muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/4856, Karar No: 2018/15209, Tarih: 05.12.2018

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Öte yandan, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun(HMK) 190. Maddesinde, "İspat yükü, kanunda özel bir düzenleme bulunmadıkça, iddia edilen vakıaya bağlanan hukuki sonuçtan kendi lehine hak çıkaran tarafa aittir."; 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun(TMK) 6. maddesinde, "Kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça, taraflardan her biri, hakkını dayandırdığı olguların varlığını ispatla yükümlüdür." şeklinde yer alan hükümlerle, açılmış bir davada ispat yükünün kural olarak davacıya yüklendiği tartışmasızdır.

Somut olayda, davalıların savunmasında dava dışı 7249 ada 7 parsel sayılı sayılı 236m2 miktarlı arsa nitelikli taşınmazın 05.10.1989 tarihinde ... Belediyesinden davalı ... tarafından satın alındığı, davalının taşınmazı 13.08.1993 tarihinde mirasbırakan babasına satış suretiyle devrettiği, mirasbırakanın taşınmaz üzerinde bina bulunduğundan tüm mirasçılarının hak sahibi olmasını istediği için davalıdan taşınmazın devrini istediği ve bedelsiz temlik edildiğini belirttiği, dosya arasına alınan mirasbırakan tarafından imzalı tarihsiz vasiyetnamede bu taşınmaz üzerindeki binanın 1. katını oğlu ...’e, 2. katını oğlu ...’un eşi ve çocuklarına, 3. katı oğlu...e ve 4. katı eşine bıraktığı, mirasbırakanın bahse konu 7 parsel dışında ...’de adına kayıtlı 20 adet daha taşımazının bulunduğu, mal kaçırma amacı taşıyan mirasbırakanın anılan taşınmazları da davalılara devredebileceği, ne var ki böyle bir yola başvurmadığı da gözetildiğinde temlikin mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğu söylenemeyeceği gibi dosya kapsamındaki diğer deliller ile de davacıların iddiasını ispat ettiğinden bahsedilemez.

Hal böyle olunca, mirasbırakanın mal kaçırma amacı davacılar tarafından usulünce kanıtlanamadığından davanın reddine karar verilmesi gerekirken, delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru değildir.

Hal böyle olunca, mirasbırakanın mal kaçırma amacı davacılar tarafından usulünce kanıtlanamadığından davanın reddine karar verilmesi gerekirken, delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru değildir.

Davalıların yerinde bulunan temyiz itirazlarının kabulü ile, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 05/12/2018 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

-KARŞI OY-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve özellikle mirasbırakanın ölene kadar ... çalıştığı, mal satmaya ihtiyacının olmadığı, taşınmazı satması için haklı, ciddi ve makul bir nedenin bulunmadığı gibi davalıların, mülkiyeti davalı ...'e ait dava dışı üzerinde 3 katlı bina bulunan 7 parsel sayılı taşınmazın 13.08 1993 tarihinde murise bedelsiz devri karşılığında hakkın teslimi amacıyla dava konusu 6 parsel sayılı taşınmazın 20.07.2000 tarihinde bedelsiz davalılara devredildiği savunmasını ispatlayamadıkları, tüm tanıkların davalıların her iki temlik tarihinde de taşınmaz alacak; üzerine bina yapacak ekonomik güçlerinin olmadığına ilişkin beyanları gözetildiğinde temlikin mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğu saptanmakla verilen kabul kararı onanmalıdır. Çoğunluğun görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2020/1424, Karar No: 2020/4410, Tarih: 16.12.2020

**4. Hukuk Dairesi         2020/1424 E.  ,  2020/4410 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Davacı ... Hafriyat San ve Tic. Ltd. Şti. vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... Hafriyat İnş. Taah. Tic. ve San. Ltd. Şti. ve ... aleyhine 04/02/2014 gününde verilen dilekçe ile trafik kazası sonucu oluşan hasar nedeniyle maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 31/01/2019 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili ve davalılardan ... Hafriyat İnş. Taah. Tic. ve San. Ltd. Şti. vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve bozmanın kapsamı dışında kalarak kesinleşmiş olan yönlere ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesi olanağı bulunmamasına göre davalılardan ... Hafriyat İnş. Taah. Tic ve San Ltd Şti’nin tüm temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davacının, davalılardan ...’e yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Davacı vekili; 21/11/2013 tarihinde davalılardan şirkete ait olup diğer davalı ... tarafından sevk ve idare edilen aracın, kırmızı ışıkta bekleyen müvekkiline ait araca arkadan çarptığını, çarpmanın etkisiyle müvekkilinin aracının önündeki araca vurduğunu, meydana gelen kazada müvekkiline ait araçta ağır hasar oluştuğunu ve aracın uzun süre serviste kaldığını, kaza nedeniyle araçta değer kaybı meydana geldiğini, ayrıca tamirat süresince aracı kullanamaması nedeniyle ikame araç zararının olduğunu belirterek oluşan maddi zararın tazminini talep etmiştir.

Davalılar, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, değer kaybı ve ikame araç zararı yönünden davanın kısmen kabulüne dair verilen ilk kararın, Yargıtay 17. Hukuk Dairesinin 09/03/2016 tarihli, 2015/15822 esas ve 2016/2997 karar sayılı ilamı ile bozulması üzerine bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda, alınan bilirkişi raporlarına itibar edilerek meydana gelen kaza nedeniyle davacıya ait araçta değer kaybı oluşmadığı, davacının yalnızca tamir süresince aracı kullanamamasından doğan zararının olduğu gerekçesiyle ikame araç zararı yönünden davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Bir davada mahkemenin veya tarafların yapmış oldukları bir usul işlemi nedeniyle taraflardan biri lehine, dolayısıyla diğeri aleyhine doğan ve gözetilmesi zorunlu olan hakka, usulü kazanılmış hak denilir. Bu nedenle, mahkeme kararının, Yargıtay ilgili hukuk dairesi tarafından bozulmasından ve yerel mahkemece bozmaya uyulmasından sonra, mahkemece,

hükmün Yargıtay bozma kararı dışında kalarak kesinleşmiş olan kısımları hakkında yeni bir karar verilemez.

Bir davada mahkemenin veya tarafların yapmış oldukları bir usul işlemi nedeniyle taraflardan biri lehine, dolayısıyla diğeri aleyhine doğan ve gözetilmesi zorunlu olan hakka, usulü kazanılmış hak denilir. Bu nedenle, mahkeme kararının, Yargıtay ilgili hukuk dairesi tarafından bozulmasından ve yerel mahkemece bozmaya uyulmasından sonra, mahkemece,

hükmün Yargıtay bozma kararı dışında kalarak kesinleşmiş olan kısımları hakkında yeni bir karar verilemez.

Her ne kadar mahkemece bozma ilamına uyulduğu belirtilmiş ise de, bozma ilamına aykırı davranılmıştır. Şöyle ki; mahkemece değer kaybı ve ikame araç zararı yönünden davanın kısmen kabulüne dair verilen ilk karar, davalılardan şirket tarafından temyiz edilmiş ve Yargıtay 17. Hukuk Dairesinin 09/03/2016 tarihli, 2015/15822 esas ve 2016/2997 karar sayılı ilamı ile meydana gelen zarar hususunda denetime elverişli bilirkişi raporu alınması gerektiği gerekçesiyle bozulmuştur. Davalılardan ... tarafından değer kaybı ve ikame araç zararı yönünden davanın kısmen kabulüne dair verilen ilk karar, temyiz edilmeyerek kesinleşmiş ve davacı yararına da usulü kazanılmış hak oluşmuştur.

Şu durumda; mahkemece davalılardan ... hakkında, davacı lehine oluşan usulü kazanılmış hak gözetilmeksizin anılan davalı yönünden de değer kaybının oluşmadığı kabul edilerek yalnızca ikame araç zararı yönünden davanın kısmen kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya uygun değildir. Kararın açıklanan nedenle bozulması gerekir.

3) Davacının, davalılardan ... Hafriyat İnş. Taah. Tic ve San Ltd Şti’ye yönelik temyiz itirazlarına gelince;

a) Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

b) Davacının diğer temyiz itirazlarına gelince;

Davanın kısmen kabulüne dair verilen ilk kararın bozulması üzerine alınan 12/04/2017 tarihli bilirkişi raporunda, 01/06/2015 tarihinde yürürlüğe giren Karayolları Motorlu Araçlar Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası Genel Şartları hükümleri doğrultusunda araçta değer kaybı oluşmadığı belirtilmiş; itirazlar üzerine alınan 03/09/2018 tarihli bilirkişi raporunda ise davacıya ait aracın dava konusu kazadan önce birkaç defa kazaya karıştığı, bu nedenle araçta değer kaybı meydana gelmediği yönünde görüş bildirilmiştir. Mahkemece de 03/09/2018 tarihli bilirkişi raporu hükme esas alınmıştır.

Dava konusu olay 2013 yılında meydana gelmiş olup Karayolları Motorlu Araçlar Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası Genel Şartları 01/06/2015 tarihinde yürürlüğe girmiştir. Dolayısıyla dava konusu olayda Karayolları Motorlu Araçlar Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası Genel Şartları’nın uygulanması mümkün değildir. Öte yandan davacıya ait aracın tramer kayıtlarına göre dava konusu olaydan önce de kazaya karıştığı, bu kazalar nedeniyle davacının aracının hangi parçalarının hasarlandığı, hasarın ağır mı? Hafif mi olduğu? hasarın aracın değerini nasıl etkilediği hususlarında bilgi ve belge bulunmadığı anlaşılmaktadır. Bununla beraber, olayın oluş şekli, kazanın niteliği ve aracın tamirine yönelik servis kayıtları incelendiğinde dava konusu olay nedeniyle davacının aracının bir miktar değer kaybına uğrayacağı da açıktır.

Şu durumda mahkemece, ilgili sigorta şirketlerinden, davacının aracının daha evvel karıştığı kazalara ilişkin hasar dosyaları da getirtilmek suretiyle yeniden bilirkişi incelemesi yapılarak davacının aracında meydana gelen değer kaybının tespit edilmesi ve sonucuna göre karar verilmesi gerekir. Eksik incelemeye dayalı yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş ve kararın açıklanan nedenlerle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda (2 ve 3/b) bentlerinde açıklanan nedenlerle davacı yararına BOZULMASINA, davacının diğer temyiz itirazlarının 3/a bendinde, davalılardan ... Hafriyat İnş. Taah. Tic ve San Ltd Şti’nin tüm temyiz itirazlarının 1. bentte gösterilen nedenlerle reddine ve davacıdan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 16/12/2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/13951, Karar No: 2023/3061, Tarih: 12.05.2023

**1. Ceza Dairesi         2022/13951 E.  ,  2023/3061 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

KARAR: İtirazın kabulüne

Nitelikli yağma, nitelikli hırsızlık, mala zarar verme ve muhtelif suçlardan ... 6. Ağır Ceza Mahkemesinin, 06.01.2015 tarihli ve 2015/8 değişik iş sayılı içtima kararı ile 12 yıl 19 ay 15 gün hapis cezasına hükümlü ...’in bu cezasının infazı sırasında anılan Mahkemenin 03.06.2016 tarihli ve 2016/769 değişik iş sayılı kararıyla 27.04.2016 tarihinden itibaren şartla tahliye edilmesini müteakip, hükümlünün 21.08.2018 tarihinde işlemiş olduğu suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçundan ... 10. Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.04.2018 tarihli ve 2018/140 Esas,

2018/257 Karar sayılı kararıyla 6 ay hapis cezası ile cezalandırılması sebebiyle, şartla tahliye kararının geri alınmasına ve hükümlünün ikinci suçu işlediği 21.08.2018 tarihi ile bihakkın tahliye tarihi olan 23.10.2020 tarihleri arasındaki cezasının aynen infazına dair ... 6. Ağır Ceza Mahkemesinin, 04.02.2019 tarihli ve 2019/50 değişik iş sayılı kararının infazı devam ederken, denetim süresi içerisinde işlenen suçun uzlaştırma hükümleri yönünden uyarlama yargılaması yapılmak üzere ... 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 03.12.2019 tarihli ve 2018/140 Esas, 2018/257 Karar sayılı kararıyla infazının durdurulması sebebiyle, hükümlü hakkındaki şartla tahliye kararının geri alınmasına dair kararın kaldırılmasına ve infaz evrakının bila ikmal iadesine ilişkin ... 6. Ağır Ceza Mahkemesinin 07.01.2020 tarihli ve 2020/8 değişik iş sayılı kararı sonrasında, hükümlü hakkındaki ... 26. Asliye Ceza Mahkemesinin 12.05.2015 tarihli ve 2014/458 Esas, 2015/214 Karar sayılı kararı ile hükmedilen adlî para cezasından çevrilen hapis cezasının infazı sırasında hükümlünün 10/06/2018 tarihinde işlemiş olduğu hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan ... 62. Asliye Ceza Mahkemesinin 10.04.2019 tarihli ve 2018/479 Esas, 2019/276 Karar sayılı kararıyla 9 ay hapis cezası ile cezalandırılması sebebiyle, şartla tahliye kararının geri alınmasına ve hükümlünün ikinci suçun işlendiği 10.06.2018 tarihinden itibaren başlamak üzere denetim süresinde işlediği suçun cezası olan 9 ay hapis cezasının iki katı olan 18 aylık sürenin bihakkın tahliye tarihini geçmeyecek şekilde aynen çektirilmesine dair ... 1. İnfaz Hâkimliğinin 11.03.2021 tarihli ve 2021/3868 Esas, 2021/4294 Karar sayılı kararını takiben, ikinci suçun denetim süresinin bitmesinden sonra işlendiği ve şartla tahliyenin geri alınamayacağından bahisle ek karar verilmesine yönelik ... Cumhuriyet Başsavcılığının talebinin reddine ilişkin ... 1. İnfaz Hâkimliğinin 01.07.2021 tarihli ve 2021/3868 Esas, 2021/4294 Karar sayılı ek kararına karşı hükümlü tarafından yapılan itirazın ikinci suçun denetim süresinin bitmesinden sonra işlendiği ve şartla tahliyenin geri alınamayacağından bahisle kabulü ile anılan kararın kaldırılmasına dair ... 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 19.08.2021 tarihli ve 2021/1854 değişik iş sayılı kararı ile ilgili olarak;

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 12.10.2022 tarihli ve 94660652-105-34-497-2022-Kyb sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 30.11.2022 tarihli ve 2022/131363 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü;

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 30.11.2022 tarihli ve 2022/131363 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 18.09.2007 tarihli ve 2007/1-214-181 sayılı kararında belirtildiği üzere infaza ilişkin lehe oluşan hataların kazanılmış hakka konu olmayacağı gözetilerek yapılan incelemede,

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 30.11.2022 tarihli ve 2022/131363 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 18.09.2007 tarihli ve 2007/1-214-181 sayılı kararında belirtildiği üzere infaza ilişkin lehe oluşan hataların kazanılmış hakka konu olmayacağı gözetilerek yapılan incelemede,

5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun’un 107 nci maddesinin altıncı fıkrasında yer alan, "Koşullu salıverilen hükümlünün tâbi tutulacağı denetim süresi, yukarıdaki fıkralara göre infaz kurumunda geçirilmesi gereken süre kadardır. Ancak süreli hapislerde hakederek tahliye tarihini geçemez." şeklindeki, anılan Kanun'un 107 nci maddesinin 12 nci fıkrasında yer alan, "Koşullu

salıverilen hükümlünün, denetim süresinde hapis cezasını gerektiren kasıtlı bir suç işlemesi veya kendisine yüklenen yükümlülüklere, infaz hâkiminin uyarısına rağmen, uymamakta ısrar etmesi hâlinde koşullu salıverilme kararı geri alınır." şeklindeki ve yine aynı Kanun'un 107 nci maddesinin 13 ncü fıkrasında yer alan, "Koşullu salıverilme kararının geri alınması hâlinde hükümlünün; (a) Sonraki suçu işlediği tarihten itibaren başlamak ve hak ederek tahliye tarihini geçmemek koşuluyla sonraki işlediği her bir suç için verilen hapis cezasının iki katı sürenin, b) (Değişik: 25/5/2005-5351/8 md.) Yükümlülüklerine aykırı davranması hâlinde, bu yükümlülüklere uymama tarihi ile hak ederek salıverilme tarihi arasındaki süreyi geçmemek koşuluyla ihlalin niteliğine göre takdir edilecek bir sürenin, Ceza infaz kurumunda aynen çektirilmesine karar verilir. Koşullu salıverilme kararının geri alınmasından sonra aynı hükmün infazı ile ilgili bir daha koşullu salıverilme kararı verilmez." şeklindeki ve 107 nci maddenin 14 ncü fıkrasında yer alan, "Denetim süresi yükümlülüklere uygun ve iyi hâlli olarak geçirildiği takdirde, ceza infaz edilmiş sayılır" şeklindeki hükümlere göre hükümlünün belirlenen denetim süresi içerisinde tekrar suç işlemesi halinde koşullu salıverilmenin geri alınabileceği,

Dosya kapsamına göre, ... 1. İnfaz Hâkimliğinin 01.07.2021 tarihli ve 2021/3868 Esas, 2021/4294 Karar sayılı ek kararına yönelik itiraz üzerine yapılan inceleme neticesinde, ... 1. Ağır Ceza Mahkemesince ikinci suçun denetim süresinin bitmesinden sonra işlendiği ve şartla tahliyenin geri alınamayacağından bahisle kabulüne karar verilmiş ise de,

Dosya kapsamına göre, ... 1. İnfaz Hâkimliğinin 01.07.2021 tarihli ve 2021/3868 Esas, 2021/4294 Karar sayılı ek kararına yönelik itiraz üzerine yapılan inceleme neticesinde, ... 1. Ağır Ceza Mahkemesince ikinci suçun denetim süresinin bitmesinden sonra işlendiği ve şartla tahliyenin geri alınamayacağından bahisle kabulüne karar verilmiş ise de,

Hükümlünün ... 6. Ağır Ceza Mahkemesinin 06.01.2015 tarihli ve 2015/8 değişik iş sayılı içtima kararı ile verilen 12 yıl 19 ay 15 gün hapis cezasının infazı için ilk kez ceza infaz kurumuna 02.03.2013 tarihinde alındığı, Kocaeli Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından düzenlenen 05.11.2015 tarihli ve 2015/5-8542, 8543, 8544, 8545 sayılı müddetnameye göre hakederek tahliye tarihinin 23.10.2020 ve koşullu salıverilme tarihinin ise 27.04.2016 olarak belirlenmesi akabinde, hükümlünün ... 6. Ağır Ceza Mahkemesinin, 03.06.2016 tarihli ve 2016/769 değişik iş sayılı kararıyla 27.04.2016 tarihinden itibaren koşullu salıverilmesine karar verildiği,

15.04.2020 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7242 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun ile 5275 sayılı Kanun'un 107 nci maddesinin ikinci fıkrası "Ağırlaştırılmış müebbet hapis cezasına mahkûm edilmiş olanlar otuz yılını, müebbet hapis cezasına mahkûm edilmiş olanlar yirmidört yılını, diğer süreli hapis cezalarına mahkûm edilmiş olanlar cezalarının yarısını infaz kurumunda çektikleri takdirde, koşullu salıverilmeden yararlanabilirler." şeklinde yeniden düzenlenmiş ise de, anılan düzenleme yürürlüğe girmeden önce hükümlünün şartla tahliye olduğu, bihakkın tahliye tarihinin ise 23/10/2020 olarak belirlendiği, bu halde "sonradan yürürlüğe giren infaza ilişkin bu kanun değişikliğinin şartla tahliye edilmiş olan hükümlüyü etkilemeyeceği, sürelerdeki azalmanın hükümlüye kazanılmış bir hak vermeyeceği,", mevcut infaz rejimine göre hükümlünün şartla tahliye süresinin doğru oran üzerinden indirim yapılmak suretiyle yerine getirildiği, ayrıca bihakkın tahliye tarihinin de değişmeyeceği nazara alındığında, denetim süresi içerisinde suç işleyen hükümlünün şartla tahliyesinin geri alınmasına karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığı gözetilmeden, itirazın reddi yerine yazılı şekilde kabulüne karar verilmesinde isabet görülmemiştir.”

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309 ncu maddesinin, (1), (2) ve (3) ncü fıkraları;

(1) Hâkim veya mahkeme tarafından verilen ve istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşen karar veya hükümde hukuka aykırılık bulunduğunu öğrenen Adalet Bakanlığı, o karar veya hükmün Yargıtayca bozulması istemini, yasal nedenlerini belirterek Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına yazılı olarak bildirir.

(2) Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı, bu nedenleri aynen yazarak karar veya hükmün bozulması istemini içeren yazısını Yargıtayın ilgili ceza dairesine verir.

(1) Hâkim veya mahkeme tarafından verilen ve istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşen karar veya hükümde hukuka aykırılık bulunduğunu öğrenen Adalet Bakanlığı, o karar veya hükmün Yargıtayca bozulması istemini, yasal nedenlerini belirterek Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına yazılı olarak bildirir.

(2) Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı, bu nedenleri aynen yazarak karar veya hükmün bozulması istemini içeren yazısını Yargıtayın ilgili ceza dairesine verir.

(3) Yargıtayın ceza dairesi ileri sürülen nedenleri yerinde görürse, karar veya hükmü kanun yararına bozar.

2. 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un, 15.04.2020 tarihinde yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun'un 48 ... maddesiyle değişik 107 nci maddesinin 13 üncü fıkrası "Koşullu salıverilme kararının geri alınması hâlinde hükümlünün; a) Sonraki suçu işlediği tarihten itibaren başlamak ve hak ederek tahliye tarihini geçmemek koşuluyla sonraki işlediği her bir suç için verilen hapis cezasının iki katı sürenin, b) (Değişik: 25.5.2005-5351/8 md.) Yükümlülüklerine aykırı davranması hâlinde, bu yükümlülüklere uymama tarihi ile hak ederek salıverilme tarihi arasındaki süreyi geçmemek koşuluyla ihlalin niteliğine göre takdir edilecek bir sürenin, Ceza infaz kurumunda aynen çektirilmesine karar verilir."

Şeklinde düzenlenmiştir.

3. 7242 sayılı Kanun'un 48 ... maddesi ile değişiklik yapılmadan önceki 5275 sayılı Kanun'un 107 nci maddesinin altıncı fıkrasında "Koşullu salıverilen hükümlünün tâbi tutulacağı denetim süresi, yukarıdaki fıkralara göre infaz kurumunda geçirilmesi gereken sürenin yarısı kadardır. Ancak süreli hapislerde hakederek tahliye tarihini geçemez." aynı Kanun'un 107 nci maddesinin 12 nci fıkrasında "Koşullu salıverilen hükümlünün, denetim süresinde hapis cezasını gerektiren kasıtlı bir suç işlemesi... hâlinde koşullu salıverilme kararı geri alınır." 14 üncü fıkrasında “Denetim süresi yükümlülüklere uygun ve iyi hâlli olarak geçirildiği takdirde, ceza infaz edilmiş sayılır.” şeklindeki düzenlemelere göre koşullu salıverilmesine karar verilen hükümlünün denetim süresinin, anılan maddenin diğer fıkralarına göre belirlenecek infaz kurumunda geçirilmesi gereken sürenin yarısı olacağı ve denetim süresinin yükümlülüklere uygun ve iyi halli olarak geçirilmesi durumunda cezanın infaz edilmiş sayılması gerektiği anlaşılmaktadır.