muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/11854, Karar No: 2009/1949, Tarih: 17.02.2009

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2008/11854 E.  ,  2009/1949 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı ile uzun süredir tanışık olduğunu, davalının ...’de yaşayan ailesine para göndermek için, kendisinden borç istediğini, 23.5.2002 tarihinde 4.000 USD, 12.5.2002 tarihinde 4000 USD olmak üzere toplam 8.000 USD borç verdiğini, davalının borcunu ödemediğini iddia ederek 8.000 USD ‘nin verdiği tarihten itibaren %10 faizi ile tahsilini istemiştir.

Davalı, davacının ... Proje, Danışmanlık, Araştırma ve Taahhüt A.Ş’nin yönetim kurulu başkanı olduğunu kendisinin bu şirkette 1.4.2002 tarihin de aylık 4000USD ücret ile işe başladığını, davacının iddia ettiği ödemelerin nisan ve mayıs aylarına ait gecikmeli ödenen ücreti olduğunu savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş;Hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalıya 8000 USD ödünç verdiğini iddia etmiş, davalı ise davacının bu iddiasına karşı koyarak paranın, davacının yönetim kurulu başkanı olduğu şirketteki çalışması karşılığı nisan ve mayıs ayına ait ücreti olduğunu belirtmek suretiyle gerekçeli inkarda bulunmuştur. Davacının, davada delil olarak dayandığı ödeme belgelerinin “...dan 4.000 USD aldım” yazılı 23.5.2002 ve 12.6.2002 tarihli davalı imzalı olup, ödünç olarak verildiği yazılı değildir. Davalının davacının yönetim kurulu başkanı olduğu şirkette çalıştığı,haziran ve temmuz aylarına ait ücretini alamadığı da ... Mahkemesinin kesinleşen 2002/2070 Esas ve 2004/700 Karar sayılı dosyası ile de sabittir. Bu durumda

davacı, ödünç ilişkisini yasal delillerle kanıtlamakla yükümlü olup, bu yükümlülüğünü yerine getirememiştir. HUMK’nun 288.maddesi gereğince miktar itibariyle olayda tanık da dinlenemez. Ne var ki davacı dava dilekçesinde ‘sair deliller’ demek suretiyle ‘yemin’ deliline de dayanmış olduğundan bu konuda davacıya, karşı tarafa yemin yöneltmeye hakkı bulunduğu hatırlatılarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, mahkemece ispat yükü ters çevrilmek suretiyle, savunmanın ispat edilemediğinden bahisle yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün temyiz eden davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde iadesine, 17.2.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4114, Karar No: 2013/6742, Tarih: 09.04.2013

**5. Hukuk Dairesi         2013/4114 E.  ,  2013/6742 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekilleri yönünden verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur. Ancak;

Dava konusu taşınmaz mal arsa niteliğindedir. Kamulaştırma Kanunu'nun kıymet takdir esaslarını belirten 11.maddesinin 1.fıkrasının arsalara ilişkin (g) bendi uyarınca arsaların bedelinin değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre hesaplanması zorunludur.

Bu itibarla, emsal satışların değerlendirme tarihindeki karşılıklarının fiyat artış endekslerinin uygulanması suretiyle tesbiti, bundan sonra emsal ile dava konusu taşınmazın eksik ve üstün yönlerinin neler olduğu ve oranları açıklanmak suretiyle değer biçilmesi gerekir.

Bilirkişi raporunda emsal olarak incelenen satış, şirket alımı olduğu gibi, taşınmazın vergi değeri ile somut emsalin vergi değerleri arasında 3 kat değer farkı olmasına rağmen, bilirkişi raporunda 9 kat fark olduğu kabul edilerek değer biçildiğinden rapor inandırıcı değildir.

Bu durumda taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre dava konusu taşınmaz ile emsal kabul edilen taşınmazların Arsa Metrekare Rayiç Bedel Takdir Komisyonu tarafından resen belirlenen emlak vergisine esas m2 değerleri de karşılaştırılarak bedel takdiri için yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu ile keşif yapılarak, alınacak rapora göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U....nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, taraflardan peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde ödeyenlere iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 09.04.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2013/7549, Karar No: 2015/1522, Tarih: 29.01.2015

**15. Ceza Dairesi         2013/7549 E.  ,  2015/1522 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak ya da bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası antlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi’ne başvurulamaz (Ek cümle:

7/5/2004-5170/7 md). Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası antlaşmalarla kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası antlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan uluslararası sözleşmeler; yasalar üstü bir konumda olduğundan iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (AİHS) temel amacı; insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özğürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (AİHS) temel amacı; insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özğürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS’nin 1. maddesine göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altında altındadır. Sözleşmenin 2. maddesi uyarınca da, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Anılan sözleşmenin 3. maddesine göre, hiç kimse... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Aynı sözleşmenin 8. maddesine göre de, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı ise, anne-baba arasındaki ilişkinin sona ermesinden sonra birlikte yaşamamaları ile boşanmış olsalar bile, eşler arasında birlikte yaşama ve çocukla kişisel ilişki kurma hakkını içerir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıkların resmi nikâhlı evli iken, sanık Sultan'ın vefat eden babasından kalan sigorta maaşını alabilmek için 16.07.2004 tarihinde muvazaalı olarak boşanarak aynı evde yaşamaya devam ettikleri, bu şekilde SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek dolandırıcılık suçunu işledikleri iddia edilmiş ise de;

Hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyecek şekilde birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun’un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmaması nedeniyle eylemlerinin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu anlaşıldığından, mahkemece verilen beraat kararlarında Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 29.01.2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1548, Karar No: 2012/1560, Tarih: 14.02.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/1548 E.  ,  2012/1560 K.**

**"İçtihat Metni"**

Irza geçme suçundan sanık ...'ın yapılan yargılaması sonunda; eylemin reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçu kabul edilerek mahkûmiyetine dair ... 1. Ağır Ceza Mahkemesinden bozma üzerine verilen 24.03.2006 gün ve 2005/250 Esas, 2006/81 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi O Yer Cumhuriyet Savcısı, katılan vekili ve sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Oluşa uygun kabule göre, reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçunun 765 sayılı TCK.nın 416/son maddesinde öngörülen cezasının üst sınırı itibarıyla aynı Kanunun 102/4 ve 104/2. maddelerinde belirlenen 7 yıl 6 aylık asli ve ilaveli zamanaşımı süresine tâbi olduğu, suç ve inceleme tarihleri arasında bu sürenin gerçekleştiği anlaşıldığından, 5237 sayılı TCK.nın 7/2 ile 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle hükmün CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, sanık hakkında açılan kamu davasının aynı Kanunun 322 ve 5271 sayılı CMK.nın 223/8. maddesi uyarınca zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 14.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16014, Karar No: 2017/26544, Tarih: 20.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/16014 E.  ,  2017/26544 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 20/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/43400, Karar No: 2017/25643, Tarih: 22.11.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/43400 E.  ,  2017/25643 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı işçi, iş sözleşmesinin işveren tarafından iradesi dışında ve baskı altında istifa dilekçesi imzalatıldığını ileri sürerek feshin aslında işverence yapılmış olması nedeniyle geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminat ile boşta geçen süre ücret ve diğer haklarının ödenmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı işveren davacının kendi isteği ile işten ayrıldığını, çalışma süresindeki uzunluk nedeniyle iyiniyet göstergesi olarak kıdem tazminatı ödendiğini beyan ederek davanın reddini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

İzmir 5. İş Mahkemesinin 2016/520 esas 2017/162 karar sayılı ilamı ile davacının işe iadesine dört aylık boşta geçen süre ile beş aylık işe başlatmama tazminatının belirlenmesi ile davalıdan tahsili gerektiğinin tespitini karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu:

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti:

..... Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesinin 2017/1184 esas 2017/1251 karar sayılı ilamı ile 13/09/2017 tarihinde, davacı tanıkları ... ve ....nin davacının ne zaman ve neden işten ayrıldığı konusunda bilgi sahibi olmadıklarını, işyerinde şeklen istifa dilekçesi alınıp kıdem ve ihbar tazminatı ödemesi yapacağı yönünde bir uygulama yaşamadıklarını beyan etmeleri, davalı tanığı ...'nin davacının eşi ve eşinin aynı işyerinde çalışmakta iken ayrılması üzerine kendisinin de işten ayrılmak istediğini beyan ettiğini, 10 yıllık işçi olması nedeniyle işveren tarafından gönüllü olarak kıdem tazminatı ödediğini, hatta işyerine gelmek istememesi nedeniyle istifasını bir alışveriş merkezinde kendisinin aldığını, davacının çevre mühendisi olması ve yönetici konumunda çalışması nedeniyle istifanın mahiyetini anlayabilecek yetkinlikte olduğunu, istifa dilekçesinin sahteliği yönünde bir iddianın bulunmadığını, işverenin iyiniyetli ve gönüllü olarak kıdem tazminatı ödemesinde işverenin ödeme tarihi itibari ile ödeme sebebi olarak açıkça işçiye bildirdiği ve işçinin de itiraz etmediği iyiniyetinin işveren aleyhine kullanılamayacağı, iş akdinin işiverence sonlandırılmış olduğunun kabul edilemeyeceği gerekçeleriyle mahkeme kararının kaldırılmasına, ve davanın reddine karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu:

Hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

Temyiz Başvurusu:

Hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

Davalı şirket tarafından düzenlenen 18.08.2016 tarihli yazı ile aynı tarihli davacının istifa beyanın kabul edildiği, iyi niyetle kıdem tazminatının ödeneceği belirtilmiş ancak kıdem tazminatı bordrosunun 17.08.2016 tarihinde yani istifa dilekçesinin verildiği 18.08.2016 tarihinde önce düzenlendiği anlaşılmıştır. Yine davacı tarafından sunulan maillerin incelenmesinde davacı tarafından 16.08.2016 tarihinde beş gün izinli olduğunun şirkete bilirildiği kendisinin ve eşinin işten çıkarılacağı hususu doğru ise teyitinin istediği rapor süresinin bitmesinin ardından 18.08.2016 tarihinde işe başlamak istediğini beyan ettiği anlaşılmıştır.

Tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde, davacının istifa dilekçesinden önce kıdem tazminatına ilişkin bordrosunun düzenlenmiş olması keza davalı işveren tarafından da davacının istifa ettiği öne sürülmesine rağmen kıdem tazminatı adı altında ödeme yaptığı gibi ihbar tazminatının da ödendiği bu ödemelerin hangi nedenle yapıldığı konusunda herhangi bir açıklama da bulunulmadığı, işveren tarafın kıdem ve ihbar tazminatının ödenmesinin savunmayla çeliştiği, davacının gönderdiği mailden rapor süresinin bitmesinin ardından 18.08.2016 tarihinde işe başlamak istediğini beyan ettiği yani davacının istifa amacında olmadığı davacının istifa dilekçesinin işverenin baskısıyla iradesinin sakatlanarak alındığı anlaşıldığından davacının işe iadesine boşta geçen süre için dört aylık ücret ile tazminat miktarının ise işçinin beş aylık ücreti olarak davacıya ödemesi gerektiğinin tespitine karar vermek gerekmiştir.

Belirtilen sebeplerle, 4857 sayılı İş Kanunu'nun 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen sebeplerle;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-İşverence yapılan FESHİN GEÇERSİZLİĞİNE, ve davacının İŞE İADESİNE,

3-Davacının kanuni sürede işe başvurmasına rağmen, işverenin süresi içinde işe başlatmaması halinde ödenmesi gereken tazminat miktarının işçinin beş aylık ücreti olarak belirlenmesine,

4-Davacının işe iade için işverene süresi içinde başvurması halinde hak kazanılacak olan ve kararın kesinleşmesine kadar doğmuş bulunan en çok dört aylık ücret ve diğer haklarının davacıya ödenmesi gerektiğinin belirlenmesine,

5-Karar tarihi itibariyle alınması gerekli olan 31,40 karar ve ilam harcından, peşin alınan 29,20 harcın mahsubu ile bakiye 2,20 TL karar ve ilam harcının davalıdan tahsili ile hazineye irad kaydına,

6-Davacı vekille temsil edildiğinden, karar tarihinde yürürlükte olan tarifeye göre 1.980,00 vekâlet ücretinin davalıdan alınıp davacıya verilmesine,

7-Davacı tarafından yapılan 318,20 TL yargılama giderinin davalıdan alınıp davacıya verilmesine, davalının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına,

6-Davacı vekille temsil edildiğinden, karar tarihinde yürürlükte olan tarifeye göre 1.980,00 vekâlet ücretinin davalıdan alınıp davacıya verilmesine,

7-Davacı tarafından yapılan 318,20 TL yargılama giderinin davalıdan alınıp davacıya verilmesine, davalının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına,

8-Peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine,

9-Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karardan bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, taraflarca yatırılan gider avanslarından varsa kullanılmayan bakiyelerin ilgili taraflara iadesine, kesin olarak oybirliğiyle, 22/11/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/37606, Karar No: 2021/12668, Tarih: 16.12.2021

**11. Ceza Dairesi         2021/37606 E.  ,  2021/12668 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

Sanık hakkında 2007 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan kamu davası açıldığı halde, 2007 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan hüküm kurulması yasaya aykırı ise de; Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiği ve sanık hakkındaki kamu davasının düşmesine karar verilmesi gerektiği mahkemece gerekçeleri gösterilerek kabul ve takdir kılınmış olmakla; katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden hükmün ONANMASINA, 16.12.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/4573, Karar No: 2022/13348, Tarih: 27.06.2022

**2. Ceza Dairesi         2022/4573 E.  ,  2022/13348 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Görevi yaptırmamak için direnme, kamu malına zarar verme, kanuna aykırı toplantı ve yürüyüşlere silahsız katılarak ihtara rağmen kendiliğinden dağılmama

HÜKÜM : Mahkumiyet, beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında İnegöl 1.Asliye Ceza Mahkemesi 29/11/2019 tarih ve 2011/139 Esas ve 2019/514 Karar sayılı kararıyla görevi yaptırmamak için direnme suçundan 1 yıl 5 ay 23 gün hapis cezasına, kanuna aykırı toplantı ve yürüyüşlere silahsız katılarak ihtara rağmen kendiliğinden dağılmama suçundan 1 yıl 3 ay hapis cezasına, kamu malına zarar verme suçundan 1 yıl 8 ay hapis cezasına hükmedildiği, söz konusu kararın istinaf edildiği, Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesi görevi yaptırmamak için direnme suçundan ve kanuna aykırı toplantı ve yürüyüşlere silahsız katılarak ihtara rağmen kendiliğinden dağılmama suçundan istinaf başvurusunun esastan reddine, kamu malına zarar verme suçundan beraatine karar verdiği, sanık tarafından söz konusu kararların temyiz edildiği, 09/08/2021 tarihli Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesi’nin ek kararıyla görevi yaptırmamak için direnme suçu yönünden verilen istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararın 5271 sayılı CMK’nın 286/2-a maddesi gereğince kesin nitelikli kararlardan olması, kamu malına zarar verme suçu yönünden ise beraatine karar verilmiş olması sebebiyle hukuki menfaatinin olmaması sebebiyle, görevi yaptırmamak için direnme ve kamu malına zarar verme suçlarından temyiz başvurusunun reddine, kanuna aykırı toplantı ve yürüyüşlere silahsız katılarak ihtara rağmen kendiliğinden dağılmama suçundan ise temyiz talebinin süresinde olduğuna karar verilerek söz konusu suç yönünden dosyanın Yargıtay’a gönderilmesine karar verildiği, sanığın söz konusu ek kararı temyiz ettiği, temyiz talebinin görevi yaptırmamak için direnme suçuna yönelik olması karşısında; temyiz incelemesinin kanuna aykırı toplantı ve yürüyüşlere silahsız katılarak ihtara rağmen kendiliğinden dağılmama suçu ve görevi yaptırmamak için direnme suçlarına yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

İddianamedeki sevk ve nitelendirmeye, hükümlerin konusu ile temyizin kapsamına, tebliğname tarihine, 2797 sayılı Yargıtay Kanunu'nun 6110 sayılı Kanun'un 8. maddesi ile değişik 14. maddesine ve Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 26/01/2022 tarih ve 2022/1 sayılı iş bölümü kararına göre sanığa yüklenen temyize konu suçlardan en ağır cezayı içeren ve 5237 sayılı TCK'nın 265/1 maddesinde düzenlenen görevi yaptırmamak için direnme suçundan kurulan hükme yönelik temyiz incelemesinin Yargıtay 4. Ceza Dairesi'nin görevine dahil olduğu anlaşılmakla; dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dosyanın ilgili Daireye gönderilmesine, 27/06/2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.