muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/638, Karar No: 2018/9596, Tarih: 01.10.2018

**19. Ceza Dairesi         2018/638 E.  ,  2018/9596 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1- İİK’nın 331 ve 332. maddelerine aykırılık suçlarından tüm sanıklar hakkında; Sanık ... hakkında İİK’nın 333/a, 337/a, 345/a maddelerine aykırılık; sanıklar ..., ..., ... hakkında İİK’nın 333/a ve 345/a maddelerine aykırılık suçlarından kurulan hükümlere yönelik incelemede,

İcra emrinin 10/05/2010 tarihinde borçlu şirketin vekiline tebliğ edildiğinin anlaşılması karşısında ilamlı icra takibinde hukuki sonuç doğurması bakımından ilamda yazan borçlu vekiline tebligat yapılması yasal ise de ceza hukuku bakımından cezaların şahsiliği prensibinin bir gereği olarak, şikayet olunan asıl borçluya değil de borçlu vekiline yapılacak icra emri tebligatının, cezai sorumluluk bakımından hukuki sonuç doğurmayacağı gerekçesiyle sanıkların beraatlerine karar verilmesi gerekirken, sanık ... hakkında eksik kovuşturma ile yetkisinin devam edip etmediği araştırılmaksızın yetkili temsilcisi olmadığı gerekçesiyle İİK'nın 333/a, 337/a, 345/a maddelerine aykırılık suçlarından; sanıklar ..., ..., ... haklarında ise şikayet dilekçesinde somutlaştırma olmadığı şeklindeki suç tipine uymayan gerekçe ile İİK’nın 333/a maddesine aykırılık suçundan, sadece defterler üzerinden yapılan ve şikayet tarihi itibariyle durumu tespit etmeyen bilirkişi raporu esas alınarak İİK’nın 345/a maddesine aykırılık suçundan beraat kararları verilmesi hükümler sonuç itibarıyla doğru olduğundan bozma sebebi yapılmamıştır.

Eylemlere ve yükletilen suçlara yönelik şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden tebliğnameye kısmen uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

2- Sanıklar ..., ..., ... hakkında İİK’nın 337/a maddesine aykırılık suçundan kurulan hükümlere yönelik incelemede,

İcra emrinin 10/05/2010 tarihinde borçlu şirketin vekiline tebliğ edildiği anlaşılmakla, ilamlı icra takibinde hukuki sonuç doğurması bakımından ilamda yazan borçlu vekiline tebligat yapılması yasal ise de ceza hukuku bakımından cezaların şahsiliği prensibinin bir gereği olarak, şikayet olunan asıl borçluya değil de borçlu vekiline yapılacak icra emri tebligatının, cezai sorumluluk bakımından hukuki sonuç doğurmayacağı gerekçesiyle sanıkların beraatlerine karar verilmesi gerekirken; yazılı şekilde mahkumiyetlerine karar verilmesi,

Kabule göre de,

Kabule göre de,

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanıklar hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 01/10/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11925, Karar No: 2014/13022, Tarih: 25.11.2014

**6. Hukuk Dairesi         2014/11925 E.  ,  2014/13022 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Konya 3. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 05/06/2014

NUMARASI : 2014/649-2014/820

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı kiracılık sıfatının tespiti davasına dair karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Uyuşmazlık, kiracılık sıfatının tespiti, bu konudaki çekişmenin giderilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davada dayanılan 24.11.2013 başlangıç tarihli kira sözleşmesi kiraya veren olarak Okul Aile Birliği Başkanı kiracı olarak M.. Y.. arasında imzalanmıştır. Dava bu sözleşmenin halen yürürlükte olduğunun tespitine ilişkindir. Okul Aile Birliği 31.01.2005 tarih 25831 sayılı Yönetmelik ve Milli Eğitim Temel Kanun'una göre ilgili yönetmelik hükümleri doğrultusunda kurulmuş olup, kamu tüzel kişiliği statüsü tanınmamıştır. Buna karşın yönetmelik hükümleri gereğince Okul Aile Birliğine özel hukuk alanında hukuki işlem, kiralama sözleşmesi yapma yetkisi verilmiştir. Bu durumda Okul Aile Birliğinin tüzel kişiliği olmadığından davada taraf ehliyeti bulunmamaktadır. Ancak Okul Aile Birliğine karşı açılan davanın Milli Eğitim Bakanlığı adına açıldığının kabulü gerekir. Bu nedenle davanın Milli Eğitim Bakanlığı'na yöneltilerek yargılamaya devam edilmesi gerekirken davanın yazılı gerekçeyle reddine karar verilmesi doğru değildir.

2886 Sayılı Devlet İhale Kanununun 5737 Sayılı Kanunun 79/c maddesi ile değişik “Ecrimisil ve Tahliye” başlıklı 75.maddesinin 3 ve 4.fıkrasında; “kira sözleşmesinin bitim tarihinden itibaren işgalin devam etmesi halinde, sözleşmede hüküm var ise ona göre hareket edilir. Aksi halde ecrimisil alınır. İşgal edilen taşınmaz mal, idarenin talebi üzerine bulunduğu yer mülkiye amirince en geç onbeş gün içinde tahliye ettirilerek, idareye teslim edilir.” hükmü bulunmaktadır. Yasal süre bitiminden itibaren ecrimisil alınacağı hüküm altına aldığından, 2886 Sayılı Yasanın 1. maddesi uyarınca usulüne uygun yeni bir sözleşme yapılmadıkça kiracıyı fuzuli şagil kabul etmek gerekir. Hazine, Vakıflar Genel Müdürlüğü, İl Özel İdareleri ve Belediyeler 2886 Sayılı Yasa uyarınca kiraya verdikleri taşınmazlarını, kira süresi sonunda, işgal ne kadar süre devam ederse etsin kiralananın 6570 Sayılı Yasaya ya da Borçlar Kanununa tabi olup olmadığına bakılmaksızın her zaman gerek mahkemeden gerekse mülkiye amirinden tahliyesini isteyebilirler. Ecrimisil olarak alınması gereken paranın “kira parası” adı altında alınmış veya ödenmiş olması, taraflar arasındaki kira sözleşmesinin yenilendiği anlamına gelmez. Yargıtay Hukuk Genel Kurulu 2010/13-671 Esas, 2010/696 Karar sayılı içtihadında da bu husus benimsenmiştir.

Bu durumda yukarıda belirtilen taraf teşkiline ilişkin husus giderildikten sonra kiralananın davacıya ilk kiraya verildiği tarihten itibaren Devlet İhale Kanunu gereğince kiraya verilip verilmediği üzerinde durarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 25.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2019/217, Karar No: 2020/1918, Tarih: 18.03.2020

**10. Ceza Dairesi         2019/217 E.  ,  2020/1918 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme :... 8. Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : Mahkûmiyet

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

01.08.2014 tarihli isticvap zaptında sanığın kendi imkanları ile tuttuğu avukatı olduğunu beyan ettiği, ancak; 14.08.2014 tarihli ilk oturumda sanığın ''Savunmamı şimdi baro tarafından atanmış müdafiim ile birlikte yapacağım" şeklinde beyanda bulunmasına rağmen duruşmada müdafii hazır olmadan savunmasının alındığı, 26.09.2014 tarihli ikinci oturuma sanıkla birlikte barodan 25.09.2014 tarihinde atanan Av. ... ... ve vekaletname sunacağını beyan eden Av....un katıldığı, ancak sanığın yeniden savunmasının alınmadığı, Av....a vekaletnamesini sunması ve savunma için süre verilmiş ise de vekaletname sunmadığı gibi 08.12.2014 tarihli son oturuma da katılmadığı, bu nedenle baroca görevlendirilen müdafiinin görevinin devam ettiğinin kabul edilmesi gerektiği, son oturuma sanıkla birlikte Av. ... ...'ın mazereti nedeniyle baroca görevlendirilen Av. ... katıldığı halde sanığın müdafii huzurunda yeniden savunması alınmadan ya da müdafii olmadan savunmanın yapıldığı ilk oturumdaki işlemler tekrarlatılmadan hüküm verilmek suretiyle sanığın savunma hakkının kısıtlanması,

Yasaya aykırı, sanık ve müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, diğer yönleri incelenmeksizin hükmün BOZULMASINA, 18/03/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/10901, Karar No: 2011/12727, Tarih: 30.11.2011

**4. Hukuk Dairesi         2010/10901 E.  ,  2011/12727 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 11/02/2010 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 23/06/2010 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, trafik kazası nedeniyle uğranılan maddi ve manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz olunmuştur.

Davalı hakkında dava konusu eylem nedeni ile taksirle yaralama suçundan açılan Edirne Sulh Ceza Mahkemesi'nin 2007/672 Esas 2009/1184 karar sayılı dosyasında yapılan yargılama sonunda davalının mahkumiyetine karar verildiği ve temyiz edilen kararın henüz kesinleşmediği anlaşılmaktadır. Borçlar Yasası'nın 53. maddesi gereğince ceza mahkemesinin beraat kararı, hukuk yargıcı yönünden bağlayıcı değilse de ceza mahkemesince belirlenecek maddi olgular hukuk yargıcı yönünden de bağlayıcıdır. Dava konusu olayın özelliği nedeniyle ceza mahkemesindeki davanın sonucu beklenmeli ve ondan sonra tüm kanıtlar birlikte değerlendirilerek varılacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçeyle yazılı biçimde karar verilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 30/11/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/22554, Karar No: 2014/18381, Tarih: 21.05.2014

**13. Ceza Dairesi         2012/22554 E.  ,  2014/18381 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I-Sanık ... ile suça sürüklenen çocuklar ... ile ... hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Hüküm tarihinde yürürlükte bulunan 5237 sayılı TCK.nun 52. maddesinde öngörülen düzenlemeye göre, hükmolunan cezanın türü ve miktarına nazaran, 1412 sayılı CMUK'un 5219 sayılı Yasa ile değişik 305/2. maddesi gereğince hükmün temyizi olanaklı bulunmadığından, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca üst C. Savcısı, sanık ... ile suça sürüklenen çocuk ... müdafiileri ile suça sürüklenen çocuk ...' ın temyiz taleplerinin REDDİNE,

II-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık ile iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre üst C. Savcısı ile suça sürüklenen çocuk ...' ın temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin ONANMASINA,

III-Sanık ... ile suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık ile iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesinde;

1-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümde, tayin olunan 7 ay 23 gün hapis cezasının 5237 sayılı TCK' nın 50/1-a maddesi gereğince günlüğü 20 TL' den paraya çevrilmesi sonucu 4.660 TL yerine hesap hatası sonucu fazla cezaya hükmolunması,

2-Sanık ... ile suça sürüklenen çocuk ...' ın diğer sanıklar ile aralarında yaptıkları iş bölümü gereği eyleme doğrudan doğruya katıldıkları ve haklarında 5237 sayılı TCK'nın 37. maddesinin uygulanması gerektiği gözetilmeden, yardım eden olduklarınını kabulüyle sanık ... ile suça sürüklenen çocuk ... hakkında aynı yasanın 39/1. maddesi uygulanarak eksik ceza tayin edilmesi,

IV-Sanık ... hakkında kurulan hükmün incelenmesine gelince;

UYAP'tan alınan nüfus kaydına göre, sanığın 21.01.2013 tarihinde öldüğünün belirtilmiş olması karşısında 5271 sayılı CMK'nın 223/8 ve TCK'nın 64/1. maddeleri uyarınca sanığın öldüğünün anlaşılması hâlinde kamu davasının düşürülmesine karar verilmesinde zorunlululuk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, üst C. Savcısı, sanık ... ile suça sürüklenen çocuk ... müdafiileri ile sanık ...' un temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 21/05/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/299, Karar No: 2015/215, Tarih: 15.04.2015

**18. Ceza Dairesi         2015/299 E.  ,  2015/215 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hakaret suçundan sanık ...'un, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 125/1-3a, 4, 43 ve 62. maddeleri uyarınca, 1 yıl 2 ay 17 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 51. maddesi gereğince cezasının ertelenmesine, 1 yıl 2 ay süre ile denetim süresine tâbi tutulmasına dair, .... Asliye Ceza Mahkemesinin 16.05.2014 tarihli ve 2013/234 esas, 2014/417 sayılı kararının, ... Bakanlığı tarafından kanun yararına bozulmasının istenilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 23.02.2015 gün ve 54303 sayılı istem yazısıyla dava dosyası Dairemize gönderilmekle incelendi:

İstem yazısında; “Dosya kapsamına göre;

“5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 51/3. maddesinde yer alan “ Cezası ertelenen hükümlü hakkında, bir yıldan az, üç yıldan fazla olmamak üzere, bir denetim süresi belirlenir. Bu sürenin alt sınırı, mahkûm olunan ceza süresinden az olamaz” şeklindeki düzenleme karşısında, sanığın cezasının 1 yıl 2 ay 17 gün hapis cezası olarak belirlenmesine karşın 1 yıl 2 ay süre ile denetime tabi tutulmalarına karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” denilmektedir.

I-Olay:

Sanık hakkında hakaret suçundan yapılan yargılama sonucunda, .... Asliye Ceza Mahkemesinin 16.05.2014 tarihli kararıyla hapis cezası verilerek cezanın ertelendiği, yoklukta verilen kararın temyiz edilmeksizin kesinleştiği, kararın infazı sırasında kanun yararına bozma yoluna başvurulduğu anlaşılmıştır.

II- Kanun Yararına Bozma İstemine İlişkin Uyuşmazlığın Kapsamı:

Hakaret suçundan denetim süresinin hatalı belirlenmesine ilişkindir.

III- Hukuksal Değerlendirme:

5271 sayılı CMK’nın 309. maddesi uyarınca hâkim veya mahkemece verilip istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşen karar veya hükümlerde, maddî hukuka veya yargılama hukukuna ilişkin hukuka aykırılık bulunduğunu öğrenen ... Bakanlığı, o karar veya hükmün Yargıtay’ca bozulması istemini, yasal nedenlerini açıklayarak Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına yazılı olarak bildirecektir. Bunun üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı da hükmün veya kararın bozulması istemini içeren yazısına bu nedenleri aynen yazarak, Yargıtay ceza dairesine verecek, ileri sürülen nedenlerin Yargıtay’ca yerinde görülmesi halinde karar veya hüküm yasa yararına bozulacak, yerinde görülmezse istem reddedilecektir.

Böylece ülke sathında uygulama birliğine ulaşılacak, hâkim ve mahkemelerce verilen cezaya ilişkin karar veya hükümlerdeki hukuka aykırılıkların, toplum ve birey açısından hukuk yararına giderilmesi sağlanacaktır.

Ancak, hükümdeki her hukuka aykırılık, Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kurulunun 14.11.1977 gün ve 3-2 sayılı kararında da açıkça vurgulandığı üzere, bu yasayolunun olağanüstü bir yasayolu olması nedeniyle Kanun yararına bozma konusu yapılamayacaktır.

Böylece ülke sathında uygulama birliğine ulaşılacak, hâkim ve mahkemelerce verilen cezaya ilişkin karar veya hükümlerdeki hukuka aykırılıkların, toplum ve birey açısından hukuk yararına giderilmesi sağlanacaktır.

Ancak, hükümdeki her hukuka aykırılık, Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kurulunun 14.11.1977 gün ve 3-2 sayılı kararında da açıkça vurgulandığı üzere, bu yasayolunun olağanüstü bir yasayolu olması nedeniyle Kanun yararına bozma konusu yapılamayacaktır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 7.11.2006-227/228 sayılı kararında açıklandığı üzere; yargılama yöntemine veya cezalandırmaya ilişkin hükmün belirli biçimde takdir edilmesinden kaynaklanan değerlendirme hataları "hukuki yanılgı" oluşturmakta iken; isim, yaş ve hesap hataları, yargı kararlarında "maddi yanılgı" veya ''yazım hatası" diye isimlendirilen beşeri hatalardır. Hukuki yanılgılar, ancak başka bir mercii tarafından ve yasa yolu başvurusuyla açılan bir tali muhakeme ile giderilebilir. Yargı kararlarındaki maddi yanılgıların düzeltilmesi ise herhangi bir yöntem ve zamanla sınırlı değildir. Bu yanılgılar, bizzat bu hatayı yapan mercii tarafından, kendiliğinden veya bir yasa yolu başvurusu üzerine verilen bir karardaki uyarı üzerine düzeltilebilir.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konuları ayrı ayrı incelendiğinde, Hakaret suçundan cezası ertelenen sanık hakkında, eksik denetim süresi belirlenmesi,

5237 sayılı TCK’nın 51. maddesinin 3. fıkrasında “Cezası ertelenen hükümlü hakkında, 1 yıldan az, 3 yıldan fazla olmamak üzere, bir denetim süresi belirlenir. Bu sürenin alt sınırı mahkum olunan ceza süresinden az olamaz” hükmüne yer verilmiştir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 11.05.2010 tarih ve 4/87-112 sayılı kararında da vurgulandığı üzere; aleyhe değiştirme yasağı münhasıran “cezalar” ile ilgili olup; cezalar da 5237 sayılı TCK’nın 45. maddesinde; hapis ve adli para cezaları olarak sayıldığından, cezalar arasında sayılmayan güvenlik tedbirlerinin ve diğer müesseselerin bu kapsamda değerlendirilemeyeceği kabul edilmektedir.

Bu nedenle ertelemenin yasal sonucu olmasından ötürü zorunlu olarak hükmedilmesi gereken “denetim süresi”ne ilişkin hataların, infaz aşamasında ve 5275 sayılı Kanun hükümleri uyarınca düzeltilmesi mümkün olduğundan, bu husus “aleyhe değiştirme yasağına” konu oluşturmayacaktır.

Ayrıca kanun yararına bozma yoluna başvurulması için hukuka aykırılığın başka bir yol ile giderilmesine imkan bulunmaması gereklidir. Hukuka aykırılığın olağan kanun yolları ile denetlenip giderilmesi imkanının bulunması durumunda kanun yararına bozma yoluna başvurulamayacaktır.

Ayrıca kanun yararına bozma yoluna başvurulması için hukuka aykırılığın başka bir yol ile giderilmesine imkan bulunmaması gereklidir. Hukuka aykırılığın olağan kanun yolları ile denetlenip giderilmesi imkanının bulunması durumunda kanun yararına bozma yoluna başvurulamayacaktır.

5275 sayılı İnfaz Kanunu’nun “Mahkumiyet hükmünün yorumunda veya çektirilecek cezanın hesabında duraksama” başlıklı 98. maddesinde; “Mahkûmiyet hükmünün yorumunda veya çektirilecek cezanın hesabında duraksama olursa, cezanın kısmen veya tamamen yerine getirilip getirilemeyeceği ileri sürülür ya da sonradan yürürlüğe giren kanun, hükümlünün lehinde olursa, duraksamanın giderilmesi veya yerine getirilecek cezanın belirlenmesi için hükmü veren mahkemeden karar istenir.” hükmüne yer verilmiş, aynı Kanunun 101. maddesinde de duruşma yapılmaksızın verilecek bu kararlara karşı itiraz yolunun açık olduğu düzenlenmiştir.

Yukarıda yer verilen Ceza Genel Kurulu kararında da açıklandığı üzere, denetim süresinin mahkûmiyetin yasal sonucu olması, kazanılmış hakka konu olmaması ve infaz aşamasında bu konuda karar alınma olanağının bulunması karşısında, bu hususa yönelik talebin kanun yararına bozma yoluyla incelenmesi mümkün görülmemiştir.

IV- Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, düzenlediği itiraz yazısındaki düşünce yukarıdaki açıklamalara göre yerinde görülmediğinden,

Denetim süresinin eksik belirlenmesine yönelik hukuka aykırılığın, infaz sırasında alınacak kararla giderilebilecek nitelikte bulunması nedeniyle bu konudaki kanun yararına bozma isteminin REDDİNE, 15.04.2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6950, Karar No: 2024/1859, Tarih: 27.02.2024

**10. Hukuk Dairesi         2021/6950 E.  ,  2024/1859 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Konya Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/2474 E., 2021/588 K.

KARAR : Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Konya 1. İş Mahkemesi

SAYISI : 2019/943 E., 2020/519 K.

Taraflar arasındaki iş kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararının davacı vekili tarafından temyiz edildiği; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle, davacının 03.09.2009 tarihinde meydana gelen iş kazasında sürekli iş göremezliğe uğradığını iddia ederek maddi ve manevi tazminat isteminde bulunmuştur.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle, zamanaşımı itirazında bulunduklarını, kazanın meydana gelmesinde davacının birinci derecede kusurlu olduğunu, müvekkili şirketin bütün tedbirleri aldığını belirterek haksız açılan davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile sigortalının % 35 oranında sürekli iş göremezliğine neden olan iş kazasının 03.09.2009 tarihinde, davacının davalı tarafından Konya Akıncılar Caddesi üzerinde yapılan Reyhan Sitesi İnşaatının 7. katında binanın dış cephesinde bulunan kalıpları söktüğü esnada, kalıplarda oluşan esnemenin etkisi ile yüksekten düşmek suretiyle ağır şekilde yaralandığı, davanın 12.11.2019 tarihinde ikame edildiği, yukarıda anlatıldığı üzere 10 yıllık zamanaşımı süresi geçtikten sonra davanın açıldığı, ceza zamanaşımının daha uzun olması halinde davacı lehine uygulanması gerektiği, ancak ceza soruşturmasının şikayet yokluğundan takipsizlik kararı verilmesi ile neticelendirildiği, kovuşturmaya yer olmadığına ilişkin kararda bilinçli taksirin olmadığının ve müştekinin şikayetçi olmadığının belirtildiği, kyok kararının 28.09.2009 tarihinde verildiği, 8 yıllık ceza zamanaşımının da geçtiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri