muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/16636, Karar No: 2024/5604, Tarih: 01.07.2024

Yukarıda belirtilen şekilde sanık ve müdafine tebligatın yapıldığı tarihten itibaren 5271 sayılı Kanun'un 295 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 7 günlük yasal süre içinde ek gerekçeli temyiz dilekçesi sunulmadığı takdirde temyiz talebinin reddedileceğine ilişkin ihtaratlı tebligatın yapılarak buna ilişkin evrakın dosyaya konulması, sanık ve müdafinin süresi içerisinde gerekçeli olarak hükmü temyiz etmeleri halinde temyiz dilekçesi ve buna ilişkin düzenlenecek olan ek Tebliğname ile birlikte, gerekçeli temyiz isteminde bulunulmaması halinde ise mevcut haliyle incelenmek üzere yeniden Dairemize gönderilmesi için, dosyanın incelenmeksizin oy birliğiyle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 28. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 01.07.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/38549, Karar No: 2017/16671, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/38549 E.  ,  2017/16671 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/19664, Karar No: 2023/26330, Tarih: 26.12.2023

**4. Ceza Dairesi         2021/19664 E.  ,  2023/26330 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/739 E., 2016/368 K.

SUÇ : Fuhuş

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece sanık hakkında fuhuş suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 227 nci maddesinin ikinci fıkrası, 52 nci maddeleri uyarınca 3 kez 3 yıl hapis ve 3.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 53 üncü maddesi gereğince hak yoksunluklarının uygulanmasına ve 58 inci maddesi uyarınca hükmolunan cezaların mükerrirlere özgür infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteminin özetle; sanık hakkında usul ve yasaya aykırı olarak ceza verildiği bu nedenlerle hükmün bozulmasına yönelik olduğu belirlenmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın; kiraladığı çiftlikte fuhuş yaptırdığından bahisle cezalandırılması talebi ile açılan kamu davasında Yerel Mahkemece; ikamette yapılan arama sonucu mağdurlar S.K., Y.G. ve H.M.'nin evde olduğunun tespit edildiği, evde yapılan aramada evin çeşitli yerlerinde dört ayrı gizli bölmenin olduğu, bu bölmelerde fuhuş için getirilen yabancı bayanları saklama amaçlı olarak battaniye bulunduğu, bölmelerin güvenlik kuvvetleri tarafından yapılan aramaları bertaraf etmek için kullanıldığı, ikamette fuhuş yaptırma amaçlı çok sayıda oda ve ayrı ayrı bölmelerin olduğu, olay yerinde bulunan ve tanık olarak beyanı alınan şahısların da çiftlik evine para karşılığında mağdurlarla birlikte olmak üzere gelmiş oldukları kabul edilerek sanık hakkında mahkûmiyet kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE

1.Tanıkların anlatımı, ev arama tutanağı ve tüm dosya kapsamı karşısında, sanığın üzerine atılı suçu işlediğine dair Mahkemenin inanç ve takdirinde hukuk aykırılık bulunmadığı anlaşılmakla sanık müdafiinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

IV. GEREKÇE

1.Tanıkların anlatımı, ev arama tutanağı ve tüm dosya kapsamı karşısında, sanığın üzerine atılı suçu işlediğine dair Mahkemenin inanç ve takdirinde hukuk aykırılık bulunmadığı anlaşılmakla sanık müdafiinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

2.Sanığa yükletilen fuhuş eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu ögelerinin ve bu eylemlerin sanık tarafından işlendiğinin Kanun'a uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun'da öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezaların kanuni bağlamda uygulandığı anlaşıldığından sair yönlerden yapılan incelemede hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemenin kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle HÜKÜMLERİN, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

26.12.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6154, Karar No: 2017/13596, Tarih: 22.05.2017

**5. Hukuk Dairesi         2016/6154 E.  ,  2017/13596 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Yasa ile değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Yasa ile değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor, hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

1-Dava konusu taşınmazın .... Belediye Başkanlığı'nın 24/11/2011 gün ve 5492 sayılı yazısında mücavir alan sınırları içerisinde, belediye hizmetlerinden faydalanabileceği bildirilmiş ve bilirkişi kurulu raporunda Kuzuluk Mahallesinde yer aldığı belirtilmiş olmakla taşınmaz arsa niteliğindedir.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu

taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Kabule görede;

2-Davalıya ödenmesine karar verilen ve davalı idarece işbu dosyada bloke edilmiş olan 20.209,38-TL fark bedele, 26.01.2014 tarihinden karar tarihine kadar yasal faiz uygulanmasına karar verilmesi gerekirken, fark bedelin hüküm fıkrasında açıkça gösterilmeyerek infazda tereddüte yol açılması,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 22/05/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/11750, Karar No: 2023/11301, Tarih: 15.11.2023

**10. Hukuk Dairesi         2023/11750 E.  ,  2023/11301 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2020/18 E., 2023/820 K.

HÜKÜM/KARAR : Ret

Taraflar arasında Mahkemesinde görülen rücuan tazminat davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın reddine karar verilmiştir.

Mahkeme kararı davacı Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davalı şirket çalışanlarından ve Kurum sigortalısı ...'ün 21.12.2009 tarihinde geçirdiği iş kazası nedeniyle 52.647,31 TL peşin sermaye değerli gelir bağlandığını, 1.901,90 TL geçici iş göremezlik ödeneği ödendiğini ve 52,92 TL hastane gideri yapıldığını beyanla, şimdilik 27.301,06 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; ...'ün Boğaziçi Bölge Müdürlüğü bünyesinde teknisyen ünvanı ile görev yaptığını, 21.12.2009 tarihinde gaz açma işlemi esnasında, doğalgaz sayacına takılı plastik aparatı sökmek istediği sırada gözüne çapak kaçması sonucu yaralanması şeklinde meydana gelen kazada kusurları olmadığını beyanla davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

2.Dahili davalı ... beyan dilekçesinde özetle; 21.12.2009 tarihinde gaz açma işlemi esnasında sayaç vanası üzerindeki gaz kesme aparatı sökülme sırasında parçalanıp kırılması sonucu sağ gözüne gelerek yaralandığını, görme kaybı yaşadığını, mağdur olduğunu, kurum tarafından kendisinin davalı durumuna düşürülmesinin haksız olduğunu beyanla açılan davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. MAHKEME KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 11.06.2014 tarihli ve 2012/56 Esas, 2014/180 Karar sayılı kararıyla; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Birinci Bozma Kararı

1.Mahkeme kararına karşı taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

2.Dairemizin 12.04.2016 tarihli ve 2014/25145 Esas, 2016/5437 Karar sayılı ilamı ile sigortalının

10,01 olarak belirlenen iş göremezlik oranının hangi tarih itibariyle % 0' a düştüğü üzerinde durulmadığı, iş göremezlik oranının belirlenmesi sigortalının da hak alanını ilgilendirdiğinden, sigortalının davaya dahil edilmesi gerektiği, geçici iş göremezlik ödemeleri ve tedavi gideri yönünden de bir karar verilmesi gerektiği belirtilerek karar bozulmuştur.

B. İkinci Bozma Kararı

1.Bozmaya uyan Mahkemece 18.04.2019 tarihli ve 2016/422 Esas, 2019/129 Karar sayılı kararla; davanın reddine dair verilen karara karşı davacı Kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. İkinci Bozma Kararı

1.Bozmaya uyan Mahkemece 18.04.2019 tarihli ve 2016/422 Esas, 2019/129 Karar sayılı kararla; davanın reddine dair verilen karara karşı davacı Kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2.Dairemizin 05.11.2019 tarihli ve 2019/3846-8075 sayılı ilamı ile; bozma gereklerinin tam olarak yerine getirilmediği, iş göremezliğin %0 oranının baştan itibaren mi, yoksa azalma kaydıyla sonradan mı gerçekleştiğinin belirlenmesi gerektiği gerekçesiyle karar bozulmuştur.

C. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesi yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararında dahili davalının sürekli iş göremezliğe girdiği tarih itibariyle, maluliyet oranının %0 olduğunun tespit edildiği, davacı Kurumun dahili davalı lehine yaptığı ödemeleri davalı işverenden rücu hakkının bulunmadığı gerekçelerine dayalı olarak davanın reddine dair hüküm kurulmuştur.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı Kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı Kurum vekili temyiz dilekçesinde; kazanın oluş şekline göre davalı iş yerinin tam kusurlu olduğunu, davanın tam kabulüne karar verilmesi gerekirken davanın reddine karar verilmesinin hatalı olduğunu ileri sürerek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, rücuan tazminat istemine ilişkindir .

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3 üncü maddesinin 2 nci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 428 inci maddesi, 438 inci maddesinin 7, 8, 9 uncu fıkraları ile 439 uncu maddesinin 2 nci fıkrası ile 5510 sayılı Kanunu'nun 21 ıncı maddeleri.

3. Değerlendirme

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, rücuan tazminat istemine ilişkindir .

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3 üncü maddesinin 2 nci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 428 inci maddesi, 438 inci maddesinin 7, 8, 9 uncu fıkraları ile 439 uncu maddesinin 2 nci fıkrası ile 5510 sayılı Kanunu'nun 21 ıncı maddeleri.

3. Değerlendirme

İnceleme konusu dosyada, Mahkemece hükmüne uyulan bozma sonrası kararında, Adli Tıp 2. Üst Kurulunun 20.01.2022/112 tarih sayılı kararı ile kurum sigortalısının 21.12.2009 tarihinde geçirdiği iş kazasına bağlı sağ göz yaralanmasının 11.10.2008 tarih ve 27021 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan Çalışma Gücü ve Meslekte Kazanma Gücü Kaybı Oranı Tespit İşlemleri Yönetmeliği Hükümleri kapsamında maluliyetine neden olacak düzeyde araz bırakmadığından, Kurumca sürekli iş göremezliğe girdiği tarih olarak bildirilen 13.01.2010'dan itibaren sürekli maluliyet oranının %0 olduğunun bildirilmesi üzerine, davacı Kurumun kurum sigortalısı lehine yaptığı ödemeleri davalı işverenden rücu hakkı bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmişse de sürekli iş göremezlik oranının kurum alacaklarından ilk peşin sermaye değere yönelik etkisi sabit olmakla, 21.12.2009 tarihinde meydana gelen iş kazası sonucunda, kurum sigortalısına yönelik olarak Kurumca ödenen geçici iş göremezlik ödeneği ve yapılan tedavi masrafları yönünden Kurumun 5510 sayılı Kanun'un 21 inci maddesi uyarınca davalı işverenden tahsil hakkı olduğu, ilk bozma ilamında da belirtildiği üzere, bu alacak kalemleri yönünden de hüküm kurulması gerektiği gözetilmeksizin, yazılı şekilde karar verilmesi hatalıdır.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Mahkeme kararının BOZULMASINA,

Dosyanın kararı veren Mahkemesine gönderilmesine,

15.11.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2019/6536, Karar No: 2020/16178, Tarih: 17.11.2020

**9. Hukuk Dairesi         2019/6536 E.  ,  2020/16178 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE

MAHKEMESİ : Bursa 9. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

İLK DERECE

MAHKEMESİ : Marmara Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, süresi içinde duruşmalı olarak temyizen incelenmesi davalı vekilince istenilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 17/11/2020 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Yapılan tebligata rağmen duruşma günü taraflar adına kimse gelmediğinden incelemenin evrak üzerinden yapılmasına karar verildikten sonra duruşmaya son verilerek Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı şirkette işçi olarak çalıştığını, aylık ücreti 3.000.00 TL civarında olmasına karşın bildirimlerinin asgari ücret üzerinden yapıldığını, davacının yasal sınırların çok üstünde çalıştırıldıklarını dile getirmesi üzerine haksız olarak işten çıkartıldığını, işçilik alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık izin, fazla çalışma, genel tatil, hafta tatili alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davanın reddini talep etmiştir.

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu:

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı, davalı istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti:

Bölge Adliye Mahkemesince, davalının istinaf başvurusunun HMK'nun 353/1-b.1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosya kapsamının birlikte değerlendirilmesiyle yapılan inceleme sonucunda, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kurallarına göre, İlk Derece Mahkemesi kararının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan yönleri usul ve kanuna uygun görülmüştür.

2-Taraflar arasındaki uyuşmazlık davacının fazla çalışma ücreti alacağının bulunup bulunmadığı noktasındadır.

Temyiz:

Karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosya kapsamının birlikte değerlendirilmesiyle yapılan inceleme sonucunda, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kurallarına göre, İlk Derece Mahkemesi kararının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan yönleri usul ve kanuna uygun görülmüştür.

2-Taraflar arasındaki uyuşmazlık davacının fazla çalışma ücreti alacağının bulunup bulunmadığı noktasındadır.

Somut olayda, davacının davalı işyerinde 03.07.2009-31.10.2013 tarihleri arasında mermer işçisi olarak çalıştığı anlaşımaktadır. Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda, tanık beyanlarına göre, davacının 07:00-19:00 saatleri arası çalıştığı, l,5 saat ara dinlenme ile haftalık fazla çalışma süresinin 18 saat olduğu, ayrıca davacının ayda 2 hafta, hafta tatilinde de çalıştığı, hafta tatili çalışmasında da günde 3 saat fazla çalışma yaptığı bu sebeple haftada 7 gün çalıştığında haftalık fazla çalışma süresinin 21 saat olduğu, buna göre davacının 1 hafta 18 saat diğer hafta 21 saat fazla çalışma yaptığı haftalık ortalama fazla çalışmasının ise 19,5 saat olduğu tespit edilerek, fazla çalışma ücreti alacağı bu tespite göre hesaplanmıştır. Ancak davacının yaz dönemi için haftalık 19,5 saat fazla çalışma yaptığının kabulü dosya içeriğine uygun ise de, kış dönemi için davacının başka bir dosyada tanık olarak verdiği ifadesinde akşam hava kararana kadar çalıştıklarına dair beyanı da dikkate alınarak kış döneminde havanın kararma durumuna göre çalışma saatlerinin belirlenerek, bu çalışma düzenine göre davacının fazla çalışma alacağının hesaplanması dosya içeriğine daha uygun düşecektir.

3-Taraflar arasında davacının iş sözleşmesinin feshi de uyuşmazlık konusudur.

3-Taraflar arasında davacının iş sözleşmesinin feshi de uyuşmazlık konusudur.

Davacı, 31.10.2013 tarihinde SGK primlerinin eksik yatırıldığını öğrendiğini, bu durumu ve yasal sınırların çok üstünde çalıştırıldıklarını dile getirince davalı işverence işten çıkarıldığını iddia etmiştir. Davalı işveren ise, davacı tarafından şirkete yöneltilen icap üzerine taraflar arasında 31.10.2013 tarihli ikale sözleşmesi ile iş sözleşmesinin anlaşılarak sona erdirildiğini savunarak 31.10.2013 tarihli ikale sözleşmesini dosyaya sunmuştur. Davacı tanıklarından Yüksel Tak, “... İş veren bizden mermer alanında çalışma yapan başka bir ekibin altında bulunan yerde çalışmamızı istedi. Biz de iş sahasının bu haliyle güvenli olmadığını işverene ilettik. İş veren bu şartlar altında çalışmamız için diretti. Biz de hiçbir güvenlik tedbiri alınmadığından ekip olarak işten bir nevi çıkartılmak zorunda bırakıldık...” şeklinde, diğer tanık ... ise, “......, çalıştığı iş yerinden iş güvenliği olmaması sebebiyle işten ayrılmıştır. Başka bir ekibinde çalıştığı bir alanda tehlike oluşturmasına rağmen bu alanda çalışmaya zorlanmıştır...” şeklinde beyanda bulunmuşlardır. Ayrıca davacı başka bir dosyada tanık olarak verdiği ifadesinde ise, “... mermerde 2009 yılında yedinci ayında başlayıp 31.10.2013 tarihinde işten ayrıldım. İşten ayrılma sebebim işverenin bizi tehlike altında güvenli olmayan yerde çalışmaya zorlamasıdır...” şeklinde açıklamada bulunmuştur. Bu duruma göre tüm dosya kapsamı, davacı tanıklarının davacının işten kendisinin ayrıldığına yönelik beyanları ile davacının başka bir dosyada mahkeme huzurunda verdiği tanık beyanı dikkate alındığında davalı işverenin ikale savunmasının yerinde olduğu değerlendirilerek davacının kıdem ve ihbar tazminatı isteklerinin reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, bozma kararının bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 17.11.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.