muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/6332, Karar No: 2013/2004, Tarih: 12.02.2013

**6. Ceza Dairesi         2010/6332 E.  ,  2013/2004 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma ve kasten yaralama, 6136 sayılı Yasaya göre yasak bıçak taşımak

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1-Sanığın yağma ve kasten yaralama suçlarından kurulan hükümlerin yapılan incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; sanık ... savunmanının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin isteme uygun olarak ONANMASINA,

2-Sanığın 6136 sayılı Yasaya göre yasak bıçak taşımak suçundan kurulan hükmün yapılan incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Hüküm tarihinden sonra 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren, 5728 sayılı Yasanın 562. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nın 231/5-14. maddeleri uyarınca değerlendirme yapılması zorunluluğu ,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 12.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6724, Karar No: 2014/16437, Tarih: 09.06.2014

**5. Hukuk Dairesi         2014/6724 E.  ,  2014/16437 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Viranşehir Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 05/02/2013

NUMARASI : 2011/145-2013/54

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atmanın önlenmesi davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Mahkemece, uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş; karar, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemeleri yaptırılmıştır. Alınan bilirkişi raporları geçersizdir. Şöyle ki;

1-Dava konusu taşınmazlar arsa niteliğindedir. Kamulaştırma Kanunu'nun kıymet takdir esaslarını belirten 11.maddesinin 1.fıkrasının arsalara ilişkin (g) bendi uyarınca arsaların bedelinin değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre hesaplanması zorunludur.

Bu itibarla, emsal satışların değerlendirme tarihindeki karşılıklarının fiyat artış endekslerinin uygulanması suretiyle tespiti, bundan sonra emsal ile dava konusu taşınmazın eksik ve üstün yönlerinin neler olduğu ve oranları açıklanmak suretiyle değer biçilmesi gerekir.

Bilirkişi raporunda, getirtilen emsallerin gerçek değeri yansıtmadığından bahisle, sonuçta piyasa rayicinden söz edilerek soyut ifadelerle değer biçildiğinden, bu raporlara göre hüküm kurulması mümkün değildir.

Bu durumda taraflara, dava konusu taşınmazlara yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre değer biçilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kuruluyla keşif yapılarak sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2- Kamulaştırma Kanununun 15/11 maddesi uyarınca değerlendirmenin, dava tarihi olan 28.02.2003 tarihine göre yapılması gerekirken, 08.03.2011 tarihini esas alan bilirkişi raporuna göre hüküm kurulması,

Doğru olmadığı gibi,

3-2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun geçici 6. maddesinde değişiklik yapan ve 11.06.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı Yasanın 21.maddesi ile "kamulaştırmasız el atmadan kaynaklanan tazminat davalarında mahkeme ve icra harçları ile her türlü vekalet ücretleri bedel tespit davalarında öngörülen şekilde maktu olarak belirlenir. ... açılan ve kesinleşmeyen davalarda da uygulanır." hükmünün getirilmiş olduğu gözetildiğinde, harç ve vekalet ücretinin maktu olarak hüküm altına alınması gerektiğinden;

Mahkeme kararının açıklanan nedenle davalı idare vekilinin temyiz itirazları doğrultusunda BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 09.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3662, Karar No: 2017/7398, Tarih: 27.09.2017

**19. Ceza Dairesi         2017/3662 E.  ,  2017/7398 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6831 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1) Sanıklar hakkında izinsiz ağaç kesme suçundan kurulan hükümlere ilişkin yapılan incelemede,

a)Sanıkların, kendilerinin köy korucusu olmaları, jandarmaya erzak taşımaları nedeniyle katılanların kendilerini sevmedikleri ve bu nedenle ağaç kestikleri iddiasıyla iftira attıkları, ayrıca aralarında husumet bulunduğu şeklindeki savunmalarının, tanık köy muhtarı ...'ın soruşturma aşamasında alınan beyanıyla doğrulanması, sanıklardan ...'in katılan ... ile aralarında önceye dayalı husumet olduğunu belirten ve aşamalarda değişmeyen iddiası karşısında; sanıklar ile tanıklar ve katılanlar arasında husumet bulunup bulunmadığının kolluk vasıtasıyla araştırılması gerektiğinin gözetilmemesi,

b)Suç tarihinde sanıkları suça konu yerde ağaç keserken gören olup olmadığının tespiti bakımından, dinlenen tanıklar haricinde köy azaları, köy korucusu ve komşu parsel maliklerinin beyanları alındıktan sonra sanıkların hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Kabule göre de; Suç tarihi itibariyle sanıkların üzerlerine atılı bulunan ağaç kesme suçunun 6831 sayılı Kanun'un 5728 sayılı Kanun ile değişmeden önceki halinin sanıklar lehine olduğu gözetilmeden ve lehe Kanun değerlendirmesi yapılmadan sanıkların aleyhine olan 5728 sayılı Kanun ile değişik 6831 sayılı Kanun'un 91. maddesi uygulanarak fazla ceza verilmesi,

2)Sanıklar hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümlere ilişkin yapılan incelemede,

Hükümden sonra 02/12/2016 tarihinde 29906 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendine eklenen alt bentler arasında yer alan ve 5237 sayılı TCK'nın 141. maddesinde tanımı yapılan hırsızlık suçunun da uzlaşma kapsamına alındığının anlaşılması karşısında; 5237 sayılı TCK'nın 7/2. maddesi uyarınca; ''Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur.'' hükmü de gözetilerek 6763 sayılı Kanun'un 35. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 254. maddesi uyarınca aynı Kanun'un 253. maddesinde belirtilen esas ve usûle göre uzlaştırma işlemleri yerine getirildikten sonra sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş ve sanıkların temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, tebliğnameye uygun olarak HÜKÜMLERİN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 27/09/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1723, Karar No: 2018/7782, Tarih: 27.06.2018

**19. Ceza Dairesi         2018/1723 E.  ,  2018/7782 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

I-Sanık ... hakkında kurulan hükümlere ilişkin temyiz talebinin incelenmesinde,

Dosya kapsamında yapılan incelemede şikayete dayanak icra takip dosyasında ödeme emrinin 19/08/2013 tarihinde tebliğ edildiği, borçlu ... tarafından 26/08/2013 tarihinde süresinde yapılan itiraz üzerine takibin durduğu ve şikayet tarihi itibariyle sanık hakkında kesinleşmiş bir takip bulunmadığı anlaşıldığından, sanığın üzerine atılı suçlardan ayrı ayrı beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi,

II-Diğer sanıklar ... ve ... yönünden yapılan temyiz incelemesinde ise,

1-İİK'nın 331. ve 337/a maddelerine aykırılık suçundan kurulan hükümlere ilişkin olarak,

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 331 ve 337/a maddelerinde düzenlenen suçlar yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanıklar hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

2- İİK’nın 345/a maddesine aykırılık suçundan kurulan kurulan hükümlere ilişkin olarak,

Her ne kadar 16.03.2015 tarihli ilk bilirkişi raporunda borçu şirketin 2010 ve 2012 yılı itibariyle borca batık olduğunun bildirilmiş ise de, 2013 yılına ait bilançolar sunulmadığından suç tarihi itibariyle iflas koşullarının oluşup oluşmadığının tespit edilemediği, evrak eksiklikleri tamamlanarak şirketin iflasının hangi tarih itibariyle oluştuğunun tespitine yönelik alınan 2. Ek bilirkişi raporu ile, iflas koşullarının 2012 yılı sonu itibariyle oluştuğunun bildirilmiş olması karşısında tebliğnameki ilk sırada yer alan bozma görüşüne iştirak edilmemiştir.

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 75. maddesinin birinci fıkrası uyarınca uzlaşma kapsamındaki suçlar hariç olmak üzere, yalnız adli para cezasını gerektiren veya kanun maddesinde öngörülen hapis cezasının yukarı sınırı altı ayı aşmayan suçlar ön ödemeye tabi olup, 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu’nun 345/a maddesinde öngörülen suçun cezasının üst sınırının üç ay hapis cezası olduğu ve suç tarihi itibariyle uzlaştırma kapsamında bulunmadığı gözetilerek sanıklar hakkında önödeme ihtaratında bulunulup sonucuna göre durumunun tayini gerekirken anılan ihtarat yapılmadan mahkumiyet kararları verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş ve sanıklar müdafinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye kısmen uygun HÜKÜMLERİN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca, BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 27/06/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2094, Karar No: 2023/2412, Tarih: 25.04.2023

**11. Hukuk Dairesi         2023/2094 E.  ,  2023/2412 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/30 Esas, 2023/305 Karar

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : İzmir 5. Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2022/93 E., 2022/856 K.

Taraflar arasındaki şirketin ihyası davası dolayısıyla yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkili kurumun sigortalısı...'nun silisyum içeren tozlara bağlı “Pnömokonyoz” meslek hastalığı nedeniyle Kurum Sağlık Kurulunun 28.03.2017 tarihli kararı ile meslekte kazanma gücünü %32 oranında kaybettiğini, sigortalının diş teknisyeni olarak çalıştığı ... Diş Protez Lab. San. Tic. A.Ş. unvanlı işyerinin bu rahatsızlığa neden olduğunun tespit edildiğini, işverenin olayda %100 oranında kusurlu bulunduğunu, İzmir 1. İş Mahkemesinin 2021/320 E. sayılı dosyasıyla 42.660,30 TL kurum alacağının tahsili amacıyla şirket aleyhine rücuen tazminat davası açtıklarını, dava aşamasında şirket kaydının 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun (6102 sayılı Kanun) geçici 7 nci maddesi uyarınca re'sen silindiğinin ortaya çıktığını belirterek, ... Diş Protez Lab. San. Tic. A.Ş.’nin ihyasına karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı cevap dilekçesinde; 6102 sayılı Kanun'un geçici 7 nci maddesi uyarınca çıkarılan Münfesih Olmasına veya Sayılmasına Rağmen Tasfiye Edilmemiş Anonim ve Limited Şirketler ile Kooperatiflerin Tasfiyelerine ve Ticaret Sicili Kayıtlarının Silinmesine İlişkin Tebliğ'in 5 inci maddesinin (ç) fıkrası uyarınca 01.04.2013 tarihinde münfesih sayılarak tescilli adresine ihtarda bulunulduğunu, bu hususun 25.04.2013 tarih 8307 sayılı Türkiye Ticaret Sicili Gazetesinde yayımlandığını, yasal süresi içerisinde ihtara yanıt verilmemesi nedeniyle 04.09.2013 tarihinde sicil kaydının re'sen silindiğini, bu hususun 11.09.2013 tarihli Türkiye Ticaret Sicil Gazetesinde yayımlandığını, davanın 6102 sayılı Kanun'un geçici 7 nci maddesinin onbeşinci fıkrasına göre 5 yıllık yasal sürede açılmadığını, Ticaret Sicil Müdürlüğünün yasal hasım olması nedeniyle aleyhine yargılama gideri ve vekâlet ücretine hükmedilmemesi gerektiğini savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile ihyası talep edilen şirketin 04.09.2013 tarihinde ticaret sicilinden re'sen terkin edildiği, bu kararın 11.09.2013 tarihinde Ticaret Sicil Gazetesinde ilan edildiği, 6102 sayılı Kanun'un geçici 7 nci maddesinin on beşinci fıkrasına göre dava açılabilmesi için hak düşürücü süre olan 5 yıllık sürenin 11.09.2018 tarihinde dolduğu, davanın ise 01.02.2022 tarihinde açıldığı gerekçesiyle davanın hak düşürücü süre nedeniyle reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; müvekkili kurum açısından bu davanın açılmasında hukuki yararın bulunduğunu, 6102 sayılı Kanun'un geçici 7 nci maddesinin ikinci fıkrasına göre, davacı veya davalı sıfatıyla devam eden davaları bulunan şirket veya kooperatiflere 5 yıllık hak düşürücü sürenin uygulanmayacağını belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak davanın kabulüne karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile 6102 sayılı Kanun'un geçici 7 nci maddesinin on beşinci fıkrasına göre 5 yıllık hak düşürücü süre içinde ihya davası açılmadığından İlk Derece Mahkemesince davanın reddine dair verilen kararda bir isabetsizlik bulunmadığı gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesindeki sebepleri tekrar ederek Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, şirketin ihyası istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 370 ve 371 inci maddeleri, 6102 sayılı Kanun'un 32 nci maddesi, geçici 7 nci maddesinin on beşinci fıkrası, Münfesih Olmasına veya Sayılmasına Rağmen Tasfiye Edilmemiş Anonim ve Limited Şirketler ile Kooperatiflerin Tasfiyelerine ve Ticaret Sicili Kayıtlarının Silinmesine İlişkin Tebliğ'in 5 inci maddesinin (ç) fıkrası.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Davacıdan harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

25.04.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/637, Karar No: 2021/1387, Tarih: 11.11.2021

**Hukuk Genel Kurulu         2019/637 E.  ,  2021/1387 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

1. Taraflar arasındaki “işçilik alacağı” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, Adana 6. İş Mahkemesince verilen davanın kısmen kabulüne ilişkin karar davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 22. Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonunda bozulmuş, mahkemece Özel Daire bozma kararına karşı direnilmiştir.

2. Direnme kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

3. Hukuk Genel Kurulunca dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

I. YARGILAMA SÜRECİ

Davacı İstemi:

4. Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davalıya ait işyerinde 2007 yılında çalışmaya başladığını, haftanın altı günü iki vardiya hâlinde 08.00-18.00 ile 20.00-08.00 saatleri arasında, işlerin yoğun olduğu haftalarda ise pazar günü de dâhil olmak üzere çalıştığını, çalışmasının ulusal bayram ve genel tatil günlerinde de devam ettiğini, hak ettiği yıllık izinlerin kullandırılmadığını, iş sözleşmesinin haksız ve bildirimsiz olarak feshedildiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatları ile fazla çalışma, yıllık izin, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabı:

5. Davalı ... Tekstil San. ve Tic. A.Ş. (... A.Ş.) vekili cevap dilekçesinde; davacının devamsızlık yapması sebebi ile iş sözleşmesinin haklı nedenle feshedildiğini, yıllık izinlerinin kullandırıldığını ve tüm alacakların ödendiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararı:

6. Adana 6. İş Mahkemesinin 18.03.2015 tarihli ve 2013/1016 E., 2015/177 K. sayılı kararı ile; davacının davalıya ait işyerinde 19.09.2007-22.11.2009 ile 04.03.2010-13.12.2013 tarihleri arasında çalıştığı, davacının birinci dönem çalışması yönünden iş sözleşmesini haklı nedenle feshettiğini ispat edemediği ancak ikinci dönem çalışmasının davalı tarafından haksız ve bildirimsiz feshedildiği, tanık beyanlarına göre fazla çalışma yaptığı ve genel tatil günlerinde de çalıştığı anlaşılan davacının bu alacaklara hak kazandığı, kullanmadığı yıllık izinlerinin de olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Özel Daire Bozma Kararı:

7. Adana 6. İş Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

8. Yargıtay (Kapatılan) 22. Hukuk Dairesinin 25.04.2018 tarihli ve 2017/11473 E., 2018/9708 K. sayılı kararı ile; “…1- Taraflar arasında, iş sözleşmesinin, işçinin devamsızlıkta bulunması sebebiyle işverence haklı olarak feshedilip feshedilmediği noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 25. maddesinin (II) numaralı bendinin (g) alt bendinde, “işçinin işverenden izin almaksızın veya haklı bir sebebe dayanmaksızın ardı ardına iki işgünü veya bir ay içinde iki defa herhangi bir tatil gününden sonraki iş günü yahut bir ayda üç işgünü işine devam etmemesi” halinde, işverenin haklı fesih imkanının bulunduğu kurala bağlanmıştır.

4857 sayılı İş Kanununun 25. maddesinin (II) numaralı bendinin (g) alt bendinde, “işçinin işverenden izin almaksızın veya haklı bir sebebe dayanmaksızın ardı ardına iki işgünü veya bir ay içinde iki defa herhangi bir tatil gününden sonraki iş günü yahut bir ayda üç işgünü işine devam etmemesi” halinde, işverenin haklı fesih imkanının bulunduğu kurala bağlanmıştır.

Somut olayda, davacı, fazla mesai ücretlerini talep etmesi üzerine işveren tarafından iş sözleşmesinin sona erdirildiğini iddia etmiş; davalı ise, davacının 12.12.2013 tarihinden itibaren devamsızlık yaptığını, devamsızlık tutanakları düzenlendiğini, 16.12.2013 tarihinde noterden ihtarname gönderildiğini, ancak davacının mazeret bildirmemesi üzerine iş sözleşmesinin devamsızlık sebebi ile feshedildiğini savunmuştur. Mahkemece iş sözleşmesinin fazla mesai ücretlerinin davacı tarafından talebi üzerine davalı tarafından bildirimsiz ve haksız olarak feshedildiği gerekçesiyle ihbar ve kıdem tazminatı istekleri kabul edilmiştir. Davalı işverence 12, 13, 14, 16.12.2014 (2013) tarihlerinde ayrı ayrı devamsızlık tutanakları düzenlendiği, dinlenen tutanak tanıklarının tutanak içeriklerini doğruladığı, işverenin 16.12.2013 tarihli noter ihtarnamesi ile 12.12.2013 tarihinden beri işe gelmediğini varsa mazeretini bildirmesini davacıdan istediği, ancak cevap verilmediği, davacı tanıklarının davacıdan evvel işyerinden ayrıldıkları ve görgüye dayalı bilgileri olmadığı davacının haklı bir nedene dayanmaksızın devamsızlık yaptığı, işveren feshinin haklı sebebe dayandığı anlaşılmakla kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin reddi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile kabulü hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

2-Ayrıca davalı tarafından temyiz dilekçesi ekinde sunulan yıllık izni kaydı ve fazla mesai, genel tatil tahakkuklarını içeren imzalı bordroların da dava konusunu etkilediği nazara alındığında değerlendirilmesi gerekmektedir. Hal böyle olunca mahkemece söz konusu belgelerin incelenerek sonuca gidilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi isabetsiz olup bozmayı gerektirmiştir…” gerekçesiyle karar oy çokluğu ile bozulmuştur.

Direnme Kararı: