muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/8410, Karar No: 2013/8840, Tarih: 02.05.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/8410 E.  ,  2013/8840 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 2. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 20.03.2012 tarih ve 2009/773-2012/230 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı ... San. Tic. Ltd. Şti. vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:Davacı vekili, müvekkili nezdinde dava “Nakliyat Abonman Sigorta Poliçesi” ile sigortalanan emtianın davalı şirketin antreposuna konulduğunu, gümrük işlemlerinin tamamlanması için bekletilirken 26.10.2008 tarihinde meydana gelen sel olayı nedeniyle hasara uğradığını, sigortalısına 246.038,43 TL ödediğini ve haklarına halef olduğunu, söz konusu alacağın tahsili için başlatılan icra takibine davalıların itiraz ettiğini ileri sürerek, haksız itirazın iptali ile takibin devamına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... vekili, müvekili şirketçe düzenlenmiş olan sigorta poliçesinin mal sigortalısı olarak sigorta güvencesi vermekte olup sorumluluk sigortası teminat dahilinde olmadığından davacı tarafın müvekkiline rücu hakkının bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.Davalı ... Zeytincilik ve Gıda San. ve Tic. Ltd. Şti. vekili, hasarın antrepo civarında bulunan atık su deresinin sağanak yağış sebebi ile taşması sonucunda meydana geldiğini, dere ıslah çalışması yapmayan kurumun sorumlu olduğunu, müvekkili şirketin işletmeciliğini yaptığı antrepoda eşyaların güvenliğini sağlayacak tedbirleri aldığını, zararın oluşmasında müvekkilinin herhangi bir kusur ve sorumluğunun bulunmadığını, hasarın mücbir sebepten ileri geldiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, antrepoda meydana gelen zarar yoğun yağış ve sel baskınına engel olunamasa da antreponun uygun bir yere, uygun şekilde yapılması ve antrepoda istiflemenin uygun şekilde yapılması durumunda zarardan kaçınılması mümkün iken bu hususlar yerine getirilmediğinden zararın meydana geldiği, davalı ... San. Tic. Ltd. Şti'nin tacir olduğu ve bu yönüyle basiretli olarak hareket etmesi gerektiğinden tüm tedbirleri almış olması gerektiği, davalı antrepo işletenin sel baskını dışında gerekli bütün tedbirleri almadığından zararın doğmasına sebebiyet verdiği, bu haliyle davalı antrepo işleten şirketin mücbir sebebe dayanması ve mücbir sebep nedeniyle sorumluluktan kurtulmasının mümkün görülmediği, davalı ... tarafından düzenlenen poliçenin sorumluluk sigortası niteliğinde olmayıp mal sigortası niteliğinde olduğu ve üçüncü kişilerin mallarına yönelik bir teminat içermediği gerekçesiyle davalı ...'ne karşı açılan davanın reddine, davalı ... San. Tic. Ltd. Şti'ne karşı açılan davanın kabulüne karar verilmiştir.Kararı, davalı ... Zeytincilik ve Gıda San. ve Tic. Ltd. Şti.vekili temyiz etmiştir. Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı ... San. Tic. Ltd. Şti. vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı ... San. Tic. Ltd. Şti. vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 13.387,40 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalı ... San. Tic. Ltd. Şti'den alınmasına, 02.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/14493, Karar No: 2010/21325, Tarih: 29.06.2010

**2. Ceza Dairesi         2010/14493 E.  ,  2010/21325 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2008/167346

MAHKEMESİ : Kumluca Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 28/02/2008

NUMARASI : 2008/108

SUÇ : Hırsızlık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1-16.06.2003 tarihli tespit tutanağında, aboneliği sanık K.. K.. adına kayıtlı tarımsal sulamada kullanılan sayaca yabancı cisim sokularak kaçak elektrik kullanıldığının belirtildiği, sanığın tutanak tarihinden yaklaşık olarak 4 yıl sonra 10.05.2007 tarihinde vermiş olduğu kolluk ifadesinde suça konu abonelikte kendisinin ikamet etmediğini, ortakçılarının oturduğunu beyan ettiği, mahkemede de bu ifadesini tekrar ettiği, keşifte görüşüne başvurulan bilirkişi ise raporunda, kaçak olarak kullanılan elektrik enerji miktarı hesaplanılırken tarımsal sulama aboneliğinden bahsedilmesine karşın iddianame ve gerekçeli kararda; "sanığın suç tarihinde ikamet etmekte olduğu evde takılı bulunan 115 abone nolu resmen mühür altına alınmamış 4907286 seri numaralı elektrik sayacına yabancı cisim sokmak suretiyle sayacı devre dışı bırakarak kaçak elektrik kullandığı"nın belirtilmesi karşısında, öncelikle bu yerin tarımsal amaçla bir yer mi yoksa mesken mi olduğu belirlenip, tutanak tarihinde bu yerde sanığın oturup oturmadığı araştırılıp tespit edildikten sonra sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik araştırma ve inceleme sonucu sanığın mahkumiyetine karar verilmesi,

2-Araştırma sonucuna göre suça konu sayacın tutanak tarihinden bir yıl öncesi ve tutanak tarihinden bir yıl sonrasına ait tüketim föylerini getirtilip kurulu güçte belirlenerek, tarımsal sulama yapıldığının tespiti halinde ziraat bilirkişisinden üretimi yapılan ürün cinsine göre sulamada kullanılan elektrik miktarının sulama sayı ve süresine uygun olup olmadığı, tüketimler arasında tutanak tarihinden sonra bir artış olup olmadığı, belirlendikten sonra sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 29.06.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/1576, Karar No: 2011/129, Tarih: 17.01.2011

**4. Hukuk Dairesi         2010/1576 E.  ,  2011/129 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... tarafından, davalı ... aleyhine 18/01/2006 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 12/10/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Diğer temyiz itirazına gelince; dava, haksız eylem nedeniyle kişilik haklarına saldırıdan dolayı uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkin olup yerel mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davalı tarafından temyiz olunmuştur.

Dava konusu olayda davalı, davacıya karşı sövme ve etkili eylem suçlarını işleyerek davacının, hem bedensel ve ruhsal sağlığına; hem de onuruna saldırıda bulunduğundan, davacı, Borçlar Yasası'nın 47 ve 49. maddeleri gereğince hukuki korunma isteme hakkına sahiptir.

Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Diğer yandan; Borçlar Yasası'nın 49. maddesi gereğince kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve

Diğer yandan; Borçlar Yasası'nın 49. maddesi gereğince kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve

koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hak ve nısfetle karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Davaya konusu olayda, davalının eylemleri yanında davacının bölüşük kusurunun bulunması, tarafların sosyal ve ekonomik durumları ile yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde davacı yararına takdir edilen manevi tazminat tutarı fazladır. Daha alt düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bozulması gerekirse de belirlenen bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nın 438/7. maddesi gereğince kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenle hüküm bölümünün manevi tazminat tutarına ilişkin ikinci paragrafında yer alan "...4000..." biçimdeki sayı dizisi silinerek yerine "...1.000,00..." sayı dizsinin yazılmasına; harç alınmasına ilişkin üçüncü paragrafının silinerek yerine üçüncü paragraf olarak "Kabul edilen tutar üzerinden hesaplanan 54,00 TL karar harcının davalıdan alınıp Hazine'ye gelir yazılmasına, davacıdan alınan 74,25 TL peşin harcın karar kesinleştiğinde ve isteği durumunda davacıya geri verilmesine," biçimindeki tümcenin yazılmasına; yargılama giderine ilişkin dördüncü paragrafının silinerek yerine dördüncü paragraf olarak "Davacı tarafından yapılan 20,00 Tl yargılama giderinin kabul ve ret oranına göre 3,64 TL'nin davalıdan alınıp davacıya verilmesine, artan yargılama giderlerinin davacı üzerinde bırakılmasına," biçimindeki tümcenin yazılmasına; öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddiyle kararın düzeltilmiş bu biçiminin ONANMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 17/01/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/278, Karar No: 2023/3877, Tarih: 19.06.2023

**11. Hukuk Dairesi         2022/278 E.  ,  2023/3877 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/9 Esas., 2021/1241 Karar

DAVA TARİHİ : 24.12.2018

HÜKÜM : Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 2. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2018/469 E., 2019/377 K.

Taraflar arasındaki marka hakkına tecavüzün tespiti ve önlenmesi ile maddi ve manevi tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; 2005/24915 sayılı “BEYPAZARI EKMEK SANAYİ" ibareli markanın 30 uncu nice sınıfında Türk Patent ve Marka Kurumu nezdinde davacı adına kayıtlı olduğunu, davacının bu markayı kendi çabalarıyla sektörde bilinir hale getirdiğini, ancak davacıya ait bu markanın aynısının davalı tarafça kullanıldığının tespit edildiğini, bunun üzerine davalı tarafa ihtarname keşide edildiğini, ancak davalının cevaben coğrafi adların herkes tarafından özgürce kullanılabileceğini, bu nedenle markayı kullanmaya devam edeceğini belirttiğini, davalının tüm uyarılara rağmen ısrarla markayı kullanmaya devam ettiğini, bu kez delil tespiti yaptırdıklarını ve mahkemenin değişik iş kararı ile davacının marka hakkına tecavüzün olduğunun tespit edildiğini, davalının hem tabelasında hem işyerinde hem de fatura ve vergi kayıtlarında davacının markasını kullanmakta olduğunu, davacının zarara uğradığını ileri sürerek marka hakkına tecavüzün tespiti ve önlenmesi ile 10.000,00 TL maddi ve 50.000,00 TL manevi tazminatın ticari faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; "Beypazarı" kelimesinin 555 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'nin üçüncü maddesine göre herkesçe kullanılabilecek coğrafi bir yer adı olduğunu, coğrafi işaretlerin kimsenin tekelinde olmadığını, herkes tarafından özgürce kullanılabileceğini, müvekkilinin anılan ibareyi kullanımında davacının tescilli markalarından yararlanma amacını taşımadığını, davalının kullanımının davacının marka hakkına tecavüz teşkil etmediğini, kullanımının ayırt edici nitelikte olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile Beypazarı ibaresinin coğrafi bir yer adı olarak tüketici nezdinde bilindiği, yine Ekmek ibaresinin de doğrudan emtianın kendisini nitelediği, Sanayi ibaresinin ise herkesin kullanımına açık bir ibare olduğu, davacı markasına parçalar halinde bakıldığında ayırt ediciliğinin oldukça zayıf olduğu, bu şekildeki işaretlerin dürüstlük kurallarına aykırı olmamak kaydıyla ve bir başkasının tescilli markasının birebir aynısının kullanımını içermemek koşuluyla herkesin kullanımına açık olduğu, zira daha baştan zayıf nitelikte ibareler olan coğrafi yer adlarının, sonradan üçüncü kişilerce de kullanılmaya müsait işaretler olduklarının başvuru sahiplerince de baştan kabul edildiği, davalının mezkur kullanımlarının davacının tescilli markası ile birebir aynı olmayıp “B Beypazarı Ekmek” ve “Beypazarı Ekmek Fabrikası” şeklinde olduğu, “Beypazarı” ve “Ekmek” ibarelerinin birlikte veya ayrı ayrı “bağımsız ayırt edici karakteri” haiz ibareler olarak nitelendirilmesinin mümkün olmadığı, ayrıca davacının tescilli markası kapsamından “ekmek” emtiası ve benzeri mahiyetteki fırıncılık mamulleri emtialarının da tescil sürecinde “BEYPAZARI EKMEK SANAYİ" ibaresi yönünden ayırt ediciliklerinin olmaması nedeni ile çıkartılmış olduğu da göz önünde bulundurulduğunda davalının “ekmek” emtiası ile sınırlı olarak “Beypazarı ekmek fabrikası” şeklinde gerçekleştirdiği kullanımının davacının tescilli markasından doğan hakkı ihlal etmeyeceği sonuç ve kanaatine varıldığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle;

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle;

1.Davacının “BEYPAZARI EKMEK SANAYİ" ibareli markanın 30 uncu nice sınıfında adına tescilli olduğunu, davacının bu markayı sektörde bilinir hale getirdiğini, ancak davalı tarafından davacının tescilli markasının markaya tecavüz ve haksız rekabete de yol açacak şekilde kullanıldığını, davalının gerek faturalarının gerek siparişlerinin davacıya yöneltilmesi gibi somut karışıklıkların yaşandığını, alınan delil tespiti raporunda da davacıya yönelik marka hakkına tecavüzün ve uğranılan zararın tespit edildiğini, Beypazarı ifadesinin markalaştırılamayacağı iddialarına rağmen bu markanın yıllardır davacı tarafından kullanıldığını, ülke çapında bilinirliğinin bulunduğunu, ayırt edici nitelik kazandırıldığını, bu nedenle markanın tescilinin coğrafî kaynak belirttiği gerekçesiyle reddedilemeyeceğini, davalının kullandığı "Beypazarı Ekmek Fabrikası Unlu Mamulleri" ile müvekkil şirketin tescilli “BEYPAZARI EKMEK SANAYİ" markaları arasında çok yakın işitsel ve kavramsal benzerlikten dolayı iltibas ihtimalinin doğduğunu ve markaların birbirlerinin uzantısı gibi bir algının ve seri marka imajının yaratıldığını, bu marka imajının da aynı sektöre ilişkin olduğunu, hedef kitle olarak da aynı gruba hitap ettiğini,

2. Mahkemece üç ayrı vekalet ücretine hükmedildiğini, maddi bir talep olmayan dava konusu marka tecavüzü ve buna dair tespit ile marka tecavüzünün gerçekleştiğinin ispatı halinde tecavüzün men edilmesi talebi yönünden ayrıca vekalet ücretine hükmedilmesinin de hatalı olduğunu savunarak kararın kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

2. Mahkemece üç ayrı vekalet ücretine hükmedildiğini, maddi bir talep olmayan dava konusu marka tecavüzü ve buna dair tespit ile marka tecavüzünün gerçekleştiğinin ispatı halinde tecavüzün men edilmesi talebi yönünden ayrıca vekalet ücretine hükmedilmesinin de hatalı olduğunu savunarak kararın kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı ve mahkemece karar yerinde belirtilen gerekçelerle davanın reddine hükmedilmesinde bir isabetsizliğin olmadığı gibi, davacı tarafın her biri ayrı bir davaya konu olabilecek istemlerini tek bir dava içinde talep etmesi halinde dava yığılması söz konusu olacağından, mahkemece reddedilen bu istemlerin her biri için davalı yararına ayrı ayrı vekalet ücreti takdir edilmesinde de bir isabetsizliğin bulunmadığı, ancak mahkemece davacının reddedilen her bir talebi yönünden davalı yararına vekalet ücreti takdirinde bir isabetsizlik olmadığı halde, karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin onuncu maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca, manevi tazminat talebinin tamamının reddi durumunda avukatlık ücretinin, tarifenin ikinci kısmının ikinci bölümüne göre hükmolunması gerektiğinin nazara alınmamasının ve davalı yararına reddedilen manevi tazminat talebi yönünden nispi vekalet ücreti hükmedilmesinin doğru olmadığı, bu yönden istinaf talebinin kabulü gerektiği gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmünün kaldırılmasına, yeniden esas hakkında hüküm kurulmasına davanın reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf sebeplerini tekrar ederek marka hakkına tecavüz ve tecavüzün meni davaları için ayrı ayrı vekalet ücretine hükmedilmesinin doğru olmadığını ve Bölge Adliye Mahkemesince geçerli ve ayrıntılı bir gerekçenin olmadığını savunarak kararın kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, Türk Patent ve Marka Kurumu nezdinde davacı adına tescilli 2005/24915 sayılı “BEYPAZARI EKMEK SANAYİ" ibareli 30 uncu nice sınıfındaki markanın, marka hakkına tecavüz oluşturacak şekilde davalı tarafından kullanılıp kullanılmadığı, davalının bu kullanımlarının maddi ve manevi tazminat koşullarını sağlayıp sağlamadığı ve hükmedilen vekalet ücreti noktalarında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin ikinci alt bendi, 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu'nun (6769 sayılı Kanun) 29 uncu maddesi, Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin onuncu maddesinin üçüncü fıkrası

3. Değerlendirme

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin ikinci alt bendi, 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu'nun (6769 sayılı Kanun) 29 uncu maddesi, Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin onuncu maddesinin üçüncü fıkrası

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

19.06.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.