muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/700, Karar No: 2024/9165, Tarih: 18.12.2024

IV.BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; Mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı, davalının “... golden çiya tohumlu kekikli dengeli beslenmeye yardımcı+şekil” ibareli marka başvurusu ile davacının itirazına mesnet olarak gösterdiği "... denge light diyeti sevdiren lezzet", "... denge tam buğdaylı ve çiya tohumlu", "... dengi tam buğdaylı ve çiya tohumlu" ibareli markaları arasında, işitsel, görsel ve kavramsal olarak 6769 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesi anlamında karıştırılma ihtimaline yol açacak düzeyde bir benzerlik bulunmadığı, zira dava konusu markada yer alan “Çiya tohumlu Kekikli” ve “Dengeli Beslenmeye Yardımcı” ibarelerinin dava konusu mallar bakımından ayırt edici niteliğinin olmadığı, davacıya ait redde gerekçe markalarda yer alan “diyeti sevdiren lezzet” veya “tam buğdaylı ve çiya tohumlu” ibarelerinin de dava konusu mallar bakımından ayırt edici niteliğinin bulunmadığı, bu itibarla davacı markalarının esas unsurunun "..." davalının başvurusunun esas unsurunun da "..." olduğu, diğer taraftan 6769 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesinde yer alan koşulların, marka başvurusunun kötüniyetli yapılmadığı gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, karar davacı vekilince temyiz edilmiştir.

V.TEMYİZ İNCELEMESİ

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, YİDK kararının iptali ve marka hükümsüzlüğü talebine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 6769 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesinin birinci fıkrası, beşinci fıkrası.

3. Değerlendirme

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı Kanun'un 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) numaralı alt bendi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA, aynı Kanun'un 372 nci maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 18.12.2024 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3671, Karar No: 2020/6275, Tarih: 25.11.2020

**1. Hukuk Dairesi         2019/3671 E.  ,  2020/6275 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 1. HUKUK DAİRESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda ilk derece mahkemesince davanın kabulüne dair verilen kararın davalı vekilince istinafı üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesince, istinaf başvurusunun kabulü ile davanın reddine ilişkin olarak verilen karar davacılar vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...’in raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

- KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Davacılar, mirasbırakan ...'nin 1516 ada 8 parsel sayılı taşınmazdaki paylarını dava dışı annesi ...’ya, ...’nın damadı (murisin eniştesi) davalı ...’a satışlar yoluyla devrettiklerini, yapılan işlemlerin mirasçıdan mal kaçırma amaçlı, bedelsiz ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek tapu kaydının iptaliyle miras payları oranında adlarına tescile karar verilmesini istemişlerdir.

Davalı, çekişmeli taşınmazın dava dışı ...’nın sağlık sorunları nedeniyle gerçekte ... adına hareket eden mirasbırakan tarafından satın alındığını, ...’nın o dönem çekişmeli taşınmazı satın alabilmek amacıyla başka bir taşınmazını sattığını, ...’nın sağlık sorunları nedeniyle mirasbırakan adına tescil edildiğini, dava sonra ileride sorun çıkmaması adına ...’nın gerçekte de sahibi olduğu taşınmazı devraldığını, çekişmeli taşınmazı ...’dan bedelini ödeyerek satın aldığını, muvazaanın söz konusu olmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, temliklerin muvazaalı olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar ilişkin verilen kararın davalı vekilince istinafı üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk dairesince; temliklerin mirasçıdan mal kaçırma amacıyla yapıldığının kanıtlanamadığı gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun 6100 sayılı HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca kabulüne, ilk derece mahkemesinin kararının kaldırılmasına, davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden, 1971 doğumlu mirasbırakan ...’nin 16.05.2015 tarihinde ölümü ile geriye mirasçı olarak ikinci eşi ...’dan olma çocukları davacılar ..., ... ... ve ... ile ilk eşi ...’den olma dava dışı çocukları ..., ... ve ...’nın kaldıkları, mirasbırakanın çekişme konusu 1516 ada 8 parsel sayılı taşınmazdaki paylarını 18.08.2008 tarihinde annesi dava dışı ...’ya, ...’nın da 23.08.2016 tarihinde damadı davalı ...’a satışlar yoluyla devrettikleri anlaşılmaktadır.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden, 1971 doğumlu mirasbırakan ...’nin 16.05.2015 tarihinde ölümü ile geriye mirasçı olarak ikinci eşi ...’dan olma çocukları davacılar ..., ... ... ve ... ile ilk eşi ...’den olma dava dışı çocukları ..., ... ve ...’nın kaldıkları, mirasbırakanın çekişme konusu 1516 ada 8 parsel sayılı taşınmazdaki paylarını 18.08.2008 tarihinde annesi dava dışı ...’ya, ...’nın da 23.08.2016 tarihinde damadı davalı ...’a satışlar yoluyla devrettikleri anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada mirasbırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l.4.1974 tarih 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere, görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanununun 706, Türk Borçlar Kanununun 237 ve Tapu Kanununun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle mirasbırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında, birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşınmaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile mirasbırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince, davalı dava konusu taşınmazın gerçekte dava dışı kayınvalidesi ...’ya ait olduğunu, ...’nın başka bir taşınmazının satışından elde ettiği gelir ile çekişmeli taşınmazı satın aldığını savunmuş ise de, davalının bu olguyu doğrulayan hiçbir belge ya da bilgiyi dosyaya sunmadığı gibi, dava dışı ...’ya ait Uyap pasif tapu kaydı sorgulamasında da yalnızca dava konusu taşınmazın kaydına rastlanması yanında, mirasbırakan tarafından annesi ...’ya yapılan temlikin, mirasbırakanın eşi ...’a pay bırakmamak amacıyla yapıldığının, taşınmazın gerçek sahibinin mirasbırakan olduğunun davacı tanıkları tarafından ifade edilmesi karşısında, anılan bu olgular yukarıda değinilen ilkelerle birlikte değerlendirildiğinde, mirasbırakan tarafından yapılan temlikin mirastan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğu sonucuna varılmaktadır.

Öte yandan; yapılan ilk temlik danışıklı olduğuna göre, sonraki devirde iyiniyet ilkesinin gözetilmesi gerekeceği kuşkusuzdur. Davalının mirasbırakanın eniştesi, ara malik ...’nın da damadı olması itibariyle, mirasbırakanın yaptığı temliki işlemin muvazaalı olduğunu bilen yada bilmesi gereken kişi konumunda bulunduğu tartışmasızdır.

O halde, davalının ilk temlikin muvazaalı olduğunu bildiğinden iyiniyetli olarak kabul edilemeyeceği; başka bir ifadeyle, Türk Medeni Kanununun 1023. maddesinin koruyuculuğundan yararlanamayacağı açıktır.

Hal böyle olunca, iddianın ispatlandığı gözetilerek davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken delillerin takdirinde hataya düşülerek yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi doğru değildir.

Davacılar vekilinin yerinde görülen temyiz itirazının kabulü ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 371/1-a maddesi uyarınca ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi kararının BOZULMASINA, Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 373/2. maddesi gereğince dosyanın kararı veren ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi’ne gönderilmesine, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 25.11.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/6426, Karar No: 2007/6609, Tarih: 09.07.2007

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2007/6426 E.  ,  2007/6609 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Kamulaştırma Yasasının 11.maddesi hükmüne göre, bedel tespit davalarında öncelikle kamulaştırılan taşınmazın değerlendirme tarihindeki vasfının (arsa veya arazi) belirlenmesi, arsa vasfında ise değerlendirme tarihinden önce özel amacı olmayan emsal satışlara göre satış değeri, taşınmaz arazi vasfında ise değerlendirme tarihindeki mevki ve şartlara göre olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net geliri esas alınmak suretiyle değerinin belirlenmesi gerekir. Geri çevirme kararı üzerine dosyaya getirtilen Belediye Başkanlığı yazılarına göre, dava konusu taşınmazın imar planı dışında, belediye sınırları içerisinde olduğu, belediye hizmetlerinden yararlanmadığı, meskun yerlerden olmadığı, nazım imar planı dışında olup belediye alt yapı hizmetlerinden yararlanmadığı, belediye merkezine 2,5 km uzaklıkta bulunduğu anlaşılmıştır.

Bakanlar kurulunun Yargıtay'ca da kısmen benimsenen 28.02.1983 gün ve 1983/6122 sayılı kararı uyarınca, imar planında yer almayan bir taşınmazın arsa sayılabilmesi için belediye veya mücavir alan sınırları içinde olmakla beraber, belediye hizmetlerinden (belediyece meskun olduğu için veya meskun hale getirileceği için sunulan yol, su, elektrik, ulaşım, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma vd.) yararlanan ve meskun yerler arasında yer alması gerekir. Dava konusu taşınmaz, Bakanlar Kurulu Kararının l.maddesi (b) bendinde de belirtildiği gibi fiilen meskun halde bulunamadığından belirlenen özellikleri nedeniyle "arsa" niteliğinde kabulüne olanak yoktur.

Yukarıda açıklanan nedenlerle taşınmazın arazi olarak değerlendirilmesi gerekirken arsa niteliğine göre değerlendirme yapılarak buna göre bedel belirlenmiş olması doğru görülmemiştir.

Mahkemece İl Tarım Müdürlüğünden değerlendirme tarihine göre münavebeye alınacak ürünlerin hangileri olduğu ve bunlara ait dekar başına ortalama verim, üretim maliyeti ve toptan satış fiyatlarına ilişkin resmi veriler getirtildikten sonra arazi niteliğine göre inceleme yapacak bilirkişi kurulu oluşturularak bu verilere uygun değerlendirme yapan rapor alınmalı ve oluşacak sonuç doğrultusunda karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edenlerden davalı tarafa iadesine, 9.7.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/7667, Karar No: 2020/6873, Tarih: 11.11.2020

**17. Hukuk Dairesi         2020/7667 E.  ,  2020/6873 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

-K A R A R-

6100 sayılı HMK m. 310/3 “(Ek:22/7/2020-7251/29 md.) Feragat veya kabul, dosyanın temyiz incelemesine gönderilmesinden sonra yapılmışsa, Yargıtay temyiz incelemesi yapmaksızın dosyayı feragat veya kabul hususunda ek karar verilmek üzere hükmü veren mahkemeye gönderir.” düzenlemesini içermektedir.

Davacı vekili Av. ... dosya temyiz incelemesine gönderildikten sonra 18.09.2020 tarihli dilekçe ile davadan feragat ettiğini bildirdiğinden, davacı vekilinin vekaletnamesinde davadan feragat yetkisi bulunup bulunmadığı da denetlenmek suretiyle davadan feragat hususunda ek karar verilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 11/11/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/9426, Karar No: 2010/9125, Tarih: 23.09.2010

**11. Hukuk Dairesi         2010/9426 E.  ,  2010/9125 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İzmir Asliye 2.Ticaret Mahkemesi’nce verilen 19.04.2007 tarih ve 2006/237-2007/248 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili ile davalı arasındda acentelik sözleşmesinin bulunduğunu, davalının iki ayrı satış ile ... (Rose Absolute) emtiasının satışını gerçekleştirdiklerini, sözleşme ile kararlaştırılan komisyon oranının % 5 olduğunu, toplam satışın 360.000,00 Euro toplam komisyon tutarının ise 18.000,00 Euro olmasına rağmen davalının 4.000,00 Euro ödemede bulunduğunu ileri sürerek, bakiye 14.000,00 Euro'nun temerrüt faiziyle tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre, taraflar arasında acentelik sözleşmesinin bulunduğu, bu çerçevede davacı yanın davalının ...tü emtiasını iki ayrı satımla yabancı ükede bulunan alıcıya sattığı, net satış tutarının 358.945,00 Euro olduğu, sözleşme ile kararlaştırılan hedef satış fiyatının bilirkişilerce belirlenemediği, bu nedenle de faturadaki net satış fiyatının % 3'ünün komisyon oranı olarak kararlaştırıldığı, bu halde satış tutarına göre komisyon bedelinin 10.768,35 Euro olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile 6.768,35 Euro'nun temerrüt faiziyle tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, davalının ürettiği gül ve gül ürünleri emtialarının acenta olan davacı tarafından satılmasına dayalı alacak istemine ilişkindir.

Davacının sattığı emtianın gül yağı olduğu, bu emtianın satışı nedeniyle davacıya ödenecek komisyon ücretinin faturadaki net satış fiyatının % 3'ü olması gerektiği belirtilerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasındaki acente anlaşmasına göre, “...” emtiasının davacı tarafından satılması halinde ödenecek olan asgari komisyon ücreti faturadaki net satış fiyatının % 5'idir. Anlaşmanın ingilizce metninde “Rose Absolüte” emtiasının komisyon ücreti yine % 5'tir. Davacının faturalarında satılan emtianın adı “...” olarak yazılı olduğu gibi, hava taşıma belgesinde taşınan emtianın adı “...” olarak belirtilmiştir.

Bu durumda, mahkemece, satılan emtianın “Gül Yağı” olmadığı, “...tü” olduğu nazara alınmak suretiyle, bilirkişinin % 5 üzerinden hesapladığı değer üzerinden karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamıştır.

Bu durumda, mahkemece, satılan emtianın “Gül Yağı” olmadığı, “...tü” olduğu nazara alınmak suretiyle, bilirkişinin % 5 üzerinden hesapladığı değer üzerinden karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamıştır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin, temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 23.09.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/30147, Karar No: 2019/12668, Tarih: 14.10.2019

**19. Ceza Dairesi         2019/30147 E.  ,  2019/12668 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : 5941 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince CMK'nin 296/1. maddesi gereği verilen "temyiz isteminin reddi" (ek) kararının sanık müdafi tarafından temyiz edilmesi üzerine, CMK'nin 296/2. maddesi gereği bu hususta bir karar verilmek üzere; dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

5271 sayılı CMK'nin, temyiz edilemeyecek kararları düzenleyen, 286/2-d maddesinin Anayasa Mahkemesinin 27/12/2018 tarihli ve 2018/71 E. 2018/118 K. sayılı kararı ile iptal edilmeden önceki hali;

"...d) Adli para cezasını gerektiren suçlarda ilk derece mahkemelerinden verilen hükümlere ilişkin (Değişik ibare: 6545 - 18.6.2014 / m.78) “her türlü” bölge adliye mahkemesi kararları,...

Temyiz edilemez." hükmünü amirken,

15.02.2019 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanmakla yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 27/12/2018 tarihli ve 2018/71 E. 2018/118 K. sayılı kararıyla; CMK'nin 286. maddenin 2 fıkrası d bendi; Bölge Adliye Mahkemelerince ilk defa verilecek mahkumiyet kararlarına karşı üst derece yargı denetimi yolunun kapatılması ve maddenin Anayasa'nın 36. maddesine aykırı olması gerekçeleriyle iptal edilmiştir.

İptal kararı üzerine, CMK'nin 286/2-d maddesinin 20.02.2019 tarihli 7165 sayılı Kanun'un 7. maddesiyle yeniden düzenlenen ve 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren son hali;

"...d) İlk defa bölge adliye mahkemesince verilen ve 272 nci maddenin üçüncü fıkrası kapsamı dışında kalan mahkûmiyet kararları hariç olmak üzere, ilk derece mahkemelerinin görevine giren ve kanunda üst sınırı iki yıla kadar (iki yıl dâhil) hapis cezasını gerektiren suçlar ve bunlara bağlı adlî para cezalarına ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararları,

... Temyiz edilemez." hükmünü amirdir.

7165 sayılı Kanun'un ilgili maddesi yürürlüğe girmeden önce ve halen de yürürlükte bulunan CMK'nin 286/2-e maddesi ise;

"...e) Adlî para cezasını gerektiren suçlarda ilk derece mahkemelerinden verilen hükümlere ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararları,...

Temyiz edilemez." hükmünü amirdir.

Buna göre; "ilgili Kanunda sadece adli para cezası öngörülen suçlardan dolayı" ilk derece mahkemesince verilen kararlara ilişkin her türlü Bölge Adliye Mahkemesi kararlarına karşı temyiz yolu kapalı iken, gerek Anayasa Mahkemesinin 15.02.2019 tarihinde yayımlanan iptal kararı, gerekse 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren yeni madde metni düzenlemesiyle, "ilgili Kanunda sadece adli para cezası öngörülen suçlardan dolayı" ilk derece mahkemesince verilen kararların kaldırılması üzerine ilk defa Bölge Adliye Mahkemesi ilgili Dairesince verilecek olan ve CMK'nin 272/3. maddesinde sayılı (ilk derece mahkemesince verilse dahi kesin nitelikte olduğu belirtilen) kararlar hariç, her türlü karara karşı temyiz yolu açılmış bulunmaktadır.

Ancak, somut uyuşmazlıkta; sanık hakkında ilk kez Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesinin 14/01/2019 tarihli, 2018/1942 E. 2019/15 K. Sayılı kararıyla 26.710 TL adli para cezasına hükmedildiği, hüküm tarihinde yürürlükte bulunan CMK'nin 286/2-e maddesi gereği verilen hüküm kesin olduğu gibi yine hüküm tarihinde yürürlükte bulunan CMK'nin 286/2-d maddesi gereği ilk defa Bölge Adliye Mahkemelerince verilen 2 yıla kadar hapis cezası (dahil) mahkumiyet hükümlerine karşı da temyiz yolunun kapalı olduğu, CMK'nin 286/2-d maddesinin iptal tarihinin 15.02.2019 ve kanun koyucu tarafından yapılan değişikliğin yürürlüğe girdiği tarihin ise 28.02.2019 olduğu, dolayısıyla usul hükümlerinin ancak yürürlüğe girdiği tarih sonrasında uygulama kabiliyeti kazanacağı anlaşılmakla,

5271 sayılı CMK'nin 286/2-e maddesi uyarınca, yalnızca adli para cezasını gerektiren suçlarda ilk derece mahkemelerinden verilen hükümlere ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararlarının temyiz edilememesi nedeniyle, hükmün temyiz edilemez olduğu anlaşıldığından, tebliğnameye uygun olarak, 5271 sayılı CMK'nin 298/1. maddesi gereği TEMYİZ İSTEMİNİN REDDİNE, 14.10.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.