muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/950, Karar No: 2019/1280, Tarih: 25.02.2019

**1. Hukuk Dairesi         2018/950 E.  ,  2019/1280 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 16. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasındaki görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın reddine ilişkin verilen kararın davacı vekili tarafından istinafı üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun kabulü ile ilk derece mahkemesi kararının ortadan kaldırılarak davanın kabulüne dair verilen karar davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla, Tetkik Hakimi ...’un raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Davacı, ortak mirasbırakanları ...'ya ait 3 parsel sayılı taşınmazı, davalının, mirasbırakanın yaşlılığından faydalanarak ve kandırarak adına tescil ettirdiğini, yapılan temlikin muvazaalı olduğunu ve miras hakkından mahrum edildiğini ileri sürerek, tapu kaydının iptali ile miras payı oranında adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, dava konusu taşınmazı bedeli karşılığı satın aldığını, hak düşürücü sürenin geçtiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece iddiaların ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine ilişkin olarak verilen kararın davacı vekili tarafından istinafı üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun kabulü ile ilk derece mahkemesi hükmünün ortadan kaldırılarak davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; mirasbırakan ...’nun, 225 ada 3 parsel sayılı taşınmazını 18.07.2000 tarihinde davalı oğluna satış suretiyle devrettiği, 1925 doğumlu mirasbırakanın 27.05.2004 tarihinde öldüğü, geride mirasçı olarak davacı oğlu Bahtiyar, davalı oğlu ...ile dava dışı oğlu ..., kızları ..., ... ve ...’ın kaldıkları anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 01.04.1974 tarih 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunun 706., Türk Borçlar Kanunun 237. (Borçlar Kanunun 213.) ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Öte yandan, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun(HMK) 190. Maddesinde, "İspat yükü, kanunda özel bir düzenleme bulunmadıkça, iddia edilen vakıaya bağlanan hukuki sonuçtan kendi lehine hak çıkaran tarafa aittir."; 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun(TMK) 6. maddesinde, "Kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça, taraflardan her biri, hakkını dayandırdığı olguların varlığını ispatla yükümlüdür." şeklinde yer alan hükümlerle, açılmış bir davada ispat yükünün kural olarak davacıya yüklendiği tartışmasızdır.

Somut olayda, davacı tanığı ... tarafların kardeşi olup, satış hakkında bilgisi olmayıp, ancak mirasbırakanın mal satmaya ihtiyacı olmadığını, davalının da alım gücüne sahip olmadığını bildirmiş,yine tanık olarak dinlenen tarafların kardeşleri ..., ... ve ... ise; mirasbırakanın paraya ihtiyacı olduğunu, taşınmazın davalıya satıldığını, hatta pazarlığın davacı ... tarafından yapıldığını, işlemin gerçek satış olduğunu bildirmişlerdir.Bölge Adliye Mahkemesi kararının gerekçesinde ...’in ifadesine üstünlük tanımış,yine tarafların kardeşi olan kızkardeşlerin ifadelerini tartışmamıştır.Her ne kadar diğer mirasçıların bu satıştan haberdar olmadıkları gerekçe yapılmış ise de mirasçı kız kardeşler, satıştan herkesin haberdar olup, pazarlığın da davacı ... tarafından yapıldığını beyan etmişlerdir.Tanıklar mirasbırakanın diğer mirasçılardan mal kaçırmasını gerektirir somut bir bilgi de vermemişlerdir.Mirasbırakanın başka taşınmazlarının olduğu yine kararın gerekçesinde de yer almıştır.Tüm bu somut olgular birlikte değerlendirildiğinde işlemin gerçek satış olduğu sonucuna varılmaktadır. Salt bedeller arasındaki oransızlıkta tek başına muvazaanın delili değildir.

Bu durumda da, toplanan deliller ve yukarıda değinilen ilkeler birlikte değerlendirildiğinde temliğin mal kaçırmak amaçlı ve muvazaalı olduğu iddiasının ispat edilmediği sabittir.

Hal böyle olunca, davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile kabulüne karar verilmesi doğru değildir.

Bu durumda da, toplanan deliller ve yukarıda değinilen ilkeler birlikte değerlendirildiğinde temliğin mal kaçırmak amaçlı ve muvazaalı olduğu iddiasının ispat edilmediği sabittir.

Hal böyle olunca, davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile kabulüne karar verilmesi doğru değildir.

Davalının yerinde bulunan temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 373/1-a maddesi uyarınca ... Bölge Adliye Mahkemesi 16.Hukuk Dairesi kararının BOZULMASINA, HMK'nın 373/2 maddesi gereğince dosyanın kararı veren ... Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi'ne gönderilmesine, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 25.02.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/32616, Karar No: 2013/21578, Tarih: 26.09.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/32616 E.  ,  2013/21578 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 89/4, 62, 50/1-a, 52/4, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet.

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK’nın 61/1 ve 22/4. madde ve fıkralarında yer alan ölçütlerden olan failin kusuru, suçun işleniş biçimi ile suçun işlendiği yer ve zaman nazara alınmak suretiyle TCK’nın 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerekirken, sanığın asli ve tam kusurlu olduğunun teknik verilere dayalı olarak mahkemece de kabul edildiği somut olayda, sanığın taksirinin yoğunluğu gözetilerek, alt sınır aşılarak hak ve nasafete uygun bir ceza yerine alt sınırdan ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına ve oluşa göre, sanığın atılı suçu kabul etmediğine, kastı olmadığına, fazla ceza verildiğine ilişkin diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Hapis cezasından çevrilen gün para cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilmesi sırasında adli para cezasının belirlenmesinde esas alınan tam gün sayısının gösterilmemiş olması ve paraya çevirme işleminde uygulanan 5237 sayılı TCK’nın 52/2. maddesinin gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 232/6. maddesine ve TCK 52-3 maddesine aykırı davranılması,

2- Hükmolunan para cezasının taksitlendirilmesi sırasında taksit aralığının gösterilmemiş olması,

3- 5237 sayılı TCK'nın 52/4 maddesi uyarınca, hapis cezasından çevrilen adli para cezasının taksitlendirilmesi sırasında, "ödenmeyen adli para cezalarının hapse çevrileceği" hususuna hükümde yer verilmemiş olması,

2- Hükmolunan para cezasının taksitlendirilmesi sırasında taksit aralığının gösterilmemiş olması,

3- 5237 sayılı TCK'nın 52/4 maddesi uyarınca, hapis cezasından çevrilen adli para cezasının taksitlendirilmesi sırasında, "ödenmeyen adli para cezalarının hapse çevrileceği" hususuna hükümde yer verilmemiş olması,

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, bu hususların yeniden yargılama yapılmaksızın aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasının dördüncü paragrafında yer alan “beher günü” ibaresinden önce gelmek üzere “150 gün adli para cezasına çevrilmesine ve bu cezanın 5237 sayılı TCK’nın 52/2 maddesi gereğince” ibaresinin yazılması; beşinci paragrafında yer alan “20 eşit taksit halinde” ibaresinden önce gelmek üzere "birer ay ara ile" ibaresinin yazılması ve beşinci paragrafının sonuna "ödenmeyen adli para cezalarının hapse çevrileceğinin sanığa ihtarına" ibaresinin yazılması, hükümdeki usul ve kanuna uygun bulunan sair hususların aynen bırakılmasına karar verilmek suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 26.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2183, Karar No: 2017/11659, Tarih: 11.09.2017

**3. Hukuk Dairesi         2017/2183 E.  ,  2017/11659 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalı ... ile dava konusu taşınmaz ve üzerindeki sera alanının beş yıllığına kiralanması hususunda 18.01.2012 tarihli encümen kararı gereğince anlaşıldığını, uzun süreli kira ilişkisine güvenerek seracılık faaliyetlerini yürütebilmek için gerekli yapıları inşa ettiğini, kira ilişkisi devam ederken ... Milli Emlak Müdürlüğü'nce söz konusu kiralama işleminde davalı ...'nın yetkisiz olduğunu belirterek tahliyesi yönünde 19.07.2013 tarihli yazı ile bildirim yapıldığını, icra kanalıyla tahliye ve yıkım tehdidi karşısında kira konusu taşınmazı terk etmek zorunda kaldığını ve ... 1.Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2013/102 D.iş esas sayılı dosyası ile delil tespiti yaptığını, davalının kiralama sözleşmesinden doğan borçlarını yerine getirmemesi nedeniyle, kira sözleşmesi süresince elde edeceği kârdan mahrum kalarak zarar gördüğünü belirterek uğradığı zararın şimdilik 10.000,00 TL sinin avans faizi ile birlikte davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı, davacı ile aralarında kira ilişkisi bulunmadığını, dava konusu yerin davalıya tahsis edildiğini, kullanım ve tasarruf yetkisinin olduğunu, 3. kişi idarenin ihtarları ile tahliyenin gerçekleşmesinde kusurun davacıda olduğunu belirterek davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, faydalı ve zorunlu masraflar yönünden kiracı tarafından yapılan ve kiraya verenin uhdesinde bırakılan imalatlar yönünden yapılmış ve kargir yapı ve örgü çit imalatının toplam değeri (yıpranma payı düşülerek) 11.953,6 TL, mahrum kalınan karın ise sözleşmede anılan bir adet yumuşak örtülü sera yönünden, fesih tarihinden sözleşmenin bitimi kararlaştırılan tarihe kadar 45.000,00 TL olarak hesaplanmış, davacı davayı ıslah etmemiş talepten fazlaya hükmedilemeyeceğinden davanın talep edilen 10.000.-TL alacak miktarı yönünden kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava tarihinde yürürlükte bulunan TBK.nun 112. (818 sayılı Borçlar Yasasının 96.) maddesine göre alacaklının, borçludan borcun hiç veya gereği gibi ifa edilmemesi nedeniyle tazminat isteyebilmesi için, bu yüzden bir zarara uğramış olması gerekir. Sözleşmeden kaynaklanan zarar müspet zarar olacağı gibi, menfi zarar da olabilir.

Dava tarihinde yürürlükte bulunan TBK.nun 112. (818 sayılı Borçlar Yasasının 96.) maddesine göre alacaklının, borçludan borcun hiç veya gereği gibi ifa edilmemesi nedeniyle tazminat isteyebilmesi için, bu yüzden bir zarara uğramış olması gerekir. Sözleşmeden kaynaklanan zarar müspet zarar olacağı gibi, menfi zarar da olabilir.

Müspet zarar; borçlu edayı gereği gibi ve vaktinde yerine getirseydi alacaklının mameleki ne durumda olacak idiyse, bu durumla eylemli durum arasındaki farktır. Diğer bir anlatımla, müspet zarar, sözleşmenin hiç veya gereği gibi yerine getirilmemesinden doğan zarardır kuşkusuz kâr mahrumiyetini de içine alır. Kâr kaybı, kardan mahrum kalma karşılığı meydana gelen zarardır. Genelde sözleşmeyi kusuruyla fesheden taraftan istenir. Aslında kâr kaybı açısından kârdan yoksun kalan tarafın malvarlığında kusurlu fesihten önce ve sonra bir değişiklik yoktur. Burada kârdan yoksun kalan kusurlu fesih yüzünden mal varlığında ileride meydana gelecek çoğalmadan mahrum kalır. Kâr kaybı zararının müspet zarar kapsamında bulunduğu şüphesizdir. Ancak mahkemece kâr kaybı hesabı yapılırken davacı kiracının dava konusu kiralanan ile aynı vasıf ve özelliklere sahip başka bir taşınmazı aynı şartlarda ne kadar sürede kiralayabileceği bilirkişi aracılığıyla tespit edilerek bu süre ile sınırlı olarak kâr kaybı alacağına hükmedilmesi gerekir.

Somut olayda; Davacının talebinin faydalı ve zorunlu masraflarla ilgili olmayıp sözleşmenin erken feshi nedeni ile uğranılan kar kaybına ilişkin olduğu ve buna hükmedildiği anlaşılmaktadır. Taraflar arasında 18.01.2012 tarihli 5 yıl süreli kira sözleşmesi kurulduğu, davacı tarafından ise dava dışı idarenin ihtarı üzerine sözleşmenin tek taraflı olarak feshedildiği ihtilafsızdır. Mahkemece yapılacak iş; öncelikle 6098 sayılı Türk Borçlar Kanun'unun 358.maddesi delaletiyle 309.maddesi hükmü de değerlendirilerek davacı kıracının kira sözleşmesini tek taraflı feshinde haklılığı üzerinde durularak sonucuna göre davacı- kiracının, sözleşmenin feshinde haklı olması halinde davacının aynı şart ve koşullarda kiracı olarak faaliyetini yürütebileceği aynı nitelikli başka bir taşınmazı hangi sürede yeniden kiralayabileceğine ilişkin sürenin tespiti ve bu süreyle sınırlı olarak davacı kiracının kâr kaybına ilişkin maddi zararının bilirkişi marifeti ile belirlenmesi ve davalı kiraya verenin bu süreye ilişkin maddi zarardan sorumlu tutulması gerekirken yazılı şekilde bu süre belirlenmeden davacı kiracının üretim yapamadığı son 3 yıla ilişkin mahrum kaldığı kazanç kaybının hesaplanması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 11/09/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/305, Karar No: 2008/315, Tarih: 09.04.2008

**Hukuk Genel Kurulu         2008/9-305 E.  ,  2008/315 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 13. İş Mahkemesi

TARİHİ : 19/02/2008

Taraflar arasındaki “fazla çalışma ücret alacağı” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Ankara 13. İş Mahkemesince davanın kısmen kabulüne dair verilen 27.06.2007 gün ve 1093-362 sayılı kararın incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 9.Hukuk Dairesinin 14.11.2007 gün ve 33929-34077 sayılı ilamı ile, (.....1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı dava dilekçesinde, belirttiği saatlerde çalışarak fazla mesai yaptığını iddia etmiştir. Davacı delil olarak sadece davalı işverenin kayıtlarına dayanmıştır, işveren kayıtlarında ise davacının fazla çalışma yaptığına dair herhangi bir delil bulunmamaktadır.

Bilirkişi tarafından davacının dava dilekçesinde belirtilen çalışma şeklinden farklı bir çalışma yaptığı kabul edilerek hesaplama yapılmış, mahkemece bu rapora itibar edilerek anılan alacak hüküm altına alınmıştır.

İspat yükü kendisinde olan davacı dava dilekçesinde belirttiği şekilde fazla çalışma yaptığını kanıtlayamadığı halde davanın reddi yerine yazılı şekilde kabulüne karar verilmesi hatalıdır...) gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN: Taraf vekilleri

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

I-Davacı vekilinin önceki hükme yönelik temyiz itirazlarının tümü Özel Dairece reddedilmiş olmakla, direnme kararını temyizde hukuki yararı bulunmamaktadır. Bu nedenle, davacı vekilinin temyiz dilekçesinin reddi gerekir.

II- Davalı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde:

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bozma kararında açıklanan gerektirici nedenlere göre, Hukuk Genel Kurulu’nca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken,önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır. Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

SONUÇ:1-Birinci bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz dilekçesinin hukuki yarar yokluğundan REDDİNE,

2-İkinci bentte gösterilen nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı H.U.M.K.nun 429. Maddesi

gereğince BOZULMASINA,

istek halinde temyiz peşin harçlarının geri verilmesine, 09.04.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/36701, Karar No: 2016/2343, Tarih: 16.02.2016

**13. Ceza Dairesi         2014/36701 E.  ,  2016/2343 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2014/1469

MAHKEMESİ : İstanbul 34. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 26/09/2013

NUMARASI : 2011/439 (E) ve 2013/449 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanık ... ...’un yokluğunda verilen kararın savunmasında belirttiği, aynı zamanda mernis kayıtlarındaki adresinde, aynı konutta ikamet eden annesine 09.11.2013 tarihinde tebliğ edildiği, sanığın bir haftalık temyiz süresini geçirdikten sonra 20.11.2013 tarihinde hükmü temyiz ettiği, mahkemece 25.11.2013 tarih, 2011/439-2013/449 sayılı ek kararla sanığın temyiz isteminin süresinde olmadığından reddine karar verildiği, anılan ek kararın aynı konutta ikamet eden babasına 10.12.2013 tarihinde tebliğ edildiği ve sanığın ek kararı süresinde temyiz etmediği anlaşılmakla; hakkında beraat kararı verilen sanık ... ... lehine vekalet ücreti hükmedilmemesi üzerine sanık müdafiinin yaptığı temyiz istemine hasren yapılan incelemede;

Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 13/5. maddesi uyarınca, kendisini vekil ile temsil ettirip beraat eden sanık ... ... yararına maktu avukatlık ücretine hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektîrmiş, sanık ... ... müdafiinin temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasına "Hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 13/5. maddesi uyarınca 1.320 TL vekalet ücretinin hazineden alınarak sanık ... ...’a verilmesine" cümlesinin eklenmesi suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 16.02.2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/9135, Karar No: 2022/13256, Tarih: 27.10.2022

**10. Hukuk Dairesi         2022/9135 E.  ,  2022/13256 K.**

**"İçtihat Metni"**

Bölge Adliye

Mahkemesi : ... Bölge Adliye Mahkemesi 33. Hukuk Dairesi

No :

Dava, meslekte kazanma güç kayıp oranının tespiti istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne dair verilen karara karşı davalılar vekilleri tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi 33. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi 33. Hukuk Dairesince verilen kararın, davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddî delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, 27/10/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/23741, Karar No: 2014/7652, Tarih: 21.04.2014

**11. Ceza Dairesi         2012/23741 E.  ,  2014/7652 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2011/355167

MAHKEMESİ : İzmir(Kapatılan) 22. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 08/06/2011

NUMARASI : 2010/520 (E) ve 2011/326 (K)

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet