muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/5544, Karar No: 2018/7617, Tarih: 04.04.2018

**9. Hukuk Dairesi         2017/5544 E.  ,  2018/7617 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ (İŞ)

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı ile fazla mesai ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti, izin ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, müvekkilinin son birkaç yıldır ücretlerinin hukuka aykırı olarak hesaplandığını ve geç ödendiğini, bu nedenlerle iş akdini ihtarname ile haklı nedenle fesih ettiğini, mikser operatörü olarak çalıştığını, ancak bordrolarda bu ücretin eksik olarak gösterildiğini, yapmış olduğu fazla mesai ve ulusal bayram genel tatil günleri çalışmalarının karşılıklarının da ödenmediğini, bunun yanında yıllık izin ücreti alacaklarının da ödenmediğini iddia ederek fazlaya ilişkin dava hakları saklı kalmak kaydıyla, kıdem tazminatı, fazla mesai ücreti, ulusal bayram genel tatil ücreti ve yıllık izin ücreti alacaklarının faizleriyle davalıdan tahsilini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının haklı bir neden yok iken iş akdini fesih ettiğini, bordrolarda görünen ücretle çalıştığını, davacının hafta tatil günlerinde ve resmi tatil günlerinde çalışmadığını, çekincesiz imzalı ücret bordolarından da bu durumun belli olduğunu, yapılan fazla mesai karşılıklarının da bordrolarda gösterilip davacıya ödendiğini, davacının yıllık izinlerini de kullandığını, herhangi bir alacağının bulunmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti ve Yargılama Süreci:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak,davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraflar vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacı vekilinin tüm davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davalı cevap dilekçesinde yemin deliline dayanmış olup bilirkişi raporunun tebliği sonrasında 17.12.2014 tarihli bilirkişi raporuna itiraz dilekçesinde fazla mesai ve hizmet süresine yönelik olarak davacıya yemin teklif etmiş olup 6100 Sayılı HMK'nun ilgili hükümleri gereğince yemine ilişkin usuli işlemler yerine getirilmeksizin yemine ilişkin hiçbir işlem yapılmadan yargılamaya devam olunup karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 04.04.2018 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8670, Karar No: 2015/8705, Tarih: 11.06.2015

**1. Hukuk Dairesi         2014/8670 E.  ,  2015/8705 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BAKIRKÖY 10. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 05/11/2013

NUMARASI : 2012/202-2013/486

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın, kabüne ilişkin olarak verilen karar davalı tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi .. .' nun raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; mirasbırakan Hüseyin "arsa" vasıflı 229 ada 12 parsel sayılı taşınmazdaki 59/159 payını intifa hakını üzerinde bırakarak çıplak mülkiyetini 18.01.2007 tarihinde davalı oğluna satış göstermek suretiyle devrettiğini, murisin 12.12.2010 tarihinde ölmüyle geride mirasçı olarak davacı kızları Hatice ve Kevser ile davalı oğlu Recep ve dava dışı eşi Emine'nin kaldığı, davacıların, çekişme konusu taşınmazın davalıya temlikinin mirasçıdan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek, eldeki davayı açtıkları anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa,niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türü dür. Söz konusu Muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l-4-1974 tarih 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmeside Medeni Kanunun 706, Borçlar Kanunun 213 ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tesbitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

./..

./..

Bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmeside büyük önem taşımaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince; tüm dosya kapsamı ve tanık anlatımlarından, özellikle tarafların annesi Emine'nin tanık olarak alınan beyanında; davalının küçük yaştan beri fabrikada çalışarak elde ettiği tüm parasını annesine vererek çekişmeli taşınmazdaki binanın yapımına katkıda bulunduğu, haftasonları da muris ile birlikte binanın inşaatında çalıştığı, ayrıca kanser hastası olan murisin 6 yıl boyunca devam eden tedavi süresince davalının ilgilendiği, taşınmazın devrinin tüm kardeşler tarafından bilindiği ve davacıların temlike bir itirazlarının olmadığı miras bırakanın çocukları ile sorunu bulunmadığı ve ayrım yapmadığı anlaşılmaktadır.

Öte yandan; davalıya temliki yapılan taşınmazın geri kalan 100/159 payının da muris adına kayıtlı olduğu gibi murisin geride başka taşınmazının da bulunduğu dosya kapsamı ile sabittir.

Hemen belirtilmelidir ki; satışa konu edilen bir malın devrinin belirli bir semen karşılığında olacağı kuşkusuzdur. Semenin bir başka ifade ile malın bedelinin ise mutlaka para olması şart olmayıp belirli bir hizmet ya da emek de olabileceği kabul edilmelidir. (HGK.'nun 29.4.2009 gün 2009/1-130 S.K.) Esasen, yukarıda da değinildiği üzere muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı olarak açılan davaların hukuki dayanağını teşkil eden 1.4.1974 gün 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında miras bırakanın gerçek iradesinin mirasçıdan mal kaçırma olması halinde uygulanabilirliğinin kabulü gerekir. Başka bir ifade ile murisin iradesi önem taşır.

Yukarıda değinilen somut olgular, açıklanan ilkeler çerçevesinde değerlendirildiğinde miras bırakanın gerçek irade ve amacının diğer mirasçılardan mal kaçırma olmadığı davalının maddi ve manevi katkılarının karşılığı olarak temlikin yapıldığı sonucuna varılmaktadır.

Hal böyle olunca, davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Yukarıda değinilen somut olgular, açıklanan ilkeler çerçevesinde değerlendirildiğinde miras bırakanın gerçek irade ve amacının diğer mirasçılardan mal kaçırma olmadığı davalının maddi ve manevi katkılarının karşılığı olarak temlikin yapıldığı sonucuna varılmaktadır.

Hal böyle olunca, davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Davalının, temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle hükmün açıklanan nedenlerden ötürü ( 6100 Sayılı HMK'nun geçici 3.maddesi yollamasıyla ) 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 11.06.2015 tarihinde oyçokluğla karar verildi.

-KARŞI OY-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve özellikle dava konusu taşınmazın çıplak mülkiyetinin mirasbırakan tarafından davalıya resmi akitte satış gösterilmesine rağmen bedelsiz devredildiği, murisin davalı ile beraber yaşaması ve onun davalı tarafından bakılıp gözetilmiş olması aile birliğinin gerekli kıldığı ahlaki görev cümlesinden kabul edilerek bu türlü hizmetin satış bedeli olarak nitelendirilmesine olanak olmadığı gibi, davalının yargılama sırasında bu tür bir savunmaya da tutunmadığı anlaşılmakla yazılı şekilde karar verilmiş olmasında isabetsizlik bulunmadığından, davalının temyiz itirazları reddedilip hüküm onanmalıdır. Sayın çoğunluğun bozma görüşüne iştirak etmiyorum.
Yargıtay — Esas No: 2016/9703, Karar No: 2017/5099, Tarih: 27.03.2017

**9. Hukuk Dairesi         2016/9703 E.  ,  2017/5099 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, feshin geçersizliğine, işe iadesine ve yasal sonuçlarına hükmedilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 27/03/2017 gününde oyçokluğu ile karar verildi.

(M) (M)

GNU

MUHALEFET ŞERHİ

Araç muayene istasyonu olarak faaliyet yürüten davalı işyerinde, mesainin bitmesine rağmen randevu alarak muayeneye gelmiş olan araçların tamamının işlemlerinin bitirilememiş olmasına istinadan ve sırada bekleyen müşterilerin mağdur olmaması için fazla mesai talep eden işverenin talebi, aralarında davacının da bulunduğu ve sendikal faaliyet kapsamında birlikte hareket eden işçiler tarafından kabul edilmemiş buna bağlı olarakta randevu alarak gelmiş olan araç sahiplerinden bir kısmı işlemini yaptıramadan geri dönmek zorunda kalmıştır. Bu durumun işyerinde olumsuzluklara yol açtığı izahtan vareste olup anlatıldığı şekilde birlikte hareket ederek fazla mesai yapmayı reddeden tüm işçiler bu davranışları nedeniyle işten çıkartılmışlardır.

Davacı işçimizde dahil fazla mesai talebini kabul etmeyen işçilerin, işverence yılbaşında talep edilen fazla mesaiye muvafakat isteğini de geri çevirmiş oldukları anlaşılmaktadır.

Fazla mesaiye muvafakatı olmayan işçinin fazla mesaiye kalmadığı için işten çıkartılmasında haklı veya geçerli bir neden bulunmadığı, feshin bu yönüyle geçersiz olduğu da tartışmasızdır.

Tartışma, tamamı sendika üyesi olan ve üyesi oldukları sendikanın işyerinde örgütlenmesi için çalıştıkları belli olan işçilerin işten çıkartılmasının gerçek nedeninin sendikal faaliyetleri olup olmadığı hususundadır.

Somut olaya dönüldüğünde, fazla mesaiye muvafakatı olmayan işçiyi mesaiye kalmaya zorlamanın hukukî dayanağı yoktur ancak randevu alarak gelmiş ve sıraya girmiş araçların geri gönderilmesi yerine geçimini o işyerinden sağlayan işçinin anlayış göstererek makul süreli bir fazla mesaiye kalmasını umut etmek de işverenin gözünden bakıldığında anlaşılamayacak veya yadırganacak bir durum değildir.

Somut olaya dönüldüğünde, fazla mesaiye muvafakatı olmayan işçiyi mesaiye kalmaya zorlamanın hukukî dayanağı yoktur ancak randevu alarak gelmiş ve sıraya girmiş araçların geri gönderilmesi yerine geçimini o işyerinden sağlayan işçinin anlayış göstererek makul süreli bir fazla mesaiye kalmasını umut etmek de işverenin gözünden bakıldığında anlaşılamayacak veya yadırganacak bir durum değildir.

Açıklanan nedenle " İşin yarım kalması benim sorunum değil, ben mesaim bittiği anda işi bırakırım, bu davranışımın ne gibi sonuçlara neden olduğuylada ilgilenmem, mesai içerisinde rahatlıkla bitirilebilecek kadar iş kabul etmek işverenin sorumluluğundadır" şeklinde nitelendirilebilecek tutum nedeniyle gerçekleştiği anlaşılan feshin sendikal nedene dayandığını kabul etmek doğru olmamıştır

Şeklindeki kanaatimiz sebebiyle, aksi yönde oluşan sayın çoğunluk görüşüne katılamıyoruz. 27/03/2017
Yargıtay — Esas No: 2021/4412, Karar No: 2021/12218, Tarih: 30.11.2021

**3. Hukuk Dairesi         2021/4412 E.  ,  2021/12218 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 19. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen alacak davasının kabulüne dair verilen karar hakkında bölge adliye mahkemesi tarafından yapılan istinaf incelemesi sonucunda; davalıların istinaf başvurularının esastan reddine, davacı tarafın istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak davanın kabulüne dair yeniden esas hakkında verilen kararın, süresi içinde davalılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; davaya konu taşınmazın davalıların murisi tarafından Kur’an kursu hizmetinde kullanılmak üzere 13/02/1990 tarihinde bağışlama suretiyle tapuda devredildiğini, devredilen bahse konu taşınmazın 1999 yılında meydana gelen deprem sonucu hasar görüp kullanılamaz hale geldiğini, bunun üzerine taşınmaza birçok iyileştirmeler yaptığını, ancak taşınmazın amacına uygun kullanılmadığından bahisle aleyhine açılan tapu iptal ve tescil davası sonucunda, tapu kaydının iptal edilerek davalılar adına tesciline karar verildiğini, taşınmazı 25/05/2008 tarihinde davalılara teslim ettiğini, taşınmaza malik sıfatıyla yapmış olduğu imalatlardan dolayı davalıların sebepsiz zenginleştiğini ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla, şimdilik 184.800 TL’nin 25/05/2008 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalılardan tahsilini talep etmiş; 28/02/2018 tarihli dilekçesi ile talebini 288.288 TL olarak belirlemiştir.

Davalılar; davacının iddialarının gerçeği yansıtmadığını, taşınmaza yapılan herhangi bir imalat bulunmadığı gibi imalatın yapıldığı bir an için kabul edilse dahi, imar mevzuatına aykırı kaçak yapı ve imalatların ekonomik değer taşımadığını, davaya konu taşınmazın davacının kullanımında olduğu süre zarfında kiraya verilerek gelir de elde edildiğini, davacının herhangi bir şekilde zararından söz edilmeyeceğini, sebepsiz zenginleşme koşullarının gerçekleşmediğini savunarak, davanın reddini istemişlerdir.

İlk derece mahkemesince; 20/12/2017 tarihli bilirkişi heyeti raporu hükme esas alınarak, davacı tarafından taşınmaza yapılan faydalı ve zorunlu imalatların değerinin dava tarihi itibariyle toplam 288.288 TL olduğu, taşınmaza yapılan masraflar karşısında davalıların sebepsiz zenginleştikleri gerekçesiyle, davanın kısmen kabulü ile 288.288 TL’nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalılardan tahsiline karar verilmiştir.

İlk derece mahkemesi kararına karşı, taraflarca istinaf yoluna başvurulmuştur.

İlk derece mahkemesi kararına karşı, taraflarca istinaf yoluna başvurulmuştur.

Bölge adliye mahkemesince; davaya konu taşınmazın davacı adına olan tapu kaydının mahkeme kararı ile iptaline karar verilerek davalılar adına tescil edildiği, davacı tarafından taşınmaza yapılan faydalı ve zorunlu masrafların sebepsiz zenginleşme hükümleri uyarınca davalılardan tahsili istemiyle işbu davadan önce açılan davanın, taşınmaz fiilen davalılara teslim edilmediğinden bahisle hukuki yarar yokluğundan reddine dair verilen kararın kesinleştiği, taşınmazın ilk davanın açıldığı 21/05/2008 tarihinden sonra tahliye edilerek davalılara 25/05/2008 tarihinde teslim edildiği, davacının dava konusu masraflarla ilgili iradesini redle sonuçlanan dava ile ortaya koyduğu, 25/05/2008 tarihinde davalıların temerrüde düşürülmesi nedeniyle faiz başlangıç tarihinin de işbu tarih olması gerektiği, ilk derece mahkemesince alınan bilirkişi raporunun hüküm kurmaya ve denetime elverişli olduğu gerekçesiyle; davalıların istinaf başvurusunun reddine, davacının istinaf başvurusunun kabulü ile ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak, davanın kabulüne, 288.288 TL'nin taşınmazın teslim tarihi olan 25/05/2008 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalılardan tahsiline karar verilmiş; karar, davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava; sebepsiz zenginleşmeye dayalı alacak istemine ilişkindir.

1) Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı bilgi ve belgelere, özellikle temyiz olunan bölge adliye mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre, davalılar vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2) 02/02/1991 tarihli ve 1990/1 E. 1991/1 K.sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında vurgulandığı üzere, iade borcunun kapsamını belirlemede öncelikle fakirleşme ve zenginleşme zamanının tespit edilmesi gerekir.

Uyuşmazlık konusu olayda olduğu gibi, dava tarihinden çok önce yapılan ve davacı tarafından kullanılarak yararlanılan giderler nedeniyle, sebepsiz zenginleşme borçlusu olan davalıların bu giderlerin yapıldığı tarihte ekonomik açıdan zenginleştiği, yapanın ise o anda fakirleştiği kabul edilemez. Sebepsiz zenginleşme nedeniyle iade isteminde bulunabilmek için bir tarafın mal varlığının diğer tarafın mal varlığı aleyhine çoğalması gerekir. Bu azalma ve çoğalmanın, dava konusu taşınmazın davacı tarafından davalılara teslim edildiği tarihte gerçekleştiğinin kabulü zorunludur.

Somut olayda; davaya konu taşınmazın davalıların murisi tarafından davacıya bağışlanmak suretiyle tapuda devredildiği, daha sonra mahkeme kararı ile davacı adına olan tapu kaydı iptal edilerek davalılar adına tescil edildiği, 25/05/2008 tarihinde ise taşınmazın davacı tarafından tahliye edilerek davalılara teslim edildiği; malik sıfatıyla davacı tarafından taşınmaza yapılan faydalı ve zorunlu masraf niteliğindeki iyileştirmeye konu imalat bedellerine karşılık, davalıların sebepsiz zenginleştiğinden bahisle eldeki davanın açıldığı, bölge adliye mahkemesince hükme esas alınan bilirkişi raporunda ise; sebepsiz zenginleşmeye konu alacak miktarının dava tarihi olan 15/10/2015 tarihi itibariyle 288.288 TL olarak belirlendiği anlaşılmaktadır.

Hal böyle olunca, bölge adliye mahkemesince; yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular çerçevesinde, davaya konu taşınmazın davacı tarafından 25/05/2008 tarihinde tahliye edilerek davalılara teslim edildiği, sebepsiz zenginleşmenin işbu tarihte gerçekleştiği dikkate

alınarak, zenginleşmeye konu taşınmaza yapılan faydalı ve zorunlu imalatların değerinin 25/05/2008 tarihi itibariyle belirlenmesi noktasında, Yargıtay ve taraf denetimine elverişli yeniden rapor alınmak suretiyle, hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken; yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davlılar vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE, ikinci bentte açıklanan nedenlerle 6100 sayılı HMK'nın 371 inci maddesi uyarınca temyiz olunan bölge adliye mahkemesi kararının davalılar yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, HMK'nın 373/2 maddesi uyarınca dava dosyasının bölge adliye mahkemesine gönderilmesine, 30/11/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2022/4171, Karar No: 2022/5748, Tarih: 14.06.2022

**3. Hukuk Dairesi         2022/4171 E.  ,  2022/5748 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

VEK.AV....

VEK.AV.

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece bölge adliye mahkemesi kararının kaldırılmasına ve ilk derece mahkemesi kararının bozulmasına dair verilen karara, ilk derece mahkemesince uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen kararın, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

6100 sayılı HMK’nın “Bozmaya uyma veya direnme” başlıklı 373. maddesinin birinci fıkrası; “Yargıtay ilgili dairesinin tamamen veya kısmen bozma kararı, başvurunun bölge adliye mahkemesi tarafından esastan reddi kararına ilişkin ise bölge adliye mahkemesi kararı kaldırılarak dosya, kararı veren ilk derece mahkemesine veya uygun görülecek diğer bir ilk derece mahkemesine, kararın bir örneği de bölge adliye mahkemesine gönderilir.” hükmünü,

Aynı maddenin dördüncü fıkrası ise; “Yargıtayın bozma kararı üzerine ilk derece mahkemesince bozmaya uygun olarak karar verildiği takdirde, bu karara karşı temyiz yoluna başvurulabilir.” hükmünü içermektedir.

Açıklanan madde hükümleri birlikte değerlendirildiğinde; ilk derece mahkemesi tarafından, Yargıtay’ın bozma kararı doğrultusunda karar verilmesi halinde, davanın taraflarına, karara karşı sadece temyiz yoluna başvuru olanağı tanındığı anlaşılmaktadır.

Bu halde ise; ilk derece mahkemesince verilen kararın, HMK’nın 362. maddesinde bölge adliye mahkemeleri tarafından verilen kararlar için öngörülen temyiz kesinlik sınırına tabi olacağı tartışmasızdır.

6763 sayılı kanun ile 6100 sayılı HMK'ya eklenen ek 1. madde uyarınca; aynı Kanunun 362. maddesinde öngörülen kesinlik sınırı, 01.01.2022 tarihinden itibaren 107.090 TL’ye çıkartılmıştır.

Bozmaya uyularak verilen karar, karar tarihi itibariyle kesin niteliktedir. HMK'nın 366. maddesi atfıyla aynı Kanunun 352. maddesi uyarınca, kesin olan karar hakkında Yargıtay tarafından temyiz isteminin reddine karar verilebilir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz dilekçesinin miktar itibariyle REDDİNE, 14/06/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/50215, Karar No: 2011/11796, Tarih: 31.05.2011

**2. Ceza Dairesi         2009/50215 E.  ,  2011/11796 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Elektrik enerjisi hırsızlığı

HÜKÜM : Ceza verilmesine yer olmadığına

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

5237 sayılı TCK.nun 145. maddesinde yer alan “değer azlığı” kavramı, daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca ihtiyacı kadar ve değeri az olan malın alınması olup, somut olayda uygulanma olanağının bulunmadığı gözetilmeden, sanık hakkında kullanılan elektriğin değerinin azlığı ve pişmanlığı nedeniyle ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 31.05.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.