muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/8485, Karar No: 2015/10316, Tarih: 24.11.2015

SONUÇ:Yukarıda 1 ve 2 nolu bentlerde açıklanan nedenlerle davacı ve davalı vekillerinin temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, Yargıtay duruşması için kendisini vekille temsil ettiren davacı yararına takdir olunan 1.100.-TL vekalet ücretinin davalı ve müdahilden ayrı ayrı alınarak davacıya verilmesine, keza Yargıtay duruşması için kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına takdir olunan 1.100.-TL vekalet ücretinin davacı ve müdahilden ayrı ayrı alınarak davalıya verilmesine, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz eden davacı ve davalıya iadesine, 24.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4078, Karar No: 2012/7709, Tarih: 07.05.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/4078 E.  ,  2012/7709 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek

HÜKÜM : Beraat

Sanığın müdürü olduğu Aycibin Gıda İnş. Kimya ve Otom. Dış Tic. Ltd. Şti. Adına 2004, 2005 ve 2006 takvim yıllarında mal ve hizmet alımı olmaksızın sahte faturalar düzenlediğinin iddia olunması, yapılan inceleme sonucunda hakkında düzenlenen vergi suçu ve vergi tekniği raporlarında adresinde bulunamadığının, mükellefin vergi dairesine vermiş olduğu KDV beyannameleri ile mükelleften mal veya hizmet aldığını Ba formları ile bildiren diğer mükelleflerin vermiş oldukları tutarların karşılaştırılmasında KDV matrahlarının Ba formlarında beyan edilen tutarları kapsamadığının belirtilmesi karşısında; sanığın düzenlediği ve sahte olduğu iddia olunan faturaları kullanan ve verdikleri Ba formlarından isimleri tespit edilen şirket ve şahıslar hakkında karşıt inceleme yapılıp yapılmadığı araştırılıp, yapılmış ise haklarında düzenlenen vergi inceleme ve sair raporların onaylı suretleri getirtilerek incelenmesi, kamu davası açılıp açılmadığının sorulması, açıldığının tespiti halinde dava dosyasının intikalinin sağlanarak ayrıntılı özetinin tutanağa geçirilmesi, bu davayı ilgilendiren bilgi ve belgelerin onaylı örneklerinin alınarak dosyaya konulması, faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi yönünden mal ve para akışını gösteren taşıma, sevk irsaliyeleri, teslim-tesellüm belgeleri, bedellerinin ödendiğine ve satıcı hesabına girdiğine dair ticari teamüle uygun kanıtlama yeteneğini haiz, banka hesapları ve kasa mevcuduyla uyumlu geçerli belgeler olup olmadığı araştırılıp toplanan deliller birlikte değerlendirilerek varılacak sonuca göre sanığın hukuki durumun takdir ve tayini gerekirken, eksik soruşturmayla yazılı biçimde sanığın beraatine hükmolunması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 07.05.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1797, Karar No: 2021/10899, Tarih: 08.06.2021

**6. Ceza Dairesi         2020/1797 E.  ,  2021/10899 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozmaya, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde, nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Oluş ve dosya içeriğine göre, sanığın yolda yürüyen mağduru durdurarak para istediği, mağdurun cüzdanından çıkardığı 3 lirayı gönüllü olarak sanığa verdiği, cüzdanı gören sanığın “cüzdanın kağıt para yerini aç” diyerek cüzdanı istediği, mağdur cüzdanını vermek istemeyince “ver, yoksa seni vururum” dediği, korkan mağdurun cüzdanı verdiği, sanığın cüzdan içinde bulunan 9 adet 1 doları alıp olay yerinden ayrıldığı olayda, sanık hakkında TCK’nin 148/1, 62/1 maddeleri kapsamında mahkûmiyet hükmü verilmiş, herhangi bir gerekçe gösterilmeksizin değer azlığı indirimi uygulanmamıştır.

TCK'nın “Daha az cezayı gerektiren hâl” başlıklı 150/2. maddesinde; “Yağma suçunun konusunu oluşturan malın değerinin azlığı nedeniyle, verilecek ceza üçte birden yarıya kadar indirilebilir.” denilmektedir.

Maddenin gerekçesinde ise; “Maddenin ikinci fıkrasında, yağma suçunun konusunu oluşturan malın değerinin azlığı nedeniyle, verilecek cezada indirim yapılması gerektiği kabul edilmiştir.” açıklamasına yer verilmiştir.

TCK’nın 145. maddesiyle daha az ceza verilmesini gerektiren bir nitelikli hâl olarak “Değer azlığı”, hırsızlık suçu bakımından da -suçun işleniş şekli ve özellikleri de göz önünde bulundurularak, ceza vermekten de vazgeçilebilir.” ibaresi ilâvesiyle- hüküm altına alınmış bir husustur.

Y.C.G.K.'nın 15.12.2009 günlü, 6/242-291 esas ve karar sayılı içtihadında belirtildiği üzere, 5237 sayılı TCK'nın 145.(veya 150/2) maddelerinde veya gerekçelerinde “Daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma” koşulu yoktur. Elbette değerin az olmasına ilaveten, daha çoğunu alma olanağı varken daha azı alınmış ise; bu maddeler sanık lehine uygulanmalıdır. Ancak; her iki maddenin, yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir.

TCK'nın 145 veya 150/2. maddeleri uyarınca faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması kural olarak yeterli olup, suç ve cezada kanunilik ilkesi ile aleyhe kıyas ve yorum yasağı gereği, kanunda bulunmayan başka bir koşul ihdas edilemez.

Hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

TCK'nın 145 veya 150/2. maddeleri uyarınca faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması kural olarak yeterli olup, suç ve cezada kanunilik ilkesi ile aleyhe kıyas ve yorum yasağı gereği, kanunda bulunmayan başka bir koşul ihdas edilemez.

Hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

TCK'nın 145 ve 150/2. maddelerinin uygulanmasında hâkime geniş bir takdir yetkisi tanınmış olup, TC Anayasası’nın 141/3, 5271 sayılı CMK'nın 34, 223, 230 ve 289. maddeleri uyarınca sözü edilen yetki kullanılırken, keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle açıklanmalı ve uygulama yapılmalıdır.

Öte yandan hâkim, TCK.'nın 145 veya 150/2. maddeleriyle kendisine tanınan takdir yetkisini kullanırken, evrensel ceza hukuku prensiplerinden olan ve ceza kanunlarımızın hazırlanmasında esas alınan, kanunilik, belirlilik, orantılılık ve ölçülülük ilkeleri, kıyas ve aleyhe yorum yasağı ile mükerrer değerlendirme yasağına uygun bir değerlendirme yapmak zorundadır.

Bu açıklamalardan değer az ise, verilecek cezadan mutlaka indirim yapılmalıdır gibi bir anlam da çıkartılmamalıdır. Diğer bir anlatımla indirim yapıp yapmama hususu her somut olayda özenle değerlendirilmelidir.

Nitekim Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun Dairemizce benimsenen içtihatları uyarınca; rögar kapağı, plaka, sürücü belgesi, kimlik belgesi ve bankamatik kartı gibi eşyaların hırsızlık suçuna konu olması halinde, ortaya çıkan tehlike veya bunların yeniden çıkartılması için sarf edilecek emek ve mesai vb.’de gözetilerek değer azlığı indirimi yapılmamalıdır.

Bu açıklamalardan sonra somut olay değerlendirildiğinde, mağdurun cüzdanından alınan 9 adet 1 doların suç tarihi olan 10/09/2015 itibariyle paranın satın alma gücü ve günün ekonomik koşulları ile birlikte değerlendirildiğinde, sanığa verilen cezada değer azlığı indiriminin yapılması gerekir.

Açıklanan nedenlerle;

1-5237 sayılı TCK’nin 150/2. maddesiyle sanığa verilen cezadan değer azlığı nedeniyle indirim yapılması hususunun gözetilmemesi,

2-15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile 5237 sayılı TCK.nin 53. maddesinde yapılan değişikliğin yeniden değerlendirilmesi zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 08/06/2021 tarihinde bozma ilamının (1) nolu bendi yönünden oy çokluğuyla, diğer yönden oybirliğiyle karar verildi.

KARŞI OY:

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 08/06/2021 tarihinde bozma ilamının (1) nolu bendi yönünden oy çokluğuyla, diğer yönden oybirliğiyle karar verildi.

KARŞI OY:

5237 sayılı Yasa'nın 150/2. maddesi yağma suçunun konusunu oluşturan malın değerinin azlığını, cezayı azaltan bir hal olarak düzenlenmiş ise de; yağma suçu ile korunan hukuksal değerin, münhasıran mal varlığı olmayıp, aynı zamanda kişi özgürlüğü ve vücut bütünlüğü olduğu için, bu düzenleme Hakime yağma suçunda, cebir ve tehdidin kişi üzerindeki etkisine bakılmaksızın, "sırf alınan malın değerine bakarak" cezayı indirme yetkisi vermemektedir.

5237 sayılı Yasa'nın yürürlüğe girmesinin akabinde, Dairemiz verdiği kararlarını da geliştirerek, bugüne kadar süre gelen ve istikrar kazanan uygulamalarında, malın değerinin azlığı konusunda objektif ve subjektif esasları birlikte değerlendirerek yeni bir kıstas getirmiştir.

Ceza Genel Kurulu'nca da kabul gören bu uygulamaya göre;

5237 sayılı TCK'nın 150. maddesinin 2. fıkrasındaki "malın değerinin azlığı" kavramının 765 Sayılı TCK'nın 522. maddesindeki, "hafif" ve "pek hafif" ölçütleriyle, her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlamak dışında benzerliği bulunmadığı, "değer azlığının 5237 sayılı Yasa'ya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu", "yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da" gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerçekten az olan şeylerin alınması durumunda, yasal ve yeterli gerekçeleri de gösterilip açıklanmak suretiyle uygulanabilecektir.

Yani değer azlığı, "sadece daha çoğunu alabilme imkanı varken yalnızca ihtiyacı kadarını almak şeklinde, subjektif ölçüte göre değil, aynı zamanda alınan eşyanın değerinin objektif olarak da gerçekten az olup olmadığına ve sanığın özgülediği kastına göre belirlenecektir.

Olayımızda; yaşı büyük sanığın 15 yaşında olan mağdurun önüne geçerek para istediği, mağdurun gönüllü olarak verdiği 3 TL’yi aldıktan sonra bu para ile yetinmeyip hareketine devamla cüzdanının kağıt para konulan yerini açıp cüzdanı vermesini istediği, cüzdanını vermek istemeyen mağdura “ver, yoksa seni vururum” dediği, korkan mağdurun cüzdanı verdiği, sanığın cüzdan içerisinde bulunan paranın tamamı olan 9 adet 1 doları alıp gittiği,

Bu duruma göre, yaşı küçük olan mağdurdan alınan paranın miktarı az ise de; sanığın özgülenen kastının daha fazla para almak olduğu, bu nedenle, cüzdan içerisindeki paranın tamamını aldığı, daha fazlasını alma imkanının da bulunmadığı yani Dairemizin bugüne kadar uyguladığı ve Ceza Genel Kurulu'nca da kabul gören içtihadına göre 5237 Sayılı Yasa'nın 150/2. maddesinde düzenlenen değer azlığının bu olayda uygulama koşullarının oluşmadığı,

Bu duruma göre, yaşı küçük olan mağdurdan alınan paranın miktarı az ise de; sanığın özgülenen kastının daha fazla para almak olduğu, bu nedenle, cüzdan içerisindeki paranın tamamını aldığı, daha fazlasını alma imkanının da bulunmadığı yani Dairemizin bugüne kadar uyguladığı ve Ceza Genel Kurulu'nca da kabul gören içtihadına göre 5237 Sayılı Yasa'nın 150/2. maddesinde düzenlenen değer azlığının bu olayda uygulama koşullarının oluşmadığı,

Bu nedenle yerel mahkemece yağma suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün usul ve yasaya uygun olduğu ve onanması gerektiği düşüncesinde olduğumuz için sayın çoğunluğun görüşüne iştirak etmiyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2010/6203, Karar No: 2013/3896, Tarih: 11.02.2013

**7. Ceza Dairesi         2010/6203 E.  ,  2013/3896 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanığın ve üst Cumhuriyet Savcısının sair temyiz itirazları yerinde görülmediğinden REDDİNE, ancak;

1-5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 61/8.maddesi uyarınca sanık hakkında öncelikle gün adli para cezası belirlenmesi ve artırım ve indirimlerin gün para cezası üzerinden yapıldıktan sonra sonuç gün para cezasının bir gün için tayin olunan miktar ile çarpımı ile belirlenmesi gerektiği gözetilmemesi,

2-5237 sayılı TCK hükümlerine göre cezaların toplanması öngörülmediği, her bir cezanın varlığını ayrı ayrı koruduğu gözetilmeden sanık hakkında doğrudan verilen adli para cezası ile hapis cezasından çevrilen adli para cezasının içtimaına karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın ve üst Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olup, bu hususlar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasanın 8.maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 322.maddesi gereğince,

Sanık hakkındaki hükmün, 1 numaralı bendindeki "....günlüğü 30 YTL den olmak üzere...." ve " karşılığı 6750 YTL .." ibareleri çıkartılmak, 2 numaralı bendindeki "...5625 YTL..\*' ibaresi çıkartılarak yerine " 187 gün .." ibaresi yazılmak ve 2 numaralı bentten sonra gelmek üzere, 5237 Sayılı TCK'nun 52/2.maddesi gereğince sanığın ekonomik sosyal durumu dikkate alınarak gün adli para cezasının günlüğü 30,00 TL den 5610,00 TL adli para cezasına çevrilmesine " cümlesi eklenmek, ve hükümdeki adli para cezalarının içtimai ile ilgili "4 " numaralı hüküm fıkrasının hükümden çıkartılarak sair kısımlarının aynen bırakılması suretiyle, hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 11.02.2013 günü oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Suça konu çayların kolluk biriminin yapmış olduğu arama tarama faaliyetleri sırasında boş arazide ve sahipsiz bir şekilde ele geçirildiği cihetle; sanığın arazide bulunan suça konu çayları sahiplendiği, kendisine ait olduğu yönündeki beyanı dışında mahkumiyeti için yeterli başkaca delil bulunmadığı anlaşıldığından sanığın beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de;

Mahkemelerin her türlü kararlarının gerekçeli olmasının Anayasa'nın 141/3 ve 5271 sayılı CMK.nun 34, 230 ve 289/g maddelerinin amir hükmü olduğu dikkate alınarak; iddia, savunma, sanığın leh ve aleyhindeki kanıtların tartışılması ve yasal öğelerinin gösterilmesi gerektiği gözetilmeden ve mahkemeye ait Dairemizden aynı gün temyiz incelemesinden geçen 18 adet dosyanın tamamında da hükmün gerekçesinin aynı olup her dosyanın özelliğine göre somut olaya uygun ve yeterli gerekçe içermeden, sanığın eylemi somutlaştırılmaksızın şablon nitelikte yazılı şekilde hüküm kurulması,
Yargıtay — Esas No: 2016/17265, Karar No: 2017/26777, Tarih: 20.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/17265 E.  ,  2017/26777 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 20/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4968, Karar No: 2017/10011, Tarih: 08.06.2017

**9. Hukuk Dairesi         2017/4968 E.  ,  2017/10011 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili, davacının davalı tarafından hiç bir neden yokken haksız sebepsiz işine son verildiğini, aralıksız çalışmasına rağmen ara ara sigorta çıkışı yapılarak sigortasız çalıştırıldığını, haftanın 7 günü çalıştığını, hafta sonralarında ve tüm resmi -dini bayramlarda da çalıştığını, yaz sezonu 1 Nisan - 1 Kasım arasında 12:00-03:00 saatleri arasında çalıştığını, kış sezonunda 1 Kasım - 1 Nisan arasında 08:00-21:00 saatleri arasında çalıştığını, yıllık izin kullandırılmadığını ve ücretinin de ödenmediğini, bir kısım işçilik alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti, ulusal bayram genel tatil ücreti alacaklarını istemiştir.

B) Davalı cevabının özeti:

Davalı vekili, davacının kendisinin işten çıkmasına rağmen işyerinde huzursuzluk çıkarması nedeni ile davacıya 28/07/2011 tarihinde kıdem ihbar tazminatı ödendiğini, buna dair bordroları ibraz ettiklerini, davacıya 2.500,00 TL fazla mesai, hafta tatili, ulusal bayram genel tatil ücreti olarak aynı tarihte ödendiğini, bu 2.500,00 TL ödemeye dair davacıya yemin teklif ettiklerini, iddia ve taleplerin yersiz olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme kararının özeti:

Davalı vekili, davacının kendisinin işten çıkmasına rağmen işyerinde huzursuzluk çıkarması nedeni ile davacıya 28/07/2011 tarihinde kıdem ihbar tazminatı ödendiğini, buna dair bordroları ibraz ettiklerini, davacıya 2.500,00 TL fazla mesai, hafta tatili, ulusal bayram genel tatil ücreti olarak aynı tarihte ödendiğini, bu 2.500,00 TL ödemeye dair davacıya yemin teklif ettiklerini, iddia ve taleplerin yersiz olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, işveren tarafından 19.07.2011 tarihinden 27.07.2011 tarihine kadar devamsızlık tutanakları tutulduğu, davacı işçiye devamsızlığa ilişkin mazereti olup olmadığı hususu sorulmadığı gibi bir fesih bildirimi de yapılmadığı, dosyaya davacının işyerinde huzuru bozduğuna dair davalı işveren tarafından düzenlenen ihtarname sunulduğu, davalı işverenin bunun yanı sıra davacıya 28.07.2011 tarihinde kıdem ve ihbar tazminatı ödemesi yaptığı, davalı işverenin savunmalarında çelişkiye düştüğü, haksız nedenle işten çıkarılmayan işçiye kıdem ve ihbar tazminatı ödemesi yapılmasının hayatın olağan akışına aykırı olduğu, işveren tarafından yapılan feshin haksız olduğu kanaatine varıldığı, kıdem ve ihbar tazminatı ödemelerinin mahsubu neticesinde hesap edilen bakiye kıdem ve ihbar tazminatı alacağı talebinin kabulüne karar verildiği, davacının yaptığı işin ve işyerinin özellikleri gereği kış döneminde fazla mesai yapmadığı, yaz sezonunda ise tanık beyanlarına göre haftada 21 saat fazla mesai yaparak çalıştığı, imzalı bordrolara yansıyan dönemler hesaplama dışı bırakıldığı, tanık beyanıyla ispat edilen fazla mesai ücreti alacağından %30 oranında takdiri indirim uygulandığı, davacının tanık beyanlarına göre haftanın 7 günü, ulusal bayram ve resmi tatillerde çalıştığı, imzalı bordrolarda ulusal bayram ve genel tatil ücreti tahakkuku yapılan dönemlerin dışlandığı, tanık beyanıyla ispat edilen ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacağı ile hafta sonu tatil ücreti alacaklarından %30 oranında takdiri indirim uygulandığı gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Karar süresi içinde davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Somut uyuşmazlıkta, davalı vekili cevap dilekçesinde davacıya 2.500,00 TL'nin 28/07/2011 tarihinde fazla mesai, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil ücreti için ödendiğine dair yemin teklif ettiğini belirtmiştir. Sonraki bir dilekçesinde de bu beyanını tekrarlamıştır. Bu yemin teklifinin Mahkeme tarafından değerlendirilmemesi hatalıdır.

2- Somut uyuşmazlıkta, davalı vekili cevap dilekçesinde davacıya 2.500,00 TL'nin 28/07/2011 tarihinde fazla mesai, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil ücreti için ödendiğine dair yemin teklif ettiğini belirtmiştir. Sonraki bir dilekçesinde de bu beyanını tekrarlamıştır. Bu yemin teklifinin Mahkeme tarafından değerlendirilmemesi hatalıdır.

3-Hesaplamalara esas hizmet süresi bakımından, davalının dayandığı delillerden olan yıllık izin defterinde, davacının girişi 25/01/2001 olarak belirtildikten sonra hep 1'er yıllık aralıklar ile 25/01/2002, 25/01/2003, 25/01/2004, 25/01/2005, 25/01/2006, 25/01/2007 tarihleri izne hak kazandığı tarihler olarak belirtilmiştir. Yıllık izin defterinde sonraki izne hak kazandığı tarihler ise 25/02/2008 ve 30/11/2009 olarak belirtilmiştir. Yıllık izin defterine göre hizmet döküm cetvelinde davacının çalışması görünmeyen 10/12/2006-26/12/2006 tarihleri arasında, ve 10/12/2007-22/12/2007, 12/12/2009-20/12/2009 tarihleri arasında davacı yıllık izinli görünmektedir. Dolayısı ile davacının çalışmalarının SGK.na tam bildirilmediği anlaşılmaktadır. Bu durumda, yıllık izin defterindeki bu kayıtlar nedeni ile davacının 30/01/2008 tarihine kadar davalı nezdinde aralıksız çalıştığı kabul edilerek hesaplama yapılmalıdır.

30/01/2008 tarihi sonrasında ise hizmet dökümünde davacının davalı haricinde başka işyerinde çalışması göründüğünden ve yıllık izin defteri 30/01/2008 sonrasını desteklemediğinden, 30/01/2008 tarihi sonrası, davalı Şirket haricinde çalıştığı işyerlerinin davalı ile ilgisi olup olmadığı öncelikle taraflardan sorulup SGK ve gerekirse Ticaret Sicili Müdürlüğünden araştırılarak sonucuna göre ve hizmet dökümündeki süreler esas alınarak sonuca gidilmeli, tüm işçilik alacakları tespit edilecek hizmet süresine göre yeniden ele alınmalıdır. Eksik inceleme ve araştırma ile sonuca gidilmesi hatalıdır.

4- Taraflar arasında işçiye ödenen aylık ücretin miktarı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununda 32. maddenin ilk fıkrasında, genel anlamda ücret, bir kimseye bir iş karşılığında işveren veya üçüncü kişiler tarafından sağlanan ve para ile ödenen tutar olarak tanımlanmıştır.

Ücret kural olarak dönemsel (periyodik) bir ödemedir. Kanunun kabul ettiği sınırlar içinde tarafların sözleşme ile tespit ettiği belirli ve sabit aralıklı zaman dilimlerine, dönemlere uyularak ödenmelidir. Yukarıda değinilen Yasa maddesinde bu süre en çok bir ay olarak belirtilmiştir.