muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/21920, Karar No: 2019/19792, Tarih: 23.10.2019

4-Taraflar arasında bir diğer uyuşmazlık konusu ise davalı tarafından yapılan ödemenin kıdem tazminatı alacağından mahsup edilip edilmeyeceği noktasındadır.

Davalı davacıya fesihten sonra taksitler halinde kıdem tazminatı olarak 1.500,00 TL ödeme yapıldığını, ödemenin maaş açıklaması ile yapılmış olmasının sonuca etkili olmayacağı iddia edilmiştir. Davalı tarafından sunulan ödeme dekontları ile banka hesap dökümleri incelendiğinde, davalı tarafından iş akdinin feshinden sonra maaş açıklaması ile davacı hesabına toplam 1.500,00 TL ödeme yapıldığı, davacının fesihten önce ödenmemiş ücret alacağının da bulunmadığı anlaşıldığından, yapılan ödemenin kıdem tazminatı ödemesi olduğu kabul edilerek mahsup edilip bir karar verilmesi gerekir.

Mahkemece belirtilen hususlar gözetilmeden verilen karar hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 23/10/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17954, Karar No: 2014/912, Tarih: 20.01.2014

**5. Hukuk Dairesi         2013/17954 E.  ,  2014/912 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adıyaman 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 19/04/2013

NUMARASI : 2012/613-2013/555

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır.Ancak, alınan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir.Şöyleki;

1) Arsa niteliğindeki taşınmaza, Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesi uyarınca, değerlendirme tarihinden önceki özel amacı olmayan emsal satışlar incelenip, karşılaştırma yapılarak değer biçilmesi gerekirken, kesinleşmiş mahkeme kararına esas bilirkişi raporlarında belirlenen m2 birim fiyatları emsal alınarak değer biçilmiştir.

Bu durumda; taraflara dava konusu taşınmaza, yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, luzümu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi, dava konusu taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Sicil Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ile emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ile oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak, alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi doğru olmadığı gibi,

2) 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine 6459 sayılı Yasanın 6. maddesi ile eklenen hüküm uyarınca, dava dört ay içerisinde sonuçlandırılamadığından, Anayasa Mahkemesi’nin 19.12.2013 tarih ve 2013/817 başvuru numaralı 1. Bölüm kararı da göz önüne alınarak, kamulaştırma bedeline 2.03.2013 tarihinden, karar tarihine kadar geçen süre için yasal faiz yürütülmesi gerektiğinden,

2) 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine 6459 sayılı Yasanın 6. maddesi ile eklenen hüküm uyarınca, dava dört ay içerisinde sonuçlandırılamadığından, Anayasa Mahkemesi’nin 19.12.2013 tarih ve 2013/817 başvuru numaralı 1. Bölüm kararı da göz önüne alınarak, kamulaştırma bedeline 2.03.2013 tarihinden, karar tarihine kadar geçen süre için yasal faiz yürütülmesi gerektiğinden,

Mahkeme kararının açıklanan nedenlerle taraf vekillerinin temyiz itirazları doğrultusunda BOZULMASINA, davalılardan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine, temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 20.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/6018, Karar No: 2017/2902, Tarih: 06.04.2017

**20. Hukuk Dairesi         2017/6018 E.  ,  2017/2902 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada ... 3. Sulh Hukuk ve .... Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar bölge adliye mahkemelerinin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı bölge adliye mahkemesinin yargı çevresinde kalan mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verilmiş olması ve 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince bölge adliye mahkemeleri hukuk dairelerinin görevinin yargı çevresi içerisinde bulunan adlî yargı ilk derece hukuk mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, 4721 sayılı TMK'nın 404. maddesi uyarınca küçüğe vasi tayini istemine ilişkindir.

... 3. Sulh Hukuk Mahkemesince küçüğün MERNİS adresinin “.....” olduğundan bahisle yetkisizlik kararı verilmiştir.

.... Sulh Hukuk Mahkemesince küçüğün “... ili .... ilçesinde” ikamet ettiğinden bahisle mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir. “Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

Muratpaşa İlçe Emniyet Müdürlüğünce yapılan araştırmaya göre küçüğün amcası ile birlikte “......” adresinde ikamet ettiği anlaşıldığından uyuşmazlığın ... 3. Sulh Hukuk Mahkemesince çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri ile 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince ... 3. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 06.04.2017 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/25955, Karar No: 2022/2721, Tarih: 15.02.2022

**7. Ceza Dairesi         2021/25955 E.  ,  2022/2721 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : 6831 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : İlk derece mahkemesi hükmünün kaldırılarak sanıklar hakkında beraat

Bölge Adliye mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

I-Sanık ... hakkında kurulan beraat hükmüne yönelik yapılan incelemede;

Beraat eden ve kendisini vekille temsil ettiren sanık ... lehine karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca maktu vekalet ücreti tayin edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, katılan ... İdaresi vekili ile sanık ... müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün bozulmasına ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5271 sayılı CMK'nun 303/1. maddesi uyarınca,

Hükme ''Beraat eden ve kendisini vekille temsil ettiren sanık ... lehine, karar tarihi itibariyle yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca 3.400,00 TL maktu vekalet ücreti takdiri ile Hazineden alınarak sanık ...'ye verilmesine" ifadesinin eklenmesi, diğer kısımları aynen bırakılarak HUKUKA AYKIRILIĞIN DÜZELTİLMESİ SURETİYLE TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİNE,

II- Sanık ... hakkında kurulan beraat hükmüne yönelik katılan ... İdaresi vekilinini temyiz isteminin incelenmesinde;

5271 sayılı CMK'nun 288 ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler nazara alınıp, aynı Kanunun 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri ile katılan ... İdaresi vekilinin temyiz dilekçesinde belirttiği nedenler de gözetilerek yapılan incelemede;

Bölge Adliye Mahkemesince; sanığın ağaç kesme suçunu işlediğine ilişkin her türlü şüpheden uzak, mahkumiyete yeterli, kesin ve inandırıcı delil elde edilmediği gerekçesiyle ilk derece mahkemesi tarafından sanık hakkında kurulan mahkumiyet hükmünün kaldırılarak sanığın beraatine kararı verilmiş ise de;

Davanın dayanağını oluşturan, 6831 sayılı Kanunun 82. maddesi gereğince aksi sabit oluncaya kadar geçerli bulunan suç tutanağında, sanık ... hakkındaki ihbar üzerine gidildiğinde sanığın evinin önündeki yolun kenarında yeni kesilmiş kayın ağacı emvallerinin bulunması, emvallerin hemen yakınında bulunan ve sanığın kardeşine ait pikapta odun kıymıklarının görülmesi, orman alanında yapılan araştırmada tespit edilen emvaller ile uyumlu iki adet kayın ağacı kökünün motorlu testere ile kesildiğinin ve orman muhafaza memurları tarafından emvallerin kaldırılması için bulunulan yere dönüldüğünde bahse konu pikaptaki odun kıymıklarının yıkanarak temizlendiğinin tespiti karşısında; sanığın üzerine atılı ağaç kesme suçuna dair ilk derece mahkemesi hükmüne karşı yapılan istinaf isteminin esastan reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, katılan ... İdaresi vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5271 sayılı CMK'nun 302/2. maddesi gereğince BOZULMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nun 304. maddesi uyarınca dosyanın ... Bölge Adliye Mahkemesi ... Ceza Dairesi'ne gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 16/02/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/272, Karar No: 2022/531, Tarih: 05.07.2022

**Ceza Genel Kurulu         2022/272 E.  ,  2022/531 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Dairesi : 7. Ceza Dairesi

Sanık ...’in marka hakkına tecavüz suçundan beraatine ilişkin ... 1. Fikrî ve Sınai Haklar Ceza Mahkemesince verilen 06.12.2018 tarihli ve 340-455 sayılı hükmün, katılan vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesince 08.09.2020 tarih ve 640-2268 sayı ile duruşma açılarak yapılan yargılama sonucunda; Yerel Mahkemece sanık hakkında kurulan hükmün kaldırılarak, aynı suçtan 6769 sayılı Kanun’un 30/1, TCK'nın 62/1, 50/1-a ve 52/2-4. maddeleri uyarınca hapisten çevrilen 6.000 TL ve doğrudan verilen 80 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve taksitlendirmeye karar verilmiştir.

Bu hükmün de sanık müdafisi tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 7. Ceza Dairesince 27.01.2022 tarih ve 27063-1758 sayı ile;

“Sanık müdafinin 08.09.2020 tarihinde tefhim olunan hükme yönelik 21.09.2020 tarihinde süre tutum dilekçesi verdiği, 27.09.2020 tarihinde gerekçeli kararın usulüne uygun olarak sanık müdafine tebliğ edildiği, 5271 sayılı CMK’nın 294 ve 295. maddelerine göre temyiz edenin hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini göstermek zorunda olduğu, ancak süre tutum dilekçesinde gösterilmediği, gerekçeli kararın tebliğinden sonraki dilekçenin de yedi günlük yasal süreden sonra 07.10.2020 tarihinde verildiği anlaşılmakla, sanık müdafinin temyiz isteminin 5271 sayılı CMK’nın 298. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak reddine” karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 15.03.2022 tarih ve 97719 sayı ile;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 15.03.2022 tarih ve 97719 sayı ile;

"...Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 21.09.2021 T. 2020/14-115 E. 2021/412 karar sayılı ilamında da belirtildiği üzere ‘...Süresi içinde vermiş olduğu dilekçeyle sebep göstermeksizin hükmü temyiz eden tarafın, temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya kararın kendisine tebliğinden itibaren 7 gün içinde sunacağı dilekçeyle sebep bildirmesi gerekmektedir. Bu sürenin ‘hak düşürücü’ veya ‘düzenleyici’ nitelikte olduğu uygulamada ve doktrinde tartışmalıdır. Hukuki bir konuda kesin çizgilerle ayrışmış bir tartışma varsa ve yargı organları aynı konuda farklı sonuçlara varıyorlarsa taraflar açısından yasanın öngörülebilirliği ilkesinde sorun olduğu sonucuna ulaşılabilecektir. Nitekim 1412 sayılı CMUK’nın yürürlükte olduğu dönemde Yargıtay tarafından sebep içermeyen temyiz taleplerinin incelenmesine ilişkin yerleşik uygulama, sistemde değişiklik yapan ve istinaf mahkemelerini faaliyete geçiren 5271 sayılı CMK’nın uygulandığı ilk dönemlerde yanılgı hâli olarak makul görülebilecektir. Kaldı ki, CMK’nın 291. maddesinin 1. fıkrasında 7 gün olan temyiz süresi, 7035 sayılı Kanun’un 21. maddesiyle yapılan değişiklik sonucu 15 gün olarak yeniden düzenlenmiş, CMK'nın 295. maddesinin 1. fıkrasında yer alan temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçenin verilmesine dair 7 günlük sürede ise herhangi bir değişikliğe gidilmemiştir. Bu husus da, avukatlar da dahil başvurucuların temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçeyi verebilecekleri süre konusunda yanılmalarını mümkün kılmaktadır.

Hukuk devleti olmanın sorumluluğu bağlamında verilen kararlar ile kurulan hükümlere karşı yasa yolları, şekli, süreleri ve sonuçlarının ilgililere açıkça bildirilmemesi veya eksik bildirilmesi hâlinde, yasal sürelerin tebligat tarihinden itibaren değil ancak öğrenme tarihinden itibaren işlemeye başlayacağı, öğrenme tarihi kesin olarak belirlenebilen hâller dışında taraf beyanının esas alınması gerekliliğinden hareketle, usulüne uygun sebep içeren dilekçe var ise bu kapsamda temyiz incelemesi yapılması, aksi hâlde ilgiliye yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda yapılacak meşruhatlı tebligatla 7 günlük süre içinde yasal düzenlemeye uygun sebep bildirmemesi hâlinde sebep yokluğundan temyiz talebinin reddedileceği ihtar edilmeli, sonucuna göre esasa ilişkin temyiz incelemesi yapılıp yapılmayacağına karar verilmelidir.

Her ne kadar mesleği bir kamu hizmeti niteliğindeki avukatlık olan ve sanığın savunmasını üstlenen; savunma ve kanun yollarına başvuru için yeterli düzeyde hukuki bilgiye sahip olan müdafinin temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçenin verilmesi süresinin, temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde olduğunu bilmemesi düşünülemeyeceğinden, kanun yolu bildirimindeki bu eksiklik müdafi açısından bir yanılgı ve bu bağlamda hakkın kullanılması yönünde bir engel oluşturmayacağı söylenebilir ise de; açıklandığı üzere istinaf mahkemelerini faaliyete geçiren 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile 1412 sayılı CMUK’nın yürürlükte olduğu dönemde Yargıtay tarafından sebep içermeyen temyiz taleplerinin incelenmesine ilişkin yerleşik uygulama terk edilmiş, 7035 sayılı Kanun’un 21. maddesiyle yapılan değişiklik sonucu 7 gün olan temyiz süresi 15 gün olarak yeniden belirlenmiş ancak temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçenin sunulmasına ilişkin 7 günlük sürede bir değişikliğe gidilmemiş ve böylelikle kısmen karmaşık bir sistem kabul edilmiş olması nedenleriyle avukatlar da dahil olmak üzere başvurucuların söz konusu sürede yanılmalarının mümkün olduğu kabul edilmelidir... tefhim olunan hükümde 5271 sayılı CMK’nın 295. maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçenin temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya tebliğden itibaren (7) gün içerisinde verilmesi gerektiğine...’ değinilmemesi veya bu hususun meşruhatlı tebligat ile de bildirilmemesi durumunda, sanık müdafisinin temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden ve gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün geçtikten sonra sunulan temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçenin öğrenme üzerine ve süresinde olduğunun kabulü gerektiği kabul edilmiştir.

Somut olayda da; ... Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesince 08.09.2020 tarihinde hüküm kurulmuş, fakat bu hükümde, 5271 sayılı CMK’nın 295. maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçenin temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya tebliğden itibaren (7) gün içerisinde verilmesi gerektiğine dair bir açıklamaya yer verilmemiş, sanık müdafi bu hükmü 21.09.2020 tarihli süre tutum dilekçesi ile temyiz etmiş, bu dilekçesinde herhangi bir temyiz nedeni belirtmemiş, daha sonra Bölge Adliye Mahkemesince gerekçeli karar sanık müdafine 27.09.2020 tarihinde tebliğ edilmiş, bu tebliğde de yukarıda belirtilen CMK 295. maddesinde belirtilen açıklamaya yer verilmemiş ve sanık müdafi temyiz nedenlerini bildirir ek temyiz dilekçesini de 07.10.2020 tarihinde vermiştir.

Diğer taraftan CMK 34/2. maddesi gereğince de, hüküm fıkrasında, temyiz süresi, merci ve şekillerinin belirtilmesi zorunluluğu da gözetildiğinde, Bölge Adliye Mahkemesince, hüküm fıkrasında ya da gerekçeli kararın tebliği sırasında meşruhat olarak gerekçeli temyiz dilekçesinin 7 gün içerisinde verilmesi gerektiğinin belirtilme zorunluluğu da her türlü izahtan varestedir.

Artık bu durumda, yöntemine uygun tefhim ve/veya tebligat yapılmadığından temyizin öğrenme üzerinde süresinde yapıldığının kabulüyle Yüksek Dairece temyiz incelemesi yapılması gerekirken, temyiz itirazının reddine karar verilmesi hukuka aykırıdır." görüşüyle itiraz kanun yoluna başvurmuştur.

CMK'nın 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Yargıtay 7. Ceza Dairesince 07.04.2022 tarih ve 3112-7069 sayı ile itiraz nedenlerinin yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; süresi içerisinde verdiği temyiz dilekçesinde gerekçeli kararın tebliğini talep eden sanık müdafisine, 5271 sayılı CMK’nın 295. maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçenin gerekçeli kararın tebliğinden itibaren (7) gün içerisinde verilmesi gerektiğinin bildirilmesinin zorunlu olup olmadığının, bu bağlamda temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçenin süresinde olup olmadığının belirlenmesine ilişkin ise de Yargıtay İç Yönetmeliği'nin 27. maddesi uyarınca öncelikle; sanık müdafisi tarafından verilen temyiz dilekçesinin bir temyiz nedeni içerip içermediğinin de değerlendirilmesi gerekmektedir.

İncelenen dosya kapsamından;

Sanık ...’in marka hakkına tecavüz suçundan beraatine ilişkin ... 1. Fikrî ve Sınai Haklar Ceza Mahkemesince verilen 06.12.2018 tarihli ve 340-455 sayılı hükmün, katılan vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesince 08.09.2020 tarih ve 640-2268 sayı ile duruşma açılarak yapılan yargılama sonucunda; Yerel Mahkemece sanık hakkında kurulan hükmün kaldırılarak, aynı suçtan 6769 sayılı Kanun’un 30/1, TCK'nın 62/1, 50/1-a ve 52/2-4. maddeleri uyarınca hapisten çevrilen 6.000 TL ve doğrudan verilen 80 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve taksitlendirmeye karar verildiği, kurulan hükme karşı yasa yolları, şekli, süreleri ve sonuçlarına ilişkin olarak ise hüküm fıkrasının sonunda;

"Dair, tefhim tarihinden itibaren 15 gün içerisinde Dairemize dilekçe ile başvurmak veya zabıt kâtibine beyanda bulunmak suretiyle temyiz yolu açık olmak üzere..." şeklinde ihtarda bulunulduğu,

"Dair, tefhim tarihinden itibaren 15 gün içerisinde Dairemize dilekçe ile başvurmak veya zabıt kâtibine beyanda bulunmak suretiyle temyiz yolu açık olmak üzere..." şeklinde ihtarda bulunulduğu,

Sanık ve müdafisinin yüzüne karşı 08.09.2020 tarihinde hükmün tefhim edildiği, sanık müdafisi tarafından 17.09.2020 tarihinde kararın eksik inceleme sonucu alındığına, dolayısıyla hükmün usul ve yasaya aykırı olduğuna ve gerekçeli karar tebliğ edildiğinde ayrıntılı temyiz dilekçesinin sunulacağına ilişkin temyiz dilekçesi verildiği, sanık müdafisine gerekçeli kararın 27.09.2020 tarihinde usulüne uygun şekilde tebliğ edildiği ancak yapılan tebligatta temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçenin verilmesine ilişkin süre belirtilmediği, sanık müdafisi tarafından temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçenin 07.10.2020 tarihinde verildiği,

Yargıtay 7. Ceza Dairesince 27.01.2022 tarih ve 27063-1758 sayı ile; 08.09.2020 tarihinde tefhim olunan hükme yönelik sanık müdafi tarafından 21.09.2020 tarihinde süre tutum dilekçesi verildiği, 27.09.2020 tarihinde gerekçeli kararın usulüne uygun olarak sanık müdafine tebliğ edildiği, CMK’nın 294-295. maddelerine göre süre tutum dilekçesinde temyiz nedeni gösterilmediği, gerekçeli kararın tebliğinden sonraki dilekçenin de 7 günlük yasal süreden sonra 07.10.2020 tarihinde verildiği anlaşılmakla sanık müdafinin temyiz isteminin CMK’nın 298. maddesi uyarınca reddine karar verildiği,

Anlaşılmaktadır.

Uyuşmazlık konusunda isabetli bir çözüme ulaşılabilmesi bakımından temyiz başvuru usulü ve başvuru üzerine yapılacak işlemlerin ayrıntılı bir şekilde irdelenmesi gerekmektedir.

1412 sayılı CMUK’nın “Temyiz istidası ve ihtiva edeceği noktalar” başlığını taşıyan 313. maddesi;

“Temyiz eden taraf hükmün hangi cihetine itiraz ve neden dolayı bozulmasını talep etmekte olduğunu temyiz istidasında veya beyanında veyahut layihasında gösterir.

Temyiz için istinad edilen sebeplerde muhakeme usulüne müteallik hukuki bir kaideye mi yoksa kanuni diğer hükümlere mi, muhalefet etmiş olmasından dolayı itiraz olunduğu gösterilir.

Birinci hâlde kanuna muhalif olan vak’alar izah olunur.”,

5271 sayılı CMK’nın “Temyiz başvurusunun içeriği” başlığını taşıyan 294. maddesi ise;

“1- Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.

2- Temyiz sebebi, ancak hükmün hukukî yönüne ilişkin olabilir.”

Şeklinde düzenlenmiştir.