muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/913, Karar No: 2024/4009, Tarih: 30.04.2024

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Mahkeme kararına karşı süresi içinde davacı vekili ve davalı vekilillerince temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairenin 08.11.2018 tarih ve 2016/7742 -2018/6784 sayılı ilamı ile "...Keşif sonucu düzenlenen bilirkişi raporunda; dava konusu yolun yapım tarihinin çok eski olduğu, yolda meydana gelen bozulmaların araç trafiği için tehlike arz etmekte olduğu, meydana gelen bu bozulmaların ana sebebinin yolun ilk yapımında köy yolu standartlarına yakın yapılmış olması ve yüksek tonajlı araçlara cevap verecek nitelikte olmamasından kaynaklandığı, zaman, iklim, donma, standartlara uygun olmama gibi koşullarında yolun bozulmasında etkili olduğu, bunların yanı sıra söz konusu yolu kullanan yol üzerindeki maden ocaklarına ait 40-50 tonluk yüksek tonajlı araçların da bozulmayı hızlandırdığı tespit edilmiş ancak davalı şirketin zararın doğmasında hangi oranda kusurlu olduğuna ilişkin bir belirleme yapılmamıştır.

Bilirkişi raporundan davalı şirketin ağır tonajlı taşıma yapmasının da zarara katkısı bulunduğu anlaşılmaktadır. Kararın gerekçesinde belirtilen, davalı şirketin araçları dışında başka araçların da yoldan geçmesi ve yolun yapımı sırasındaki eksiklikler tazminattan indirim sebebi olabilir. Şu durumda; mahkemece, yolun bozulmasında davalı şirketin kusurunun hangi oranda olduğu belirlenerek oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken davanın reddine karar verilmesi" doğru görülmeyerek kararın bozulmasına karar verilmiştir.

B. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla, tüm dosya kapsamı, bozma ilamı sonrası dava konusu yolda iki kez keşif yapılarak düzenlenen 02.03.2022 tarihli ve 25.09.2021 tarihli bilirkişi raporları ile yolun standartlara uygun yapılmadığının belirtildiği, çevresel faktörler ile yolu kullanan tüm araçların yolun bozulmasına etki ettiği, dava konusu yolun bozulmasında davalının kusurlu bir eyleminin bulunmadığının belirtildiği, haksız fiilde failin zarardan sorumlu tutulabilmesi için zararın kusurlu bir eylem neticesinde meydana gelmesi gerektiği, somut olayda zararın meydana gelmesinde yolun standartlara uygun yapılmamasının ve çevresel faktörlerin etkili olduğu anlaşıldığından kusuru bulunmayan davalıya karşı açılmış olan tazminat davasının reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuran

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuran

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; bahse konu yolda meydana gelen yapısal hasarların ağır tonajlı kamyonların kullanılmadığı, benzer yapım yılına sahip ve benzer çevresel etkilere maruz eşdeğer mahalle yollarında görülmediği, bilirkişi raporları düzenlenirken bu önemli ayrıntının göz ardı edildiği, yapımı üzerinden fazla bir zaman geçmeden meydana gelen deformasyonların yapım kusurundan değil de az seferle çok malzeme taşınmasından hareketle istiap haddinin çok üzerinde yük taşıyan kamyonlardan kaynaklandığı, bilirkişi raporunda, söz konusu yol güzergahında faaliyet gösteren 8 adet maden şirketinin olduğu, bu nedenle kimin yola ne kadar zarar verdiğinin tespit edilemediği, davalının meydana gelen hasardan sorumlu olduğuna dair dosya kapsamında yeterli bilgi ve belgenin olmadığı, yolun çevre şartları nedeni ile de bozulmaya maruz kalacağı belirtilerek davalıya ait bir kusur atfedilemeyeceğinin söylenmesinin teknik açıdan yanlış ve eksik bir tespit olduğunu, bölgede ruhsatlı maden ocağı olarak sadece davalı şirketin faaliyette olduğu, başka maden ocağı ruhsatı olsa bile faaliyette bulunmadığını, Maden İşleri Genel Müdürlüğünden bilgi ve belge talep edilmeden, diğer maden ocaklarının faaliyette olup olmadığına dair diğer maden ocakları ile görüşülmeden kanaat bildirildiğini, yolun bozulduğu tarihlerde, bu bölgede fiilen çalışma yapan maden ocaklarının hangileri olduğunun irdelenmemesi ve bu maden ocaklarının kendi ocaklarından çıkan her aracın tonajını gösteren, Maden İşleri Genel Müdürlüğüne bildirmekle yükümlü oldukları maden sevk fişlerinin araştırılmadığını, bu detaylar irdelenmeksizin davalı şirketin istiap haddine uygun taşımacılık yaptığı kabul edilerek yeterli inceleme yapılmadan, gereği halinde mahkeme emri ile ilgili kurumlardan belgelere ulaşılarak sonuca varılması gerekirken, idarelerince erişilmesi mümkün olmayan evraklar nedeniyle dosyada eksik bilgi/belge bulunduğu gerekçesiyle davalıya ait bir kusur atfedilemeyeceğinin söylenmesinin doğru olmadığını, kararın usul ve kanuna aykırı bulunduğunu ileri sürerek; bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacı belediyenin sorumluluğunda olan yolun davalıya ait ağır tonajlı kamyonların kullanımı nedeniyle zarar gördüğü iddiasına dayalı maddi tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3 üncü maddesi atfıyla uygulanmasına devam olunan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 427 vd. maddeleri, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 49 uncu maddesi.

3. Değerlendirme

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacı belediyenin sorumluluğunda olan yolun davalıya ait ağır tonajlı kamyonların kullanımı nedeniyle zarar gördüğü iddiasına dayalı maddi tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3 üncü maddesi atfıyla uygulanmasına devam olunan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 427 vd. maddeleri, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 49 uncu maddesi.

3. Değerlendirme

Bir davada mahkemenin veya tarafların yapmış oldukları bir usul işlemi nedeniyle taraflardan biri lehine, dolayısıyla diğeri aleyhine doğan ve gözetilmesi zorunlu olan hakka, usuli kazanılmış hak denilir. Bu nedenle mahkeme kararının, Yargıtay ilgili hukuk dairesi tarafından bozulmasından ve yerel mahkemece bozmaya uyulmasından sonra, mahkemece, hükmün Yargıtay bozma kararı dışında kalarak kesinleşmiş olan kısımları hakkında yeni bir karar verilmez.

Dairemizin 08.11.2018 tarih ve 2016/7742 -2018/6784 sayılı ilamı ile; mahkemece alınan bilirkişi raporundan davalı şirketin ağır tonajlı taşıma yapmasının da zarara katkısı bulunduğu, kararın gerekçesinde belirtilen, davalı şirketin araçları dışında başka araçlarında yoldan geçmesi ve yolun yapımı sırasındaki eksikliklerin ise tazminattan indirim sebebi olabileceği, mahkemece, yolun bozulmasında davalı şirketin kusurunun hangi oranda olduğu belirlenerek oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken davanın reddine karar verilmesinin doğru görülmediğine değinilerek mahkeme kararı bozulmuştur.

Mahkemece 21.02.2019 tarihli oturumda bozma ilamına uyulduğu halde, bozmanın gereği yerine getirilmemiştir. Olay tarihi 2014 ve öncesi olduğu halde karara esas alınan 25.09.2021 tarihli bilirkişi raporu ile davalı şirketin yolu tüm yıl boyunca kullanmadığı, 2 ay süreli çalışma yaptığı ve davalı şirkete ait olan ocak alanında 2016 yılında faaliyetin durdurulduğu ve yolun zaten hizmet ömrünü tamamlamış bir yol olduğu yönündeki tespiti doğru olmamıştır. Dairemiz bozma ilamı öncesinde yolu kullanan, yol üzerindeki maden ocaklarına ait 40-50 tonluk yüksek tonajlı araçların yoldaki bozulmayı hızlandırdığının tespit edildiği ve davalı şirketin de bu yolda ağır tonajlı araçlarla taşıma yaptığı sabittir. Bozma ilamında davalı şirketin ağır tonajlı taşıma yapmasının da zarara katkısı bulunduğu, davalı şirketin araçları dışında başka araçların da yoldan geçmesi ve yolun yapımı sırasındaki eksikliklerin ise tazminattan indirim sebebi olabileceğinin belirtildiği ve mahkemece bozmaya uyulduğu halde gereği yerine getirilmeyerek bozma ilamı sonrası dava konusu yolda iki kez keşif yapılarak düzenlenen 02.03.2022 tarihli ve 25.09.2021 tarihli bilirkişi raporları ile yolun standartlara uygun yapılmadığının belirtildiği, çevresel faktörler ile yolu kullanan tüm araçların yolun bozulmasına etki ettiği, dava konusu yolun bozulmasında davalının kusurlu bir eyleminin bulunmadığının belirtildiği, haksız fiilde failin zarardan sorumlu tutulabilmesi için zararın kusurlu bir eylem neticesinde meydana gelmesi gerektiği, somut olayda zararın meydana gelmesinde yolun standartlara uygun yapılmamasının ve çevresel faktörlerin etkili olduğu gerekçeleriyle kusuru bulunmayan davalıya karşı açılmış olan tazminat davasının reddine karar verilmiştir.

Bozma ilamına uyulmakla, bozma ilamı lehine olan taraf yararına usuli kazanılmış hak oluşur ve bozma ilamının gereğinin yerine getirilmesi gerekir.

Zararın varlığının belirlendiği durumlarda kusur oranının belirlenememesi istemin reddedilmesini gerektirmez. Yapılan araştırma ve inceleme sonucunda zararın tutarı belirlenemiyorsa olay tarihinde yürürlükte bulunan 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 51 inci maddesi uyarınca hâkim, tazminatın kapsamını ve ödenme biçimini, durumun gereğini ve özellikle kusurun ağırlığını göz önüne alarak belirlemelidir. Şu durumda mahkemece,

davacının zarar kapsamı belirlenip sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken, anılan yön gözetilmeden yazılı şekilde redde dair karar verilmiş olması doğru değildir. Kararın bu nedenle bozulması gerekir.

VI. KARAR

Değerlendirme bölümünde açıklanan sebeple; davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile temyiz olunan kararın BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz harcının istek hâlinde davacıya iadesine,

Dosyanın mahkemesine gönderilmesine,

30.04.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6528, Karar No: 2018/13994, Tarih: 22.11.2018

**2. Ceza Dairesi         2018/6528 E.  ,  2018/13994 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet, hükmün açıklanmasının geri bırakılması

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1-Suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında, müştekiler ... ve ...’na yönelik iş yeri dokunulmazlığını bozma ve müşteki ...’a yönelik mala zarar verme suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararlarına yönelik yapılan incelemede;

5271 sayılı CMK'nın 231. maddesinin 5. fıkrasına göre verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararlar, aynı maddenin 12. fıkrası uyarınca itiraza tabi olduğu, bu kararların temyizi mümkün olmadığı ve 5271 sayılı CMK'nın 264. maddesine göre de Kanun yolunun ve merciin belirlenmesinde yanılma başvuranın hakkını ortadan kaldırmayacağından suça sürüklenen çocuklar müdafiinin temyiz dilekçesi itiraz niteliğinde kabul edilerek itirazın merciince incelenmesi için dosyanın incelenmeksizin mahalline İADESİNE,

2-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında müşteki ...’a yönelik mala zarar verme suçundan kurulan mahkumiyet hükmü ile, suça sürüklenen çocuklar ..., ... ve ... hakkında müşteki ...’na yönelik mala zarar verme suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerinin temyiz incelemesinde;

14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26.maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2.maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000,00 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından suça sürüklenen çocuklar müdafiinin temyiz isteminin CMUK'nın 317. maddesi gereğince REDDİNE,

3-Suça sürüklenen çocuklar ..., ... ve ... hakkında müştekiler ... ve ... 'na yönelik hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet hükümleri, suça sürüklenen çocuk ... hakkında müştekiler ... ve ...’na yönelik iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerinin temyiz incelemesinde;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

4-Suça sürüklenen çocuklar ..., ... ve ... hakkında müşteki ...’e yönelik hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerinin temyiz incelemesinde;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Müşteki ...'in, park halindeki kamyonunun yakıt deposundan mazot çalınması olayında, müştekinin hırsızlığı sabah farkettiğine dair beyanı ve suça sürüklenen çocukların eylemin saatine ilişkin beyanlarının bulunmadığının anlaşılması karşısında, suça sürüklenen çocuklardan suç saati sorulup bu husus açıklığa kavuşturulmadan ve suçun gece işlendiğine ilişkin kanıtlar denetime olanak verecek şekilde değerlendirilmeden, suça sürüklenen çocuklar hakkında TCK'nın 143. maddesininin uygulanması suretiyle fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 22/11/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14778, Karar No: 2012/17367, Tarih: 05.11.2012

**11. Hukuk Dairesi         2012/14778 E.  ,  2012/17367 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İnegöl 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 19.04.2012 tarih ve 2012/106 D.İş sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi ihtiyati haciz isteyen (alacaklı) vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

İhtiyati haciz isteyen vekili, 29.09.2011 keşide tarihli, 19.03.2012 vade tarihli 750.000 TL bedelli emre muharrer senedin vadesi gelmesine rağmen karşı taraf borçlular tarafından ödenmediğini ileri sürerek, borçluların menkul ve gayrimenkul malları ile üçüncü kişilerdeki hak ve alacaklarının ihtiyaten haczine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, 09.04.2012 tarihli karar ile iddia ve dosyadaki belgelere göre, ihtiyati haciz isteminin kabulüne, borca yetecek miktar için ihtiyati haciz karar verilmiştir.

Karşı taraf ..., ..., ... ve ... vekili, ihtiyati hacze konu bonoda İstanbul Mahkemelerinin yetkili olduğuna dair yetki şartı bulunduğunu, HMK’nun 17. maddesi gereğince davanın yalnız yetki sözleşmesi ile belirlenen yetkili mahkemede açılabileceğini savunarak, ihtiyati hacze yetki yönünden itiraz etmiştir.

İhtiyati haciz isteyen vekili, bononun tanzim tarihinin 21.09.2011 tarihi olduğunu ve 1086 sayılı HUMK’nun uygulanması gerektiğini savunarak, itirazın reddini istemiştir.

Mahkemece, ihtiyati hacze konu bonoda ihtilaf vukuunda İstanbul/Merkez mahkemeleri ve icra dairelerinin yetkili olduğunun belirtilmesi nedeniyle yetki itirazının kabulüne, ihtiyati haciz kararının yetkisizlik nedeniyle kaldırılmasına karar verilmiştir.

Kararı, ihtiyati haciz isteyen vekili temyiz etmiştir.

Yetki sözleşmesi tacirler veya kamu tüzel kişileri arasında yapıldığı takdirde HMK'nun 17. maddesi uyarınca geçerlidir. Yalnızca tacirler ve kamu tüzel kişileri, aralarında doğmuş veya doğabilecek uyuşmazlık hakkında bir veya birden fazla mahkemeyi yetkili kılabilir. Taraflar, sözleşmeyle yetkili kıldıkları mahkeme yanında kanunen yetkili olan genel

ve özel yetkili mahkemelerin de yetkisinin devam etmesini istiyorlarsa, bunu ayrıca sözleşmede belirtmelidirler. Aksi halde, davanın yalnız yetki sözleşmesiyle belirlenen mahkeme(ler)de açılması gerekir (HMK. 17. madde). Bu yeni düzenleme, 01.10.2011 tarihinden sonra açılacak davalar bakımından uygulanır. Somut olaya gelindiğinde, borçluların tacir olup olmadığı ayrı ayrı araştırılıp değerlendirilerek, tacir olan borçlular yönünden HMK’nun 17. maddesi gereğince yetkili mahkemenin belirlenmesi gerekirken, yazılı gerekçeyle yetki yönünden yapılan itirazın kabulü ile ihtiyati haczin kaldırılmasına karar verilmesi doğru olmamış, kararın bozulması gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazının kabulü ile kararın ihtiyati haciz isteyen yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden ihtiyati haciz isteyene iadesine, 05.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/26278, Karar No: 2013/1291, Tarih: 04.02.2013

**6. Ceza Dairesi         2009/26278 E.  ,  2013/1291 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I- Sanık ... hakkında kurulan hükmün incelenmesinde;

Kasıtlı suçtan hükümlülüğü bulunan sanık hakkında, 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren, 5728 sayılı Yasanın 562. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nun 231. maddesindeki hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin hükmün uygulanma olanağı bulunmadığı anlaşılarak yapılan incelemede;

5237 sayılı TCY'nın 145. maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCY’nın 522. maddesindeki "hafif" veya “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığının” 5237 sayılı Yasa'ya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçebileceği ölçüdeki düşük değerler esas alınmak, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği düşünülmeden, bu maddeye düzenleniş amacının dışında yorumlar getirilerek cezadan indirim yapılması, karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre, sanık ... savunmanının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında, usul ve yasaya uygun bulunan hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA,

II- Sanık ... hakkında kurulan hükmün incelenmesine gelince;

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre, suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- 5237 sayılı TCY'nın 145. maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCY’nın 522. maddesindeki "hafif" veya “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığının” 5237 sayılı Yasa'ya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçebileceği ölçüdeki düşük değerler esas alınmak, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği düşünülmeden, bu maddeye düzenleniş amacının dışında yorumlar getirilerek cezadan indirim yapılması,

2- Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun ilgili kararında belirtilen ilkeler ışığında, hükümden sonra yürürlüğe giren, 5728 sayılı Yasa'nın 562. ve 6008 sayılı Yasa'nın 7. maddeleri ile değişik 5271 sayılı CMK.nun 231/5. maddesi uyarınca yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme uygun olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 326/son maddesinin gözetilmesine, 04.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15732, Karar No: 2013/29014, Tarih: 09.12.2013

**2. Hukuk Dairesi         2013/15732 E.  ,  2013/29014 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Karşılıklı Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, taraflarca temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Kararın temyiz eden davacı-davalı (koca) vekili Avukat ...e kalemde tebliğine ilişkin mazbatada, tebliğ tarihi 04.03.2013 olarak gösterilmiştir. Oysa karar 05.03.2013'te verildiğine ve yazım tarihi de 07.03.2013 olduğuna göre, 04.03.2013 tarihinin tebliğ tarihi olması mümkün değildir. Dosyada karar tebliği ile ilgili başkaca bir tebliğ mazbatası da bulunmamaktadır. Bu durumda 17.04.2013 tarihindeki temyizin süresinde olup olmadığında duraksama hasıl olmuştur. Bu bakımdan kararın temyiz eden davacı-davalı (koca) vekiline tebliğ tarihinin, esas defterindeki kayıtlardan tespiti, esas defterinde tebliğ tarihi ile ilgili bir bilgi bulunmuyor ise, tebligatı yapan zabıt katibinden tebliğ tarihi ile bilgi alınması, buna ilişkin hakim tarafından düzenlenecek tutanağın eklenerek birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahalli mahkemesine İADESİNE oybirliğiyle karar verildi. 09.12.2013 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2010/2732, Karar No: 2010/3511, Tarih: 29.03.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/2732 E.  ,  2010/3511 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KARAMÜRSEL ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 23/12/2009

Taraflar arasında görülen davada;Davacı Hazine, davalı adına kayıtlı 407 parsel sayılı taşınmazın 6.852,72 m2’lik kısmının kıyı-kenar çizgisi içerisinde kaldığını ileri sürerek, kıyıda kalan kısmın tapu kaydının iptali isteğinde bulunmuştur.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, 5841 Sayılı Yasanın 2. maddesi ile değişik 3402 Sayılı Kadastro Yasasının 12. maddesinde öngörülen 10 yıllık hak düşürücü sürenin geçmiş olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı Hazine vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi raporu okundu. Düşüncesi alındı. Dosya incelendi. Gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, çekişme konusu taşınmazın bir kısmının kıyı kenar çizgisine göre kıyıda kaldığı iddiasına dayalı tapu iptali isteğine ilişkin olup, mahkemece; 3402 Sayılı Yasanın 12/3.maddesinde 5841 Sayılı Yasa ile yapılan değişiklik gözetilmek suretiyle davanın reddine karar verilmiş olmasında bir isabetsizlik yoktur. Davacının bu yöne değinen temyiz itirazları yerinde değildir. Reddine,

Ancak, hemen belirtilmelidir ki, dava açıldığı andaki mevzuata ve içtihat durumuna göre bir taraf, davasında haklı olup da dava açıldıktan sonra yürürlüğe giren (geçmişe etkili) yeni bir yasa hükmü yada yeni bir İnançları Birleştirme Kararı gereğince davayı kaybetmiş olursa, davada haksız çıkmış olmasına rağmen, yargılama giderlerinden sorumlu tutulmaz.

Anılan bu kural yasa ve yargısal uygulamada kararlılık kazanmıştır. (Baki Kuru, Hukuk Usulü Muhakemeleri 5.Cilt, sayfa 5338 dipnot 159; 10.H.D.21.12.1976,8770/8739 ve dipnot 160:5.H.D.12.09.1977,5445/5655 dipnot 161: 10.HD 24.02.1976, 6296/1297) Ayrıca, her dava açıldığı tarihteki koşullara bağlıdır. Öte yandan avukatlık ücreti 04.09.1957 tarih ve 4/16 sayılı İnançları Birleştirme Kararı uyarınca yargılama giderlerinden sayılır. Davacı Hazine temyiz dilekçesinde sair nedenlerden söz etmek suretiyle bu hususa değinmiştir.

Hal böyle olunca, somut olayda mahkemece yapılan keşif sonucu çekişmeli bölümün belirlenen kıyı kenar çizgisine göre kıyıda kaldığı ve dava tarihinde davacı Hazine'nin haklı olduğu anlaşıldığına ve yargılama sırasında yürürlüğe giren 5841 Sayılı Yasa gereğince dava reddedildiğine göre davalının tüm yargılama giderlerinden ve avukatlık ücretinden sorumlu tutulması gerekirken, aksine düşüncelerle yazılı olduğu üzere hüküm kurulması isabetsizdir.

Davacı Hazine'nin yukarıda değinilen yargılama giderleri ve avukatlık ücreti açısından temyiz itirazı yerindedir. Kabulüyle hükmün açıklanan nedenlere hasren HUMK.'nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 29.3.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.