muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/12099, Karar No: 2010/4090, Tarih: 31.05.2010

**5. Ceza Dairesi         2006/12099 E.  ,  2010/4090 K.**

**"İçtihat Metni"**

Irza geçme suçundan sanık ...’in bozma üzerine yapılan yargılanması sonunda; eyleminin reşit olmayan mağdureyle rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçunu oluşturduğunun kabulü ile mahkümiyetine dair, Kahramanmaraş Ağır Ceza Mahkemesi’nden verilen 19.12.2005 gün ve 2005/487 Esas, 2005/588 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay’ca incelenmesi sanık ve müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın oluşa uygun işlediği kabul edilen reşit olmayan mağdureyle rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçunun tabi olduğu yasa maddesinde öngörülen cezanın tür ve tutarına nazaran 765 sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde belirlenen 7 yıl 6 aylık asli ve ilave zamanaşımına tabi olduğu, suç tarihi olan 2001 yılı Aralık ayı ile inceleme günü arasında bu sürenin gerçekleştiği anlaşıldığından 5237 sayılı TCK.nun 7/2. maddesi ile 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle hükmün CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden sanık hakkında açılan kamu davasının aynı Yasanın 322 ve 5271 sayılı CMK.nun 223/8. maddeleri uyarınca zamanaşımı sebebiyle DÜŞMESİNE, 31.05.2010 tarihinde oy birliği ile karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2022/5588, Karar No: 2022/9645, Tarih: 02.09.2022

**5. Ceza Dairesi         2022/5588 E.  ,  2022/9645 K.**

**"İçtihat Metni"**

Sanık ... hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, iftira nedeniyle mağdurun gözaltına alınmasına veya tutuklanmasına neden olma, iftira, sanıklar ..., ... ve ... hakkında kasten yaralama suçlarından Şanlıurfa 8. Asliye Ceza Mahkemesinde görülmekte olan 2021/2028 Esas sayılı kamu davasının CMK'nın 19/2. maddesi uyarınca kamu güvenliği gerekçesi ile başka bir yer Asliye Ceza Mahkemesine nakli istemini içeren Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 05/08/2022 tarihli ve E-35601974-104[104-0260-2022]-557/49359 sayılı yazısı ve ekindeki evrak Yargıtay C.Başsavcılığının 09/08/2022 günlü ve ND-2022/112329 sayılı yazısı ile Dairemize gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Şanlıurfa Valiliğinin 20/06/2022 tarihli ve E-29614752-640-44932 sayılı yazısında; konuya ilişkin olarak anılan yer il emniyet müdürlüğünce; "...bahse konu ceza dava dosyasının taraflarının kalabalık ailelere mensup olması, aralarında süregelen ve devam eden husumet bulunması ve konu ile ilgili Şanlıurfa 8. Asliye Ceza Mahkemesince kamu güvenliği gerekçesiyle davanın naklinin uygun olacağı görüşü de dikkate alındığında duruşma esnasında, öncesinde ve sonrasında husumetli tarafların karşılaşmaları halinde istenmeyen yeni olayların yaşanma ihtimalinin bulunduğu, meydana gelebilecek olayların önlenmesinde emniyet ve asayiş kuvvetlerince önceden alınacak tedbirlerin yetersiz kalabileceği..." hususlarının belirtildiği, bu nedenle kamu güvenliği açısından davanın nakledilmesinin uygun olacağı değerlendirildiğinden bahse konu ceza davasının naklinin uygun olacağı yönünde görüş belirtildiği,

Şanlıurfa Cumhuriyet Başsavcılığının 21/06/2022 tarihli ve 2022/6275 B.M. sayılı yazısında; dava konusu olayın Şanlıurfa 7. Ağır Ceza Mahkemesinin 2020/650 Esas sayılı dosyasının 05/10/2021 tarihli duruşmasına katılmak üzere gelen taraflar arasında gerçekleştiği, duruşma çıkışı Şanlıurfa Adalet Sarayı önünde karşı karşıya gelen taraflar arasında önce tartışma yaşandığı, daha sonra bu tartışmanın kavgaya dönüştüğü, kavga esnasında şüpheli ..., ... ve ...'ün fikir ve eylem birliği içerisinde birlikte fail sıfatıyla hareket ederek ele geçirilemeyen ve ...'ün kullandığı bıçak ile ...'i bıçaklamak ve elleriyle darp etmek suretiyle kasten BTM ile giderilemez şekilde yaraladıkları, olay günü müşteki şüpheli ... kavga esnasında ... ...'ün sırtına bıçak saplayarak kendisini yaraladığını iddia etse de, şüphelinin kavga bittikten sonra olay mahalline gitmesi nedeniyle müşteki ...'i bıçakla yaralayan kişiler arasında bulunmadığının kamera görüntüleriyle kesin ve net olarak tespit edildiği, bu nedenle ... ... hakkında Ek Takipsizlik kararı verildiği, müşteki şüpheli ...'in ... ... isimli şahıs kendisini bıçakla yaralamamasına rağmen aralarındaki husumet nedeniyle kolluk makamlarına ifade verirken bıçakla kendisini sırtından yaralayan kişinin ... ... olduğunu iddia edip olayın maddi ... ve delillerini uydurarak iftirada bulunduğu, bu iftira sonucu ... ...'ün 1 gün gözaltında 15 gün ise tutuklu kaldığı, böylece müşteki şüpheli ...'in hem iftira suçunu hem de kişiyi hürriyetinden yoksun bırakma suçunu işlediği, bu kapsamda; taraflar arasında husumet bulunması nedeniyle duruşma öncesinde ve sonrasında üzücü olayların meydana gelebileceğinin değerlendirildiği, bu itibarla Şanlıurfa 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 2021/2028 Esas sayılı dosyasının 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 19/2. maddesi gereğince kamu güvenliği sebebiyle başka yer mahkemesine naklinin uygun olacağı yönünde görüş bildirildiği gözetilerek yapılan incelemede;

Davanın kamu güvenliği nedeniyle naklinin CMK'nın 19/2. maddesinde düzenlendiği, Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 01/01/2006 tarihli ve 19 numaralı genelgesi ile de kamu güvenliği nedeniyle davanın naklinin istenmesi durumunda yapılacak işlemlerin izah edildiği,

Davanın kamu güvenliği nedeniyle naklinin CMK'nın 19/2. maddesinde düzenlendiği, Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 01/01/2006 tarihli ve 19 numaralı genelgesi ile de kamu güvenliği nedeniyle davanın naklinin istenmesi durumunda yapılacak işlemlerin izah edildiği,

Davanın nakli hususunda ilk derece mahkemesinin istemi üzerine talepte bulunulmuş ise de; somut olayda davanın nakline karar verilmesi durumunda dosyanın tarafları arasında bundan sonra meydana gelecek tüm olaylara ilişkin yargılamalarda davanın nakline karar vermek gerekeceği, önemli olanın bu hadiselerin önüne geçmek olup bunun da kolluk güçleri ile idari makamların görevleri dahilinde olduğu, öte yandan tabii hakim ilkesi de düşünüldüğünde, keza dosya kapsamında kanunun aradığı manada ciddi, yakın ve kamu emniyetini tehlikeye düşürecek bir durumun bulunmadığı, hakeza muhtemel olayları Şanlıurfa ili emniyet güçlerinin önlemeye yönelik imkanları da birlikte değerlendirildiğinde, CMK'nın 19/2. maddesinin öngördüğü dava nakli şartlarının somut olayda bulunmadığı, açıklanan nedenlerle Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün Şanlıurfa 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 2021/2028 Esasında kayıtlı bulunan kamu davasının başka bir yer Asliye Ceza Mahkemesine nakline ilişkin talebinin REDDİNE, dosyanın müteakip işlemlerin mahkemesince takdir ve ifası için mahalline gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİNE 02/09/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2004/97, Karar No: 2004/115, Tarih: 11.05.2004

Ceza Genel Kurulu 2004/2-97 E., 2004/115 K.

**Ceza Genel Kurulu 2004/2-97 E., 2004/115 K.**

**- SUÇUN MADDİ UNSURLARI**- 647 S. CEZALARIN İNFAZI HAKKINDA KANUN (MÜLGA) [ Madde 6 ]

- 647 S. CEZALARIN İNFAZI HAKKINDA KANUN (MÜLGA) [ Madde 4 ]

- 647 S. CEZALARIN İNFAZI HAKKINDA KANUN (MÜLGA) [ Madde 5 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 459 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 59 ]

**"İçtihat Metni"**

Tedbirsizlik ve dikkatsizlik sonucu yaralamaya neden olmak suçundan sanık Hadice E....'ün TCY'nın 459/2, 59/2 ve 647 sayılı Yasanın 4, 5 ve 6. maddeleri uyarınca 477.552.000 lira ağır para cezası ile cezalandırılmasına, cezanın taksitlendirilerek ertelenmesine ilişkin Nusaybin Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 5.11.2001 gün ve 265-322 sayılı hüküm Üst C.Savcısı tarafından temyiz edilmekle dosyayı inceleyen Yargıtay 2.Ceza Dairesince 13.11.2002 gün ve 19581-19557 sayı ile;

"Olağan yaşam koşulları ve mahalli şartlara göre çocuğunu sevmek amacıyla havaya fırlatıp tutan ve annesi olan sanığın sonucu öngörebilme olanağı olmadığı, yörenin sosyal ve ekonomik koşulları da gözetildiğinde sanığın beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi," isabetsizliğinden bozulmuştur.

Yerel Mahkeme 10.3.2003 gün ve 439-93 sayı ile;

"Sanığın, çocuğunu sevmek amacıyla belli bir yüksekliğe fırlattığında pervanenin çocuğuna zarar verebileceğini öngörmesi gerektiği, bu durumun olağan yaşam koşulları ve sanığın ekonomik durumu ile ilgisinin bulunmadığı, somut olayda taksirin tüm unsurlarının gerçekleştiği, kusurluluğu ortadan kaldıran hallerin mevcut olmadığı, sanığın mağdurun annesi olmasının da hukuka uygunluk nedeni olarak kabul edilemeyeceği" gerekçesiyle önceki hükümde direnmiştir.

Bu hükmün de sanık ve Üst C.Savcısı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya Yargıtay C.Başsavcılığının "bozma" isteyen 16.4.2004 günlü tebliğnamesiyle Birinci Başkanlığa gönderilmekle Ceza Genel Kurulunca okundu, gereği konuşulup düşünüldü.

CEZA GENEL KURULU KARARI

Sanığın üç yaşındaki oğluyla oynarken havaya doğru attığı sırada tavanda asılı, çalışır durumdaki vantilatör kanadının başına çarpması sonucu hayati tehlike geçirecek ve (25) gün iş ve gücüne engel olacak derecede yaralanmasına neden olduğu kabul edilerek tedbirsizlik ve dikkatsizlik sonucu yaralamaya neden olmak suçundan TCY'nın 459. maddesi uyarınca cezalandırılmasına karar verilen olayda Özel Daire ile Yerel Mahkeme arasındaki uyuşmazlık, sanığa yüklenen suçun yasal öğeleri itibariyle oluşup oluşmadığı hususuna ilişkindir.

Cürümlerde istisnai bir kusurluluk hali olan "taksir" TCY.sında tarif edilmemiş, 459. maddesinde kusurluluk halleri "tedbirsizlik", "dikkatsizlik", "meslek ve sanatta acemilik" ile "nizam, talimat ve emirlere riayetsizlik" olarak açıklanmıştır.

Cürümlerde istisnai bir kusurluluk hali olan "taksir" TCY.sında tarif edilmemiş, 459. maddesinde kusurluluk halleri "tedbirsizlik", "dikkatsizlik", "meslek ve sanatta acemilik" ile "nizam, talimat ve emirlere riayetsizlik" olarak açıklanmıştır.

Yargısal kararlar ile öğretide ise taksirin unsurları, a- fiilin taksirle işlenebilen bir suç ol-ması, diğer bir anlatımla bu hususta yasada bir açıklık bulunması, b- hareketin iradiliği, c- neticenin iradi olmaması, d- hareketle netice arasında nedensellik bağının bulunması, e- neticenin öngörülebilir olması şeklinde belirtilmiştir. Bu unsurlardan hareketle taksir; öngörülmesi ola-naklı olup ta, failce öngörülmemiş olan bir neticenin dikkatsizlik, tedbirsizlik, meslek ve sanatta acemilik, kanun, nizam ve emirlere aykırılık nedenlerinden biriyle meydana gelmesi biçiminde tarif edilmiştir.

Neticenin öngörülebilmesi (tahmin edilebilmesi) ise failin hareketlerinin sonuçlarını tahmin edebilme yeteneğini ifade eder. Bu bakımdan failce neticenin öngörülebilir olup olmadığının belirlenmesi bakımından failin yaş, görgü, meslek vs. gibi niteliklerinin nazara alınmasını zorun-lu kılar. Zira öngörülebilmenin imkansız olması durumunda taksirden değil, kaza ve tesadüflerden söz edilebilir.

Öngörebilme olanağının belirlenmesinde nasıl bir ölçüt uygulanacağı hususu uygulama ve öğretide de tartışılmış, failin kişisel niteliklerini gözönünde bulunduran subjektif görüş eğilim kazanmıştır. Bu görüşe göre failin görgüsü, sosyal seviyesi, yaşam tecrübesi, bedeni ve akli hali, zeka düzeyi gibi hususlar öngörme olanağının belirlenmesinde nazara alınacaktır.

Somut olayda, sanık 21 yaşında, dört yıldır gayrıresmi evli, okuma yazma dahi bilmeyen ve kırsal kesimde yaşayan bir ev kadınıdır. Sanığın ekonomik ve sosyal durumu, kişisel gelişim düzeyi, yaşı, öğrenim görmemiş olması ve yaşadığı çevrenin koşulları dikkate alındığında, çocuğunu sevip onunla oynayıp şakalaşırken havaya atıp tuttuğu sırada ve hareketli oldukları bir anda meydana gelen olayda açıklanan kıstaslar gereği neticenin öngörülebilir olmaması nedeniyle sa-nığa atfı mümkün bir kusur bulunmadığından, atılı suçun manevi unsuru oluşmamıştır. Bu iti-barla, Yerel Mahkemenin önceki mahkumiyet hükmünde direnmeye ilişkin kararı isabetsiz olup bozulmasına karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan bir Kurul Üyesi ; Yerel Mahkeme direnme hükmünün haklı nedenlere dayandığını belirterek onanması gerektiği düşüncesiyle karşı oy kullanmıştır.

SONUÇ :Açıklanan nedenlerle, Yerel Mahkeme direnme hükmünün BOZUL-MASINA, dosyanın yerine gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına tevdiine, 11.05.2004 günü tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak oyçokluğu ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/8183, Karar No: 2021/643, Tarih: 26.01.2021

**12. Ceza Dairesi         2019/8183 E.  ,  2021/643 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : CMK'nın 223/2-c. maddesi uyarınca beraat

Taksirle yaralama suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın idaresindeki araçla gece vakti aydınlatmanın olduğu yerleşim içi iki yönlü iki şeritli yolda seyir halinde iken, kendisine hitap eden sarı fasılalı ışıkta dört yönlü kavşağa girdiği, kavşağı geçtikten sonra karşıya geçmek için kontrolsüzce yolun sağından kaplamaya inen katılana aracın sağ ön yan kısmıyla çarpması neticesinde katılanın hafif derecede kırık meydana gelecek şekilde yaralandığı olayda, meydana gelen kazada kusuru bulunmayan sanığın beraatine ilişkin yerel mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılama sonunda, yüklenen suç açısından sanığın taksirinin bulunmadığı, gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin sanığın kusurlu olduğuna ilişkin ve sair temyiz itirazlarının reddiyle, beraate ilişkin hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 26.01.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/3353, Karar No: 2023/713, Tarih: 24.01.2023

**5. Hukuk Dairesi         2022/3353 E.  ,  2023/713 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

KARAR : Kabul

Taraflar arasındaki bağımsız bölümlere özgülenen arsa paylarının düzeltilerek tapuya tescili davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davalı ... tarafından temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılmasının istenilmesi üzerine, işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 24.01.2023 günü tayin edilerek taraflara tebligat gönderilmiştir.

Duruşma günü davacı vekili ve davalı duruşmaya katılmadıklarından incelemenin evrak üzerinden yapılmasına karar verilmiştir.

Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar vekili dava dilekçesinde; ana gayrimenkulde bulunan bağımsız bölümlere, değerleriyle doğru orantılı arsa payı verilmediği gerekçesiyle mahkemece arsa paylarının düzeltilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı cevap dilekçesinde; dava açılmasına sebebiyet vermediğini hatta arsa paylarının düzeltilmesi için vekâlet düzenlediğini belirtmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İstanbul Anadolu 6. Sulh Hukuk Mahkemesinin 21.12.2017 tarihli ve 2016/523 Esas, 2017/938 Karar sayılı kararı ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı istinaf dilekçesinde özetle; davanın haksız olduğu, eksik inceleme ve araştırmaya dayalı hüküm kurulduğunu belirtilerek kararın kaldırılmasına karar verilmesi gerektiğini ileri sürmüştür.

C. Gerekçe ve Sonuç

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 36. Hukuk Dairesinin 02.07.2020 tarihli ve 2018/1060 Esas, 2020/1127 Karar sayılı kararı ile mahkeme kararının usul ve esas yönünden hukuka uygun olduğu anlaşıldığından davalının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 36. Hukuk Dairesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Yargıtay 5. Hukuk Dairesinin 08.02.2021 tarihli ve 2020/9570 Esas, 2021/1105 Karar sayılı kararı ile açıkta arsa payı bırakılamayacağı gözetilmeksizin kabul kararı verilmesinin doğru olmadığı gerekçesiyle kararın bozulmasına karar verilmiştir.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İstanbul Anadolu 6. Sulh Hukuk Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İstanbul Anadolu 6. Sulh Hukuk Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İstanbul Anadolu 6. Sulh Hukuk Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İstanbul Anadolu 6. Sulh Hukuk Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı temyiz dilekçesinde özetle, uzunca bir süre arsa paylarına davacılar tarafından itiraz edilmediğini, tapuya güven ilkesinin zedelendiğini, bilirkişi raporlarının hüküm kurmaya elverişli olmadığını, eksik inceleme ile hüküm kurulduğunu ileri sürmüştür.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukukî Nitelendirme

Uyuşmazlık, tarafların kat maliki oldukları ana gayrimenkulde bağımsız bölümlerin arsa paylarının değerleriyle orantılı olup olmadığının tespiti ile yeni arsa paylarının tapu siciline tesciline ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. Kat Mülkiyeti Kanunu'nun "Kat mülkiyetinin ve kat irtifakının niteliği" kenar başlıklı 3 üncü maddesi şöyledir:

"Kat mülkiyeti, arsa payı ve ana gayrimenkuldeki ortak yerlerle bağlantılı özel bir mülkiyettir.

(Değişik ikinci fıkra: 14/11/2007-5711/1 md.) Kat mülkiyeti ve kat irtifakı, bu mülkiyete konu olan ana gayrimenkulün bağımsız bölümlerinden her birinin konum ve büyüklüklerine göre hesaplanan değerleri ile oranlı olarak projesinde tahsis edilen arsa payının ortak mülkiyet esaslarına göre açıkça gösterilmesi suretiyle kurulur. Arsa paylarının bağımsız bölümlerin payları ile oranlı olarak tahsis edilmediği hâllerde, her kat maliki veya kat irtifakı sahibi, arsa paylarının yeniden düzenlenmesi için mahkemeye başvurabilir. Bağımsız bölümlerden her birine bu fıkra uyarınca tahsis edilen arsa payı, o bölümlerin değerinde sonradan meydana gelen çoğalma veya azalma sebebiyle değiştirilemez. 44 üncü madde hükmü saklıdır.

(Değişik üçüncü fıkra: 23/6/2009-5912/1 md.) Kat irtifakı arsa payına bağlı bir irtifak çeşidi olup, yapının tamamı için düzenlenecek yapı kullanma izin belgesine dayalı olarak, bu Kanunda gösterilen şartlar uyarınca kat mülkiyetine resen çevrilir. Bu işlem, arsa malikinin veya kat irtifakına sahip ortak maliklerden birinin istemi ile dahi gerçekleştirilebilir."

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihaî kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Dava konusu ana gayrimenkulde 1980 yılında kat mülkiyetinin tesis edildiği hususunda uyuşmazlık yoktur.

3. Ana gayrimenkulde arsa paylarında orantısızlık olduğu hususunun kat malikleri kurulu toplantısında görüşüldüğü, davalının arsa payının düzetilmesi hususunda verdiği vekâletname ve uzman bilirkişi raporları birlikte değerlendirildiğinde davanın kabulüne karar verilmesi yerindedir.

2. Dava konusu ana gayrimenkulde 1980 yılında kat mülkiyetinin tesis edildiği hususunda uyuşmazlık yoktur.

3. Ana gayrimenkulde arsa paylarında orantısızlık olduğu hususunun kat malikleri kurulu toplantısında görüşüldüğü, davalının arsa payının düzetilmesi hususunda verdiği vekâletname ve uzman bilirkişi raporları birlikte değerlendirildiğinde davanın kabulüne karar verilmesi yerindedir.

4. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukukî ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, davalı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalı tarafın yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Davalıdan peşin alınan temyiz harcının Hazineye irat kaydedilmesine, 24.01.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/27181, Karar No: 2014/15662, Tarih: 04.06.2014

**2. Ceza Dairesi         2013/27181 E.  ,  2014/15662 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlığa teşebbüs

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5237 sayılı TCK.nun 145. maddesinde yer alan “değer azlığı” kavramı, daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca ihtiyacı kadar ve değeri az olan malın alınması olup, somut olayda uygulanma olanağının bulunmadığının gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,04/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.