muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/3530, Karar No: 2023/12285, Tarih: 12.09.2023

Nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

4. Bozma üzerine ... 14. Ağır Ceza Mahkemesinin, 07.11.2019 tarihli ve 2018/417 Esas, 2019/491 sayılı kararı ile sanığın 5237 sayılı Kanunun 149 uncu maddesinin birinci fıkrasının (c) bendi, 150 nci maddesinin ikinci fıkrası, 168 inci maddesi, 53 üncü maddesi uyarınca 3 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

5. ... 14. Ağır Ceza Mahkemesinin, 07.11.2019 tarihli ve 2018/417 Esas, 2019/491 sayılı kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 08.06.2021 tarihli ve 2020/3187 Esas, 2021/10845 Karar sayılı ilamı ile,

"Sanık ...'in hüküm tarihinde başka suçtan ... 7 Nolu L Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda, sanık ...'ın ise hüküm tarihinde başka suçtan ... 2 Nolu L Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olduğunun anlaşılması karşısında, sanıklara duruşmadan bağışık tutulmak isteyip istemedikleri sorulmadan ve bu hususta bir karar da alınmadan, 5271 sayılı CMK'nın 196. maddesine aykırı olarak hükmün açıklandığı son duruşmada hazır edilmeyerek hükümlülüklerine karar verilmesi suretiyle, savunma haklarının kısıtlanması"

Nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

6. Bozma üzerine ... 14. Ağır Ceza Mahkemesinin, 22.12.2021 tarihli ve 2021/345 Esas, 2021/630 sayılı kararı ile sanığın 5237 sayılı Kanunun 149 uncu maddesinin birinci fıkrasının (c) bendi, 150 nci maddesinin ikinci fıkrası, 168 inci maddesi, 53 üncü maddesi uyarınca 3 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Kendisine zorunlu müdafii atandığından sanığın haberdar edilmediği durumlarda, zorunlu müdafiine yapılan tefhim veya tebliğin kendisine bağlanan hukuki sonuçları doğurmayacağı, bu durumda zorunlu müdafiin sanığın lehine gibi görünen bazı işlemler yapmış olsa da; örneğin temyiz dilekçesi vermiş olsa dahi, hükmün sanığın kendisine de tebliğ edilmesi ve sanık tarafından temyiz dilekçesinin verilmesi halinde, temyiz isteminin kabul edilmesi gerektiği, bu çerçevede, yargılama aşamasında sanığa baroca atanan zorunlu müdafiinin mazeret dilekçesi vermesi üzerine sanığa yeni bir müdafii atanarak sanığın yokluğunda mahkumiyetine karar verildiği, sanığa tek celselik atanan zorunlu müdafiinin kararı temyiz etmediği ancak sanık müdafiinin gerekçeli kararın kendisine tebliği üzerine kararı süresinde temyiz ettiği anlaşılmakla, süreden red isteminde görüş bildiren tebliğnameye iştirak edilmeyerek yapılan incelemede;

Hükmün açıklandığı oturumda, sanık ... müdafiinin mazeret dilekçesi sunduğu halde, mazeret dilekçesi hakkında olumlu ya da olumsuz herhangi bir karar verilmeyip, kendisine atanan yeni müdafiiden haberi olmayan sanığın yokluğunda karar verilmek suretiyle savunma hakkının kısıtlanması hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Hükmün açıklandığı oturumda, sanık ... müdafiinin mazeret dilekçesi sunduğu halde, mazeret dilekçesi hakkında olumlu ya da olumsuz herhangi bir karar verilmeyip, kendisine atanan yeni müdafiiden haberi olmayan sanığın yokluğunda karar verilmek suretiyle savunma hakkının kısıtlanması hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Başkaca yönleri incelenmeyen ... 14. Ağır Ceza Mahkemesinin, 22.12.2021 tarihli ve 2021/345 Esas, 2021/630 sayılı kararının, gerekçe bölümünde açıklanan nedenle, tüm sanıklar yönünden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

12.09.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/252, Karar No: 2014/8387, Tarih: 06.05.2014

**18. Hukuk Dairesi         2014/252 E.  ,  2014/8387 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kemalpaşa 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 23/10/2013

NUMARASI : 2013/164-2013/432

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-Dava konusu 13350,00 m² yüzölçümlü taşınmazın 9682,38 m²'lik kısmı kamulaştırılmış olup, yerinde yapılan keşif sonucu düzenlenen ve hükme esas alınan bilirkişi raporunun incelenmesinden; kamulaştırmaya konu edilen taşınmaz malın açık tarım arazisi kabul edilerek üzerindeki kiraz ağaçlarının da münavebeye katılması suretiyle değer belirlendiği anlaşılmaktadır.

Mahkemece gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden yukarıda sözü edilen ağaçların yaş ve cinsine göre, bu ağaçların tamamının taşınmaza kapama bahçe niteliği verip vermediği araştırılıp tamamının kapama bahçe olmasını sağlayacak yeterli sayıda ağaç bulunmaması halinde mevcut ağaç sayısına göre kapama bahçe olan kısmın saptanıp, geriye kalan bölüm açık tarım arazisi olarak değerlendirilmek üzere gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden kiraz ağaçları ile ilgili olarak 2013 yılı itibarıyla kuru şartlarda azami ve asgari dekar başına verim miktarı, satış fiyatı ve üretim giderlerini de gösteren veri listesinin getirtilip, bu verilere göre yapılacak kapama bahçe olan bölüm ile açık tarım arazisi olan bölümün değeri saptanıp kamulaştırma bedelinin buna göre hesaplanması gerektiğinin düşünülmemesi,

2-2942 Sayılı Yasanın 4650 sayılı Yasa ile değişik 11. maddesinin birinci fıkrasının (f) bendi uyarınca bilirkişi kurulu, arazi niteliğindeki taşınmaz malın kamulaştırma tarihindeki mevki ve şartlarına göre ve olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelirini esas tutarak düzenleyeceği raporda, bedelin tespitinde etkili olacak bütün nitelik ve unsurları ve her unsurun ayrı ayrı değerini belirtmek suretiyle ve ilgililerin de beyanını dikkate alarak gerekçeli bir değerlendirme raporuna dayalı olarak taşınmaz malın değerini tespit etmelidir. Yargıtay’ın yerleşmiş uygulamalarında ise özel ve dikkate alınması gereken haklı bir neden bulunmadıkça tarım arazilerinin olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelir üzerinden bilimsel yöntemle yapılacak değerlendirmede münavebeye alınan buğday, buğday samanı ve kavunun 2013 yılı itibarıyla kuru şartlarda dekar başına asgari ve azami verimine, kilogram başına toptan satış fiyatına ve dekar başına ayrıntılı üretim giderine ilişkin veri listesinin gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden getirtilip denetlenmemiş olması,

3-Dava konusu taşınmazın tapu kaydında mevcut bulunan ipotek şerhinin tespit edilen kamulaştırma bedeline yansıtılmamış olması,

4-Davalı F.. A..'nın yargılama sırasında öldüğü, Kemalpaşa Sulh Hukuk Mahkemesinin 2013/398 Esas 2013/411 Karar sayılı veraset ilamında belirtilen mirasçıları A. N. Ü., V. A., M. A., G. B. ve R. G.'ün davaya dahil edildiği, dahili davalılar vekili olarak Av.S. Ş.'e vekaletname verildiği anlaşıldığına göre kamulaştırma bedelinin veraset ilamındaki hisseleri oranında mirasçılarına ödenmesine karar verilmesi ve karar başlığında dahili davalılar ve vekilinin gösterilmesi gerektiğinin düşünülmemiş olması,

5-Dava konusu taşınmazın tapu kaydındaki ipotek şerhinin kamulaştırma bedeline yansıtılmamış olması,

6-Dava konusu taşınmazın üzerindeki mevcut şerhler ile birlikte tapuya tescili ile yol olarak terkinine karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Ayrıca;

7-Anayasa Mahkemesi 1. Bölümünün 19.12.2013 tarih ve 2013/817 sayılı kararında, kamulaştırma bedelinin tespiti için açılan davada uzun süren bir yargılama sonunda, dava tarihi itibarıyla belirlenen bedele hükmedilmesinin Anayasanın 35. maddesinde güvence altına alınan mülkiyet hakkının ihlal edildiği kabul edilerek mal sahibine tazminat ödenmesi gerektiği belirtilmiştir.

Yasa koyucu da, bu hak ihlalini dikkate alarak, 6459 sayılı Kanunun 6. maddesiyle 2942 sayılı Kanunun 10. maddesine eklenen fıkrada (yürürlük tarihi 30.04.2013) kamulaştırma bedelinin tescili için açılan davanın dört ay içinde sonuçlandırılmaması halinde, tespit edilen bedele bu sürenin bitiminden itibaren faiz uygulanmasına ilişkin düzenleme getirmiştir.

Yasa koyucu da, bu hak ihlalini dikkate alarak, 6459 sayılı Kanunun 6. maddesiyle 2942 sayılı Kanunun 10. maddesine eklenen fıkrada (yürürlük tarihi 30.04.2013) kamulaştırma bedelinin tescili için açılan davanın dört ay içinde sonuçlandırılmaması halinde, tespit edilen bedele bu sürenin bitiminden itibaren faiz uygulanmasına ilişkin düzenleme getirmiştir.

Her ne kadar, getirilen bu faiz hükmü maddi hukuka ilişkin olup, aynı yasanın 29. maddesi gereğince yayımı tarihinden sonra açılacak davalara uygulanması gerekir ise de; 30.04.2013 tarihinden sonra açılacak davalar için yapılan bu düzenleme ile Anayasa Mahkemesinin makul süreyi aşan yargılamanın hak ihlali oluşturduğuna ilişkin kararı birlikte değerlendirildiğinde, 30.04.2013 tarihinden önce açılmış ve henüz kesinleşmemiş kamulaştırma bedelinin tespiti ve tescili davalarında öngörülen dört aylık yargılama süresinin makul süre kabul edilerek, hakkaniyet gereğince taşınmaz malikinin zararının giderilmesi amacıyla dava tarihinden itibaren dört aylık sürenin bittiği 22/07/2013 tarihinden, (23.10.2013) karar tarihine kadar tespit edilen kamulaştırma bedeline faiz uygulanması gerektiğinden hükmün bozulması gerekmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edenlerden davalı tarafa iadesine, 06.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16191, Karar No: 2015/35517, Tarih: 10.12.2015

**3. Ceza Dairesi         2015/16191 E.  ,  2015/35517 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 1 - 2014/259648

MAHKEMESİ : Bursa 3. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 24/04/2014

NUMARASI : 2013/616 (E) ve 2014/194 (K)

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanık H.. N.. 'in mağdur R.. Ç..'a karşı kasten yaralama suçundan açılan kamu davası ile ilgili olarak zamanaşımı süresi içinde hüküm kurulması mümkün görülmüştür.

1) Sanıklar B.. N.. hakkında 6136 sayılı Yasaya muhalefet ve mağdur R. N.'e karşı kasten yaralama suçlarından kurulan mahkumiyet, sanık A.. N.. hakkında 6136 sayılı Yasaya muhalefet suçundan kurulan mahkumiyet ile sanıklar H.. N.. ve M.. Ç.. hakkında kurulan beraat hükümlerine yönelik temyiz incelemesinde;

Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı resmi gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı Kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibareler iptal edilmiş ise de, bu husus infaz aşamasında dikkate alınabileceğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanık Barış'ın, sanıklar Barış ve Azadi müdafiilerinin ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

2) Sanıklar B.. N.. ve A.. N.. hakkında mağdur M.. Ç..'a karşı kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz incelemesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanık Barış'ın, sanıklar Barış ve Azadi müdafiilerinin ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

2) Sanıklar B.. N.. ve A.. N.. hakkında mağdur M.. Ç..'a karşı kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz incelemesinde;

a) Oluşa ve kabule göre, Çinar ve Narin aileleri arasında Diyarbakır ilinde bulunan bir arsanın mülkiyetinin devri hususundaki ihtilaftan kaynaklanan husumetin mevcut olduğu, bu husumetten kaynaklanan Bursa 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 2013/343 Esas sayılı dosyasında tehdit suçundan yargılama olduğu, 27/06/2013 tarihinde bu davanın duruşması nedeni ile tarafların adliyede bulundukları duruşmanın bitmesinden sonra tarafların adliye binasından çıktıkları, sanıklar B.. N.. ve A.. N..'in bıçakla fikir ve eylem birliği içinde gerçekleştirdikleri eylemler sonucunda mağdur M.Ç..1 tanesi sol meme altı dış yanda (toraks ön yüzde yaklaşık 3.İKA orta aksiller çizgi üzeri) 2 cm.'lik göğüse nafiz hemopnömotoraksa neden olacak ve hayati tehlike geçirecek şekilde, iki tanesi de sol kalçada olmak ve basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaraladıkları olayda; sanıklar Barış ve Azadi'nin eylemlerine sanık R. Ç.'ın babası Mustafa'yı uğradığı bir saldırıdan kurtarmak için sanıklar Barış ve Azadi'yi bıçakla adiyen yaralamak zorunda kalması nedeniyle devam edemedikleri ve nitekim mağdur sanık R. Ç.ın meşru müdafaa hükümlerinden de yararlandırıldığı anlaşılmakla, sonuç olarak sanıklar Barış ve A.. N..'in eylemleri ile ortaya çıkan kastlarının öldürmeye yönelik olduğu ve kasten öldürme suçuna teşebbüsten cezalandırılmalarına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, suçun nitelendirilmesinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde kasten yaralama suçundan hüküm kurulması,

b) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı Kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinde belirilen hak yoksunlukları yönünden sanıkların hukuki durumlarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık Barış'ın, sanıklar müdafiilerinin ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebepten  5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince istem gibi BOZULMASINA, 10/12/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14408, Karar No: 2020/6346, Tarih: 24.12.2020

**16. Hukuk Dairesi         2016/14408 E.  ,  2020/6346 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

1- Davacı ... vekiline gerekçeli karar kalemde tebliğ edilmiş olup, tebliğ evrakında tebliğ edenin adı, soyadı ve sicili yer almadığından, adı geçene yapılan tebligat usulsüzdür. Bu itibarla, gerekçeli kararın Davacı ... vekiline 7201 sayılı Tebligat Kanunu ile Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine uygun şekilde tebliğ edilerek temyiz süresinin beklenmesi,

2- Tebligat Kanunu'na göre tebligat evrakı üzerinde tebliğ memurunun ad, soyad ve kaşesinin bulunması zorunludur. Davalılar ..., ..., ..., ... adlarına çıkartılan gerekçeli kararın tebliğine ilişkin tebligat evraklarında dağıtıcı ad, soyad ve kaşesi bulunmamakta olup, bu nedenle adı geçenlere yapılan gerekçeli karar tebliği usulüne uygun değildir. Bu itibarla, gerekçeli kararın adı geçenlere 7201 sayılı Tebligat Kanunu ile Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine uygun şekilde tebliğ edilerek temyiz süresinin beklenmesi, bundan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın Mahkemesi’ne GERİ ÇEVRİLMESİNE, 24.12.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4994, Karar No: 2019/1402, Tarih: 28.02.2019

**1. Hukuk Dairesi         2016/4994 E.  ,  2019/1402 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL - TENKİS

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil olmazsa tenkis davası sonunda, yerel mahkemece davanın reddine ilişkin olarak verilen karar davacılar vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'ın Yeşil'in raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil, olmazsa tenkis isteğine ilişkindir.

Davacılar, kök mirasbırakanları ...'in, 296 ve 297 parsel sayılı taşınmazlarını davalı torunu Recep ve oğlu Ali'ye 1/2'şer oranda satış suretiyle devrettiğini, anılan temlikin mirasçılardan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek miras payları oranında iptal ve tescile, olmazsa tenkise karar verilmesini istemişler, yargılama aşamasında davalı ...'in dava konusu paylarını ...'a devretmesi üzerine 6100 sayılı HMK'nun 125. maddesi gereğince davayı yeni malike yöneltmişlerdir.

Davalılar ..., ...ve ..., davanın zamanaşımına uğradığını, muvazaanın söz konusu olmadığını belirterek davanın reddini savunmuşlardır.

Davalı ..., babası...ve davalı ...'in dava konusu taşınmazları mirasbırakan ...'den bedelsiz temellük ettiklerini belirtmiş, davalı ... ise aynı beyanları tekrar ederek davayı kabul etmiştir.

Davalı ..., dava konusu taşınmazları arkadaşı davalı ...'in maddi sıkıntıda olması nedeni ile yatırım amaçlı olarak satın aldığını, satış işlemi sırasında tapu kaydında tedbir şerhi bulunmadığından davadan haberdar olmadığını ve iyiniyetli olduğunu belirterek davanın reddi gerektiğini bildirmiştir.

Mahkemece, muvazaa iddiasının kanıtlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; mirasbırakan ...'in, 296 ve 297 parsel sayılı taşınmazlarını 1/2'şer oranda davalı ... ile bir kısım davalıların mirasbırakanı olan oğlu...'ye 18.01.1984 tarihinde satış suretiyle devrettiği, 1974 doğumlu davalı ...'i anılan resmi senette annesi...'nin temsil ettiği, Recep'in çekişme konusu taşınamzlardaki 1/2'şer payını, yargılama sırasında, 19.12.2014 tarihinde ...'a devrettiği, davacıların HMK'nun 125. maddesi gereğince davayı yeni malike yönelttikleri, mirasbırakan ...'in 11.06.2002 tarihinde öldüğü ve geriye dava dışı kızları Hatice, ...ile oğlu ...'den olan torunları dava dışı İsa ve ..., kızı ...'dan olan dava dışı torunları ..., ..., ..., ...ettin, ..., ..., oğlu...'ın eşi dava dışı Havva, dava dışı çocukları ..., ..., ..., ... ve ... ile oğlu Hüseyin'den olan torunları davacılar ... ve ... ile davalı ..., 20.07.1997 tarihinde ölen oğlu ...'nin çocukları davalılar ..., ...'in kaldıkları davalı ...'nın murisin oğlu Ali'nin eşi olduğu anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 1.4.1974 tarih 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunun 706., Türk Borçlar Kanunun 237. (Borçlar Kanunun 213.) ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince; birkısım davalıların mirasbırakanı...'ye ve davalı ...'e yapılan temlikin muvazaalı olduğunun ...'nin mirasçıları olan davalılar... ve ... tarafından kabul edildiği, muvazaalı devrin davacı tanık beyanlarında da belirtildiği, ayrıca davalı ...'in devir tarihinde 10 yaşında olup dava konusu taşınmazları alabilecek

Somut olaya gelince; birkısım davalıların mirasbırakanı...'ye ve davalı ...'e yapılan temlikin muvazaalı olduğunun ...'nin mirasçıları olan davalılar... ve ... tarafından kabul edildiği, muvazaalı devrin davacı tanık beyanlarında da belirtildiği, ayrıca davalı ...'in devir tarihinde 10 yaşında olup dava konusu taşınmazları alabilecek

ekonomik gücünün olmadığı, ...ile...i'ye yapılan temlikin muvazaalı olduğu sonucuna varıldığı, eldeki davanın 08.04.2014 tarihinde açıldığı, dava dilekçesinin ...'e 28.04.2014 tarihinde tebliğ edildiği, dava konusu taşınmazların tapu kaydına tedbir şerhi konulması için müzekkerenin ilgili tapu müdürlüğüne 19.12.2014 tarihinde yazıldığı, tedbir şerhinin tapu kayıtlarına 22.12.2014 tarihinde işlendiği, davalı ...'ın davalı ...'in dava konusu taşınmazlardaki 1/2'şer paylarını 19.12.2014 tarihinde temellük etmesi ve adı geçenlerin akraba olmaları karşısında davalı ...'ın 4721 sayılı TMK'nun 1023. maddesinden yararlanamayacağı, öte yandan davalı ... tarafından dosyaya sunulan Ziraat Bankasına ait davalı ...'in hesabına yatırdığı paraya ilişkin dekont ile ... ile arasında yapılan 19.12.2014 başlangıç tarihli kira sözleşmesinin ise muvazaanın gizlenmesi amacıyla yapıldığı şeklinde düşünülmesi gerekeceği açıktır.

Hal böye olunca, davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm tesisi doğru değildir.

Kabule göre de; davayı kabul eden davalı ... bakımından davanın reddine karar verilmesi de isabetsizdir.

Davacıların yerinde bulunan temyiz itirazlarının kabulü ile, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 28.02.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.