muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/30570, Karar No: 2024/731, Tarih: 23.01.2024

3. Tanık... Keleş ... sanığın kendisi adına keşide tarihini paraf edip değiştirdiğini, ancak kendisinin bundan haberinin olmadığını, kendisinin izni ve rızası olmadan çekin keşide tarihini sanığın değiştirdiğini, sanık her ne kadar bankaya 25.000 TL yatırmış ise de, aynı tarihte sanığın kendisine vermiş olduğu başka bir çekin ödeme gününün de olduğunu, sanığın yatırmış olduğu parayı bahsetmiş olduğu bu diğer borcuna karşılık olarak kendisinin tahsil ettiğini, yani sanıktan daha önceki alışverişlerinden kaynaklanan başka borcuna mahsuben bu parayı aldığını, suç konusu çek ile ilgili herhangi bir ödeme yapılmadığını, kendisine fotokopisi gösterilen çekteki imzanın ve yazıların kendisine ait olduğunu, ancak paraf edilerek değiştirilen 10.05.2014 olan keşide tarihi ve üzerindeki paraf imzasının kendisine ait olmadığını, sanığın kendisinin adına izni olmadan çekin keşide tarihini değiştirip paraf ettiğini beyan etmiştir.

4. Kriminal rapor ile ... çekin ön yüzünde keşide tarihi bölümünde atılı bulunan imzanın ...'ın elinden çıkmayıp adı geçenin orijinal imzaları model alınıp takliden atılmış olduğu, ... çekin ön yüzünde keşide tarihi bölümünde atılan imzanın ilk nazarda ... elinden çıkmadığının fark edilemeyeceği cihetle söz konusu çekin aldatma kabiliyetini haiz olduğu yönünde görüş bildirilmiştir.

5. Suça konu çek aslı Mahkemece incelenerek unsurları bakımından normal bir çek görünümünde olduğu ve unsurlarının tam olduğu konusunda gözlem yapılmıştır.

6. Suça konu belgenin dosyada delil olarak saklanmasına karar verilmiştir.

7.Yapılan yargılama neticesinde sanık hakkında gerekçeleri açıklanarak takdir ve teşdit uygulanmak suretiyle belirlenen cezalardan takdiri indirim yapılmış ancak yasal koşullar mevcut olmadığından erteleme ve hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümleri uygulanmaksızın inceleme konusu mahkûmiyet hükümleri kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

1. Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 23.01.2018 tarihli ve 2017/463 Esas 2018/20 Karar sayılı ve 23.01.2018 tarihli ve 2015/962 Esas, 2018/16 Karar sayılı ilamlarında da belirtildiği üzere, nitelikli dolandırıcılık suçu yönünden, hükmolunan adli para cezasının ödenmemesi halinde uygulanacak olan 5275 sayılı Kanun'un 106 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında, 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanan 6545 sayılı Kanun'un 81 inci maddesiyle yapılan değişikliğin ve her iki suç yönünden de 5237 sayılı Kanun’un 53 üncü maddesinin uygulanmasında, 24.11.2015 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanan, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemlere uyan suç vasıfları ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık hakkında kurulan hükümlerde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İnegöl Ağır Ceza Mahkemesinin, 02.02.2016 tarihli ve 2015/118 Esas, 2016/22 Karar sayılı kararında katılan vekili ve sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan vekili ve sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

23.01.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6695, Karar No: 2016/9694, Tarih: 25.05.2016

**13. Ceza Dairesi         2015/6695 E.  ,  2016/9694 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanığın yokluğunda verilen hükmün usulüne uygun olarak tebliğ edilmiş olmasına rağmen sanığın CMUK'un 310/1. maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süre geçtikten sonra 04.11.2014 tarihinde temyiz talebinde bulunduğu, yapılan temyiz isteminin mahkemesince 05.01.2015 tarihli ek kararla reddedildiği, ek kararın tebliği üzerine yasal süresi içinde sanık tarafından temyiz edildiği anlaşılmakla, temyiz talebinin reddine dair 05.01.2015 tarihli ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden CMK'nın 296. maddesi uyarınca temyiz isteminin reddine ilişkin kararın ONANMASINA 25.05.2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 1999/7298, Karar No: 1999/7957, Tarih: 15.11.1999

14. Hukuk Dairesi 1999/7298 E., 1999/7957 K.

**14. Hukuk Dairesi 1999/7298 E., 1999/7957 K.**

**- BEDELİN NOKSAN ÖDENMESİ

- MAHKEMENİN GÖREVİ

- SATIŞ VAADİ SÖZLEŞMESİNE DAYALI TESCİL**- 818 S. BORÇLAR KANUNU [ Madde 81 ]

- 818 S. BORÇLAR KANUNU [ Madde 213 ]

- 1086 S. HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) [ Madde 5 ]

**"İçtihat Metni"**

(Y. HGK. Kararı- 14.2.1996 tarih ve 1995/14-963 E. 1996/69 K. s.)

Davacı (K. davalı) vekili tarafından, davalı (K. davacı) aleyhine 28.4.1999 tarihli dilekçe ile satış vaadi sözleşmesine dayalı tapu iptali ve tescil istenmesi, karşı davacı tarafından da K. davalı aleyhine 23.6.1999 gününde verilen dilekçe ile satış vadi sözleşmesinin iptali istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; tapu iptali ve tescil isteminin reddine, sözleşmenin iptali davası yönünden de mahkemenin görevsizliğine dair verilen 29.6.1999 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı (K. davalı) vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne duruşma isteminin tapu iptali tescil davası yönünden değerden, görevsizlik kararı yönünden de mahiyeti gereği reddine karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

Davacı, davalıdan 4.1.1991"tarihli noterde resen düzenlenen satış vaadi sözleşmesi uyarınca 1/2 payını satın aldığı 13 parsel sayılı taşınmaz üzerindeki 5 nolu bağımsız bölümdeki, davalı payının iptali ile adına tescilini istemiştir.

Davalı, satış bedelinin ödenmediğini savunmuş ve usulünce açtığı karşı dava ile de aynı nedenle sözleşmenin iptalini istemiştir.

Mahkemece, satış bedeli tam olarak ödenmediği gerekçesiyle tapu iptali ve tescil istemini reddetmiş, taşınmazın değerinin 5 milyar olduğu gerekçesiyle de karşı dava yönünden görevsizlik kararı vermiştir.

Hükmü davacı temyize getirmiştir.

1- İlk dava satış vaadi sözleşmesi uyarınca açılan tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir. Satış vaadi sözleşmeleri tam iki tarafa borç yükleyen sözleşmelerdendir. Alıcının edimini yerine getirmesi koşuluyla, karşı taraftan tescil isteme hakkı vardır. Ancak satış bedeli eksik ödenmiş ise bunun Borçlar Kanunun 81. maddesi uyarınca tamamlanarak ifanın istenmesi mümkündür. Somut olayda, davacı, senet bedeli 32.500.000 TL.nın ödendiğini, bu nedenle diğer alıcıya payının verildiğini, davalı elinde sözleşmede sözü edilen 31.3.1992 tarihli bononun da olmadığını savunmuş ise de ödemeyi belgeleyememiştir. Bu durumda davacıya eksik bedeli ödeme olanağı tanınarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçelerle red kararı verilmesi doğru görülmemiştir.

2- Karşı dava, satış vaadi sözleşmesinin iptali davasıdır. Sözleşmeden kaynaklanan davalarda, görevi tarafların özgür iradeleri ile belirledikleri sözleşmede gösterilen değer oluşturur. Hukuk Genel Kurulunun 14.2.1996 tarih ve 1995/14-963-1996/69 sayılı içtihadı da bu yöndedir. Mahkemece, bu yönler gözetilmeden görevsizlik kararı verilmesi ayrıca bozmayı gerektirmiştir.

3- Kabule göre de;

2- Karşı dava, satış vaadi sözleşmesinin iptali davasıdır. Sözleşmeden kaynaklanan davalarda, görevi tarafların özgür iradeleri ile belirledikleri sözleşmede gösterilen değer oluşturur. Hukuk Genel Kurulunun 14.2.1996 tarih ve 1995/14-963-1996/69 sayılı içtihadı da bu yöndedir. Mahkemece, bu yönler gözetilmeden görevsizlik kararı verilmesi ayrıca bozmayı gerektirmiştir.

3- Kabule göre de;

Davacının açtığı tapu iptali tescil davasına karşılık, davalı aynı mahkemede ve aynı dava dosyasında davacıya karşı sözleşmenin iptali davası açmıştır. Yani açılan bir karşılık dava mevcuttur. HUMK.nun 5. maddesine göre "mütekabil davanın miktar veya kıymeti asıl davanın miktar veya kıymetinden çok ise, mütekabil davanın kıymeti esastır" Bu durumda görevli mahkeme, hangi davanın değeri yüksek ise ona göre belirlenecektir. Yani Sulh Mahkemesinde açılan bir davada, asıl dava ile karşılık davayı ayırarak, asıl davaya bakılıp, karşı dava için görevsizlik kararı verilemeyecektir. Mahkemenin her iki dava içinde görevsizlik kararı vermesi gerekir. Somut olayda anılan madde hükmüne aykırı olarak, asıl davanın sonuçlandırılması ve karşılık dava yönünden görevsizlik kararı verilmesi doğru görülmemiştir.

Sonuç: Yukarıda yazılı nedenlerle, temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün (BOZULMASINA), peşin alınan temyiz harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, 15.11.1999 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6082, Karar No: 2017/8276, Tarih: 15.03.2017

**5. Hukuk Dairesi         2016/6082 E.  ,  2017/8276 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmış ise de, alınan rapor hüküm kurumaya elverişli değildir. Şöyle ki;

Hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda incelenen emsal taşınmazlarla dava konusu taşınmazın kıyaslaması sonucu ayrı ayrı bulunan metrekare fiyatlarının ortalaması alınarak taşınmazın değerinin belirlenmesi doğru olmadığı gibi, dava konusu taşınmaz ile hükme esas alınan bilirkişi raporunda somut emsal olarak kabul edilen taşınmazların Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından belirlenen emlak vergisine esas olan m² değerlerinin karşılaştırılmasında; emsal taşınmazlar ile dava konusu taşınmaz aynı değerde olduğu halde dava konusu taşınmazın ... parsel numaralı emsalden değersiz, 6603 parsel numaralı emsalden ise daha değerli olduğu kabul edilerek vergi değerlerine ters düşecek şekilde yeterli, inandırıcı ve somut gerekçelere dayandırılmadan bilimsel olmayan yöntem ile değer biçilmesi doğru değildir.

Bu durumda taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi, dava konusu taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazların ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 15/03/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/32761, Karar No: 2013/20563, Tarih: 19.12.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/32761 E.  ,  2013/20563 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için;failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, Kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak ya da bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun Kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse .... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına … saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'ün vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 19.06.2009 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 Sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 19.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13771, Karar No: 2013/29923, Tarih: 25.12.2013

**8. Ceza Dairesi         2013/13771 E.  ,  2013/29923 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Görevinden dolayı ...'e verilmiş olan ruhsatlı tabancayı yetkisi olmadığı halde üzerinde taşıyarak ve bu maksatla düğüne gittikten sonra söz konusu tabancayı kaybettiğinden bahisle açılan davada; sanığın suçlamayı kabul etmemesi, tanık ...'in soruşturma aşamasında önce hastanede kayıp ettiğini beyan etmesi, daha sonra sanığın oğlu olan ve hazırlıkta ifadeleri bulunan ...'ın arabasında unuttuğunu, bu şekilde sanığın eline geçtiğine dair beyanı dışında dosyada delil bulunmadığı, hazırlıkta dinlenen ...'ın da diğer tanık gibi farklı ifadeler verdiği, suça konu tabancanın da ele geçmediğinin anlaşılması karşısında; suça konu tabancanın niteliğinin, 6136 sayılı Yasa kapsamında ve atışa elverişli olup olmadığının saptanamadığı, sanığın savunmasının aksine, maddi bulgularla desteklenmeyen üzerine atılı suçu işlediğine dair cezalandırılmasına yeterli, kesin ve inandırıcı kanıt bulunmadığı gözetilerek atılı suçtan beraatine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 25.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8145, Karar No: 2016/4787, Tarih: 30.05.2016

**21. Ceza Dairesi         2015/8145 E.  ,  2016/4787 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Beraat

Sanığın kullanmakta olduğu araca ait motorlu araç trafik belgesinin arka yüzünde 2. sırada bulunan muayene işleminin sahte olduğu iddiasıyla açılan kamu davasının yargılaması sonucunda, mahkemece her ne kadar beraat kararı verilmiş ise de, savunmasında aracın vergi borcu nedeniyle vize işlemlerini yaptıramadığını, bir kişinin vize işlemlerini yaptırabilecek bir şahısla tanıştırdığını, aracın anahtarını ve belgelerini muayene işlemini yapması için açık kimlik bilgilerini bilmediği bir şahsa verdiğini, daha sonradan sahte vize işlemlerini yapan şahsın ... isimli şahıs olduğunu duyduğunu ileri sürmesi karşısında, sanığın vergi borcu bulunan bir aracın yasal olarak muayene işleminin yapılamayacağını bilmemesinin hayatın olağan akışına uygun düşmediği gibi açıkça vergi borcu olması nedeniyle borcu olmadığına dair belgeyi alamadığını belirtmesi karşısında; atılı suçun unsurları itibariyle sübut bulduğu gözetilmeksizin mahkumiyeti yerine yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi gereğince istem gibi BOZULMASINA, 30.05.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.