muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/10102, Karar No: 2021/12757, Tarih: 22.10.2021

506 sayılı Yasa'nın 7.maddesi; ‘ İşveren tarafından geçici görevle yabancı ülkelere gönderilen sigortalıların bu kanunda yazılı hak ve yükümleri bu görevi yaptıkları sürece de devam eder.’ şeklinde düzenlenmiştir.

Öte yandan, 5510 sayılı Kanunun 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5. maddesinin (g) bendinde, ülkemiz ile sosyal güvenlik sözleşmesi olmayan ülkelerde iş üstlenen işverenlerce yurt dışındaki işyerlerinde çalıştırılmak üzere götürülen Türk işçilerinin 4. maddenin 1. fıkrasının (a) bendi kapsamında sigortalı sayılacakları ve bunlar hakkında kısa vadeli sigorta kolları ile genel sağlık sigortası hükümlerinin uygulanacağı, bu sigortalıların uzun vadeli sigorta kollarına tabi olmak istemeleri durumunda, 50. maddenin 2. fıkrasındaki Türkiye’de yasal olarak ikamet etme şartı ile aynı fıkranın (a) bendinde belirtilen şartlar aranmaksızın haklarında isteğe bağlı sigorta hükümlerinin uygulanacağı, bu kapsamda, isteğe bağlı sigorta hükümlerinden yararlananlardan ayrıca genel sağlık sigortası primi alınmayacağı belirtilmiş, anılan bende 01.03.2011 günü yürürlüğe giren 6111 sayılı Kanunun 24. maddesiyle “Bu bent kapsamında yurt dışındaki işyerlerinde çalışan sigortalıların, bu sürede ödedikleri isteğe bağlı sigorta primleri 4. maddenin 1. fıkrasının (a) bendi kapsamında sigortalılık sayılır.” cümlesi eklenmiş, 10. maddesinde de 4. maddenin 1. fıkrasının (a) bendinde sayılan sigortalıların işverenleri tarafından geçici görevle yurt dışına gönderilmeleri durumunda, bu görevleri yaptıkları sürece, sigortalıların ve işverenlerin sosyal sigortaya ilişkin hak ve yükümlülüklerinin devam edeceği hüküm altına alınmıştır.

Kanunun, “506 sayılı Kanuna ilişkin geçiş hükümleri” başlıklı geçici madde 6/sonda ise “Sosyal güvenlik sözleşmesi imzalanmamış ülkelerde iş üstlenen işverenlerce çalıştırılmak üzere bu ülkelere götürülen Türk işçilerinden, bu Kanunun yürürlük tarihinden önce sadece malullük, yaşlılık ve ölüm sigortalarına tabi topluluk sigortasına devam edenler ile isteğe bağlı sigortalı olarak söz konusu ülkelere götürülmüş olan sigortalıların, bu Kanunun 5 inci maddesinin (g) bendi kapsamında sigortalılıkları bu Kanunun yürürlük tarihinden itibaren üç ay içerisinde işverenlerince sağlanır ve buna ilişkin yükümlülükler yerine getirilir” denilmiştir.

Davanın yasal dayanaklarından olan 506 sayılı Kanunun 7. ve 5510 sayılı Kanunun 10. maddeleri kapsamında sigortalı sayılabilmek için, Türkiye Cumhuriyeti ile yabancı ülke arasında sosyal güvenlik sözleşmesi düzenlenmemiş olması, Türk işverenin iş merkezinin Türkiye’de bulunması, gerçek veya tüzel kişi Türk işverenin Türkiye’de iş yapmak koşulu aranmaksızın Türkiye’de tescil edilmiş ya da tescil edilebilir nitelikte işyerinin olması, Türk işveren ile Türk işçi arasında yabancı ülkede yerine getirilecek iş görme edimine ilişkin bireysel iş sözleşmesinin Türkiye’de yapılması, Türk işçinin işbu yazılı veya sözlü hizmet sözleşmesinin Türk işçiye yüklediği iş görme ediminin yerine getirilmesi gereği olarak yurt dışında yaşamasının sürekli olmayıp geçici nitelik taşıması gerekmektedir.

Maddede “geçici görev” kavramı bakımından herhangi bir süre sınırlaması öngörülmediğinden, görevin geçici mi yoksa sürekli mi olduğunun belirlenmesinde her somut olayın özelliği, bu yönde hizmet akdinin sigortalıya yüklediği iş görme ediminin niteliği, iş süresini belirlemeye ilişkin iş hayatının olağan akışı ve sosyal güvenlik hukuku ilkeleri gözetilecektir.

Ancak, işverenin baştan beri yurt dışında faaliyet göstermesi halinde, bu işveren yanında işe başlanması ve orada çalışılması, Türkiye’de tescilli işyerinde faaliyet yürütmekte olan işverenin yurt dışında ayrı işyeri açması ve sigortalının Türkiye’deki işyerinde herhangi bir çalışması, bu işyerinden görevlendirmesi söz konusu olmaksızın, doğrudan yurt dışındaki işyerinde çalışması, geçici görevle yurt dışına gönderilme niteliğinde değerlendirilemez. Diğer bir deyişle, geçici olarak götürülmeyip yurt dışında o ülkenin mevzuatına göre kurulmuş ve faaliyet gösteren, Türkiye' de işyeri bulunmayan işverenler yanında, doğrudan yurt dışındaki iş nedeniyle işe alınan Türk işçilerin o ülke mevzuatına tabi olacakları, 506 sayılı Yasa ve 5510 sayılı Yasanın 4/1-a maddesi kapsamında sigortalı sayılamayacakları anlaşılmaktadır.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; ... ... Tekstil Sanayi ve Ticaret Anonim Şirketi’nin 16.10.1987 tarihinde tescil edildiği, yönetim kurulu başkanının... ve eski unvanının GAP Güneydoğu Tekstil Sanayi ve Ticaret Anonim Şirketi olduğu; ... Holding Anonim Şirketi’nin 13.01.1994 tarihinde tescil edildiği, kuruluşundan itibaren yönetim kurulu başkanının... olduğu,18.03.2016 tarihli Türkmenistan Bakanlığınca düzenlenen belgede GAP-Türkmen şirketi ortaklarının GAP Güneydoğu Tekstil Sanayi ve Ticaret AŞ (%30), Avrupa İmar ve Kalkınma Bankası (%20), Türkmenistan Tekstil Bakanlığı (%50 ) olarak gösterildiği ,şirketin ana sözleşmesinin, şirketin hukuki statüsüne ilişkin 5.maddesinde, şirketin Türkmenistan mevzuatı uyarınca, kapalı tip anonim şirketi şeklinde yabancı katılımlı tüzelkişiliğe sahip girişimci olduğu ve Türkmenistan mevzuatına göre faaliyetlerini gerçekleştireceğinin belirtildiği; Türkmenistan Ekonomi ve Kalkınma Bakanlığınca düzenlenen belgede, Türkmenbaşı Tekstil Kompleksinin ... Holding Türkiye şirketi (%32) Türkmenistan Dokuma Sanayii Bakanlığı (%68) ortaklık yapısına sahip olduğu, Türkmenistan Sanayi Bakanlığı ile ... Holding Başkanı sıfatıyla... arasında imzalanan sözleşmeye dayanarak tescil edildiği anlaşılmaktadır.

Davalı işverenlerce davacı adına yapılmış sigortalılık bildirimi bulunmadığı, davacının tespitini istediği dönemde Türkiye’de isteğe bağlı sigorta ödemesi bulunduğu, davacı tarafından dosyaya ibraz edilen 12.04.2007 tarihli belgede, davacının Türkmenbaşı Tekstil Kompleksinde, örme fabrikasında işletme teknisyeni olarak çalıştığının ve 30.05.2012 tarihli ibranamede 05.06.2003-30.05.2012 arası çalıştığı Türkmenbaşı Tekstil Kompleksinden işçilik alacaklarını aldığının belirtildiği, 05.09.2003 ile 05.07.2012 tarihleri arası sürekli yenilenen Türkmenistan Devleti ikamet izin belgelerinde geliş amacının çalışmak olarak kayıtlandığı, yurt dışında çalışan işçilerin Türkiye’deki merkeze bağlı olduklarını ispatlamak için davacı tarafından dava dışı bir kısım işçilerin uçak biletlerinin ve vize ücretlerinin davalı ... tarafından ödendiğine dair belgeler ile işçilerin işe alımlarının davalılar tarafından yapıldığına dair davalı şirketlerin insan kaynakları şefi tarafından gönderilmiş bazı e-mail kayıtlarının sunulduğu, ..., ... ... Tekstil AŞ (eski unvanı GAP Güneydoğu Tekstil San ve Tic. A.Ş. ) vekili ile işçilik alacağı ve hizmet tespiti için dava açan işçiler arasında imzalanan 13.06.2016 tarihli sulh sözleşmesinin dosyaya ibraz edildiği görülmektedir. Yine, davacı vekili tarafından dosyaya sunulan ... Holding İnsan Kaynakları Müdürü Gökhan Arslan tarafından düzenlenen e-mail içeriğinde, fabrikada çalışıp ayrılmış Türk personel ile alakalı olarak hazırlanan risk tablosuna ilişkin listede, 371.sırada davacı ...’nin, çalıştığı işletme Türkmenbaşı Tekstil Kompleksi,işe giriş tarihi 05.06.2003, ayrılış tarihi 30.05.2012, ücreti 2300, çalışma süresi 8 yıl 11 ay 25 gün olarak kayıtlı olduğu anlaşılmıştır.

Eldeki dosyada; davacının anılan mevzuat hükümlerine göre 506 sayılı Yasa ve 5510 sayılı Yasanın 4/1-(a) maddesi kapsamında sigortalı olup olamayacağı, davalı şirketin yabancı ülkede üstlendiği işin niteliği ile görevdeki geçiciliğe ilişkin koşullar yukarıda anlatılan çerçevede yöntemince araştırılmalı, 506 sayılı Yasanın 7. ve 5510 sayılı Yasanın 10. Maddesi kapsamında geçici görevle gönderilme olgusu, değinilen ilkeler kapsamında irdelenmeli ve ulaşılacak sonuca göre bir karar verilmelidir.

Kabule göre de, davanın niteliği gereği, çalışma olgusunun her türlü delille ispatlanabilmesine karşılık ücretin ispatında bu denli bir serbestlik söz konusu değildir. Hukuk Genel Kurulu’nun 2005/21-409 E., 2005/413 K. sayılı kararında da belirtildiği üzere, Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 288. maddesindeki yazılı sınırları aşan ücret alma iddialarının yazılı delille kanıtlanması zorunluluğu bulunmaktadır.

Ücret miktarı HMK’nun Geçici 1. maddesinin ikinci fıkrası delaletiyle HUMK 288. maddesinde belirtilen sınırları aşıyorsa, tespiti gereken gerçek ücretin; hukuksal geçerliliğe haiz olarak düzenlenmiş bulunmaları kaydıyla, işçinin imzasının bulunduğu aylık ücreti gösteren para makbuzları, banka kayıtları, ticari defter kayıtları gibi delillerle sigortalının imzasını taşıyan ücret bordroları veya hizmet sözleşmesinde yazılı olan ücretin gerçek olmadığı kanıtlanabilir. Yazılı delille ispat sınırın altında kalan miktar için yine HMK’nun Geçici 1. maddesinin ikinci fıkrası delaletiyle HUMK’nun 289. maddesi gereğince tanık dinletilebilir. Tespiti istenen miktar sınırı aşıyor olsa bile varlığı iddia edilen çalışmanın öncesine ve sonrasına ait yazılı delil başlangıcı sayılabilecek belgeler bulunuyorsa tanık dinletilmesi mümkündür. Sigorta primine esas kazanç tespiti istemi mahkemece bu esaslara uygun olarak değerlendirilmedir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı .... vekili ile feri müdahil Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve ... Bölge Adliye Mahkemesi 33. Hukuk Dairesinin istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin kararı kaldırılarak İlk Derece Mahkemesince verilen hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: ... Bölge Adliye Mahkemesi 33. Hukuk Dairesi kararının HMK'nın 373/1. maddesi gereğince kaldırılarak temyiz edilen ilk derece mahkemesi hükmünün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, peşin yatırılan harcın istek halinde davalılara iadesine, 22/10/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5229, Karar No: 2015/5013, Tarih: 08.04.2015

**1. Hukuk Dairesi         2014/5229 E.  ,  2015/5013 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : MANAVGAT 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 26/12/2013

NUMARASI : 2013/170-2013/781

Taraflar arasında görülen menfi tespit, istirdat davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar Belediye vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'ün raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava; davalı Belediye tarafından ecrimisil bedeli için düzenlenen borç hesap kartı adlı belge nedeniyle davacının borçlu olmadığının tespiti ile davalı belediyeye ödenen bedelin istirdadı talebine ilişkindir.

Davacı, davalı Belediye sınırları içinde bulunan G.. S...adlı otelin sahibi olduğunu, davalı Belediyenin 2005 yılı için 15.032,00 TL tutarında ecrimisil bedeli tahakkuk ettirildiğini öğrendiğini, Antalya İdare Mahkemesinin 2012/770 E. 2013/115 K. sayılı dosyada 2005 yılı işgaliye bedeli olan 15.032,00 TL sinin iptali için açtığı davada ecrimisil bedelinin kendisine tebliğ edilmediği ve "borç hesap kartı" adlı belgenin borç durumunu gösteren bir belge olmadığı gerekçesi ile davanın reddedildiğini ve kararın kesinleştiğini ileri sürerek, borç hesap kartı adlı belgede gösterildiği için davalı Belediye' ye ödediği 15.032,00 TL'nın ödeme tarihinden itibaren işleyecek reeskont faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Belediye vekili, davaya konu idari işlemler iptal edilmeden Belediye aleyhine dava açılmasının haksız ve hukuka aykırı olduğunu, davanın yasal süresinde açılmadığını, işin esasına girilerek çözümünü sağlayacak mahkemenin Antalya İdare Mahkemesi olduğundan görevsizlik kararı verilmesi gerektiğini belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulü ile davacının davalı Belediye tarafından 28/03/2012 tarihli 2005 yılı işgaliye bedeli için düzenlenen borç hesap kartı adlı belge nedeniyle borçlu olmadığının tespitine, davacı tarafça davalı bedeliyeye ödenen 15.032,00TL'nin temerrüt tarihi olan dava tarihinden itibaren (18/04/2013) işleyecek yasal faiziyle birlikte davalı belediyeden alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Mahkemece, davanın kabulü ile davacının davalı Belediye tarafından 28/03/2012 tarihli 2005 yılı işgaliye bedeli için düzenlenen borç hesap kartı adlı belge nedeniyle borçlu olmadığının tespitine, davacı tarafça davalı bedeliyeye ödenen 15.032,00TL'nin temerrüt tarihi olan dava tarihinden itibaren (18/04/2013) işleyecek yasal faiziyle birlikte davalı belediyeden alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Dosya içeriğine ve toplanan delillere göre, davalı Belediyenin 2005 yılı için tahakkuk ettirilen 15.032,00TL tutarında ecrimisil bedeline yönelik borç hesap kartı adlı belgeyi düzenleyerek davacıya bildirdiği; davacının, bu belgenin iptaline yönelik açtığı davanın, Antalya 1. İdare Mahkemesi'nin, 01/02/2013 tarih, 2012/770 esas, 2013/115 karar sayılı kararıyla "28/03/2012 tarihli borç hesap kartı adlı belgenin niteliği itibariyle borç durumunu gösteren, davacının hukuki durumunda değişiklik meydana getiren ve idari yargı yerinde dava konusu edilebilecek kesin ve yürütülmesi zorunlu bir işlem olmadığı, ayrıca 15.032,00TL'lik işgaliye (ecrimisil) bedelinin tahakkuk ettirilerek ecrimisil ihbarnamesi ile davacıya tebliğ edildiğine ilişkin taraflarca bilgi ve belge sunulmadığı "gerekçesi ile davanın reddine karar verildiği ve kararın kesinleştiği, anılan borç hesap kartı adlı belgeye istinaden davacı tarafça davalı Belediye'ye 15.032,00TL ödeme yapıldığına yönelik taraflar arasında herhangi bir uyuşmazlık bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Hemen belirtilmelidir ki; 1086 sayılı HUMK’un 74. ve 76. maddeleri hükümlerine paralel düzenlemeler getiren 6100 sayılı HMK’nun 26. ve 33.maddelerine göre, olayları bildirmek ve ileri sürmek taraflara, bu kapsamda nitelemeyi yapmak, belirlenecek hukuki tavsifle ilgili olarak uygulanacak kanun hükümlerini tespit ve tayin etmek, uygulamak hakime aittir.

Somut olayda, taraflar arasındaki uyuşmazlığın davalı Belediye tarafından düzenlenen 28/03/2012 tarihli borç hesap kartında davacı adına tahakkuk ettirilen 2005 yılı için 15.032,00TL tutarında ecrimisil bedelinini davacı tarafından davalı Belediye'ye ödenmiş olması nedeninden kaynaklandığına göre, borç hesap kartının düzenlenme nedeninin ecrimisil bedeline ilişkin olduğu açıktır.

Hâl böyle olunca, borç hesap kartında gösterilen 2005 yılına yönelik olarak davacının, davalı Belediyeye ecrimisil bedeli ödemesi gerekip gerekmediğinin araştırılması, ödemesi gerekiyor ise miktarının belirlenmesi, sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirmeyle yazılı olduğu üzere karar verilmiş olması doğru değildir.

Davalı Belediye vekilinin bu yöne ilişkin temyiz itirazı yerindedir. Kabulüyle, hükmün açıklanan nedenlerden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 08.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3468, Karar No: 2016/7107, Tarih: 19.12.2016

**16. Ceza Dairesi         2016/3468 E.  ,  2016/7107 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : İnfaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokma

Hüküm : TCK'nın 297/1, 62, 53, 58. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Oluş ve dosya kapsamına göre mahkemenin takdir ve değerlendirmesinde isabetsizlik görülmemekle tebliğnamedeki bozma düşüncelerine iştirak olunmamıştır.

1-)Sanığın infaz kurumunda bulundurduğu çakmak alt kısmının sap olarak kullanıldığı ve bir tarafı künt, ucu ve diğer tarafı keskin 4-5 cm uzunluğundaki maket bıçağının yakarak eklenmesi suretiyle yapılan bıçağın hükümden sonra 02.12.2016 tarihinde yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun 20. maddesi ile yapılan düzenleme uyarınca 5237 sayılı TCK'nın 297/2-b maddesi kapsamında kalıp kalmadığı tartışılarak sonucuna göre hukuki durumunun yeniden tayin ve takdirinde zorunluluk bulunması,

2-)Uygulamaya göre de;

a-)Adli Emanetin 2013/2347 sırasında kayıtlı suç eşyasının iddianamede talep edilmiş olmasına rağmen müsaderesine karar verilmemesi,

b-)Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih, 2014/140 E. 2015/85 sayılı iptal kararı ile TCK'nın 53. maddesindeki bazı düzenlemelerin iptal edilmiş olması nedeniyle bu karar doğrultusunda hüküm kurulmasında zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 19.12.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16836, Karar No: 2015/3804, Tarih: 18.03.2015

**19. Hukuk Dairesi         2014/16836 E.  ,  2015/3804 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili; müvekkili ile davalılardan .... Ltd. Şti. arasında akdolunan finansal kiralama sözleşmesinde diğer davalıların da kefil olarak yer aldığını, sözleşme kapsamında dava dışı Norm Teknik firmasından satın alınan cihazların davalılara teslim edildiğini ve kira bedellerini ödenmesinden sonra cihazların mülkiyetinin davalılara devredildiğini, sonrasında dava dışı tedarikçi firma ... Teknik Ltd. Şti.'nin sahte fatura düzenlediğinin saptanarak ilgili vergi dairesi tarafından KDV, damga vergisi ve gecikme faizi kalemleri adı altında toplam 15.903,81 TL vergi cezasının müvekkilinden tahsil edildiğini, sözleşme hükmüne göre davalıların bu tutarları ödemekle yükümlü olduğunu; ödeme yapılmaması üzerine başlatılan icra takibinin itiraz sonucu durduğunu belirterek, itirazın iptaliyle takibin devamına ve % 20 oranında icra inkar tazminatının davalılardan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, taraflar arasında akdi ilişkinin sonlandığını, sözleşme hükümlerine göre müvekkillerinin bir sorumluluğunun da bulunmadığını bildirerek, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, taraflar arasındaki akdi ilişkinin sona erdiği, davalı kiracının kira bedellerini ödeyerek malın mülkiyetini devir aldığı, dava dışı ... Teknik Ltd.Şti'nin davacı adına düzenlediği ve sahte olduğu iddia olunan fatura nedeniyle vergi dairesine ödediği vergi cezasından davalıların sorumlu tutulamayacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, fazla yatırılan peşin harcın istek halinde iadesine, 18.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/8057, Karar No: 2022/11905, Tarih: 06.10.2022

**10. Hukuk Dairesi         2022/8057 E.  ,  2022/11905 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

No :

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabulüne dair verilen karara karşı feri müdahil kurum vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesince verilen kararın, feri müdahil kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre feri müdahil kurum vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 297. maddesinin (2). fıkrasında “hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, mümkünse sıra numarası altında açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir”, hükmü öngörülmüş olup, hüküm gerekçesinde bordro tanığı beyanına göre iki kış mevsiminde birer aylık süre hariç devamlı çalıştığının kabulü ile karar verilmiş ise de, hüküm fıkrasında bu dönemler belirtilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki; bu yanlışlıkların giderilmesi, yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hüküm bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 370/2. maddesi gereğince, söz konusu karar düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi kararının HMK’nın 373/1 maddesi gereği kaldırılması ile ... 14. İş Mahkemesinin 26.11.2019 tarihli hükmün 1. bendinde yer alan, “...01.02.1984-25.07.1989 tarihleri arasında” kelimelerinden sonra, “ 1987 ve 1988 yıllarında ocak ayı hariç” kelimelerinin yazılarak ve hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, dosyanın kararı veren ilk derece mahkemesine gönderilmesine, 06.10.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.