muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/12237, Karar No: 2021/4801, Tarih: 28.04.2021

**3. Hukuk Dairesi         2020/12237 E.  ,  2021/4801 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 15. HUKUK DAİRESİ

İLK DERECE

MAHKEMESİ : ANKARA 1. SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen tazminat davasının reddine dair verilen hüküm hakkında bölge adliye mahkemesi tarafından yapılan istinaf incelemesi sonucunda; davacı vekilinin istinaf isteminin esastan reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonradosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; davalı ... ile aralarında 15/07/2012 başlangıç tarihli bir yıl süreli kira sözleşmesi bulunduğunu, sözleşme devam ederken kiralanana el konulup kiralananın anahtarlarının değiştirilip işgal edildiğini, ticari işletme tesisatının hırsızlandığını, 15/08/2013 tarihinde kiralanana gittiğini, bu tarihte kiralanana ilişkin dava dışı ... Kreş ve Etüt eğitim merkezi ile kira sözleşmesi imzalandığının öğrenildiğini, yeni kiracı tarafından da kiralanandan kovulduğunu, aynı tarihte savcılığa şikayette bulunduğu halde davalılar tarafından kiralananın anahtarlarının tekrar değiştirildiğini, kira sözleşmesinin haksız olarak feshedildiğini belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile şimdilik kâr mahrumiyetine karşılık 2.000TL, menkul işletme tesisatına ilişkin 3.000TL olmak üzere toplam 5.000TL maddi tazminat ile 10.000TL manevi tazminatın haksız fiil tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalılardan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı ...; davacının işlerinin iyi gitmemesi sebebiyle kendi rızası ile kiralananı tahliye edip anahtarları teslim ettiğini, aboneliklerini iptal ettirip kiralananda bulunan eşyaları internet üzerinden satışa çıkardığını, haksız işgalin söz konusu olmadığını savunarak davanın reddini dilemiştir.

Davalı .... adına Tansu Kayaalp tarafından sunulan cevap dilekçesinde; belirtilen unvanda bir şirket bulunmadığını, aksi kabul edilse dahi davalı Merak Koçak ile aralarında dava konusu taşınmaza ilişkin 01/09/2013 başlangıç tarihli kira sözleşmesi bulunduğunu, teslim sırasında kiralananın boş olduğunu savunarak davanın reddini dilemiştir.

İlk derece mahkemesince, davacı tarafından devren meslek kursu ilanının yapıldığına dair davalı kiraya veren tarafından sunulan bilgisayar çıktısı, kiralanandaki su ve elektrik aboneliklerinin sona erdirilmesi, davacının davaya konu taşınmazdaki kurum açma izninin bitiş tarihinin 28/05/2013 tarihi olması, davaya konu taşınmazda bulunan eşyaların davalılar tarafından zarara uğratıldığı iddiasının da ispat edilememesi gözetilerek davanın reddine karar verilmiş, hükme karşı davacı vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Bölge adliye mahkemesince; davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine yönelik olarak verilen karara karşı, davacı vekili tarafından temyiz kanun yoluna başvurulmuştur.

Bölge adliye mahkemesince; davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine yönelik olarak verilen karara karşı, davacı vekili tarafından temyiz kanun yoluna başvurulmuştur.

1-)Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-)Davacı vekilinin, yoksun kalınan kazanç kaybına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Dava tarihinde yürürlükte bulunan 6098 sayılı Türk Borçlar Yasasının 112. maddesine göre alacaklının, borçludan borcun hiç veya gereği gibi ifa edilmemesi nedeniyle tazminat isteyebilmesi için, bu yüzden bir zarara uğramış olması gerekir. Sözleşmeden kaynaklanan zarar müspet zarar olacağı gibi, menfi zarar da olabilir. Müspet zarar; borçlu edayı gereği gibi ve vaktinde yerine getirseydi alacaklının mameleki ne durumda olacak idiyse, bu durumla eylemli durum arasındaki farktır. Diğer bir anlatımla, müspet zarar, sözleşmenin hiç veya gereği gibi yerine getirilmemesinden doğan zarardır: kuşkusuz kâr mahrumiyetini de içine alır. Kâr kaybı, kârdan mahrum kalma karşılığı meydana gelen zarardır. Genelde sözleşmeyi kusuruyla fesheden taraftan istenir. Aslında kâr kaybı açısından kardan yoksun kalan tarafın malvarlığında kusurlu hareketten önce ve sonra bir değişiklik yoktur. Burada kârdan yoksun kalan kusurlu hareket yüzünden mal varlığında ileride meydana gelecek çoğalmadan mahrum kalır.

Davalı kiraya veren, TBK.nun 301. maddesinde düzenlenen kiralananı kullanıma hazır halde bulundurma yükümlülüğünü yerine getirmemiştir. Bu durumda kiracı kusursuz olduğunu kanıtlayamayan kiraya veren davalıdan kâr kaybı zararı adı altında bir miktar paranın kendisine ödenmesini isteyebilir. Ancak mahkemece kâr kaybı hesabı yapılırken davacı kiracının dava konusu kiralanan ile aynı vasıf ve özelliklere sahip başka bir taşınmazı aynı şartlarda ne kadar sürede kiralayabileceği bilirkişi aracılığıyla tespit edilerek bu süre ile sınırlı olarak kâr kaybı alacağına hükmedilmesi gerekir. Burada kârdan yoksun kalanın zararı, kusurlu fesih yüzünden mal varlığında ileride meydana gelecek çoğalmadan mahrum kalmasıdır. Bu zarar kiralanandan tespit edilemiyorsa kiralananla ilgili esnaf, ticaret odalarına yazı yazılarak sözleşme tarihi ile sözleşmenin feshedildiği tarih arasında sosyo-ekonomik yönden aynı çevrede açılan benzer kiralananların muhtemel cirosu, kâr oranı, işletme giderlerinin ciroya oranına ilişkin ayrıntılı bilgiler toplandıktan sonra bilirkişi marifeti ile bu veriler değerlendirilerek muhtemel aylık kârı tespit edilmeli ve dava konusu aynı vasıf ve özelliklere sahip başka bir taşınmazı aynı şartlarda kiralayabileceği makul süre kadar kar kaybına hükmedilmelidir.

Somut olayda; Davada dayanılan ve hükme esas alınan 15/07/2012 başlangıç tarihli bir yıl süreli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, kiralananın rıza ile kiraya verene iade edilip edilmediğine ilişkindir. Davacı, kiraya veren tarafından kiralananın anahtarları değiştirilerek işgal edildiği iddia edilmiş; davalı kiraya veren ise, davacının şifahi talebi üzerine sözleşmenin rızaya dayalı sona erdirildiği savunmuştur. Taraflar arasında imzalanan kira sözleşmesi bir yıl süreli olup, sözleşme süresinin bitiminden sonra kira sözleşmesi Türk Borçlar Kanunu'nun 347. maddesi gereğince aynı koşullarla yıldan yıla yenilerek devam edecektir. Öte yandan, geçerli olan bir kira sözleşmesi ya tarafların birbirine uygun fesih bildirimi ile ya mahkeme kararı ile ya da kiralananın yok olması ile sona erer. Tüm bu açıklamalara göre, taraflar arasında akdi ilişkinin sonlandırılmasına yönelik irade birliği bulunduğu hususu davalı kiraya veren tarafından ispat edilememiştir. Bu durumda, davalı kiraya verenin anahtar değiştirmek suretiyle fiilen tek taraflı olarak kiralanana el koymasının haksız olduğu tartışmasız olup davacı kiracı, kiraya veren davalıdan kâr kaybı zararı adı altında bir miktar paranın kendisine ödenmesini isteyebilecektir. Ancak kâr kaybının, kiracının aynı şartlarla benzer bir yeri kiralaması için gereken makul sürenin ve bu süre içindeki kârının ne olabileceğinin tespit edilmesi suretiyle belirlenmesi gerekmektedir.

O halde mahkemece; öncelikle kiracının dava konusu aynı vasıf ve özelliklere sahip başka bir taşınmazı aynı şartlarda kiralayabileceği makul süre belirlenmeli, bundan sonra yukarıda belirtilen ilkeler gözetilerek, makul süre kadar kâr kaybına hükmedilmesi gerekirken, yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

İlk derece mahkemesi kararının, yukarıda açıklanan nedenlerle bozulmasına karar verilmiş olduğundan, HMK'nın 373. maddesinin birinci fıkrası uyarınca, iş bu karara karşı davacı tarafından yapılan istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin bölge adliye mahkemesi kararının da kaldırılmasına karar verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte belirtilen nedenlerle davacının ikinci bendin kapsamı dışındaki sair temyiz itirazlarının reddine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle davacının temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK'nın 373/1. maddesi uyarınca temyiz olunan bölge adliye mahkemesi kararının KALDIRILMASINA, aynı Kanun'un 371. maddesi uyarınca ilk derece mahkemesi kararının davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin de bölge adliye mahkemesine gönderilmesine, 28/04/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/14955, Karar No: 2011/16157, Tarih: 15.12.2011

**8. Ceza Dairesi         2011/14955 E.  ,  2011/16157 K.**

**"İçtihat Metni"**

Bıçak veya diğer aletleri izinsiz olarak satmak, satın almak, taşımak ve bulundurmak suçundan sanık ...'in, 6136 sayılı Ateşli Silahlar ve Bıçaklar ile Diğer Aletler Hakkında Kanun'un 13/3, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 62, 52/2. maddeleri uyarınca 10 ay hapis ve 400,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına, kısa süreli hapis cezasının aynı Kanun'un 50/1-f. maddesi gereğince kamuya yararlı bir işte çalıştırma yaptırımına çevrilmesine dair (FATİH) 3. Sulh Ceza Mahkemesinin 04.04.2011 tarihli ve 2010/2063 esas, 2011/248 sayılı kararını kapsayan dosyası ile ilgili olarak;

Dosya kapsamına göre;

1- Sanığın 6136 sayılı Kanun'unda yasak olarak belirtilen bıçağı taşımaktan aynı Kanun'un 15/1. maddesindeki suçu oluşturacağı gözetilmeden, yazılı şekilde sanığa fazla ceza tayininde,

2- Sanığın mükerrir olduğu kabul edilerek 5237 sayılı Kanun'un 58/6-7. maddesi gereğince mükerrirlere özgü infaz rejimine tabi tutulmasına, cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına karar verilmiş ise de; tekerrüre esas kabul edilen Fatih 3. Sulh Ceza Mahkemesinin 29.09.2010 tarihli ve 2010/1533-813 sayılı kararındaki karar tarihinin 29.09.2010, sanığın üzerine atılı suç tarihinin ise 24.02.2010 olması karşısında, şartları oluşmadığı hâlde sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasında isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı CMK.nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 16.09.2011 gün ve 47220 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay C.Başsavcılığının 13.10.2011 gün ve KYB-2011/286801 sayılı ihbarnamesi ile dairemize tevdii kılınmakla incelendi:

TÜRK MİLLETİ ADINA

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- 6136 sayılı Yasanın 15/1. madde ve fıkrası uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılan, sanıkta yakalanan bıçağın İstanbul Polis Kriminal Laboratuvarı Ekspertiz raporuna göre sustalı çakı olduğu anlaşılmakla, sanığın 6136 sayılı Yasanın 15/1. madde ve fıkrası uyarınca cezalandırılması yerine aynı yasanın 13/3. madde ve fıkrasının uygulanması sonucunda fazla ceza tayini,

2- Sanığın mükerrir olduğu kabul edilerek 5237 sayılı Yasanın 58/6-7. maddesi gereğince mükerrirlere özgü infaz rejimine tabi tutulmasına ve infazdan sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına karar verilmiş ise de, tekerrüre esas alınan Fatih 3. Sulh Ceza Mahkemesinin 2010/1533-813 sayılı kararı 29.09.2010 tarihli olup sanığın, üzerine atılı suçun 24.02.2010 günü işlenmesinden sonra verilmesi nedeniyle şartları oluşmadığı halde sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanması,

2- Sanığın mükerrir olduğu kabul edilerek 5237 sayılı Yasanın 58/6-7. maddesi gereğince mükerrirlere özgü infaz rejimine tabi tutulmasına ve infazdan sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına karar verilmiş ise de, tekerrüre esas alınan Fatih 3. Sulh Ceza Mahkemesinin 2010/1533-813 sayılı kararı 29.09.2010 tarihli olup sanığın, üzerine atılı suçun 24.02.2010 günü işlenmesinden sonra verilmesi nedeniyle şartları oluşmadığı halde sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanması,

Yasaya aykırı ve Adalet Bakanlığı'nın Kanun Yararına Bozma istemine dayalı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının ihbarname içeriği bu itibarla yerinde görüldüğünden tekerrür hükmünün uygulanmaması ve ceza miktarı itibariyle hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağı konusunda Ceza Genel Kurulunun 13.11.2007 gün, 171/235, 29.09.2009 gün 130/213 sayılı kararlarında açıklandığı üzere mahkemesince re'sen karar verilmesi gerektiğinden Fatih 3. Sulh Ceza Mahkemesinin 04.04.2011 gün, 2010/2063 esas, 2011/248 sayılı kararının CMK.nun 309/4-b maddesi uyarınca (BOZULMASINA), müteakip işlemlerin mahkemesince yerine getirilmesine, dosyanın Adalet Bakanlığına gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına tevdiine, 15.12.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3757, Karar No: 2013/6737, Tarih: 09.04.2013

**5. Hukuk Dairesi         2013/3757 E.  ,  2013/6737 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare ile davalılardan ... vd. vekilleri yönünden verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı idare ile davalılardan ... vd. vekillerince temyiz edilmiştir.

Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur. Ancak;

Dava konusu taşınmaz mal arsa niteliğindedir. Kamulaştırma Kanunu'nun kıymet takdir esaslarını belirten 11.maddesinin 1.fıkrasının arsalara ilişkin (g) bendi uyarınca arsaların bedelinin değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre hesaplanması zorunludur.

Bu itibarla, emsal satışların değerlendirme tarihindeki karşılıklarının fiyat artış endekslerinin uygulanması suretiyle tesbiti, bundan sonra emsal ile dava konusu taşınmazın eksik ve üstün yönlerinin neler olduğu ve oranları açıklanmak suretiyle değer biçilmesi gerekir.

Bilirkişi raporunda emsal olarak incelenen satış, şirket alımı olduğu gibi, taşınmazın vergi değeri ile somut emsalin vergi değerleri arasında 3 kat değer farkı olmasına rağmen, bilirkişi raporunda 9 kat fark olduğu kabul edilerek değer biçildiğinden rapor inandırıcı değildir.

Bu durumda taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre dava konusu taşınmaz ile emsal kabul edilen taşınmazların Arsa Metrekare Rayiç Bedel Takdir Komisyonu tarafından resen belirlenen emlak vergisine esas m2 değerleri de karşılaştırılarak bedel takdiri için yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu ile keşif yapılarak, alınacak rapora göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare ile davalılardan ... vd. vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U....nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz edenlerden peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde ödeyenlere iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 09.04.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/10653, Karar No: 2020/650, Tarih: 03.02.2020

**16. Ceza Dairesi         2019/10653 E.  ,  2020/650 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Hüküm : TCK'nın 314/2, 3713 sayılı Kanunun 5/1, TCK'nın 62, 53, 58/9, 63 maddeleri gereğince mahkumiyetine dair hükme yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından, işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre atılı suç yönünden çocuklarını örgüte müzahir okula göndermenin ve örgüt liderinin talimatı üzerine hesap açtığı, işlem yaptığı yönünde delil bulunmayan sanığın Bank Asya nezdindeki mutad hesap kayıtlarının örgütsel faaliyet olarak kabul edilemeyeceği belirlenerek yapılan incelemede;

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanık müdafiinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmediğinden, CMK’nın 302/1. maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddiyle hükmün ONANMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe

giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın İzmir 13. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin bilgi için İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 03.02.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/7856, Karar No: 2024/962, Tarih: 06.02.2024

**12. Hukuk Dairesi         2023/7856 E.  ,  2024/962 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Alacaklıyı zarara uğratmak için mevcudu eksiltmek

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun kabulüne, sanığın mahkumiyetine

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

7226 sayılı Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun Geçici 1. maddesinin 1. fıkrası ile Covid-19 salgın hastalığının ülkemizde görülmüş olması sebebiyle yargı alanındaki hak kayıplarının önlenmesi amacıyla; a) Dava açma, icra takibi başlatma, başvuru, şikâyet, itiraz, ihtar, bildirim, ibraz ve zamanaşımı süreleri, hak düşürücü süreler ve zorunlu idari başvuru süreleri de dâhil olmak üzere bir hakkın doğumu, kullanımı veya sona ermesine ilişkin tüm süreler; ... 4.12.2004 tarihli ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ... ile usul hükmü içeren diğer kanunlarda taraflar bakımından belirlenen süreler ve bu kapsamda hâkim tarafından tayin edilen süreler ile arabuluculuk ve uzlaştırma kurumlarındaki süreler 13.3.2020 (bu tarih dâhil) tarihinden itibaren 30.4.2020 (bu tarih dâhil) tarihine kadar durur. Bu süreler, durma süresinin sona erdiği günü takip eden günden itibaren işlemeye başlar. Durma süresinin başladığı tarih itibarıyla, bitimine on beş gün ve daha az kalmış olan süreler, durma süresinin sona erdiği günü takip eden günden başlamak üzere on beş gün uzamış sayılır. Salgının devam etmesi halinde Cumhurbaşkanı durma süresini altı ayı geçmemek üzere bir kez uzatabilir ve bu döneme ilişkin kapsamı daraltabilir. Bu kararlar Resmî Gazetede yayımlanır. Maddenin 2. fıkrasında; Suç ve ceza, kabahat ve idari yaptırım ile disiplin hapsi ve tazyik hapsi için kanunlarda düzenlenen zamanaşımı süreleri ile 5271 sayılı Kanunda düzenlenen koruma tedbirlerine ilişkin süreler bu maddenin kapsamı dışında tutulmuştur. 30.04.2020 tarihli ve 31114 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren Yargı Alanındaki Hak Kayıplarının Önlenmesi Amacıyla Getirilen Durma Süresinin Uzatılmasına Dair Cumhurbaşkanı Kararı ile 7226 sayılı Kanunun geçici 1. maddesinin 1. fıkrasında düzenlenen durma süresinin, 01.05.2020 (bu tarih dahil) tarihinden 15.06.2020 (bu tarih dahil) tarihine kadar (salgın hastalığın yayılma tehlikesinin daha önce ortadan kalkması halinde yeniden değerlendirilmek üzere) uzatılmıştır.

Yukarıda açıklanan düzenleme dikkate alındığında, sanığın yokluğunda verilen ve 18.05.2020 tarihinde usulüne uygun olarak tebliğ edilen hükme karşı 15.06.2020 tarihinde yapmış olduğu temyiz isteminin süresinde olduğu anlaşıldığından tebliğnamedeki görüşe iştirak edilmemiştir.

Yukarıda açıklanan düzenleme dikkate alındığında, sanığın yokluğunda verilen ve 18.05.2020 tarihinde usulüne uygun olarak tebliğ edilen hükme karşı 15.06.2020 tarihinde yapmış olduğu temyiz isteminin süresinde olduğu anlaşıldığından tebliğnamedeki görüşe iştirak edilmemiştir.

5271 sayılı CMK'nın 288 ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler nazara alınıp aynı Kanunun 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri ile sanığın temyiz dilekçesinde belirttiği sebepler de gözetilerek yapılan değerlendirmede, ... Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesi tarafından yapılan inceleme sonucunda; İlk Derece Mahkemesince verilen beraat kararları kaldırılarak, sanığın mahkumiyetine dair vermiş olduğu hüküm hukuka uygun bulunmakla, sanığın temyiz isteminin 5271 sayılı CMK'nın 302/1. madde gereğince tebliğnameye aykırı olarak ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, 06.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/18298, Karar No: 2006/15509, Tarih: 13.11.2006

**2. Hukuk Dairesi         2006/18298 E.  ,  2006/15509 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm tazminat ve nafaka yönünden temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle \*yerel mahkeme hakiminin dava dosyasına yansımayan harici bilgilerinin hükme esas alınamayacağının tabii bulunmasına, davacı kadının yaşı, hükmedilen miktar, toptan ödemeye karar verilmiş bulunduğu dikkate alınarak yoksulluk nafakasına yönelik temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tesbit edilen ekonomik ve sosyal durumlarına, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur derecelerine paranın alım gücüne , ihlal edilen mevcut ve beklenen menfaatlerin kapsamına nazaran \*kadın yararına hükmolunan maddi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Borçlar Kanununun 42. ve devamı maddeleri hükmü nazara alınarak daha uygun miktarda maddi tazminat (TMK.md.174/1) takdiri gerekirken yazılı şeklide hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

3-Tarafların tesbit edilen ekonomik ve sosyal durumlarına, paranın alım gücüne, kişilik haklarına, özellikle aile bütünlüğüne yapılan saldırının ağırlığına, manevi tazminat isteyenin boşanmaya yol açan olaylarda ağır ya da eşit kusurlu olmadığı anlaşılmasına nazaran \*kadın yararına hükmolunan manevi tazminat çoktur.

\* Türk Medeni Kanununun 4.maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile, Borçlar Kanununun 44. ve 49. maddeleri nazara alınarak daha uygun miktarda manevi tazminat (TMK.174/2) takdiri gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilehn hükmün 2. ve 3. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, hükmün bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerinin ONANMASINA, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, iş bu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.13.11.2006