muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/3861, Karar No: 2013/17191, Tarih: 11.11.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/3861 E.  ,  2013/17191 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, mağdurun durumu, fiille olan ilişkisi, kullanılan hilenin şekli, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, Kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; Usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası antlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. (Ek cümle: 07/05/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası antlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası antlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin (AİHS), temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...’nin vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 27/12/1996 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...’nin vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 27/12/1996 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanunun 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 11/11/2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12219, Karar No: 2015/20567, Tarih: 17.12.2015

**3. Hukuk Dairesi         2015/12219 E.  ,  2015/20567 K.**

**"İçtihat Metni"**

Y A R G I T A Y İ L A M I

Davacı Ö.. A.. ile davalı T.. T..

Aralarındaki kayıp kaçak bedelinin iadesi davasına dair Adana(Kapatılan) 8. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 17/12/2014 günlü ve 2014/292 E. - 2014/616 K. sayılı hükmün onanması hakkında dairece verilen 04.06.2015 günlü ve 2015/5177 E. - 2015/10335 K. sayılı ilama karşı davalı vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiştir.

Düzeltme isteğinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü: Y A R G I T A Y K A R A R I

Düzeltilmesi istenilen Yargıtay ilamında benimsenen mahkeme kararındaki gerekçelere göre düzeltme dileğinde ileri sürülen sebepler HUMK.nun 440.nci maddesindeki yazılı hallerden hiç birisine uymadığından vaki düzeltme isteğinin REDDİNE ve 248.00 TL para cezasının düzeltme isteyenden alınarak hazineye gelir kaydettirilmesine, 17.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.

57.60.TL.KD.Harç

57.60.TL.Peşin

------------------------
Yargıtay — Esas No: 2018/1806, Karar No: 2018/6093, Tarih: 22.05.2018

**19. Ceza Dairesi         2018/1806 E.  ,  2018/6093 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanığın üzerine atılı bulunan İİK'nın 331. maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen takibi şikayete bağlı olan seçimlik hareketli bu suçun; "Haciz yolu ile takip talebinden sonra veya bu talepten önceki iki yıl içinde borçlu; alacaklısını zarara sokmak maksadıyla,

“1-)Mallarını veya bunlardan bir kısmını mülkünden çıkararak,

2-)Telef ederek

3-)Kıymetten düşürerek,

4-)Hakiki surette yahut gizleyerek muvazaa yoluyla başkasının uhdesine geçirerek,

5-) Asıl olmayan borçlar ikrar ederek;

Mevcudunu suni surette eksiltirse” şeklinde sıralanan seçimlik hareketlerden herhangi birisinin işlenmesiyle, diğer koşulların da (alacaklının, borçlu aleyhine aciz belgesi aldığını veya alacağını alamadığını ispat ettiği takdirde) gerçekleşmesi halinde oluşacağının yerleşik uygulamalarda benimsenmiş olması, somut olayımızda; devredilen taşınmazlar yönünden bu devrin alacaklıyı zarara uğratmak amacıyla yapılıp yapılmadığının tespiti açısından, öncelikle üzerlerinde kayıtlı ipotek ve haciz alacaklarının karşılanmasından sonra bu dosya yönünden bir miktar kalıp kalmadığı, anılan taşınmazlara ilişkin satım sözleşmeleri getirtilip, tasarruf tarihindeki gerçek değerleri ile satış değerleri arasında fahiş fark olup olmadığı konusu tartışılarak, taşınmazları devralan sanığın kardeşlerinin beyanı alınarak, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdiri gerekirken, eksik kovuşturma ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Kabule göre de;

1- 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 331. maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

2-Kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi uyarınca hak yoksunluklarına hükmedilmiş ise de, 24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarih ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı ile anılan maddenin bazı hükümlerinin iptal edilmiş olması nedeniyle yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 22/05/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3197, Karar No: 2015/4044, Tarih: 23.06.2015

**1. Ceza Dairesi         2015/3197 E.  ,  2015/4044 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : KYB - 2015/163149

Edirne Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 23.10.2013 tarihli ve 2013/8172 soruşturma, 2013/4998 karar sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itirazın reddine ilişkin Edirne Sulh Ceza Hakimliği'nin 11.09.2014 tarihli ve 2014/774 değişik iş sayılı red kararına karşı yerinde olmadığından sözedilerek, Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü’nün 28.04.2015 tarihli ve 94660652-105-59-2964-2015/8643/27750 sayılı istemlerine dayanılarak anılan kararın, 5271 sayılı CMK’nun 309. maddesi gereğince kanun yararına bozulmasına ilişkin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 12.05.2015 tarih ve 2015/163149 sayılı tebliğnamesine bağlı dosyası Dairemize gönderilmekle okundu; gereği konuşulup düşünüldü.

I) Olay:

Dosya kapsamına göre, .....nde bulunan ağaca yıldırım düşmesi nedeniyle ağacın, çay bahçesinin asma katına ve çatısının üzerine devrilmesi sonucu müşteri olarak bulunan maktulün ölmesi olayı ilgili olarak başlatılan soruşturma sonunda Edirne Cumhuriyet Başsavcılığının 23.10.2013 tarihli ve 2013/8172 soruşturma, 2013/4998 karar sayılı kararı ile "kovuşturmaya yer olmadığına" ilişkin karar verildiği, bu karara karşı yapılan itirazın da Edirne Sulh Ceza Hakimliği’nin 11.09.2014 tarihli ve 2014/774 değişik iş sayılı kararı ile reddedilerek kararın kesinleştiği anlaşılmıştır.

II) Kanun yararına bozma istemine ilişkin uyuşmazlığın kapsamı:

Soruşturma sırasında maddi gerçeğin ortayı çıkarılmasını ve kamu davasını açmaya yer olup olmadığına ilişkin karar verilmesini sağlayacak deliller yeterince toplanmadan "kovuşturmaya yer olmadığına" ilişkin kararın verilip verilmediğine ilişkindir.

III) Hukuksal değerlendirme:

5271 sayılı CMK'nun 160. maddesi uyarınca, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hali öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmakla ve tüm delilleri toplamakla yükümlü Cumhuriyet Savcılığı tarafından, somut olayda, maktulün içinde bulunduğu yapının sağlamlığına göre sonucun engellenebilecek olup olmadığı, ağacın bakımından kimlerin sorumlu olduğu, ağacın her türlü bakımının yapılmış olmasına rağmen sonucun kaçınılmaz olup olmadığı hususlarında keşif yapılarak ve bilirkişilerden rapor alınarak, yapılacak inceleme sonucuna göre kamu davası açılıp açılmayacağına karar verilmesi yerine, eksik soruşturma sonucu yazılı biçimde "kovuşturmaya yer olmadığına" ilişkin karar verilmesi isabetsiz görülmekle, Edirne Sulh Ceza Hakimliği'nin 11.09.2014 tarihli ve 2014/774 değişik iş sayılı kararının bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

IV) Sonuç ve karar:

IV) Sonuç ve karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının istemi yerinde görüldüğünden, Edirne Sulh Ceza Hakimliği'nin 11.09.2014 tarihli ve 2014/774 değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nun 309. maddesi uyarınca (BOZULMASINA), diğer işlemlerin yapılabilmesi için dosyanın Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına (TEVDİİNE), 23/06/2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/21902, Karar No: 2011/22939, Tarih: 07.12.2011

**11. Ceza Dairesi         2008/21902 E.  ,  2011/22939 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte özel evrak tanzimi

HÜKÜM : TCK 345, 80. maddeleri gereğince; 1 yıl 2 ay hapis cezası.

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 01.01.1999 tarihinde yürürlüğe giren 4369 sayılı Yasa ile değişik 359/b-1 maddesine göre vergi kanunları uyarınca düzenlenmesi gereken belgelerin sahte olarak düzenlenmesi suçun oluşumu için yeterli olup bu belgelerin kullanılması ve vergi ziyaı doğması suçun unsuru olmaktan çıkartıldığı cihetle, sanığın komisyon karşılığı piyasaya "sahte yazar kasa fişi" ve "fatura" satmak olarak iddia ve kabul olunan eyleminin, 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359/b-1 madde ve fıkrası kapsamında kaldığı gözetilmeden suç vasfının tayininde yanılgıya düşülerek "özel belgede sahtecilik" suçundan mahkumiyetine karar verilmiş ise de, sanığa yüklenen 2004 takvim yılında "sahte belge düzenlemek" suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabii olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK'nun 102/4. maddesinde öngörülen 5 yıllık asli dava zamanaşımının, kesici son işlem olan mahkumiyet kararının verildiği 13.06.2006 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen asli dava zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK'nun 102/4 ve 5271 sayılı CMK'nun 223/8. maddeleri gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE, 07.12.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4709, Karar No: 2021/11397, Tarih: 15.11.2021

**3. Hukuk Dairesi         2021/4709 E.  ,  2021/11397 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, mahkemece davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, bilgisayar yazılım işi yapan şirket adına kayıtlı olan 4 telefon hattı olduğunu, 30/07/2011 - 29/08/2011 ile 30/08/2011 - 28/09/2011 fatura dönemleri için toplam 31.940.76TL telefon borcu fatura edildiğini, söz konusu faturaların değişik ülkelerden hatlarına girilerek gece geç vakitlerde ve tatil günlerinde konuşmalar yapılması nedeniyle gerçekleştiğini ileri sürerek dava konusu faturalardan dolayı borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davacının 30.973.47TL borçlu olmadığının tespitine dair verilen kararın davalı vekilince temyizi üzerine Dairece verilen 17/04/2017 tarihli ve 2015/17848 E. - 2017/5299 K. sayılı kararında dosyadaki raporların itiraza uğradığı ve çelişkili olduğu, çelişki giderilmeden raporlardan ikincisi esas alınarak hüküm kurulmasının hatalı olduğu gerekçesi ile bozulmuştur.

Mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama neticesinde; davacının, dava konusu edilen 4 adet telefon hattına ilişkin 20/09/2011 son ödeme tarihli faturalardan toplam 2.977,90TL ve 20/10/2011 son ödeme tarihli faturalara ilişkin 28.293,88TL borçlu olmadığının tespitine karar verilmiş, karar davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Somut olayda; dosya içerisinde bulunan 21/01/2019 tarihli bilirkişi raporunda davacının kullandığı santralin güvenlik zaafiyetinden yararlanılmak sureti ile hackerlar tarafından şifresi kırılmak sureti ile yurtdışı fraud görüşmeler gerçekleştirilebileceği, şu an kırılamayacak nitelikte bir şifrenin de bulunmayışı ve bu durumun güvenlik duvarı olsa dahi hasıl olabileceği, davalı şirket tarafından uzun çağrıların tespiti için LNG raporlarının oluşturulduğu, bu sistemlerin uzun süreli ve yoğun çağrıların tespitini yapabileceği, davacıya bu durumun santral

teknisyeni tarafından bildirilebileceği dolayısıyla asli kusurlunun davalı olduğunun belirtildiği, ayrıca davalı tarafından davacı şirketin personeli ...’a atılan e-mail’de “yapılan detaylı rutin kontrollerde aşırı kontör artışının Zimbabwe, Etiyopya vb. gibi Fraude (Fraud Management System, FMS) (yani sisteme kaçak giriş) konu ülkeler olduğu görülmüş olup” şeklinde bilgilendirme yaptığı tespitine yer verildiği, hükme esas alınan 06/03/2020 tarihli ek raporda ise telefon aboneliği sözleşmesinin 5.30 maddesine havi olduğu, buna göre telefon trafiğinde anormal bir artış olduğunu, anormal telefon kullanımının tespiti yapılarak aboneye bildirimde bulunulmadığı ve abonenin hattının geçici olarak görüşmelere kapatılması gerektiğinin kararlaştırıldığı, davalının sözleşmeye aykırı ayıplı hizmette bulunduğudan yapılan bu görüşmelerden davalının sorumluluğu bulunduğu kanaati bildirilmiştir. Dolayısıyla bilirkişi raporlarında çelişkili tespitlere yer verildiği anlaşılmıştır.

Dosya kapsamındaki abonelik sözleşmesi incelendiğinde; sözleşmenin 5.30 maddesi “Türk Telekom tarafından, abone’nin hattının normal kullanım düzeyinden çok daha fazla kullanıldığının veya yeni abone olmuş ise, kullanım düzeyinde bir anormalliğin tespiti halinde ya da abone zararına hukuka aykırı veya hileli bir faaliyetin konusunda Türk Telekom’un haklı bir şüphesinin var olması durumunda, abonenin çıkarının da korunması amacıyla, Türk Telekom, aboneye de bilgi vermek suretiyle, fatura tarihinde önce belirlenen miktardaki konuşma bedelini ara ödeme adı altında talep edebilecek ve telefonu haberleşmeye kapatabilecektir.” hükmüne havidir. Dosya kapsamında bilgi vermenin şekli ise herhangi bir usule bağlanmamıştır.

Bozma sonrası alınan bilirkişi raporları ve dosya kapsamındaki evraklar incelendiğinde, aynı heyet tarafından hazırlanan kök ve ek raporların birbirinden farklı tespitlere yer verdiği gibi, dosya içerisindeki abonelik sözleşmesi ve davalının bilgilendirilmesine ilişkin email çıktıları da incelendiğinde 19/09/2011 tarihinde “yapılan detaylı rutin kontrollerde aşırı kontör artışının Zimbabwe, Etiyopya vb. gibi fraude konu ülkeler olduğu görülmüş olup, önceki faturalar incelendiğinde ödemelerinizin düşük olduğu tespit edilmiştir. Ancak 4 hat için 2011/9 dönem faturası 10.000-30.000TL aralığında olacaktır. Bundan dolayı tahakkuk edecek faturaları kabul edeceğinizi ve şikayette bulunmayacağınıza dair yazılı taahhüt vermeniz, eğer taahhüt vermek istemiyorsanız 10.000TL avans yatırmanız ve hatların giden aramalara kapatılması gerekmektedir.”şeklinde bildirimde bulunduğu ve davacı şirket maili üzerinden gelen 19/09/2011 tarihli cevabi mailde ise “tarafımıza bildirmiş olduğunuz kontür aşımı bizim bilgimiz dahilindedir. İngiliz ortaklı bir firma olduğumuz için belli aralıklarla İngiltere, Fransa ile telekonferans görüşmelerimiz olmaktadır. Göstermiş olduğunuz ilgiden dolayı teşekkür ederiz.” denildiği, 20/09/2011 tarihinde ise telefon hatlarının bir müddet milletlerarası görüşmeye kapatılmasını önemle rica ederiz şeklinde talepte bulunduğu anlaşılmıştır.

O halde mahkemece; taraflar arasında dava konusu faturaların dönemini kapsayan biçimde başka abonelik ilişkisinin bulunup bulunmadığı yani söz konusu maillerin dava konusu edilen faturalara ilişkin olup olmadığının tespitinin yapılması, sonrasında dava konusu faturaların kullanım dökümleri incelenerek, maillerin tarihleri de esas alınarak faturalara ilişkin kullanımın gerçekleştiği tarihlerde bildirimin yapılıp yapılmadığının tespit edilerek davacının faturalardan sorumlu olup olmadığının tespiti gerekirken, sözleşme hükmü ve dosya kapsamındaki mailler açısından değerlendirme yapılmadan salt sisteme müdahalenin her halukarda davacı tarafından önlenemeyeceği gerekçesi ile sorumlu olmadığının kabul edilmesi doğru görülmemiş, yeni bir heyetten önceki raporlarda mukayese eden bilirkişi raporu alınarak, sonucuna göre karar verilmesi bakımından bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ; Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün temyiz eden davalı lehine BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının temyiz eden davalıya iadesine, 6100 sayılı HMK'nın geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nın 440. maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 15/11/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.