır.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, taraf vekillerinin temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenlere yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

29.02.2024 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/16781, Karar No: 2011/2983, Tarih: 21.03.2011

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2010/16781 E.  ,  2011/2983 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı Hazine tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

K A R A R

Hükmüne uyulan Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 09.03.2009 tarih 2009/1370 -3836 sayılı kararında özetle: “Dairede temyiz incelemesi yapılan, birbirine bitişik ya da yakın komşu olan ve tümü 1990 yılında yapılıp kesinleşen orman kadastrosunda orman arazisi olarak sınırlandırılan taşınmaza komşu bulunan, dava konusu parsellerin bir kısmı vergi kayıtlarına, bir kısmı hem vergi kaydı hem sınırı ... olmayan vergi beyannamesine, bir kısmı da belgesiz kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanılarak davalı kişiler adına tesbit edildiği, Hazine tarafından bu parsellerin tümü hakkında aynı iddia ile dava açıldığı, bir kısım parsellere uygulanan 1936 tarihli vergi kayıtlarının orman tahdit yönünü orman, çalılık, taşlık gibi değişebilir sınırlar okuduğu, mahkemece vergi kayıtlarının yüzölçümüne değer verilerek kayıt fazlasının ormandan açıldığı gerekçesiyle Hazine adına, kayıt miktarının da davalı kişiler adına tesciline karar verildiği, 1936 tarihli vergi kayıtları ile sınırları ... olmayan ancak yüzölçümü belirtilen 1977-1981 yıllarına ait emlak beyanname kayıtları uygulanan parsellere ait dava dosyalarında daha fazla yüzölçümlü emlak beyan kayıtlarına değer verilerek hüküm kurulduğu, tüm dosyalarda birbirine yakın olan parsellerde ormancı bilirkişiler tarafından düzenlenen ve kesinleşen orman kadastro haritaları ile kadastro paftalarının irtibatlı olmadığı, dava konusu taşınmazlar ormana bitişik olduğu halde eski ve yeni tarihli memleket haritaları ile ... fotoğrafları uygulanıp bu belgelerde dava konusu parselin konumunun ve niteliğinin gösterilmediği, zilyetlik konusunda beyanda bulunan bilirkişi ve tanık beyanlarının doğruluğunun bu resmi belgelerle denetlenmediği, kayıt miktar fazlası bulunan parsellerin bazılarında kayıt miktar fazlasının tarla niteliği ile bazılarında eylemli durum gözönünde bulundurulup meşelik ya da ham toprak niteliği ile tescil edildiği, Hazine davasının kısmen kabul edildiği dosyalarda kişilerin hiç bir dosyada bir temyizinin bulunmadığı, Hazine davasının tamamen ya da kısmen red edilen dosyaların tümümün Hazine tarafından temyiz edildiği, bu nedenlerle Hazine davasının kısmen kabulüne karar verilen ve davalı kişilerce temyiz edilmeyen bölümler yönünden Hazine yararına usulü kazanılmış hak oluştuğu, ne var ki Hazine davasının kısmen ya da tamamen reddine karar verilen dosyalarda yapılan inceleme ve araştırmanın hüküm vermeye yeterli olmadığı” gereğine değinilmiştir. Mahkemece bozma kararına uyulduktan davanın kısmen kabulüyle 122 ada 12 parselin (D) ile gösterilen 7314,94 m2 ve (F) ile gösterilen 6789,29 m2’lik kısımlarının orman vasfı ile; (E) ile gösterilen 1600,81 m2’lik kısmının tarla vasfıyla Hazine adına, (C) ile gösterilen 2685,06 m2’lik kısmının tespit gibi davalı adına tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm davacı Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yörede tespit tarihinden önce 1990 yılında yapılan ve 14.12.1990 tarihinde ilan edilerek kesinleşen orman kadastrosu ve 2/B madde uygulaması bulunmaktadır.

Dosya kapsamına ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince işlem yapılarak hüküm kurulmuş olduğuna göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Yasasının değişik 13/j maddesi gereğince harç alınmasına yer olmadığına 21/03/2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/8003, Karar No: 2020/1050, Tarih: 12.02.2020

**2. Hukuk Dairesi         2019/8003 E.  ,  2020/1050 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı erkek tarafından kusur belirlemesi, tazminatlar, nafakalar, velayet ve kişisel ilişki yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı erkeğin aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumlarına, nafakanın niteliğine, günün ekonomik koşullarına göre ortak çocuk yararına takdir edilen iştirak nafakası çoktur. Mahkemece Türk Medeni Kanunu'nun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak daha uygun nafakaya hükmedilmesi gerekir. Bu yön gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, dosyanın ilgili bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine oybirliğiyle karar verildi. 12.02.2020 (Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2018/1521, Karar No: 2019/6226, Tarih: 01.04.2019

**2. Ceza Dairesi         2018/1521 E.  ,  2019/6226 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Temyiz isteminin reddi

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Yasanın 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3000 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükmünün temyizi mümkün olmadığından, temyiz isteminin reddine dair 10.06.2014 tarihli ek kararda isabetsizlik bulunmadığından sanık müdafinin ek karara yönelik temyiz talebinin reddine dair ek kararın ONANMASINA, 01/04/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1656, Karar No: 2024/1270, Tarih: 27.03.2024

**3. Hukuk Dairesi         2023/1656 E.  ,  2024/1270 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/663 E., 2022/687 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Samsun 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2020/481 E., 2021/553 K.

Taraflar arasındaki birliğin tasfiyesi davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından istinaf edilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince 28.01.2022 tarihli ek karar ile davacı vekilinin miktar itibariyle kesin karara yönelik istinaf dilekçesinin reddine karar verilmiştir.

Ek kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince ek karar dikkate alınmaksızın ilk istinaf dilekçesine göre işin esası incelenerek başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü;

I. DAVA

Davacı vekili; Samsun 3. Sulh Hukuk Mahkemesinin 12.02.2019 tarihli ve 2018/556 E., 2019/190 K., sayılı kararıyla, 2013 yılından itibaren olağan genel kurul toplantılarını yapmayan davalı birliğin Türk Medeni Kanunu'nun 87 nci maddesinin beşinci fıkrası gereğince kendiliğinden sona erdiğinin tespitine karar verildiğini ileri sürerek, birliğin tasfiyesine karar verilmesini istemiştir.

II. CEVAP

Davalı; davaya cevap vermemiş, davalı birlik temsilcisi duruşmada verdiği beyanında; birliğin tasfiye edilmesini istediğini belirtmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

1. İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; Samsun 3. Sulh Hukuk Mahkemesinin 2018/556 E., 2019/190 K. sayılı dosyanın incelenmesinde; 2003 ve devamı yıllarda olağan genel kurul toplantısını yapmayan davalı ...Derneği'nin Türk Medeni Kanunu'nun 87 nci maddesinin beşinci fıkrası gereğince kendiliğinden sona erdiğinin tespitine karar verildiği, kararın istinaf edilmeksizin 24.05.2019 tarihinde kesinleştiği, Mahkemece yapılan araştırmada davalı birliğin aktif-pasif mal varlığının bulunmadığının tespit edildiği, birlik tüzüğünde tasfiyenin ne şekilde yapılacağına dair hüküm bulunmadığı, 5200 sayılı Tarımsal Üretici Birlikleri Kanunu'nun 20 nci maddesinde yapılan atıf gereğince Dernekler Kanunu ve Yönetmelik hükümleri gereği, davanın kabulüne, Samsun 3. Sulh Hukuk Mahkemesinin 24.05.2019 tarihinde kesinleşen 2018/556 E., 2019/190 K. sayılı ilamı ile kendiliğinden sona erdiğinin tespitine karar verilen davalı Samsun İli Merkez Kivi Üreticileri Birliğinin tasfiyesine karar verilmiştir.

2. İlk Derece Mahkemesinin 28.01.2022 ek kararıyla; kesinlik sınırının 01.01.2021 tarihinden itibaren 5.880,00 TL olduğu, eldeki davada; davanın ve kararın niteliği ile karar tarihinde yürürlükte bulunan ...Ü.T. hükümleri dikkate alındığında istinafa konu edilen vekalet ücreti miktarının 5.100,00 TL olduğu, karar tarihindeki istinaf kesinlik sınırı altında kaldığı anlaşıldığından, davacı vekilinin miktar itibariyle kesin karara yönelik istinaf dilekçesinin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen ek kararına karşı, davacı vekili süresi içinde istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili; vekalet ücreti ve yargılama giderlerinin davalıya yükletilmesine karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; davanın derneğin tasfiyesine ilişkin olup, konusunun para ile değerlendirilmesi mümkün olmadığından miktar itibariyle kesin olmasının söz konusu olmadığı nazara alınarak Yerel Mahkemenin istinaf isteminin usulden reddine ilişkin ek kararı dikkate alınmaksızın ilk istinaf dilekçesine göre işin esasının incelendiği, İlk Derece Mahkemesinin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı kanaatine varıldığından, davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; kararın vekalet ücreti yönünden bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava; birliğin tasfiyesi istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 5200 sayılı Tarımsal Üretici Birlikleri Kanunu'nun 20 nci maddesi.

2. 5253 sayılı Dernekler Kanunu'nun "Tasfiye" başlıklı 15 inci maddesi.

3. Dernekler Yönetmeliği'nin "Tasfiye" başlıklı 89 uncu maddesi.

3. Değerlendirme

Davacı tarafından açılan birliğin tasfiyesi davasının kabulüne karar veren İlk Derece Mahkemesince davacı lehine maktu vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile vekâlet ücretine hükmedilmemesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370 inci maddesinin ikinci fıkrası hükmü uyarınca temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının ortadan kaldırılması ve İlk Derece Mahkemesi kararının düzeltilerek onanması gerekir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı İstinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı İstinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. Davacı vekilinin vekalet ücretine yönelik temyiz itirazının kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının hüküm fıkrasının 5 numaralı bendinin çıkartılarak yerine "5-Davacı kendisini vekil ile temsil ettirdiğinden karar tarihi itibariyle yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi hükümlerine göre belirlenen 5.100,00 TL vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine," cümlesinin yazılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

27.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.