muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/946, Karar No: 2021/540, Tarih: 29.04.2021

32. Bu hususlar dışında dava tarihi 01.11.2010 olduğu hâlde, gerekçeli karar başlığında 26.06.2015 olarak gösterilmesine ilişkin yanlışlık, mahallinde düzeltilebilir maddi hata niteliğinde bulunduğundan ayrıca bozma nedeni yapılmamıştır.

33. Hâl böyle olunca tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki delillere, bozma kararında açıklanan gerektirici nedenlere göre, Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

34. Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

IV. SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1) Davacı vekilinin temyiz isteminin hukuki yarar yokluğundan REDDİNE (III-A),

2) Davalı vekilinin yargılama gideri ve vekâlet ücretine ilişkin temyiz itirazlarının ise kabulü ile; direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı 6217 sayılı Kanun’un 30. maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen “Geçici madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 429. maddesi gereğince BOZULMASINA (III-B),

İstek hâlinde temyiz peşin harcının yatıranlara geri verilmesine,

Aynı Kanun’un 440. maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren on beş gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 29.04.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/24100, Karar No: 2015/9036, Tarih: 04.05.2015

**2. Hukuk Dairesi         2014/24100 E.  ,  2015/9036 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma-Ziynet Alacağı

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların gerçekleşen ekonomik ve sosyal durumlarına paranın alım gücüne ve nafakanın niteliğine göre, davacı (kadın) yararına takdir edilen yoksulluk nafakası çoktur. Mahkemece Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi dikkate alınarak daha uygun miktarda nafakaya hükmedilmesi gerekir. Bu yön gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması doğru bulunmamıştır.

3-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davacı yararına takdir edilen maddi ve manevi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Borçlar Kanununun 42 ve 44. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddi (TMK.md.174/1) ve manevi (TMK .md. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.

4-6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 297. maddesinin (2). fıkrasında: hükmün sonuç kısmında gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden herbiri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerektiği, hükme bağlanmıştır. Bu düzenlemeye göre, gerek tefhim edilen ve zabıtla belirlenen kararda, gerekse buna uygun düzenlenmesi zorunlu gerekçeli kararda hüküm altına alınan eşyanın cins, nitelik, miktar ve değerlerinin ayrı ayrı gösterilmesi ve taraflara yüklenen borç ile tanınan hakkın infazda güçlük çıkarmayacak biçimde belirtilmesi gerekir. Bu yön gözetilmeden kabul edilen ziynetlerin cins, nİtelik, miktar ve değeri belirtilmeden toplam bedel üzerinden kabulüne şeklinde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda 2.,3. ve 4. bentlerde gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, bozma sebebine göre ziynete yönelik diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerinin 1. bentte açıklanan sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 04.05.2015(Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2011/40090, Karar No: 2013/5118, Tarih: 12.02.2013

**3. Ceza Dairesi         2011/40090 E.  ,  2013/5118 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Kamu davasının düşürülmesine dair

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanıkların ,mağdurlar ... ve ... yönelik yaralama eyleminde kullandığı taş ve sopaların özelliklerinin nelerden ibaret olduğu taraflardan sorulup açıklattırılarak, mağdurlara ait adli raporlarda gösterilen yaralanmanın meydana geliş biçimi ve ölçütleri ile vücutta meydana getirdiği tahribatın ağırlığı itibariyle taş ve sopanın silah sayılmasına elverişli özellikler taşıyıp taşımadığı, dolayısıyla 5237 sayılı TCK'nin 6/1-f-4. fıkrası kapsamında saldırı ve savunma amacıyla yapılmış olmasa bile fiilen saldırı ve savunmada kullanılmaya elverişli nitelikte olup olmadığı belirlendikten sonra, sanıkların hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 12.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11547, Karar No: 2014/13688, Tarih: 30.09.2014

**18. Hukuk Dairesi         2014/11547 E.  ,  2014/13688 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gemlik 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 14/02/2013

NUMARASI : 2011/762-2013/166

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-Kamulaştırma Yasası'nın 4650 sayılı Yasayla değişik 11.maddesinin birinci fıkrasının arazilere ilişkin (f) bendinde taşınmaz malın kamulaştırma (dava) tarihindeki mevkii ve şartlarına göre olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelir üzerinden değerinin belirleneceği öngörülmektedir. Bu yöntemle taşınmazın değerinin saptanmasında münavebeye alınacak ürünler yönünden sulu ya da kuru tarım arazisi niteliğinde olup olmaması önem taşır. Bilirkişi kurulunca düzenlenen raporda dava konusu taşınmazın Karsak deresinden sulanma imkanı bulunduğu, ek raporda ise komşu parsellerde havuzların ve komşu parseller ile dava konusu parsel üzerinde sulama borularının bulunduğu belirtilmekle yetinilmiş, taşınmazın fiilen sulanıp sulanmadığı, suyun kendi doğal akışı ile mi yoksa özel bir pompalama ya da başka bir sistemle mi taşınmaza ulaştığı, suyun taşınmazın tamamının sulanmasında her mevsim için yeterli olup olmadığı, yapılan sulamanın daimi ve geçerli kabul edilebilmesi için kaynak üzerinde dava konusu taşınmaz lehine bir mükellefiyet kurulmuş olması gerektiğinden bu hususun varlığı ayrıntılı bir biçimde araştırma yapılarak belirlenmeden, pompajla sulama varsa bunun için yapılacak giderlerin de üretim masraflarına ilave edilmesi gerektiği düşünülmeden taşınmazın sulu tarım arazisi olduğunun kabulü ile bu yönde düzenlenen bilirkişi kurulu raporuna dayalı hüküm kurulması,

2-Dava konusu taşınmazların köy merkezine yakın olması, alt yapı hizmetlerinden faydalanması, ana yollara yakın olması gibi hususların tarım arazisi niteliğindeki dava konusu taşınmazın değerinde en fazla %50 oranında objektif değer artışına neden olabileceği düşünülmeden, %100 oranında objektif değer artışı uygulayan bilirkişi raporuna göre hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 30.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14907, Karar No: 2014/23313, Tarih: 29.12.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/14907 E.  ,  2014/23313 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İnegöl 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

(İş Mahkemesi Sıfatıyla)

Tarihi : 15/07/2014

Numarası : 2013/308-2014/555

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1- Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2- Davacı, davalı işyerinde 15/10/2010 - 07/06/2012 tarihleri arasında konfeksiyon elemanı olarak çalıştığını, iş akdinin davalı tarafından haksız ve geçersiz şekilde feshedildiğini bildirerek kıdem ve ihbar tazminatı ile ücret alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı, davacının işten kendisinin ayrıldığını, devamsızlık yaptığını, bu nedenle iş akdinin feshedildiğini ve başka bir alacağının bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davanın reddine karar verilmiştir.

Taraflar arasında davacının iş akdinin ne şekilde feshedildiği ve buna bağlı olarak da davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazanıp kazanmadığı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Somut olayda davacı iş akdinin davalı tarafından haksız ve geçersiz şekilde feshedildiğini, davalı ise davacının devamsızlık yaptığını bu nedenle iş akdinin feshedildiğini savunmuştur. Tüm dosya kapsamı ve tanık beyanlarından davacının 08.00-16.00 vardiyasında çalışırken, çalışma saatlerinin 20.00-08.00 vardiyasına kaydırılması üzerine davalı işveren yetkilisi ile görüşmüş ve çalışma şartlarının ağırlaştırıldığı gerekçesi ile bir daha da işe gelememiştir. Bu husus mahkemeninde kabulündedir. Ancak mahkeme “ İş Sözleşmesini işlerin ağırlaşması nedeniyle fesih ettiğini iddia etmeyen davacının devamsızlığı sebebiyle işverence işten çıkarılması haklı görülerek davacının kıdem ve ihbar tazminatının reddine karar vermek gerekmiştir” gerekçesi ile kıdem ve ihbar tazminatı talebini reddetmiştir.

İş hukukunun temel prensibi olan işçi lehine yorumlama ilkesi ile 6100 sayılı HMK.'nun 33. maddesinde düzenlenen hakimin tarafların hukuki nitelemesi ile bağlı olmayıp, hukuki nitelemeyi re'sen yapması kuralı gereği, her ne kadar davacı işçi iş akdini iş şartlarının ağırlaşması nedeniyle kendisinin feshettiği iddia etmemiş ise de, hakim tüm dosya kapsamına göre fesih olgusunun ne şekilde gerçekleştiğinin tespitini yaptıktan sonra, re'sen feshin şekline ilişkin hukuki nitelemeyi yapmalı ve feshe bağlı haklar konusunda karar vermelidir. Yapılacak iş, fesih olgusu iş şartlarının ağırlaşmasına dayanmış olmakla, gerçekten davacı işçinin bu sebebe dayanmakta haklı olup olmadığı araştırılmalı ve çıkacak sonuca göre kıdem tazminatı talebi hakkında karar verilmelidir. Mahkemece bu hususlar gözetilmeksizin eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması hatalı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 29.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10239, Karar No: 2014/16940, Tarih: 05.11.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/10239 E.  ,  2014/16940 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada.... Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 24/03/2014 tarih ve 2011/277-2014/58 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; taraflar arasında imzalanan 10.10.2006 tarihli “...” sözleşmesi uyarınca 40 adet yerli dizi filmin ve 6 adet TV filminin yayın lisans haklarının 2 yıl için tam ruhsat ve sonraki 1 yıl için de basit ruhsat şeklinde kullanım hakkının davalıya bırakıldığını, davalının lisans bedellerini geciktirdiğini ve hiç ödememesi sebebiyle 19.10.2007 tarihli ihtarnamesinin keşide edildiğini, ihtara rağmen davalının ödeme yapmadığını, davalının sözleşme uyarınca halen ödenmemiş bakiye (KDV dahil) 1.007.603.56 ABD doları borcunun bulunduğunu, noter ihtarı ile temerrüde düştüğü 26.10.2007 tarihi itibariyle ödenmemiş 1.872.792,23 TL alacağın, 19.10.2007 tarihli ihtarname ile temerrüde düştüğü 26.10.2007 tarihinden itibaren reeskont faiziyle birlikte davalı şirketten tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; asıl davacı kurumun sözleşme konusu edimini yerine getirmediğini, teslim etmediği programların bedelini talep etme hakkının olmadığını, bugüne kadar davacı kuruma 896.653,53 ABD doları ödeme yapıldığını, ruhsat hakkı süresinin bitmesine altı ay kalmasına rağmen programların tamamının kendilerine teslim edilmediğini, cezai şart talebinin sözleşmenin fesih şartına bağlı olduğunu, davacının sözleşmeyi feshetmediğini, davacının alacaklarının muaccel de olmadığını, zira ödemelerin 31.10.2009 tarihine kadar devem edecek taksitlere bağlandığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; davacının teslim ettiği programlar nedeniyle talep edebileceği telif hakkının 882.640,00$ olduğu, davalının ise toplamda 914.358,59$ ödemede bulunduğu, teslim edilen eserlerle ilgili davacının herhangi bir alacağının kalmadığı, teslim edilmeyen eserler yönünden ise lisans ücret talep hakkı olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 05/11/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/42048, Karar No: 2017/17305, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/42048 E.  ,  2017/17305 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/7437, Karar No: 2020/11501, Tarih: 11.11.2020

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2020/7437 E.  ,  2020/11501 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, basit yaralama, mala zarar verme, hakkı olmayan yere tecavüz etmek

HÜKÜMLER : Mahkumiyet, beraat

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosyada katılan ve sanık olan ... hakkında kararda aynı kişiye yönelik tefhim ve tebliğ yazılması nedeniyle temyiz süresinin ne zaman başlayacağı hususunda sanığın yanıltıldığı anlaşılmakla temyizin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

I-Sanık ... hakkında hırsızlık ve hakkı olmayan yere tecavüz ve mala zarar verme suçlarından ve sanık ... hakkında hakkı olmayan yere tecavüz ve mala zarar verme suçlarından kurulan beraaat hükümlerinin temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, katılan sanık ...’nin temyiz talebi yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve yasaya uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

II-Katılan Sanık ... hakkında sanık ...’a karşı basit yaralama ve nitelikli mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

1-Olay esnasında sanık ile ... arasında kesilen ağacı karşılıklı çekme olayı olduğu dosyaya yansıyan bir yaralanma eyleminin ve doktor raporunun olmadığı sanığın yaralama kastının olmadığı eylemde sanık hakkında basit yaralama suçundan beraat kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden mahkumiyet kararı verilmesi,

2-Sanığın bilirkişi raporlarına göre kesilen ağaçların bulunduğu arazinin kendisine ait olduğunu ve ağaçlarında arazinin mütemmim cüzü olması nedeniyle kestirdiğini beyan etmesi karşısında suç kastının olmadığı eylemin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu anlaşıldığından nitelikli mala zarar verme suçundan sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan sanık ...’nin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA,11.11.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2816, Karar No: 2019/7304, Tarih: 18.06.2019

**2. Hukuk Dairesi         2019/2816 E.  ,  2019/7304 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı kadın tarafından kusur belirlemesi, lehine hükmedilen nafakaların miktarı ve manevi tazminatın reddi yönünden; davalı erkek tarafından ise kusur belirlemesi, nafakalar ve maddi tazminat yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, bozmaya uygun işlem ve araştırma yapılmış olmasına, delillerin takdirinde bir yanlışlık bulunmamasına ve özellikle boşanmaya ilişkin hüküm, bozmanın kapsamı dışında kalıp kesinleştiğinden, bu konuda karar verilmesine yer olmadığına karar verilecek yerde yeniden boşanma hükmü kurulmasının sonuca etkili olmadığının anlaşılmasına göre tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2- Tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumlarına, nafakanın niteliğine, günün ekonomik koşullarına göre ortak çocuklar lehine hükmedilen tedbir nafakası çoktur. Mahkemece Türk Medeni Kanunu'nun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak daha uygun nafakaya hükmedilmesi gerekir. Bu yön gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

3- Tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumlarına, nafakanın niteliğine, günün ekonomik koşullarına göre ortak çocuk...lehine hükedilen iştirak nafakası çoktur. Mahkemece Türk Medeni Kanunu'nun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak daha uygun nafakaya hükmedilmesi gerekir. Bu yön gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

4-Boşanan eş yararına yoksulluk nafakasına hükmedebilmek için, nafaka talep eden eşin boşanma yüzünden yoksulluğa düşecek olması gerekir (TMK m. 175). Davacının ekonomik durumuyla ilgili olarak, kolluk vasıtasıyla hazırlanan 2015 yılındaki tutanakta kadının işsiz olduğu, 2018 yılına ait tutanakta ise kadının özel sektörde öğretmen olarak asgari ücretle çalıştığı belirtilmiştir. O halde davacı kadının yeniden usulünce ekonomik ve sosyal durum araştırması yapılması, kadının çalışıp çalışmadığının belirlenmesi, çalıştığının anlaşılması halinde ise, geliri sorulmak suretiyle düzenli ve sürekli olup olmadığı, kendisini yoksulluktan kurtaracak düzeyde bulunup bulunmadığı araştırılarak, gerçekleşecek sonuca göre, davacı kadının yoksulluk nafakası (TMK m. 175) talebi hakkında karar verilmesi gerekirken, bu konuda eksik incelemeyle yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve kanuna aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2., 3. ve 4. bentlerde gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, 4. bentteki bozma sebebine göre yoksulluk nafakasına yönelik temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 18.06.2019 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2023/445, Karar No: 2023/895, Tarih: 04.10.2023

**Hukuk Genel Kurulu         2023/445 E.  ,  2023/895 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/119 E., 2022/344 K.

KARAR : Davanın kabulüne

ÖZEL DAİRE KARARI : Yargıtay 5. Hukuk Dairesinin 22.03.2022 tarihli ve 2022/413 Esas ve 2022/5169 Karar sayılı BOZMA kararı

Taraflar arasındaki yargılamanın yenilenmesi isteminden dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince yargılamanın yenilenmesi davasının kabulüne, mahkemenin 2016/473 Esas, 2019/54 Karar sayılı kararının iptaline, davacı ... tarafından açılmış olan 2016/473 Esas sayılı davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın karşı taraf (davacı) vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince karşı taraf (davacı) vekilinin istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile, İstanbul 25. Asliye Hukuk Mahkemesinin 29.04.2021 tarihli ve 2020/256 Esas, 2021/134 Karar sayılı kararının kaldırılmasına, yargılamanın iadesi talebinin kabulü ile; İstanbul 25. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2016/473 Esas, 2019/54 Karar sayılı kararının iptaline, davacı ... tarafından açılmış olan 2016/473 Esas sayılı davanın hak düşürücü süre nedeni ile reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı karşı taraf (davacı) vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 5. Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonunda bozulmuş, İlk Derece Mahkemesi tarafından Özel Daire bozma kararına karşı direnilmiştir.

Direnme kararı karşı taraf (davacı) vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan gündem ve dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Yargılamanın yenilenmesini isteyen davalı ... vekili talep dilekçesinde; mahkemenin 2016/473 Esas, 2019/54 Karar sayılı kesinleşen kararının, daha önce tarafları, konusu ve sebebi aynı olan ve kesinleşen ... 3. Asliye Hukuk Mahkemesi kararı ile çelişkili olduğunu, dosyaya gelen Merkez Bankası ödeme evrakının ve davacıya yapılan ilanen tebligatın dikkate alınmadığını, verilen kararın eksik incelemeye dayandığını, kamulaştırma işleminin davacıya ilanen tebliğ edildiğine ilişkin belgenin idarece yargılamanın neticelenmesi akabinde tespit edildiğini, karşı taraf vekilinin temsil yetkisinin şüpheli olduğunu ve müvekkiline ait kamulaştırma bedelini çektiğini gizleyerek hileli davranış ile karara tesir ettiğini ileri sürerek 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 374 vd. maddeleri kapsamında yargılamanın yenilenmesi koşullarının gerçekleştiğinden ve mahkemenin 2016/473 Esas, 2019/54 Karar sayılı kararının yeniden yargılama yapılarak kaldırılmasına ve davanın reddine karar verilmesi talep etmiştir.

II. CEVAP