muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/3025, Karar No: 2007/8516, Tarih: 16.10.2007

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2007/3025 E.  ,  2007/8516 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Bakanlar Kurulunun Yargıtay'ca kısmen benimsenen 28.2.1983 gün ve 1983/6122 sayılı kararı uyarınca, taşınmazın imar planında yer alıp almadığı, belediye veya mücavir alan sınırları içinde olup olmadığı, belediye hizmetlerinden (belediyece meskun olduğu için veya meskun hale getirileceği için sunulan yol, su, elektrik, ulaşım, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma vs.) yararlanan ve meskun yerler arasında bulunup bulunmadığı, taşınmaz belediye nazım imar planı içinde ise, Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 17.4.1998 gün ve 1996/3-1998/1 sayılı kararı uyarınca bu plan kapsamına alındığı tarih ve plandaki konumu, altyapı hizmetlerinden yararlanma ve ulaşım olanakları, belediye merkezine uzaklığı, kullanım biçimi itibariyle iskan amacına yönelik yapılaşma olasılıklarını açıklayıcı yazının Belediye İmar Müdürlüğünden,

2-Dava konusu taşınmazın değerlendirilmesine esas alınan Karacahüyük 3068 ve şirintepe 8850 Ada 12 parsel sayılı taşınmazların değerlendirmeye esas alındıkları satış tarihi itibariyle alıcı, satıcı, satış miktarı ile değerini gösterir tapu kaydının Tapu Sicil Müdürlüğünden, bu tarih itibarıyla imar yasası uyarınca imar düzenlemesine tabi olup olmadıkları ile düzenleme görmüşlerse düzenleme ortaklık payını karşılayacak şekilde indirim yapılıp yapılmadıklarına ilişkin belgelerin Belediye İmar Müdürlüğü ile Tapu Sicil Müdürlüğünden,

3-Dava konusu taşınmazın değerlendirilmesine esas alınan 2005 yılına ait buğday, şekerpancarı, ayçiçeği ve domates ürünlerine ait dekar başına üretim miktarı, toptan satış fiyatı ve üretim masrafını gösterir veri listesinin Tarım İl Müdürlüğünden,

Getirtilerek dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 16.10.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/9443, Karar No: 2006/8501, Tarih: 21.09.2006

**21. Hukuk Dairesi         2006/9443 E.  ,  2006/8501 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ            : Kangal Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 31/03/2006

Davacı, iş kazası sonucu malüliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine  karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine  karar vermiştir.

Hükmün davacı  vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Uyuşmazlık, trafik iş kazasında yaralanan  işçinin uğradığı maddi ve manevi zararın, işverene ödetilmesi isteğine ilişkindir.

İş kazası sonucu meydana gelen olayda, sorumluluğun taşıma işini üzerine alan dava dışı kooperatife ait olması nedeniyle davanın reddine karar verilmiş,  karar manevi tazminat yönünden davacı tarafça temyiz edilmiştir.

Dava dışı S.S K.18 no.lu Otobüsçüler Motorlu Taşıyıcılar Kooperatifi ile davalı işveren Elelktrik Üretim A.Ş Genel Müdürlüğü'ne bağlı K. Termik Santralı İşletme Müdürlüğü arasında 6.8.2003 tarihinde düzenlenen sözleşme ile kooperatifin davalı işverene ait işçileri taşıma işini üstlendiği, 14.1.2004 tarihinde meydana gelen trafik iş kazasında, kooperatife ait aracı süren şöförü İ.Ö. 'ın 2/8 oranında, E.-B.şantiye binasından yola giren dava dışı mobil vinç şöförü N.D.'ın 4/8 oranında, şantiye sorumlusu İ. Ö.'nin 2/8 oranında kusurlu oldukları, davalı işverenin kusurunun bulunmadığı davacının sürekli işgörememezlik orarının %0 olduğu konusunda uyuşmazlık yoktur.

Uyuşmazlık zarara uğrayan sigortalı işçinin bindiği servis aracının işverene ait olmamasına ve servis şöförü ile davalı işveren arasında hizmet akti bulunmamasına karşın meydana gelen olaydan işverenin sorumlu olup olamayacağı noktasında toplanmaktadır.

506 sayılı, S.S.K'nın 11/A (e) maddesi'nde açıkca gösterildiği üzere sigortalıların, işverence sağlanan bir taşıtla, işin yapıldığı yere toplu olarak götürülüp getirilmeleri sırasında meydana gelen olaylar iş kazası olarak nitelendirilir. 4857 sayılı İş Kanunu 2/3 ve 506 sayılı yasanın 5/2  maddesinde araçlar işyeri kapsamında kabul edilmiştir. Servis düzeninin bulunduğu işyerinde sigortalıların emniyetli ve güvenli bir şekilde işyerine götürülüp getirilmeleri işveren yükümünde olan bir sorumluluktur. İşveren bu görevi kendi araç ve işçisiyle yapabileceği gibi somut olayda olduğu gibi taşıma sözleşmesine bağlı olarak da yaptırması mümkündür. Taşıma işinin işveren nam ve hesabına yapılması durumunda, işçiye karşı sorumluluk doğrudan işverene aittir.  Bu nedenle asıl  işveren durumunda olan davalı, diğer alt işveren ve dava dışı diğer  işçilerin kusurundan birlikte  müşterek ve müteselsilen  sorumludur.  (İş Kanunu md. 2)

Bu durumda, 26.6.1966 gün ve 1966/7-7 sayılı İçtihatı Birleştirme Kararı da gözetilerek davacıya uygun bir manevi tazminat takdir etmek yerine yazılı şekilde isteğin tümünün reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

O halde,  davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine,  21.9.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4310, Karar No: 2021/19962, Tarih: 21.12.2021

**6. Ceza Dairesi         2021/4310 E.  ,  2021/19962 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇLAR : Nitelikli hırsızlık, kamu malına zarar verme, iş yeri dokunulmazlığını ihlal

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I.Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

14/04/2011 tarihinde yayınlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen ek 2. madde uyarınca doğrudan verilen 3.000. TL'ye kadar olan adli para cezalarından ibaret mahkumiyet hükümleri kesin olup, suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçundan dolayı tayin edilen 2.000 TL adli para cezasına ilişkin hükmün, cezanın türü ve miktarı itibariyle temyizi mümkün bulunmadığından, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi gereğince suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazının tebliğnameye aykırı olarak REDDİNE,

II-Suça sürüklenen çocuk hakkında kamu malına zarar verme suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuğa yüklenen 5237 sayılı TCK.nun 152/1-a ve 31/3 maddelerine uyan suçun gerektirdiği cezanın türü ve üst sınırına göre; aynı yasanın 66/1-e, 66/2. maddelerinde belirtilen, 5 yıl 4 aylık asli zamanaşımının, suça sürüklenen çocuk hakkında karar verilen 10.02.2016 tarihinden incelemenin yapıldığı tarihe kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin ve o yer ve üst yer Cumhuriyet Savcılarının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma sebebi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi uyarınca suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE,

III-Suça sürüklenen çocuk hakkında nitelikli hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün incelenmesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Kendisini vekille temsil ettiren katılana avukatlık asgari ücret tarifesine göre vekalet ücreti hükmedilmemesi,

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Kendisini vekille temsil ettiren katılana avukatlık asgari ücret tarifesine göre vekalet ücreti hükmedilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekili ve suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi delaletiyle 1412 sayılı Kanunun 322. maddesi uyarınca, "Katılan kendisini vekil ile temsil ettirdiğinden karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre 1800 TL maktu vekalet ücretinin suça sürüklenen çocuktan alınarak katılana verilmesi" ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 21.12.2021 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3913, Karar No: 2022/1586, Tarih: 02.03.2022

**12. Ceza Dairesi         2020/3913 E.  ,  2022/1586 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü;

Sanığın mahkumiyetine ilişkin 24.11.2015 tarihli hükmün sanık tarafından 02.12.2015 tarihinde temyiz edilmesi üzerine mahkeme tarafından 14.12.2015 tarihli ek karar ile sanığın temyiz isteminin reddine karar verildiği, ancak dosyada mahkemenin 14.12.2015 tarihli ek kararının sanığa tebliğ edildiğine ve bu karara yönelik temyiz isteminde bulunulduğuna dair bir belgeye rastlanmadığı anlaşılmakla; mahkemenin 14.12.2015 tarihli temyiz isteminin reddine dair ek kararının sanığa tebliğ edilmesi ve bu karara karşı temyiz isteminde bulunması halinde tebliğname düzenlenerek dairemize gönderilmek üzere dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 02.03.2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/1990, Karar No: 2012/3815, Tarih: 20.03.2012

**11. Ceza Dairesi         2009/1990 E.  ,  2012/3815 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : 213 sayılı VUK'nun 359/b-1, 5237 sayılı TCK'nun 43, 62/1. maddesi uyarınca 25 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, CMK'nun 231/5. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına.

Gerekçeli karar başlığına yanlış yazılan suç tarihinin 21.01.2006 olarak mahallinde düzeltilmesi ve hükmolunan cezanın sonucu olarak 5237 sayılı TCK’nun 53. maddesindeki hak yoksunluklarının infazda göz önünde bulundurulması mümkün görülmüştür.

06.06.2007 tarihli vergi inceleme raporuna göre; suça konu faturaları düzenlediği belirtilen Aymina Kırtasiye Dayanıklı Tüketim Malları Elektronik Elektrik Turizm Tekstil Gıda Tarım İnşaat San. Tic. Ltd.Şti ile ilgili 15.03.2007 tarihinde düzenlendiği belirtilen VDENR-2007-5/21 sayılı Vergi Tekniği Raporu ve yapılmış ise karşıt inceleme raporu da dosya içerisine getirtilip sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini yerine eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanık ... müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 20.03.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10239, Karar No: 2016/12084, Tarih: 21.06.2016

**2. Hukuk Dairesi         2016/10239 E.  ,  2016/12084 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma-Ziynet ve Para Alacağı

Yukarıda tarihi, konusu ve tarafları gösterilen hükmün; kısmen bozulmasına, kısmen onanmasına dair Dairemizin 23.12.2015 gün ve 24193-24983 sayılı ilamıyla ilgili karar düzeltme isteminde bulunulmakla, evrak okundu, gereği düşünüldü;

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu 1.10.2011 tarihinde yürürlüğe girmiş ise de, bu Kanuna 6217 sayılı Kanunla ilave edilen geçici 3. maddenin (1.) bendinde, Bölge Adliye Mahkemelerinin göreve başlama tarihine kadar, 1086 sayılı Kanunun kanun yollarına ilişkin hükümlerinin uygulanmasına devam olunacağı hükme bağlandığından, karar düzeltme talebinin incelenmesi gerekmiştir.

Temyiz ilamında yer alan açıklamalara göre Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 440. maddesinde sayılan sebeplerden hiçbirisine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE, aynı Kanunun 442/3. maddesi gereğince; bu maddede gösterilen para cezasının miktarı 5252 sayılı Kanunun 4. maddesiyle artırıldığından ve aynı yasanın 7. maddesiyle; ceza, idari para cezasına dönüştürüldüğünden, 5326 sayılı Kabahatler Kanununun 17. maddesinin 7. fıkrasıyla da idari para cezaları her takvim yılı başından geçerli olmak üzere, önceki yıl uygulanan miktarın, o yıl için belirlenmiş olan yeniden değerleme oranında artırılarak uygulanacağı öngörülmüş olmakla, bu suretle hesaplanan 264.60 TL. idari para cezasının ve Harçlar Kanunu uyarınca alınması gerekli olup, adli müzaheretten yararlanması sebebiyle başlangıçta alınmamış olan aşağıda yazılı ilam harcının karar düzeltme telep eden davacıdan alınmasına oybirliğiyle karar verildi.

21.06.2016 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2021/4591, Karar No: 2022/8481, Tarih: 29.11.2022

**11. Hukuk Dairesi         2021/4591 E.  ,  2022/8481 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 3. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi'nce verilen 18.04.2019 tarih ve 2018/334 E- 2019/206 K. sayılı kararın davacı vekili ve davalı TPMK vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf istemlerinin esastan reddine-kabulüne dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce verilen 11.03.2021 tarih ve 2019/1128 E- 2021/338 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirketin 2016/35515, 2016/38509, 2008/64515 sayılı ve "eti puf dolgulu", "eti puf dolgulu", "puf" ibareli tanınmış markaların sahibi olduğunu, davalı gerçek kişinin ise bu markalar ile karıştırma ihtimali bulunacak derecede benzer nitelikteki “Puffle+şekil” ibaresini marka olarak tescil ettirmek üzere Kuruma başvurusuna yapılan itirazın reddi yönündeki 04.07.2018 tarih ve 2018-M-5490 sayılı YİDK kararının iptaline, tescili halinde dava konusu markanın hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı TPMK vekili, dava konusu başvuru ile davacının itirazına mesnet markalar arasında iltibasa yol açacak düzeyde benzerlik bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Diğer davalı, davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına göre; 6769 sayılı SMK'nın 6/1. maddesi koşullarının, dava konusu marka başvurusunda yer alan 30. sınıftaki "Bal, arı sütü, propolis. Her türlü un, irmikler, nişastalar. Toz şeker, kesme şeker, pudra şekeri. Çaylar, buzlu çaylar. Şekerlemeler, çikolatalar, bisküviler, krakerler, gofretler. Sakızlar. Dondurmalar, yenilebilir buzlar." malları yönünden oluştuğu, bu mallar dışında kalan emtia yönünden anılan madde koşullarının oluşmadığı, başvuru kapsamında yer alan farklı mal ve hizmetler yönünden 6769 sayılı SMK'nın 6/5. maddesinde öngörülen koşulların da gerçekleşmediği, başvurunun kötü niyetli olarak yapıldığının ispat edilemediği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, YİDK'in 2018-M-5490 sayılı kararının 30. sınıftaki "Bal, arı sütü, propolis, her türlü un, irmikler, nişastalar. Toz şeker, kesme şeker, pudra şekeri. Çaylar, buzlu çaylar. Şekerlemeler, çikolatalar, bisküviler, krakerler, gofretler. Sakızlar. Dondurmalar, yenilebilir buzlar." malları yönünden iptaline, dava konusu marka henüz tescil edilmemiş olduğundan hükümsüzlük ve sicilden terkin ile ilgili karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Karara karşı davacı vekili ve davalı TPMK vekili istinaf kanun yoluna başvuruda bulunmuştur.

Karara karşı davacı vekili ve davalı TPMK vekili istinaf kanun yoluna başvuruda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi'nce, davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddiyle; ilk derece mahkemesince, her ne kadar dava konusu başvuru kapsamında yer alan bir kısım mallarla davacının itirazına mesnet markaların kapsamlarındaki mallar arasında benzerlik mevcut ise de marka işaretleri arasında benzerlik olmadığından, somut olayda 6769 sayılı SMK'nın 6/1. maddesi koşullarının oluşmadığı, marka işaretleri arasında benzerlik olmadığından aynı Kanun'un 6/5. maddesi hükümlerinin de somut olaya uygulanamayacağı, başvurunun kötü niyetli olduğunun ispat edilemediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmesi gerekirken, davanın kısmen kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiş davalı TPMK vekilinin istinaf başvurusunun kabulüyle ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına; hükümsüzlük davası yönünden her ne kadar davadan feragat edilmiş ise de bu dava yönünden kurulan hükme yönelik bir istinaf olmadığından ve marka henüz tescil edilmediğinden hükümsüzlük talebi yönünden karar verilmesine yer olmadığına ve YİDK kararının iptali istemli davanın her iki davalı yönünden reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

İlk Derece Mahkemesi'nce verilen karara yönelik olarak yapılan istinaf başvurusu üzerine HMK'nın 355 vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesi'nce esastan verilen nihai kararda, dosya kapsamına göre saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi HMK'nın 369/1. ve 371. maddelerinin uygulanmasını gerektirici nedenlerin de bulunmamasına göre usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesi'nce verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesi'ne, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesi'ne gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 21,40 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 29.11.2022 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2643, Karar No: 2010/6343, Tarih: 03.06.2010

**11. Hukuk Dairesi         2010/2643 E.  ,  2010/6343 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara Asliye 3.Ticaret Mahkemesi’nce verilen 06.03.2008 gün ve 2005/457-2008/83 sayılı kararı onayan Daire’nin 10.12.2009 gün ve 2008/7168-2009/12750 sayılı kararı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirket tarafından üretilmiş olan muhtelif cins ve ebattaki panellerin Bağdat’da bulunan müşteriye teslim edilmek üzere davalıya ait vagonlara yüklenerek Irak/Bağdat’a gönderildiğini, ancak söz konusu vagonların Irak’taki iç karışıklıklar nedeniyle kayıp ve yok olduğunun belirlendiğini, müvekkilinin uğradığı tüm zararın davalı taşıyan tarafından karşılanması gerektiğini ileri sürerek, 89.650,40 Euro mal bedeli, 3.324,00 Euro navlun ve yükleme bedeli olmak üzere toplam 92.884,40 Euro ile 495.000.000 TL gümrükleme masraflarının faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiş, yargılama sırasında dava dilekçesinde 5.000 Euro ile 19.800 YTL fazla talepte bulunulduğundan bahisle bu durumun ıslah yolu ile düzeltildiğini bildirmiştir.

Davalı vekili, Irak Demiryollarına yazılan yazılara yanıt alamadıklarını, bu nedenle davacının bildirimi dışında taşınan eşyanın ve vagonların akıbeti hakkında herhangi bir bilgi ve belgeye ulaşılamadığını, dava dilekçesinde eşyanın Irak’taki iç karışıklıklar sonucu kayıp ve yok olduğunun ileri sürülmesi karşısında müvekkili idarenin kusurlu olmadığından tazminatla sorumlu tutulmasının mümkün bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; Bağdat’ta bulunan alıcısına teslim edilmek üzere vagonlara yüklenen emtianın alıcısına teslim edilmediği, vagonların Irak Devleti sınırları içinde ve bu Devletin demiryollarının sorumluluğunda iken kaybolduğu, bu durumda Demiryolları ile Uluslararası

Mahkemece; Bağdat’ta bulunan alıcısına teslim edilmek üzere vagonlara yüklenen emtianın alıcısına teslim edilmediği, vagonların Irak Devleti sınırları içinde ve bu Devletin demiryollarının sorumluluğunda iken kaybolduğu, bu durumda Demiryolları ile Uluslararası

Eşya Taşıma Sözleşmesi ve bu sözleşmenin eki olan CİM hükümleri uyarınca demiryollarının ortak sorumluluklarının bulunduğu, bu nedenle zararın davalı TCDD tarafından karşılanması, karşılanacak zararın vagonların iç karışıklıklar nedeniyle kaybolduğu, Irak Devlet Demiryollarına rücu edilebileceği sonucuna varılarak davanın 84.650,40 Euro mal bedeli, 3.234 Euro navlun bedeli olmak üzere 87.884,40 Euro ile 478,20 YTL yapılan masraf olarak kısmen kabulüne, yabancı para alacağının 21.01.2005 temerrüt tarihinden itibaren Euro üzerinden açılan 1 yıl vadeli mevduata uygulanan yabancı para faizi yürütülmek, YTL olarak belirlenen miktara ise anılan tarihten itibaren yasal faiz yürütülmek kaydıyla tahsil tarihindeki YTL karşılığının davalıdan alınmasına, fazlaya ilişkin istemin reddine dair verilen kararın davalı vekilince temyizi üzerine karar Dairemizin 2008/7168 E, 2009/12750 K ilamıyla faiz oranı yönünden düzeltilerek onanmıştır.

Davalı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nun 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken 35,50 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nun 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 172,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 03.06.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.