muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/1701, Karar No: 2020/11505, Tarih: 02.11.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/1701 E.  ,  2020/11505 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Tüm dosya içeriğine göre; müştekiye ait ikametin bodrum katında bulunan kömürlüğün asma kilidi kesilerek suça konu bakır kazan ve leğenlerin çalındığı somut olayda; konuya ilişkin soruşturma devam ederken hakkında hırsızlık konusu malları satın aldığına ilişkin ihbar alınan dosyada suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçundan yargılanarak hakkında mahkumiyet hükmü kurulan ancak temyize gelmeyen sanık ...’ın iş yerinde arama yapıldığı ve müştekiye ait olan bir adet kazanın 16/02/2015 tarihinde sanık ...’ın iş yerinde ele geçirildiği, sanık ...'nin suça konu kazanı sanık ... ve suça sürüklenen çocuk ...'dan satın aldığını, sanık ...'in başka bir şikayetçiye ait ikametten suça sürüklenen çocuk ... ile birlikte hırsızlık yaptıklarını ve çaldıkları eşyaları sanık ...'ye sattıklarını, girdikleri ikametin dosyamız şikayetçisine ait olup olmadığını bilmemekle beraber dosyamız şikayetçisinin ikametinden hırsızlık yapmadığını savundukları, suça sürüklenen çocuğun ise; sanık ...'in bazı evlerden bakır kazanlar çaldığını ve kendisine yardım amaçlı satmak için sanık ...'nin iş yerine sanık ... ile birlikte taşıdığını beyan ettiğinin anlaşılmasıkarşısında; suça sürüklenen çocuğun sanık ...'in kazanları çalmış olduğunu bildiği ve sanık Hamdiye birlikte sattıkları sabit olmakla birlikte sanık ...'in suç atma niteliğindeki ifadesinden başka suça sürüklenen çocuk ...'ın savunmasının aksine her türlü şüpheden uzak, yüklenen suçlardan mahkumiyet hükümleri kurmaya yeterli, kesin ve somut kanıt bulunmadığı hırsızlık suçu ile suça sürüklenen çocuk arasında irtibatı sağlayacak delilin olmadığını anlaşılması karşısında, eyleminTCK'nın 165. maddesindeki suç eşyasını kabul etmek suçunu oluşturacağı gözetilmeden suç vasfının değerlendirilmesinde yanılgıya düşülerek bu suçtan mahkumiyet ve suça sürüklenen çocuğun konut dokunulmazlığını bozma ve mala zarar verme suçlarından beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi ve hükümden sonra 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ile uzlaştırma hükümleri yeniden düzenlenmiş olup, suça sürüklenen çocuğun eylemine uyan ve üst sınırı 3 yılı geçmeyen hapis ve adli para cezasını gerektiren TCK'nın 165/1 maddesinde düzenlenen suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçunun uzlaşma kapsamına alındığı nazara alınarak, uzlaştırma işlemi yapılıp sonucuna göre suça sürüklenen çocuğun hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Kabule göre de,

Kabule göre de,

a) Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma suçlarından , 5237 sayılı TCK'nın 53/4.maddesinde yer alan "kısa süreli hapis cezası ertelenmiş veya fiili işlediği sırada onsekiz yaşını doldurmamış olan kişiler hakkında birinci fıkra hükmü uygulanmaz." şeklindeki düzenleme karşısında, suça sürüklenen çocuk hakkında aynı Kanun'un 53/1.maddesindeki haklardan yoksun bırakılmasına karar verilemeyeceğinin gözetilmemesi,

b- Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 50/3. maddesi uyarınca daha önce hapis cezasına mahkûm edilmeyen ve fiili işlediği tarihte onsekiz yaşını doldurmamış bulunan suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan hükmolunan kısa süreli hapis cezasının aynı maddenin 1. fıkrasında yazılı seçenek yaptırımlardan birine çevrilmesinin yasal bir zorunluluk olduğu gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Sanık ... hakkında hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma ve mala zarar verme suçlarından, 5237 sayılı TCK'nın 142. maddesinde 6545 sayılı Kanun'un 62. maddesi ile yapılan ve 28/06/2014 tarihinde yürürlüğe giren değişiklik uyarınca, sanığa yüklenen TCK'nın 142/2-h, 143. maddelerinde öngörülen suçun gerektirdiği cezanın alt sınırı dikkate alınarak 5271 sayılı CMK'nın 150/3. ve 196/2. maddeleri uyarınca sanığa zorunlu müdafii atanması gerektiği gözetilmeden, yargılamaya devamla hüküm kurularak aynı Kanun’un 188/1. ve 289/1-e maddesine aykırı davranılması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ile suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sanık ... yönünden sair yönleri incelenmeyen hükümlerin bu sebepden dolayı kısmen istem gibi BOZULMASINA, 02/11/2020 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/104, Karar No: 2011/3031, Tarih: 16.03.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/104 E.  ,  2011/3031 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : CEYHAN 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 20/07/2010

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, miras bırakan babası A.F. E.in 22 ve 23 parsel sayılı taşınmazlarını mirasçılardan mal kaçırmak amacıyla, muvazaalı olarak satış suretiyle davalı kızına tapuda devrettiğini ileri sürerek, tapu iptal ve miras payı oranında tescil, taşınmaz devredilmiş ise tazminat mümkün olmaması halinde ise tenkis isteğinde bulunmuştur.

Davalı, miras bırakanın sağlığında bir kısım mirasçılara da  temliklerde bulunduğunu, davacıya devredilen 531 parselin daha büyük ve kıymetli olduğunu, murisin terekesini paylaştırma amacı ile hareket ettiğini   belirtip, davanın reddini  savunmuştur.

Mahkemece, miras bırakan tarafından yapılan çekişme konusu temliklerin malvarlığını paylaştırma iradesiyle yapıldığı gerekçesi ile davanın reddine  karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından süresinde duruşma istemli olarak    temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi .'ın raporu okundu. Düşüncesi alındı. Dosya incelendi. Duruşma isteği dava değeri yönünden reddedildi. Gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı  miras payı oranında tapu iptali ve tescil, taşınmaz eldeğiştirmiş ise, tazminat, mümkün olmadığı takdirde tenkis isteğine ilişkindir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; davacı, miras bırakan babası  A.F. E.'in çekişme konusu 23 parselde kayıtlı taşınmazdaki payı ile 22 parselde kayıtlı taşınmazını 24.04.2000 tarihinde intifa haklarını üzerinde bırakarak, çıplak mülkiyetlerini mirasçılardan mal kaçırmak amacıyla muvazaalı olarak davalı kızına satış suretiyle temlik ettiğini, 22 parselin ifrazı sonucu oluşan 327, 328, 329 ve 330 parsellerin davalı adına kayıtlı olduğunu   iddia ederek eldeki davayı açtığı, davalının, miras bırakanın ölmeden önce davacının da aralarında bulunduğu  diğer mirasçılarına temliklerde bulunduğunu ileri sürerek davanın reddini savunduğu, yargılama sonunda mahkemece, muris tarafından gerçekleştirilen temliklerin mirasçılar arasında paylaştırma iradesi ile yapıldığı gerekçesi ile davanın reddine karar verildiği anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu Muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l.4.1974 tarih 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Medeni Kanunun 706, Borçlar Kanunun 213 ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Öte yandan, miras bırakan sağlığında hak dengesini gözeten kabul edilebilir ölçüde ve tüm mirasçıları kapsar biçimde bir paylaştırma yapmışsa mal kaçırmak kastından söz edilmeyeceğinden olayda 1.4.1974 tarih 1/2 sayılı Yargıtay İnançları Birleştirme Kararının uygulanamayacağı da kuşkusuzdur.

Hal böyle olunca, miras bırakandan tüm mirasçılarına intikal eden taşınır taşınmaz mallar ve haklar araştırılmalı, tapu kayıtları ve varsa öteki delil ve belgeler mercilerinden getirtilmeli her bir mirasçıya nakledilen malların ve hakların nitelikleri ve değerleri hakkında uzman bilirkişiden rapor alınmalı böylece yukarda değinilen anlamda bir paylaştırma kastının bulunup bulunmadığı açıklığa kavuşturulmalıdır.

Somut olaya gelince; miras bırakanın, S. E., S. E. isimli mirasçılarına kayden satış gösterilmek suretiyle  taşınmaz devrettiği anlaşılmakta ise de; 3. kişiden alınarak davacı adına kayıtlandığı iddia edilen 319 parsel sayılı taşınmazın ( ifraz ile 529, 530, 531 ve 532 parsel olan, yine 531 parselin ifrazı neticesinde 818, 819 ve 820 parsel olan taşınmaz)  bedelinin miras bırakan tarafından ödendiği iddiası kanıtlanmadığı gibi,  murisin sağlığında, eşi H. E.ile  çocukları olan Y.E. ve H. D.'a mal veya hak kazandırdığı yönünde bir delil elde edilememiş, iddia soyut düzeyde kalmıştır.

Bu durumda, murisin tüm mirasçılara hak dengesini gözeten bir paylaştırma veya denkleştirme amacı ile hareket ettiğinin ileri sürülmesine olanak yoktur.

Bu durumda, murisin tüm mirasçılara hak dengesini gözeten bir paylaştırma veya denkleştirme amacı ile hareket ettiğinin ileri sürülmesine olanak yoktur.

Diğer taraftan gerek davalının denkleştirme savunması ve gerekse diğer delillerden özellikle tanık anlatımlarından çekişmeli taşınmazın davalıya aslında bağış yapıldığı halde ve bedelsiz olarak satış biçiminde temlik edildiği duraksamaya yer bırakmayacak biçimde anlaşılmaktadır.

Hal böyle olunca; davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken reddine karar verilmesi doğru değildir.

Davacı vekilinin, temyiz itirazları belirtilen sebeplerle  yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerden ötürü HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine,   16.03.2011  tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/272, Karar No: 2024/4528, Tarih: 02.12.2024

**6. Hukuk Dairesi         2024/272 E.  ,  2024/4528 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1940 E., 2023/1982 K.

HÜKÜM/KARAR : Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Kayseri 1. Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2022/409 E., 2023/676 K.

1-İlk Derece Mahkemesince; kooperatif yönetim kurulu kararının iptali istemine ilişkin davada, davalı kooperatifin 26.03.2022 tarihli genel kurul toplantısında gündemin 9 ve 11 numaralı kararlarının yasaya, ana sözleşmeye ve iyiniyet kurallarına aykırı olmadığı, üyeler arasında eşitlik ilkesi ve hakkaniyet gereği konut teslim edilen ortaklarından, bu konuttan yararlanması karşılığında kira bedeli talep edebileceği, istifa eden ortağın, istifa tarihinden sonra doğan aidat borçlarından sorumlu değil ise de istifadan sonra daireyi kooperatife geri vermeyip, kullanmaya devam etmiş ve dava tarihine kadar genel hizmetlerden yararlandığı takdirde yararlanmanın karşılığı olan genel giderlerden de sorumlu olacağı, tapusunu alarak istifa eden ortağın inşaat maliyetine katlanma yükümlülüğünün kooperatif tasfiye oluncaya kadar devam edeceği ve henüz yapılmamış inşaat maliyetinden yani doğmamış bir haktan yıllar önce feragat edilmesinin mümkün olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

2-İlk Derece Mahkemesin kararına karşı davacı vekilince istinaf yoluna başvurulması üzerine, Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

3-Bu karara karşı süresinde davacı vekilince temyiz yoluna başvurulması üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Kamu düzenine aykırılık hallerinin re'sen gözetildiği, istinaf nedenleriyle sınırlı ve usulüne uygun olarak istinaf inceleme ve denetiminin yapıldığı; dosya içeriği, kararın dayandığı gerektirici sebepler ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı, yine, konut sahibi olmak isteyen kooperatif ortakları son bağımsız bölüm bitip teslim edilene kadar kooperatif ortağı olmaya devam etmelidir. Kooperatif, inşaatlar bitmeden bağımsız bölümü teslim alıp istifa eden üyelerden bağımsız bölümü geri alma hakkına sahiptir. İnşaatlar devam ederken başkaca aidat alınmayacağına ilişkin taahhütlerin kooperatif açısından geçerli kabul edilemeyeceği, maliyetin artması halinde bu bedelin kooperatif ortaklarından talep edilebileceği yerleşmiş Yargıtay içtihatları ile kabul edilmiştir. Bu halde, davacının istifa beyanı kendisine tahsis edilen konutu davalı kooperatife bırakma iradesi taşımayıp sadece kooperatiften doğan parasal yükümlülüklerden kaçınma amacına yönelik olduğundan, diğer ortaklar gibi yapılan hizmetlere ilişkin bedellerden sorumlu olacağından, davacı vekilinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi kararına ilişkin davacı vekilinin tüm temyiz sebeplerinin reddi ile usul ve kanuna uygun bulunan kararın ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesine gönderilmesine, 02.12.2024 tarihinde oy birliği ile kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/11945, Karar No: 2010/19927, Tarih: 29.11.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/11945 E.  ,  2010/19927 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Mahkemece bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor geçersizdir. Şöyle ki;

1-Dava konusu taşınmaz arsa niteliğinde olup, kamulaştırmasız el atmaya dayanan bedel davalarında da 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesi kıyasen uygulanır. Buna göre arsaların bedelinin değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre hesaplanması zorunludur. Bu itibarla, emsal satışların değerlendirme tarihindeki karşılığının toptan eşya fiyat endeksinin uygulanması suretiyle tespiti, bundan sonra emsal ile dava konusu taşınmazın eksik ve üstün yönlerinin neler olduğu ve oranları açıklanmak suretiyle değer biçilmesi gerekir.

Bilirkişi raporunda bu yönteme uyulmadan, emsal satışların arsa alanı bilinmediğinden ya da emsallerin vergi ve harçtan kaçınmak gayesiyle tapuda düşük olarak gösterildiği belirtilerek, mahkeme kararlarından bahsedilerek değer biçilmiştir.

Mahkemece, bu yön gözetilerek taraflara yeniden yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre değer biçilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kuruluyla keşif yapılarak sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2-Dava konusu taşınmaz üzerinde kat irtifaklı bina olduğu ve el atmaya konu bölüm taşınmazın bahçe bölümüne ilişkin olup,inşaat alanını etkilemeyeceği, bu hususun kamulaştırmasız el atmaya dayanan davalarda da kıyasen uygulanan Kamulaştırma Kanununun 11/1-i maddesinde belirtilen objektif değer azaltıcı unsur olarak kabul edilmesi gerekirken, takdir edilen bedelden belirli oranda indirim yapılmadan, fazla bedele hükmedilmesi,

3-Davacıların dava konusu taşınmazda 661/880 payları olmasına rağmen gerekçesi de gösterilmeden 663/880 hisseye göre fazla bedel tespiti,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 29.11.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1172, Karar No: 2012/6182, Tarih: 29.03.2012

**10. Hukuk Dairesi         2011/1172 E.  ,  2012/6182 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum ve davalı işveren avukatları tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davalı tarafından işletilen krom madeni ocağında vardiya çavuşu olarak çalışan sigortalı gece vardiyasının bitiminde, diğer işçilerle birlikte tek sıra halinde tali tünelden ana tünele geçiş yaptıkları sırada tavandan kopan 1 tonluk toprak bloğun altında kalarak vefat etmesi şeklinde oluşan iş kazasında; yargılama aşamasında düzenlenen ve mahkemece de hükme esas alınan kusur bilirkişisi raporuyla, işveren Şirket kusursuz bulunarak, olayın tamamen kaçınılmazlık faktörünün etkisiyle meydana geldiği kabul edilmiştir.

Hükme esas kusur raporu, davalı işveren ve üçüncü kişiler ile sigortalının sorumluluk ve kusur durumlarını yeterince irdelememesi, maddi ve hukuki olgulara aykırı kabullerden yola çıkarak hatalı sonuçlara ulaşması, yeterli ve doyurucu gerekçe içermemesi, 506 sayılı Kanunun 26., 4857 sayılı Kanunun 77., İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği Tüzüğünün 2 vd. madde hükümlerine uygun olarak düzenlenmemesi karşısında hükme esas alınamaz.

Kaçınılmazlık olgusundan bahsedebilmek için, işçi sağlığı ve iş güvenliği konusunda geçerli mevzuat hükümleri çerçevesinde, doğabilecek olası zararlı sonuçların önlenmesi yönünde, duruma ve koşullara göre ilgililerden beklenebilecek tüm özenli ve dikkatli çabaya karşın sigortalıyı bedence veya ruhça arızaya uğratan iş kazasının meydana gelmesi durumunda söz edilebilir. Günümüz teknolojisinde bir takım olayların sonuçlarının kısmen kaçınılmazlık/kötü rastlantılarla açıklanması, alınabilecek önlemler düşünüldüğünde olanaksızdır. Kaçınılmazlık/kötü rastlantı olarak adlandırılan olguların bir çoğunun temelinde insan yanılgı ve savsamaları, özen eksikliği bulunduğu bir gerçektir. Unutulmamalıdır ki,

her birey, zararlı sonuçların önlenmesi için durum ve koşulların kendisine yüklediği özen ve dikkat yükümünü göstermek zorundadır. Öngörülebilir sonuçlar karşısında kaçınılmazlık/kötü rastlantı yönünde değerlendirme yapılamaz.

Bu açıklamalar ışığı altında inceleme konusu dava değerlendirildiğinde, tavan göçüğünün meydana geldiği noktada tahkimat yapılmamış olduğu gözetildiğinde, dava konusu iş kazasında kaçınılmazlık faktörünün bulunup bulunmadığı konusunda kuşku oluşmuştur.

her birey, zararlı sonuçların önlenmesi için durum ve koşulların kendisine yüklediği özen ve dikkat yükümünü göstermek zorundadır. Öngörülebilir sonuçlar karşısında kaçınılmazlık/kötü rastlantı yönünde değerlendirme yapılamaz.

Bu açıklamalar ışığı altında inceleme konusu dava değerlendirildiğinde, tavan göçüğünün meydana geldiği noktada tahkimat yapılmamış olduğu gözetildiğinde, dava konusu iş kazasında kaçınılmazlık faktörünün bulunup bulunmadığı konusunda kuşku oluşmuştur.

Şu halde, mahkemece, ceza davası dosyası incelenmeli, kesinleşmiş bir mahkumiyet kararı bulunup bulunmadığı araştırılmalı, işkazasının meydana geldiği iş kolu ile iş güvenliği ve işçi sağlığı konularında uzman farklı bilirkişilerden oluşturulacak kuruldan yöntemince yeniden rapor alındıktan sonra, 10. maddeye dayalı olarak açılan davada, tespit edilecek kusur oranlarına göre hakkaniyet indirimi yeniden belirlenmeli ve varılacak sonuca göre karar verilmelidir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece, eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde karar tesisi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacı Kurum ve davalı vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 29.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/22835, Karar No: 2012/1654, Tarih: 15.02.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/22835 E.  ,  2012/1654 K.**

**"İçtihat Metni"**

Irza geçme ve zorla kaçırıp alıkoyma suçlarından sanık ...'ın bozma üzerine yapılan yargılaması sonunda; ırza geçme eylemi reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçu kabul edilerek mahkûmiyetine, zorla kaçırıp alıkoyma eylemi kişiyi hürriyetinden yoksun kılma kabul edilerek beraatine dair Boğazlıyan Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 14.04.2010 gün ve 2009/130 Esas, 2010/28 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii ile katılan mağdure vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Oluş ve kabule göre; kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun 5237 sayılı TCK.nın 7/2. maddesi gereğince zamanaşımı süresi yönünden lehe olan reşit olmayan kimseyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma suçunu oluşturduğu ve kanun maddesinde öngörülen cezasının üst sınırı itibarıyla 765 sayılı TCK.nın 102/4. maddesinde belirtilen 5 yıllık asli zamanaşımına tâbi bulunup beraat eden sanığın mahkeme sorgusunun yapıldığı 20.10.2004'ten inceleme tarihine kadar ve reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçunun ise kanun maddesinde öngörülen cezasının üst sınırı itibarıyla 102/4, 104/2. maddelerinde belirtilen 7 yıl 6 aylık asli ve ilave zamanaşımına tâbi bulunup suç tarihi olan 15.03.2003'ten inceleme gününe kadar anılan sürelerin gerçekleştiği anlaşıldığından, 5237 sayılı TCK.nın 7/2. maddesi ile 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle hükümlerin CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanunun 322/1 ve 5271 sayılı CMK.nın 223/8. maddeleri uyarınca davaların zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 15.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.