muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/304, Karar No: 2012/79, Tarih: 06.03.2012

Bu nedenlerle, Özel Dairece işin esasına yönelik değerlendirme yapılmadan 5728 sayılı Yasa ile 5846 sayılı Yasada yapılan değişikliklerin lehe olup olmadığının tartışılması gerektiğinden bahisle bozma kararı verilmesi yerinde değildir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan Genel Kurul Üyeleri M. M. ve T. E.; “5846 sayılı Yasanın 81. maddesinin 9. fıkrasının l/a bendinde; ‘bu maddenin yedinci fıkrasında sayılan yerlerde, bandrol almaksızın satanlar hakkında 3 aydan 2 yıla kadar hapis veya beş milyar liradan elli milyar liraya kadar ağır para cezasına veya zararın ağırlığı dikkate alınarak her ikisine birden;’ l/b bendinde, ‘bandrol almaksızın çoğaltan ve yayan veya eser sahibinin ve bağlantılı hak sahibinin haklarını ihlal edecek şekilde bedelsiz yayan, bu Kanuna ve ilgili mevzuata uygun alınmış bandrolleri mevzuatta belirlenen şekilde yapıştırmadan bedelli ve bedelsiz yayan kişiler hakkında, iki yıldan dört yıla kadar hapis veya elli milyar liradan yüzelli milyar liraya kadar ağır para cezasına veya zararın ağırlığı dikkate alınarak her ikisine birden hükmolunur’ denilmektedir.

5846 sayılı Yasanın 08.02.2008 tarih ve 26781 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasa ile değişik 81. maddesinin 4. fıkrasında, ‘bandrol yükümlülüğüne aykırı ya da bandrolsüz olarak bir eseri çoğaltıp satışa arz eden, satan, dağıtan veya ticari amaçla satın alan ya da kabul eden kişi bir yıldan beş yıla kadar hapis ve beş bin güne kadar adli para cezasıyla cezalandırılır.’ İçtimayı düzenleyen 13. fıkrasında; ‘bandrol yükümlülüğüne aykırılığın aynı eserle ilgili olarak 71’inci maddenin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinde tanımlanan suçla birlikte işlenmesi halinde, fail hakkında sadece 71’inci maddeye göre cezaya hükmolunur. Ancak verilecek ceza üçte biri oranında artırılır’ hükümleri yer almaktadır.

5728 sayılı Yasa ile değişik 71/1. maddesinde ‘bu kanunda koruma altına alınan fikir ve sanat eserleriyle ilgili manevi, mali veya bağlantılı hakları ihlal ederek; bir eseri, icrayı, fonogramı veya yapımı hak sahibi kişilerin yazılı izni olmaksızın işleyen, temsil eden, çoğaltan, değiştiren, dağıtan, her türlü işaret, ses veya görüntü nakline yarayan araçlarla umuma ileten, yayımlayan ya da hukuka aykırı olarak işlenen veya çoğaltılan eserleri satışa arz eden, satan, kiralamak veya ödünç vermek suretiyle ya da sair şekilde yayan, ticari amaçla satın alan, ithal veya ihraç eden, kişisel kullanım amacı dışında elinde bulunduran ya da depolayan kişi hakkında bir yıldan beş yıla kadar hapis veya adli para cezasına hükmolunur’ ifadelerine yer verilmiştir.

Aynı Yasanın soruşturma ve kovuşturma usulünü düzenleyen 5728 sayılı Yasa ile değişik 75. maddesinin 2. fıkrasına göre; ‘bu Kanunda yer alan soruşturma ve kovuşturması şikayete bağlı suçlar dolayısıyla baştan Milli Eğitim Bakanlığı, Kültür ve Turizm Bakanlığı yetkilileri olmak üzere, ilgili gerçek ve tüzel kişiler tarafından, eser üzerinde manevi ve mali hak sahibi kişiler şikayet hakkını kullanabilmelerini sağlamak amacıyla durumdan haberdar edilirler’ hükümleri düzenlenmiştir.

Somut olayda, sanığın izinsiz çoğaltılmış sinema eseri niteliğindeki kopya 7 adet bandrolsüz cd satarken yakalandığı, yukarıda belirtilen yasal düzenlemelere göre eylemin Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.07.2005 tarih ve 67–97 sayılı kararı da nazara alınarak 5846 sayılı Yasanın 81/9–1–a ile 5278 sayılı Yasa ile değişik aynı Yasanın 81/4 ile 71/1. maddelerde düzenlenen suçların birlikte işlendiği, 5846 sayılı Yasanın 71/1. maddesinde belirtilen suçun takibi şikâyete tabi olup, aynı Yasanın 75. maddesi gereği haber sahiplerinin durumdan haberdar edilmeleri gerektiği, eser sahiplerinin yasal süre içerisinde şikâyetçi olmaları halinde 5846 sayılı Yasanın 81/13. maddesi yollanmasıyla aynı Yasanın 71/1. madde gereği hüküm kurulmasının söz konusu olduğu, bu maddedeki cezai müeyyidenin hapis veya adli para cezası yani seçimlik ceza taşıması sebebiyle incelenen hükümde hapis cezasının tercih edildiği 81/9–1–a maddesine göre bozmadan sonra kurulacak hükümde mahkemece bu hususların tartışılarak, 71/1. maddeye göre hüküm kurulurken, adli para cezasının tercih edilmesinin sanık lehine olacağı açıktır.

Bu itibarla, 5278 sayılı Yasa ile değişik 5846 sayılı Yasanın 81/13 ve 71/1. maddelerinde söz etmeyen ve değerlendirmeyen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazı yerinde olmadığı gibi, daha önce bu konuda verilen Ceza Genel Kurulunun 20.12.2011 tarih ve 305–275 sayılı kararı da bu hususa değinmemiş olup, verilen iş bu kararda aynı mahiyette olacaktır.

Dairemizce 5278 sayılı Yasa ile değişik 81/13. maddesi ile aynı Yasanın 71/1. madde hükümleri karşılaştırılıp sanık lehine olacak yasanın mahkemece uygulanmasını gerektiğine işaret eden Dairemiz bozmasının yasaya uygun olduğunu düşündüğümüzden itirazın bu bölümüne ilişkin sayın çoğunluk kararına katılmıyoruz” şeklindeki görüşleriyle,

Çoğunluk görüşüne katılmayan yedi Genel Kurul Üyesi de; “Özel Dairece 5728 sayılı Yasa ile 5846 sayılı Yasada yapılan değişikliklerin lehe olup olmadığının mahkemece tartışılması gerektiğinden bahisle bozma kararı verilmesi yerinde olduğundan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının reddine karar verilmesi gerektiği” düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

Çoğunluk görüşüne katılmayan yedi Genel Kurul Üyesi de; “Özel Dairece 5728 sayılı Yasa ile 5846 sayılı Yasada yapılan değişikliklerin lehe olup olmadığının mahkemece tartışılması gerektiğinden bahisle bozma kararı verilmesi yerinde olduğundan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının reddine karar verilmesi gerektiği” düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

Bu itibarla, sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının uygulanması koşullarının bulunmadığı ve Özel Dairece yerel mahkeme hükmünün esası incelenip suçun vasıflandırılması yapılmadan 5728 sayılı Yasa ile 5846 sayılı Yasada yapılan değişikliklerin lehe olup olmadığının tartışılması gerektiğinden bahisle bozma kararı verilmesinin isabetli olmadığı sonucuna ulaşıldığından, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının kabulüne, Özel Daire bozma kararının kaldırılmasına ve dosyanın esastan inceleme yapılması için Özel Daireye gönderilmesine karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay 7. Ceza Dairesinin 02.06.2011 gün ve 10547–7665 sayılı bozma kararının KALDIRILMASINA,

3- Dosyanın, hükmün esasının incelenmesi amacıyla Yargıtay 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 06.03.2012 günü yapılan müzakerede birinci uyuşmazlık konusu ile ilgili olarak oybirliği, ikinci uyuşmazlık konusuna ilişkin olarak ise oyçokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/18240, Karar No: 2011/907, Tarih: 14.02.2011

**11. Ceza Dairesi         2008/18240 E.  ,  2011/907 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Beraat

213 Sayılı Vergi Usul Yasanın, 01.01.1999 tarihinde yürürlüğe giren 4369 Sayılı Yasa ile değişik 359/b-1. maddesine göre, vergi kanunları uyarınca tanzim edilmesi gereken belgelerin sahte olarak düzenlenmesi suçun oluşumu için yeterli olup bu belgelerin kullanılması ve vergi ziyaı doğması suçun unsuru olmaktan çıkarıldığı cihetle; sanığın “2001 takvim yılında sahte fatura düzenlemek”ten ibaret eyleminin VUK.nun 359/b-1 ve 765 sayılı TCK.nun 80. maddesine uygun bulunduğu ve iddianame tarihi itibariyle bu suça bakmak ve delilleri tartışıp, değerlendirmek görevinin üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilerek görevsizlik kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması, Yasaya aykırı katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepden dolayı 5320 Sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 Sayılı CMUK.nun 321 nci maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak 5237 Sayılı Türk Ceza Kanununun 7. ve 5252 Sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükümleri karşısında; sanığa yüklenen “2001 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 Sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suçun işlendiği 06.08.2001 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşıldığından, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı kanunun 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 Sayılı TCK. nun 102/4 ve 104/2 maddeleri uyarınca ORTADAN KALDIRILMASINA, 14.02.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/6994, Karar No: 2024/5051, Tarih: 11.06.2024

**8. Ceza Dairesi         2024/6994 E.  ,  2024/5051 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/1004 (E) ve 2021/1025 (K)

SUÇ : Uyuşturucu veya uyarıcı madde ticareti yapma veya sağlama

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü.

I.HUKUKİ SÜREÇ

A. Diyarbakır Cumhuriyet Başsavcılığının, 04.12.2014 tarihli ve 2014/10504 Esas, 2014/34456 Soruşturma sayılı iddianamesi ile sanıkların 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası, 53 ve 54 üncü maddeleri uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

B. Diyarbakır 5. Ağır Ceza Mahkemesinin, 29.04.2021 tarihli ve 2020/412 Esas, 2021/133 Karar sayılı kararı ile uyuşturucu ticareti yapma suçundan 11 yıl 13 ay hapis ve 6.660 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

C. Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin, 02.06.2021 tarihli ve 2021/1004 Esas, 2021/1025 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle;

Arama kararının hukuka aykırı olduğuna, arama yapılan ahırın evin dışında olup kapısının bulunmadığına, sanığın uyuşturucu maddelerden haberinin olmadığına, şüpheden sanık yararlanır ilkesinin uygulanması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

Dava konusu olay sanığın ikametinde ticari miktar ve mahiyette uyuşturucu madde bulundurduğuna ilişkindir.

Dosyada mevcut olay ve yakalama tutanaklarına ve tanık beyanlarına göre, sanığın ticari miktar ve mahiyette kubar esrar bulundurduğu anlaşılmıştır.

Ele geçirilen maddelerin yapılan Kriminal incelemesi neticesinde hint keneviri içerdiğinin ve %35 oranında esrar elde edilebileceğinin tespit edildiği anlaşılmıştır.

A. İlk Derece Mahkemesinin kabulü;

Temyizin kapsamına göre;

Dava konusu olay sanığın ikametinde ticari miktar ve mahiyette uyuşturucu madde bulundurduğuna ilişkindir.

Dosyada mevcut olay ve yakalama tutanaklarına ve tanık beyanlarına göre, sanığın ticari miktar ve mahiyette kubar esrar bulundurduğu anlaşılmıştır.

Ele geçirilen maddelerin yapılan Kriminal incelemesi neticesinde hint keneviri içerdiğinin ve %35 oranında esrar elde edilebileceğinin tespit edildiği anlaşılmıştır.

A. İlk Derece Mahkemesinin kabulü;

Her ne kadar sanık ..., uyuşturucuların bulunduğu eve kış aylarında gelmediğini, yaz aylarında da 3-4 kez geldiğini, 30.10.2014 günü annesinin mezarını yaptırmak için Lice'ye gittiğini, ... küme evlerinde oğlu ... ...'ın tek başına yaşadığını beyan ederek beraatını talep etmiş ise de 04.08.2014 tarihli tutanakta hint keneviri eken kişinin sanık ... olduğu yönünde yapılan ihbar, 29.05.2018 tarihli tutanakta Karahasan mahallesi muhtarı ...'in bahse konu konutun kış aylarında kimse tarafından kullanılmadığına yaz aylarında ise sanık ... ve ailesi tarafından kullanıldığına yönelik beyanı ile bu beyanı destekler mahiyetteki tanık T. Y.'nin,"... ... köye ilkbahar aylarında gelir sonbahar aylarında Diyarbakır'da bulıman evine gider. ...mahallesindeki evini kendisinden başka kimsenin kullandığını görmedim..." şeklindeki anlatımları, ikamette ele geçirilen uyuşturucu maddenin miktarı dikkate alındığında sanık ...'nin söz konusu uyuşturuculardan haberdar olmadığına dair savunmasının hayatın olağan akışıyla bağdaşmaması ve Lice Kaymakamlığının 21.03.2018 tarihinde sanıklar ... ve...'nin MERNİS adreslerinin Bağlar/Diyarbakır olduğunu belirtir cevabi yazısı birlikte değerlendirildiğinde sanık ...'ın ikametinde ele geçirilen uyuşturucu maddelerin kendisine ait olmadığı yönündeki beyanlarının suçtan kurtulmaya yönelik olduğu değerlendirilerek savunmalarına itibar edilmediği gerekçesiyle sanığın mahkûmiyetine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgular konusunda, Bölge Adliye Mahkemesince, hükümde isabetsizlik görülmediği gerekçesiyle istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Sanık hakkında 12 yıl 1 ay yerine 11 yıl 13 ay hapis cezasına hükmederek eksik ceza tayin edilmişse de aleyhe temyiz olmadığından bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.

İlk Derece Mahkemesinin ve Bölge Adliye Mahkemesinin, suçun vasfına ve sübutuna, delillerin değerlendirilmesine ilişkin takdirine ve gerekçesine göre 5237 sayılı Kanun'un 188 inci maddesinin

uygulanmasına ilişkin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı ve yeterli incelemenin yapıldığı anlaşılmakla sanık müdafının temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, hükümde açıklanan gerekçeler, tüm dosya kapsamına göre usul ve hukuka uygun bulunarak, hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

V. KARAR

İlk Derece Mahkemesinin ve Bölge Adliye Mahkemesinin, suçun vasfına ve sübutuna, delillerin değerlendirilmesine ilişkin takdirine ve gerekçesine göre 5237 sayılı Kanun'un 188 inci maddesinin

uygulanmasına ilişkin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı ve yeterli incelemenin yapıldığı anlaşılmakla sanık müdafının temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, hükümde açıklanan gerekçeler, tüm dosya kapsamına göre usul ve hukuka uygun bulunarak, hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin, 02/06/2021 tarihli ve 2021/1004 Esas, 2021/1025 Karar sayılı kararında sanık müdafıince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden; 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Diyarbakır 5. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 11.06.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2713, Karar No: 2018/499, Tarih: 18.01.2018

**15. Ceza Dairesi         2017/2713 E.  ,  2018/499 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : TCK'nın 155/2, 62, 52, 51 ayrıca ... hakkında ayrıca 31/3. maddeleri gereğince mahkûmiyet

Hizmet nedeni ile güveni kötüye kullanma suçundan sanıklar ve suça sürüklenen çocuğun mahkûmiyetine ilişkin hükümler sanıklar ve suça sürüklenen çocuk tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü.

Hizmet nedeni ile güveni kötüye kullanma suçundan sanıklar ve suça sürüklenen çocuğun mahkûmiyetine ilişkin hükümler sanıklar ve suça sürüklenen çocuk tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü.

Katılanın, sanıklardan ...'a ait olup oğulları olan diğer sanık ... ve suça sürüklenen çocuk ... ile birlikte işlettiği mobilya dükkanından evlenecek oğlu için 28/03/2010 tarihinde “siyah inci” modeli bir adet yemek odası takımını, ... marka 3+2+1+1 parçadan oluşan koltuk takımını ve ... modeli 3+3+1+1 parçadan oluşan diğer koltuk takımı ile bir adet ayakkabı pufunu, bir adet orta sehpa, bir adet servis sehpası ve bir adet fiskostan oluşan toplam 5.500,00 TL'lik mobilyayı satın alıp, 750,00 TL peşin para verdiği, kredi kartından iki taksit olarak toplamda 1000,00 TL ödemede bulunduğu, kalan 3750,00 TL içinde 7 adet senet verdiği, bu senetleri de bilahare ödediği, sanıkların mobilyaları katılanın Eskişehir'deki adresine teslim ettikleri, bir süre sonra katılanın kendi beyanına göre oğlunun düğün planları bozulunca sanıklardan ... ile görüşüp daha önce satın aldıkları mobilyaların sanıklara ait depoda muhafazası konusunda anlaşmalarına rağmen sanıkların, katılan tarafından geri gönderilen mobilyaları muhafaza etmek yerine başkasına sattıklarının iddia edildiği olayda; sanıklar tarafından da işyerlerine ait depoda muhafaza edilmek üzere katılana ait mobilyaların bekletildiğinin kabul edildiği fakat; katılanın iddia ettiği gibi mobilyaların satılmadığını, işlerinin kötü gitmesi üzerine başlatılan icra takipleri nedeni ile haczedildiklerini savundukları, buna karşın katılanın tanık olarak dinlenen Alaaddin Kızılarslan'ın kendisini arayarak mobilyalarının satıldığını söylediğini beyan etmesine rağmen tanığa bu hususun sorulmadığı gözetildiğinde suçun unsurlarının tespiti bakımından İnegöl İcra Dairesi'nin 2010/5405 esas sayılı dosyasındaki 14.09.2010 tarihli haciz tutanağı ile 2010/5020 esas sayılı dosyadaki 19.08.2010 tarihli haciz tutanağında belirtilen mobilyaların katılana ait mobilyalar olup olmadığının tespiti için gerekiyorsa bu eşyaların katılana gösterilmesi, satılmış olmaları halinde satışa ilişkin belgelerin getirtilip incelenmesi, tanık Alaaddin Kızılarslan'ın yeniden dinlenip, katılana suça konu eşyaların satıldığını haber verip vermediğinin sorulup bu hususun aydınlatılmasından sonra, eğer söz konusu mobilyalar bir başkasına satılmış ve tarafların arasında muhafazaya yönelik ücret anlaşması da yok ise eylemin TCK'nın 155/1. maddesinde düzenlenen güveni kötüye kullanma suçunu oluşturacağı değerlendirilip, katılanın eşyaların muhafazası konusunda sanıklardan ... ile anlaştığını beyan etmesi karşısında diğer sanıkların sorumlulukları ayrı ayrı tartışılıp sonucuna göre hüküm kurulması, suça konu eşyalar haczedilmiş ise sanıkların suç işleme kastlarının bulunup bulunmadığı olgusal olarak değerlendirilip her bir sanık için ayrı ayrı hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanıklar ve suça sürüklenen çocuğun temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu nedenlerle, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 18/01/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20326, Karar No: 2015/14866, Tarih: 14.09.2015

**7. Hukuk Dairesi         2014/20326 E.  ,  2015/14866 K.**

**"İçtihat Metni"**

İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle ... İlköğretim Okulunun yasal temsilcisi Milli Eğitim Bakanlığı olup, mahkemece karar başlığında ... İlköğretim Okulu Müdürlüğünün davalı olarak gösterilmesi hatalı ise de bu yanlışlığın mahallinde düzeltilmesi mümkün olduğundan davalı vekilinin yerinde bulunmayan tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün iş bu açıklama ile ONANMASINA, davalı Bakanlık harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, 14/09/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5886, Karar No: 2018/8675, Tarih: 31.10.2018

**10. Hukuk Dairesi         2018/5886 E.  ,  2018/8675 K.**

**"İçtihat Metni"**

.......

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirttiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1)-Davalı vekilinin aşağıdaki bendin dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2)-17.07.2009 tarihinde meydana gelen iş kazasında elektrik çarpması nedeniyle vefat eden sigortalının hak sahiplerine bağlanan gelirler nedeniyle oluşan kurum zararının davalıdan tahsili istemine ilişkin olarak açılan davanın yasal dayanağı; 5510 sayılı Yasanın 21 ve 23’üncü maddeleridir.

5510 sayılı Yasanın 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 21. maddesi 1. fıkrası ile “iş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamı, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirilir.” düzenlemesi getirilmiştir.

Aynı kanunun 23. maddesinde ise "Sigortalı çalıştırmaya başlandığının süresi içinde sigortalı işe giriş bildirgesi ile Kuruma bildirilmemesi halinde, bildirgenin sonradan verildiği veya sigortalı çalıştırıldığının Kurumca tespit edildiği tarihten önce meydana gelen iş kazası, meslek hastalığı, hastalık ve analık halleri sonucu ilgililerin gelir ve ödenekleri Kurumca ödenir. Yukarıdaki fıkrada belirtilen hallerde, Kurumca yapılan ve ileride yapılması gerekli bulunan her türlü masrafların tutarı ile gelir bağlanırsa bu gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri tutarı, 21 inci maddenin birinci fıkrasında yazılı sorumluluk halleri aranmaksızın, işverene ayrıca ödettirilir." hükmü yer almaktadır.

5510 sayılı Kanunun 8’inci maddesinde sigortalıların hangi tarihte bildirilmesi ve tescil edilmesi gerektiği hükme bağlanmıştır. Buna göre; Kanunun 4/1-a maddesi kapsamında sigortalı olanların Kuruma bildirim yükümlülüğü işverene ait olup; 7’nci maddenin birinci fıkrasının (a) bendinde belirtilen sigortalılık başlangıç tarihinden önce, sigortalının işe giriş bildirgesi ile bildirilmesi gerekir. Ancak işveren tarafından sigortalı işe giriş bildirgesi inşaat iş yerlerinde işe başlatılacak sigortalılar için, en geç çalışmaya başlatıldığı gündür.