muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/13626, Karar No: 2010/15957, Tarih: 12.05.2010

**2. Ceza Dairesi         2009/13626 E.  ,  2010/15957 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2007/168610

MAHKEMESİ : Bursa 8. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 05/04/2007

NUMARASI : 2007/321 Karar - 2006/457 Esas

SUÇ : Elektrik Hırsızlığı

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5237 Sayılı TCK.nun 145.maddesinde yer alan "değer azlığı" kavramı daha çoğunu alabilme olanağı varken, yalnızca ihtiyacı kadar ve değeri az olan malın alınmasını ifade ettiği ve somut olayda uygulanma olanağı bulunmadığı gözetilmeden, sanık hakkında kullanılan elektriğin değerinin azlığı nedeniyle yazılı şekilde ceza vermekten vazgeçilmesine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 12/05/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/10424, Karar No: 2010/11892, Tarih: 10.11.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/10424 E.  ,  2010/11892 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ERZİN ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 18/05/2010

Taraflar arasında görülen davada;

Davacılar, kayden  paydaşı  oldukları  7469 ve 7475  parsel  sayılı  taşınmazların  davalı  tarafından  ağaç  dikilmek   suretiyle  kullanıldığını  ileri  sürüp  elatmanın  önlenmesi  ve  yıkım  istemişlerdir.

Davalı, dava  konusu  taşınmazlara   herhangi  bir  müdahalesi    bulunmadığını  bildirip davanın  reddini  savunmuştur.

Mahkemece, davalının  dava  konusu  taşınmazlara   müdahalesinin  olmadığı, taşınmazları  davalının  annesinin  kullandığı  gerekçesiyle  davanın  reddine  karar  verilmiştir.

Karar, davacılar  vekili  tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, çaplı  taşınmaza  elatmanın  önlenmesi, yıkım  isteklerine  ilişkindir.

Mahkemece, çekişme  konusu 7469 ve 7475  sayılı  davacıların  paydaş  oldukları  taşınmazlara   davalının  bir müdahalesinin  bulunmadığı, taşınmazları   davalının  annesinin  kullandığı  gerekçesi  ile  davanın  reddine  karar  verilmiştir.

Dinlenen yerel  bilirkişi  ve  taraf  tanıkları  çekişmeli  yerlere  ağaçları  annesi  adına davalının  dikttiğini bildirmişlerdir.Esasen,  mahkemenin  kabulü de  bu  yöndedir.Davalının  savunması ve tanıkların  ifadesi  üzerine  davalının  annesi  hakkında  da  elatmanın  önlenmesi ve  yıkım  davası  açıldığı, halen  derdest  olduğu  görülmektedir.

Bilindiği  üzere; elatmanın  önlenmesi  bir  haksız  eylem  olup, elatmanın  önlenmesi  istekli  davaların  da  haksız  eylemi   gerçekleştiren  kişi  ya  da  kişiler   aleyhine  açılması  gerektiği  kuşkusuzdur.

Somut  olayda, ağaçların  bizzat  davalı  tarafından  dikildiği  tartışmasızdır.

Hal böyle  olunca, öncelikle    davalının annesi  aleyhine  açılan  davanın HUMK'nun 45.maddesi  uyarınca  birleştirilmesi, toplanan ve  toplanacak  deliller  birlikte  değerlendirilerek varılcak  sonuç  çerçevesinde  bir  karar  verilmesi  gerekirken  yanılgılı  değerlendirmelerle  yazılı  olduğu  üzere  hüküm  kurulmuş  olması  doğru  değildir.

Davacıların temyiz itirazları yerindedir.kabulüyle  hükmün açıklanan nedenlerden ötürü  HUMK'nun 428. maddesi  gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine,   10.11.2010   tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6531, Karar No: 2015/7261, Tarih: 14.05.2015

**1. Hukuk Dairesi         2015/6531 E.  ,  2015/7261 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : YALOVA 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 25/02/2013

NUMARASI : 2011/441-2013/126

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın, kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi 'ın raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

KARAR

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Davacılar, mirasbırakan anneleri F.. M..'ın kayden maliki olduğu 1731 parseldeki, 9 numaralı bağımsız bölümü kızı olan davalıya satış suretiyle temlik ettiğini, işlemin mirasçılardan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek tapu iptali ve miras payları oranında tescile karar verilmesini istemişlerdir.

Davalı, çekişme konusu taşınmazın gerçek bir satış işlemi ile alındığını, muvazaa iddiasının doğru olmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, temlikin muvazaalı olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden ve toplanan delillerden; mirasbırakan F.. M..'ın 26.04.2011 tarihinde öldüğü, geriye çocukları olan davacılar ile davalının mirasçı olarak kaldıkları, çekişme konusu 1731 parseldeki, 9 numaralı bağımsız bölüm murise ait iken, muris tarafından 07.08.2008 tarihinde kızı olan davalıya satış yoluyla temlik edildiği, murisin geride pek çok malvarlığı ile şirket hissesi bıraktığı ve bankada parasının olduğu, dava dışı İstanbul İli, Beşiktaş İlçesi, .. Mahallesi, 150 ada 8 parseldeki, 2 numaralı bağımsız bölümdeki payını 08.02.2010 tarihli vasiyetname ile davalıya vasiyet ettiği, aynı zamanda 05.07.2010 tarihli ölünceye kadar bakma sözleşmesi ile yine bu taşınmazdaki payını ölünceye kadar bakmak kayıt ve şartı ile davalıya temlik ettiği, vasiyetnamenin ve ölünceye kadar bakma sözleşmesinin iptali için davacılar tarafından İstanbul 1. Asliye Hukuk Mahkemesinde (2011/274 E.) ve 6. Asliye Hukuk Mahkemesinde (2011/249 E.) açılan davaların derdest olduğu anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada mirasbırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l.4.1974 tarih 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere, görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanununun 706, Türk Borçlar Kanununun 237 ve Tapu Kanununun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki, bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle mirasbırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşınmaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile mirasbırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Esasen, yukarıda da değinildiği üzere muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı olarak açılan davaların hukuki dayanağını teşkil eden 1.4.1974 gün 1/2 Sayılı İçtihadı Birleştirme Kararının mirasbırakanın gerçek iradesinin mirasçıdan mal kaçırmak olması halinde uygulanabilirliğinin kabulü gerekir.

Öte yandan, 6100 s. HMK'nun 140/5 maddesi uyarınca, ön inceleme duruşmasında taraflara dilekçelerinde gösterdikleri ancak henüz sunmadıkları belge ve delilleri sunmaları konusunda 2 haftalık kesin süre verileceği düzenlenmiştir.

Somut olayda, mahkemece 17.09.2012 tarihinde yapılan ön inceleme duruşmasından hemen sonra aynı gün tahkikat duruşmasına geçilmiş, taraflara delillerini sunmaları bakımından süre verilmemiş, tahkikat duruşmasında davalı vekili tanıklarını bildirir dilekçe ibraz etmiş, 14.11.2012 tarihli duruşmada (davalı tarafça 17.09.2012 tarihinde sunulan) tanık listesi, süresinde olmadığından bahisle kabul edilmemiştir. Davalı delil listesinde tanık deliline dayandığı ve ön inceleme duruşmasından hemen sonra aynı gün yapılan tahkikat duruşmasında tanıklarını bildirdiği halde tanıkları dinlenmeden sonuca gidilmiştir. Muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı davalarda murisin iradesini tespit etmek bakımından tanık ifadelerinin önemli olduğu kuşkusuzdur.

Hal böyle olunca; davalının bildirmiş olduğu tanıkların dinlenmesi, İstanbul 1. ve 6. Asliye Hukuk Mahkemelerinde görülen dava dosyalarının değerlendirilmesi, yukarıda açıklanan ilkeler uyarınca murisin iradesinin duraksamaya yer bırakmayacak şekilde saptanması, sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik tahkikatla yetinilerek yazılı olduğu üzere hüküm tesisi doğru değildir.

Davalının temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile, hükmün açıklanan nedenlerden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 14.05.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16658, Karar No: 2017/26644, Tarih: 20.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/16658 E.  ,  2017/26644 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 20/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1015, Karar No: 2024/5493, Tarih: 25.04.2024

**11. Ceza Dairesi         2024/1015 E.  ,  2024/5493 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/501 E., 2023/892 K.

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İlk Derece Mahkemesinin bozma öncesi 15.12.2015 tarihli kararı ile sanık hakkında 2010, 2011 ve 2012 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçundan 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun (213 sayılı Kanun) 359 uncu maddesinin (b) bendi, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 62 ve 53 üncü maddeleri gereğince (3 kez) 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Dairemizce İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılan vekilinin ve sanık müdafiinin temyiz başvurusunun kabulüne karar verilerek "...Hükümden sonra 15.04.2022 tarihinde Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren, 7394 sayılı Kanun’un 4 ve 5. maddeleriyle değişik 213 sayılı Kanun’un 359. maddesinin 3, 4, 5 ve 6. fıkra hükümleri uyarınca 5237 sayılı TCK’nin 7/2. maddesi de gözetilerek sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması..." gerekçesiyle bozma kararı verilmiştir.

3. Bozma üzerine yapılan yargılamada, İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu kararı ile sanık hakkında 213 sayılı Kanun'un 359 uncu maddesinin (b) bendi, 5237 sayılı Kanun'un 43, 62 ve 53 üncü maddeleri gereğince 3 yıl 5 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

4. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 08.02.2024 tarihli ve 2024/1971 sayılı, 2010 ve 2011 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçlarının zamanaşımına uğradığı ve lehe kanunun belirlenmediği gerekçeleriyle hükmün bozulması görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteği; mazaretlerinin kabul edilmeyerek savunma hakkının kısıtlandığına, suçun unsurlarının oluşmadığına, sübuta, eksik incelemeye, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteği; mazaretlerinin kabul edilmeyerek savunma hakkının kısıtlandığına, suçun unsurlarının oluşmadığına, sübuta, eksik incelemeye, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Şahinbey Vergi Dairesi mükellefi olan ... Makine ... Ltd. Şti. nin ortağı ve yetkili temsilcisi olan sanığın 2010, 2011 ve 2012 takvim yıllarında gerçek bir alışverişe dayanmayan faturaları sahte olarak düzenlemek suretiyle 213 sayılı Kanun'a aykırılık suçunu işlediğinin iddia ve kabul edildiği anlaşılmıştır.

2. Sanığın inkara yönelen savunması, vergi tekniği ve suç raporları, bilirkişi raporları, sanığa ait adli sicil ve nüfus kaydı ve diğer deliller dosya arasında olduğu tespit edilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. 15.04.2022 tarihinde Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 7394 sayılı Kanun’un 4 üncü maddesiyle 213 sayılı Kanun'un 359 uncu maddesine eklenen “Bu maddede düzenlenen suçların birden fazla takvim yılı veya vergilendirme dönemi içinde aynı suç işleme kararının icrası kapsamında işlenmesi halinde, Türk Ceza Kanununun 43 üncü maddesi uygulanır.” fıkrası ve 5237 sayılı Kanun'un 66 ncı maddesinin altıncı fıkrasında yer alan “Zamanaşımı, ... zincirleme suçlarda son suçun işlendiği günden, ... itibaren işlemeye başlar” hükümleri birlikte değerlendirildiğinde, dosya kapsamında toplanan delillere göre, sanığın farklı takvim yıllarındaki eylemleri arasında hukuki veya fiili kesintinin bulunmaması nedeniyle eylemlerin birden fazla takvim yılı içinde aynı suç işleme kararının icrası kapsamında zincirleme şekilde gerçekleştirildiğinin anlaşılması karşısında, dava zamanaşımı 2012 takvim yılında Mayıs ayında düzenlenen son faturadan itibaren işlemeye başlayacağı ve Mahkemece hüküm kurulurken lehe Kanun belirlemesi yapıldığı anlaşılmakla, tebliğnamede bu yönlere değinen görüşe iştirak olunmamıştır.

2. Gerekçeli karar başlığında 2010 olarak eksik yazılan suç tarihinin 31.05.2012 olarak mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

3. Düzenlenen sahte fatura miktarları göz önüne alınarak sanığın eylemi nedeniyle meydana gelen zararın miktarı gözetilip 5237 sayılı Kanun'un 61 inci maddesinde yer verilen ölçütler ile aynı Kanun'un 3 üncü maddesinin birinci fıkrasına belirtilen "cezada orantılılık ilkesi" dikkate alınarak sanık hakkında temel cezanın makul oranın üstünde alt sınırdan uzaklaşılarak tayin edilmesi gerekirken alt sınırdan bir miktar uzaklaşılarak hüküm kurulmak suretiyle eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

4. Mahkemece, sanığın sorgusunun usulüne uygun olarak yapıldığı, haklarının hatırlatıldığı, savunma yapması için olanak tanındığı, dava dosyası tekemmül ettirilerek karar verildiği, dosyanın geldiği aşama ve dava zamanaşımının yakınlığı göz önüne alındığında sanık müdafiinin dayanak belirtilmeyen mazaretinin reddine karar verilerek duruşmaya devam edilerek hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, sanık müdafiinin adil yargılanma ve savunma hakkının kısıtlandığına ilişen temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

5. Dosya kapsamında toplanan delillere göre, ... Makine ... Ltd. Şti.nin ortağı ve yetkili temsilcisi olan sanığın, 2010 takvim yılında KDV hariç 10.443.818,95 TL, 2011 takvim yılında 13.712.079,00 TL ve 2012 takvim yılında 3.586.157,00 TL tutarında fatura düzenlemesine rağmen, bu miktarlarda satış hasılatını gerçekleştirebileceği ticari organizasyonunun bulunmadığı, alış ve satış yaptığını bildirdiği mükelleflerin tamamına yakınının sahte fatura düzenleyicisi veya haklarında resen terk işlemi yapılan mükellefler olduğu, bildirimlerle ilgili sorumluluklarını tam olarak yerine getirmediği, yüksek matrahlar beyan edilmesine rağmen ödenecek vergilerin çok düşük gösterildiği ve vergi borçlarının ödenmediği anlaşılmakla, sanığın mahkumiyetine ilişkin Mahkemenin kabul ve uygulamasında eleştiri dışında bir isabetsizlik görülmediğinden hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

6. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların eleştiri dışında doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden eleştiri dışında herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

25.04.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12732, Karar No: 2014/17497, Tarih: 28.10.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/12732 E.  ,  2014/17497 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için;

Failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, Kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun Kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md. )Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin(AİHS),temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.