muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/6266, Karar No: 2014/9292, Tarih: 20.03.2014

B) Davalılar Cevabının Özeti:

Davalılar vekili, davacının 18/08/2000 tarihinde davalı firmada çalışmaya başladığını, 31/03/2004 yılına kadar Kipman İnşaat şirketinde devam eden eden bu çalışmalarının 01/04/2004 ile 31/12/2007 tarihleri arasında da diğer müvekkili Pemar A.Ş'nde çalışmaya devam ettiğini, davacının Pemar A.Ş'ndeki çalışmalarının Manavgat - Örenşehir köyünde bulunan Pemar Beach Hotel iş yerinde olduğunu, anılan otel iş yerinde kış sezonunda sezon kapalı olduğundan 2006 yılında tüm otel personelinin 80 gün ücretsiz izin kullandığını, 2007 yılı için ise davacının da aralarında bulunduğunu, Aralık ayı sonunda otelin sezon için açılacağı 01/05/2008 tarihine kadar ücretsiz izin bildiriminde bulunulduğunu, bu bildirimde isteyen personelin mağdur olmaması için son brüt ücret üzerinden hizmet süresine göre hesaplanacak kıdem ve ihbar tazminatlarının ödeneceğinin de belirtildiğini ancak davacının Manavgat 4. Noterliği'nin ihtarı ile hizmet akdinin sona erdirilmiş olduğunu, davacının kıdem tazminatına esas alınabilecek çalışmalarının 18/08/2000 tarihi ile 31/12/2007 arasında olduğunu, davacının bu döneme ait çalışmalarına karşılık son brüt ücreti üzerinden hesaplanmış olan kıdem tazminatının müvekkili firma tarafından kasada depo edilmiş olmasına rağmen davacının söz konusu tutarı almaktan da imtina ettiğini, ayrıca davacının iş yerine müracaatı halinde söz konusu kıdem tazminatının kendisine ödeneceğini, davacının ücret alacağını 02/01/2008 tarihli fesih ihtarnamesinden sonra iş yerine gelerek imzalı Aralık ücret bordrosu karşılığında Aralık 2007 yılı ücret alacağını da tahsil ettiğini, davacının tüm yıllık izinlerini kullandığını, davacının müvekkili firmada çalışırken fazla mesai yapmadığını, hiçbir hafta tatili ve genel tatiller ile bayram tatillerinde de çalışmadığını, yani davacının iddialarının haksız ve kötü niyetli olmakla birlikte aynı zamanda zaman aşımına uğramış olan alacaklar olduğunu, bu nedenle de davanın zamanaşımı yönünden reddinin gerektiğini, açıklanan nedenlerle haksız yere açılan davanın da reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece toplanan kanıtlara ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalılar vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalılar vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasında işçiye ödenen aylık ücretin miktarı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununda 32 nci maddenin ilk fıkrasında, genel anlamda ücret, bir kimseye bir iş karşılığında işveren veya üçüncü kişiler tarafından sağlanan ve para ile ödenen tutar olarak tanımlanmıştır.

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalılar vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasında işçiye ödenen aylık ücretin miktarı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununda 32 nci maddenin ilk fıkrasında, genel anlamda ücret, bir kimseye bir iş karşılığında işveren veya üçüncü kişiler tarafından sağlanan ve para ile ödenen tutar olarak tanımlanmıştır.

Ücret kural olarak dönemsel (periyodik) bir ödemedir. Kanunun kabul ettiği sınırlar içinde tarafların sözleşme ile tespit ettiği belirli ve sabit aralıklı zaman dilimlerine, dönemlere uyularak ödenmelidir. Yukarıda değinilen Yasa maddesinde bu süre en çok bir ay olarak belirtilmiştir.

İş sözleşmesinin tarafları, asgarî ücretin altında kalmamak kaydıyla sözleşme özgürlüğü çerçevesinde ücretin miktarını serbestçe kararlaştırabilirler. İş sözleşmesinde ücretin miktarının açıkça belirtilmemiş olması, taraflar arasında iş sözleşmesinin bulunmadığı anlamına gelmez. Böyle bir durumda dahi ücret, Borçlar Kanunun 323 üncü maddesinin ikinci fıkrasına göre tespit olunmalıdır. İş sözleşmesinde ücretin kararlaştırılmadığı hallerde ücretin miktarı, işçinin kişisel özellikleri, işyerindeki ya da meslekteki kıdemi, meslek unvanı, yapılan işin niteliği, iş sözleşmesinin türü, işyerinin özellikleri, emsal işçilere o işyerinde ya da başka işyerlerinde ödenen ücretler, örf ve adetler göz önünde tutularak belirlenir.

4857 sayılı Yasanın 8 inci maddesinde, işçi ile işveren arasında yazılı iş sözleşmesi yapılmayan hallerde en geç iki ay içinde işçiye çalışma koşullarını, temel ücret ve varsa eklerini, ücret ödeme zamanını belirten bir belgenin verilmesi zorunlu tutulmuştur. Aynı yasanın 37 nci maddesinde, işçi ücretlerinin işyerinde ödenmesi ya da banka hesabına yatırılması hallerinde, ücret hesap pusulası türünde bir belgenin işçiye verilmesinin zorunlu olduğu hükme bağlanmıştır. Usulünce düzenlenmiş olan bu tür belgeler, işçinin ücreti noktasında işverenden sadır olan yazılı delil niteliğindedir. Kişi kendi muvazaasına dayanamayacağından, belgenin muvazaalı biçimde işçinin isteği üzerine verildiği iddiası işverence ileri sürülemez. Ancak böyle bir husus ileri sürülsün ya da sürülmesin, muvazaa olgusu mahkemece resen araştırılmalıdır. (Yargıtay 9.HD. 23.9.2008 gün 2007/27217 E, 2008/24515 K.).

Çalışma belgesinde yer alan bilgilerin gerçek dışı olmasının da yaptırıma bağlanmış olması, belgenin ispat gücünü arttıran bir durumdur. Kural olarak ücretin miktarı ve ekleri gibi konularda ispat yükü işçidedir. Ancak bu noktada, 4857 sayılı Kanunun 8 inci ve 37 nci maddelerinin, bu konuda işveren açısından bazı yükümlülükler getirdiği de göz ardı edilmemelidir. Bahsi geçen kurallar, iş sözleşmesinin taraflarının ispat yükümlülüğüne yardımcı olduğu gibi, çalışma yaşamındaki kayıt dışılığı önlenmesi amacına da hizmet etmektedir. Bu yönde belgenin verilmiş olması ispat açısından işveren lehine olmakla birlikte, belgenin düzenlenerek işçiye verilmemiş oluşu, işçinin ücret, sigorta pirimi, çalışma koşulları ve benzeri konularda yasal güvencelerini zedeleyebilecek durumdadır. Çalışma belgesi ile ücret hesap pusulasının düzenlenerek işçiye verilmesi, iş yargısını ağırlıklı olarak meşgul eden, işe giriş tarihi, ücret, ücretin ekleri ve çalışma koşullarının belirlenmesi bakımından da önemli kolaylıklar sağlayacaktır. Bu bakımdan ücretin ispatı noktasında delillerin değerlendirilmesi sırasında, işverence bu konuda belge düzenlenmiş olup olmamasının da araştırılması gerekir.

Çalışma yaşamında daha az vergi ya da sigorta pirimi ödenmesi amacıyla zaman zaman, iş sözleşmesi veya ücret bordrolarında gösterilen ücretlerin gerçeği yansıtmadığı görülmektedir. Bu durumda gerçek ücretin tespiti önem kazanır. İşçinin kıdemi, meslek unvanı, fiilen yaptığı iş, işyerinin özellikleri ve emsal işçilere ödenen ücretler gibi hususlar dikkate alındığında imzalı bordrolarda yer alan ücretin gerçeği yansıtmadığı şüphesi ortaya çıktığında, bu konuda tanık beyanları gözetilmeli ve işçinin meslekte geçirdiği süre, işyerinde çalıştığı tarihler, meslek unvanı ve fiilen yaptığı iş bildirilerek sendikalarla, ilgili işçi ve işveren kuruluşlarından emsal ücretin ne olabileceği araştırılmalı ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek bir sonuca gidilmelidir.

Somut olayda davacı, taraf tanık anlatımlarına göre işyerinde teknik serviste kaynakçı şef olarak çalışmaktadır, davacı tanıklarından biri davacının ücretinin net 1.500 TL, bir diğer davacı tanığı 1.200 TL, diğer iki davacı tanığı ise 1.500 TL olduğunu beyan etmiş, davalı tanıklarından biri 550 TL civarında olabileceğini belirtmiş, diğeri ise asgari ücretin biraz üzerinde olduğunu dile getirmiştir. Bilirkişi tespitine göre imzalı bordrolarda asgari ücretin biraz üzerinde ücret ödenmektedir. Davacının fesih tarihindeki ücretinin tespiti konusunda yukarıdaki ilkelere göre ücret araştırması yapılarak sonucuna göre ücretinin tespiti ve bu kapsamda alacakların hesaplanması gerekirken eksik araştırmayla yazılı şekilde karar verilmesi hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 20.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/20724, Karar No: 2009/616, Tarih: 19.01.2009

**12. Hukuk Dairesi         2008/20724 E.  ,  2009/616 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Marmaris İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 09/06/2008

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Dava, mahiyeti itibariyle şikayet olup, İİK.nun 18. maddesi gereği hakim, duruşma yapılmasına gerek olup olmadığını takdir eder ve duruşma yapılmasını uygun gördüğü takdirde ilgilileri en kısa zamanda duruşmaya çağırır.

Somut olayda hakim, dava konusu şikayet üzerine duruşma yapılmasını tensiben karar vermiş olmakla birlikte, dava dilekçesinin alacaklı vekiline tebliğ edildiğine ilişkin tebliğ zarfı dosyada bulunmamaktadır. Ayrıca davalıya davetiyenin çıkarılmadığı, kalem mevzuatı gereği ara karar altına düşülen (1 davetiye yazıldı) şerhinden de anlaşılmaktadır. Anılan bu eksiklik savunma hakkını kısıtlar nitelik taşıdığından bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ  : Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İ.İ.K. 366 ve H.U.M.K.’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 19.01.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3732, Karar No: 2021/19582, Tarih: 15.12.2021

**6. Ceza Dairesi         2021/3732 E.  ,  2021/19582 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Nitelikli hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını ihlal, mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

TEMYİZ EDENLER : Suça sürüklenen çocuklar ..., ... müdafiileri ile suça sürüklenen çocuklar ..., ...

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuk ...’a yüklenen ve 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b, 116/2, 119/1, c, 151/1 ve 31/3; suça sürüklenen çocuk ...’a yüklenen 142/1-b, 116/2, 119/1, c, 151/1 ve 31/2. maddelerine uyan nitelikli hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını ihlal ve mala zarar verme suçları için öngörülen cezaların türü ve üst sınırlarına göre, aynı Kanunun 66/1-e, 66/2, 67/4. maddelerinde öngörülen ve suça sürüklenen çocuk ... için 7 yıl 12 ay, suça sürüklenen çocuk ... için ise 6 yıllık olağanüstü dava zamanaşımının, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 12.03.2013 tarihi itibariyle durduğu ve suça sürüklenen çocukların denetim süresi içerisinde işlediği kasıtlı suçtan dolayı verilen hükmün kesinleşmiş olması karşısında, denetim süresi içerisinde suçun işlendiği 25.06.2013 günü yeniden işlemeye başladığı nazara alındığında 7 yıl 12 ay ve 6 yıllık olağanüstü dava zamanaşımı sürelerinin suç tarihi olan 31.05.2011 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar ... ve ... ile müdafiilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle tebliğname gerekçesine aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuklar hakkında açılan kamu davasının 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi uyarınca zamanaşımı nedeniyle ayrı ayrı DÜŞMESİNE, 15.12.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5421, Karar No: 2016/12354, Tarih: 19.12.2016

**20. Hukuk Dairesi         2015/5421 E.  ,  2016/12354 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacılar ile davalı ... vekilleri tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacılar vekili 12/03/2010 havale tarihli dilekçesiyle; müvekkillerinin maliki olduğu 701 ada 167 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydının kesinleşen mahkeme kararıyla iptal edilmesi nedeniyle müvekkillerinin uğradığı zarardan Hazinenin sorumlu olduğunu belirterek, kamulaştırmasız el konulan taşınmazın bedeli olarak şimdilik 1.000,00.-TL maddi; müvekkillerinin maddi kayıpları nedeniyle şimdilik 1.000,00.-TL maddi ve müvekkillerinin manevi kayıpları nedeniyle şimdilik 8.000,00.-TL manevi, tazminat olmak üzere toplam 10.000,00.-TL tazminatın davalı Hazineden tahsili isteğiyle dava açmıştır.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda; taşınmazın hükmen orman olması nedeniyle Hazineye atfedilebilecek bir kusur bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, davacılar vekilinin temyizi üzerine, hüküm Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 28/11/2012 tarih ve 2012/7841 - 2012/13476 sayılı kararı ile bozulmuştur.

Hükmüne uyulan bozma kararında özetle; "Taşınmazın niteliği belirlenip arsa ise emsal karşılaştırılması, arazi ise net gelir metoduna göre değeri belirlenip sonucuna göre hüküm kurulması" gereğine değinilmiştir.

Bozma kararından sonra davacılar vekili 11/04/2014 harç tarihli ıslah dilekçesiyle tazminat isteğini, taşınmazın mülkiyet değeri olarak 42.017,62.-TL’ye, tazminat değerini 37.994,38.-TL’ye ve manevi tazminat miktarını ise 10.000,00.-TL olmak üzere toplamda 90.012,00-TL’ye yükseltmiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda; davacının tapu iptal sebebi ile açtığı maddi tazminat davasının kısmen kabulü ile 37.723,38.-TL maddi tazminatın, dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı Hazineden alınarak davacıya verilmesine, davacının taşınmaza el konulması nedeniyle talep ettiği maddi tazminat ile manevi tazminat taleplerinin reddine karar verilmiş, hüküm davacılar ile davalı ... vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, tapu kaydının mahkeme kararı ile iptal edilmesi nedeniyle uğranılan zararın 4721 sayılı TMK'nın 1007. maddesi uyarınca tazmini isteğine ilişkindir.

Tazminat isteğine dayanak .... köyü, 701 ada 167 parsel sayılı 21.008,81 m² yüzölçümündeki taşınmaz, tapuda "Tarla" vasfıyla davacılar adına kayıtlı iken, ... tarafından açılan tapu iptal ve tescil istemli dava nedeniyle ... Asliye Hukuk Mahkemesinin 27/06/20015 tarih ve 2005/117 – 2005/255 sayılı kararı ile tapu kaydının iptali ile taşınmazın orman vasfıyla ... adına tesciline karar verilmiş, verilen bu karar Yargıtay denetiminden geçerek 12/05/2006 tarihinde kesinleşmiştir.

Tazminat isteğine dayanak .... köyü, 701 ada 167 parsel sayılı 21.008,81 m² yüzölçümündeki taşınmaz, tapuda "Tarla" vasfıyla davacılar adına kayıtlı iken, ... tarafından açılan tapu iptal ve tescil istemli dava nedeniyle ... Asliye Hukuk Mahkemesinin 27/06/20015 tarih ve 2005/117 – 2005/255 sayılı kararı ile tapu kaydının iptali ile taşınmazın orman vasfıyla ... adına tesciline karar verilmiş, verilen bu karar Yargıtay denetiminden geçerek 12/05/2006 tarihinde kesinleşmiştir.

Mahkemece verilen karar usûl ve kanuna aykırıdır. Şöyle ki; bozmadan sonra ıslah yapılıp, yapılamayacağı hususunda Yargıtay Hukuk Daireleri arasındaki içtihat uyuşmazlığının giderilmesi amacı ile içtihatların birleştirilmesi gündeme gelmiş, konu Yargıtay İçtihatları Birleştirme Genel Kurulunda değerlendirilmiş ve Yargıtay İçtihatları Birleştirme Genel Kurulunun 06/05/2016 tarih ve

2015/1 E. 2016/1 K. sayılı kararı ile “Her ne sebeple verilirse verilsin bozmadan sonra ıslah yapılamayacağına dair 04.02.1948 tarih ve 1944/10 E. - 1948/3 K. sayılı YİBK’nın  değiştirilmesine gerek olmadığına” karar verilmiştir.

Buna göre, Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararları gereğince bozmadan sonra ıslah yapılması mümkün değildir. Bu nedenle davacının ıslahtan önceki talebi dikkate alınarak hüküm kurulması gerekirken, mahkemece yanlış değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalı ... vekilinin diğer temyiz itirazları ile davacılar vekilinin temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına 19/12/2016 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3032, Karar No: 2022/3888, Tarih: 09.03.2022

**11. Ceza Dairesi         2020/3032 E.  ,  2022/3888 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanma

HÜKÜMLER : Beraat

1) Sanık ... hakkında 2009 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan verilen beraat hükmüne yönelik temyiz incelemesinde;

Sanığa yüklenen “2009 takvim yılında sahte fatura kullanma” suçunun Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e maddesinde öngörülen olağan dava zamanaşımının, kesen son sebep olan sanığın sorgusunun yapıldığı 10.05.2010 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği ve bu itibarla katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen olağan dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE,

2) Sanık ... hakkında 2009 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan verilen beraat hükmüne yönelik temyiz incelemesinde;

Sanık ...'in UYAP aracılığıyla MERNİS üzerinden ulaşılan nüfus kaydına göre hükümden sonra 26.11.2017 tarihinde öldüğü belirlendiğinden, bu durumun kesin olarak tespiti halinde 5237 sayılı TCK’nin 64/1 ve 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddeleri uyarınca kamu davasının düşmesine karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 09.03.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10773, Karar No: 2016/912, Tarih: 01.02.2016

**19. Ceza Dairesi         2015/10773 E.  ,  2016/912 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5846 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanığa yükletilen suçun sanık tarafından işlendiğinin kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun’da öngörülen suç tipine uyduğu,

Anlaşılmış ve ileri sürülen başkaca temyiz nedenleri yerinde görülmediği gibi hükmü etkileyecek oranda hukuka aykırılığa da rastlanmamıştır.

Ancak,

Sanığa verilen hapis cezasından çevrili adli para cezasının bir gün karşılığının 20 TL üzerinden hesaplanması sırasında uygulama maddesi olan TCK’nın 52/2. maddesinin gösterilmemesi suretiyle CMK'nın 232/6. fıkrasına aykırı davranılması,

Kanuna aykırı ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün BOZULMASINA, bozma sebebi 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesi uyarınca, yeniden yargılama yapılmasına gerek olmaksızın düzeltilebilir nitelikte bulunduğundan hüküm fıkrasına, “…gün adli para cezasının” ibaresinden sonra gelmek üzere, “TCK'nın 52/2. maddesi uyarınca” ibaresinin eklenmesi suretiyle başkaca yönleri kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye aykırı olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 01.02.2016 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

Muhalefet Şerhi

Daire çoğunluğu ile aramızdaki görüş farklılığı,

1- Konut ve işyeri gibi kapalı yerlerde arama yapılırken, ihtiyar heyetinden veya komşulardan iki kişinin bulundurulmaması nedeniyle arama işleminin hukuka aykırı olup olmadığına,

2- Suç eşyasının hukuka aykırı yöntemle elde edilmiş delil olmasından dolayı hükme esas alınamaması karşısında; sanıkların ikrar niteliğinde kabul edilebilecek beyanları olsa bile maddi delillerle desteklenmeyen ikrarına itibar edilip edilemeyeceğine ve mahkumiyete yeterli başkaca delil olup olmadığına,

3- Bu hususların CMK'nun 230/1-b maddesi hükmü gereğince yerel mahkemece gerekçeli kararda tartışılması gerekip gerekmediğine ilişkindir.

2- Suç eşyasının hukuka aykırı yöntemle elde edilmiş delil olmasından dolayı hükme esas alınamaması karşısında; sanıkların ikrar niteliğinde kabul edilebilecek beyanları olsa bile maddi delillerle desteklenmeyen ikrarına itibar edilip edilemeyeceğine ve mahkumiyete yeterli başkaca delil olup olmadığına,

3- Bu hususların CMK'nun 230/1-b maddesi hükmü gereğince yerel mahkemece gerekçeli kararda tartışılması gerekip gerekmediğine ilişkindir.

1- Ceza usul hukukunda, re’sen araştırma ilkesi ve vicdani delil sistemi geçerli olup, amaç maddi gerçeğe ulaşmaktır. Maddi gerçek, hukuka uygun elde edilen her türlü delille ispatlanabilir. Anayasa'ya göre, kanuna aykırı olarak elde edilen bulgular delil olarak kullanılamaz (m.38/6). CMK uyarınca, yüklenen suç, ancak hukuka uygun şekilde elde edilmiş olan delillerle ispat edilebilir (m. 217/2). Delil, kanuna aykırı olarak elde edilmişse, reddolunur (m.206/2-a). Hükmün hukuka aykırı yöntemlerle elde edilen delile dayanması, hukuka kesin aykırılık sebebidir (m. 289).

5271 sayılı CMK’nda “arama ve elkoyma” işlemine dair usul ve esaslar (m. 116-134) düzenlenmiştir. Anılan Kanun'un 119. maddesinin 4. fıkrasında Cumhuriyet savcısı hazır olmaksızın konut, işyeri veya diğer kapalı yerlerde arama yapabilmek için o yer ihtiyar heyetinden veya komşulardan iki kişinin bulundurulacağı şarta bağlanmıştır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu da, 25.11.2014 tarih ve 2014/166-514 sayılı Kararında hukuka aykırı olarak yapıldığı kabul edilen aramada elde edilen maddi delil dışındaki diğer delillerin (somut olayda ikrarın) mahkûmiyet için yeterli olup olmadığı konusu tartışılırken şu sonuca varmıştır: "Hukuka uygun olmayan arama işlemi sonucunda ele geçen delillerin hükme esas alınamayacağının belirlendiği olayda; ... arama işleminin hukuka aykırı yapılması nedeniyle ele geçirilen ruhsatsız tabancanın hukuka aykırı yöntemle elde edilmiş olmasından dolayı hükme esas alınmayacağı... başkaca maddi delillerle desteklenmeyen ikrara dayanılarak mahkûmiyet hükmü kurulması usul ve kanuna aykırıdır."

Anayasa Mahkemesi, 19.11.2014 tarih ve 2013/6183 Başvuru Numaralı Kararında (07.03.2015 tarih ve 29288 sayılı R. Gz.), ihtiyar heyetinden veya komşulardan iki kişi bulundurulmadan yapılan arama sonucunda elde edilen hukuka aykırı delillerin hükme esas alınmasının adil yargılanma hakkını ihlal ettiğine karar vermiştir. Anılan Kararda (özetle); bireysel başvuru konusu olayda, 3167 sayılı (mülga) Kara Avcılığı Kanunu'na aykırı davrandığı iddiası üzerine, Sulh Ceza Mahkemesince 22/1/2003 tarihinde başvurucunun ev ve müştemilatında arama yapılmasına karar verilmiş ancak arama esnasında o tarihte yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 97 (CMK m. 119/4) maddesine göre, ihtiyar heyetinden veya komşulardan kimse bulundurulmamıştır. Başvurucu aleyhine 3167 sayılı mülga Kara Avcılığı Kanunu'na dayalı olarak Hukuk Mahkemesinde tazminat davası açılmış, başvurucu tazminata mahkum edilmiştir.