muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/3590, Karar No: 2019/9524, Tarih: 28.11.2019

Görüldüğü üzere, 6719 sayılı kanunun 21 inci maddesi ile 6446 Sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17 nci maddesinde yapılan değişiklikler ile dava konusu uyuşmazlığın da özünü oluşturan bedel konusunda, davanın açıldığı tarihteki içtihat durumundan farklı ve yeni bir düzenleme getirilmiş; hem de geçici 20 nci maddeyle, anılan düzenleme devam etmekte olan davalarda da uygulanacak şekilde geçmişe yürütülmüştür.

Bu aşamada, davanın konusuz kalması hakkında genel açıklama yapılmasında yarar görülmüştür.

İlke olarak her dava, açıldığı tarihteki fiili ve hukuki duruma göre hükme bağlanır (28/11/1956 tarih ve 15/15 sayılı İBK). Ne var ki, dava açıldıktan sonra meydana gelen bir nedenle dava konusunun ortadan kalkması halinde işin esası hakkında infaz kabiliyeti olan bir hüküm kurulmamaktadır.

Dava konusu hakkın davacıya ödenmesi, verilmesi ya da müdahalenin kaldırılması, davacı ve davalı sıfatının birleşmesi, yeni çıkan bir kanun yada Anayasa Mahkemesi kararı ile ya da kişiye sıkı sıkıya bağlı ve mirasçılara geçmeyen bir hakka ilişkin davalarda taraflardan birinin ölümü gibi nedenlerle artık dava konusu edilen talep hakkında olumlu ya da olumsuz bir karar verilmesine gerek ya da neden kalmıyorsa, burada davanın konusuz kalmasından söz edilebilir. Bu durumda, mahkemenin, bir tespit hükmü niteliğinde olmak üzere esas hakkında karar verilmesine yer olmadığına hükmetmesi gerekmektedir.

Yapılan bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık değerlendirildiğinde; yargılama sırasında yürürlüğe giren geçmişe etkili yasa değişikliklerinin, dava konusu hakkın özünü ortadan kaldırdığı açıktır. Diğer bir anlatımla, geçmişe etkili yeni yasa nedeniyle dava konusuz kalmıştır.

Bu noktada, mahkemece; HMK'nın 331 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca, konusuz kalan dava hakkında yargılamaya devam edilerek, dava açıldığı zaman hangi tarafın haksız olduğu tespit edilmeli ve o tarafın yargılama giderlerine (bu bağlamda vekalet ücretine de) mahkum edilmesi gerekir.

Eldeki davada; davacı, davanın açıldığı andaki mevzuat ve içtihat durumuna göre dava açmakta haklıdır. Eş söyleyişle, davaya konu bedelleri tahsil eden davalı, davanın açılmasına sebebiyet vermiştir.

Hal böyle olunca, bölge adliye mahkemesince; yargılama sırasında yürürlüğe giren yasa değişiklikleri nedeniyle konusuz kalan davanın esası hakkında karar verilmesine yer olmadığına, davacı tarafça yapılan yargılama giderlerinin ve bu giderlere dahil olan maktu vekalet ücretinin davalıdan tahsiline karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, temyiz olunan bölge adliye mahkemesi kararının düzeltilerek onanması, HMK'nın 370 inci maddesinin ikinci fıkrası hükmü gereğidir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, temyiz olunan bölge adliye mahkemesi kararının düzeltilerek onanması, HMK'nın 370 inci maddesinin ikinci fıkrası hükmü gereğidir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davacının sair temyiz itirazlarının REDDİNE, ikinci bentte açıklanan nedenlerle temyiz olunan bölge adliye mahkemesi kararının hüküm fıkrasının 1 ve 3 nolu bentlerin çıkarılması ve yeni bent eklenmesiyle yerlerine sırasıyla;

“1-Konusuz kalan davanın esası hakkında karar verilmesine yer olmadığına,”,

“3-Davacı tarafından yapılan 1.232,30 TL yargılama giderinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, artan gider avansının istek halinde davacıya iadesine

5- Karar tarihinde yürürlükte olan AAÜT uyarınca 1.800 TL maktu vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine,”bentlerinin yazılması suretiyle değiştirilmesine ve hükmün düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin de bölge adliye mahkemesine gönderilmesine, 28/11/2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/12193, Karar No: 2012/5179, Tarih: 25.04.2012

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2011/12193 E.  ,  2012/5179 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi(Ticaret Mahkemesi)

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili müvekkiline ait davalıya kasko sigortalı aracın, trafik kazası sonucu hasarlandığını belirtip, hasar tutarının davalı ... şirketince kaza sırasında araç sürücüsünün alkollü olması nedeniyle ödenmesinden kaçınıldığını bildirerek, hasar tutarı olan 33.000,00 TL’nin 01.11.2010 kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, kazanın alkolün etkisi ile meydana geldiğini belirtip hasara itiraz ederek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece toplanan delillere ve tüm dosya kapsamına göre davanın kısmen kabulü ile 33.000,00 TL ‘nin sigorta şirketine başvuru tarihi olan 06.11.2010 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava kasko sigorta sözleşmesinden kaynaklanan rücuen tazminat istemine ilişkindir

2918 sayılı KTK'nun 48. maddesinde; alkollü içki alması nedeniyle güvenli sürme yeteneklerini kaybetmiş kişilerin karayolunda araç sürmelerinin yasak olduğu ifade edilmiştir.

Karayolları Trafik Yönetmeliğinin "Uyuşturucu ve Keyif Verici Maddeler ile İçkilerin Etkisinde Araç Sürme Yasağı" başlıklı 97/1. maddesinde; alkollü içki almış olması nedeniyle güvenli sürme yeteneğini kaybetmiş kişilerin karayolunda araç sürmelerinin yasak olduğu açıklandıktan sonra, bu konu ile ilgili olan "b-2" bendinde; alkollü içki almış olarak araç kullandığı tesbit edilen diğer araç sürücülerinden kandaki alkol miktarı 0.50 promil üstünde olanların araç kullanamayacakları belirtilmiştir.

Öte yandan, Kasko sigortası Genel Şartlarının B.5.5 maddesinde; Ayrıca Kara Taşıtları Kasko Sigortası Genel Şartlarının A.5.5. Maddesinde, taşıtın Karayolları Trafik Kanunu uyarınca yasaklanan miktardan fazla içki almış kişiler tarafından kullanılması sırasında meydana gelen zararların, kasko poliçe teminatı dışında olduğu belirtilmiştir.

Öte yandan, Kasko sigortası Genel Şartlarının B.5.5 maddesinde; Ayrıca Kara Taşıtları Kasko Sigortası Genel Şartlarının A.5.5. Maddesinde, taşıtın Karayolları Trafik Kanunu uyarınca yasaklanan miktardan fazla içki almış kişiler tarafından kullanılması sırasında meydana gelen zararların, kasko poliçe teminatı dışında olduğu belirtilmiştir.

Bununla birlikte, Kasko Sigortası Genel Şartlarının A.5.5 maddesinin dayanağını teşkil eden KTK'nun 48. maddesinin yasaklamayı düzenleyen ilk fıkrasında, alkollü içki almış olması nedeniyle güvenli araç sürme yeteneklerini kaybetmiş kişilerin karayolunda araç sürmeleri yasaklanmış olup, aynı maddenin 2. fıkrasındaki yönetmelik düzenlenmesine olanak tanıyan hükümde, yasaklama yetkisi yönetmeliğe bırakılmış olmadığından, Karayolları Trafik Yönetmeliğinin 97. maddesinde, yukarıda anılan yasa hükmü tekrarlandıktan ve mütakip, uyuşturucu veya keyif verici maddeler ile alkollü içkilerin oranlarının ne şekilde saptanacağı belirlendikten sonra, yasada yer alan hükmü dikkate almadan salt 0.50 promilin üstünde alınan alkol miktarına göre araç kullanma yasağı getirilmesinin yasal dayanağı bulunmadığından geçersiz bulunmaktadır. Geçersiz yönetmelik hükümlerinin yasaya aykırı bir şekilde genel şart olarak kabülü de mümkün değildir.

O halde, hasarın teminat dışı kalabilmesi için kazanın meydana geliş şekli itibariyle sürücünün salt (münhasıran) alkolün etkisi altında kaza yapmış olması gerekmektedir. Diğer bir anlatımla, sürücünün alkollü olması tek başına hasarın teminat dışı kalmasını gerektirmez. Üstelik, böyle bir durumda hasarın teminat dışı kaldığının ispat yükü TTK'nun 1281. maddesi hükmü gereğince sigortacıya düşmektedir.

Yargıtay'ın yerleşik uygulamalarında; sürücünün aldığı alkolün oranının doğrudan doğruya sonuca etkisi bulunmadığından, mahkemece nöroloji uzmanı, hukukçu ve trafik konusunda uzman bilirkişilerden oluşan bilirkişi kurulu aracılığıyla olayın salt alkolün etkisiyle gerçekleşip gerçekleşmediğinin, alkol dışında başka unsurlarında olayın meydana gelmesinde rol oynayıp oynamadığının saptanması, sonuçta olayın tek başına alkolün etkisiyle meydana geldiğinin saptanması durumunda, oluşan hasarın poliçe teminatı dışında kalacağından davanın reddine aksi halinde kabulüne karar verilmesi gerekeceği ilkesi benimsenmektedir.

(YHGK 23.10.2002 gün ve 2002/11-768-840; YHGK 7.4.2004 gün ve 2004/11-257-212; YHGK 2.3.2005 gün ve 2005/11-81-18; YHGK 14.12.2005 gün 2005/11-624-713 sayılı ilamları)

(YHGK 23.10.2002 gün ve 2002/11-768-840; YHGK 7.4.2004 gün ve 2004/11-257-212; YHGK 2.3.2005 gün ve 2005/11-81-18; YHGK 14.12.2005 gün 2005/11-624-713 sayılı ilamları)

Somut olayda davacı araç sürücüsü kazadan yaklaşık bir saat sonraki ölçüme göre 0,059 promil alkollü olarak çift taraflı trafik kazasına karışmıştır. Sürücünün alkollü olması yalnız başına hasarın teminat dışında kalmasını gerektirmez. Oluşan hasarın salt alkolün etkisi altında oluşup oluşmadığının saptanması gerekir. Mahkemece yukarıda belirtilen ilkelere aykırı olarak teknik bilirkişi olmaksızın sadece nöroloji uzmanlarından oluşan bilirkişi kurulundan yalnızca alkolle ilgili değerlendirmeye yönelik bilirkişi raporuyla yetinilmiştir. Bu durumda mahkemece teknik bilirkişi bulundurulmaksızın alınan bilirkişi raporu hükme yeterli olmayıp, hasar konusunda da tek taraflı karşı tarafça kabul edilmeyen tespit bilirkişisi raporuyla yetinilmiştir. TTK.’nun 1283. maddesi uyarınca sigortacı, sigorta ettiren veya sigortadan faydalanan kimsenin ancak gerçekten uğradığı zararı tazminine mecburdur. Poliçe teminatı kapsamında gerçekleşen riziko nedeniyle sigortalı araçta meydana gelen gerçek zarar miktarı, alınacak bilirkişi raporuyla belirlenmelidir. Tek taraflı, karşı tarafça kabul edilmeyen tespit bilirkişisi raporu hüküm kurmak için yeterli değildir.Eksik inceleme ile hüküm kurulamaz.

Bu durumda mahkemece İstanbul Teknik Üniversitesi ya da Karayolları Genel Müdürlüğü fen heyeti gibi kurum veya kuruluşlardan seçilecek kusur ve hasar yönünden uzman iki teknik bilirkişi ve bir nörolog bilirkişinin katılımıyla oluşacak bilirkişi heyetinden, olayın oluş şekli, yol ve hava durumu ve dosyadaki diğer deliller birlikte değerlendirilip, kazanın münhasıran alkolün etkisi altında gerçekleşip gerçekleşmediğinin, başka unsurların da etkili olup olmadığının, kazaya karışan sürücülerin karşılıklı kusur durumlarının olup olmadığının tesbiti hususlarında ve yine sigortalı araçta meydana gelen hasar miktarına göre aracın pertinin mi, onarımının mı uygun ve ekonomik olduğu, onarımı uygunsa ayrıntılı şekilde hasar kalemleri ve bedeli, perti uygunsa aracın olay tarihindeki 2. el piyasa rayiç değeri ile sovtaj değerinin tesbiti ve sovtaj değerinin mahsubu ile bakiye zararın ve tazminat miktarının tesbiti hususlarında ayrıntılı, açıklamalı, denetime elverişli bir rapor alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu biçimde hüküm kurulması doğru değildir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 25.04.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10562, Karar No: 2016/13126, Tarih: 03.05.2016

**22. Hukuk Dairesi         2016/10562 E.  ,  2016/13126 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine, karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı .... Kurumu avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, iş sözleşmesinin geçerli sebep olmadan işverence feshedildiğini ileri sürerek feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminat ile boşta geçen süre ücret ve diğer haklarının belirlenmesini istemiştir.

Davalıların Cevaplarının Özeti:

Davalı ... vekili, müvekkili ile davacı arasında herhangi bir hizmet ilişkisi bulunmadığını beyanla davanın reddini savunmuştur.

Davalı ... Taah. A.Ş davaya cevap vermemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davalı şirketin davalı kurumdan ihale yoluyla iş alan şirket konumunda olduğu, davalı Kurum ile davalı şirket arasında asıl işveren-alt işveren ilişkisinin bulunduğu, davalı şirketin ihale süresinin bitmesi sebebiyle davacı işçinin işten çıkarıldığı, ihale süresinin bitmesinin tek başına davacı işçinin işten çıkarılması için haklı sebep teşkil etmeyeceği ve davalı tarafça başkaca haklı sebep de ileri sürülüp ispatlanamadığı, asıl işverenin işe iadenin mali sonuçlarıyla alt işverenle birlikte müteselsil sorumlu olduğu gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Hüküm davalı ... vekili tarafından süresinde temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı Yüksek Öğrenim Kredi ve Yurtlar Kurumu Genel Müdürlüğünün aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davalı işverence feshin geçerli sebebe dayandığı ispatlanmadığından, mahkemece feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesine karar verilmiş olması dosya içeriğine uygun olduğundan, davalının bu yöne ilişkin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Yine kararın gerekçesinde açıklandığı üzere davalılar arasında asıl işveren-alt işveren ilişkisi bulunduğu, işe iadenin mali sonuçlarından davalıların birlikte sorumlu olduklarının kabulü isabetlidir. Ancak hüküm kısmında davacının alt işverene iade edildiğinin ve işe iadenin mali sonuçlarından davalıların birlikte sorumlu olduklarının ayrıca belirtilmemesi hatalı olmuştur. Ancak söz konusu hatanın giderilmesi yargılamayı gerektirmediğinden hükmün 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun geçici 3/1 maddesi yollaması ile Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 438/7 maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

Sonuç:

Sonuç:

Hüküm fıkrasının 1-2-3 numaralı bendlerinin çıkarılarak yerine “2-Davalı alt işveren tarafından gerçekleştirilen feshin GEÇERSİZLİĞİNE ve davacının alt işveren ...işyerine İŞE İADESİNE,

3-Davacının kanunî sürede işe başvurmasına rağmen, işverenin süresi içinde işe başlatmaması halinde ödenmesi gereken tazminat miktarının her iki davalının müştereken ve müteselsilen sorumlu olmak kaydıyla miktarının işçinin dört aylık brüt ücreti olarak belirlenmesine,

4-Davacının işe iade için işverene süresi içinde başvurması halinde hak kazanılacak olan ve kararın kesinleşmesine kadar doğmuş bulunan en çok dört aylık ücret ve diğer haklarının davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili gerektiğinin belirlenmesine," rakam ve sözcükleri yazılmak suretiyle hükmün bu şekli ile DÜZELTİLEREK ONANMASINA, peşin alınan temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 03.05.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.

H.Y.D.
Yargıtay — Esas No: 2017/6770, Karar No: 2019/7116, Tarih: 04.12.2019

**20. Hukuk Dairesi         2017/6770 E.  ,  2019/7116 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı Hazine vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacılar vekili 03/04/2013 havale tarihli dava dilekçesiyle; müvekkillerinin maliki olduğu ....parsel sayılı taşınmazın 2011 yılında .... Belediyesi tarafından İmar Kanununun 18. maddesi uygulaması sonucu 2.311 m2'lik kısmının kıyı kenar olarak ayrıldığını, bu kısım haricindeki kısmın ise 18. madde uygulaması sonucu ..... alınmak suretiyle imar düzenlemesine tabi tutulduğunu ve yeni imar tapusu alındığını, dava konusu 2.311 m2'lik kısmın ise düzenleme dışı tutularak kıyı kenar olarak ayrıldığını, bu sebeple dava konusu taşınmaza ait kısmın davacı tarafça üzerindeki tasarrufun ortadan kaldırıldığını, tamamının kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığını ve bu nedenle müvekkillerinin mülkiyet haklarının ihlal edildiğini ileri sürerek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile şimdilik 200.000 TL tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalı Hazineden tahsiline karar verilmesi isteğiyle dava açmıştır.

Davalı Hazine vekili davanın süresinde açılmadığını, dava konusu taşınmazın iadesi mümkün olmayan yasal hükümler çerçevesinde kamulaştırılan yerlerden olduğu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda taleple bağlı kalınarak davanın kabulüne ve 200.000 TL tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı Hazineden alınarak davacılara tapudaki hisseleri oranında ödenmesine, davacıların fazlaya ilişkin haklarının saklı tutulmasına, dava konusu 168 sayılı parselin kıyıya terkinine karar verilmiş, hüküm davalı Hazine vekili tarafından esasa yönelik olarak temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, 4721 sayılı TMK'nın 1007. maddesi uyarınca tapu sicilinin tutulmasından kaynaklı tazminat davasıdır.

Tazminat istemine dayanak 168 parsel sayılı taşınmaz 1971 yılında yapılan tapulama çalışmaları sonucu 44.400 m2 yüzölçümü ve tarla niteliği ile davacılar murisi adına tespit ve tescil edilmiş, intikal sonucu davacılar adına tescil edilmiştir. 2011 yılında 3194 sayılı İmar Kanununun 18.maddesi kapsamında yapılan imar uygulaması ile de 10.506 m2 ..... kesintisi yapılmış, 23.121 m2'si imar görmüş, bakiye 2.311 m2'lik kısmı da imar düzenlemesine girmemiş ve halen 168 sayılı parsel 2.311 m2 yüzölçümü ve tarla niteliği ile davacılar adına paylı mülkiyet şeklinde tapuda kayıtlı bulunmaktadır.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporu yetersiz olduğu gibi mahkemece bilirkişi raporu denetlenmeden hüküm kurulmuştur. Şöyle ki, dosya kapsamından tazminata konu taşınmazın arsa niteliğinde olduğu anlaşılmış ise de, hükme esas bilirkişi raporunda emsal olarak 2 farklı taşınmaz incelenmiş olup emsallerden 2352 ada 2 sayılı parselin satış tarihindeki m2 değeri değerlendirme tarihi olan dava tarihine güncellenince çıkan m2 değeri gerçek piyasadurumunu yansıtmadığı gerekçesiyle bilirkişilerce değerlendirmede dikkate alınmamıştır. Değerlendirmeye esas alınan diğer emsal 2352 ada 3 sayılı parsel ise değerlendirme tarihinden sonra yapılan bir satış olması nedeni somut emsal olarak kabul edilemez. Mahkemece bu parselin emsal alınarak belirlenen değere göre davanın kabulüne karar verilmiş olması hatalı olup, bozmayı gerektirir.

Bu durumda; mahkemece 17.04.1998 gün ve 1996/3-1 sayılı İçtihatları Birleştirme Kararı ve Bakanlar Kurulunun 28.02.1983 gün ve 1983/6122 sayılı kararı gözetilmek suretiyle değerlendirme tarihi olan 03.04.2013 tarihinden önceki yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için taraflara imkan tanınarak, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmeli, dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazların ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili belediye başkanlığı ve tapu müdürlüğünden sorulmalı, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, imar planının ölçeği ve onaylama tarihi ile dava konusu taşınmazın emsallere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından re'sen belirlenen emlak vergisine esas metrekare değeri ilgili belediye başkanlığından ayrı ayrı sorularak ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtildikten sonra dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu taşınmazın değeri belirlenip oluşacak sonuca göre bir karar verilmelidir.

Ayrıca mahkemece çekişmeli taşınmazın tamamının kıyı kenar çizgisi içinde kaldığı belirlenerek taşınmazın kıyıya terkinine yönelik hüküm kurulmuş ise de, davacılar adına olan tapu kaydının iptali yönünde hüküm kurulmamış olması da doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davalı Hazine vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA 04/12/2019 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3548, Karar No: 2020/991, Tarih: 11.03.2020

**15. Hukuk Dairesi         2019/3548 E.  ,  2020/991 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Bölge Adliye Mahkemesi 15. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı olan Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesi’nce verilen kararın temyizen tetkiki davacı-birleşen dosya davalısı vekili tarafından duruşma istenmiş ise de miktar itibariyle duruşma isteğinin reddiyle incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dahili davalı ...'ye davacı yüklenicinin temyiz dilekçesinin tebliğine, dahili davalılar ... ve ...'ye bölge adliye mahkemesi kararının ve yüklenicinin temyiz dilekçesinin tebliğine dair belge bulunmadığından;

1-Adı geçen dahili davalılara söz konusu tebligatların yapıldığına dair tebligat belgelerinin kalemce araştırılarak dosyasına konulduktan ya da kayıtlara göre tebliğ tarihleri tespit edildikten sonra,

2-Tebligat çıkartılmamış ise dahili davalı ...'ye yüklenicinin temyiz dilekçesi, dahili davalılar ... ve ...'ye bölge adliye mahkemesinin gerekçeli kararı ve yüklenicinin temyiz dilekçesi tebliğ edilip, temyiz süresi beklendikten ve temyizi halinde gerekli işlemler yapılıp Dairemize gönderilmesi için dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 11.03.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.