muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/13434, Karar No: 2017/10941, Tarih: 12.12.2017

Kabule göre de,

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 331. maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 12.12.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/2807, Karar No: 2007/16624, Tarih: 29.11.2007

**2. Hukuk Dairesi         2007/2807 E.  ,  2007/16624 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Nafaka - Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm her iki dava yönünden temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1-Boşanma hükmü yönünden yapılan incelemede;

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle \* sürenin ay olarak tayin edilmesi halinde sürenin başladığı güne son ayda karşılık gelen günün tatil saatinde sürenin bitmesine (HUMK. md. 161/2) ihtardan sonra 2 ay geçmedikçe dava açılamamasına (TMK. md. 164/2 son cümle) davanın 2 aylık süre geçmeden açıldığının anlaşılmasına göre davalı-davacı kocanın temyiz itirazlarının reddine,

2- Nafakaya ilişkin hüküm yönünden yapılan incelemeye gelince;

Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 14.07.2004 gün ve 5219 sayılı yasa ile değişik 427/2. maddesi ile taşınır mal ve alacak davalarında temyiz sınırı 2006 yılından itibaren 1090 YTL’ye çıkarılmıştır. 5212 ve 5236 Sayılı Yasalar uyarınca, her yıl “Yeniden Değerlendirme Oranına” göre bulunacak miktarlar dikkate alınarak, belirtilen konularda değer itibarıyla bu miktarların altında kalan kararlar kesindir.

Hukuk Genel Kurulunun 30.03.2005 gün ve 196-239 sayılı kararında da temyizde bağlanan yıllık nafaka miktarının gözetileceğini açıklamıştır. Benimsenen bu ilkeler doğrultusunda gerek temyiz, gerekse karar düzeltmeler de üst sınır yıllık nafaka miktarıyla belirlenmelidir.

Somut olayda hükmedilen yıllık nafaka miktarı 1090 YTL.yi aşmadığından Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 427/2. maddesi gereğince temyiz edilebilme sınırı altında kalan nafaka takdirine ilişkin karar kesindir.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün boşanmanın reddine ilişkin bölümünün l. bentte açıklanan nedenle ONANMASINA, nafakaya ilişkin temyiz isteğinin ise 2. bentte açıklanan nedenle REDDİNE, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine,peşin alınan harcın mahsubuna, iş bu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.29.11.2007
Yargıtay — Esas No: 2014/11373, Karar No: 2014/19309, Tarih: 22.10.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/11373 E.  ,  2014/19309 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Kemer 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

(İş Mahkemesi Sıfatıyla)

Tarihi : 27/03/2014

Numarası : 2013/271-2014/217

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda; hüküm taraflarca süresi içinde temyiz edilmiş, davalı vekili tarafından duruşma istenmiş ise de; duruşma gününün taraflara tebliği için davetiyeye yapıştırılacak posta pulu bulunmadığından duruşma isteğinin reddine ve incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, davalı işyerinde 19/04/2006-10/01/2011 tarihleri arasında aşçıbaşı olarak çalıştığını, iş akdinin yasal haklarını saklı tutarak kendisi tarafından feshedildiğini, haftada yedi (7) gün 07.00-23.00 saatleri arasında çalıştığını, otel içerisinde bulunan lojmanda kaldığını sürekli olarak işyerinde olduğunu bildirerek fazla mesai, hafta tatili ve genel tatil ücreti alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı, davacının üçlü vardiya sistemi ile çalıştığını, tatil çalışması olmadığını ve başka bir alacağının bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasında davacının hesaplanmış olan fazla mesai ücreti alacağına mahkemece yapılmış olan %40 hakkaniyet indiriminin uygun olup olmadığı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca hakkaniyet indirimi yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır. Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir. Yapılacak indirim, işçinin çalışma şekline ve işin düzenlenmesine ve hesaplanan fazla çalışma miktarına göre takdir edilmelidir. Hakkın özünü ortadan kaldıracak oranda bir indirime gidilmemelidir.

Somut olayda kabule göre; mahkemece davacının tanık beyanlarına göre hesaplanmış bulunan fazla mesai ücretine %40 oranında hakkaniyet indirimi uygulanmış olması, hakkın özünü ortadan kaldıracak niteliktedir. Yapılacak iş daha düşük oranda bir hakkaniyet indirimi miktarı belirlemektir. Mahkemece bu hususa dikkat edilmeksizin yüksek miktarda hakkaniyet indirimi uygulanmış olması hatalı olup , bozma nedenidir.

3-Davacının fazla mesai, hafta tatili ve genel tatil ücretlerinin doğru hesaplanıp hesaplanmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

3-Davacının fazla mesai, hafta tatili ve genel tatil ücretlerinin doğru hesaplanıp hesaplanmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla mesai, hafta tatili ve genel tatil çalışmalarının ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, bunların yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Somut olayda bilirkişi tarafından davacının fazla mesai, hafta tatili ve genel tatil ücretleri hesaplanırken; dosyada puantaj kayıtları ve mesai çizelgeleri bulunmasına rağmen tanıklar “davacının üçlü mesai sistemine tabi olmadan çalıştığı” şeklinde beyanda bulundukları için tanık beyanlarına dayalı olarak hesaplama yapılmıştır. Oysa puantaj kayıtları ve mesai çizelgeleri incelendiğinde bu çizelgeleri hazırlayan kişinin davacı olduğu ve tüm çizelgelerde davacının imzasının bulunduğu anlaşılmaktadır. Davacı kendi imzası bulunan evraklarla bağlıdır. Yapılacak iş, puantaj kayıtları ve mesai çizelgelerinin kapsadığı dönem, bu çizelgelere göre, çizelge olmayan dönemde ise tanık beyanlarına göre hesaplama yapılıp, çıkacak sonuca göre karar vermektir. Ayrıca davalı işyeri turizm bölgesinde bulunan bir işyeri olup, tanık beyanlarının esas alındığı dönemler yönünden yaz kış ayrımı yapılmalıdır. Mahkemece bu hususlar gözetilmeksizin hatalı bilirkişi raporu hükme esas alınmak suretiyle fazla miktarda mesai alacağına hükmedilmiş olması doğru değildir.

4-Davacının fazla mesai, hafta tatili ve genel tatil ücretleri hesaplanırken son ücreti üzerinden hesaplama yapılıp yapılmayacağı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4-Davacının fazla mesai, hafta tatili ve genel tatil ücretleri hesaplanırken son ücreti üzerinden hesaplama yapılıp yapılmayacağı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla mesai, hafta tatili ve genel tatil ücretlerinin son ücrete göre hesaplanması doğru olmayıp, ait olduğu dönem ücretiyle hesaplanması gerekir. Yargıtay kararları da bu yöndedir. Bu durumda fazla çalışma ücretlerinin hesabı için işçinin son ücretinin bilinmesi yeterli olmaz. İstek konusu dönemler açısından da ücret miktarlarının tespit edilmesi gerekir. İşçinin geçmiş dönemlere ait ücretinin belirlenememesi halinde, bilinen ücretin asgari ücrete oranı yapılarak buna göre tespiti gerekir. Ancak işçinin işyerinde çalıştığı süre içinde terfi ederek çeşitli unvanlar alması veya son dönemlerde Toplu İş Sözleşmesinden yararlanılması gibi durumlarda, meslek kuruluşundan bilinmeyen dönemler için ücret araştırması yapılmalı ve dosyadaki diğer delillerle birlikte değerlendirmeye tabi tutularak bir karar verilmelidir.

Somut olayda bilirkişi, davacının fazla mesai, hafta tatili ve genel tatil ücretlerini hesaplarken davacının çalışmış olduğu bütün dönemi, davacının son ücreti üzerinde hesaplamıştır. Oysa dosyaya sunulmuş olan bordrolarda davacının hangi dönem ne miktarda ücret aldığı açıktır. Buna rağmen mahkemece fazla mesai, hafta tatili ve genel tatil ücretleri hesaplanırken tüm dönemin son ücret üzerinden hesaplandığı miktarların hükme esas alınmış olması isabetli değildir.

5-Dosyada bulunan 2011 yılı Ocak ayı bordrosunda “tatil mesaisi” ibareli sekiz (8) gün karşılığı olarak 1.675,45 TL. yatırıldığı anlaşılmaktadır. Yapılan bu ödemenin bilirkişi tarafından hiçbir yerden mahsubu yapılmaksızın, hafta tatili ücreti olarak fakat zamsız şekilde yatırıldığının kabulü ile zam farkı hesaplanması doğru olmamıştır. Yapılacak iş mesai çizelgeleri ve puantajlar ve bunların olmadığı dönemler için ise tanık beyanlarına göre genel tatil ve hafta tatili ücretleri hesaplanmalı ve tatil mesaisi ücreti olarak yatırılan 1.675,45 TL. genel tatil ve hafta tatili ücretleri alacaklarından mahsup edilmelidir. Mahkemece bu mahsup işlemi yapılmadan fazla miktarda genel tatil ve hafta tatili ücreti alacağına hükmedilmiş olması hatalıdır.

Mahkemece bu yönler gözetilmeden hatalı değerlendirme sonucu yazılı şekilde karar verilmiş olması bozma nedenidir.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde taraflara iadesine, 22.10.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4177, Karar No: 2018/5988, Tarih: 27.09.2018

**20. Hukuk Dairesi         2018/4177 E.  ,  2018/5988 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

İ

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada ...... 1. Sulh Hukuk ve ...... (......) Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar ...... Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı ...... Adliye Mahkemesinin yargı çevresinde kalan mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verildiğinden ve 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince ...... Adliye Mahkemeleri hukuk dairelerinin görevi yargı çevresi içerisinde bulunan adlî yargı ilk derece hukuk mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Dava, 4721 sayılı TMK'nın 405. maddesi uyarınca vasi atanmasına ilişkindir.

...... 1. Sulh Hukuk Mahkemesince kısıtlı adayının ...... adresinin “...... Mah. 477 Sok. No:1 İç Kapı No:5 ....../......” olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

...... (......) Sulh Hukuk Mahkemesince kısıtlı adayının “...... Mah. ...... Sok. No:2/35 ....../......” adresinde ikamet ettiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.” Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

...... İlçe Emniyet Müdürlüğünce yapılan araştırmaya göre kısıtlı adayının “...... Mah. ...... Sok. No:2/35 ....../......” adresinde ikamet ettiği anlaşıldığından uyuşmazlığın ...... 1. Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri ile 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince ...... 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 27/09/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/42285, Karar No: 2017/17336, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/42285 E.  ,  2017/17336 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6107, Karar No: 2019/7499, Tarih: 04.12.2019

**16. Ceza Dairesi         2019/6107 E.  ,  2019/7499 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

İlk Derece Mahkemesi : Manisa 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 10.01.2019 tarih ve 2018/162 - 2019/23 sayılı kararı

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Hüküm : TCK'nın 314/2, 3713 sayılı Kanunun 5/1, TCK'nın 62, 53, 58/9, 63. maddeleri uyarınca mahkumiyet kararına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebebine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre, sanığın çocuklarını örgütle iltisaklı okul ve dershaneye göndermesi eyleminin müsnet suç yönünden delil ya da örgütsel faaliyet olarak değerlendirilemeyeceği belirlenerek yapılan incelemede;

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanık müdafiinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmediğinden CMK’nın 302/1. maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddiyle hükmün ONANMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın Manisa 3. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin bilgi için İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 04.12.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5995, Karar No: 2010/13658, Tarih: 01.12.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2010/5995 E.  ,  2010/13658 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Tarih : 04.11.2009

Nosu : 157/405

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün davacı vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı vek.Av.... ile davalı vek.Av....'ün gelmiş olmalarıyla duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkilinin çalıştığı şirkette davalı arasında demir çimento ve alçı alım-satımı yapıldığını, davalının gönderdiği mal karşılığında müvekkilinin çalıştığı şirketin yetkilisinin şehir dışında olmasından dolayı müvekkilinin bono verdiğini, ancak daha sonra bu bononun karşılığında müvekkilinin çalıştığı şirketin yetkilisi ... tarafından çekler verildiğini, bononun bedelsiz kaldığını, her iki şirket arasındaki bakiyenin sıfır olduğunu, bonoda “malen” kaydı varken, “nakden” şeklinde tahrifat yapıldığını belirterek müvekkilinin borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, bononun borç para karşılığında tanzim edildiğini, bonoyu düzenleyenin bilgisizliği nedeniyle “nakden” yerine “makten” yazmasının bononun geçerliliğini etkilemeyeceğini, ispat yükünün davacıda olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davacının çalıştığı iddia ettiği şirketle arasındaki ilişkinin ispatlanamaması nedeniyle her iki şirket arasındaki ticari defterlerinin incelenmesine gerek olmadığı, Adli Tıp Kurumu raporundan “makten” kaydının ilk halinin tespit olunamadığı, davacının yemin teklif etme hakkını kullanmadığı belirtilerek davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Adli Tıp Kurumunun 7.1.2008 tarihli raporunda; “İnceleme konusu senetteki “makten” okunur yazısının başında bulunan “m” harfi olarak okunur harfin “m” ve “n” harflerinin aynı evsaftaki bir kalemle üst üste çakışacak biçimde yazılması ile oluşturulmuş olduğu, “k” harfinin üst bacağı ile “t” harfinin yatay çizgisinin ise farklı fizikî evsafta kalemle oluşturulduğu ve evvelce mevcut yazının “makten” okunur biçimine dönüştürülmüş olduğu belirtilmiştir. 9.7.2009 tarihli aynı Kurumun raporunda da önceki rapora eklenecek herhangi bir hususun bulunmadığı ifade edilmiştir. Bu durumda anılan Adli Tıp Kurumu raporlarına göre bononun ilk düzenlendiği sırada “malen” şeklinde tanzim edildiğinin kabulü gerekir.

O hâlde mahkemece, yukarıdaki kabul şekli esas alınarak davalı tarafın nakit para karşılığında bonoyu aldığını savunması nedeniyle senedin veriliş sebebini talil ettiği gözetilip, ispat külfetinin davalı tarafta olduğunun kabulü suretiyle uygun bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

O hâlde mahkemece, yukarıdaki kabul şekli esas alınarak davalı tarafın nakit para karşılığında bonoyu aldığını savunması nedeniyle senedin veriliş sebebini talil ettiği gözetilip, ispat külfetinin davalı tarafta olduğunun kabulü suretiyle uygun bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenle hükmün davacı yararına BOZULMASINA, vekili Yargıtay duruşmasında hazır bulunan davacı yararına takdir edilen 750.-TL duruşma vekâlet ücretinin, davalıdan alınarak davacıya ödenmesine, 1.12.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1739, Karar No: 2024/41, Tarih: 08.01.2024

**3. Hukuk Dairesi         2023/1739 E.  ,  2024/41 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/725 E., 2022/1125 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : İzmir 5. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2015/349 E., 2021/481 K.

Taraflar arasındaki araç mülkiyetinin tespiti ve tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı ... vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kabulüne, davacı tarafından Mahkeme veznesine depo edilen ve İlk Derece Mahkemesince Vakıfbank İzmir Adliyesi Şubesinde üç ay vadeli hesaba aktarılan 99.000,00 TL'nin getirileri ile birlikte davalıya ödenmesine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin 09.06.2022 tarihli ek kararıyla; davacı vekilinin temyiz inceleme isteğinin 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 366 ncı maddesi ve 346 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin 28.06.2022 tarihli ek kararıyla; davalı ... vekilinin temyiz inceleme isteğinin 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 366 ncı maddesi ve 346 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin 09.06.2022 tarihli ek kararı davacı vekili tarafından ve yine Bölge Adliye Mahkemesinin 28.06.2022 tarihli ek kararı davalı ... vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyiz istemi, temyiz konusu miktar veya değerin kesinlik sınırının altında olduğu gerekçesiyle davacı vekilinin ve davalı ... vekilinin temyiz dilekçesinin reddine yönelik Bölge Adliye Mahkemesinin 09.06.2022 tarihli ve 28.06.2022 tarihli ek kararlarına ilişkindir.

Miktar veya değeri temyiz kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre temyize konu edilen miktar 99.000,00 TL olup Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 107.090,00 TL’nin altında kalmaktadır.

Temyiz dilekçesinin reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesince verilen ek kararlar, yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olduğundan onanması gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Bölge Adliye Mahkemesince verilen 09.06.2022 ve 28.06.2022 tarihli ek kararların ONANMASINA,

Aşağıda yazılı bakiye temyiz harçlarının temyiz edenlere yükletilmesine,

Temyiz dilekçesinin reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesince verilen ek kararlar, yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olduğundan onanması gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Bölge Adliye Mahkemesince verilen 09.06.2022 ve 28.06.2022 tarihli ek kararların ONANMASINA,

Aşağıda yazılı bakiye temyiz harçlarının temyiz edenlere yükletilmesine,

08.01.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.