muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/3361, Karar No: 2020/3963, Tarih: 16.11.2020

**4. Hukuk Dairesi         2020/3361 E.  ,  2020/3963 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:...Bölge Adliye Mahkemesi 25. Hukuk Dairesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 16/01/2019 gününde verilen dilekçe ile haksız eylem nedeniyle manevi tazminat istenmesi üzerine ilk derece mahkemesince yapılan yargılama sonunda; davanın yetki yönünden usulden reddine dair verilen 08/10/2019 günlü karara karşı davalı vekilinin istinaf başvurusu üzerine yapılan incelemede; istinaf başvurusunun esastan reddine dair verilen 08/01/2020 günlü bölge adliye mahkemesi kararı ile 23/09/2020 günlü temyiz isteminin miktar yönünden reddine dair ilk derece mahkemesi ek kararının Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından süresi içinde istenilmekle dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-) İlk derece mahkemesince ... Asliye Hukuk Mahkemelerinin yetkili olması nedeniyle verilen yetkisizlik kararına karşı davalı tarafından istinaf yoluna başvurulmuş, bölge adliye mahkemesince başvurunun esastan reddine miktar itibariyle kesin olmak üzere karar verilmiş; ilk derece mahkemesince 23/09/2020 tarihli ek karar ile temyiz başvurusunun reddine karar verilmiş; hüküm, davalı vekilince temyiz edilmiştir. Temyiz istemi bölge adliye mahkemesi kararına yönelik olduğundan ve bu durumda ilk derece mahkemesinin temyiz talebinin yerindeliği (süre veya değer yönünden kabul edilebilirliği) hususunda karar verme yetkisi bulunmadığından ilk derece mahkemesinin 23/08/2020 tarihli ek kararı kaldırılmalıdır.

2-)6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 353. maddesinin 1. fıkrasının (a) bendinin (3) nolu alt bendinde, mahkemenin görevli ve yetkili olmasına rağmen görevsizlik veya yetkisizlik kararı vermiş olması veya mahkemenin görevli ya da yetkili olmamasına rağmen davaya bakmış bulunması halinde bölge adliye mahkemesi tarafından davanın esası incelenmeden dosyanın görevli veya yetkili mahkemeye gönderilmesine duruşma yapmadan kesin olarak karar vereceği; aynı şekilde 362. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendi ile de yargı çevresi içinde bulunan ilk derece mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek için verilen kararlar ile merci tayinine ilişkin kararların temyiz edilemeyeceği düzenlenmiştir. Yine aynı Kanun'un 23. maddesinin 2. fıkrasında ise, bölge adliye mahkemesince veya Yargıtayca verilen yargı yeri belirlenmesi ile kanun yolu incelemesi sonucunda kesinleşen göreve veya yetkiye ilişkin kararlar, davaya ondan sonra bakacak mahkemeyi bağlar, hükmüne yer verilmiştir. Zikredilen Kanun hükümleri amacına uygun olarak yorumlandığında, HMK’nın bölge adliye mahkemelerine ilk derece mahkemelerinin görev ve yetkisine ilişkin olarak kesin nitelikte karar verme yetkisi tanıdığı, buna göre anılan Kanun ile yetki hususunun en geç bölge adliye mahkemesi kararıyla çözümlenmesi sisteminin benimsendiği anlaşılmaktadır. Bu itibarla, HMK 355. madde kapsamında yetki hususunu inceleyen bölge adliye mahkemesi kararına karşı özellikle HMK’nın 362. maddesinin 1. maddesinin (c) bendi de gözetildiğinde temyiz yoluna başvurulmasının mümkün olmadığı sonucuna varılmalıdır.Öte yandan, 28/07/2020 tarihli Resmi Gazete’de yayınlanan 7251 sayılı Kanun’la, ilk derece mahkemelerinin görev ve yetkiye ilişkin kararları ile ilgili olarak 6100 sayılı Kanun’un 362. maddesinin (c) bendi değiştirilmiş “yargı çevresi içinde bulunan ilk derece mahkemelerinin görev ve yetkisi hakkında verilen kararlar” şeklinde hükmün lafzı daha açık hale getirilmiş ve bu hususta oluşan tereddütler giderilmiştir. Yine 362. maddeye bir fıkra da eklenerek “353. maddenin birinci fıkrasının (a) bendi kapsamında verilen kararlar hakkında temyiz yoluna başvurulamayacağı” hüküm altına alınmış, eklenen bu bent ile 353. madde hükmü arasında uyum sağlanmıştır.Şu halde, bölge adliye mahkemesinin yetki hususunu çözümler nitelikteki kararları kesin olup HMK’nun 353/1-a ve 362/1-c maddeleri uyarınca Bölge Adliye Mahkemesinin görev veya yetkiye ilişkin vermiş oldukları kararlara karşı temyiz yoluna başvurulamayacağından davalının temyiz dilekçesinin reddi gerekmiştir. SONUÇ: Yukarıda açıklandığı üzere ilk derece mahkemesinin temyiz talebinin reddine ilişkin karar verme yetkisi bulunmadığından 23/09/2020 tarihli ek kararın kaldırılmasına, ilk derece mahkemelerinin görev ve yetkisine ilişkin olarak bölge adliye mahkemesi kararlarına karşı temyiz yoluna başvurulamayacağından davalının temyiz dilekçesinin REDDİNE, HMK 373

. SONUÇ: Yukarıda açıklandığı üzere ilk derece mahkemesinin temyiz talebinin reddine ilişkin karar verme yetkisi bulunmadığından 23/09/2020 tarihli ek kararın kaldırılmasına, ilk derece mahkemelerinin görev ve yetkisine ilişkin olarak bölge adliye mahkemesi kararlarına karşı temyiz yoluna başvurulamayacağından davalının temyiz dilekçesinin REDDİNE, HMK 373. madde uyarınca dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine 16/11/2020 gününde kesin olarak oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4525, Karar No: 2015/9470, Tarih: 28.10.2015

**18. Ceza Dairesi         2015/4525 E.  ,  2015/9470 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2013/247519

MAHKEMESİ : Antalya 16. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 18/04/2013

NUMARASI : 2012/9 (E) ve 2013/268 (K)

SUÇLAR : Hakaret, yaralama

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Şikayete bağlı hakaret suçunda süresinde şikayet olmadığı gözetilmeden düşme kararı yerine beraat kararı verilmesi,

2- Sanığın işlettiği markete gelen mağdurla aralarında tartışma çıkan tartışma neticesinde, sanığın mağdura bıçak çektiği, buna sinirlenen mağdurun aracından bıçak getirerek sanığı yaraladığının 19/12/2011 tarihli CD inceleme tutanağı ve tarafların soruşturma aşamasındaki anlatımlarından anlaşılması karşısında, meşru savunma şartlarının oluşmadığı gözetilmeden sanığın mahkumiyeti yerine ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi,

Kanuna aykırı ve O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 28/10/2012 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/29023, Karar No: 2013/20574, Tarih: 19.12.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/29023 E.  ,  2013/20574 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 07/05/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'nin vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 17/02/2006 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 19/12/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2102, Karar No: 2010/2642, Tarih: 10.03.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/2102 E.  ,  2010/2642 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ELATMANIN ÖNLENMESİ

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, Hazine'nin mülkiyetinde bulunan 1132 parsel sayılı taşınmaza, davalının narenciye ağaçları dikmek suretiyle müdahale ettiğini ileri sürerek, elatmanın önlenmesi ve yıkım isteğinde bulunmuştur.

Davalı, halen taşınmazı kendisinin kullandığını, kullanmaya da devam etmek istediğini beyan etmiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi Şükran Dağlı İlgün'ün raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve özellikle, kayden Hazine'ye ait çaplı taşınmaza davalının haklı ve geçerli bir nedeni olmaksızın narenciye ağacı dikmek suretiyle müdahalesi saptanarak yazılı şekilde karar verilmesi doğru olduğuna göre; davalının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 10.3.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/51072, Karar No: 2013/9427, Tarih: 19.03.2013

**9. Hukuk Dairesi         2010/51072 E.  ,  2013/9427 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Taraflar arasındaki, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, izin, fazla çalışma ücreti, bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı nedenlerle gerçekleşen miktarın faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine ilişkin hüküm süresi içinde duruşmalı olarak temyizen incelenmesi davalı avukatınca istenilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 19.03.2013 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davalı adına Avukat ... geldi. Karşı taraf adına kimse gelmedi. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatın sözlü açıklaması dinlendi. Duruşmaya son verilerek Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı işçi, davalı işyerinde inşaat ustası olarak en son 50,00 TL. net günlük yevmiye ile yemek, servis ve erzak sosyal haklarından yararlanarak, ulusal bayram genel tatil günleri dahil 31.12.2005 tarihine kadar haftanın 7 günü, bu tarihten sonra ise haftanın 6 günü yaz sezonunda 07:00-18:00 saatleri arasında, kış mevsiminde ise 07:00-16:00 saatleri arasında olmak suretiyle çalıştığını, hak ettiği yıllık izinlerinin kullandırılmadığını, iş akdinin haksız olarak işverence feshedildiğini beyanla kıdem ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, ulusal bayram genel tatil ve fazla mesai ücreti alacaklarının faizleriyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı işveren, inşaat sektöründe hava şartlarının önem arz ettiğini bu nedenle sürekli bir çalışmanın söz konusu olmadığını, davacının çeşitli dönemlerde başka işyerlerinde kısa süreli çalışmalarının bulunduğunu, işyerinde sürekli bir istihdamın olmadığını, davacının çalışma saatlerinin yasal sınırlar içinde olduğunu, fazla mesai yapılmadığını, bir kısım alacakların zaman aşımına uğradığını beyanla davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, inşaat sektöründeki yaygın uygulamaya göre usta niteliğindeki kişilerin yan işlerde çalışmalarının sıkça rastlanıldığı, davacının ücretsiz izin süresinde başka bir işyerinde çalıştığını kanıtlar somut delillerle kanıtlanamadığı, uzun süreli kıdemde bir çalışanın nedensiz yere işi bırakması olağan kabul edilemeyeceği gerekçesiyle işveren feshi haksız olarak değerlendirilmiş ve ihbar kıdem tazminatı diğer işçilik alacaklarının kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı yasal süresi içinde davalı vekili temyiz etmiştir.

1.Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı yasal süresi içinde davalı vekili temyiz etmiştir.

1.Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacının işyerindeki çalışma süreleri ve çalışmaların aralıklı olup olmadığı konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır. Davacı işçi aralıksız çalıştığını ileri sürmüş olsa da dosyada yer alan Sosyal Güvenlik Kurumu hizmet dökümü belgelerine göre istek konusu dönemde davacının dava dışı şirketlerde çalışmaları görünmektedir.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, inşaat işyerlerinde işçilerin başka işverenler üzerinde sigortalı gösterildiği belirtilerek kesintisiz çalışma kabul edilerek hesaplamaya gidilmiştir. Varsayıma dayalı olarak belirtilen şekilde hesaplamaya gidilmesi doğru değildir. Sigorta kayıtlarında yer alan işverenlerle davalı şirket arasındaki ilişki belirlenmeli sonucuna göre çalışmaların kesintili olup olmadığı konusunda bir karar verilmelidir. Konuyla ilgili olarak eksik incelemeyle karar verilmesi hatalıdır.

3- Davacı işçi yıllık izin ücret talep etmiş, mahkemece istek doğrultusunda karar verilmiştir. Davalı vekili bilirkişi raporuna itirazında yıllık izin ücreti yönünden ödeme belgeleri olmasına rağmen hesap raporunda değerlendirilmediğini ileri sürmüştür. Aynı konu temyiz dilekçesinde de ifade edilmiştir. Dosya ekinde yer alan klasör içinde yıllık izin ücreti adı altında ödeme belgeleri yer almaktadır. Mahkemece bu konu üzerinde durulmalı ve gerekirse ek rapor alınarak bir karar verilmelidir.

Sonuç: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, Davalı yararına takdir edilen 990.00 TL.duruşma avukatlık parasının karşı tarafa yükletilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 19.03.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/2633, Karar No: 2021/6567, Tarih: 22.03.2021

**9. Hukuk Dairesi         2021/2633 E.  ,  2021/6567 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE

MAHKEMESİ : ... 30. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

İLK DERECE

MAHKEMESİ : ... 14. İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılar vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, 15/07/2008-17/01/2014 tarihleri arasında elektrik teknisyeni/havai hat ustası olarak çalıştığını, arıza, onarım ve bakım işlerinin davalının asli işi olduğundan davacının baştan itibaren davalı işverenin işçisi olduğunu, davacının 31/08/2013 tarihine kadar devreden işveren yanında çalıştığını, bu tarih itibariyle ... Elektrik Dağıtım A.Ş’nin özelleştirilmesiyle birlikte tüm hisselerin diğer davalı tarafından ihale suretiyle alınması sonucunda davacının tüm hak ve alacaklarının devralan işverene geçtiğini, davacının fazla mesai, hafta tatili ücretlerinin Toplu İş Sözleşmesi hükümlerine göre hesap edilerek davacıya ödenmesi gerektiğini, davalı asıl işverenin işçisi sayılması gerektiğinden aradaki ücret farklarının, ikramiye ve diğer sosyal hakların kendisine ödenmesini talep ettiklerini, iktisadi devlet teşekkülü olan davalı ...’deki tüm çalışma süresine ilişkin 6772 sayılı Yasadan kaynaklanan ilave tediye alacağının, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere hizmet akdinden kaynaklanan alacaklarının davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar Cevabının Özeti:

Davalılar vekili, davanın davalı ... açısından husumet yönünden reddi gerektiğini, davalı .... ile davacı arasındaki iş akdinin 01/09/2013 tarihinde kurulduğunu, hizmet süresinin 1 yılın altında olduğunu, davacının müvekkili şirket çalışanı olmayıp özel hukuk tüzel kişiliğine sahip yüklenici firmalarda çalışma yürüttüğünden ilave tediye alacağına hak kazanamayacağını savunarak davacının davasının reddine karar verilmesini talep etmiştir.

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu:

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı, davalılar vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti:

Bölge Adliye Mahkemesince, davalı tarafın istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 353/1-b-1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar, davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2- Taraflar arasında, davacının yıllık izin ücreti alacağının miktarı noktasında uyuşmazlık vardır.