muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/40290, Karar No: 2015/36423, Tarih: 11.12.2015

Öte yandan tarafların anılan mevzuat hükümleri çerçevesinde imzaladıkları taahhütnamede hak sahibinin alacağı belirlenirken arsa üzerindeki tesis ve müştemilata ait enkaz bedeli esas alınarak bakiye alacağın belirleneceğinin kararlaştırılmış olup, taraflar arasında düzenlenen bu taahhütname özel hukuk hükümlerine tabi ve geçerli olduğundan taraflar yönünden bağlayıcıdır.

Yukarıda belirtilen açıklamalar bir bütün olarak değerlendirildiğinde davacının sözleşme kapsamında davalıya devrettiği gecekondusu için sadece enkaz bedeli isteyebileceği, enkaz bedelinin de davacıya ödenmiş olması karşısında davacının başka bir şey talep edemeyeceği anlaşıldığından davanın tümüyle reddine karar verilmesi gerekir. Mahkemece değinilen bu yön gözardı edilerek yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup, kararın bu nedenle bozulması gerekirken zuhulen onandığı bu kez yapılan incelemeden anlaşılmakla, davalının bu yöne ait karar düzeltme isteminin kabulü ile mahkeme kararının bu nedenle bozulmasına karar verilmesi gerekmiştir.

2-Bozma nedenine göre davalının diğer karar düzeltme itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ : Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle; davalının değinilen yöne ilişkin karar düzeltme isteminin kabulü ile dairemizin 4.9.2014 gün ve 2014/27891-25060 sayılı onama kararının kaldırılmasına ve mahkeme kararının gösterilen nedenle bozulmasına, (2) numaralı bent uyarınca davalının diğer karar düzeltme itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 11/12/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1315, Karar No: 2024/3501, Tarih: 20.05.2024

**8. Hukuk Dairesi         2024/1315 E.  ,  2024/3501 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2013/203 E., 2013/404 K.

KARAR : Davanın reddine

Taraflar arasında görülen tescil davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Yargıtay (Kapatılan) 20. Hukuk Dairesince İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; 22.10.2013 tarihinde davanın reddine karar verilmiştir. Mahkeme kararı süresinde temyiz edilmemesi sebebi ile kesinleştirilmiş ve davacı vekili tarafından kesinleşme şerhinin kaldırılması talep edilmesi üzerine Mahkeme tarafından 24.11.2023 tarihli ek karar ile kesinleşme şerhinin kaldırılmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin davanın reddine ilişkin kararı davacı vekili ve kesinleşme şerhinin kaldırılmasına ilişkin ek kararı davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı ... vekili, dava dilekçesinde sınırlarını bildirdiği Bodrum Orta Kent Mevkiinde Yalı Kavak yolu civarında bulunan taşınmazın tapulama dışı bırakıldığı ve uzun yıllardır davacının zilyetliğinde olduğu, kazandırıcı zamanaşımı yoluyla taşınmaz edinme şartlarının oluştuğu iddiası ile yaklaşık 30.000 m2 lik taşınmazın müvekkili adına tapuya kayıt ve tescili talebiyle dava açmıştır. Mahkemenin, birleştirilen 2006/285 Esas sayılı dava dosyasında ise Hazine, taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olduğunu, davalı tarafından taşınmazın işgal edildiğini bildirerek elatmanın önlenmesi ve üzerindeki muhtesatın kal'i talebiyle dava açmıştır.

İlk Derece Mahkemesince verilen hüküm davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiş, Yargıtay (Kapatılan) 20. Hukuk Dairesince İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; 22.10.2013 tarihinde davanın reddine karar verilmiştir. Mahkeme kararının 02.06.2014 tarihinde davalı Hazine vekiline elden tebliğ edilmesi üzerine davacı vekiline de 17.06.2014 tarihinde tebliğ edilmiştir. Mahkeme kararının taraflara tebliği sonrası süresinde temyiz edilmemesi sebebi ile Mahkeme tarafından kararın 02.07.2014 tarihinde kesinleştiği belirtilerek 07.08.2014 tarihinde kesinleşme şerhi düzenlenmiştir. Davacı vekili tarafından kararın talep olmadan tebliğ edildiği gerekçesi ile kesinleşme şerhinin kaldırılması talep edilmiş, Mahkeme tarafından 24.11.2023 tarihli ek karar ile kesinleşme şerhinin kaldırılmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin 22.10.2013 tarihli kararı davacı vekili tarafından 22.11.2023 tarihinde, İlk Derece Mahkemesinin 24.11.2023 tarihli ek kararı ise Mahkemenin 22.10.2013 tarihli kararı, davalı Hazine vekili tarafından 08.12.2023 tarihinde temyiz edilmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin 22.10.2013 tarihli kararı davacı vekili tarafından 22.11.2023 tarihinde, İlk Derece Mahkemesinin 24.11.2023 tarihli ek kararı ise Mahkemenin 22.10.2013 tarihli kararı, davalı Hazine vekili tarafından 08.12.2023 tarihinde temyiz edilmiştir.

1. Kesinleşme şerhinin kaldırılmasına dair 24.11.2023 tarihli ek karara yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde; İlk Derece Mahkemesinin 22.10.2013 tarihli kararının davalı Hazine vekiline 02.06.2014 tarihinde elden tebliğ edildiği ve davacı vekiline de 17.06.2014 tarihinde tebliğ edildiği dosya içindeki bilgi ve belgelerden anlaşıldığına göre, kararın taraflara tebliğinin usulüne uygun olduğunun kabulü gerektiğinden, kesinleşme şerhinin kaldırılmasına dair ek kararın kaldırılmasına karar vermek gerekir.

2. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) Geçici 3 üncü maddesi uyarınca karar tarihinde yürürlükte bulunan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun (1086 sayılı Kanun) 432/1 inci maddesi uyarınca İlk Derece Mahkemesince verilen kararlara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde temyiz yoluna başvurulabilir. Temyiz dilekçesinin süresinden sonra verilmesi hâlinde anılan Kanun’un 432/4 üncü maddesi ile 01.06.1990 tarihli ve 3/4 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme kararı gereğince temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

İlk Derece Mahkemesi tarafından verilen 22.10.2013 tarihli karar, davacı vekiline 17.06.2014 tarihinde tebliğ edilmiş; temyiz dilekçesi davacı vekili tarafından 22.11.2023 tarihinde yasal süre geçirildikten sonra verilmiştir.

S O N U Ç : Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle İlk Derece Mahkemesinin 24.11.2023 tarihli EK KARARIN KALDIRILMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz dilekçesinin süreden REDDİNE,

Peşin harcın istek halinde temyiz eden davacıya iadesine,

1086 sayılı Kanun'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay ilamının tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yoluna başvurulabileceğine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

20.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13563, Karar No: 2017/1428, Tarih: 10.05.2017

**6. Ceza Dairesi         2014/13563 E.  ,  2017/1428 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma, yasak nitelikte bıçak taşımak

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I- Sanık ... hakkında yasak nitelikte bıçak taşımak suçundan kurulan hükme yönelik yapılan temyiz incelemesinde;

Sanık hakkında mahkemece verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararlarına karşı 5271 sayılı Yasanın 231. maddesinin 12. fıkrası uyarınca itiraz yasa yoluna gidilebileceğinden ve aynı Kanunun 264. maddesine göre de kanun yolunun ve merciin belirlenmesinde yanılma başvuranın hakkını ortadan kaldırmayacağından, istemin itiraz niteliğinde olduğu kabul edilerek dosyanın incelenmeksizin mahalline İADESİNE,

II- Sanık hakkında yağma suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarına ilişkin 24.11.2015 günlü Resmi Gazetede yayımlanan 08/10/2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilebileceği değerlendirilerek yapılan incelemede;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulu'nun takdirine göre, sanık ... savunmanının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve yasaya uygun bulunan hükmün, tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 10.05.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14632, Karar No: 2013/47, Tarih: 14.01.2013

**18. Hukuk Dairesi         2012/14632 E.  ,  2013/47 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Geri çevirme üzerine dosya içine gelen kapama elma bahçesinin 2008 yılı itibarıyla dekar başına ortalama verimi 3000 kg, kilogram başına ortalama satış fiyatı 0,50 TL ve dekar başına üretim giderinin 900 TL olduğu bildirildiği halde dairemizce daha önce incelenen aynı mahkemenin 2008/51 Esas 2010/189 Karar sayılı (Dairenin 2011/9104-2011/10101 sayılı) dosyasına gönderilen kapama elma bahçesinin 2008 yılı itibarıyla dekar başına ortalama verimi 1200 kg, kilogram başına ortalama satış fiyatı 0,50 TL ve dekar başına üretim giderinin 372 TL olarak bildirildiği böylece iki yazı arasında çelişki olduğu anlaşılmakla bu çelişkinin neden ileri geldiği araştırılarak çelişkinin giderilmesi ile kapama elma, erik ve armut bahçesinin 2007 ve 2008 yılı itibarıyla sulu şartlarda dekar başına ortalama verim, kilogram başına ortalama satış fiyatı ve dekar başına üretim giderinin gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden getirtilip dosya içerisine konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine yeniden GERİ ÇEVRİLMESİNE, ....01.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/13255, Karar No: 2018/12969, Tarih: 26.06.2018

**5. Hukuk Dairesi         2017/13255 E.  ,  2018/12969 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyleki;Arsa niteliğindeki ...Mahallesi 7739 parsel sayılı taşınmaz ile emsal olarak mukayeseye esas alınan taşınmazın değerlendirme tarihi olan 2015 yılında Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından resen belirlenen emlak vergisine esas olan m² değerleri karşılaştırıldığında; emsalin rayiç değeri 4,00-TL/m², dava konusu taşınmazın rayiç değeri 9,45-TL/m² olduğu halde, yetersiz gerekçe ile dava konusu taşınmazın emsalin %90 değerinde kabul edilmesi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmaz aynı nitelikte olduğu halde düzenleme ortaklık payı düşülmek suretiyle değer biçilmesi nedeniyle rapor inandırıcı görülmemiştir.Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini

etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davalılardan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 26/06/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/307, Karar No: 2019/716, Tarih: 24.12.2019

**Ceza Genel Kurulu         2018/307 E.  ,  2019/716 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı veren

Yargıtay Dairesi : 13. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Sayısı : 2268-1931

Zincirleme şekilde hırsızlık suçundan sanık ...'nun TCK'nın 142/1-e, 43/1, 53, 58 ve 63. maddeleri uyarınca 6 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna, cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve mahsuba ilişkin Çerkezköy 4. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 28.07.2017 tarihli ve 89-300 sayılı hükme yönelik sanık müdafisi tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesince 21.09.2017 tarih ve 2268-1931 sayı ile yargılama giderleri yönünden hükmün düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bu hükmün de sanık müdafisi tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 13. Ceza Dairesince 12.04.2018 tarih ve 1305-5609 sayı ile;

"Sanık müdafisinin temyiz dilekçesi içeriğinde gösterdiği sebepler arasında sanık hakkında tekerür hükümlerinin uygulanamayacağı bulunmadığından 5271 sayılı CMK'nın 294. maddesi de gözetilerek sanığın mükerrir olup olmadığı konusunda inceleme yapılamamıştır. Ancak, tekerrüre esas alınan ilama konu suçu işlediği tarihte 18 yaşını doldurmamış olduğu anlaşılan ve kayıt içeriğine göre başkaca tekerrüre esas mahkûmiyeti bulunmayan sanık hakkında hükmolunan cezanın, mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve denetimli serbestlik tedbirine karar verilmesi suretiyle 5237 sayılı TCK'nın 58/5. maddesine aykırı davranılması hususu hukuka açık aykırılık teşkil ettiğinden ve sanık müdafisinin temyiz dilekçesinde sebep olarak gösterilmediğinden Dairemizce inceleme konusu yapılamayan bu hususta kanun yararına bozma yoluna gidilmesi mümkün görülmüştür." açıklamasıyla temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanmasına oy çokluğuyla karar verilmiş,

Daire Üyesi S. Çevik; "...Kanun, suç işleme tarihinde yaşı küçük olan sanığın kesinleşmiş suç kaydının, TCK'nın 58 maddesi kapsamında uygulanamayacağını düzenlemiş ise de, Yerel Mahkemece bu husus gözden kaçırılmış TCK'nın 58. maddesi uygulanmıştır. Üstelik uygulanmaması gerektiği açık olduğu hâlde gerçeğe uymayan gerekçe yazılarak sanığın fazladan cezaevinde kalmasının yolu hukuka aykırı olarak açılmıştır. İstinaf sırasında bunu görmeyen BAM da bu kararı hatalı olarak onamıştır. Açıkça kanuna aykırı olan ve sanığın aleyhine sonuç doğuran karar temyiz edilirken sanık vekili bu hususu gözden kaçırmıştır. Böyle bile olsa kanunun ruhuna ve amacına göre hatalı olan bir kararın CMK'nın 288 ve 289/9. maddeleri uyarınca temyizen incelenip bozulması gerekirdi.

Bu nedenle BAM kararının bu yönünü temyiz dışı bırakarak temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanması yönündeki çoğunluk görüşüne katılmıyorum. Karar, TCK'nın 58/5. maddesi nedeniyle bozulmalıydı." açıklamasıyla karşı oy kullanmıştır.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 23.05.2018 tarih ve 59309 sayı ile;

"...Sanık müdafisi, dört sayfadan ibaret 02.10.2017 tarihli temyiz dilekçesinde sübuta, eksik araştırmaya, TCK'nın 43. maddesinin uygulamasının hatalı olduğuna ilişkin temyiz sebeplerini ayrıntılı olarak yazdıktan sonra ayrıca 'yukarıda arzedilen ve re'sen tesbit edilecek sebeplerle kararın bozulmasını' talep etmiş; açıkça TCK'nın 58. maddesinin uygulamasının yaş küçüklüğü sebebiyle hatalı olduğuna dair açık bir sebep ileri sürmemiştir. Adli sicil kaydı incelendiğinde, sanığın Çerkezköy 2. Asliye Ceza Mahkemesinin kesinleşen mahkûmiyet kararında 18 yaşından küçük olduğu, tekerürre esas başkaca sabıkasının bulunmadığı görülmektedir. Bu durumda sanık hakkında TCK'nın 58. maddesi hükümlerinin uygulanmasına yasal imkân bulunmadığı izahtan varestedir. Temyiz gerekçesinde ileri sürülmese dahi bu hususun Yargıtay Dairesi tarafından tesbit edilmesi hâlinde bozma sebebi yapılıp yapılamayacağı ve hukuka açık aykırılığın bu yolla giderilip giderilemeyeceği meselesine gelince; 20 Temmuz 2016 tarihinde Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete girmesinden sonra sıkça tartışılan konulardan biri olan temyiz gerekçesiyle bağlılık konusunda doktrin ve uygulamada tam bir görüş birliği henüz sağlanamamış olsa da, olayımızda olduğu gibi cezaevinde kalınacak süreyi de etkileyen mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanması yönünde hatalı bir karar temyiz incelemesinde tesbit edildiğinde bozma sebebi yapılamaması her şeyden önce büyük hak kaybı ve mağduriyetlere yol açacaktır. Zira, Yüksek Daire bu eksikliğin kanun yararına bozma yoluyla giderilebileceğine işaret etmiş ise de, CMK'nın 309. maddesinin birinci cümlesindeki, 'hâkim veya mahkeme tarafından verilen ve istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşen karar ya da hükümde hukuka aykırılık bulunması' ibaresi sebebiyle kanun yararına bozma yoluyla bu aykırılığın giderilmesine yasal olanak bulunmamaktadır. CMK'nın 288. maddesi, 'Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.' düzenlemesini içermekte olup Yargıtay ilgili Dairesine hukuka aykırılıkları inceleme yetkisi vermektedir. Keza, CMK'nın 302. maddesinin birinci fıkrasındaki 'Bölge Adliye Mahkemesinin temyiz olunan hükmünün Yargıtayca hukuka uygun bulunması hâlinde temyiz isteminin esastan reddine karar verilir.' düzenlemesi, bu duruma cevaz vermektedir. Çünkü bu düzenlemeye göre, Yargıtayca esastan red kararı verilebilmesi için hükmün hukuka uygun olması gerekmektedir. Zira, olayımızda olduğu gibi, hukuka aykırı olduğu ve hak kaybına yol açacağı açıkça belli olan ve başka türlü düzeltilmesi imkânı da bulunmayan yanlış uygulamayı görerek temyiz istemini reddetmek kanun koyucunun almayı düşündüğü bir sonuç herhalde değildir. Diğer taraftan, CMK'nın 289

.' düzenlemesi, bu duruma cevaz vermektedir. Çünkü bu düzenlemeye göre, Yargıtayca esastan red kararı verilebilmesi için hükmün hukuka uygun olması gerekmektedir. Zira, olayımızda olduğu gibi, hukuka aykırı olduğu ve hak kaybına yol açacağı açıkça belli olan ve başka türlü düzeltilmesi imkânı da bulunmayan yanlış uygulamayı görerek temyiz istemini reddetmek kanun koyucunun almayı düşündüğü bir sonuç herhalde değildir. Diğer taraftan, CMK'nın 289. maddesindeki kesin hukuka aykırılık hâlleri arasında sayılan (g) bendindeki gerekçe yoksunluğu ve aynı maddenin giriş cümlesindeki, 'temyiz dilekçesi veya beyanında gösterilmiş olmasa da aşağıdaki hâllerde kesin hukuka aykırılık var sayılır.' hükümleri karşısında, CMK'nın 288.maddesinin ikinci fıkrasındaki 'bir hukuk kuralının yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır' hükmünden hareketle CMK'nın 303. maddesinin birinci fıkrası doğrultusunda bu hukuka aykırılık düzeltilebilmelidir. Nitekim, 1412 sayılı CMUK'un yürürlükte olduğu dönemde de, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.05.1996 tarihli ve 86-91 sayılı şahsi hakka ilişkin bir hükmünde; ‘CMUK'un 320. maddesinin gerekçesinde de aynen 'Temyiz Mahkemesi, Kanun'un doğru tatbik edilip edilmediğini araştırmakla mükellef olduğundan velevki layihai temyiz de dermeyan edilmemiş olsa bile kanunun herhangi bir suretle ihlâl edildiğini gördüğü takdirde hükmü nakzedebilir... Hukuk Usulü Muhakemelerinin terviç ettiği dairede mahkemei temyizin kendisine sevk olunan işlerde resen tetkikatını teşmil ederek layihada serdedilmemiş olan ve fakat muhalifi kanun görülen esbaptan dolayı da hükümlerin nakzolunabilmesi kabul edilmiştir.` denilmek suretiyle, Temyiz Mahkemesinin kanunun doğru tatbik edilip edilmediğini araştırma mükellefiyeti olduğu kabul edilmiştir.

Temyizde sebep ve gerekçe ile kısıtlılık şeklindeki olağanüstü kanun yolu için mümkün olabilecek bir uygulamanın, bir özel hukuk uyuşmazlığını yargılamayan ceza yargılamasının olağan kanun yolu aşamasında öngörülmesi kamu hukuku anlayışı ile de bağdaşmamaktadır. Bozma sebebi varsa ve zamanında gösterilmemişse bile, temyiz mercii olan Yargıtay bu aykırılığı görmezden gelmemelidir.

Bu sebeplerle; sanık ... hakkında kurulan hükmün bozulması gerektiği," düşüncesiyle itiraz kanun yoluna başvurmuştur.

CMK'nın 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Özel Dairece, 05.06.2018 tarih, 2956-8951 sayı ve oy çokluğuyla itirazın yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

İnceleme dışı sanık ... hakkında hırsızlık suçuna teşebbüsten kurulan mahkûmiyet hükmü istinaf incelemesinden geçmeksizin; inceleme dışı sanık ... hakkında zincirleme şekilde hırsızlık suçundan İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesince verilen düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine dair karar ise temyizden vazgeçme nedeniyle kesinleşmiş olup itirazın kapsamına göre inceleme, sanık ... hakkında zincirleme şekilde hırsızlık suçundan kurulan mahkûmiyet hükmü ile sınırlı olarak yapılmıştır.

Özel Daire çoğunluğu ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanık müdafisi tarafından sunulan temyiz dilekçesinde, usul hukuku ve maddi hukuka aykırılıklardan dolayı birden çok temyiz nedeni gösterilmesine rağmen TCK’nın 58. maddesinin hatalı bir şekilde uygulandığı hususuna değinilmemiş olması karşısında, Özel Dairece, yasal koşulları oluşmadığı hâlde sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına dair hukuka aykırılığa işaret edilmesiyle mi yetinilmesi yoksa bu hususun bozma sebebi mi yapılması gerektiğinin belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya içeriğinden;

Çerkezköy Cumhuriyet Başsavcılığınca 06.04.2017 tarihli ve 450-446 sayılı iddianame ile sanık ... ile inceleme dışı sanık ...'in 01.04.2017 tarihinde gündüz vakti katılanın sorumlusu olduğu şantiye alanında bulunan bir kısım inşaat malzemelerini araca yükledikleri sırada iş yeri çalışanı tanık ... tarafından görüldükleri ancak yakalanmadan olay yerinden malzemelerle birlikte kaçtıkları; sanığın 02.04.2017 tarihinde de yanında inceleme dışı sanıklar ... ve ... ile birlikte aynı şantiye alanına geldiği, inşaat malzemelerini araca yükledikleri esnada yine tanık ...'un kendilerini gördüğü, kovalamaca neticesinde sanık ve inceleme dışı sanık ...'ın olay yerinden kaçtığı, inceleme dışı sanık ...'ın ise malzemelerle birlikte yakalandığından bahisle sanık ve inceleme dışı sanıkların hırsızlık suçundan cezalandırılmaları istemiyle kamu davası açıldığı,