muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/311, Karar No: 2012/120, Tarih: 27.03.2012

Öte yandan aynı Yasanın 71. maddesinin 1. fıkrasında; “Bir eseri, icrayı, fonogramı veya yapımı hak sahibi kişilerin yazılı izni olmaksızın işleyen, temsil eden, çoğaltan, değiştiren, dağıtan her türlü işaret, ses veya görüntü nakline yarayan araçlarla umuma ileten, yayımlayan ya da hukuka aykırı olarak işlenen veya çoğaltılan eserleri satışa arz eden, satan kiralamak veya ödünç vermek suretiyle ya da sair şekilde yayan, ticari amaçla satın alan, ithal veya ihraç eden kişisel kullanım amacı dışında elinde bulunduran ya da depolayan kişi hakkında bir yıldan beş yıla kadar hapis veya adli para cezasına hükmolunur” hükmü yeralmaktadır.

01 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe girmiş bulunan 5237 sayılı Türk Ceza Yasasının “Zaman bakımından uygulama” başlıklı 7. maddesi, yürürlükten kalkmış bulunan 765 sayılı Türk Ceza Yasasının 2. maddesine benzer şekilde düzenlenmiş olup, her iki maddede de; ceza hukuku kurallarının yürürlüğe girdikleri andan itibaren işlenen suçlara uygulanacağına ilişkin ileriye etkili olma prensibi ile bu ilkenin istisnasını oluşturan, failin lehine olan yasanın geçmişe etkili olması, “geçmişe etkili uygulama” veya “geçmişe yürürlük” ilkesine de yer verilmiştir.

Bu ilke uyarınca, suçtan sonra yürürlüğe giren ve fail lehine hükümler içeren yasa, hükümde ve infaz aşamasında dikkate alınmalıdır.

Gerek öğretide gerekse yargısal kararlarda;

Hapis cezasını öngören yasanın, adli para cezası kabul eden yasaya göre,

Aynı nev’i ceza içeren yasalardan;

Yukarı sınırları aynı, aşağı sınırı fazla olanın, aşağı sınırı az olan yasaya göre,

Aşağı sınırları aynı, yukarı sınırı fazla olanın, üst sınırı az olana göre,

Alt ve üst sınırlarının farklı olması halinde, üst sınırı fazla olanın, az olana göre,

Aleyhe olduğu kabul görmektedir.

Yine, şikayete tabi olan suçu, kamu adına kovuşturulması gereken suç haline getiren yasanın aleyhe, kamu adına kovuşturulan suçu, şikayete tabi suç haline getiren yasanın lehe, aynı cezaya ilave olarak güvenlik önlemi kabul eden yasanın aleyhe olduğu söylenebilir ise de, bu kuralların her somut olayda, mutlak olarak aynı sonucu doğuracağının kabulü olanaksızdır. Ancak bazı somut durumlarda yetersiz de olsa bu ölçütler, yasalarda kısmi değişikliklerin yapıldığı dönemlerde benimsenmesi gereken temel ilkeleri göstermesi bakımından önemlidir.

Lehe yasanın tespiti açısından bu ölçütlere yeni kriterler eklenmesi yönündeki görüş ve uygulamalar, öğreti ve yargısal kararlara da konu olmuş, değişen ceza mevzuatı karşısında dahi halen geçerliliğini koruyan 23.02.1938 gün ve 23/9 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında, “Suçun işlendiği zamanın yasası ile sonradan yürürlüğe giren yasa hükümlerinin farklı olması halinde, her iki yasanın birbirine karıştırılmadan, ayrı ayrı somut olaya uygulanıp, her iki yasaya göre hükmedilecek cezalar belirlendikten sonra, sonucuna göre lehte olanı uygulanmalı” şeklinde, lehe yasanın tespitinde başvurulacak yöntem ana hatlarıyla belirtilmiştir.

Öğretide de anılan İçtihadı Birleştirme Kararındaki ilkeler benimsenerek, uygulanma olanağı bulunan tüm yasaların leh ve aleyhteki hükümleri ile birlikte ayrı ayrı ele alınarak somut olaya göre sonuçlarının karşılaştırılması gerekeceği ve sonunda fail bakımından daha lehe sonuç veren yasanın belirlenip son hükmün buna göre verileceği görüşleri ileri sürülmüştür. (Ord.Prof. Dr. S.Dönmezer-Prof. Dr. S.Erman, Nazari ve Tatbiki Ceza Hukuku, C.I, 11. Bası, sh.167 vd.; Ord. Prof. Dr. S.Dönmezer, Genel Ceza Hukuku Dersleri, sh.64 vd.; Prof. Dr. M.E.Artuk-Doç. Dr. A.Gökçen-Arş. Gör. A. C. Yenidünya, Ceza Hukuku Genel Hükümler, C.I, sh.221 vd.)

Diğer taraftan, 1982 Anayasasının 141. maddesinin 4. fıkrası,

“…Davaların en az giderle ve mümkün olan suratle sonuçlandırılması yargının görevidir”,

154. maddesinin 1. fıkrası “Yargıtay Adliye Mahkemelerince verilen ve kanunun başka bir adli yargı merciine bırakmadığı karar ve hükümlerin son inceleme merciidir. Kanunla gösterilen belli davalara da ilk ve son derece mahkemesi olarak bakar”,

Hükümlerini içermektedir.

Anılan hükümlerle birlikte, Anayasanın 5170 sayılı Yasa ile değişik 90. maddesine gö-re onaylamakla iç hukuk mevzuatına dahil olan İnsan Hakları Avrupa Sözleşmesinin 6. maddesinin “kişinin makul sürede yargılanma hakkı olduğuna” ilişkin normu da dikkate alındığında, temyiz davasında işin esasına girilmek suretiyle dosyadaki tüm bilgi ve belgelerin incelenip değerlendirilmesinin esas olduğu görülmektedir. Lehe yasa hükümlerinin uygulanması yönünde mahkemesince değerlendirme yapılması gerektiği açıkça anlaşılan uyuşmazlıklarda işin esasına girilmeden bu yönde bozma yapılması olanaklı olmakla birlikte, yeni yasanın aleyhe olduğunun ve yerel mahkemece verilmiş hükme dayanak oluşturan yasa hükümlerinin lehte olduğunun açıklıkla anlaşılması ya da suç niteliğinin tartışmalı olduğu durumlarda ise işin esasına girilerek inceleme yapılmalıdır.

Özellikle suçun vasıflandırılmasının tartışmalı olduğu durumlarda, sanığın suç oluşturduğu iddia edilen eylemlerinin sabit olup olmadığı saptandıktan sonra, bu eylemlerin hangi suç tipine uyduğunun ve hangi yasa hükümlerinin sanık lehine olduğunun belirlenmesine yönelik olarak öncelikle ilgili Özel Dairece esasın incelenmesinin zorunlu olduğu kabul edilmelidir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Özellikle suçun vasıflandırılmasının tartışmalı olduğu durumlarda, sanığın suç oluşturduğu iddia edilen eylemlerinin sabit olup olmadığı saptandıktan sonra, bu eylemlerin hangi suç tipine uyduğunun ve hangi yasa hükümlerinin sanık lehine olduğunun belirlenmesine yönelik olarak öncelikle ilgili Özel Dairece esasın incelenmesinin zorunlu olduğu kabul edilmelidir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Sanığın “cadde üzerindeki seyyar tezgâhında bandrolsüz 80 adet müzik ve 72 adet film CD’lerini sattığı” iddiasıyla Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına aykırılık suçundan kamu davası açılması üzerine yerel mahkemece yapılan yargılama sonucunda 5846 sayılı Yasanın 81. maddesinin 9. fıkrasının 1/a bendi, 765 sayılı TCY’nın 59. ve 647 sayılı Yasanın 4. maddesi uyarınca 4.166 Lira adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, Özel Dairece 5728 sayılı Yasa ile 5846 sayılı Yasada yapılan değişikliklerin lehe olup olmadığının tartışılması gerektiğinden bahisle hükmün bozulduğu anlaşılmaktadır. Suç ve hüküm tarihinden sonra yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasa ile 5846 sayılı Yasada yapılan değişiklikler sonucunda sanığın hukuki durumunun yeniden yerel mahkemece değerlendirilmesinin zorunlu olduğu, buna göre işin esası incelenmeksizin hükmün yasa değişikliği nedeniyle bozulması gerektiği düşünülebilir ise de; suçun nitelendirmesinin tartışmalı olduğu inceleme konusu olaydaki eyleme uyan suç tipinin önceki düzenlemeden farklı unsurlar içerecek biçimde yeniden düzenlenmesi ve öncekinden değişik yaptırımlar öngörülmesi karşısında, suçun vasıflandırılması ve iddianamede tanımlanan eylemin hangi suçu ya da suçları oluşturabileceği Yargıtayca incelenip sonuca bağlanmadan yerel mahkemece yapılacak bir hukuki değerlendirmenin sağlıklı olmayacağı, bu uygulamanın “davaların en az giderle ve mümkün olan süratle sonuçlandırılmasını” yargının görevi olarak niteleyen Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 141 ve AİHS’nin 6. maddelerine aykırılık oluşturacağı, bu durumda öncelikle işin esasının Yargıtay ilgili dairesinde görüşülmesi gerektiği kabul edilmelidir.

Özel Dairece esasa yönelik inceleme ve suçun vasıflandırılması konusunda değerlendirme yapılmadığından, Ceza Genel Kurulunca Özel Daire tarafından inceleme yapılmayan bir konuda suç niteliğinin ve lehe yasanın tespitine yönelik değerlendirme yapılması olanağı bulunmamaktadır.

Bu nedenle, Özel Dairece işin esasına yönelik değerlendirme yapılmadan 5728 sayılı Yasa ile 5846 sayılı Yasada yapılan değişikliklerin lehe olup olmadığının tartışılması gerektiğinden bahisle bozma kararı verilmesi yerinde değildir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan Genel Kurul Üyeleri S.... Ç... ve B.... K...; “Sanık hakkında 01.12.2004 tarihli iddianame ile cadde üzerinde seyyar tezgahta bandrolsüz 80 adet müzik CD'si ve 72 adet film CD'si sattığı iddiası ile 5846 sayılı Kanunun 81/9-1/a ve 81/4, 5. maddeleri uyarınca cezalandırılması için dava açılmıştır.

Çoğunluk görüşüne katılmayan Genel Kurul Üyeleri S.... Ç... ve B.... K...; “Sanık hakkında 01.12.2004 tarihli iddianame ile cadde üzerinde seyyar tezgahta bandrolsüz 80 adet müzik CD'si ve 72 adet film CD'si sattığı iddiası ile 5846 sayılı Kanunun 81/9-1/a ve 81/4, 5. maddeleri uyarınca cezalandırılması için dava açılmıştır.

Yapılan yargılama sonunda 23.10.2007 tarihinde mahkemece sanığa atılı suçu sabit görerek eylemine uyan 5846 sayılı Kanunun 81/9-1/a maddesi uyarınca seçenek yaptırımlardan para cezasını tercih edip sonuç olarak 4.166 Lira para cezasına hükmetmiştir.

Karar sanık Ç... Tarafından süresinde temyiz edilmiştir.

Temyiz talebini inceleyen Dairemiz mahkeme kararını 5846 sayılı Kanunda 5728 sayılı Kanunla hükümden sonra yapılan değişiklikler ve CMK.nun 231.maddesinde 5560 ve yine hükümden sonra yürürlüğe giren 5728 ve 6008 sayılı Kanunlarla yapılan değişiklikler nedeniyle mahkeme tarafından yeniden bir değerlendirme yapılması zorunluluğu nedeniyle kararın 21.06.2011 tarihinde bozulmasına karar vermiştir.

Yargıtay Başsavcılığı Dairenin bu kararına karşı özetle şu nedenlerle itirazda bulunmuştur:

1-Sanık, önceden kasten işlenmiş bir suçtan sabıkalıdır ve incelediğimiz suç tarihi itibariyle bu sabıkanın silinme koşulları oluşmamıştır. Bu nedenle CMK’nun 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılması müessesesinden sanık yararlanamaz.

2-Sanık hakkında suç tarihinde yürürlükte bulunan 81/9-1/a maddesine göre hüküm kurulmuştur. Bu maddede düzenlenen suçun yaptırımı üç aydan iki yıla kadar hapis veya beş milyardan elli milyar liraya kadar adli para cezasıdır veya zararın miktarına göre her ikisine birden hükmedilebilir. Bu suç hüküm tarihinden sonra yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanunla değişik 81/4. maddesi kapsamına alınmıştır. Bu maddede öngörülen yaptırım ise bir yıldan beş yıla kadar hapis ve beşbin güne kadar adli para cezasıdır. Bu duruma göre suç tarihinde yürürlükte bulunan ve mahkemece uygulanan 81/9-1/a hükmünün sanık lehine olduğu açıktır.

Yargıtay Başsavcılığı bu nedenlerle dairenin bozma kararının kaldırılmasını talep etmektedir.

Yargıtay Başsavcılığınca silinme koşulları oluşmayan önceki sabıka nedeniyle hükmün açıklanmasının geri bırakılması konusunda bilinen adıyla ertelenmesi kararı verilemeyeceğinden bu konuda yapılan bozmaya karşı yaptığı itiraz yerindedir. Genel Kurulun bu konuda karar verinceye kadar başka bazı Daireler gibi Dairemiz de sanığın önceki sabıkasına konu karar hakkında uyarlama yapılmış olması ihtimaline binaen bu konunun yerel mahkemece tartışılması gerektiği düşüncesiyle bozma yapılıyor idi. Ancak Genel Kurul kararından sonra bu uygulamadan dönülmüştür.

Yargıtay Başsavcılığının suç tarihinde yürürlükte bulunan 5846 sayılı Kanunun 81/9-1/a maddesinin hükümden sonra yürürlüğe giren 81/4. maddesi hükmünden daha lehe olduğundan bu konuda da bozma yapılamayacağına dair itiraza gelince;

Bu itiraz ilk bakışta haklı gibi görünmektedir. Ancak aşağıdaki nedenlerle durum farklıdır.

Yargıtay Başsavcılığının suç tarihinde yürürlükte bulunan 5846 sayılı Kanunun 81/9-1/a maddesinin hükümden sonra yürürlüğe giren 81/4. maddesi hükmünden daha lehe olduğundan bu konuda da bozma yapılamayacağına dair itiraza gelince;

Bu itiraz ilk bakışta haklı gibi görünmektedir. Ancak aşağıdaki nedenlerle durum farklıdır.

Şöyle ki; sanığın sabit görülen eylemi suç tarihinde yürürlükte bulunan 5846 sayılı Kanunun 81/9-1/a maddesinde düzenlenen yol, meydan, pazar, kaldırım, iskele, köprü gibi yerlerde bandrol yükümlülüğüne uymadan yani bandrolsüz eser satma suçu hüküm tarihinden sonra yürürlüğe giren 5846 sayılı Kanunun 8/4. maddesi kapsamına alınmıştır. Cezası da bir yıldan beş yıla kadar hapis ve beşbin güne kadar adli para cezasıdır. Suç tarihinde yürürlükte bulunan 81/9-1/a maddesindeki yaptırım ise üç aydan iki yıla kadar hapis veya 5 milyardan 50 milyara kadar ağır para cezası idi. Bu durumda kuşkusuz suç tarihinde yürürlükte bulunan bu hüküm daha lehedir.

Ancak hükümden sonra yürürlüğe giren 5846 sayılı Kanunun 81.maddesinin 13. fıkrası hükmüne göre Bandrol yükümlülüğüne aykırılık aynı zamanda eser sahibinin haklarına tecavüzü düzenleyen 71/1. maddesindeki suçla birlikte işlenirse fail hakkında 71. maddesine göre ceza verilecek fakat bu ceza üçte bir oranında arttırılacaktır.

Ancak hükümden sonra yürürlüğe giren 5846 sayılı Kanunun 81.maddesinin 13. fıkrası hükmüne göre Bandrol yükümlülüğüne aykırılık aynı zamanda eser sahibinin haklarına tecavüzü düzenleyen 71/1. maddesindeki suçla birlikte işlenirse fail hakkında 71. maddesine göre ceza verilecek fakat bu ceza üçte bir oranında arttırılacaktır.

71/1. madde hükmüne göre hak sahibinin yazılı izni olmadan çoğaltılan bir eseri satışa arz eden, satan kişiler bir yıldan beş yıla kadar hapis veya adli para cezasına mahkum edileceklerdir. Bu suç şikayete bağlı bir suçtur. Bu suç konusu eserin aynı zamanda bandrolsüz eser olduğunda kuşku yoktur. Somut olayda sanığın sabit görülen izinsiz çoğaltılmış bandrolsüz eserleri satma suçu da, aynı zamanda 5846 sayılı Kanunun değişik 71/1. maddesi kapsamına giren bir suçu oluşturmaktadır. Bu halde sanıkta ele geçen bandrolsüz CD de bulunan eser sahiplerinin şikayeti halinde 81. maddenin 13. fıkrası gereğince sanık hakkında 71. maddenin 1. fıkrasının uygulanması gerekmektedir. Suç tarihine göre 71. maddedeki yaptırımlardan adli para cezası tercih edildiği takdirde sanık hakkında uygulanan 81/9-1-a göre verilen cezadan daha lehe bir ceza verilmesi söz konusudur. Şöyle ki, suç tarihinde yürürlükte bulunan TCK.nun 52/1. maddesine göre adli para cezasının asgari haddi beş gündür. Eğer eser sahibi şikayet ederse mahkemece sanık hakkında 71. maddenin 1. fıkrasına göre uygulama yapılması zorunludur. Mahkeme adli para cezasını tercih ettiği takdirde (ki olayımızda adli para cezasını tercih etmiştir.) sanığa 5 gün adli para cezası verecek ve günlüğü 20 Liradan 100 TL'si adli para cezasına hükmedecektir. Mahkeme sanık hakkında karar tarihine göre doğru olarak yaptığı uygulamada 81/9/1-a maddesine göre sonuç olarak 4.166 Lira adli para cezasına hükmetmiştir. Bu ceza, 71/1. maddesine göre verilecek 100 Lira adli para cezasından çok yüksek bir cezadır. Ancak sanık hakkında bu uygulamanın yapılabilmesi için eser sahibi şikayetçi olmalıdır. Eser sahibinin şikayetçi olabilmesi için ise olaydan haberi olması gerekir. 5846 sayılı kanunun 75. maddesinin 2. fıkrası hükmüne göre ise bu durumlarda eser üzerinde hak sahibi olanlara haber verme zorunluluğunu getirmektedir. Yukarıda açıklanan hususlar Dairemizin bozma kararı kapsamı içerisindedir.

Bu gerekçelerle Dairemiz kararı yerinde olup itirazın reddi gerekirken kabulüne dair sayın çoğunluğun kararına katılmıyoruz” görüşüyle,

Çoğunluk görüşüne katılmayan üç Genel Kurul Üyesi de; “Özel Dairece 5728 sayılı Yasa ile 5846 sayılı Yasada yapılan değişikliklerin lehe olup olmadığının mahkemece tartışılması gerektiğinden bahisle bozma kararı verilmesi yerinde olduğundan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının reddine karar verilmesi gerektiği” düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

Bu gerekçelerle Dairemiz kararı yerinde olup itirazın reddi gerekirken kabulüne dair sayın çoğunluğun kararına katılmıyoruz” görüşüyle,

Çoğunluk görüşüne katılmayan üç Genel Kurul Üyesi de; “Özel Dairece 5728 sayılı Yasa ile 5846 sayılı Yasada yapılan değişikliklerin lehe olup olmadığının mahkemece tartışılması gerektiğinden bahisle bozma kararı verilmesi yerinde olduğundan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının reddine karar verilmesi gerektiği” düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

Bu itibarla, sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının uygulanması koşullarının bulunmadığı ve Özel Dairece yerel mahkeme hükmünün esası incelenip suçun vasıflandırılması yapılmadan 5728 sayılı Yasa ile 5846 sayılı Yasada yapılan değişikliklerin lehe olup olmadığının tartışılması gerektiğinden bahisle bozma kararı verilmesinin yerinde olmadığı sonucuna ulaşıldığından, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının kabulüne, Özel Daire bozma kararının kaldırılmasına ve dosyanın esastan inceleme yapılması için Özel Daireye gönderilmesine karar verilmelidir.

SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay C.Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay 7. Ceza Dairesinin 21.06.2011 gün ve 13851-8311 sayılı bozma kararının KALDIRILMASINA,

3- Dosyanın esastan inceleme yapılabilmesi için Yargıtay 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 27.03.2012 günü yapılan müzakerede birinci uyuşmazlık konusu ile ilgili olarak oybirliği, ikinci uyuşmazlık konusuna ilişkin olarak oyçokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/3572, Karar No: 2024/385, Tarih: 30.01.2024

**6. Hukuk Dairesi         2022/3572 E.  ,  2024/385 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen asıl dava sözleşmenin feshi ve birleşen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Yargıtay (Kapatılan) 15.Hukuk Dairesince İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; asıl ve 2015/260 E. sayılı davanın kabulüne, birleşen 2018/215 E. Sayılı davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı asıl dava davalısı, birleşen dava davacısı yüklenici vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. ASIL DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; müvekkillerinin kardeşleri ... ve ... ile birlikte kendilerine mirasen intikal eden ... Merkez, ... mahallesi, pafta 20 K 20, ada 258, parsel 17 'de tapuya kayıtlı gayrimenkulü kat karşılığı inşaat yapmak üzere protokolle davalıya verdiklerini, taraflar arasında 2008 yılında yapılan sözleşme ile inşaat yapım süresinin 24 ay olduğunu, bu sözleşmenin 5. maddesinden ve arsa üzerinde yarım kalan inşaattan anlaşılacağı üzere arsa müteahhide teslim edildiğini, davalının süresi içinde edimlerini gereği gibi yerine getirmediğini, sözleşmenin 8. maddesinde açıkça ifade edildiği gibi inşaatın ... kullanma ruhsatı dahil % 100 bitmemesi durumunda yapılan inşaatın tümünün davacılara kalacağını, aradan geçen zamana rağmen davalının inşaatı bitirmemesi, davalının halen ikametini değiştirdiği için kendisine ulaşılmasının mümkün olmaması ve davalının sözleşmeyi ifaya yönelik hiçbir samimi bir istek ve iradesinin olmaması nedeniyle fazlaya ilişkin her türlü dava ve talep hakkı saklı kalmak kaydıyla sözleşmenin iptaline, muarazanın men'ine, yargılama gideri ve avukatlık ücretinin davalıdan tahsiliyle davacılara verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. BİRLEŞEN 2015/1260 ESAS SAYILI DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; müvekkillerinin diğer arsa sahipleri olan ... ile müteahhit ... arasında 2008 yılında ... Merkez, ... mah., 258 ada, 17 parselde kayıtlı gayrimenkulle ilgili olarak düzenleme biçiminde arsa karşılığı kat yapım sözleşmesi imzalandığını, sözleşmede taahhüt edilen edimlerin davalı tarafça süresi içerisinde ifa edilmemiş olup bu durumun müvekkillerinin zararına sebebiyet verdiğini, fazlaya ilikin dava ve talep hakları saklı kalmak kaydıyla dava konusu düzenleme biçiminde arsa karşılığı kat yapım sözleşmesinin geriye etkili olarak feshine, yargılama gideri ve vekalet ücretinin karşı tarafa tahmiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

III.BİRLEŞEN 2018/215 ESAS SAYILI DAVA

III.BİRLEŞEN 2018/215 ESAS SAYILI DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; müvekkili olan müteahhit ... ile davalılar arasında ... Mahallesi 788 ada 17 parsel sayılı taşınmaz üzerinde kat karşılığı inşaat yapmak üzere bir sözleşme tanzim edildiğini, müvekkilinin işe başlayarak arsa üzerindeki inşaatı %86 oranında tamamlandığını, davalı tarafın ödeme şartlarını yerine getirmemesinden dolayı inşaata bir süre ara vermek zorunda kaldığını, sözleşme yürürlükte iken, davalıların %86' sı müvekkili tarafından tamamlanmış olan inşaata, müvekkile hiçbir ihtar ve ihbar tebliğ etmeksizin el koymak suretiyle tamamladıklarını, müvekkilinin inşaata yaptığı 624.731,00 TL harcamayı yok sayarak haksız bir şekilde daireleri başka şahıslara sattığını, ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2013/420 E, sayılı dosyasında yapılan tespite göre 16.09.2013 tarih itibariyle inşaata müvekkili tarafından yapılan harcamaların 497.108,50 TL harcama yapıldığını, Sulh Hukuk Mahkemesinin 2015/222 E, sayılı dosyasından 04/11/2015 tarihli tespite göre 624.731,00 TL olarak belirlendiğini, müvekkilinin sözleşme gereğince müteahhit olarak inşaata yaptığı fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 624.731,00 TL harcama miktarının tespiti ile 04/11/2015tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak müvekkiline verilmesini ileri sürmüş, davasının kabulünü talep ve dava etmiştir.

II.ASIL DAVA CEVAP

Davalı taraflara dava dilekçesi ve duruşma günü usulüne uygun olarak tebliğ edilmiş, ana dosyada davalı cevap dilekçesi ibraz etmemiş, duruşmaya katılarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III.BİRLEŞEN 2015/1260 ESAS SAYILI DAVA CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; davacı tarafın dava dilekçesinde ibraz etmiş olduğu sözleşme incelendiğinde sözleşmede düzenleme tarihi bulunmadığı, işe başlama ve işi bitirme tarihlerinin sözleşmeye yazılmadığı, işi bitirmek için kararlaştırıldığı iddia edilen 24 aylık sürenin hangi tarihten itibaren başlayacağının açık ve net olarak belirtilmediğini, borçların hukukun yadsınamaz ilkesine göre muaccel borcun borçlusu alacaklının ihtarı ile mütemerrit olup dava dilekçesinde yapımcıya keşide ediliş böyle bir ihtardan bahsedilmediği gibi dava dosyası içinde de bu tür bir belgeye rastlanılmadığını, ruhsat talep ve işlemlerinin davacı ve ortaklarının müracaatıyla gerçekleştirilecek bir işlem olması sebebiyle bir türlü bir araya gelemediklerinden ve arsa payı karşılığı haricinde aldıkları ek daire için ödeyecekleri parayı da ödeyemediklerinden dolayı ruhsat işini kendilerinin geciktirdiğini, haksız ve hukuki mesnetten yoksun davanın reddini talep etmiş, duruşmaya katılarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

VI.BİRLEŞEN 2018/205 ESAS SAYILI DAVA CEVAP