muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/6347, Karar No: 2022/5261, Tarih: 31.05.2022

İlk derece mahkemesi kararına karşı, davacı tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

Bölge adliye mahkemesince; davalıya ait boş tarla vasfındaki taşınmazların 1991 yılından 2012 yılına kadar karşılıksız olarak kullanımının davacıya bırakıldığı, davacının geçimini sağlamak amacıyla taşınmazları bağ haline getirip üzüm elde ettiği, taşınmazların bu süre zarfında davalı tarafından fiilen kullanılamadığı, bu nedenlerle herhangi bir alacak talebinde bulunulamayacağı, ilk derece mahkemesi kararının usul ve kanuna uygun olduğu gerekçesiyle, davacının istinaf başvurusunun esastan reddine dair verilen karar, davacının temyizi üzerine; Dairece verilen 17/02/2020 tarihli ve 2019/3587 E. - 2020/1327 K. sayılı kararla;

“...Sebepsiz zenginleşme nedeniyle iade isteminde bulunabilmek için bir tarafın mal varlığının diğer tarafın mal varlığı aleyhine çoğalması gerekir. Bu azalma ve çoğalmanın dava konusu taşınmazın davalıya teslim edildiği tarihte gerçekleştiğinin kabulü zorunludur (22.2.1991 tarih ve 1990/1-1991/1 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı).

Buna göre; davalının taşınmazları davacıya kullanması için verdiği, davacının davalının beyanına güvenerek taşınmazın ileride kendisine intikal edeceği inancı ile taşınmazları imar ve ihya ettiği, davalının aleyhine açtığı meni müdahale davası nedeniyle taşınmazları terk etmek zorunda kaldığı, akabinde davalının taşınmazları ortakçılık şeklinde verip gelir elde ettiği, davacının masraflar yaptığı diğer bir deyiş ile zilyet olduğu sürede iyiniyetli olduğu açıktır; bu durumda davacı TMK'nun 723. maddesi gereğince yaptığı faydalı masraf bedelini ve değer artış bedelini talep edebilecektir.

O halde; yukarıda yapılan açıklamalar çerçevesinde, mahkemece, davacının iyiniyetli olduğu, davacının taşınmazları teslim ettiği tarihte taşınmazların bağ olarak gelir getirdiği nazara alınarak dosyanın önceki bilirkişi dışında konusunda uzman bir bilirkişi veya kuruluna tevdii ile, davacının dava konusu taşınmaza yaptığı faydalı masraflar ile değer artış bedelinin ayrıntılı bir şekilde tespit edilmesi suretiyle, hüküm kurmaya ve Yargıtay denetimine elverişli bir rapor alınarak, sonucu dairesinde bir hüküm kurulması gerekirken, yazılı şekilde davanın reddi doğru görülmemiştir...” gerekçesiyle bozulmuştur.

Bozmaya uyan ilk derece mahkemesince; 08/02/2021 tarihli bilirkişi heyeti ek raporu hükme esas alınarak, davanın kabulü ile 159.385,555 TL’nin; 117.400 TL’sinin 24/07/2014 tarihinden, 41.985,55 TL’sinin ise 03/03/2021 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1)Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davacı mirasçıları vekilinin tüm, davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

1)Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davacı mirasçıları vekilinin tüm, davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2) 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 281 inci maddesinde; tarafların, bilirkişi raporunda eksik gördükleri hususların bilirkişiye tamamlattırılmasını, belirsizlik gösteren hususlar hakkında ise bilirkişinin açıklama yapmasının sağlanmasını veya yeni bilirkişi atanmasını mahkemeden talep edebilecekleri, mahkemenin, bilirkişi raporundaki eksiklik yahut belirsizliğin tamamlanması veya açıklığa kavuşturulmasını sağlamak için bilirkişiden ek rapor alabileceği, ayrıca gerçeğin ortaya çıkması için gerekli görürse, yeni görevlendireceği bilirkişi aracılığıyla, tekrar inceleme de yaptırabileceği açıklanmıştır.

Bilirkişiler, raporlarını hazırlarken raporun dayanağı olan somut ve özel nedenleri bilimsel verilere uygun olarak göstermek zorundadır. Bilirkişi raporu, aynı zamanda taraf ve Yargıtay denetimine de elverişli olacak şekilde bilgi ve belgeye dayanan gerekçe ihtiva etmelidir. Ancak bu şekilde hazırlanmış raporun denetimi mümkün olup, hüküm kurmaya dayanak yapılabilir.

Somut olayda; davaya konu taşınmazların zilyetliğinin davalı baba tarafından davacı oğluna bırakıldığı, davacı tarafından arsa niteliğindeki bahse konu taşınmazların üzüm bağı haline getirildiği, bir süre sonra taraflar arasında çıkan anlaşmazlık sonrası, davacının taşınmazlara vaki müdahalesinin meni istemiyle dava açıldığı, bunun üzerine davacının taşınmazları terk ettiği, akabinde davacı tarafından taşınmaza yapılan faydalı masraflar ve taşınmazda oluşan değer artışından dolayı davalının sebepsiz zenginleştiğinden bahisle eldeki davanın açıldığı, ilk derece mahkemesince hükme esas alınan bilirkişi raporunda ise; hesaplamalara yönelik resmi verilerin bulunmadığı görülmüş olup, belirtilen rakamlara ne şekilde ulaşıldığı anlaşılamamıştır. Rapor, bu haliyle hüküm kurmaya ve denetime elverişli değildir.

Hal böyle olunca, ilk derece mahkemesince; yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular çerçevesinde, zenginleşmeye konu alacak miktarının belirlenmesi noktasında, sebepsiz zenginleşmenin gerçekleştiği 2012 yılı itibariyle taşınmazlara yapılan faydalı masrafların hesaplanması gerektiği ve taşınmazlarda meydana gelen değer artışının ise taşınmazların muhdesatlar dahil belirlenen değeri ile muhdesatlar hariç belirlenen değeri arasındaki fark kadar olacağı kabul edilerek, önceki bilirkişiler dışında seçilecek konusunda uzman üç kişilik bilirkişi heyetinden Yargıtay ve taraf denetimine elverişli yeniden rapor alınması ve hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken; yetersiz bilirkişi raporu benimsenerek yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ : Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davacı mirasçıları vekilinin tüm, davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE, ikinci bentte açıklanan nedenlerle 6100 sayılı HMK'nın 371 inci maddesi uyarınca temyiz olunan ilk derece mahkemesi kararının davalı yararına BOZULMASINA, 3.815 TL Yargıtay duruşması vekalet ücretinin yekdiğerinden alınıp yekdiğerine verilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz eden davalıya iadesine, 21,40 TL bakiye temyiz harcının temyiz eden davacılara yükletilmesine, 31/05/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/186, Karar No: 2019/4191, Tarih: 11.06.2019

**21. Hukuk Dairesi         2019/186 E.  ,  2019/4191 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesi

Davacı, meslekte kazanma gücünün kayıp oranının tespitine karar verilmesini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmesi üzerine davacı vekilince istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararının davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

KARAR

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine, Bölge Adliye Mahkemesi kararında bir isabetsizlik bulunmadığından, davacı vekilinin yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, dosyanın ilk derece Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine, 11/06/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/15834, Karar No: 2024/5373, Tarih: 25.04.2024

**4. Ceza Dairesi         2023/15834 E.  ,  2024/5373 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

EK KARAR SAYISI : 2020/446 E., 2020/638 K.

SUÇ : Göçmen kaçakçılığı

KARAR : Temyiz isteminin kabule değer sayılmamasından dolayı reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Bölge Adliye Mahkemesince verilen ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası gereği ek karara yönelik temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İlk Derece Mahkemesince göçmen kaçakçılığı suçundan sanığın mahkumiyetine karar verilmiştir.

2. Bölge Adliye Mahkemesinin 12.02.2020 tarihli ve 2020/446 Esas, 2020/638 Karar sayılı kararıyla hukuka aykırılığın düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine kesin olarak hükmedilmiştir.

3. Bölge Adliye Mahkemesinin 22.09.2023 tarihli ve aynı sayılı ek kararıyla sanığın 7188 sayılı Kanun kapsamındaki temyiz başvurusu hakkında, 5271 sayılı Kanun'un 296 ncı maddesinin birinci fıkrası gereği "temyiz isteminin kabule değer sayılmamasından dolayı reddine" karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi, Yargıtay yolu açık olduğundan kararı temyiz ettiğine ve infazın durdurulması talebine ilişkindir.

III. GEREKÇE

24.10.2019 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanun'un 29 uncu maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun'un 286 ncı maddesinin üçüncü fıkrası ve aynı Kanun'un geçici 5 inci maddesinin (f) fıkrasına göre, 5271 sayılı Kanun'un 286 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yapılan düzenlemenin, 7188 sayılı Kanun'un yayımlandığı tarihten itibaren 15 gün içerisinde talep edilmesi koşuluyla anılan maddede belirtilen suçlarla ilgili olarak bölge adliye mahkemelerince verilmiş kesin nitelikteki kararlar hakkında uygulanacağının belirtilmesi karşısında, göçmen kaçakçılığı suçunun bu kapsamda olmadığı anlaşılmakla, sanığın ek karara yönelik temyiz istemi yerinde görülmemiştir.

IV. KARAR

Açıklanan nedenle Bölge Adliye Mahkemesinin ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun'un 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Menderes 3. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

25.04.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/15400, Karar No: 2024/4419, Tarih: 12.06.2024

**1. Ceza Dairesi         2022/15400 E.  ,  2024/4419 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/2049 E., 2018/2491 K.

SUÇLAR : Kasten öldürme, kasten öldürmeye teşebbüs, kasten yaralama

HÜKÜMLER : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararları, mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Kısmî temyiz isteminin reddi, kısmî temyiz isteminin esastan reddi ile hükümlerin onanması

Sanık hakkında katılanlar ... ve ...'e yönelik kasten yaralama suçundan kurulan hükümler yönünden yapılan incelemede; İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında hükmolunan cezaların tür ve miktarları ile istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince verilen esastan ret kararları dikkate alındığında, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/2-a bendi uyarınca hükümlerin temyizinin mümkün olmadığı belirlenmiştir.

Sanık hakkında maktuller ... ve ...'a yönelik kasten öldürme, katılanlar ..., ..., ...'e yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçlarından kurulan hükümler yönünden yapılan incelemede; İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararların; 5271 sayılı Kanun’un 286/1. fıkrası uyarınca temyiz edilebilir oldukları, 260/1. fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin, 7079 sayılı Kanun’un 94. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299/1. fıkrası gereği takdîren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Düzce 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 27.02.2018 tarihli ve 2016/280 Esas, 2018/57 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında;

1. Maktuller ... ve ...'a yönelik kasten öldürme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 81/1,53. maddeleri uyarınca iki kez müebbet hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

2. Katılanlar İbrahim ve Yusuf İslam'a yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 81/1,35/2,53. maddeleri uyarınca iki kez 15 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

3. Katılan ...'e yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 81/1,35/2,29/1,53. maddeleri uyarınca 11 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

Karar verilmiştir.

B. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 21.12.2018 tarihli ve 2018/2049 Esas, 2018/2491 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında;

1.Maktuller ... ve ...'a yönelik kasten öldürme suçundan, İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280/1- (a) bendi uyarınca esastan reddine,

Karar verilmiştir.

B. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 21.12.2018 tarihli ve 2018/2049 Esas, 2018/2491 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında;

1.Maktuller ... ve ...'a yönelik kasten öldürme suçundan, İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280/1- (a) bendi uyarınca esastan reddine,

2. Katılanlar İbrahim,Yaşar, Yusuf İslam'a yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçlarından İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun kabulüne karar verilerek 5271 sayılı Kanun’un 280/1-(g) bendi uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde aynı Kanun’un 280/2. fıkrası uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile;

a) Katılan İbrahime yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 81/1,35/2,53. maddeleri uyarınca 12 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

b) Katılan ...'a yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 81/1,35/2,53. maddeleri uyarınca 13 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

c) Katılan ...'a yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 81/1,35/2,29/1,53. maddeleri uyarınca 9 yıl 9 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

Karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; eksik inceleme ile hüküm kurulduğuna, meşru savunma ve sınırın aşılması, kasten yaralama sonucu ölüme neden olma hükümlerinin uygulanması ve maktullere yönelik kasten öldürme, katılanlar Yusuf İslam ve İbrahim'e yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçlarından kurulan hükümlerde haksız tahrik hükümlerinin uygulanması ve katılan ...'a yönelik kurulan hükümde haksız tahrik nedeniyle daha fazla indirim yapılması gerektiğine, takdiri indirim sebebleri bulunduğuna ilişkindir.

III. GEREKÇE

Olay tarihinden bir gün öncesinde sanık ile katılan ...'ın abisi tanık ... arasında tartışma yaşandığı, bu olaydan bir gün sonra suç tarihinde sanık ...'ın katılan ... ile karşılaştığı bir gün önceki olayla ilgili aralarında tartışmaya başladıkları, tartışma sırasında itiştikleri, akabinde katılan ...'ın sanık ...'a yumruk attığı, bunun üzerine sanık ...'ın üzerinde bulunan bıçakla katılan ...'ı karın bölgesinden mide ön duvarında 1,5 cm yırtılmaya ve hayati tehlike geçirmesine neden olacak şekilde yaraladığı, olay yerine vatandaşların gelmesi üzerine sanık ...'ın dükkanın önünde bulunan kırmızı renkli ... marka aracına binerek olay yerinden ayrıldığı, aradan kısa bir süre geçtikten sonra sanık ...'ın aracıyla tekrardan olay mahalline gelerek aracını yerde yaralı halde bulunan ... ve kendisine yardım eden katılan ... ile diğer vatandaşların üzerine sürdüğü, katılan ...'in sanık ...'a tepki göstererek şoför mahalline gidip "sen ne yapmaya çalışıyorsun burada biz de varız " şeklinde söylemesi üzerine sanık ...'in aracından inerek tekrardan bıçağını çıkararak katılan ...'in üzerine yürüdüğü, katılan ...'in sanıktan kaçmak için orada bulunan bir dükkanın içine girdiği, sanık ...'ın da ...'in arkasından dükkana girerek dükkan içerisinde salladığı bıçak ile katılan ...'in elini basit tıbbi müdahale ile giderilecek şekilde yaraladığı, katılan ...'in tekrardan dükkanın içerisinden dışarıya doğru kaçtığı sırada sanık ...'ın kovalamaca sırasında dükkan kapısının çıkışında katılanı yakalayarak birlikte yere düştükleri, bu olay üzerine gelen seslere istinaden olay yerine gelen katılan ...'in kardeşi olan ...'in sanık tarafından kovalandığını görmesi üzerine sanık ...'ın üzerine atlayarak elindeki bıçağı almaya çalıştığı, bu kez katılan ... ile sanık arasında boğuşma yaşandığı, boğuşma sırasında katılan ...'in sanık tarafından bıçakla elinden ve göğsünden hayati tehlike geçirmeksizin, basit tıbbi müdahale ile giderilmeyecek şekilde yaralandığı, bu olayda tanık Nurettin'in sanığın kolundan tutarak olay yerinden bir miktar uzaklaştırdığı, tanığın sanığın elinde bulunan bıçağı almak istediği ancak başarılı olamadığı, katılan ... ve ...'in babası olan katılan ...'in de çocuklarının bıçaklandığını görünce tepki olarak sanığın arabasına taş attığı, bunu gören sanık ...'ın tekrardan olay yerine koşarak gelerek bu kez katılan ...'e saldırdığı ve elindeki bıçak ile katılanı karın ve sol baldır arka yüzden hayati tehlike geçirecek şekilde bıçakladığı, katılan ...'ın babası olan ...'in bıçaklanarak yere düşmesi üzerine eline demir çubuk aldığı, katılan ...'un babası olan katılan ...'i kurtarmak amacıyla sanığa bir kere vurduğu, bunun üzerine sanık ...'ın elinde bulunan bıçak ile katılan ...'ı sol kosta (göğüs kaburgası) altında 20 cm uzunluğunda aşağıya doğru ve iç organları dışarda olacak, hayati tehlike geçirmesine neden olacak şekilde yaraladığı, gelişen bu olaylar karşısında maktul ... ve maktul ..

...'ın babası olan ...'in bıçaklanarak yere düşmesi üzerine eline demir çubuk aldığı, katılan ...'un babası olan katılan ...'i kurtarmak amacıyla sanığa bir kere vurduğu, bunun üzerine sanık ...'ın elinde bulunan bıçak ile katılan ...'ı sol kosta (göğüs kaburgası) altında 20 cm uzunluğunda aşağıya doğru ve iç organları dışarda olacak, hayati tehlike geçirmesine neden olacak şekilde yaraladığı, gelişen bu olaylar karşısında maktul ... ve maktul ...'un müdahale etmek istedikleri, maktullerin sanığa müdahale etmesi üzerine sanığın ...'u 15 cm uzunluğunda, 5 cm derinliğinde batın sağ alt kadranından bıçaklayarak iç organ yaralanması ve içkanama sonucu öldürdüğü, maktul ...'i ise gögüs kısmından iki kez derin bıçak darbesiyle yaraladığı, maktulün iç organ yaralanmasına bağlı iç kanama sonucu öldüğü anlaşılan olayda;

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eksik inceleme bulunmadığı, sanığın elinde bıçakla olaya müdahale ederek sanığı etkisiz kılmaya çalışan katılanlar ve maktullere yönelik gerçekleştirdiği eylemleri karşısında maktul ve katılanlardan sanığa yönelen haksız bir saldırı olmadığından somut olayda meşru savunma ve meşru savunmada sınırın aşılması koşullarının oluşmadığı, sanık ile katılan ... arasında ilk kim tarafından başlatıldığı tespit edilemeyen kavgada sanık hakkında haksız tahrik nedeniyle belirlenen indirim oranının isabetli olduğu, maktuller ile katılanlar Yusuf İslam ve İbrahim'den sanığa yönelen haksız bir davranış bulunmadığı bu sebeple sanık hakkında haksız tahrik hükümlerinin uygulanmamasında isabetsizlik olmadığı, sanığın elinde bıçakla maktuller ile katılanların hayati bölgelerine derin nitelikte hayati tehlike oluşturan kesiler ile yaraladığı olayda sanık hakkında kasten yaralama sonucu ölüme neden olma hükümlerinin uygulanma koşullarının oluşmadığı, yargılama sonucunda oluşan kanaat ve takdire göre ceza yaptırımının yasal bağlamda ve gerekçesi gösterilerek belirlendiği, takdiri indirim hükümlerinin Mahkemece yeterli ve yasal gerekçelerle uygulanmamasına karar verildiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümlerde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR

1.Sanık Hakkında Katılanlar ... ve ...'e Yönelik Kasten Yaralama Suçundan Kurulan Hükümler Yönünden

İlk Derece Mahkemesince hükmolunan cezaların tür ve miktarları ile istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince verilen esastan ret kararları nazara alınarak 5271 sayılı Kanun’un 286/2-a bendinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile incelemeye konu suçun, 5271 sayılı Kanun’un 286/3. fıkrası kapsamında da bulunmadığı dikkate alındığında sanık müdafinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 298/1. fıkrası uyarınca Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

2.Sanık Hakkında Maktuller ... ve ...'a Yönelik Kasten Öldürme, Katılanlar İbrahim, Yaşar, Yusuf İslam'a Yönelik Kasten Öldürmeye Teşebbüs Suçlarından Kurulan Hükümler Yönünden

2.Sanık Hakkında Maktuller ... ve ...'a Yönelik Kasten Öldürme, Katılanlar İbrahim, Yaşar, Yusuf İslam'a Yönelik Kasten Öldürmeye Teşebbüs Suçlarından Kurulan Hükümler Yönünden

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 21.12.2018 Tarihli ve 2018/2049 Esas, 2018/2491 Karar sayılı kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302/1.fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

Sanık hakkında hükmolunan hapis cezalarının miktarı ve tutuklulukta geçen süre dikkate alınarak sanık müdafiinin tahliye talebinin REDDİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Düzce 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

12.06.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4477, Karar No: 2012/19683, Tarih: 19.11.2012

**11. Ceza Dairesi         2010/4477 E.  ,  2012/19683 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Beraatlerine

Sanığın, sahibi olduğu araca ait okul taşıtı ruhsatı alırken dayanak belgelerde yaptığı sahtecilik eyleminden okul taşımacılığı ihalesine sanıkla birlikte katılan üçüncü şahıs durumundaki şikayetçi doğrudan zarar görmediğinden davaya katılma hakkı bulunmadığı ve usulsüz verildiğinden dolayı hukuken geçersiz olan katılma kararının hükmü temyiz etme hakkı vermeyeceğinden adı geçen şikayetçinin temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 19.11.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.