muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/16166, Karar No: 2016/5445, Tarih: 03.05.2016

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 1.4.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 706., Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 237. (Borçlar Kanunu'nun (BK) 213.) ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince; davalı çekişme konusu 6 nolu bağımsız bölümün, öz babasına ait taşınmazın satışından elde edilen para ile alındığını savunmuştur.

Gerçekten de, 997 ada 27 parsel sayılı taşınmazdaki 11 nolu bağımsız bölümün tarafların mirasbırakanı .... ve davalının babası ... adına ½’şer payla kayıtlı iken, ...’in ölümü ile 5/8 payla mirasbırakan .... ve 3/8 payla davalı adına intikalen tescil edildiği, her ikisinin de paylarını 05/01/1994 tarihinde dava dışı 3.şahsa sattıkları, eldeki davada dava konusu olan 991 ada 22 parsel sayılı taşınmazdaki 6 nolu bağımsız bölümün ise bu satıştan bir süre sonra 08/09/1994 tarihinde mirasbırakan tarafından satın alındığı, davalı tanıklarının da davalı savunmasını doğruladığı görülmektedir.

Somut olaya yukarıdaki ilkeler ışığında bakıldığında; temlikteki gerçek amaç ve iradenin mirastan mal kaçırmak olmadığının kabulü gerekir.

Hâl böyle olunca, 991 ada 22 parsel sayılı taşınmazda bulunan 6 nolu bağımsız bölüm yönünden de davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Davalının temyiz itirazı açıklanan nedenlerden ötürü yerindedir. Kabulüyle, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK.'nın 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 03.05.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5058, Karar No: 2011/4577, Tarih: 25.04.2011

**4. Hukuk Dairesi         2010/5058 E.  ,  2011/4577 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... Bakanlığı vekili Avukat ... tarafından, davalı Mehmet ... ve diğerleri aleyhine 17/01/2003 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 16/07/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı Mehmet ... vekili ve davalı ... tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, orman yangını nedeniyle uğranılan maddi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar davalılardan Mehmet ... ve ... tarafından temyiz olunmuştur.

Dosya içeriğinden, dava konusu olay nedeniyle davalılar ... ve ... hakkında açılan Çorlu 1. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2003/832 Esas sayılı dosyadaki ceza davasının devam ettiği anlaşılmaktadır.

Borçlar Yasası'nın 53. maddesi gereğince ceza mahkemesinin beraat kararı, hukuk yargıcı yönünden bağlayıcı değilse de ceza mahkemesince belirlenecek maddi olgular hukuk yargıcı yönünden de bağlayıcıdır. Dava konusu olayın özelliği nedeniyle ceza mahkemesindeki davanın sonucu beklenmeli ve ondan sonra tüm kanıtlar birlikte değerlendirilerek varılacak sonuca uygun bir karar verilmelidir.

Yerel mahkemece açıklanan yönler gözetilmeyerek, yerinde olmayan gerekçeyle yazılı biçimde karar verilmiş olması, usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenle BOZULMASINA; bozma nedenine göre öteki temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 25/04/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3573, Karar No: 2021/18823, Tarih: 06.12.2021

**6. Ceza Dairesi         2021/3573 E.  ,  2021/18823 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Nitelikli hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını ihlal etme, mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

1- Mala zarar verme suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde:

Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan hükmolunan doğrudan adli para cezasının miktarları bakımından, 14/04/2011 tarih ve 27905 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanunun 26. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun geçici 2. maddesinin 1. fıkrası uyarınca, üç bin liraya kadar olan mahkumiyet hükümlerinin kesin nitelikte olması ve temyiz kabiliyetinin de bulunmaması nedeniyle suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz itirazının, CMUK'un 317. maddesi gereğince tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

2- Nitelikli hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını ihlal etme suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesinde:

Suça sürüklenen çocuk ve suç arkadaşlarının hükmün açıklandığı 18.11.2015 tarihli karar oturumunda 18 yaşını doldurdukları dikkate alınmadan oturumun açık yerine kapalı yapılması kanuna aykırı ise de; duruşmanın açık yargılama ile sonlandırılıp aynı yolla hükmün açıklandığı dikkate alındığında, bu husus sonuca etkili görülmediğinden;

İş yeri dokunulmazlığını ihlal etme suçundan kurulan hükümde TCK'nın 119/1-c maddesi gereğince cezanın bir kat artırılması yerine 1/2 oranında artırılarak eksik ceza tayini karşı temyiz olmadığından;

Anılan hususlar bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, suçların suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede, usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Suça sürüklenen çocuk hakkında 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanununun 35. maddesi gereğince alınan sosyal inceleme raporu için yapılan masrafın suça sürüklenen çocuğa yargılama gideri olarak yükletilmesine karar verilmesi suretiyle Çocuk Haklarına Dair Sözleşme'ye aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hükmün yargılama giderlerine ilişkin bölümünden suça sürüklenen çocuktan tahsiline karar verilen sosyal inceleme raporu bilirkişi ücreti çıkarılmak suretiyle, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 06.12.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/10067, Karar No: 2009/10943, Tarih: 01.12.2009

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2009/10067 E.  ,  2009/10943 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece bir kez bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor hüküm kurmaya yeterli değildir.

Şöyle ki;

1-2942 sayılı Yasanın 4650 sayılı Yasayla değişik 15. maddesinin son fıkrası uyarınca bilirkişilerce yapılan değer tespitinde, idarece belgelerin mahkemeye verildiği gün (dava tarihi) esas tutulur. Buna göre tarım arazisi olan dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihindeki (2009 yılı) mevki ve şartlarına (kuru ya da sulu arazi niteliğine) göre ve olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelirinin tespitinde, münavebeye alınacak ürünlerin 2009 yılına ait dekar başına ortalama verimi ve üretim giderleri ile kg. başına toptan satış fiyatlarının esas alınması gerekir. Kural böyle iken bilirkişilerce düzenlenen raporda İl Tarım Müdürlüğünce 2008 yılı veri listesindeki buğday,arpa , karpuz için dekar başına en yüksek verim ve karpuz için toptan kg başına en yüksek satış fiyatı esas alınmak suretiyle taşınmazın net gelirinin dolayısıyla değerinin yükseltilmesi,

2- Yargılama sırasında vekille temsil edilen davacı yararına vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken bu konuda olumlu olumsuz bir hüküm kurulmamış olması da,usul ve yasa hükümlerine aykırıdır.

Doğru görülmemiştir.

Mahkemece usuli kazanılmış hak dikkate alınarak İl Tarım Müdürlüğünden 2009 yılına ilişkin dekar başına ortalama verimi ve üretim giderleri ile kg. başına toptan satış fiyatlarını gösterir biçimde veri cetvelleri getirtilerek( ortalama değerleri esas alır biçimde) bilirkişi kurulundan ek rapor alınmalı ve oluşacak sonuca göre karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 01.12.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/2017, Karar No: 2021/5879, Tarih: 10.03.2021

**9. Hukuk Dairesi         2021/2017 E.  ,  2021/5879 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE

MAHKEMESİ : ... 9. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

İLK DERECE

MAHKEMESİ : ... 1. Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen karar, süresi içinde duruşmalı olarak davalı vekili tarafından temyiz edilmiş ise de; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369. maddesi gereğince duruşma isteğinin miktardan reddine ve incelemenin dosya üzerinden yapılmasına karar verildikten sonra Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin 2001 yılında ... Mermer A.Ş. bünyesinde şoför olarak (hafriyat kamyonu ve servis şoförlüğü de dahil) ... İlçesi ... Köyü mevkiinde bulunan maden ocağında işe başladığını, 2007 yılında bütün hak ve alacakları ile davalı ... Mermer A.Ş.'ye devrolduğunu, ulaşım ve yemek giderlerinin davalı işverence karşılandığını, iş sözleşmesinin 05.06.2015 tarihinde müvekkili tarafından haklı nedenlerle feshedildiğini ve fesih tarihi itibarı ile davacının almış olduğu son brüt ücretin 7.162,46 TL olduğunu, davacının tüm zamanlarda 07.00-19.00, 08.00-20.00 saatleri arasında haftanın 7 günü aralıksız çalıştığını, haftalık yasal çalışma süresinin nerdeyse 30 saat üzerinde olan fazla çalışmalara ilişkin ödenmesi gereken fazla çalışma ve hafta tatili ücretinin ve kıdem tazminatının ödenmediğini, davacının ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığını ancak ücret ödenmediğini, davacının yıllık izin kullanmadığını iddia ederek kıdem tazminatı, hafta sonu çalışma ücreti, fazla çalışma ücreti, ulusal bayram genel tatil ücreti, yıllık izin ücreti alacağının davalıdan alınmasına karar verilmesini dava etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, öncelikle usule ilişkin davacı taleplerinin zamanaşımına uğramış olması nedeniyle zamanaşımı itirazında bulunduklarını, davacının taleplerini belirsiz alacak şeklinde açtığından dolayı davaya itiraz ettiklerini, davacının delil listesini kabul etmediklerini, davacının iddia ettiği çalışma süreleri, ücreti ve çalışma koşullarının gerçeği yansıtmadığını, davacının 07.11.2007 tarihinde işe başlayıp 05.06.2015 tarihinde işi terk ederek ayrıldığını, davacının işe asgari ücret üzerinden başladığını 01.06.2014 tarihinde ücretinin 1.370,00 TL olduğunu, davacıya yıllık izinlerinin kullandırıldığını, davacının ücretsiz izin de kullandığını, her yıl kış aylarında iklimsel nedenlerden dolayı çalışma yapılmayıp işyerinin kapandığını ve bu dönemlerde davacının ücretinin yine tam olarak ödendiğini, davacının işyerini amir ve işverene haber vermeksizin ve izin almaksızın terk ederek ayrıldığını, davacının fazla çalışma yaptığında karşılığında ücretini aldığını, davacıya haftada bir gün hafta tatili izni kullandırıldığını, ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalışma olmadığını savunarak; davanın reddini talep etmiştir.

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

İlk Derece Mahkemesince, yapılan yargılama sonucunda toplanan delillere ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu :

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti :

Bölge Adliye Mahkemesince, davalının istinaf başvurusu yerinde olmadığından esastan reddine karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu :

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2- Davacının fazla mesai yaparak çalışıp çalışmadığı ve yapılan fazla mesailerin ücretinin ödenip ödenmediği hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Davacı işçi çalıştığı tüm zamanlarda 07:00-19:00 ya da 08:00-20:00 saatleri arasında haftanın yedi günü çalıştığını iddia etmiş, davalı ise kış aylarında çalışma yapılmadığını, davacı fazla mesai yaparsa ücretlerinin ödendiğini savunmuştur.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden davalı işyerinde 08.09.2015 ve 20.04.2015 tarihlerinde 01.04.2012-08.04.2015 tarihleri arasını kapsar şekilde Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı İş Teftiş Kurulu Başkanlığı İş Müfettişlerince inceleme teftişi yapıldığı, bu teftiş neticesi işçilere fazla mesailerin ödenmediğininin tesbit edildiği ve bu eksikliğin giderilmesinin istendiği ardından yapılan teftişte söz konusu eksikliğin giderildiği, işçilerin banka hesaplarına fazla mesai ücretlerinin aylık ücretleri ile birlikte tahakkuk ettirilerek ödendiğinin tesbit edildiği görülmüştür.

Davacı işçinin 2015 yılı Nisan ayı bordrosu incelendiğinde davacıya 3.726,40 TL ek kazanç adı altında tahakkuk bulunduğu, sunulan banka talimatlarında davacının hesabına 22.05.2015 tarihlerinde 4.295,50 TL ücreti ile birlikte fazla mesai ücreti ödenmesi yönünde talimat verildiği görülmüştür. Söz konusu bordro imzasızdır, dosya içinde davacının ücretlerinin yattığı banka hesap dökümü yoktur. Mahkemece davacının ücret bordrosunda tahakkuku yapılan ek ödemenin ve davalı tarafından sunulan banka talimatlarında ödendiği görülen 4.295,50 TL ödemenin davacıya ödenip ödenmediği, tahakkuk ettirilen ek ödemenin fazla mesai ödemesi olarak yapılıp yapılmadığı yapılmış ise mahsubunun yapılması gerekip gerekmediği, davalı tarafından ödendiği bildirilen 4.295,50 TL' nin ödenip ödenmediği, yine mahsubunun gerekip gerekmediğinin değerlendirilmesi gereklidir. Söz konusu ödemeler araştırılmadan karar verilmesi hatalıdır.

SONUÇ: Temyize konu Bölge Adliye Mahkemesi kararı kaldırılarak, İlk Derece Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebepden dolayı BOZULMASINA, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 373/1 hükmü uyarınca dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin ise Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 10.03.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2660, Karar No: 2017/6035, Tarih: 18.10.2017

**4. Hukuk Dairesi         2017/2660 E.  ,  2017/6035 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... Genel Müdürlüğüne izafeten ... İşletme Müdürlüğü vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 18/06/2008 gününde verilen dilekçe ile maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 17/01/2017 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı ve davalı vekilleri tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davacının diğer temyiz itirazına gelince;

Dava, Orman Kanunu'na muhalefet nedeniyle maddi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece, istemin kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı ve davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya kapsamından, hükmedilen maddi tazminata 24/08/2014 tarihinden itibaren işleyecek yasal faize hükmedildiği anlaşılmaktadır.

Haksız eylemde zarar olay tarihinde oluşmuştur. Davacının istemi de bu yöndedir. Şu durumda hükmedilen maddi tazminata 24/08/2007 olan olay tarihinden itibaren faiz işletilmesi gerekirken, hükümde 24/08/2014 tarihi olarak belirtilmesi doğru görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.

3- Davalının diğer temyiz itirazına gelince;

Mahkemenin, davanın kısmen kabulüne dair 02/07/2014 tarihli ilk kararı, Dairemizin 12/11/2015 gün, 2014/15533 esas, 2015/12869 karar sayılı ilamı ile bozulmuştur. Bozma ilamında; davacı idare tarafından helikopter kiralanmasına ilişkin bir sözleşme tanzim edilip edilmediği, böyle bir sözleşme varsa helikopter kullanım ücretinin ne şekilde belirlendiği, helikopter hiç kullanılmasa bile kira ücretinin ödenip ödenmeyeceği, fiilen kullanımın kira ücretine etkisi, dava konusu yangın nedeniyle gerçek bir zarar olup olmadığı, varsa bu zararın miktarının tespitinin gerekirse ek bilirkişi raporu alınarak belirlenmesi gerektiği istenilmiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyulmuş, davacı idareden dosyaya getirtilen kiralık helikopterlerin hakedişlerine ilişkin katma bütçeden yapılacak ödemeye esas bilgi formunda; 15-31 Ağustos 2007 tarihleri arasında uçuş periyodunda, 25 saatlik uçuş ve ücretinin garanti edildiği, bu periyod içerisinde yapılan toplam uçuşun ise 16 saat 2 dakika olduğu belirtildiğine göre, garanti edilen uçuş saati içinde bulunan uyuşmazlık konusu olay nedeniyle ilave bir ödeme yapılmadığı anlaşılmaktadır. Önceki bozma ilamında bu husus açıkça vurgulanmıştır.

Şu durumda, davacının talebinden helikopter ücreti mahsubu yapılarak diğer kalemlerin toplamına hükmedilmesi gerekirken, bu kalemin de dahil edilerek hüküm kurulması uyulan bozma ilamının kapsamına uygun değildir. Mahkemece bozma ilamına uyulmasına rağmen gereği yerine getirilmediğinden hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda (3) numaralı bentte gösterilen nedenlerle davalı yararına, (2) numaralı bentte gösterilen nedenle davacı yararına BOZULMASINA, tarafların diğer temyiz itirazlarının ilk bentte gösterilen nedenlerle reddine ve taraflardan peşin alınan harçların istek halinde geri verilmesine 18/10/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/16827, Karar No: 2023/3666, Tarih: 10.04.2023

**5. Hukuk Dairesi         2022/16827 E.  ,  2023/3666 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10 uncu maddesine dayanan kamulaştırma konusu boru hattı nedeniyle daimi irtifak hakkı ve geçici irtifak hakkı bedelinin tespiti ile irtifak hakkının davacı idare adına tescili davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekilince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı idare vekili tarafından temyiz edilmekle; süre temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda;

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun öngördüğü yargılama sistemine göre ilk derece mahkemesinin kesin olmayan kararına karşı önce istinaf yoluna başvurulabilmektedir. İstinaf başvurusu üzerine bölge adliye mahkemesince, başvuran tarafın istinaf başvurusunun usulden ya da esastan reddine karar verilebilir veya ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak yeniden hüküm kurulabilir.

Bu durumda bölge adliye mahkemesi kararına karşı, istinaf başvurusu reddedilen tarafın ya da istinaf incelemesi sonucunda ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak yeni hüküm kurulması hâlinde aleyhine karar verilen tarafın temyiz hakkı bulunmaktadır. Başka bir deyişle istinaf başvurusunun reddi hâlinde bölge adliye mahkemesi kararına karşı temyiz hakkı sadece istinaf başvurusu reddedilen tarafa ait olup bu hâlde ilk derece mahkemesi kararını istinaf etmeyen tarafın temyiz hakkı bulunmamaktadır.

Somut uyuşmazlıkta, İlk Derece Mahkemesince verilen davanın kabulüne dair karara karşı davalı tarafça istinaf yoluna başvurulmuştur. Davalının istinaf başvurusu da esastan reddedilmiştir. Hâl böyle iken İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf yoluna başvurmayan davacı idarenin, davalının istinaf başvurusunun esastan reddine dair Bölge Adliye Mahkemesi kararına karşı temyiz hakkı bulunmamaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davacı idare vekilinin temyiz dilekçesinin temyiz hakkı bulunmadığından REDDİNE,

Davacı idareden peşin alınan temyiz harcının istek hâlinde iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

10.04.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.