muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/2794, Karar No: 2021/470, Tarih: 13.04.2021

Direnme Kararının Temyizi:

10. Direnme kararı süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

II. UYUŞMAZLIK

11. Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; davalıya ait işyerinde kapsam dışı statüde çalışan davacı işçinin, “Türk Telekomünikasyon A. Ş. İş Mevzuatına Tabi (Kapsam Dışı) Olan Personelin Ücret ve Fazla Çalışma Esasları” uygulamasına göre toplu iş sözleşmesinde öngörülen ücret zamlarından yararlanabildiği somut olayda, toplu iş sözleşmesi zamlarının uygulanmasına dair hükme yer vermeyen ve önceki Yönetmelik ile Esasları yürürlükten kaldıran 01.07.2008 kabul, 26.09.2008 yürürlük tarihli “Türk Telekomünikasyon A.Ş. İnsan Kaynakları Çalışma Esasları” başlıklı uygulama dikkate alındığında, 4857 sayılı İş Kanunu’nun 22. maddesi çerçevesinde toplu iş sözleşmesi ücret artış oranlarından faydalanıp faydalanamayacağı noktasında toplanmaktadır.

III. ÖN SORUN

12. Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında; ücret, ilave tediye ikramiye artışı ile performans primi alacaklarının talep edildiği eldeki davada, mahkemece ilk kararda toplu iş sözleşmesinden kaynaklanan ücret, akdi ikramiye ve ilave tediye fark alacaklarının belirlenebilir nitelikte olduğundan bu talepler hakkında belirsiz alacak davası açılmasında hukuki yarar bulunmadığı, toplu iş sözleşmesi ücret farklarından kapsam dışı işçilerin de yararlanmasını öngören Yönetmelik yürürlükten kaldırıldıktan sonra kapsam dışı çalışanların toplu iş sözleşmesi hükümlerinden yararlanamayacakları gerekçesiyle davanın reddine karar verildiği, davacı vekilinin temyizi üzerine Özel Dairece 01.01.2007-19.09.2008 tarihleri arasında yürürlükte bulunan toplu iş sözleşmeleriyle kapsam içi işçilere uygulanan ücret artış oranlarından, davacının da yararlanması gerektiğinden bahisle bozma kararı verildiği, direnme kararının gerekçesinde ise dava dilekçesinde 01.01.2007-10.09.2008 tarihlerine dair bir talep bulunmadığı, iş sözleşmesinde davacının ücretinin de açıkça belirlendiği, davanın konusunu oluşturan 2009 ve sonraki yıllarda toplu iş sözleşmesinden kaynaklı bir fark ücret doğmasının da söz konusu olamayacağı gerekçesine yer verildiği dikkate alındığında, direnme kararının gerekçesinin yeni gerekçeye dayalı yeni hüküm niteliğinde olup olmadığı, şu hâlde temyiz incelemesinin Hukuk Genel Kurulunca mı, yoksa Özel Dairece mi yapılması gerektiği hususu ön sorun olarak tartışılmıştır.

IV. GEREKÇE

13. Direnme kararının varlığından söz edilebilmesi için mahkeme bozmadan esinlenerek yeni herhangi bir delil toplamadan önceki deliller çerçevesinde karar vermeli; gerekçesini önceki kararına göre genişletebilirse de değiştirmemelidir (6217 sayılı Kanun’un 30. maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'na eklenen “geçici madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 429. maddesi).

IV. GEREKÇE

13. Direnme kararının varlığından söz edilebilmesi için mahkeme bozmadan esinlenerek yeni herhangi bir delil toplamadan önceki deliller çerçevesinde karar vermeli; gerekçesini önceki kararına göre genişletebilirse de değiştirmemelidir (6217 sayılı Kanun’un 30. maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'na eklenen “geçici madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 429. maddesi).

14. Mahkemenin yeni bir bilgi, belge ve delile dayanarak veya bozmadan esinlenip gerekçesini değiştirerek veya daha önce üzerinde durmadığı bir hususu bozmada işaret olunan şekilde değerlendirerek dolayısıyla da ilk kararının gerekçesinde dayandığı hukuki olguyu değiştirerek karar vermiş olması hâlinde direnme kararının varlığından söz edilemez.

15. Somut olayda, mahkemece ilk kararda toplu iş sözleşmesinden kaynaklanan ücret, akdi ikramiye ve ilave tediye fark alacaklarının belirlenebilir nitelikte olduğundan bu talepler hakkında belirsiz alacak davası açılmasında hukuki yarar bulunmadığı, toplu iş sözleşmesi ücret farklarından kapsam dışı işçilerin de yararlanmasını öngören Yönetmelik yürürlükten kaldırıldıktan sonra kapsam dışı çalışanların toplu iş sözleşmesi hükümlerinden yararlanamayacakları gerekçesine yer verilmiş iken, direnme olarak adlandırılan kararda bu kez dava dilekçesinde 01.01.2007-10.09.2008 tarihlerine dair bir talep bulunmadığı, iş sözleşmesinde davacının ücretinin de açıkça belirlendiği, davanın konusunu oluşturan 2009 ve sonraki yıllarda toplu iş sözleşmesinden kaynaklı bir fark ücret doğmasının da söz konusu olamayacağı gerekçesine dayanılmıştır.

16. Görüldüğü üzere, direnme kararının gerekçesinde yeni bir hukuki gerekçe oluşturulmuştur.

17. Buna göre mahkemenin direnme olarak adlandırdığı kararın, usul hukuku anlamında gerçek bir direnme kararı olmadığı, bozmadan önceki kararda tartışılıp değerlendirilmemiş yeni gerekçeye dayalı yeni hüküm niteliğinde olduğu her türlü duraksamadan uzaktır.

18. Hâl böyle olunca, kurulan bu yeni hükmün temyizen incelenmesi görevi Hukuk Genel Kuruluna değil, Özel Daireye aittir.

19. Bu nedenle yeni hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesi için dosya Özel Daireye gönderilmelidir.

V. SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

Davacı vekilinin yeni hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın 9. HUKUK DAİRESİNE GÖNDERİLMESİNE,

Karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 13.04.2021 tarihinde oy birliği ile kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8732, Karar No: 2012/5294, Tarih: 09.05.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/8732 E.  ,  2012/5294 K.**

**"İçtihat Metni"**

Reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma, tehdit, cinsel taciz suçlarından sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ile ...'ın yapılan yargılamaları sonunda; sanıklar ....'ın mağdure ...'ya yönelik reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma eylemleri reşit olmayanla cinsel ilişki kabul edilerek şikâyetten vazgeçme nedeniyle davaların düşmesine, sanıklar.....ve .....'ın mağdure ...'ya yönelik reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçlarından, sanıklar.... ile .....'ın mağdure ...'ya yönelik tehdit suçlarından ve sanık ...'ın mağdure ...'ya yönelik cinsel taciz suçundan beraatleri ile sanık ... hakkında mağdure ...'ya yönelik cinsel taciz suçundan açılan davanın şikâyetten vazgeçme nedeniyle düşmesine dair Taşköprü Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 16.07.2008 gün ve 2006/210 Esas, 2008/206 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi katılanlar ..., ..., .... ve mağdure ... ile müştekiler ...,.... vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelendi;

Kayden 29.03.1988 doğumlu olup istinabe yoluyla Adana 6. Asliye Ceza Mahkemesince beyanının alındığı 18.10.2007 tarihinde 18 yaşını bitirmiş olan katılan mağdure ...'nın sanıklardan şikâyetçi olmadığını beyan etmesi karşısında, katılan sıfatı ortadan kalkan mağdure Zeynep ve müştekiler babası ... ile annesi Ülkü vekilinin mağdure ...'ya karşı işlenen suçlarla ilgili olarak kurulan hükümlere yönelik Temyiz isteminin CMUK.nın 317. maddesi gereğince reddiyle, incelemenin katılanlar ... ile babası.... ve annesi....vekilinin mağdure ...'ya yönelik işlenen suçlardan kurulan hükümlerle ilgili temyiziyle sınırlı şekilde yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Sanıklar ....., ... ile ....'ın katılan mağdure ...'ya yönelik reşit olmayanla cinsel ilişki suçlarından verilen beraat kararlarının incelenmesinde,ağdure ...'nın aşamalardaki anlatımları, doktor raporu, sanık savunmaları ile tüm dosya içeriği nazara alındığında adları geçen sanıkların reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçlarını işledikleri sabit olduğu halde, eylemlerine uyan 765 sayılı TCK.nın 416/3. maddesinde düzenlenen bu suçtan cezalandırılmaları yerine yazılı gerekçelerle beraatlerine karar verilmesi, kanuna aykırı katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak sanıkların eylemlerine uyan bu suçun kanun maddesinde öngörülen cezasının üst sınırı itibarıyla 765 sayılı TCK.nın 102/4. maddesinde belirtilen 5 yıllık asli zamanaşımına tâbi olduğu ve sanıklardan Ferhat ile ...'nin mahkeme sorgularının yapıldığı 29.11.2006'dan...'ın ise mahkeme sorgusunun yapıldığı 04.04.2007'den inceleme tarihine kadar bu sürelerin gerçekleştiği anlaşıldığından ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanunun 322/1 ve 5271 sayılı CMK.nın 223/8. maddeleri uyarınca bu suçlardan görülen davaların zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE,

Sanık ... hakkında mağdure ...'ya yönelik tehdit suçundan verilen beraat hükmünün incelenmesinde,

Sanığa isnat olunan tehdit suçunun 5237 sayılı TCK.nın 7/2. maddesi göz önüne alındığında zamanaşımı yönünden lehe olan 765 sayılı TCK.nın 191/1. maddesinde düzenlenen tehdit suçunu oluşturacağı ve bu maddede öngörülen cezasının üst sınırı itibarıyla 765 sayılı TCK.nın 102/4. maddesinde belirtilen 5 yıllık asli zamanaşımına tâbi olduğu, sanığın mahkeme sorgusunun yapıldığı 04.04.2007'den inceleme tarihine kadar bu sürenin gerçekleştiği anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle hükmün CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanunun 322/1 ve 5271 sayılı CMK.nın 223/8. maddeleri uyarınca bu suçtan görülen davanın zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE,

Sanık ... hakkında katılan mağdure ...'ya yönelik reşit olmayanla cinsel ilişki suçundan ve sanık ... hakkında ise cinsel taciz, tehdit suçlarından verilen beraat hükümlerinin temyiz incelemesine gelince,

Mağdure ...'nın aşamalardaki anlatımları, doktor raporu, sanık savunmaları, mağdure ...'nın çıplak fotoğrafının sanık ... tarafından çekildiği cep telefonunda yapılan incelemeye ilişkin düzenlenen tutanak ile tüm dosya kapsamı göz önüne alındığında sanık ...'nin eyleminin 765 sayılı TCK.nın 416/3. maddesinde düzenlenen reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçunu, sanık ...'ın eylemlerinin ise 765 sayılı TCK.nın 421/2. maddesinde düzenlenen sarkıntılık suçu ile 191/1. maddesinde düzenlenen tehdit suçunu oluşturacağı anlaşıldığından, bu suçlardan cezalandırılmaları yerine yazılı gerekçelerle beraatlerine karar verilmesi,

Kabule göre de;

Beraat eden sanıklar ... ve ...'la ilgili olarak adları geçen sanıkların vekaletnameli vekille davayı takip etmeleri nedeniyle avukatlık asgari ücret tarifesine göre hesaplanan vekalet ücretinin hazineden tahsiline karar verilmesi gerekirken katılanlardan alınmasına karar verilmesi,

Kanuna aykırı, katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görüldüğünden hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 09.05.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2067, Karar No: 2016/7462, Tarih: 27.04.2016

**21. Hukuk Dairesi         2016/2067 E.  ,  2016/7462 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, sigortalılık başlangıç tarihinin 01.10.1988 olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılar vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalı Kurumun tüm temyiz itirazlarının reddine,

2- ... Belediye Başkanlığının temyiz itirazlarının kabulüne,

Dava, davacının sigorta başlangıç tarihinin 01.10.1988 olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulü ile, davacının sigorta başlangıç tarihinin 01/10/1988 olduğunun tespitine karar verilmiştir.

Davanın, dava dilekçesinde gösterilen taraflar arasında görülmesi ve yargılama sonunda uyuşmazlığın esası hakkında verilen hükmün davanın tarafları ile ilgili olması kural olup davada taraf olmayan kişiler ile ilgili hüküm kurulması doğru değildir.

Somut olayda; eksik harcın alınmasına karar verilmek suretiyle ... Belediye Başkanlığı aleyhine de hüküm kurulmuştur. Halbuki dava dilekçesinde davalı olarak ... ve ... gösterilmiş olup ... Belediye Başkanlığı aleyhine açılmış bir dava mevcut değildir.

... Belediye Başkanlığı aleyhine usulüne uygun açılmış bir dava olmadığı ve açılan davada taraf haline getirilmediği halde, aleyhine hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden H.U.M.K.’un 438/7. maddesi uyarınca hüküm bozulmamalı, ... Belediye Başkanlığı aleyhine olan hükmün çıkarılması suretiyle düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hüküm fıkrasının, “3- Alınması gereken harçtan peşin alınan harcın mahsubu ile bakiye 3,40 TL harcın davalı ... Belediye Başkanlığı tarafından yatırılıp tamamlanmasına,” şeklindeki 3. bendinin tamamen silinmesine ve hükmün bu düzeltilmiş şekli ile ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz eden davalılardan ...'na yükletilmesine, 27.04.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/18046, Karar No: 2015/37385, Tarih: 26.02.2015

**6. Ceza Dairesi         2012/18046 E.  ,  2015/37385 K.**

* SANIĞIN DENETİMLİ SERBESTLİK SÜRESİ İÇİNDE KASITLI BİR SUÇ İŞLEDİĞİNDEN BAHİSLE HÜKMÜN AÇIKLANMASINA KARAR VERİLEMEYECEĞİ

* SOSYAL İNCELEME RAPORU ALDIRILMAMA NEDENİNİN GEREKÇELİ KARARDA TARTIŞILMAMASI

* YAĞMA SUÇUNUN BİRDEN FAZLA KİŞİYLE SİLAH KULLANILARAK İŞLENMESİ DURUMUNDA TEMEL CEZA BELİRLENİRKEN ALT SINIRDAN UZAKLAŞILMASI GEREKTİĞİ

* ÇOCUK KORUMA KANUNU (5395) Madde 23

* ÇOCUK KORUMA KANUNU (5395) Madde 35

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 149

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 31

**"İçtihat Metni"**

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak,

1-Sanık Ö.. K.. hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği tarih itibariyle yürürlükte bulunan 5560 sayılı Yasa ile değişiklikten önceki 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanununun 23/5-6.maddesi uyarınca; hükmün açıklanmasına karar verilebilmesi için sanığın, “Denetimli serbestlik süresi içinde işlediği kasıtlı bir suçtan dolayı hapis cezasına mahkum olması” gerektiği, hükmün açıklanmasına esas alınan İnegöl 1.Asliye Ceza Mahkemesinin 14.04.2009 tarih, 2008/827 Esas ve 2009/253 Karar sayılı ilamda ise adli para cezalarına hükmedildiği, bu bağlamda sanığın denetimli serbestlik süresi içinde kasıtlı bir suç işlediğinden bahisle hükmün açıklanmasına karar verilemeyeceğinin gözetilmemesi,

2-Suç tarihinde 12-15 yaş grubunda bulunan sanıklar Ö.. K.. ve E.. Y.. hakkında 5395 sayılı Çocuk Koruma Yasası'nın 35/1.maddesi uyarınca sosyal inceleme yaptırılıp raporunun aldırılmaması ve aynı Yasanın 3.fıkrası gereğince sosyal inceleme raporu aldırılmama nedeninin gerekçeli kararda tartışılmaması,

3-Yağma suçunun birden fazla kişi ile birlikte, silah kullanılarak işlendiğinin anlaşılması karşısında; 5237 sayılı Yasanın 149. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinin yanı sıra (a) bendi ile de uygulama yapılması gerektiğinin gözetilmemesi ve aynı Yasanın 61. maddesi uyarınca temel ceza belirlenirken, bu hususların dikkate alınarak alt sınırdan uzaklaşılması gerektiğinin düşünülmemesi,

4-Sanıkların yaşı nedeniyle 5237 sayılı TCK'nın 31/2.maddesi uyarınca uygulama yapılırken, indirim oranının 1/2 olarak gösterilmesine rağmen, 2/3 oranında indirim yapılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar Ö.. K.. ve E.. Y.. savunmanlarının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK’nun 326/son maddesinin gözetilmesine, 26.02.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1844, Karar No: 2017/8536, Tarih: 20.09.2017

**2. Ceza Dairesi         2015/1844 E.  ,  2017/8536 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş; dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Sanığın temyiz dışı sanık ... ve suça sürüklenen çocuk ... ..ile hırsızlık suçunu işledikten sonra ellerinde içinde suça konu içeceklerin olduğu poşetlerle yolda yürürken şüpheli halleri nedeniyle ihbar üzerine yakalandıklarında poşetlerdeki içecekleri ve bir başka yere sakladıkları diğer suça konu çay kazanını çaldıkları yeri göstererek henüz müracaatı bulunmayan katılana soruşturma aşamasında iadesini sağladıklarının anlaşılması karşısında, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 168/1. maddesinde düzenlenen etkin pişmanlık hükmünün uygulanması gerektiği gözetilmeyerek, "Olaydan sonra polis tarafından yapılan takip üzerine suça konu eşyanın katılana teslim edilmiş olması nedeniyle giderilmesi gereken somut bir zararın bulunmadığı, ancak rızaya dayalı iade ve tazmin olmadığından etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanamayacağı" şeklinde yasal olmayan, yetersiz ve dosya içeriğine uygun olmayan gerekçeyle sanık hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmamasına karar verilmesi,

2- Dosya içerisindeki olay yeri inceleme raporu, katılanın soruşturma aşamasındaki anlatımı ile sanık ... ve temyiz dışı sanık ... ile suça sürüklenen çocuk ...'ın anlatımlarından, hırsızlık suçunun işlendiği deniz kenarındaki katılana ait büfenin sadece yaz aylarında işletilmekte olup, suçun işlendiği kış mevsiminde faaliyetinin olmadığı gibi büfede tadilat işlerinin yapılmakta olduğu, suç tarihi itibari ile anılan yerde herhangi bir işyeri faaliyetinin bulunmadığı nazara alındığında, işyeri dokunulmazlığını bozma suçunun yasal unsurlarının oluşmadığı gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 20/09/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4989, Karar No: 2024/11244, Tarih: 09.09.2024

**2. Ceza Dairesi         2023/4989 E.  ,  2024/11244 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/90 E., 2021/101 K.

SUÇ : İş yeri dokunulmazlığının ihlâli

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Düzeltilerek onama

Suça sürüklenen çocuk hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Dosya kapsamına göre suçun işlendiği tarihin 07.02.2015 olduğunun anlaşılması karşısında mahkemece suç tarihinin 06.02.2015 olarak yazılması mahallinde düzeltilebilir maddi hata olarak kabul edilmiştir.

1-Bozma öncesi yapılan yargılamada, suça sürüklenen çocuğun sonuç ceza olarak 4.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırıldığı ve anılan hükmün aleyhine bir temyiz istemi bulunmadığı, suça sürüklenen çocuk hakkında CMUK'un 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hak gereği sonuç olarak 4.000,00 TL adli para cezası üzerinden infazının yapılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, CMK’nın 307/5. maddesi gereğince 4.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi,

2-5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 106/4. maddesinde yer alan "Çocuklar hakkında hükmedilen adli para cezasının ödenmemesi halinde bu ceza hapse çevrilemez, bu takdirde on birinci fıkra hükmü uygulanır." şeklindeki düzenlemeye aykırı olarak on sekiz yaşından küçük suça sürüklenen çocuk hakkında hapisten çevrilen adlî para cezasının yerine getirilmemesi durumunda, hapse veya kamuya yararlı bir işte çalışma şeklinde yaptırıma çevrileceğine dair ihtar yapılması,

2-5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 106/4. maddesinde yer alan "Çocuklar hakkında hükmedilen adli para cezasının ödenmemesi halinde bu ceza hapse çevrilemez, bu takdirde on birinci fıkra hükmü uygulanır." şeklindeki düzenlemeye aykırı olarak on sekiz yaşından küçük suça sürüklenen çocuk hakkında hapisten çevrilen adlî para cezasının yerine getirilmemesi durumunda, hapse veya kamuya yararlı bir işte çalışma şeklinde yaptırıma çevrileceğine dair ihtar yapılması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafîinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılıklar aynı Kanun'un 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; hüküm fıkrasından "CMK'nun 307/5 maddesi gereği neticeten 4.000,00-TL ADLİ PARA CEZASI İLE CEZALANDIRILMASINA," ibaresi çıkarılarak yerine "CMUK'un 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hak nedeniyle suça sürüklenen çocuğun cezasının 4.000,00TL adli para cezası üzerinden İNFAZINA"karar verilmek ve hüküm fıkrasından“ ödenmeyen adli para cezasının hapse veya kamuya yararlı bir işte çalışma şeklinde yaptırıma çevrileceğinin suça sürüklenen çocuğa ihtarına” ilişkin kısmın hüküm fıkrasından çıkarılması suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün kısmen Tebliğname'ye uygun olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 09.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2906, Karar No: 2012/20254, Tarih: 05.09.2012

**2. Hukuk Dairesi         2012/2906 E.  ,  2012/20254 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Alaşehir 2. Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :17.03.2011