muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/10045, Karar No: 2011/11327, Tarih: 14.11.2011

Bu hususlar belediye başkanlığından ve diğer ilgili mercilerden sorulup alınacak cevap yazılarına göre taşınmazların arsa niteliğinde olup olmadığı yeterince tesbit edilmeden arsa olarak değerlendiren rapora göre hüküm kurulması,

Kabule göre de;

2-Tüm araştırmalara karşın kamulaştırılan taşınmazın bulunduğu il veya ilçede uygun emsal bulunamaması halinde, benzer sosyo-ekonomik özellikte olması kaydıyla, emsalin civar il ve ilçelerde yer alan taşınmazlar arasından seçilebileceği Yargıtay’ın yerleşmiş uygulamalarından olmakla birlikte, Silifke gibi gelişmiş ve taşınmaz alım satımının çok olduğu bir ilçede uygun emsal bulunamayacağı kabul edilemeyeceğinden bilirkişi kurulunun raporunda emsalin komşu ilçe olan Gülnar'dan seçilmiş olması ve buna göre değerlendirme yapılması,

3-Emsal taşınmaza ait tapu kayıt örneğinin dosyaya getirtilip raporun denetlenmesi gerektiğinin düşünülmemiş olması,

4-Davaya konu taşınmazın kamulaştırılan kısmı 2.200,01 m² olduğu halde, 2.220,01 m²' nin tesciline karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edenlerden davalı tarafa iadesine, 14.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1746, Karar No: 2018/1897, Tarih: 05.03.2018

**11. Ceza Dairesi         2017/1746 E.  ,  2018/1897 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Beraat

I-)Sanık ... hakkında “2005 takvim yılında sahte fatura kullanmak” suçundan kurulan beraat kararına yönelik katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanığa yüklenen “2005 takvim yılında sahte fatura kullanmak” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan 5237 sayılı TCK'nın 66/1- ve 67/4 maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, aynı Yasanın 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen dava zamanaşımı nedeniyle 5237 sayılı TCK'nın 66/1-e, 67/4 ve 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddeleri gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE,

II-)Sanık ... hakkında “2006, 2007, 2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak”, sanık ... hakkında ise “2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak” suçlarından kurulan beraat kararlarlarına yönelik katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

1-)Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 20.10.2009 gün, 2009/89-243 sayılı karar ile uyum gösteren Genel Kurul ve Daire kararlarında açıklandığı üzere, ceza yargılamasında mahkemeye gelmemiş sanık hakkında duruşma yapılamayacağına ilişkin temel kuralın istisnalarından biri olarak öngörülen 5271 sayılı CMK'nın 193/2. maddesinin, dosya kapsamında toplanan kanıtlara göre sanığın savunması alınmadan mahkumiyet dışında bir hüküm kurulması gerektiğinin anlaşılması hali ile sınırlı olarak uygulama yerinin mevcut olduğu, somut olayda ise bu halin mevcut olmadığı gözetilmeden, sanık ...’ın sorgusu yapılmadan beraat hükmü kurulması,

2-)Sanık ...’ın “2006, 2007, 2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura kullanma”, sanık ...’ın ise “2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura kullanma” suçlarını işlediklerinin iddia olunduğu somut olayda; sanık ...’ın üzerine atılı suçlamaları kabul etmemesi, sahte fatura kullanma suçunda, suçun maddi konusunun fatura olması, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanun'a göre kullanılan veya bu Kanun'un Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre de, faturaların Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi karşısında, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek bir biçimde belirlenebilmesi bakımından; öncelikle suça konu fatura asılları ya da onaylı örneklerinin gerek vergi dairesi başkanlığından sorulup gerekse faturaları düzenleyen şirketlerin dosyalarından araştırılıp kanaat oluşturacak sayıda temin edilip incelenerek, kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadıklarının tespit edilmesi, sahte olduğu iddia olunan faturaları düzenleyen mükellefler hakkında düzenlenmiş vergi raporlarının getirtilmesi, şirket yetkililerine yönelik dava açılıp açılmadığının araştırılması, açıldığının tespiti halinde dava dosyası getirtilip incelenerek bu davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dava dosyasına intikal ettirilmesi, faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi yönünden mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyeleri, teslim ve tesellüm belgeleri, bedelinin ödendiğine dair ticari teamüle uygun, kanıtlama yeterliliği olan banka hesapları ve kasa mevcuduyla uyumlu geçerli belgeler, faturaları düzenleyenin yeterli mal girişi veya üretimi olup olmadığı da dikkate alınarak faturaları düzenleyen şirket ile sanıkların ticari defter ve belgeleri üzerinde gerekli görülmesi halinde karşılıklı bilirkişi incelemesi yaptırılması ile sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının takdir ve tayini gerekirken, eksik araştırma sonucu beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 05.03.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/641, Karar No: 2013/255, Tarih: 20.02.2013

**Hukuk Genel Kurulu         2012/5-641 E.  ,  2013/255 K.**

* TAŞINMAZIN DEVLETİN HÜKÜM VE TASARRUFU ALTINDAKİ YERLERDEN OLMASI

* KAMULAŞTIRMA BEDELİNİN TESPİTİ VE TESCİL

* KAMULAŞTIRMA KANUNU (2942) Madde 19

* KADASTRO KANUNU (3402) Madde 17

* KADASTRO KANUNU (3402) Madde 16

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki “Kamulaştırma bedelinin tespiti ve tescil” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Araklı Asliye Hukuk Mahkemesi'nin davanın kabulüne dair verilen 13.10.2008 gün ve 229-297 sayılı kararının incelenmesi katılan Hazine temsilcisi  tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 5.Hukuk Dairesi'nin 30.03.2009 gün ve 1527-4949 sayılı ilamı ile;

(“...Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik Kamulaştırma Kanununun 19.maddesi uyarınca kamulaştırma bedelinin mahkemece tespiti ve taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taşınmazın davalı tarafından zilyetlikle iktisap iddiasına itirazda bulunan Hazine temsilcisi tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece bilirkişi incelemeleri yaptırılmıştır. Alınan raporlar yasa hükümlerine uygundur.

Arazi niteliğindeki taşınmaza net geliri esas alınarak, dava tarihi itibariyle değerinin tespit edilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1-Davalının zilyetliğine itiraz edildiğine göre, tespit edilen bedelin, dava konusu taşınmazın mülkiyeti ihtilaflı olduğundan 2942 sayılı Kanunun 19/7. maddesi uyarınca ileride belirlenecek hak sahibine ödenmek üzere bankaya 3’er ay vadeli hesaba yatırılmasına karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde davalı zilyede ödenmesine hükmedilmesi,

2-Davalı idare harçtan bağışık olmadığı halde harçtan muaf olduğundan bahisle aleyhine harca hükmedilmemesi,

Doğru görülmemiştir...”)

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik Kamulaştırma Kanunu’nun 19.maddesi uyarınca kamulaştırma bedelinin mahkemece tespiti ve taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Davacı EPDK vekili, zilyedi olarak davalının belirlendiği, özel projesinde 75 nolu parselde gösterilen çayır vasfındaki dava konusu tapusuz taşınmazın 668,78 m2’ lik kısmının Kamulaştırma Kanunu’nun 19. maddesi gereği kamulaştırma bedelinin tespiti ile Hazine adına tescilini istemiştir.

Asli Müdahil Hazine temsilcisi, taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olduğu iddiası ile; Orman İdaresi de taşınmazın orman vasfında olduğu iddiası ile 30.6.2008 tarihinde davaya müdahalede bulunarak, itiraz etmişlerdir.

Asli Müdahil Hazine temsilcisi, taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olduğu iddiası ile; Orman İdaresi de taşınmazın orman vasfında olduğu iddiası ile 30.6.2008 tarihinde davaya müdahalede bulunarak, itiraz etmişlerdir.

Mahkemece, Kamulaştırma Kanunu’nun 19.maddesi uyarınca araştırmalar yapıldığı, müdahillerin iddiası doğrultusunda keşif yapılarak taşınmazın orman olmadığının da belirlendiği gerekçesi ile kamulaştırma bedelinin 5350,16 YTL olarak tespitine; taşınmazın EPDK adına tesciline; kararın kesinleşmesi beklenmeden kamulaştırma bedelinin davalıya ödenmesine karar verilmiştir.Davacı EPDK’nın tavzih istemi üzerine tescilin Hazine adına yapılmasına şeklinde ilk kararda düzeltme yapılmıştır.

Katılan davacı Hazine temsilcisi tarafından temyizi üzerine, Özel Dairece karar, yukarıya başlık bölümüne metni aynen alınan gerekçe ile bozulmuştur.

Mahkemece, Kamulaştırma Kanunu’nun 19/7 maddesini yalnızca lafzi yorum metodu ile yorumlamadığı, itiraz eden Mal Müdürlüğü ve Orman İşletme Şefliği'nin itirazlarının dava konusu taşınmazın orman vasfında olduğuna ilişkin olduğu, bu iddianın da aynı Kanun'un 19/1 maddesinde atıf yapılan Kadastro Kanunu'nun 16. maddesinde sayılan yerlere ilişkin olduğu ve yapılacak araştırmanın davanın sübutuna etki edeceği, orman vasfında olmadığı tespit edilen taşınmaz için itiraz eden idarelerin, yalnızca orman vasfı nedeniyle devletin hüküm ve tasarrufu altında olan yer iddiasıyla yapmış olduğu itirazın, 2942 sayılı Kanun'un 19/7 maddesi lafzı dolayısıyla davacının zilyetlikle iktisabına yapılmış itiraz olarak yorumlanmasının aynı maddenin amacına aykırı olacağı, Kanun'un 19/7 maddesinde yer alan Hazine tarafından yapılmış itirazların, Kadastro Kanunu'nun 17. maddesi kapsamında yer alan taşınmazlar için yapılması lazım gelen itirazlardan olması gerekeceği gerekçesi ile önceki kararda direnilmiştir.

Müdahil Hazine ve Orman İdaresi'nin direnme kararını temyizi üzerine, Hukuk Genel Kurulu, Orman İdaresi’nin temyiz istemi yönünden, ilk kararı temyiz etmemesi nedeniyle direnme kararını temyizde hukuki yararı bulunmadığından Orman İdaresi'nin temyiz dilekçesinin reddine; Hazinenin temyiz istemi yönünden ise; sadece davacı Kurumun yargı harcından muaf olmadığı, yargı harcını ödemesi için önel verilmesi sonucuna göre karar verilmesi gerektiği gerekçesi ile usulden bozulmuş, işin esasına ilişkin şimdilik inceleme yapılmadığı ilamda belirtilmiştir.

Mahkemece Hukuk Genel Kurulu kararına uyulmuş, davacı EPDK’dan harç alınmıştır. Mahkeme son direnme kararında; dava konusu taşınmazın orman ve Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olmadığı anlaşıldığından kamulaştırma bedelinin davalıya ödenmesine karar verildiği gerekçesi ile önceki gibi karar vermiştir. Direnme kararını sadece müdahil Hazine temsilcisi temyiz etmiştir.

Mahkemece Hukuk Genel Kurulu kararına uyulmuş, davacı EPDK’dan harç alınmıştır. Mahkeme son direnme kararında; dava konusu taşınmazın orman ve Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olmadığı anlaşıldığından kamulaştırma bedelinin davalıya ödenmesine karar verildiği gerekçesi ile önceki gibi karar vermiştir. Direnme kararını sadece müdahil Hazine temsilcisi temyiz etmiştir.

İşin esasına geçilmesinden önce, Hukuk Genel Kurulu tarafından yapılan bozma üzerine verilen temyize konu direnme kararının Özel Dairece mi Hukuk Genel Kurulu tarafından mı incelenmesi gerektiği konusu ön sorun olarak görüşülmüş ve sonuç olarak Hukuk Genel Kurulu tarafından ilk direnme kararının harca yönelik olarak sadece usulden bozulduğu ve işin esası  hakkında inceleme yapılmadığı gerekçesi ile, temyiz incelemesinin Hukuk Genel Kurulu tarafından yapılması gerektiğine ve ön sorun olmadığına oyçokluğu ile karar verilmiştir.

İşin esasına gelince; 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu’nun  19.maddesinde belirtildiği üzere; İdare öncelikle, kamulaştırılması kararlaştırılan tapuda kayıtlı olmayan taşınmaz malın, 21/06/1987 tarihli ve 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 16.maddesinde sayılan kamu mallarından olup olmadığını ilgili yerlerden sormak suretiyle tespit eder.

İdarece yapılan bu araştırma sonucunda, kamulaştırılması kararlaştırılan tapuda kayıtlı olmayan taşınmaz malın, 3402 sayılı Kadastro Kanununun 16.maddesinde sayılan kamu mallarından olmadığının, taşınmaz malın zilyedi mevcut olup da zilyetlikle iktisap iddiasında bulunulduğunun tespiti halinde, 9. madde gereğince seçilen bilirkişiler marifetiyle mahallinde tahkikat yapar, delilleri toplar ve keyfiyeti bir tutanakla belirtir. Bu tutanakta, taşınmazın yüzölçümü, zilyedin kimliği, vergi kaydı, zilyetliğin başlangıç tarihi ve süresi, mülkiyeti kazanma şartlarının gerçekleşip gerçekleşmediği belirtilir.

İdarece hazırlanan ve 10 uncu madde uyarınca toplanılan belgelerin tamamı, taşınmaz malın bulunduğu yer asliye hukuk mahkemesine verilerek, taşınmaz malın kamulaştırma bedelinin tespitiyle, bu bedelin peşin veya kamulaştırma bu Kanunun 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasına göre yapılmış ise taksitle ödenmesi karşılığında idare adına tesciline karar verilmesi istenir.

Mahkeme, taşınmaz malın kamulaştırma bedelini 10 uncu maddede belirtilen usulde ve sürede tespit eder. Mahkeme, idarece verilen bilgi ve belgelerden, zilyedin kamulaştırma tarihinde taşınmaz malı Türk Kanunu Medenisi hükümleri dairesinde ve zilyetlikle iktisap etmiş olduğunu belirtmeye yeterli gördüğü takdirde, kamulaştırma bedelinin tespitine ilişkin bilirkişi raporunu idareye, bu raporla birlikte idarece verilen diğer belgeleri tespit edilen zilyede tebliğ eder.

Ayrıca taşınmaz malın durumu, o yerin en büyük mal memuruna bildirilmekle beraber, taşınmaz malın bulunduğu yerde çıkan mahalli gazetede ve Türkiye genelinde yayımlanan bir gazetede en az bir defa ilan edilir.

İlanda ise;

a) Taşınmaz malın bulunduğu yeri, mevkii, sınırı, miktarı,

Ayrıca taşınmaz malın durumu, o yerin en büyük mal memuruna bildirilmekle beraber, taşınmaz malın bulunduğu yerde çıkan mahalli gazetede ve Türkiye genelinde yayımlanan bir gazetede en az bir defa ilan edilir.

İlanda ise;

a) Taşınmaz malın bulunduğu yeri, mevkii, sınırı, miktarı,

b) Zilyedin kimliği,

c) Kamulaştırma bedelinin yatırılacağı banka,

d) Konuya ve taşınmaz malın değerine ilişkin tüm savunma ve delillerin, ilan tarihinden itibaren on gün içinde mahkemeye yazılı olarak bildirmeleri gerektiği,

e) Hak sahiplerinin son ilandan itibaren bir ay içinde itiraz etmedikleri takdirde, kamulaştırma bedelinin zilyede ödeneceğine karar verileceği,

Belirtilir.

Son ilandan itibaren otuz gün içinde Hazine veya üçüncü bir kimse tarafından itiraz edilmediği takdirde, mahkemece kamulaştırma bedeli olarak tespit edilen miktarın, peşin ve nakit olarak veya bu Kanunun 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasına göre taksitle kamulaştırma yapılmış ise, ilk taksidin yine peşin ve nakit olarak zilyet adına ilanda belirtilen bankaya yatırılması ve yatırıldığına dair makbuzun ibraz edilmesi için idareye onbeş gün süre verilir. Gereken hallerde bu süre bir defaya mahsus olmak üzere mahkemece uzatılabilir.

İdare tarafından kamulaştırma bedelinin zilyet adına yatırıldığına dair makbuzun mahkemeye ibrazı halinde mahkemece, taşınmaz malın idare adına tesciline ve kamulaştırma bedelinin zilyede ödenmesine karar verilir ve bu karar tapu dairesine ve paranın yatırıldığı bankaya bildirilir.

Bu müddet içinde Hazine veya üçüncü şahıslar tarafından itiraz edilmesi halinde ise, mahkemece, tespit edilen kamulaştırma bedelinin ileride hak sahipliğini ispat edecek kişiye ödenmek üzere idarece ilanda belirtilen bankada açılacak üçer aylık vadeli hesaba yatırılmasından sonra, taşınmaz malın idare adına tesciline karar verilir.

19.madde hükmünden de anlaşıldığı üzere, mahkeme önce taşınmaza ait kamulaştırma bedelini belirleyip, dava konusu taşınmaza özgü olarak anılan maddenin 4.fıkrasında düzenlenen ilanı yapacaktır. Mahkemece kamulaştırma bedeli belirlenmeden tüm taşınmazlara yönelik olarak 8.5.2008 ve 12.5.2008 tarihlerinde ilan yapıldığı anlaşılmaktadır. Bu ilanın  19/4.maddede belirtilen ilana uygun olmadığı açıktır. Öyle ise, Hazine ve Orman İdaresi’nin 30.06.2008  tarihinde davaya katılarak, yapmış oldukları itirazın süresinde olduğu anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 16.maddesinde ormanlar da dahil devletin hüküm ve tasarrufu altındaki kamu malları sayılmış; 17.maddede ise, orman dışındaki devletin hüküm ve tasarrufu altındaki imar ihya edilebilecek taşınmazlara ilişkin düzenlemelere yer verilmiştir.

Katılan Hazine temsilcisi, dava konusu taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olduğu iddiası ile zilyetliğe itiraz etmiştir.

Bilindiği üzere 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 16.maddesinde ormanlar da dahil devletin hüküm ve tasarrufu altındaki kamu malları sayılmış; 17.maddede ise, orman dışındaki devletin hüküm ve tasarrufu altındaki imar ihya edilebilecek taşınmazlara ilişkin düzenlemelere yer verilmiştir.

Katılan Hazine temsilcisi, dava konusu taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olduğu iddiası ile zilyetliğe itiraz etmiştir.

Yerel Mahkemece alınan bilirkişi raporuna göre dava konusu taşınmazın orman olmadığı belirlenmiştir. Ne var ki, devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yer iddiası yukarda belirtildiği üzere orman vasfı dışındaki taşınmazları da kapsadığından,  Hazine itirazı mülkiyet ihtilafı niteliğindedir.

Kamulaştırma Kanunu’nun 19/7.maddesi uyarınca zilyetliğe itiraz edildiğine göre, mahkemece, tespit edilen kamulaştırma bedelinin ileride hak sahipliğini ispat edecek kişiye ödenmek üzere idarece ilanda belirtilen bankada açılacak üçer aylık vadeli hesaba yatırılmasından sonra, taşınmaz malın idare adına tesciline karar verilmesi gereğine değinen  Özel Daire bozma ilamı yerindedir.

Ne var ki, bankaya bloke edilen kamulaştırma bedelinin davalı Osman’a ödendiği, banka tarafından 14.10.2008 günlü yazı ile bildirilmiştir. O halde, ödendiği bildirilen kamulaştırma bedelinin davalı zilyetten istenerek ileride belirlenecek hak sahibine ödenmek üzere bankaya 3’er aylık vadeli hesaba yatırılmasına karar verilmelidir.

Öte yandan, 4628 Sayılı Elektrik Piyasası Kanunu’nun 15.maddesinde düzenlenen;   kamulaştırılan taşınmazın mülkiyeti, üretim veya dağıtım tesislerinin mülkiyetine sahip olan ilgili kamu kurum veya kuruluşuna, bunların bulunmaması hâlinde ise Hazineye ait olur, hükmü uyarınca taşınmazın Hazine adına tescil edilmesi gerektiği, her ne kadar ilk kararda bu husus tavzihen düzeltilmiş, sonraki kararlarda EPDK adına tescil kararı verilmişse de,  taşınmazın Hazine adına tescil edileceği tartışmasızdır.

Açıklanan bu değişik gerekçe ile  Yerel Mahkeme direnme kararı usul ve yasaya aykırı olup bozulması gerekir.

SONUÇ: Katılan Hazine temsilcisinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının yukarıda açıklanan değişik gerekçelerle, 6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun  geçici 3. maddesinin atfı  dikkate alınarak HUMK.nun 429.maddesi gereğince BOZULMASINA, aynı kanunun 440.maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere  20.02.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/51897, Karar No: 2014/67, Tarih: 13.01.2014

**9. Hukuk Dairesi         2011/51897 E.  ,  2014/67 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İNEGÖL 1. ASLİYE HUKUK (İŞ) MAHKEMESİ

TARİHİ : 28/09/2011

NUMARASI : 2010/230-2011/587

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla mesai ücreti, ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı Bölge Çalışma Müdürlüğü’ne verdiği dilekçe ile tahkikat evrakının 5521 sayılı Yasa’nın 10. maddesi uyarınca Mahkeme’ye gönderilmesini talep etmiş, tahkikat evrakı bu talep üzerine 06.05.2010 tarihli yazı ekinde Mahkeme’ye gönderilmiştir.

Bölge Çalışma Müdürlüğü’nün tahkikat evrakını 5521 sayılı Yasa’ nın 10. maddesi uyarınca Mahkeme’ ye göndermesi bir ihbar niteliğinde olup, Mahkeme tarafından davacıya dava dilekçesini hazırlayıp, harcını ikmal edip, davalıya tebliğ ettirmesi için süre verilmesi gerekir.

Harca tabi bir davanın harçsız açılması yada talebin harç yatırılmadan artırılması hallerinde uygulanacak olan usul 492 sayılı Harçlar Yasası’nın 27, 28 ve 30.maddelerinde belirtilmiştir.

492 sayılı Harçlar Yasası’nın 27/1. maddesi, maktu harcın işlem yapılmadan önce ödeneceği hükmünü,

27/2. maddesi “Harç peşin veya süresinde ödenmemiş ise, mütaakip muamelelere ancak harç ödendikten sonra devam olunur. “ hükmünü,

28/1.. maddesi “ karar ilam harcının ¼’ ünün peşin alınacağı hükmünü,

30.maddesi ise “Muhakeme sırasında tesbit olunan değerin, dava dilekçesinde bildirilen değerden fazla olduğu anlaşılırsa, yalnız o celse için muhakemeye devam olunur, takip eden celseye kadar noksan değer üzerinden peşin karar ve ilam harcı tamamlanmadıkça davaya devam olunmaz. Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 409 uncu maddesinde gösterilen süre içinde dosyanın muameleye konulması, noksan olan harcın ödenmesine bağlıdır.” hükmünü içermektedir.

Bu yasal düzenlemelerin doğal sonucu olarak harcı yatırılmayan dava görülemez.

Somut olayda, davacı Bölge Çalışma Müdürlüğü’ne tahkikat evrakının Mahkemeye gönderilmesi için verdiği dilekçede taleplerini tek tek, miktar belirterek bildirdiğinden bu dilekçe dava dilekçesi niteliğindedir.

Mahkemece dava dilekçesinin esas defterine kaydından sonra yapılan 01.06.2010 tarihli tensip zaptının 2 numaralı ara kararı ile davacıya eksik harcı ve başvuru harcını tamamlaması için duruşma gününe kadar süre verilmiş, ancak bu tensip zaptı gereği için davacıya tebliğ edilmediği gibi, yargılamanın devamı sırasında tensibin 2 numaralı ara kararından bir daha söz edilmemiş, bu ara kararının gereği yerine getirtilmemiştir.

Mahkemece dava başvuru ve peşin harç yatırılmadan davaya devam edilerek karar verilmiş, hüküm fıkrasında hesaplanan karar harcının davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Mahkemece dava başvuru ve peşin harç yatırılmadan davaya devam edilerek karar verilmiş, hüküm fıkrasında hesaplanan karar harcının davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Mahkemece dava başvuru ve peşin harç yatırılmadan davaya devam edilmesi yukarıda açıklanan yasal düzenlemelere aykırıdır.

Mahkemece yapılması gereken iş, davacıya 492 sayılı Harçlar Yasası’nın 30. maddesine uygun süre verip, sonucuna göre karar vermektir.

Mahkemece harca tabi olup, başvuru ve nisbi harcı yatırılmayan, yargılama süresince tamamlatılmayan davanın görülemeyeceği düşünülmeden yargılamaya devam edilerek karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, bozma sebebine göre sair hususların bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 13.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.