muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/10898, Karar No: 2018/3675, Tarih: 29.03.2018

5-Kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi uyarınca hak yoksunluklarına hükmedilmiş ise de, 24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarih ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı ile anılan maddenin bazı hükümlerinin iptal edilmiş olması nedeniyle yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanığın, temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 29.03.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/13965, Karar No: 2022/3231, Tarih: 23.02.2022

**8. Ceza Dairesi         2020/13965 E.  ,  2022/3231 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Gereği görüşülüp düşünüldü:

İftira suçunun oluşabilmesi için; yetkili makamlara ihbar veya şikayette bulunarak işlemediğini bildiği halde, hakkında soruşturma veya kovuşturma başlatılmasını ya da idari bir yaptırım uygulanmasını sağlamak için bir kimseye hukuka aykırı bir fiil isnat edilmesi gerekir.

Oluşa ve tüm dosya kapsamına göre; katılan ile sanığın eş olup aralarındaki boşanma davası nedeniyle ayrı yaşadıkları ve müşterek çocukları olan ...'un da katılanın yanında kaldığı, sanığın olay tarihinde kolluğa başvurarak katılanın ikametinde kalan erkek arkadaşı ... isimli şahsın müşterek çocuklarına şiddet uyguladığını ve bunu çocuğunun tavır ve söylemleri ile kendisinin kullandığı cep telefonuna gelen gizli bir numaradan arayan şahsın söylemesi üzerine öğrendiğini beyan ederek şikayette bulunduğu ve yapılan soruşturmada kolluk görevlilerinin katılanın ikametine giderek katılan ve sanığın müşterek çocuklarında dış görünüş itibariyle herhangi bir darp cebire rastlanmadığını tespit ettikleri ve sanık hakkında iftira suçundan işbu kamu davasının açıldığı anlaşılan somut olayda; sanığın oğluna şiddet uygulandığına dair beyanının katılana yönelik olmayıp ...'a isnat edildiği, boşanma davası devam ederken katılanın başka bir erkek ile gönül ilişkisi olduğuna dair anlatımının ise oğlunun velayetinin kendisine verilmesine yönelik olup eyleminin suç işlemediğini bildiği katılana yönelik suç isnadı biçiminde olmayıp Anayasanın 74. maddesinde düzenlenen anayasal şikayet hakkını kullanma niteliğinde bulunduğu anlaşılmakla, yasal unsurları itibariyle oluşmayan suçtan beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/l. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 23.02.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2130, Karar No: 2018/4688, Tarih: 24.04.2018

**12. Ceza Dairesi         2018/2130 E.  ,  2018/4688 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Dava : 466 sayılı yasa uyarınca tazminat

Hüküm : Davanın reddi

Davacının tazminat talebinin reddine ilişkin hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Gerekçeli karar başlığında "466 sayılı yasa uyarınca tazminat " yerine "kanun dışı yakalanan veya tutuklanan kişilere tazminat verilmesi", "suç" ibaresine yer verilmesi, mahallinde düzeltilmesi mümkün yazım yanlışlığı, hüküm duruşmasında hazır bulunan Cumhuriyet savcısının ad - soyad ve sicilinin gösterilmemesi mahallinde ilavesi mümkün yazım eksikliği olarak kabul edilmiştir.

5271 sayılı CMK'nın 142. maddesinin 5. fıkrasındaki; ''Mahkeme, dosyayı inceledikten sonra yeterliliğini belirlediği dilekçe ve eki belgelerin bir örneğini Devlet Hazinesinin kendi yargı çevresindeki temsilcisine tebliğ ederek, varsa beyan ve itirazlarını onbeş gün içinde yazılı olarak bildirmesini ister.'', ve 7. fıkrasındaki; ''Mahkeme, kararını duruşmalı olarak verir. Hazine temsilcisi, açıklamalı çağrı kâğıdı tebliğine rağmen gelmezlerse, yokluklarında karar verilebilir.'' şeklindeki düzenlemelere muhalefet edilerek, davalı vekiline dava dilekçesinin tebliğ edilmesi ve açıklamalı çağrı kağıdı çıkarılması ile davanın tümüyle reddedilmesi karşısında, yargılama giderlerinin davacıdan tahsil edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi temyiz edenin sıfatına göre bozma nedeni yapılmamıştır.

Davacı hakkındaki gözaltına alma işlemi, 1 Haziran 2005 tarihinden önce gerçekleştiğinden 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 6. maddesine göre, davacının tazminat talebi 466 sayılı Kanun Dışı Yakalanan veya Tutuklanan Kimselere Tazminat Verilmesi Hakkında Kanun hükümlerine tabi olacaktır.

466 sayılı Kanunun 2. maddesine göre de "verilen kararların kesinleştiği veya bu iddiaların mercilerince karara bağlandığı tarihten itibaren üç ay içinde" davanın açılması gerekmektedir. Kanunda öngörülen 3 aylık sürenin, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 23.03.2010 tarih ve 2009/256 esas, 2010/57 sayılı kararı ile, "kesinleşen kararların tebliğinden" itibaren başlayacağı kabul edilmiş, ancak, kesinleşmiş kararların tebliğini öngören bir kanuni düzenleme bulunmaması nedeniyle, kararının tebliğ edilmemesi halinde tazminat davasının hangi sürede açılacağı hususu belirtilen kararda tartışılmamış, Ceza Genel Kurulu'nun 6.5.2014 tarih ve 141-229 sayılı kararında da 466 sayılı Kanuna göre incelenen tazminat davasının usul ve yasaya uygun yapılan kesinleşmesinden itibaren her halükarda 10 yıl içinde eğer kesinleşmiş beraat kararı tebliğ edilmiş ise tebliğ tarihinden itibaren 3 ay içinde davanın açılması gerektiği kabul edilmiştir.

Bununla beraber ceza yargılaması sonunda verilen beraat hükümlerinin, hükümden sonra usulüne uygun olarak tebliğ edilememesi veya tebliğ edildiğine dair tebligat parçalarının dosyada bulunamaması gibi hallerde, kısaca zamanında kesinleştirilmeyen beraat veya kovuşturmaya yer olmadığına dair kararlarda tazminat davasının hangi sürede açılacağı konusunda açıklık bulunmamakla birlikte, belirsiz olan bu durumun ila nihaye devam edemeyeceği nazara alınarak, bir noktadan sonra dava açmanın bir süre ile sınırlandırılması, bilhassa yukarıda zikredilen CGK'nın 23.03.2010 gün ve 256-57 sayılı kararında herhangi bir süre sınırlaması öngörülmemesi nedeniyle adliye arşivlerinin taranarak tazminat davalarının açıldığı gözlemlendiğinden zorunluluk arzetmektedir.

Davalı ... Hazinesinin bu konuda aleyhine açılan tazminat davaları ile ilgili herhangi bir arşiv kaydı veya bilişim sistemleri üzerinden oluşturulmuş bir veri tabanı bulunmadığından, konuya ilişkin temyiz incelemesi yapan dairemizce, aynı yıl içinde aynı hukuksal nedenlerle açılan mükerrer tazminat davalarının bulunduğu da tespit edilmiş olup, bunlara örnek olarak; 12.CD, 16.12.2013/25273-29105 ve 25.3.2013/2459-538 sayılı ilamları gösterilebilir.

Yine aynı şekilde, beraat veya kovuşturmaya yer olmadığına dair kararlar tebliğ edilmesine rağmen bu kararlara kesinleşme şerhleri verilmesi gözardı edilmekte, unutulmakta ve daha sonra bu tebligat parçaları çeşitli nedenlerle dosyadan çıkarılmaktadır. Dolayısıyla, uygulamada beraat kararları ile ilgili sağlıklı bir kesinleştirme işlemi yapılmadığı görülmektedir. Açıklanan nedenlerle bu hakkın kullanılmasının hukuki olarak sınırlandırılması yapılırken, hak kayıplarını önlemeye yönelik bir yolun bulunması da zorunluluk arzetmektedir. Somut olayda da buna benzer bir durum söz konusu olup, karar sonrası beraat kararının tebliğine ilişkin tebligat parçaları dosya içinde bulunmamaktadır. Bu durumda da ya tebligat parçaları sonradan dosyadan çıkarılmış veya karar sonrası tebliğ işlemi hiç yapılmadığı algısı doğmaktadır.

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 2. maddesinde ''Herkes haklarını kullanırken ve borçlarını yerine getirirken dürüstlük kurallarına uymak zorundadır. Bir hakkın açıkça kötüye kullanılmasını hukuk düzeni korumaz” şeklindeki emredici düzenleme ile Kanun koyucu kişilere tanıdığı hakların belli sınırlar içinde kullanılmasını istemiş, hakkın kötüye kullanılmasının da hukuk düzenince hiç bir şekilde korunmayacağını belirtmiştir.

Sonuç olarak, bu yöndeki hakların sağlıklı bir şekilde öne sürülmesi ve çözüme kavuşturulması için süre sınırlamasının yapılması ve bu hususun meri mevzuat nazara alınarak bir çözüme kavuşturulmasında zorunluluk bulunmaktadır.

Buna göre;

1- 6216 sayılı Anayasa Mahkemesinin Kuruluş ve Yargılama Usûlleri Hakkında Kanunu'nun 47/5.maddesi, Anayasa Mahkemesine bireysel başvuru için, başvuru yollarının tüketildiği tarihten, başvuru yolu öngörülmemiş ise ihlalin öğrenildiği tarihten itibaren 30 gün içinde yapılmasını,

Buna göre;

1- 6216 sayılı Anayasa Mahkemesinin Kuruluş ve Yargılama Usûlleri Hakkında Kanunu'nun 47/5.maddesi, Anayasa Mahkemesine bireysel başvuru için, başvuru yollarının tüketildiği tarihten, başvuru yolu öngörülmemiş ise ihlalin öğrenildiği tarihten itibaren 30 gün içinde yapılmasını,

2- İnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına İlişkin Sözleşmenin 35.maddesine göre de, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesine bireysel başvuruda iç hukuk yollarıyla nihai kararın verilmesinden itibaren 6 aylık süre içinde başvuru yapılmasını,

3- 818 sayılı (Mülga) Borçlar Kanunu'nun 60. maddesi ve 6098 sayılı Borçlar Kanunu'nun 72. maddesi haksız fiiller için açılacak tazminat davasının her halde fiilin işlendiği tarihten başlayarak 10 yılın geçmesiyle zamanaşımına uğrayacağını,

4-2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 12. maddesi idari eylemlerden hakları ihlal edilmiş olanların her halde eylem tarihinden itibaren beş yıl içinde ilgili idareye başvurarak haklarının yerine getirilmesini istemeleri ve öngörülen 60 günlük sürede davaların açmalarını,

5-2004 sayılı İcra İflas Kanunu'nun 39. maddesinde ilama müstenit takip, son muamele üzerinden on sene geçmekle zamanaşımına uğrayacağını, öngörmüş ayrıca Adalet Bakanlığı Merkez ve Taşra Teşkilatı ile Bağlı Kuruluşlar Arşiv Yönetmeliğinde beraatle sonuçlanan dosyalar için birim arşivinde saklanma süresi beş yıl olarak öngörülmüştür.

Görüldüğü üzere yasal mevzuatlarda hak aranma ile ilgili çeşitli süreler öngörülmüş ve bu süreler de en uzun olan süre Borçlar Kanunu ve İcra İflas Kanununda öngörülen 10 yıllık hak arama süreleridir. Kanaatimizce en uzun olan bu süreler nazara alınarak, bir sonuca varılması gerekmektedir.

Açıklanan tüm bu nedenlerle, 466 sayılı Kanun kapsamında görülen tazminat davalarında:

1-CGK'nın 06.05.2014/141-229 sayılı kararında belirtildiği gibi beraat veya kovuşturmaya yer olmadığına dair kararların Yazı İşleri Yönetmeliğine göre süresinde tebliğ edilip kesinleşme tarihinden itibaren her halükarda 10 yıl, kesinleşmiş kararların tebliğinden itibaren 3 ay içinde tazminat davalarının açılması,

2-Bunun yanında, kararlar Yazı İşleri Yönetmeliğine göre usulüne uygun olarak tebliğ edilmemiş ve kesinleştirme işlemleri yapılmamış yada kesinleştiği tespit edilmemiş ise, tazminat davalarının karar tarihinden itibaren 10 yıldan fazla bir süre geçtiğinde, somut olayın, tarafların ve davanın özelliği de nazara alınmak suretiyle süresi içinde açılmadığının kabulü gerekmektedir.

Davaya konu olay açısından baktığımızda; davacı hakkında verilen 12/03/1986 tarihli beraat kararının 21/08/1986 tarihinde kesinleştiği ve davanın ise kesinleşme tarihinden itibaren 10 yıldan fazla süre geçtikten sonra açıldığı anlaşılmakla;

Davaya konu olay açısından baktığımızda; davacı hakkında verilen 12/03/1986 tarihli beraat kararının 21/08/1986 tarihinde kesinleştiği ve davanın ise kesinleşme tarihinden itibaren 10 yıldan fazla süre geçtikten sonra açıldığı anlaşılmakla;

Yapılan incelemeye, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, mahkemece davacı lehine tazminat isteme şartlarının oluşmadığı gerekçeleri gösterilerek davanın reddine karar verilmesinde usul ve kanuna aykırı yön bulunmadığından, davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle hükmün, isteme uygun olarak, ONANMASINA, 24/04/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/23423, Karar No: 2015/14387, Tarih: 30.04.2015

**7. Ceza Dairesi         2013/23423 E.  ,  2015/14387 K.**

**"İçtihat Metni"**

Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5015 sayılı Kanuna Muhalefet

HÜKÜM : 29.05.2013 tarihli karar ile hükümlülük, erteleme, müsadere; 12.06.2013 tarihli ek karar ile temyiz talebinin reddine

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

I-Sanık... müdafiinin 12.06.2013 tarih 2012/288 E- 2013/1000 K. sayılı ek karara yönelik temyiz isteminin incelenmesinde ;

Temyiz isteğinin reddine dair mahkemenin 12.06.2013 tarih 2012/288 E- 2013/1000 K. sayılı ek kararı usul ve yasaya uygun bulunduğundan Sanık ... müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle red kararının istem gibi ONANMASINA,

II-Sanık ...'nın 29.05.2013 tarihli hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde ise;

Sanığın 5015 sayılı Yasa'nın ek 5/2. maddesi uyarınca cezalandırılması istemi ile kamu davası açıldığı halde, ek savunma hakkı tanınmadan anılan yasanın ek 5/1. maddesi uygulanarak hüküm oluşturulmuş ise de, iddianamedeki ve görevsizlik kararındaki anlatıma göre bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.

Kısa süreli olmayan hapis cezası ertelenen sanık hakkında TCK.nun 53/3. fıkrası gereğince kendi altsoyu dışındaki kişiler yönünden TCK.nun 53/1-c bendindeki hak yoksunluklarının uygulanmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı yasanın 8/1. Maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 322. Maddesi uyarınca, TCK.nun 53.maddesinin uygulanmasına ilişkin fıkranın hükümden çıkartılarak yerine "Sanığın TCK.nun 53/1. maddesinin a-b-d bentlerinde belirtilen haklardan TCK.nun 53/2. maddesi gereğince hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına, 5237 sayılı TCK.nun 53/1-c bendinde belirtilen hak yoksunluklarının aynı yasanın 53/3. Maddesi gereğince kendi altsoyu yönünden uygulanmamasına, altsoyu haricindeki kişiler yönünden ise 53/1-c bendinde belirtilen hak yoksunluklarının hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar uygulanmasına, TCK.nun 53/1-e bendinin ise uygulanmasına yer olmadığına," ibaresinin yazılması ve diğer kısımların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 30.04.2015 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/906, Karar No: 2011/3051, Tarih: 16.11.2011

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/906 E.  ,  2011/3051 K.**

**"İçtihat Metni"**

Irza geçme suçundan sanık ...'un yapılan yargılaması sonunda; reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçundan mahkûmiyetine dair Kayseri 1. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 26.12.2005 gün ve 2005/449 Esas, 2005/589 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Olayın oluşumu ve mahkemenin kabulüne göre; sanığın eylemine uyan reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçunun kanunda öngörülen cezasının üst sınırı itibariyle, 765 sayılı TCK.nun 102/4. maddesine göre 5 yıllık asli zamanaşımına tâbi olduğu, mahkûmiyet hükmünün kurulduğu 26.12.2005 tarihi ile inceleme günü arasında bu sürenin gerçekleştiği anlaşıldığından, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilmek suretiyle CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanunun 322/1 ve 5271 sayılı CMK.nun 223/8. maddeleri uyarınca sanık hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 16.11.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4473, Karar No: 2023/6058, Tarih: 14.06.2023

**7. Ceza Dairesi         2023/4473 E.  ,  2023/6058 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/716 E., 2022/50 K.

SUÇ : 6831 sayılı Orman Kanunu'na muhalefet

HÜKÜMLER : Sanık ... hakkında düşme, sanık ... hakkında beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Gölcük 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.03.2015 tarihli ve 2014/57 Esas, 2015/220 Karar sayılı kararı ile sanık ... hakkında 6831 sayılı Orman Kanunu'na (6831 sayılı Kanun) muhalefet suçundan neticeten; hapis cezasından çevrili 6.000,00 TL ve 16 gün karşılığı 320,00 TL adlî para cezasına karar verilmiştir.

2.İşbu kararın temyiz dışı sanıklar ve katılan ... İdaresi vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 19. Ceza Dairesinin, 11.09.2018 tarihli ve 2018/2277 Esas, 2018/8692 Karar sayılı ilâmıyla;

2.İşbu kararın temyiz dışı sanıklar ve katılan ... İdaresi vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 19. Ceza Dairesinin, 11.09.2018 tarihli ve 2018/2277 Esas, 2018/8692 Karar sayılı ilâmıyla;

"...Davanın dayanağını oluşturan suç tutanağına göre 196 nolu orman bölmesinde usulsüz ve damgasız 147 adet ağacın kesildiğinin tespit edilmesi, adı geçen bölmede üretim işinin İrşadiye Tarımsal Kalkındırma Kooperatifine verilmesi, kooperatifin yetkilisi sanık ... Kamış'ın orman işletme şefi ve memurlarının talimatıyla yol kenarı temizliği yaptıklarını, damgasız ağaç kesmediklerini, diğer sanıkların orman işletme şefi ve memurlarının kooperatif başkanı ile iş birliğine giderek yabancı işçileri çalıştırarak daha fazla kesim yaptığını, sanıklar Cemal ACAR ve Coşkun ACAR müdafiinin, orman yetkililerinin şifai talimatı üzerine müvekkil sanıkların bölmeye girdiklerini, ayıklama işlemlerinde emval köklerinin damgalanmadığını, katılan vekilinin Gölcük Orman İşletme Müdürü, Kadırga Orman işletme şefi ve memurlarının tutuklandığını, Kocaeli 1. Ağır Ceza Mahkemesinde yargılandıklarını ve davanın halen derdest olduğunu, müfettiş incelemesi sonucunda damgasız kesimin tespit edildiğini beyan etmesi, dip kökler üzerinde yapılan keşif sonucu alınan bilirkişi raporuna göre kök diplerinde damga oyuğuna benzer oyukların bulunduğu ancak damga izine rastlanmadığı, olay tarihinden keşif tarihine kadar damga izlerinin kaybolmuş olabileceği tespiti karşısında suça konu ağaçların damgalama işinin kesimden önce mi yoksa sonra mı yapıldığı hususu Orman idaresinden sorulup kesimden önce yapılmış olmaları halinde damga izlerinin ne kadar süre ile ağaçta kalabileceği araştırılıp orman işletme müdürlüğü görevlileri hakkında Kocaeli 1. Ağır Ceza Mahkemesinde açılmış olan davanın dosyası incelendikten sonra sonucuna göre sanıkların hukuki konumlarının değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi,..." nedeniyle bozulmasına, bozma sebebinin hükmü temyiz etmeyen sanık ...'ye sirayetine karar verilmiştir.

3.Gölcük 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 15.10.2015 tarihli ve 2014/364 Esas, 2015/499 Karar sayılı kararı ile sanık ... hakkında 6831 sayılı Kanun'a muhalefet suçundan beraat kararı verilmiştir.

4.İşbu kararın katılan ... İdaresi vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 19. Ceza Dairesinin, 11.02.2020 tarihli ve 2019/33836 Esas, 2020/1247 Karar sayılı ilâmıyla; sanık ...'un hükümden sonra vefat etmiş olması nedeniyle sanığın hukuki durumunun mahkemesince yeniden değerlendirilmesi zorunluluğunun bulunması gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

5.Gölcük 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.02.2021 tarihli ve 2021/119 Esas, 2021/139 Karar sayılı kararı ile 6831 sayılı Kanun'a muhalefet suçundan; sanık ... hakkında beraat ve sanık ... hakkında düşme kararı verilmiştir.

5.Gölcük 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.02.2021 tarihli ve 2021/119 Esas, 2021/139 Karar sayılı kararı ile 6831 sayılı Kanun'a muhalefet suçundan; sanık ... hakkında beraat ve sanık ... hakkında düşme kararı verilmiştir.

6.İşbu kararın katılan ... İdaresi vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 19. Ceza Dairesinin, 21.10.2021 tarihli ve 2021/5956 Esas, 2021/14410 Karar sayılı ilâmıyla; sanıklar ... ve ... hakkında duruşma açılmadan tensiple davanın sonuçlandırılması nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

7.Gölcük 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 27.01.2022 tarihli ve 2021/716 Esas, 2022/50 Karar sayılı kararı ile 6831 sayılı Kanun'a muhalefet suçundan; sanık ... hakkında beraat ve sanık ... hakkında düşme kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan ... İdaresi vekilinin temyiz sebepleri; orman memurlarınca tanzim edilen suç tutanaklarına göre sanıkların cezalandırılmasına gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Sanık ...'nin işçisi olarak çalıştığı kooperatif tarafından belirli bir orman bölmesinde ihale ile kesim işinin alınması, saha teslimi ve ihale kapsamındaki kesim işi sonrasında yapılan kontrollerde damgasız 147 adet ağacın kesildiği tespit edilerek bölmede çalışan sanık ... ile birlikte kooperatif başkanı ve bir kısım kesim işçileri hakkında 6831 sayılı Orman Kanunu'na muhalefet suçundan kamu davası açılmıştır.

2.Sanık ... savunmasında, temyiz dışı sanıklar Cemal Acar ve Coşkun Acar'ın yanında yevmiyeci olarak çalıştığını, izinsiz kesim yapmadığını beyan etmiştir.

3.Temyiz dışı sanıklar Coşkun Acar ve Cemal Acar ise kooperatif başkanı temyiz dışı sanık ... Kamış'ın kendilerine kesim işi verdiğini, izinsiz ağaç kesmediklerini beyan etmişlerdir.

4.Kooperatif başkanı temyiz dışı sanık ... Kamış savunmasında, orman memurlarının talimatı ile işlem yapıldığını, suça konu yerde Coşkun Acar, Cemal Acar ve ...'nin çalıştığını, herhangi bir usulsüzlükleri olmadığını beyan etmiştir.

5.Mahallinde yapılan keşif sonucu alınan bilirkişi raporuna göre dava konusu yerde bulunan ağaç dip köklerinde damga oyuğuna benzer oyukların bulunduğu tespit edilmiştir.

6.Orman memurlarının görev suçu nedeniyle yargılamalarının yapıldığı Kocaeli 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 04.12.2012 tarihli ve 2011/448 Esas, 2012/470 Karar sayılı dosyasının incelenmesi neticesinde dava konusu olayla ilgili herhangi bir delilin bulunmadığı belirlenmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Sanık ... Hakkında Kurulan Düşme Kararı Yönünden

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun "Sanığın veya hükümlünün ölümü" kenar başlıklı 64 üncü maddesinin birinci fıkrasında yer verilen; "Sanığın ölümü halinde kamu davasının düşürülmesine karar verilir..." şeklindeki düzenleme ile sanığın hükümden önce vefat etmiş olması karşısında davanın düşmesine karar verilmesinde hukuka aykırılık görülmemiştir.

B. Sanık ... Hakkında Kurulan Beraat Kararı Yönünden