muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/10323, Karar No: 2018/9430, Tarih: 24.04.2018

Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nispi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 1.4.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun 706., Türk Borçlar Kanunu'nun 237. (Borçlar Kanunu'nun 213.) ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Diğer taraftan, miras 01.04.1974 tarihli ve ½ sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı çerçevesinde iradesinin tartışmaya yer bırakmayacak şekilde açıklığa kavuşturulması ve muvazaa ile illetli olduğunun saptanması halinde zamanaşımı hükümlerine tabi olmayacağı gözetilmek suretiyle bir karar verilmesi gerekmektedir.

Somut olayda, yukarıda açıklanan ilke ve olguları kapsar biçimde bir araştırma ve incelemenin yapılmadığı, taraflarca ileri sürülen hiç bir delil toplanmadan yazılı şekilde karar verildiği görülmektedir.

Somut olayda, yukarıda açıklanan ilke ve olguları kapsar biçimde bir araştırma ve incelemenin yapılmadığı, taraflarca ileri sürülen hiç bir delil toplanmadan yazılı şekilde karar verildiği görülmektedir.

Hâl böyle olunca; mahkemece, yukarıdaki açıklanan ilke ve olgular doğrultusunda gerekli araştırma ve incelemenin yapılması, dava konusu taşınmazların temlikine ilişkin resmi senetlerin eksiksiz bir şekilde temin edilmesi, dava konusu taşınmazların satış tarihindeki gerçek değerlerinin ne olduğunun, satış bedeli ile gerçek değer arasında fark bulunup bulunmadığının tespit edilmesi, tarafların bildirdiği tanıkların dinlenerek muris muvazaası iddiasına yönelik bilgilerinin alınması, soruşturmanın eksiksiz tamamlanması, mirasbırakanın temliklerdeki gerçek iradesinin ne olduğunun duraksamaya yer bırakmayacak şekilde ortaya konulması, muvazaa ile illetli olduğunun saptanması hâlinde hak düşürücü süre ve zamanaşımı hükümlerine tâbi olmayacağı gözetilmek suretiyle, hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken noksan soruşturma ile yetinilerek yazılı olduğu üzere hüküm tesisi isabetsizdir.

Davacıların belirtilen nedenlerle yerinde bulunan temyiz itirazlarının kabulü ile, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 24/04/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1717, Karar No: 2015/6510, Tarih: 29.12.2015

**1. Ceza Dairesi         2015/1717 E.  ,  2015/6510 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 1 - 2014/98832

MAHKEMESİ : Tokat Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO : 03/12/2013, 2013/171 (E) ve 2013/316 (K)

SUÇ : Kasten öldürme, kasten yaralama, 6136 sayılı Yasaya muhalefet.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller, karar yerinde incelenip, sanık E.. Ç..'in maktül M.. G..'ü kasten öldürme ve 6136 sayılı Kanuna muhalefet suçları ile mağdur Y.. Y..'a yönelik eyleminin subutu kabul, oluşa ve soruşturma sonucuna uygun şekilde maktüle yönelik suçunun vasfı tayin, takdiri indirim sebebinin bulunmadığı takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde bozma sebepleri dışında bir isabetsizlik görülmediğinden sanık müdafiinin eksik incelemeye, subuta, kasten öldürme suçu yönünden vasfa, katılan vekilinin bir nedene dayanmayan sair temyiz itirazlarının reddine;

Ancak

Oluşa ve tüm dosya kapsamına göre, sanığın olay günü yanına av tüfeği ve bıçak alarak gece vakti tanık Sündüs'ün evinin olduğu yere gittiği; bu esnada maktul ile mağdurun tanık Sündüs'ün amcasının oğlu olan Ramazan ile beraber Sündüs'ün babasının evinde misafirlikte bulundukları, bir süre sonra maktül ve mağdurun evlerine gitmek üzere ayrıldıkları, köpeklerin havlaması üzerine Ramazan'ın şüphelenerek evin dışına baktığı, olaydan bir gün öncede sanığı aynı yerde görmesi ve bu nedenle tanık Sündüs'le arkadaşlığını öğrenmesi nedeniyle sopayla vurduğu, sanığın kaçarken elindeki av tüfeğini düşürdüğü ve motosikletle kaçtığı sırada maktül ve mağdur ile karşılaştığı, Ramazan'ın “yakalayın” diye bağırması üzerine maktül ve mağdurla aralarında boğuşma yaşandığı, maktül ve mağdurun sanığı taş ve sopayla dövdükleri, sanığın da üzerinde bulunan bıçağı çektiği, maktulü göğüs bölgesinden üç darbeyle yaralayıp öldürdüğü, mağduru da karın bölgesinden hayati tehlike geçirecek şekilde yaraladığı, bıçağın elinden düşmesi üzerine eylemine devam edemediği, olay yerine gelen Ramazan tarafından kafasına taşla vurulduğu, bunun üzerine olay yerinden kaçarak uzaklaştığı anlaşılan olayda;

1) Sanığın mağdur Y.. Y..'a yönelik eylemi yönünden yapılan incelemede;

Hedef alınan vücut bölgeleri, kullanılan aletin niteliği ve meydana gelen yaralanmalara göre, engel sebep nedeniyle eylemini tamamlayamayan sanığın fiili ile açığa çıkan kastının öldürmeye yönelik olduğu gözetilmeden, suçun niteliğinde yanılgıya düşülerek, yazılı şekilde kasten yaralama suçundan hüküm kurulması,

2) Maktülden sanığa yönelen, basit şekilde yaralamaktan ibaret eylem nedeniyle 5237 sayılı TCK'nun 29. maddesinin uygulanması sırasında asgari oranda indirim yapılmasının yeterli olduğu gözetilmeden, yaralama suçundan yapılan indirim oranıyla çelişecek şekilde 15 yıl hapis cezası belirlenmesi,

2) Maktülden sanığa yönelen, basit şekilde yaralamaktan ibaret eylem nedeniyle 5237 sayılı TCK'nun 29. maddesinin uygulanması sırasında asgari oranda indirim yapılmasının yeterli olduğu gözetilmeden, yaralama suçundan yapılan indirim oranıyla çelişecek şekilde 15 yıl hapis cezası belirlenmesi,

3) Sanıkta ele geçen bıçağın 6136 sayılı Kanunun 15/1 maddesi kapsamında kaldığı expertiz raporu ile sabit olmasına rağmen, yanılgılı değerlendirme ile aynı Kanunun 15/4 maddesi uyarınca mahkumiyet kararı verilmesi,

4) 24.11.2015 günlü Resmi Gazetede yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih, 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin iptal edilen bölümleri doğrultusunda sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafii, o yer Cumhuriyet savcısı ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmekle, kısmen re'sen de temyize tabi hükümlerin tebliğnamedeki düşünce gibi BOZULMASINA 29/12/2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9733, Karar No: 2016/10262, Tarih: 07.11.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/9733 E.  ,  2016/10262 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada ... 2. Asliye Hukuk ile ... Asliye Ticaret Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belli edilmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

... 2. Asliye Hukuk Mahkemesi, "... kooperatif üyesi olan davacı ile davalı arasındaki uyuşmazlığın,kooperatifler kanunundan kaynaklandığı..." gerekçesiyle yetkisizlik kararı vermiş, temyiz edilmeksizin kesinleşmiştir.

... Asliye Ticaret Mahkemesi ise "... uyuşmazlıkta davacı dava konusu ettiği dairenin kendisine ait olduğunu iddia ederek tapu iptali ve tescil talebinde bulunmaktadır. Davacı dava konusu bu daireyi kooperatif üyeliği nedeniyle iktisap ettiğini ileri sürmektedir. Somut olayda taraflar gerçek kişi olup, kooperatife husumet yöneltilmemiştir. Bu durumda dava konusu edilen uyuşmazlığın 1163 sayılı Kooperatifler Kanunundan doğmadığı, TTK'nın 4. maddesine göre, ticari dava olmadığı, bu nedenle de mahkememizin görevi alanına girmediği, genel görevli mahkeme olan Asliye Hukuk Mahkemelerinin bu uyuşmazlığı çözmekte görevli olduğu ..." gerekçesiyle yetkisizlik kararı vermiş, temyiz edilmeksizin kesinleşmiştir.

Somut olayda; davacı vekili, müvekkilinin davalı adına kayıtlı ... Mahallesi .... ada, ... pafta 1 parselde bulunan.. blok ... Kat ... numaralı bağımsız bölümün davalı adına tescilinden evvel yıllar önce kooperatif üyesi olan ve bir dönem başkanlığını yapan...' den satın aldığını, borcunu tamamen ödediği gibi dairenin kooperatife ait olması nedeniyle...Konut Yapı Kooperatifinden de aldığı daire nedeniyle herhangi bir borcu kalmadığına dair yazı aldığını, sonuç olarak müvekkilinin daireyi satın aldığı şahıs ve kooperatife herhangi bir borcu kalmadığını, dairelerin tapuları hazır hale geldiğinde, kooperatif yönetimi tarafından yaklaşık 30 daire birkaç kişi üzerine devredilmek ve bu daireler üzerinden bankadan kredi kullanıldığını, müvekkiline ait olan dairenin de davalı ... adına tapu kaydı verilerek, kooperatif tarafından kredi çekildiği bilgisinin de müvekkiline verildiğini, kredinin bitmesine müteakip dairenin tapusunun devredileceğinin beyan edildiğini belirterek, taşınmazın davalı adına olan tapu kaydının iptali ile müvekkili adına tescili istemine ilişkin olup, bu haliyle uyuşmazlık 1163 sayılı Kooperatifler Kanunundan kaynaklanmamaktadır.

Dava, davacı gerçek kişiler arasındaki tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir. Malvarlığı haklarına yönelik davanın, 6100 sayılı HMK'nın 2. maddesi uyarınca genel hükümlere göre asliye hukuk mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK'nın 21 ve 22. maddeleri gereğince ... 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 07/11/2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8130, Karar No: 2019/8664, Tarih: 24.09.2019

**5. Ceza Dairesi         2016/8130 E.  ,  2019/8664 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : İhmali davranışla görevi kötüye kullanma (iki kez)

HÜKÜM : Mahkumiyet (iki kez)

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Posta dağıtıcısı olarak görev yapan sanığın, Almanya ülkesinde ikamet eden müşteki hakkında açılan ve Balıkesir 2. Aile Mahkemesinde görülen boşanma davasına ilişkin dava dilekçesini ve boşanma ilâmını Pamukçuk köyünde ikamet etmemesine rağmen, 7201 sayılı Tebligat Kanununun ilgili hükümlerine aykırı olarak müştekinin eski eşi ...'ın akrabası ...'a 17/12/2008 ve 02/11/2009 tarihlerinde tebliğ etmesi şeklindeki sübutu kabul edilen eylemlerinin TCK'nın 257/1. maddesine uyan icrai davranışla görevi kötüye kullanma suçunu oluşturduğu gözetilmeden, yanılgılı değerlendirme sonucu aynı Kanunun 257/2. maddesi uyarınca ihmali davranışla görevi kötüye kullanma suçundan yazılı şekilde hükümler kurulması,

Bir suç işleme kararının icrası kapsamında değişik zamanlarda atılı suçu birden fazla kez işlediği anlaşıldığı halde, sanık hakkında zincirleme suç hükümlerini içeren TCK'nın 43/1. maddesinin uygulanmaması,

Yüklenen suçu 5237 sayılı Yasanın 53/1-a maddesindeki hak ve yetkileri kötüye kullanmak suretiyle işlediği kabul edilmesine rağmen sanık hakkında aynı Yasanın 53/5. maddesinin uygulanmaması,

Kanuna aykırı, sanığın ve O yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA 24/09/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/13265, Karar No: 2019/4609, Tarih: 16.05.2019

**3. Hukuk Dairesi         2017/13265 E.  ,  2019/4609 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki maddi-manevi tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; davalının bakım ve gözetiminde olan köpekler tarafından 17.09.2013 tarihinde saldırıya uğradığını ve davalının yöneticisi olduğu apartmana ait korkuluğu olmayan merdivenden düşerek sol kalkaneus kemiğinin kırıldığını, suç duyurusu üzerine başlatılan soruşturmada alınan raporla davalının olayda 1. derecede asli kusurlu olduğunun tespit edildiğini, olay nedeniyle ameliyat olduğunu ve kendisinin ve refakatçisinin yemek, yol ve konaklama masrafları ile tedavi süresince hastaneye gidiş geliş tüm masraflarını karşılamak zorunda kaldığını belirterek, sürekli ve geçici iş göremezlik nedeniyle maddi tazminat olarak şimdilik 500,00 TL, yol, yemek, diğer masraflar için şimdilik 500,00 TL, manevi tazminat olarak 15.000,00 TL olmak üzere toplam 16.000,00 TL tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı; apartman yönetimi olarak kendilerinin bir sorumluluğunun bulunmadığını, kendisine ait köpeğin puanter cinsi av köpeği olduğunu, bu cinsin insanlara zarar veren bir cins olmadığını, umuma açık olmayan ve kendi pencereleri önünde köpeğin havlaması üzerine davacının korkmuş olabileceğini, diğer köpeğin de komşusuna ait olduğunu, bu kurt köpeğinin zaman zaman tel örgüler altından geçerek kendi köpeği ile arkadaşlık ettiğini, davacının bahçe kata izinsiz girdiğini, bu iki köpeğin davacıyı kamuya açık olmayan yerde görmeleri nedeniyle reaksiyon gösterdiklerini, birkaç kez dairelere hırsız girdiğini, güvenliklerini sağlamak zorunda olduklarını ileri sürerek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davacının kamuya açık alan olmayan yerde ne işinin olduğunu açıklayamadığı, meydana gelen olayın davacının kendi kusurundan kaynaklandığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, hayvan bulunduranın sorumluluğuna dayalı maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Hayvan bulunduranın sorumluluğunu düzenleyen 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun 67. maddesi; "Bir hayvanın bakımını ve yönetimini sürekli veya geçici olarak üstlenen kişi, hayvanın verdiği zararı gidermekle yükümlüdür. Hayvan bulunduran, bu zararın doğmasını engellemek için gerekli özeni gösterdiğini ispat ederse sorumlu olmaz." şeklinde düzenlenmiştir.

Dava, hayvan bulunduranın sorumluluğuna dayalı maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Hayvan bulunduranın sorumluluğunu düzenleyen 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun 67. maddesi; "Bir hayvanın bakımını ve yönetimini sürekli veya geçici olarak üstlenen kişi, hayvanın verdiği zararı gidermekle yükümlüdür. Hayvan bulunduran, bu zararın doğmasını engellemek için gerekli özeni gösterdiğini ispat ederse sorumlu olmaz." şeklinde düzenlenmiştir.

Hayvan bulunduranın sorumluluğu kusura dayanmaz; onun sorumluluğu (tıpkı adam çalıştıranın sorumluluğunda olduğu gibi) bir sebep sorumluluğudur. Bu bakımdan hayvanların verdikleri zarardan dolayı onu idaresinde bulunduranın tazminatla mahkum edilebilmesi için, zarar görenin, o kimsenin ayrıca kusurunu ispat etmesi gerekmez. Aksine, hayvan idaresi altında bulunan kişi TBK. md. 67'de tanınmış olan (kurtuluş beyyinesini) ispat edebildiği takdirde ancak sorumluluktan kurtulabilir. Türk Borçlar Kanununun 52. maddesindeki, zarar görenin zararın doğumuna veya çoğalmasına birlikte sebep olması hallerinde hayvan idare edenin sorumluluk derecesi zarar görenin kusurunun şekli ve derecesine göre ya azaltılır, veyahutta tamamen ortadan kalkar.

Somut olayda, davalının evinin bahçesinde bulunan köpek ile yine bakım ve gözetimini yaptığı komşusunun köpeğinin saldırması sonucu, davacının kaçarken düşüp yaralandığı sabittir.

Davalı yukarıda açıklanan yasal düzenleme gereğince kusursuz sorumlu olup, davacının davalının bahçesinde bulunması, davalının sorumluluğunun niteliği itibariyle başlı başına illiyet bağını kesecek boyutta-nitelikte bir hareket olarak kabul edilemez.

Buna göre, olayın gelişim biçimi ve hayvan bulunduranın sorumluluğunu düzenleyen ilkeler birlikte değerlendirildiğinde, davalının meydana gelen zarardan sorumlu olduğu gözetilerek, davacının ise müterafik kusuru olup olmadığı değerlendirilmek suretiyle, hasıl olacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hukuki olmayan gerekçelerle davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün HUMK'nun 428. maddesi gereğince davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun Geçici Madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440. maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 16/05/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/21644, Karar No: 2010/18874, Tarih: 02.12.2010

**3. Ceza Dairesi         2009/21644 E.  ,  2010/18874 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair,

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen sair itirazların reddine; Ancak;

1-24.4.2007 tarihli oturumda tanık ... dinlenmesinden sonra sanığa diyeceği sorulmamakla CMK. 215/(1) maddesine aykırılık oluşturulması,

2-Keşif, bilirkişi raporları ve dosyadan sanığın kestiğini ikrar ettiği meşe ağaçlarının yakacak nitelikte olduğunun belirlenmesine rağmen mahkemesince, sanığın yapacak nitelikte ağaç kestiğinin sabit kabulü ile bir taraftan eylemin 6831 Sayılı Kanunun 91/2. maddesi kapsamında kaldığı kabul edilirken diğer taraftan aynı kanunun 91/1. maddesi ile uygulama yapılarak çelişkili ifadelerle yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık, katılan vekili, O Yer C.Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 02.12.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10582, Karar No: 2014/15686, Tarih: 14.05.2014

**9. Hukuk Dairesi         2012/10582 E.  ,  2014/15686 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BAKIRKÖY 13. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 27/12/2011

NUMARASI : 2010/244-2011/820

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazmiantı, fazla mesai ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti, ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; müvekkilinin iş akdinin haksız olarak feshedildiğini ve bir kısım işçilik alacaklarının ödenmediğini iddia ederek davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının herhangi bir alacağının olmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacının iş akdinin haksız ve sebepsiz olarak feshedildiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraf vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacının hizmet süresi ihtilaflıdır. Davacı SGK kaydından 2 yıl önce işe başladığını iddia etmiş ve ispat için tanık beyanlarına dayanmıştır. Davacı tanıklarının beyanları soyut olup hizmetin SGK kaydından önce başladığına ispata yeterli değildir. Bu itibarla mahkemece davacı tarafın, çalışmanın 02/05/2005 tarihinde başladığına ilişkin varsa yazılı delillerini sunması için süre verilerek yazılı belge sunulursa değerlendirilerek, sunulmaz ise kayıtlara itibar edilerek sonuca gidilmesi gerekirken hizmet süresinin, gerekçesi dahi açıklanmadan iddiaya itibarla belirlenmesi hatalıdır.

3- Mahkemece tanık beyanlarıyla kanıtlanan fazla mesai ve ulusal bayram ve genel tatil ücretlerinden takdiri indirim yapılması yerinde ise de yapılan %60 oranındaki indirim hakkın özünü etkileyecek düzeyde fazladır. Takdiri indirim daha makul oranda yapılmalıdır.

4- Hükmedilen alacakların net mi brüt mü olduğunun hükümde yazılmamasının infazda tereddüte yol açacağının düşünülmemesi hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 14.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.