muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/6803, Karar No: 2012/10196, Tarih: 05.07.2012

**6. Hukuk Dairesi         2012/6803 E.  ,  2012/10196 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Kiralananın tahliyesi

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar, davacılar tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava kira alacağının tahsiline yönelik icra takibine yapılan itirazın kaldırılması ve tahliye istemine ilişkindir. Mahkemece istemin reddine karar verilmiş, kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Davacı vekili tarafından 06.10.2011 tarihinde tahliye istemli olarak başlatılan icra takibinde sözlü kira ilişkisine dayanılmış, Ekim/2009 – Eylül/2011 tarihleri arasında ödenmeyen toplam 4.500 TL kira alacağı ve işlemiş faizin tahsili talep edilmiştir. Davalı borçlu ise süresinde verdiği borca itiraz dilekçesinde; kiralananı 2009 yılı Ağustos ayında alacaklının bilgisi dâhilinde bir başkasına devrettiğini bu nedenle kiracılık sıfatı kalmadığını ve kira borcu bulunmadığını savunmuştur. Mahkemece, davalı borçlunun savunması karşısında kira ilişkisinin alacaklı tarafından kanıtlanamadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

İ.İ.K.’nun 269/2 maddesi uyarınca ödeme emrinin tebliği üzerine borçlu, yedi gün içinde itiraz sebeplerini 62.madde hükümleri dâhilinde icra dairesine bildirmeye mecburdur. Borçlu itirazında kira akdini ve varsa buna ait mukavelenamedeki imzasını açık ve kesin olarak inkar etmelidir. Aksi takdirde akdi kabul etmiş sayılır.

Olayımızda; davacı alacaklı takip talepnamesinde 01.01.2006 başlangıç tarihli sözlü kira ilişkisine dayanmış olup davalı itirazında akdi ilişkiye karşı çıkmamış ancak kiralananı 2009 yılı Ağustos ayında üçüncü kişiye devrettiğini kiracılık sıfatı kalmadığını savunmuştur. Borçlunun bu savunması akdi inkar anlamında olmayıp kira ilişkisinin sonradan ortadan kalktığına yönelik bir itirazdır. Buna göre davalı borçlunun hukuki durumunun İİK’nun 269/c maddesi kapsamında değerlendirilmesinde zorunluluk vardır. Davalı bildirdiği itiraz sebeplerini anılan yasa maddesinde belirtilen belgelerle kanıtlamak durumundadır. Dosya kapsamına göre davalı akdin sona erdiğini ve kira parasının istenemeyeceğini yöntemine uygun delillerle kanıtlayabilmiş değildir. Bu durum karşısında mahkemece istemin kabulüne karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Karar bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edenlere iadesine, 05.07.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/16849, Karar No: 2012/26979, Tarih: 12.12.2012

**12. Ceza Dairesi         2012/16849 E.  ,  2012/26979 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

Hüküm : 2863 sayılı Kanunun 67/2, 5237 sayılı TCK'nın 62/2, 53/1 maddeleri gereğince mahkumiyet

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suç tarihinde, jandarmayı arayarak ismini vermeyen bir erkek şahsın, Kale-Tavas karayolu üzerindeki Hırka mevkiine yakın Alpet Petrol istasyonu civarında lacivert renk Reno marka bir aracın dolaştığı, aracın içerisinde tarihi eser kaçakçılığı yapan sanık ... ile bir kişinin daha bulunduğunun bildirilmesi üzerine, durum Cumhuriyet Savcısına bildirilerek olay yerine gidildiği, sanık ile temyize gelmeyen sanığın bulunduğu yere yakın bir ağacın altına bırakılmış vaziyette naylon poşetin içinde eserlerin ele geçirildiği, dosya içerisinde mevcut, İstanbul Üniversitesi, Eskiçağ Tarihi Bölümü öğretim görevlilerinin 13.01.2009 tarihli bilirkişi kurulu raporuna göre, 22 cm uzunluğundaki pirinç heykelciğin günümüzde yapılmış olduğu ve 2863 sayılı Kanun kapsamı dışında olduğunun belirtildiği, yine dosya içerisinde mevcut aynı bilirkişi kurulu tarafından düzenlenen 16.04.2009 tarihli rapora göre, 15 ile 21. sırada kayıtlı, 6 adet sikke ile 1 adet bronz ördek gagası biçiminde metal parçasının 2863 sayılı Kanun kapsamında tasnif ve tescile tabi eserler oldukları, 1-14 arasında bulunan ve 22 ile 23. sırada kayıtlı olan diğer eşyaların ise kültür varlığı olmayıp, 2863 sayılı Kanun kapsamı dışında olduklarının bildirildiği,

Mahkemece, olay yerinde tutanak tanıklarının yer göstermesi sonucu yapılan keşif sonrası, uzman bilirkişinin düzenlemiş olduğu rapora göre, sanık ...'un parkettiği aracın hemen yanında bulunduğu, sanık ...'nın ise yolun 8 metre mesafesinde bulunduğu, ağacın dibine bırakılan poşetin, ...'un aracına 3,5 metre mesafede bulunduğunun belirtildiği ve aynı bilirkişinin dosya içerisinde mevcut olay yeri krokisinin detaylı incelenmesinden, sanığın içinde eserler bulunan poşete çok uzakta bulunduğunun anlaşılması ile sanığın söz konusu eserlerle ilgisinin bulunamadığını beyan eden ve aksi ispatlanamayan savunması karşısında beraatine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de;

1- 2863 sayılı Kanunun 67/2. maddesine göre, “iki yıldan beş yıla kadar hapis ve beşbin güne kadar adli para cezası” öngörülmesine rağmen, sanık hakkında sadece hapis cezasına hükmedilerek, aynı zamanda gün para cezasına hükmedilmesi gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm tesis edilmesi,

Kabule göre de;

1- 2863 sayılı Kanunun 67/2. maddesine göre, “iki yıldan beş yıla kadar hapis ve beşbin güne kadar adli para cezası” öngörülmesine rağmen, sanık hakkında sadece hapis cezasına hükmedilerek, aynı zamanda gün para cezasına hükmedilmesi gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm tesis edilmesi,

2- Olay yerinde ele geçirilen, 13.01.2009 tarihli bilirkişi kurulu raporuna göre, günümüzde yapılmış olup, 2863 sayılı Kanun kapsamı dışında olduğu belirtilen, 22 cm uzunluğundaki pirinç heykelcik ile ve aynı bilirkişi kurulu tarafından düzenlenen 16.04.2009 tarihli raporda, 22 ve 23. sırada kayıtlı bulunan ve 2863 sayılı Kanun kapsamında olmadığı belirtilen eserlerin sahiplerine iadesine karar verilmesi gerekirken, bu eserlerin akibetleri hakkında bir karar verilmemesi,

3- 5237 sayılı TCK’nın 53/3 maddesi uyarınca sanığın sadece kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan yoksun bırakılmasına karar verilirken, hak yoksunluğu süresinin koşullu salıverilme tarihine kadar olması gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, sanığın kazanılmış hakları saklı kalmak kaydıyla hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 12.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4932, Karar No: 2019/6379, Tarih: 09.10.2019

**11. Hukuk Dairesi         2018/4932 E.  ,  2019/6379 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasındaki davanın İstanbul 11. Asliye Ticaret Mahkemesince bozmaya uyularak verilen 26/04/2018 tarih ve 2018/406-2017/805 sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davacının satın aldığı mallara karşılık hamili bulunduğu 5 adet müşteri çekini Bursa'da faaliyette bulunan "Ertona Tekstil Plastik Kimya Geri Dönüşüm San. ve Tic. Ltd. Şti'ye götürülmek üzere Yurtiçi Kargo servisine teslim edildiğini, aynı tarihte kargo şirketine ait kamyonetin park edildiği sırada soyulduğunu, B. Çekmece Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından soruşturma açıldığını, söz konusu çeklerin iptali için Bakırköy 11. Asliye Ticaet Mahkemesi 2014/27 sayılı dosyadan açılan dava sırasında davalı vekilinin dosyaya müdahale ettiğini ileri sürerek asıl davada çalınan çeklerden Bank Asya İnegöl Şubesi 4246988 seri nolu 3.000 TL bedelli ve Akbank MTK ...Şubesi 991134... Şubesi 29.04.2014 keşide tarihli 8.000,00 TL bedelli iki çekin, birleşen davada ise Bank Asya Katılım Bankası Denizli Şubesine ait 30/04/2014 tarih 7.500 TL bedelli 7127381 seri nolu çekin davalıdan istirdadına karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, dava konusu çeklerin ... ile akdedilen faktoring sözleşmesi gereği verildiğini, çeklerin bankaya ibrazı ardından ödemeden men kararı verilmiş olduğunun öğrenildiğini, çeklerdeki ciro silsilelerinin düzgün olduğu, davalı şirketin davacı ile hiçbir ilişkisinin olmadığını, hırsızlık konusundaki iddialarının gerçek olup olmadığının davalı şirket tarafından bilinmediğini savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılamada iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davalı şirketin kendisi ile faktoring sözleşmesi yapan Ay İnşaat Elektronik-... ile Ayaltın İnşaat Metal Hırd.ve Elek. San. Tic. Ltd. Şti. arasındaki ticari satıma ilişkin üzerinde irsaliye tarihleri de bulunan faturayı ve bu fatura üzerindeki kısmi temlik sözleşmesini ibraz ettiği, faktoring işleminin mevzuata uygun yapıldığının anlaşıldığı, bu nedenle davalının çekin iktisabında ağır kusurlu olmadığı gerekçesiyle asıl ve birleşen davanın ayrı ayrı reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, asıl ve birleşen davada davacı ...vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, asıl ve birleşen davada davacı ...vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, asıl ve birleşen davada davacı ...vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 17,00 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 09/10/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4528, Karar No: 2012/19557, Tarih: 07.06.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/4528 E.  ,  2012/19557 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Sanık hakkında hazineye ait taşınmaza lokanta ve gölgelik yapmak suretiyle tecavüz ettiğinden bahisle dava açılmış ise de, dosyada tapu kaydı, ayrıntılı kroki, ada ve parseli gösteren pafta örneği bulunmadığından, tecavüze konu taşınmazın varsa tapu kaydı, pafta örneği getirtilerek taşınmazın niteliği, yapı vasfında olup olmadığı, yapımı için ruhsat gerekip gerekmediği, İmar Kanunu ve mevzuat içinde kalıp kalmadığı belirlenmek suretiyle sanığın tecavüz ettiği iddia olunan taşınmazın kıyı kanununa göre kıyıda veya uygulama imar planı varsa sahil şeridinde kalıp kalmadığı, tecavüze konu yerin belediye sınırları içinde veya özel imar rejimine tabi yerlerden olup olmadığı araştırılarak sonucuna göre gerektiğinde Belediye başkanlığına da duruşma günü bildirilerek TCK.nun 184 ve Kıyı Kanunun 15. maddeleri uyarınca sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, beraat kararı verilmesi,

2- Raporları hükme esas alınan ve keşifte dinlenen bilirkişilere yemin yaptırılmaması suretiyle CMK.nun 54. maddesi yollamasıyla 62. maddesi hükmüne aykı- rılık yapılması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görül- müş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uya- rınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZUL- MASINA), 07.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3993, Karar No: 2015/19278, Tarih: 03.11.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/3993 E.  ,  2015/19278 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kurtalan Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 23/07/2014

NUMARASI : 2013/265-2014/352

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla ile değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasının kabulüne dair verilen yukarıda tarih ve numaraları yazılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçelerle istenilmiş, davalılar vekili de temyiz dilekçesinde duruşma isteminde bulunmuş olmakla, duruşma için belirlenen 03.11.2015 günü temyiz eden davalılar vekilleri yüzlerine karşı; usulüne göre çağrı kağıdı gönderilmesine rağmen gelmediğinden davacı idare vekilinin yokluğunda duruşmaya başlanarak, davalılar vekillerinin sözlü açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Kapama karışık meyve bahçesi niteliğindeki taşınmaza gelir metodu esas alınarak değer biçilmesi yöntem itibariyle doğrudur. Ancak;

1-Hükme esas alının bilirkişi raporunda taşınmazda nar,asma,ayva,ceviz,elma ve kayısı ağaçlarının bulunduğu belirtilmişse de, tüm ağaçlar için karışık meyve adı altında değer biçilmesi usul ve yasaya uygun değildir.

Bu nedenle, dava konusu taşınmaz üzerindeki taşınmaza kapama karışık meyve bahçesi niteliğini veren ağaçların her birinin ayrı ayrı net geliri bulunup,buna kapitalizasyon faiz oranı uygulandıktan sonra ağaçların zeminde kapladıkları oran dikkate alınarak m2 birim bedelinin tespiti gerekirken, bu yönteme uyulmadan hesaplama yapan bilirkişi raporuna göre hüküm kurulması,

2-Dosyada bulunan kanıt ve belgelerden dava konusu taşınmaz üzerinde bulunan yapıların 3-4 yaşlarında olduğu ve Kamulaştırma Kanununun 25.maddesine 02.08.2013 tarihinde yapılan düzenlemeden, buna istinaden yapılan ilandan ve dava tarihinden çok daha önce yapıldığı anlaşıldığından, 6495 sayılı Yasa ile Kamulaştırma Kanununun 25.maddesine eklenen hüküm kapsamında bulunmayan yapının aynı maddenin 1.fıkrasında belirtildiği üzere tescil kararından önce yapıldığı ve bunun iyiniyet kurallarına aykırılık teşkil etmeyeceği gözetilerek, yapı bedellerine de hükmedilmesi gerektiği düşünülmeden, yazılı gerekçelerle kamulaştırma bedelinin eksik tespiti,

Doğru görülmemiştir.

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle HUMK’nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine, temyiz eden davalı yararına yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca takdir olunan 1.100,00-TL. vekalet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine, 03/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/8018, Karar No: 2008/15477, Tarih: 24.12.2008

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2008/8018 E.  ,  2008/15477 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacılar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacılar velisi oldukları ... davalı ... ... İlköğretim okulunda 2000-2001 yılında eğitim almaya başladığını, 2005-2006 eğitim yılında davalı okul idaresi ve davalı sınıf öğretmeninin olumsuz ve engelleyici tutum ve davranışları sonucunda bu okuldan ... almak zorunda bırakılıp, başka bir okula kaydını yaptırdıklarını, küçük ... ve kendilerinin bu olay nedeni ile büyük üzüntü yaşadıklarını ileri sürerek toplam 15000 YTL manevi tazminata karar verilmesini istemişlerdir.

Davalılar, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacılar tarafından temyiz edilmiştir.

1-4822 Sayılı Kanun ile degisik 4077 sayılı Tuketicinin Korunması Hakkında Kanunun 3.maddesınde Kanunun uygulanmasıyla ilgili tanımları yapılıp bu arada "Bir ücret veya menfaat karşılığında yapılan mal sağlama dışındaki her türlü faaliyet hizmet, Bir mal veya hizmeti ticari veya mesleki olmayan amaçlarla edinen kullanan veya yararlanan ... yada tüzel kişiyi tüketici kamu tüzel kişileri de dahil olmak üzere ticari veya mesleki faaliyetleri kapsamında tüketiciye mal sunan ... veya tüzel kişileri" satıcı olarak tanımlamıştır. Aynı yasanın 23.maddesinin 1.fıkrasında ise "Bu kanunun uygulanmasıyla ilgili olarak cıkacak her türlü ihtilaflara tüketici mahkemelerinde bakılır" hükmüyle, kanunun uygulanmasından doğacak ihtilaflara bakacak" gorevli mahkeme belirtilmiştir.

Somut olay değerlendirildiğinde, davacı tuketiciler ile davalı satıcı arasında eğitim hizmeti satımından kaynaklanan bır uyusmazlık bulundugu anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca, "sözü edilen yasanın 23. maddesi hükmü" gereğince davaya bakmaya tüketici mahkemesi görevlidir. Mahkemece, tüketici davalarına bakmakla görevli ayrı bir tüketici mahkemesi var ise görevsizlik kararı verilmesi, yok ise davaya tüketici "mahkemesi" sıfatıyla bakılması gerekirken, davanın esasına girilerek hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

2-Bozma nedenine göre davacının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Birinci bentte açıklanan nedenlerle temyiz edilen kararın taraflar yararına BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenlerle davacının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde iadesine, 24.12.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/1092, Karar No: 2010/9874, Tarih: 23.09.2010

**11. Ceza Dairesi         2008/1092 E.  ,  2010/9874 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 SK'na Muhalefet

HÜKÜM : Beraat

2002 takvim yılında "sahte fatura kullanarak" kurumlar vergisi ziyaına neden olarak vergi kaçakçılığı suçunu işlediği iddia olunan sanık hakkında düzenlenen 31.03.2005 gün ve 2004-334-26 sayılı vergi inceleme raporunda mükellefin, ’ dan sahte fatura alarak kullandığının ve anılanın sahte fatura düzenlediğinin vergi tekniği raporu ile tespit edildiğinin belirtilmesine, sanığın ise aşamalarda faturaya konu malları aldığını, bedellerinin çekle ödendiğini,düzenleyenin sahte fatura düzenlediğini bilmesinin mümkün olmadığını savunmasına,bilirkişi kurulunca sanığın defter ve belgeleri ve dosya arasında mevcut vergi inceleme raporları ile sınırlı inceleme yapılarak rapor düzenlendiğinin anlaşılmasına göre gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek biçimde belirlenebilmesi bakımından;öncelikle hakkında sahte fatura düzenlemek suçundan soruşturma/kovuşturma bulunup bulunmadığı araştırılıp varsa celp ile özetlerinin duruşma tutanağına geçirilerek bu davayı ilgilendiren delillerin onaylı suretlerinin dosyaya intikalinin sağlanması,kullanılan fatura adet ve meblağları da nazara alınarak faturaları düzenleyen ile kullanan sanığın ticari defter ve belgeleri üzerinde yeniden karşılaştırmalı bilirkişi incelemesi yaptırılarak mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyeleri, teslim tesellüm belgeleri ile fatura bedellerinin ödendiğine dair ticari teamüle uygun kanıtlama yeteneği olan satıcının hesabına girdiğini gösteren geçerli belgeler olup olmadığı, fatura düzenleyicisi 'nin yeterli üretimleri ve stoklarının bulunup bulunmadığı araştırılarak sonucuna göre delillerin birlikte değerlendirilerek hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden eksik incelemeye dayalı olarak yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı,katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepden dolayı 5320 Sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 Sayılı CMUK. nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 23.09.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6441, Karar No: 2014/9064, Tarih: 28.04.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/6441 E.  ,  2014/9064 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 15. İş Mahkemesi

TARİHİ : 22/01/2014

NUMARASI : 2013/1844-2014/25

Davacı, İş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, davanın reddine karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava; 09/11/2011 tarihinde meydana gelen iş kazası sonucu malul hale gelen sigortalının maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, kaza olayının, davacının işte çalışması sırasında değil; konaklama yaptığı otelde meydana gelmesi sebebiyle davanın İş Kanunu kapsamında incelenemeyeceği gerekçesiyle görevsizlik kararı ile dava dosyasının Görevli Asliye Hukuk Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Uyuşmazlık, görevli mahkemenin belirlenmesi noktasında toplanmaktadır.

Mahkemece, kaza olayının, davacının işte çalışması sırasında değil; konaklama yaptığı otelde meydana gelmesi sebebiyle davanın İş Kanunu kapsamında incelenemeyeceği gerekçesiyle görevsizlik kararı ile dava dosyasının Görevli Asliye Hukuk Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Uyuşmazlık, görevli mahkemenin belirlenmesi noktasında toplanmaktadır.

Bir olayın iş kazası olabilmesi için ön koşul, taraflar arasındaki ilişkinin hizmet akdi olmasıdır. 506 sayılı Kanun'un 2. maddesinde, bir hizmet akdine dayanarak bir veya birkaç işveren tarafından çalıştırılanların sigortalı sayılacağı belirtilmiştir. Anılan Kanun kapsamında sigortalı sayılmanın koşulları; hizmet akdine göre çalışma, sözleşmede öngörülen edimin (hizmetin) işverene ait iş yerinde veya iş yerinden sayılan yerlerde görülmesi, kanunda açıkça belirtilen sigortalı sayılmayacak kişilerden olunmamasıdır. 4857 sayılı İş Kanununun 8. maddesinde “iş sözleşmesi” tanımına yer verilmiş ise de, her iki kanunun amacı, ortaya koyduğu ilkeler ve dayandığı hukuksal normlar farklılık gösterdiğinden, bu tanımın 506 sayılı Kanun yönünden bağlayıcılığı bulunmamaktadır. Pozitif hukukumuzda hizmet akdi Borçlar Kanununun 393. maddesinde tanımlanmış olup, her ne kadar tanımda “ücret” unsuruna yer verilmiş ise de, 506 sayılı Kanunun sistematiği ve takip eden diğer maddelerin düzenleniş şekli, anılan unsurun sigortalı niteliğini kazanabilmek için zorunlu olmadığını ortaya koymaktadır. Baskın olan bilimsel ve yargısal görüşlere göre, hizmet akdinin ayırıcı ve belirleyici özelliği, “zaman” ve “bağımlılık” unsurlarıdır. Zaman unsuru, çalışanın iş gücünü belirli veya belirsiz bir süre içinde işveren veya vekilinin buyruğunda bulundurmasını kapsamaktadır ve anılan sürede buyruk ve denetim altında (bağımlılık) edim yerine getirilmektedir. Bağımlılık ise, her an ve durumda çalışanı denetleme veya buyruğuna göre edimini yaptırma olanağını işverene tanıyan, çalışanın edimi ile ilgili buyruklar dışında çalışma olanağı bulamayacağı nitelikte bir bağımlılıktır. Hizmet akdi, çoğu kez Borçlar Kanununun 470. maddesinde tanımlanan istisna akdi (eser sözleşmesi) ile karıştırılabilmekte, ikisinin ayırt edilebilmesi bazı durumlarda güçleşmektedir. Çalışan, iş gücünü belirli veya belirsiz bir zaman için çalıştıranın buyruğunda bulundurmakla yükümlü olmayarak, işveren buyruğuna bağlı olmadan sözleşmedeki amaçları gerçekleştirecek biçimde edimini görüyorsa, sözleşmenin amacı bir eser meydana getirmekse, çalışma ilişkisi istisna akdine dayanıyor demektir. Hizmet akdinde ise çalışan, emeğini iş sahibinin emrine hazır bulundurmaktadır ve ücret, faaliyetin meydana gelmesinin sonucu için değil, bizzat yapılan faaliyetin karşılığı olarak ödenmektedir.