muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/15393, Karar No: 2014/19665, Tarih: 31.10.2014

Dava, taşınmazın kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığı, bu yerlerin Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olduğu hukuki sebebine dayalı olarak açılan tapu iptali ve terkin isteğine ilişkindir.

Mahkemece bozma ilamına uyulmuş ise de; bozma gerekleri doğrultusunda yapılan araştırma ve inceleme hüküm vermeye yeterli bulunmamaktadır. Şöyle ki; çekişme konusu taşınmaza kadastro tespiti esnasında uygulanan 12.04.1974 tarih, 27 sıra nolu tapu kaydının hazinenin de taraf olduğu Edremit Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 1972/381 Esas, 1972/553 Karar sayılı tescil ilamı ile oluştuğu anlaşılmasına karşın mevcut tescil krokisinin ve buna bağlı olarak kesinleşen hükmün eldeki davaya kesin hüküm oluşturabileceği ve Hazineyi bağlayacağı hususlarının mahkemece gözardı edilerek karar verilmesi doğru olmamıştır.

Hal böyle olunca, Edremit Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 1972/381 Esas, 1972/553 karar sayılı kararının HMK 303. maddesi anlamında eldeki dava bakımından kesin hüküm oluşturabilmesi için tescil hükmüne esas olan krokinin verilecek keşif günü ile zemine uygulanması, bilirkişilerden gerekçeli denetime açık rapor alınması, dava konusu yerin tamamının veya bir kısmının kroki kapsamında kalıp kalmadığının saptanması, tescil krokisine ait dosyanın bulunduğu yerden getirtilerek keşif sırasında dosya kapsamı göz önünde bulundurularak değerlendirme yapılması, tescil krokisinin uygulanma kabiliyetinin olup olmadığı yönünde görüş istenmesi ondan sonra tescil ilamının tarafı olan Hazineyi bağlayacağının düşünülmesi, davanın kısmen veya tamamen kabulü halinde de, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Yasa hükümlerinin gözetilmesi suretiyle uyuşmazlığın çözüme kavuşturulması bakımından karar bozulmalıdır.

Açıklanan nedenlerle davalılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla halen yürürlükte bulunan 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 3402 sayılı Kanunun 36/A maddesi gereğince harç alınmasına mahal olmadığına, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve HUMK'nun 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 31.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3979, Karar No: 2021/13159, Tarih: 14.04.2021

**4. Ceza Dairesi         2018/3979 E.  ,  2021/13159 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit, yaralama, dilencilik

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre, Aile Çalışma ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı'nın temyiz talebi, katılma isteği niteliğinde kabul edilerek, CMK’nın 237/2. maddesi uyarınca Aile, Çalışma ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı'nın davaya katılmasına, vekilinin de katılan vekili olarak kabulüne karar verilerek dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Sanık hakkında yaralama suçlarından kurulan hükümler açısından; sanığın aşamalarda suçlamaları kabul etmemesi, mağdurların yaralandığına ilişkin hekim raporlarının mevcut olmaması, yaralama eylemlerinin ne zaman ve nerede gerçekleştirildiğine ilişkin somut beyanların bulunmaması karşısında, yüklenen suçların işlendiğine ilişkin somut kanıtların neler olduğu açıklanıp tartışılmadan yetersiz ve yerinde olmayan gerekçeyle sanığın yüklenen suçlardan mahkumiyetine karar verilmesi,

2- Sanık hakkında dilencilik suçarından kurulan mahkumiyet hükümleri açısından;

Sanığın, bir suç işleme kararının icrası kapsamında aynı suç kastıyla çocukları olan mağdurları dilendirdiğinin anlaşılması karşısında, sanık hakkında dilencilik suçundan bir kez ceza verilip bu cezanın TCK’nın 43/2-1. maddesi uyarınca artırılması gerektiği gözetilmeden, sanık hakkında her bir mağdura yönelik dilencilik suçundan ayrı ayrı mahkumiyet hükümleri kurulması,

3- Sanık hakkında mağdur ... ...’a yönelik tehdit ve silahla tehdit suçlarından kurulan mahkumiyet hükümleri yönünden; müşteki Makbule’nin soruşturma evresinde farklı tarihlerde alınan ifadelerinde, sanığın kendisini sözlü olarak ölümle tehdit ettiğini ayrıca boğazına döner bıçağı dayayıp "seni keseceğim" dediğini söylemesi, çocukları olan diğer mağdurların da sanığın Makbule’yi döner bıçağıyla tehdit ettiğini, "seni öldüreceğim" dediğini belirtmeleri karşısında, sanık hakkında bir suç işleme kararının icrası kapsamında değişik zamanlarda mağduru öldüreceğini söyleyerek ve döner bıçağı göstererek tehdit etme eylemlerinden dolayı silahlı tehdit suçundan bir kez ceza verilip bu cezanın TCK’nın 43/1. maddesi uyarınca artırılması gerektiği gözetilmeden, sanık hakkında TCK’nın 106/1-1. cümle kapsamındaki tehdit suçuyla silahla tehdit suçlarından ayrı ayrı hükümler kurulması,

Kanuna aykırı, sanık ... ile katılan ..., Çalışma ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmekle, tebliğnameye uygun olarak HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayıp sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 14/04/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7822, Karar No: 2013/8243, Tarih: 16.09.2013

**16. Hukuk Dairesi         2013/7822 E.  ,  2013/8243 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sonucunda Aşağıçakmak Köyü 125 ada 29 parsel sayılı 251.313,33 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz mera olarak sınırlandırılmıştır. Davacı ..., vergi  kaydı, irsen intikal, paylaşım, satın alma  ve  kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak taşınmazın bir bölümünün adına tescili istemi ile dava açmıştır. Mahkemece  yapılan   yargılama sonunda davanın kabulüne, çekişmeli parselin uzman fen bilirkişisinin 17.07.2009 tarihli raporuna ekli krokide (A) harfiyle gösterilen kırmızı kalemle taralı 3824.06 metrekare yüzölçümündeki bölümünün tapu kaydının iptali ile tarla vasfı ile davacı ... adına tapuya kayıt ve tesciline karar   verilmiş; hüküm, davalı Hazine temsilcisi tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA,Hazine harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, 16.09.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/14028, Karar No: 2009/15586, Tarih: 24.11.2009

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2009/14028 E.  ,  2009/15586 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalı işveren nezdinde l.10.1996- 3.3.2006 tarihleri arasında çalışmalarının tesbitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme bozmaya uyarak ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara,kararın bozmaya uygun olmasına,delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava,davacının Kastamonu Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfına ait El Dokumaları Atölyesinde 1.10.1996-3.3.2006 tarihleri arasında kesintisiz olarak 506 sayılı Yasa'ya tabi hizmet akdiyle çalıştığının tespiti ile bir kısım işçilik alacaklarının davalı işverenden tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davacı 1.11.1998 tarihinden önce kursiyer olarak çalıştığından 506 sayılı Yasa'ya tabi sigortalı olmadığı,1.11.1998 tarihinden sonra ise davalı işverence bildirilen süre kadar çalıştığı gerekçesiyle hizmet tespiti davasının reddine bir kısım işçilik alacağının davalı işverenden tahsiline ilişkin olarak verilen karar Dairemizin 23.2.2009 tarihli kararı ile eksik inceleme ve araştırma ile sonuca varıldığı gerekçesiyle bozulmuş,mahkemece bozma kararına uyularak bir önceki karar gerekçesi ile hizmet tespiti davasının reddine, bir kısım işçilik alacağının davalı işverenden tahsiline karar verilmiştir.

Gerçekten davacı 1.11.1998 tarihinden önce davalıya ait işyerinde kursiyer olarak çalışmış,Ekim 2004-Mart 2006 tarihleri arasındaki çalışmaları ise işyerinde tutulan ve davacının imzasının bulunduğu işyeri giriş-çıkış föylerine uygun olarak davalı Kuruma bildirilmiştir.Bu nedenle mahkemece 1.10.1996-1.11.1998 ve 1.10.2004-3.3.2006 tarihleri arasındaki dönemlere yönelik istemin reddine karar verilmesi doğrudur.

1.11.1998-30.9.2004 tarihleri arasındaki istem dönemine gelince;Dosyadaki kayıt ve belgelerden davacının parça başı ücret karşılığı çalıştığı, davalı işverenle bu döneme ilişkin bildirimlerin parça başı alınan toplam ücretin günlük asgari ücrete bölünerek bulunan gün sayısı kadar Sosyal Güvenlik Kurumuna bildirildiği,dinlenen tanıkların bu dönemde parça başı çalışan kişilerin işyerine gelmek mecburiyetinde olmadıkları ,parça başı işi evlerinde de yaptıkları ,işin acele bitirilmesi gerektiğinde işyerine geldiklerini beyan ettikleri,işyeri tarafından davacıya her ay parça başı karşılığı yapılan ödemelere ilişkin belge düzenlendiği anlaşılmaktadır.Bu deliller karşısında mahkemece 1.11.1998-30.9.2004 tarihleri arasındaki döneme ilişkin istem yönünden varılan sonuç doğru olmamıştır.

Dokuma işyerinin ;işyeri ve davacının evinde yapılması giderek parça başı ücret ödenmesi hizmet aktinin niteliğini değiştirmeyeceğinden davacının belli bir işi işverenin emir ve talimat doğrultusunda bir çalışma gücü içinde yerine getirmesi karşısında yapılacak iş ;1.11.1998-30.9.2004 tarihleri arasındaki dönem yönünden bu dönemde işveren tarafından çalışmaları uzunca süre davalı Kuruma bildirilen ve işveren vekili konumunda bulunmayan davacı ile aynı işi yapan işyeri çalışanlarının tanık olarak beyanlarına başvurularak davacının her ay çıkardığı parça başı işin bir ayda kaç günde yapılabileceği konusunda beyanlarına başvurmak,davacının yaptığı dokuma işinde uzman olan bir bilirkişi ile bir hukukçu ve bir muhasebeciden oluşan bilirkişi heyetinden rapor alınarak işverence aylık parça başı işlere ödenen ücret belgeleride nazara alınarak davacının her ay dokuduğu parça başı işi ayın kaç gününde yapabileceği belirlenerek davacının 1.11.1998-30.9.2004 tarihleri arasında her ay kaç gün çalıştığını belirlemek,1998 ve 1999 yılında davacının imzası bulunan ücret bordrolarıda dikkate alınarak davacının çalıştığı ancak davalı işverence eksik bildirilen süreleri tespit ederek sonuca varmaktır.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözönünde tutulmaksızın eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde,davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre işçilik alacaklarına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 24.11.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11123, Karar No: 2017/4624, Tarih: 06.07.2017

**4. Hukuk Dairesi         2015/11123 E.  ,  2017/4624 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacılar ... ve ... vekilleri tarafından, davalı ... aleyhine 17/02/2014 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 12/05/2015 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, haksız şikayet nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacılar vekili, davacılardan ...'..'ın ise müdür yardımcısı olarak görev yaptığını, davalının ise daha öncolarak görev yaparken emekliye ayrılıp, mali müşavir olarak çalışmaya başladığını, davalının, kendi mükelleflerinin şikayeti üzerine odası tarafından 18/08/2011 tarih 2011/2549 sayılı karar ile 6 ay süre ile meslekten men edildiğini, bu karara istinaden Uygulama ve tarafından davalının elektronik beyanname gönderme yetkisi ve şifresinin iptaline karar verildiğini, davalının kendi hatalarından kaynaklanan tüm sıkıntılardan davacıları sorumlu tutarak suç duyurusunda bulunduğunu, apılan ön inceleme sonucunda düzenlenen rapor uyarınca soruşturma izni verilmediğini, davalının sürekli ve sayısız şikayetlerde bulunarak haksız ve yersiz ithamlarda, iftiralarda bulunduğunu ileri sürerek davacılardan her biri için 5.000 TL olmak üzere toplam 10.000 TL manevi tazminatın haksız fiil tarihi olan 19/02/2013 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı, davacıların görevlerini kötüye kullandıklarını; 2005 yılında müşterisi olaniçin yapılan inceleme sonucunda, aleyhine 55.000 TL usulsüzlük cezası kesildiğini bu cezadan sorumlu tutulmayacağına dair yazı yazdığını ancak, reddedilerek kesinleştiğini, mallarına haciz konulduğunu, sıkıntılar yaşadığını, bu nedenle ve şikayetlerini bildirdiğini, yapılan incelemeler sonucunda, tarafına verilen özel usulsüzlük cezasının iptal edildiğini, bu kez İnegöl Vergi Dairesince, haksız çıkma harcı adı altında 9.467,00 TL ödeme emrinin tarafına gönderildiğini, buna yönelik olara açtığı dava sonunda bu işlemin de iptal edildiğini belirterek, tazminat isteminin yersiz olduğunu, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davalının şikayet konusu yaptığı iddialarda davacılar tarafından yapılan işlemlerin yasal mevzuata uygun olup, işlemde davalı aleyhine gecikme veya acelecilik tespit

./..

-2-

Mahkemece, davalının şikayet konusu yaptığı iddialarda davacılar tarafından yapılan işlemlerin yasal mevzuata uygun olup, işlemde davalı aleyhine gecikme veya acelecilik tespit

./..

-2-

edilmediği gibi davacıların davalıya karşı kasdi bir davranışlarının da bulunmadığı, öte yandan davalının sıradan bir vatandaş olmayıp mesleği gereği vergi dairesinin ve vergi işlemlerinin işleyişiyle ilgili konuları bilebilecek konumda olan kişilerden olduğu hususları birarada değerlendirildiğinde davalının yasal şikayet hakkını hukuka aykırı şekilde kullandığı anlaşıldığından, davacıların kişilik hakkının zarara uğradığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Şikayet hakkı, diğer bir deyimle hak arama özgürlüğü; Anayasa’nın 36. maddesinde; “Herkes, meşru vasıta ve yollardan faydalanmak suretiyle yargı mercileri önünde davacı veya davalı olarak iddia ve savunma ile adil yargılanma hakkına sahiptir” şeklinde yer almıştır. Hak arama özgürlüğü bu şekilde güvence altına alınmış olup; kişiler, gerek yargı mercileri önünde gerekse yetkili kurum ve kuruluşlara başvurmak suretiyle kendilerine zarar verenlere karşı haklarının korunmasını, yasal işlem yapılmasını ve cezalandırılmalarını isteme hak ve yetkilerine sahiptir.

Anayasa’nın güvence altına aldığı hak arama özgürlüğünün yanında, yine Anayasanın “Temel Haklar ve Hürriyetlerin Niteliği” başlığını taşıyan 12. maddesinde herkesin kişiliğine bağlı dokunulmaz, devredilmez, vazgeçilmez temel hak ve özgürlüklere sahip olduğu belirtildikten başka, 17. maddesinde de, herkesin yaşama, maddi ve manevi varlığını koruma ve geliştirme hakkına sahip bulunduğu da düzenleme altına alınmış bulunmaktadır. Türk Medeni Kanunu’nun 24. maddesinde, kişilik haklarına yapılan saldırının unsurları belirtilmiş ve hukuka aykırılığı açıklanmıştır, 25. maddesinde, kişilik haklarına karşı yapılan saldırının dava yolu ile korunacağı belirtilmiş, BK’nın 49. maddesinde ise saldırının yaptırımı düzenlenmiştir.

Hak arama özgürlüğü ile kişilik haklarının karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin bu iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Daha az üstün olan yararın, daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Hak arama özgürlüğü, diğer özgürlüklerde olduğu gibi sınırsız olmayıp kişi salt başkasını zararlandırmak için bu hakkı kullanamaz. Bu hakkın hukuken korunabilmesi ve yerinde kullanıldığının kabul edilebilmesi için şikayet edilenin cezalandırılmasını veya sorumlu tutulmasını gerektirecek yeterli kanıtların mevcut olması da zorunlu değildir. Şikayeti haklı gösterecek bazı emare ve olguların zayıf ve dolaylı da olsa varlığı yeterlidir. Bunlara dayanarak başkalarının da aynı olay karşısında davalı gibi davranabileceği hallerde şikayet hakkının kullanılmasının uygun olduğu kabul edilmelidir. Aksi halde şikayetin hak arama özgürlüğü sınırları aşılarak kullanıldığı, kişilik değerlerine saldırı oluşturduğu sonucuna varılmalıdır.

Dosyasının incelenmesinde; davalı tarafından davacılar hakkında yapılan şikayetlerle ilgili olarak Kaymakamlık tarafından suç unsuruna rastlanmadığından bahisle soruşturma izni verilmemesi üzerineda davacılar hakkında işlem yapılmasına yer olmadığına dair kararın verildiği anlaşılmaktadır.

Şu durumda, davalının, davacılar hakkında, aleyhine yaptıkları usulsüz işlemler nedeniyle mağdur olduğu düşüncesiyle şikayetçi olduğu, tarafından yapılan soruşturma sonunda, izin verilmemesi nedeniyle işlem yapılmasına gerek olmadığına karar verildiği; soruşturmanın esastan incelenmediği nazara alındığında, davalının, şikayetinin hak arama özgürlüğü kapsamında kaldığı kabul edilerek, istemin tümden reddi gerekirken, şikayet hakkını hukuka aykırı şekilde kullandığından bahisle istemin kısmen kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiş kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

./..

-3-

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda gösterilen nedenlerle davalı yararına BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 06/07/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10801, Karar No: 2015/3186, Tarih: 31.03.2015

**6. Hukuk Dairesi         2014/10801 E.  ,  2015/3186 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Karşıyaka 1. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 26/05/2014

NUMARASI : 2014/379-2014/614

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı kiracılığın tespiti davasına dair karar, davalılar tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kiracılık sıfatının tespitine ilişkindir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Davada dayanılan ve hükme esas alınan 15.04.2013 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Bu kira sözleşmesini davalılar N.. K.. ve E.. U.. Okul Aile Birliğini temsilen imzalamış olup kendi adlarına bir işlem yapmadıkları görülmektedir. Öte yandan Okul Aile Birliği 31.01.2005 tarih 25831 sayılı Yönetmelik ve Milli Eğitim Temel Kanun'una göre ilgili yönetmelik hükümleri doğrultusunda kurulmuş olup, kamu tüzel kişiliği statüsü tanınmamıştır. Buna karşın yönetmelik hükümleri gereğince Okul Aile Birliğine özel hukuk alanında hukuki işlem, kiralama sözleşmesi yapma yetkisi verilmiştir. Bu durumda davalıların kira sözleşmesini kendi adlarına yapmadıklarından davada taraf ehliyetleri bulunmamaktadır. Ancak şahıslara karşı açılan davanın Milli Eğitim Bakanlığı adına açıldığının kabulü gerekir. Bu nedenle Milli Eğitim Bakanlığı'na davanın yöneltilerek dava dilekçesinin tebliğ edilmesi taraf teşkili sağlandıktan sonra işin esasının incelenmesi gerekirken taraf teşkili sağlanmadan yazılı gerekçeyle davanın reddine karar verilmesi doğru olmadığından hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edenlere iadesine, 31.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9331, Karar No: 2018/891, Tarih: 12.02.2018

**3. Hukuk Dairesi         2016/9331 E.  ,  2018/891 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : 2. ASLİYE (TÜKETİCİ) HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; davalı şirketten elektrik hizmeti aldığını, davalının kaçak kullanım nedeniyle tahakkuk ettirdiği faturaya itiraz ettiğini, hizmet bedeli karşılığı olmayan kayıp kaçak bedellerinin de faturaya yansıtıldığını ileri sürerek, 3.726,52 TL tutarındaki faturanın iptaline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davacının kaçak kullanımı nedeniyle tanzim edilen fatura ve bu çerçevede alınan bedellerin mevzuat hükümlerine uygun olduğunu savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, alınan bilirkişi raporu doğrultusunda dava konusu fatura nedeniyle tüketicinin ayıplı hizmet aldığı, tüketicinin kaçak bağlantı yapmasının davalı şirketin kusurundan kaynaklandığı, bu nedenle hatalı kaçak tahakkukun Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunun 14 ve 15. maddeleri gereği iptal edilmesi gerektiği gerekçesiyle, kayıp kaçak bedeli adı altında davacının faturasına yansıtılan cezanın iptaline karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1- Dava, kaçak elektrik kullanımı nedeniyle tahakkuk ettirilen faturanın iptali istemine ilişkindir.

Somut olayda; dava konusu yer ile ilgili işyeri aboneliği bulunmakta olup, davacı bu işyerinde kiracı olan ve hakkında dava konusu kaçak kullanım faturası tanzim edilen fiili kullanıcıdır.

28.05.2014 tarihinde yürürlüğe giren ve karar tarihinde yürürlükte olan 6502 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunun 1.maddesinde kanunun amacı açıklandıktan sonra, “Kapsam” başlıklı 2.maddesinde; “Bu Kanun, her türlü tüketici işlemi ile tüketiciye yönelik uygulamaları kapsar..” hükmüne yer verilmiştir. Kanunun 3.maddesinde; “Mal; Alışverişe konu olan; taşınır eşya, konut veya tatil amaçlı taşınmaz mallar ile elektronik ortamda kullanılmak üzere hazırlanan yazılım, ses, görüntü ve benzeri her türlü gayri maddi malları ifade eder. Satıcı; Kamu tüzel kişileri de dâhil olmak üzere ticari veya mesleki amaçlarla tüketiciye mal sunan ya da mal sunanın adına ya da hesabına hareket eden gerçek veya tüzel kişiyi kapsar.

Tüketici ise, ticari veya mesleki olmayan amaçlarla hareket eden gerçek veya tüzel kişiyi ifade eder.” şeklinde tanımlanmıştır. Yine anılan kanunun 3/d maddesinde; “Hizmet; bir ücret veya menfaat karşılığında yapılan mal sağlama dışındaki her türlü faaliyet” olarak tanımlanmıştır.

Bir hukuki işlemin 6502 sayılı kanun kapsamında kaldığının kabul edilmesi için; kanunun amacı içerisinde, yukarıda tanımları verilen taraflar arasında, mal ve hizmet satışına ilişkin bir hukuki işlemin olması gerekir.