muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/16572, Karar No: 2014/18387, Tarih: 10.11.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/16572 E.  ,  2014/18387 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp,onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir. Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasa'ya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle:7/5/2004-5170/7 md.)Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır. Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır. İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup,insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar,hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AiHS'nin 1. maddesine göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir. AiHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'nın, vefat eden babasından sigorta maaşını alabilmek için 28/11/2000 tarihinde anlaşmalı olarak sanık ...'dan boşandığı, ancak sanıkların aynı evde birlikte yaşamaya devam ederek SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de, mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 Sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eylemlerinin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin ONANMASINA, 10.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4726, Karar No: 2020/5251, Tarih: 01.10.2020

**3. Hukuk Dairesi         2020/4726 E.  ,  2020/5251 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ (TÜKETİCİ MAHKEMESİ SIFATIYLA)

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalı yüklenici tarafından yapılan taşınmazı dava dışı üçüncü kişiden 27.07.2012 tarihinde satın aldığını, dairede kış aylarında rutubetlenme olması nedeniyle küflenme meydana gediğini, zamanla meydana gelen bu küflenmenin eşyalarda çürümeye yol açtığını, sağlık sorunlarına neden olduğunu, duvarlarda oluşan kabarmalar sonucunda dökülmeler oluştuğunu, ısı kaybına neden olduğunu, mevcut ayıpların tespiti amacıyla ... 3. Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 2013/265 D.İş sayılı dosyası ile delil tespiti yapıldığını ileri sürerek ayıplı mal nedeniyle, öncelikle taşınmazın ayıpsız misli ile değiştirilmesi, mümkün olmadığı takdirde sözleşmeden dönülerek ilk malikle yapılan satış sözleşmesi gereği ödenen 150.000,00 TL’nin tahsili ile taşınmazın iadesine, bu mümkün olmadığı takdirde ayıbın tekrarlanmayacak şekilde taşınmazın tadilatının sağlanmasına bu da mümkün olmadığı takdirde fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla taşınmazda oluşan 11.400,00 TL değer kaybının ve muhtemel zararın yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiş, ıslah ile talebini 8.750 TL daha artırmıştır.

Davalı, süresinde ayıp ihbarında bulunulmadığını ileri sürerek davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda, davanın kabulü ile, dava konusu ... ilçesi, Soğanyemez Mah, 1546 ada, 1 parsel, A Blok 4. Kat 5 nolu bağımsız bölüm sayılı taşınmazın gizli ayıplı olduğunun tespitine, 11.400,00 TL'nin dava tarihi olan 11.02.2014'ten itibaren, 8.750,00 TL'nin ise ıslah tarihi olan 22.06.2015'ten itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda, davanın kabulü ile, dava konusu ... ilçesi, Soğanyemez Mah, 1546 ada, 1 parsel, A Blok 4. Kat 5 nolu bağımsız bölüm sayılı taşınmazın gizli ayıplı olduğunun tespitine, 11.400,00 TL'nin dava tarihi olan 11.02.2014'ten itibaren, 8.750,00 TL'nin ise ıslah tarihi olan 22.06.2015'ten itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 4077 sayılı TKHK.’nun 4. maddesinin 2. fıkrası hükmüne göre; tüketici, malın teslimi tarihinden itibaren otuz gün içerisinde açık ayıpları satıcıya bildirmekle yükümlüdür. Tüketici bu durumda, bedel iadesini de içeren sözleşmeden dönme, malın ayıpsız misliyle değiştirilmesi veya ayıp oranında bedel indirimi ya da ücretsiz onarım isteme haklarına sahiptir. Satıcı, tüketicinin tercih ettiği bu talebi yerine getirmekle yükümlüdür. Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun’da gizli ayıpların ne kadar sürede satıcıya ihbar edileceğine dair bir hüküm bulunmamaktadır. Öyle olunca, 4077 sayılı TKHK’nun 30. maddesi gereğince, bu kanunda hüküm bulunmayan hallerde, genel hükümlere göre uyuşmazlığın çözümü gerekli olduğundan, dava tarihinde yürürlükte bulunan 6098 Sayılı TBK.’nun bu konudaki 223. maddeye göre, (818 sayılı BK'nun 198.maddesi), alıcı, teslim aldığı malı işlerin olağan akışına göre, imkân bulunur bulunmaz gözden geçirmek ve satıcının sorumluluğunu gerektiren bir ayıp gördüğü zaman bunu satıcıya uygun süre içinde ihbar etmekle yükümlüdür.

Bunu ihmal ettiği takdirde, satılanı kabul etmiş sayılır. Ancak, satılanda olağan bir gözden geçirme ile meydana çıkarılamayacak bir ayıp bulunması halinde, bu ayıp sonradan meydana çıkarsa, bu durumu da hemen satıcıya bildirmediği takdirde yine satılanı bu ayıp ile birlikte kabul etmiş sayılır. O halde, gizli ayıpların, dava zamanaşımı süresi içinde ve ayıp ortaya çıktıktan sonra hemen (dürüstlük kuralına uygun olan en kısa sürede), ihbar edilmesi; ayıbın açık mı, yoksa gizli mi olduğunun tayininde ise, ortalama (vasat) bir tüketicinin bilgisinin dikkate alınması, gerekmektedir.

Bu açıklamalar ışığında somut olayın incelenmesinde; davacının, taşınmazı satın aldığı dava dışı üçüncü kişinin halefi olduğunu ileri sürerek satın aldığı taşınmazda meydana gelen ayıp nedeniyle oluşan zararlarının davalı yükleniciden tazmini amacıyla eldeki davayı açtığı, davalının ise zamanaşımı süresinin dolduğunu, ayıp ihbarının süresinde yapılmadığını savunduğu anlaşılmaktadır. Mahkemece, davacının ihbar yükümlülüğünü yerine getirdiğini ispat edemediğinden davanın zamanaşımı nedeniyle reddine karar verilmiş; hüküm, davacının temyizi üzerine Dairemizin 25/01/2018 tarih, 2016/6715 esas 2018/678 karar sayılı ilamı ile usulden ve esastan red gerekçesi yazılmak suretiyle karar verilemeyeceği gerekçesi ile bozulmuş,bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda mahkemece ‘...taşınmazın yapı kullanma izin belgesi 04.11.2011 tarihinde düzenlendiği, davacı taraf dava konusu taşınmazdaki ayıbın 2012 yılı kış aylarında ortaya çıktığını beyan ettiği, durumun 18.01.2013 tarihli site karar defterinde de ifade edildiği gibi davacının sözlü olarak ayıbı davalı tarafa bildirdiğini beyan etmekle davalı tarafın yazılı ve sözlü beyanlarından bu bildirime itirazlarının bulunmadığı...dinlenen tanık beyanlarına göre aynı binadaki diğer kat maliklerinin de benzer sorunları yaşadığı, davalının ayıptan haberdar olmamasının hayatın olağan akışına aykırı olduğu, davacının gizli ayıp kapsamında bildirim yükümlülüğünü yerine getirdiğini ispatladığı, konutlarda zamanaşımı süresi beş yıl olmakla sürenin dolmadığı, kaldı ki davalının ağır kusurlu olduğu hallerde zamanaşımı süresinin dikkate alınmayacağı’ gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiş ise de; davalı cevap dilekçesinde ihbar yükümlülüğünün yerine getirilmediğini savunmuş, bozma öncesi yapılan 03/12/2015 tarihli duruşmada da davalı süresinde ayıp ihbarında bulunulmadığını yinelemiş, davacı ise telefonla davalıyı arayıp kendisini durumdan haberdar ettiğini beyan etmiştir. Mahkeme gerekçesinde belirtilen 18.01.2013 tarihli site karar defteri incelendiğinde de davalıya ayıbın ihbar edildiğine ilişkin bir ibare yer almamaktadır. Hal böyle olunca; ispat yükü kendisinde olan davacının, ihbar yükümlülüğünü bizzat yerine getirdiğinin ispatı hususunda tüm delilleri değerlendirilerek hasıl olacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, yanılgılı gerekçe ile yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın davalı yararına BOZULMASINA ve peşin alınan 195,00 TL temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nın geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nın 440.maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 01/10/2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7, Karar No: 2012/4623, Tarih: 20.04.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2012/7 E.  ,  2012/4623 K.**

**"İçtihat Metni"**

Reşit olmayan kızla rızası ile cinsi münasebette bulunmak ve alıkoymak suçlarından sanık ...'ın, 765 sayılı Türk Ceza Kanunun 416/son, 80, 418/2, 430/2 ve 71. maddeleri gereğince 16 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına dair Sulakyurt Asliye Ceza Mahkemesinin 25.10.1984 tarihli ve 1984/26 Esas, 1984/56 sayılı Kararının infazını müteakip, hükümlünün talebi üzerine 5352 sayılı Adlî Sicil Kanunu'nun geçici 2. maddesi delaletiyle mülga 3682 sayılı Adli Sicil Kanununun 8/c bendi uyarınca arşiv kaydının silinmesine ilişkin aynı Mahkemenin 26.05.2011 tarihli ve 2011/36 Değişik İş sayılı Kararının;

5352 sayılı Adlî Sicil Kanununun geçici 2. maddesi 2. fıkrasında "Birinci fıkra gereğince işlem yapılarak arşive alınan kayıtlar hakkında, 3682 sayılı Kanunun 8. maddesinde öngörülen sürelerin dolduğu veya ertelenmiş olan hükmün esasen vaki olmamış sayıldığı hallerde bu tarih esas alınarak, Anayasa'nın 76. maddesi ve özel kanunlarda sayılan suç ve mahkûmiyetler dışındaki kayıtlar için ilgilinin, Cumhuriyet Başsavcılığının veya Adlî Sicil ve istatistik Genel Müdürlüğünün talebi üzerine hükmü veren mahkemece veya talep edenin bulunduğu yer asliye ceza mahkemesince arşiv kaydının silinmesine karar verilir." şeklindeki düzenleme nazara alındığında, somut olayda sanığın cezasının 1 yılın üzerinde hapis cezası olduğu anlaşıldığından, 5352 sayılı Kanunun geçici 2. maddesinin 2. fıkrası uyarınca mahkûmiyet hükmünün arşiv kaydından çıkarılmasının mümkün olmadığı gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli 14.10.2011 gün ve B.03.0.CİG. 0.00. 00. 04- 105- 71-734-2011/12955/53055 sayılı kanun yararına bozma istemlerine atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye ihbar ve dava evrakı ile birlikte tevdii kılınmakla gereği düşünüldü:

Reşit olmayan kimseyi rızasıyla alıkoymak suçunun niteliği ile tayin edilen cezanın tür ve miktarına göre ve ayrıca hükümlünün 15 yaşını bitirmiş 18 yaşını doldurmamış mağdureyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma suçunu oluşturan eyleminin, 01.05.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK.nın 26/2. maddesi karşısında aynı Kanun anlamında suç teşkil etmediği, bu nedenle 5352 sayılı Kanunun 12/2. maddesi de gözetilerek bu suç bakımından adli sicil arşiv kaydının silinmesinde bir isabetsizlik bulunmadığından Sulakyurt Asliye Ceza Mahkemesinin 26.05.2011 tarihli ve 2011/36 Değişik İş sayılı Kararındaki reşit olmayan mağdureyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma suçu yönünden arşiv kaydının silinmesine ilişkin bölüme yönelik kanun yararına bozma talebinin REDDİNE; ancak reşit olmayan mağdureyle rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçundan verilen 10 ay hapis cezasına ilişkin adli sicil kaydının ise; bu anılan suçun, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 27.11.2007 gün ve 70/254 sayılı Kararında da belirtildiği gibi, yüz kızartıcı suçlardan olması nedeniyle, Anayasa'nın 76, 2839 sayılı Milletvekili Seçim Kanununun 11, 5684 sayılı Sigortacılık Kanununun 3/4 vb. özel kanunlardaki hükümlerle 5352 sayılı Adli Sicil Kanununun 9 ve 10. maddeleri gereğince istenildiğinde ilgili kurumlara verilmek üzere adli sicil arşiv kaydına alınmasında zorunluluk bulunmasına ve 5352 sayılı Adli Sicil Kanununun 12. maddesi gereğince arşiv kaydının silinmesi koşullarının oluşmadığının anlaşılmasına göre; kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname münderecatı kısmen yerinde görüldüğünden Sulakyurt Asliye Ceza Mahkemesinin 26.05.2011 tarihli ve 2011/36 Değişik İş sayılı Kararındaki reşit olmayan mağdureyle rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçuna ilişkin adli sicil kaydının silinmesine ilişkin bölümün CMK.nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, müteakip işlemlerin yerine getirilmesi için dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 20.04.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8282, Karar No: 2015/805, Tarih: 09.02.2015

**14. Ceza Dairesi         2014/8282 E.  ,  2015/805 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde

çocuğun nitelikli cinsel istismarı, beden veya

ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit

cinsel istismarı, (2 kez) kişiyi hürriyetinden yoksun (sanık ...), beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma (sanıklar ... ve ...)

kılma

HÜKÜM : Sanık Kemal'in beden veya ruh sağlığını

bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel

istismarı, beden veya ruh sağlığını bozacak

şekilde çocuğun basit cinsel istismarı (2 kez)

ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma (2 kez)

suçlarından mahkûmiyetine, sanıklar Yüksel

ve Sabri'nin beden veya ruh sağlığını

bozacak şekilde çocuğun basit cinsel

istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun

kılma suçlarından mahkûmiyetlerine

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi;

Sanık Sabri'nin kanuni süresinden sonra yaptığı duruşmalı inceleme talebinin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK.nın 318. maddesi uyarınca reddiyle, incelemenin duruşmasız yapılmasına karar verilmekle gereği düşünüldü:

Sanıklar haklarında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve sanık ... hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan kurulan hükümlere ilişkin 28.06.2014 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren ve cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda değişiklik yapan 6545 sayılı Kanun ile getirilen düzenlemeler de gözetilerek yapılan incelemede;

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatları yapılmış bulunduğundan, sanıklar müdafileri, sanık Kemal ve sanık Sabri'nin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

Sanıklar haklarında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçundan kurulan hükümlerin temyiz incelemesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Sanıklar haklarında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçundan kurulan hükümlerin temyiz incelemesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Hükümlerden sonra 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 58, 59, 60 ve 61. maddeleri ile 5237 sayılı Kanunun 102, 103, 104 ve 105. maddelerinde yeralan cinsel dokunulmazlığa karşı suçların yeniden düzenlenmesi karşısında; 5237 sayılı TCK.nın 7/2. madde-fıkrasındaki "Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur" hükmü gözetilerek, lehe olan hükmün, önceki ve sonraki kanunların bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenmesi ve her iki kanunla ilgili uygulamanın, denetime imkan verecek şekilde kararda gösterilmesi suretiyle yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafileri sanıklar ... ve ... temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 09.02.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11014, Karar No: 2014/12875, Tarih: 14.05.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/11014 E.  ,  2014/12875 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 3. İş Mahkemesi

TARİHİ : 21/03/2013

NUMARASI : 2011/20-2013/251

Hüküm süresi içinde taraflar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı şirkete ait işyerinde sıvacı olarak çalıştığını, aylık net ücretinin 1.000,00 USD olduğunu, işveren tarafından ücretsiz izne çıkarıldığını ve izin süresinin bitmesine rağmen işe başlatılmayarak iş sözleşmesinin haksız feshedildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık izin ücret alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının müvekkiline bağlı çalışma süresinin kesintili gerçekleştiğini ve işyerinde ücretlerin saatlik olarak belirlendiğini, davacının saatlik ücretinin 0,64 Libya Dinarı olduğunu savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının iş sözleşmesini fesihte haksız olduğu, gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Davacının kayıtlarda belirtilen ücretinin saatlik, 0,64 Libya Dinarı olması sebebi ile hesaplamaya esas ücret 0,64 Libya Dinarı olarak belirlenmiştir.

Temyiz:

Kararı davacı ve davalı vekilleri temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının tüm davacının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında işçiye ödenen aylık ücretin miktarı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır. Somut olayda, davalı şirketin yurtdışı şantiyelerinde sıvacı olarak çalışan davacı, üç yıl yedi ay yirmi sekiz gün kıdeme sahip olup, son olarak aylık net 1.000,00 USD ücret aldığını ileri sürmektedir. Davalı işveren ise işyerinde saatlik ücret uygulaması bulunduğu ve davacının saatlik ücretinin 0,94 Libya Dinarı olduğunu savunmuştur.

Mahkemece, imzasız ücret bordrolarında davacının saatlik ücretinin 0,94 Libya dinarı olarak gösterildiği gerekçesi ile hesaplamaya esas alınan ücret miktarı davalının savunması doğrultusunda belirlenmiştir. Ancak, emsal ücret araştırması sonucu ve davacı şahitlerinin beyanları davacının ücrete ilişkin iddiasını doğrulamaktadır. Davacının yaptığı işin niteliği, kıdemi ve yurtdışı inşaat işinde çalıştırıldığı dikkate alındığında, davalı tarafça ileri sürülen ve mahkemece hesaplamaya esas alınan ücretin düşük olduğu açıkça görülmektedir. Davacının hesaplamaya esas ücreti, davacı şahit beyanları ve emsal ücret araştırması sonucu dikkate alınarak belirlenmelidir. Eksik incelemeye dayalı karar verilmesi isabetsiz olup bu husus bozmayı gerektirmiştir