muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/175, Karar No: 2023/1102, Tarih: 19.01.2023

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda bozma ilâmı sonrası aldırılan bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuşlardır.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacı vekili; 2021 yılı da dâhil olmak üzere dava konusu taleplerin arabuluculuk aşaması değil davanın açılış tarihine kadar olan dönem için hesaplanması gerektiğini, İlk Derece Mahkemesince taleplerin arabuluculuk son oturum tutanak tarihine kadar hesaplanmak suretiyle verilen kısmen kabul kararının doğru olmadığını, müvekkili işçinin yevmiyesinin eksik tespit edildiğini, bilirkişi raporunun hesap tablosu üzerinde İlk Derece Mahkemesince resen değişiklik yapılarak ek rapor alınmaksızın ve taraflara beyan için süre verilmeksizin hüküm kurulduğunu, hükme esas alınan değişik tabloda hesaplamanın ne suretle ve hangi tarihe kadar yapıldığına ilişkin bir açıklık bulunmadığını, Mahkemece resen hesaplanan, dosyada bulunmayan ve taraflara açıkça tebliğ edilmeyen bir hesap tablosu üzerinden karar verilmesinin usule ve hukuka aykırı olduğunu, İlk Derece Mahkemesince davacı işçi aleyhine vekâlet ücretine hükmedilmesi ve hukuki dinlenilme ile işçi lehine yorum ilkeleri gözetilmeksizin hüküm kurulmasının hukuk devleti ilkesinin özüne aykırı olduğunu belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının bozulması istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

2. Davalı vekili; toplu ... sözleşmesi gereği ödeme yapıldığından davacının herhangi bir alacağının bulunmadığını, davacı işçi yararına hem toplu ... sözleşmesi hem de ... ... sözleşmesinden doğan alacak talebinin kabulü kararının hukuka aykırı olduğunu, davanın hukuki yarar yokluğundan reddi gerektiğini, ayrıca İlk Derece Mahkemesi kararında hükmedilen alacak kalemlerinin faiz türleri ve miktarlarının da yanlış hesaplandığını belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının bozulması istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dosya içeriğine, bozmanın mahiyeti ve kapsamına göre taraflar arasındaki uyuşmazlık, ücret farkının hesaplanmasında 08.09.2021 imza tarihli toplu ... sözleşmesinde öngörülen ücret zammının dikkate alınıp alınamayacağı ile ikramiye alacağına yürütülen faiz noktasındadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında özellikle temyiz nedenlerine göre bir isabetsizlik bulunmadığı, bozma ile kesinleşen ve karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; dilekçelerde ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeple;

Taraf vekillerinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Davalı ... harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin davacı tarafa yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

19.01.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12601, Karar No: 2014/21325, Tarih: 03.07.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/12601 E.  ,  2014/21325 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 19. İş Mahkemesi

TARİHİ : 19/03/2013

NUMARASI : 2013/155-2013/47

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, iş sözleşmesinin davalı işçi tarafından süre bitiminden önce feshedildiğini ileri sürerek, cezai şart tazminatı veya terditli olarak ihbar tazminatının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, hemşire olarak çalıştığını, yaptığı işin sürekli bir iş olduğunu, dolayısıyla belirsiz süreli sözleşmenin çalışma koşullarının ağırlığı ve istikbalde iş garantisi isteği ile haklı nedenle feshedildiğini belirterek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının yaptığı iş itibariyle belirli süreli iş sözleşmesi yapılmasını gerektiren objektif nedenin bulunmadığı, bu sebeple sözleşmenin belirsiz süreli sözleşme olarak kabul edilmesi gerektiği, böylece cezai şartın yasal koşullarının oluşmadığı, ayrıca davacının istifa dilekçesinde gerekli görülürse bir süre daha işine devam edeceğini belirtmesi sebebiyle ihbar tazminatından sorumlu tutulamayacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında davacının cezai şart veya ihbar tazminatına hak kazanıp kazanmadığı hususu tartışmalıdır.

Dosya içeriğine göre, davalı işçi ile işveren arasında bir yıllık belirli süreli hizmet sözleşmesi imzalandığı ve işçinin bu süre bitmeden istifa ettiği anlaşılmaktadır. Mahkemece, davacının öncelikli talebinin cezai şart tazminatı olması sebebiyle davalının çalıştığı süre ile çalışmadığı süre dikkate alınarak bir oranlama yapılmalı çalışılmayan süreye denk düşen cezai şart alacağı hüküm altına alınmalı ve gerekli görülürse 818 sayılı Borçlar Kanunu’nda öngörülen takdiri indirim hususu da değerlendirilmelidir. Yanlış değerlendirme ile davalı işveren yararına cezai şart tazminatına hükmedilmemesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 03.07.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/20952, Karar No: 2013/16098, Tarih: 30.10.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2012/20952 E.  ,  2013/16098 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için;

Failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, Kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi,nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için,eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun Kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne

başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS. madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse .......aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına....saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanık ...'in diğer sanık ... ile resmi nikahlı evli iken dul maaşı alabilmek için 28.12.2001 tarihinde eşinden muvazzalı olarak boşandığı, ancak eşiyle aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu boşandığı eşiyle birlikte dolandırdığı iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelliyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün, ONANMASINA, 30.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/929, Karar No: 2012/19580, Tarih: 11.07.2012

**2. Hukuk Dairesi         2012/929 E.  ,  2012/19580 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Akhisar l. Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :27.10.2011

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı tarafından ihtiyati tedbirin kaldırılması yönünden; davalı tarafından ise tamamına yönelik olarak temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacının tüm, davalının ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Toplanan delillerden davacı kadının düzenli ve yeterli geliri olup boşanmayla yoksulluğa düşmeyeceği anlaşılmaktadır. Durum böyleyken davacı kadın yararına yoksulluk nafakasına hükmedilmesi doğru görülmemiştir.

3-Tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumlarına, nafakanın niteliğine, günün ekonomik koşullarına göre davacı kadın lehine takdir edilen tedbir nafakası çoktur. Mahkemece Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak daha uygun miktarda nafakaya hükmedilmesi gerekir. Bu yön gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olmuş; bozmayı gerektirmiştir. 4-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davacı kadın yararına takdir edilen maddi ve manevi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50 ve 52. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddi (TMK.md.174/1) ve manevi (TMK .md. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2, 3 ve 4. bentlerde gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerinin ise yukarıda l. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, aşağıda yazılı harcın davacıya yükletilmesine, peşin harcın mahsubuna ve 90.00 TL. temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, temyiz peşin harcını yatıran davalıya geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.11.07.2012 (Çar.)
Yargıtay — Esas No: 2013/18700, Karar No: 2014/1299, Tarih: 22.01.2014

**5. Hukuk Dairesi         2013/18700 E.  ,  2014/1299 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Boyabat Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 13/03/2013

NUMARASI : 2012/946-2013/503

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazların Hazine adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı vekilince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazların Hazine adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Arazi niteliğindeki taşınmazlara gelir metodu esas alınarak; üzerinde bulunan ağaçlara ise yaş, cins ve verim durumlarına göre değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur. Ancak;

1) Hükme esas alınan bilirkişi raporunda münavebe ürünü olarak kabul edilen buğday ve mısırın, taşınmazların bir dekarından elde edilebilecek brüt gelirinden indirilmesi gereken üretim masraflarının, Türkiye ortalaması dikkate alındığında brüt gelirin 1/3'ü oranında olması gerektiği gözetilmeden, daha fazla miktarda üretim masrafı yapıldığının kabulü ile az bedel tespiti,

2)Bilirkişi raporunda değerlendirmeye esas alınan ağaçların, değerlendirme tarihi olan 2012 yılındaki yaş ve cinslerine göre, birim fiyatlarının İlçe Gıda Tarım ve Hayvancılık Müdürlüğünden getirtilip, bilirkişi raporu denetlenmeden, eksik inceleme ile ağaç bedellerinin tespiti,

Doğru görülmemiştir.

Davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 22.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/11867, Karar No: 2010/4140, Tarih: 01.06.2010

**5. Ceza Dairesi         2006/11867 E.  ,  2010/4140 K.**

**"İçtihat Metni"**

Zorla kaçırıp alıkoyma ve reşit olmayan kimseyle rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçundan sanık ... ile zorla kaçırıp alıkoyma suçuna iştirakten sanıklar ... ve ...’ın bozma üzerine yapılan yargılanmaları sonunda; alıkoyma suçuna ilişkin eylem kişiyi hürriyetinden yoksun kılma niteliğinde kabul edilerek tüm sanıkların beraetlerine, sanık ...’in üzerine atılı reşit olmayan kimseyle rızası ile cinsi münasebette bulunma eyleminin ise reşit olmayanla cinsel ilişki suçunu oluşturduğunun kabulü ile şikayet yokluğu nedeniyle kamu davasının düşmesine dair, Burhaniye Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 08.11.2005 gün ve 2005/411 Esas, 2005/425 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtay’ca incelenmesi katılan vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ...’nın celbedilen onaylı nüfus kaydına göre “...” olan isminin karar başlığında “...” olarak yazılması mahallinde düzeltilebilir yazım hatası kabul edilmiştir.

Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen, sanıkların beraetlerine ve kamu davasının düşmesine dair hükümler usul ve kanuna uygun olduğundan katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 01.06.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/7400, Karar No: 2023/284, Tarih: 06.02.2023

**2. Ceza Dairesi         2021/7400 E.  ,  2023/284 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

Suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Suça sürüklenen çocuk hakkında, ... Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 06.04.2015 tarihli ve 2015/2330 Soruşturma numaralı iddianame ile; "suça sürüklenen çocuğun olay günü oyun salonunda çalışan mağdurun kasa yanına bıraktığı cep telefonunu çaldığı" iddiasıyla, 5237 sayılı TCK'nın 142/2-h, ve 31/3. maddeleri gereğince hırsızlık suçundan cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmıştır.

2. ... Asliye Ceza Mahkemesinin, 07.06.2016 tarihli ve 2015/307 Esas, 2016/762 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 142/2-h, 168/1, 31/3 ve 62. maddeleri gereğince 11 ay 3 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, suça sürüklenen çocuk hakkında hükmolunan kısa süreli hapis cezasının aynı Kanun'un 50/1-a ve 52/2-4. maddeleri gereğince neticeten 6.660,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına ve adli para cezasının 24 eşit şekilde taksitlendirilmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Suça sürüklenen çocuğun temyiz isteği; "bana verilen cezayı temyiz ediyorum" şeklindedir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Mağdurun oyun salonunda çalıştığı, suça sürüklenen çocuğun da söz konusu iş yerine zaman zaman müşteri olarak gelip gittiği, olay günü gündüz vakti sayılan saat 16.20 sıralarında mağdurun kasa yanına bıraktığı cep telefonunun çalındığını fark ettiği, mağdurun iş yerine ait güvenlik kamera kayıtlarını incelemesi sonucu iş yerine müşteri olarak gelip gitmesi nedeniyle tanıdığı suça sürüklenen çocuk tarafından cep telefonunun alındığını tespit ettiği, suça sürüklenen çocuğun soruşturma aşamasında suça konu telefonu mağdura iade ettiği anlaşılmıştır.

2. Suça sürüklenen çocuğun aşamalardaki savunmasında, mağdurun kendisine 200,00 TL borcu olduğunu, borcuna karşılık telefonu kendisine verdiğini, mağdurun 200,00 TL olan borcunu ödemesi üzerine telefonu kendisine geri verdiğini beyan ederek inkâr içeren savunmada bulunmuştur.

3. Müştekinin aşamalarda, suça sürüklenen çocuğun savunmasını kabul etmeyerek telefonun çalışmış olduğu iş yerinden suça sürüklenen çocuk tarafından çalındığını beyan etmiştir.

2. Suça sürüklenen çocuğun aşamalardaki savunmasında, mağdurun kendisine 200,00 TL borcu olduğunu, borcuna karşılık telefonu kendisine verdiğini, mağdurun 200,00 TL olan borcunu ödemesi üzerine telefonu kendisine geri verdiğini beyan ederek inkâr içeren savunmada bulunmuştur.

3. Müştekinin aşamalarda, suça sürüklenen çocuğun savunmasını kabul etmeyerek telefonun çalışmış olduğu iş yerinden suça sürüklenen çocuk tarafından çalındığını beyan etmiştir.

4. 12.03.2015 tarihli CD Çözümleme Tutanağında, suça sürüklenen çocuk tarafından kasa üzerinde bulunan cep telefonunun alındığı belirtilmiştir.

IV. GEREKÇE

Hırsızlık suçundan hüküm kurulurken, cezadan indirim yapılmasını gerektiren şahsi sebeplerden olan etkin pişmanlık hükümlerine ilişkin 5237 sayılı TCK'nın 168/1. maddesinin yaş küçüklüğü nedeniyle cezadan indirim yapılmasına ilişkin aynı Kanun'un 31/3. maddesinden önce uygulanması suretiyle 5237 sayılı TCK'nın 61/5. maddesine aykırı davranılması, sonuç ceza miktarını değiştirmediğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin suça sürüklenen çocuk tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suçun vasfının ve yaptırımın doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, suça sürüklenen çocuğun yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle ... Asliye Ceza Mahkemesinin, 07.06.2016 tarihli ve 2015/307 Esas, 2016/762 Karar sayılı kararında suça sürüklenen çocuk tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden suça sürüklenen çocuğun temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

06.02.2023 tarihinde karar verildi.