muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/393, Karar No: 2021/928, Tarih: 25.01.2021

**10. Ceza Dairesi         2020/393 E.  ,  2021/928 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : SAMSUN Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : 1- Mahkûmiyet: Rize Ağır Ceza Mahkemesinin 17/04/2018 tarih, 2017/159 esas ve 2018/189 sayılı kararı

2- Düzeltilerek istinaf isteminin esastan reddi; Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin 07/01/2019 tarih, 2018/2092 esas ve 2019/35 sayılı kararı

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

5271 sayılı CMK'nın 288. ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler ile CMK'nın 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri dikkate alınarak Cumhuriyet savcısı ile sanık ve müdafiinin temyiz isteminin CMK'nın 294/2. maddesi kapsamında ve hükmün hukuki yönüne ilişkin olduğu belirlenerek anılan sebeplere yönelik olarak yapılan incelemede;

1- İddianamede 07.12.2016, 15.12.2016, 25.12.2016 ve 27.12.2016 tarihlerinde sanığın haklarında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan ayrı soruşturma yürütülen kişilere uyuşturucu madde sattığının belirtilerek, TCK’nın 188. maddesinin 3. fıkrası ile 4. fıkrasının (a) ve (b) bendi ve aynı Kanunun 43. maddesi gereğince cezalandırılmasının talep edildiği, İlk Derece Mahkemesince sanığın yukarıda belirtilen tüm eylemlerden sorumlu tutulduğu ve iddianamede istenildiği şekilde cezalandırmasına karar verildiği, Bölge Adliye Mahkemesi sanığın sadece 07.12.2016 ve 15.12.2016 tarihli eylemlerden sorumlu tutulması gerektiğini belirtip TCK’nın 43. maddesi gereğince uygulanan “2/5” artırım oranını “1/4”e, adli para cezasını ise “40 gün”e düşürerek sanık hakkındaki hükmün düzeltilerek esastan reddine karar verdiği,

İddianamede ve İlk Derece Mahkemesi hükmünün gerekçesinde sanığın 07.12.2016 tarihindeki iki ayrı eylemden sorumlu tutulduğu, ilk eylemde yani sanığın Ömer ve Özgür isimli kişilere okula 35-40 metre mesafede sentetik kannabinoid sattığının kabul edildiği,

07.12.2016 tarihli ikinci eylem ile diğer eylemlerde ele geçen uyuşturucu maddelerin niteliği ile eylemlerin gerçekleştiği yerler dikkate alındığında, sanık hakkında TCK’nın 188. maddesinin 4. fıkrasının (a) ve (b) bendinin uygulanma koşullarının oluşmadığı,

Bölge Adliye Mahkemesi ilamında ise, sanığın 07.12.2016 tarihindeki iki eylemin hangisinden sorumlu tutulduğunun belirtilmediği dikkate alınarak, belirtilen tarihteki hangi eylemden sorumlu tutulduğunun tespit edilip sonucuna göre, sanık hakkında TCK’nın 188. maddesinin 4. fıkrasının (a) ve (b) bendinin uygulanıp uygulanmayacağına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bölge Adliye Mahkemesi ilamında ise, sanığın 07.12.2016 tarihindeki iki eylemin hangisinden sorumlu tutulduğunun belirtilmediği dikkate alınarak, belirtilen tarihteki hangi eylemden sorumlu tutulduğunun tespit edilip sonucuna göre, sanık hakkında TCK’nın 188. maddesinin 4. fıkrasının (a) ve (b) bendinin uygulanıp uygulanmayacağına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2- CMK'nın 280/1-a maddesinde Bölge Adliye Mahkemesinin "İlk derece mahkemesinin kararında usule veya esasa ilişkin herhangi bir hukuka aykırılığın bulunmadığını, delillerde veya işlemlerde herhangi bir eksiklik olmadığını, ispat bakımından değerlendirmenin yerinde olduğunu saptadığında istinaf başvurusunun esastan reddine, 303. maddenin birinci fıkrasının (a), (c), (d), (e), (f), (g) ve (h) bentlerinde yer alan ihlallerin varlığı hâlinde hukuka aykırılığın düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine" karar verebileceği düzenlenmiş olup, bu kapsama girmeyen şekilde bölge adliye mahkemesince sanık hakkında bir kısım eylemlerden beraat kararı verilip zincirleme suç hükümleri uygulanırken daha önce belirlenen artırım oranın azaltılabilmesi için, CMK'nın 280/1-c maddesi uyarınca duruşma açılarak, delil değerlendirilmesi yapıldıktan sonra hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, Cumhuriyet savcısı ile sanık ve müdafiinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olup, Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin 07/01/2019 tarih, 2018/2092 esas ve 2019/35 sayılı kararı hukuka aykırı bulunduğundan, 5271 sayılı CMK'nın 302/2. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, CMK'nın 304 . maddesi uyarınca dosyanın Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine, kararın bir örneğinin Rize Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmesine, 25/01/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2271, Karar No: 2022/10990, Tarih: 31.05.2022

**11. Ceza Dairesi         2019/2271 E.  ,  2022/10990 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Sahte belge düzenleme, Defter, kayıt ve belgeleri gizleme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

A) Sanıklar hakkında 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte belge düzenleme suçlarından verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik sanıklar müdafisinin temyizinin incelenmesi:

2009 takvim yılında sahte belge düzenleme suçu yönünden suç tarihinin en aleyhe kabulle 31.12.2009; 2010 takvim yılında sahte belge düzenleme suçu yönünden suç tarihinin ise en aleyhe kabulle sanıklardan mal ve hizmet satın alanların vermiş olduğu Ba bildirim formu ile sanıkların vermiş olduğu Bs bildirim formlarına göre 28.02.2010 olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

5237 sayılı TCK’nin 7 ve 5252 sayılı TCK’nin Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun’un 9. maddeleri karşısında; sanıklara yüklenen "2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte belge düzenleme" suçunun Kanundaki cezasının miktarı ve üst sınırına göre, suç tarihinden sonra yürürlüğe giren ve lehe olan 7394 sayılı Kanun’un 4 ve 5. maddeleriyle değişik 213 sayılı Kanun’un 359. maddesinin 3, 4, 5 ve 6. fıkra hükümleri uyarınca olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği ve bu itibarla sanıklar müdafisinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanıklar hakkındaki kamu davalarının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE,

B) Sanıklar hakkında defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçundan verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik sanıklar müdafisinin temyizinin incelenmesi:

Hükümden sonra 15.04.2022 tarihinde Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren, 7394 sayılı Kanun’un 4 ve 5. maddeleriyle değişik 213 sayılı Kanun’un 359. maddesinin 3, 4, 5 ve 6. fıkra hükümleri uyarınca 5237 sayılı TCK’nin 7/2. maddesi de gözetilerek öncelikle lehe Kanun'un tespit edilip uygulama yapılması ve her iki Kanunla ilgili uygulamanın gerekçeleriyle birlikte denetime olanak verecek şekilde ayrıntılı olarak kararda gösterilmesi suretiyle sanıkların hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafisinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 31.05.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12372, Karar No: 2012/12544, Tarih: 14.11.2012

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2012/12372 E.  ,  2012/12544 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Çocuk hakkında tedbir kararı verilmesine ilişkin davada .Çocuk ve ... Aile Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belli edilmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, çocuk hakkında tedbir kararı verilmesi istemine ilişkindir.

2.Çocuk Mahkemesince, suç şüphelisi olmayan kişilerle ilgili koruma tedbirlerinin Çocuk mahkemelerinde değil,Aile Mahkemesinde görülmesi gerektiği gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

9.Aile Mahkemesi ise, 5395 Sayılı Çocuk Koruma Yasası gereğince, aile mahkemesinin görevli olmadığını belirterek görevsizlik yönünde hüküm kurmuştur.

Dosya kapsamından, hakkında tedbir kararı verilmesi istenen küçüğün herhangi bir suçun faili olmadığı anlaşılmaktadır.

2828 Sayılı Yasanın 22. maddesinde " Korunmaya muhtaç çocukların reşit oluncaya kadar bu Kanun hükümlerine göre kurumca kurulan sosyal hizmet kuruluşlarında bakılıp yetiştirilmeleri ve bir meslek sahibi edilmeleri hususundaki gerekli tedbir kararı yetkili ve görevli mahkemece alınır." hükmüne yer verilmiştir.

5395 Sayılı Çocuk Koruma Yasasının 5/1-b maddesi de "eğitim tedbiri, çocuğun bir eğitim kurumuna gündüzlü veya yatılı olarak devamına ; iş ve meslek edinmesi amacıyla bir meslek veya sanat edinme kursuna gitmesine veya meslek sahibi bir ustanın yanına yahut kamuya ya da özel sektöre ait iş yerlerine yerleştirilmesine "

5/1-d maddesi de "sağlık tedbiri, çocuğun fiziksel ve ruhsal sağlığının korunması ve tedavisi için gerekli geçici veya sürekli tıbbi bakım ve rehabilitasyonuna, bağımlılık yapan maddeleri kullananların tedavilerinin yapılmasına" şeklindedir.

Tedbir kararı verilmesi istenen çocuk 5395 Sayılı Kanunun 3. maddesinde belirtilen suça sürüklenen çocuklardan da değildir.

4787 sayılı Aile Mahkemelerinin Kuruluş, Görev Ve Yargılama Usullerine Dair Kanun’un 6. maddesine göre bedensel ve zihinsel gelişmesi tehlikede olan veya manen terk edilmiş durumda bulunan küçüğü ana ve babadan alıp, bir aile ya da kuruma yerleştirmeye ilişkin tedbirlerin Aile Mahkemesince alınabileceği hükme bağlanmıştır. Benzer şekilde 2828 Sayılı Kanun uyarınca korunmaya muhtaç çocuklar hakkında koruma kararı alma, koşullarının varlığı halinde korunma kararının uzatılması ve korunma kararının kaldırılmasına ilişkin karar verme 4787 Sayılı Kanunun yürürlüğe girdiği 18.01.2003 tarihinden itibaren Aile Mahkemesinin görev alanına girmiştir.

Bu durumda, çocuk hakkındaki tedbir kararı verilmesine ilişkin davanın Aile Mahkemesinde görülmesi gerekir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle;6100 sayılı HMK'nın 21 ve 22. maddeleri gereğince ...Aile Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 14.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6439, Karar No: 2014/25391, Tarih: 02.12.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/6439 E.  ,  2014/25391 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İzmir 11. İş Mahkemesi

Tarihi : 22.01.2014

No : 2012/843-2014/32

Dava, 04.5.1984 – 31.12.1995 tarihleri arasında 1479 sayılı Kanun kapsamında sigortalılık süresinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtilen gerekçe ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı, davaya konu dönemde vergi kaydının bulunduğunu, daha önce bu döneme ilişkin borçlanabilme hakkının tespiti için açtığı davanın açılmamış sayılmasına karar verildiğini, oysa re'sen tescilinin yapılması gerektiğini belirterek istemde bulunmuş; mahkemece, davacının 1479 sayılı Kanunun geçici 18. maddesindeki başvuru süresi içinde, 07.11.2003 tarihinde, giriş bildirgesi sunduğu ve borçlanma isteğinde bulunduğu, yargılama aşamasında da borçlanma bedelini yatırdığı gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanaklarından olan ve 01.04.1972 tarihinde yürürlüğe giren 1479 sayılı Kanunun 24’üncü ve 25’inci maddelerinde kendi adına ve hesabına çalışanlar olarak nitelendirilen bağımsız çalışanlardan kanunla kurulu meslek kuruluşlarına yazılı olan gerçek kişiler, meslek kuruluşuna yazılarak çalışmaya başladıkları tarihten itibaren zorunlu sigortalı sayılmış iken, anılan maddelerde 2229 sayılı Kanun ile yapılan ve 04.05.1979 günü yürürlüğe giren değişiklik ile meslek kuruluş kaydı zorunluluğu kaldırılarak, kendi adına ve hesabına çalışma olgusu sigortalılık niteliğini kazanmak için yeterli kabul edilmiştir. Daha sonra, 20.04.1982 tarihinde yürürlüğe giren 2654 sayılı Kanunla değişik 1479 sayılı Kanunun 24’üncü maddesinin (1) numaralı bendinin (a) ve (h) fıkralarında, diğer sosyal güvenlik kuruluşları kapsamı dışında kalan ve herhangi bir işverene hizmet akdi ile bağlı olmaksızın kendi adına ve hesabına bağımsız çalışanların zorunlu sigortalı kabul edilebilmesi için, esnaf ve sanatkârlar gibi ticari kazanç veya serbest meslek kazancı dolayısıyla gerçek veya götürü usulde gelir vergisi yükümlüsü olanlar yönünden vergi kaydı, gelir vergisinden bağışık olanlar yönünden kanunla kurulu meslek kuruluşlarına usulüne uygun olarak kayıtlı bulunma koşulu getirilmiş; anılan madde 22.03.1985 günü yürürlüğe giren 3165 sayılı Kanunla bir kez daha değiştirilip kapsam genişletilerek, gerçek veya götürü usulde gelir vergisi yükümlüsü olanlar (vergi kaydı bulunanlar) veya esnaf ve sanatkâr siciline kayıtlı bulunanlar ya da kanunla kurulu meslek kuruluşunda usulüne uygun kaydı olanlar zorunlu sigortalı olarak kabul edilmiş, anılan düzenleme 4956 sayılı Kanunun yürürlüğe girdiği 02.08.2003 tarihine kadar geçerliliğini korumuştur. 4956 sayılı Kanunun 14’üncü maddesiyle değiştirilen hükümle zorunlu sigortalılık kapsamına yalnızca, ticari kazanç veya serbest meslek kazancı dolayısıyla gerçek veya basit usulde gelir vergisi yükümlüsü olanlar alınmış, gelir vergisinden bağışık tutulanlar yönünden ise Esnaf ve Sanatkâr Sicili ile birlikte aynı zamanda kanunla kurulu meslek kuruluşuna yöntemince kayıtlı bulunma koşulları getirilmiştir. Bu düzenleme de 5510 sayılı Yasanın yürürlüğe girdiği 01.10.2008 tarihine kadar geçerliliğini korumuştur.

Ne ki; 1479 sayılı Kanunda geçmişe yönelik hizmetlerin tespitine olanak veren düzenleme bulunmayıp, yasa koyucu, zaman zaman geçmişe yönelik sigortalılık sürelerinin borçlanılmasına olanak tanımaktadır. Bununla ilgili olarak, 02.08.2003 tarihli Resmî Gazete’de yayınlanarak yürürlüğe giren 4956 sayılı Kanun’un 47. maddesi ile 1479 sayılı Kanun’a eklenen Geçici 18. maddede “Bu Kanuna göre sigortalılık niteliği taşıdıkları halde 04.10.2000 tarihine kadar kayıt ve tescilini yaptırmamış olan sigortalıların sigortalılık hak ve mükellefiyetleri 04.10.2000 tarihinden itibaren başlar. Ancak, bu Kanuna göre zorunlu sigortalı olarak tescil edilmiş olanların sigortalılıkları, bu Kanunun yürürlük tarihinden itibaren altı ay içinde Kurum’a yazılı olarak başvurmaları ve 20.04.1982-04.10.2000 tarihleri arasındaki vergi kayıtlarını belgelemek ve belgelenen bu sürelere ilişkin olarak 49 uncu ve ek 15 inci maddelere göre hesaplanacak prim borçlarının tamamını, tebliğ tarihinden itibaren bir yıl içinde, ödeme tarihinde bulundukları gelir basamağının yürürlükte olan prim tutarı üzerinden ödemek kaydıyla bu süreler sigortalılık süresi olarak değerlendirilir.” düzenlemesine yer verilmiştir.

5510 sayılı Kanunun, 1479 sayılı Kanuna ilişkin geçiş hükümleri başlıklı Geçici 8. maddesinde de, “Bu Kanunun 4 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (4) numaralı alt bendi hariç diğer alt bentlerine göre sigortalılık niteliği taşıdıkları halde bu Kanunun yürürlük tarihine kadar kayıt ve tescillerini yaptırmayanların sigortalılık hak ve yükümlülüğü bu Kanunun yürürlük tarihinden itibaren başlar.

Ancak, bu Kanunun 4 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) ve (3) numaralı alt bentlerine göre sigortalı sayılanlardan bu Kanunun yürürlük tarihinden itibaren sigortalılıkları başlatılanların, bu Kanunun yürürlük tarihi ile 4/10/2000 tarihi arasında geçen vergi mükellefiyet süreleri bulunmak kaydıyla, sigortalının bu Kanunun yürürlük tarihinden itibaren 6 ay içinde talepte bulunması halinde, vergi mükellefiyet sürelerinin tamamı için 80 inci maddenin ikinci fıkrasının (a) bendine göre talep tarihindeki prime esas kazancının % 32’si üzerinden borçlanma tutarı hesaplanır ve sigortalıya tebliğ edilir. Sigortalının kendisine tebliğ edilen borçlanma tutarının tamamını tebliğ tarihinden itibaren 6 ay içinde ödemesi halinde, bu süreler sigortalılık süresi olarak değerlendirilir. Sigortalıya tebliğ edilen borç tutarının bu süre içerisinde tam olarak ödenmemesi halinde bu süreler sigortalılık süresi olarak değerlendirilmez ve ödenen tutar bu Kanunun 89 uncu maddesine göre iade edilir…” düzenlemesine yer verilmiştir. Yine, 5510 sayılı Kanunun 4 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) ve (2) numaralı alt bentleri gereğince ticari kazanç veya serbest meslek kazancı nedeniyle gerçek veya basit usulde gelir vergisi mükellefiyeti olanlar ile gelir vergisinden muaf olup, esnaf ve sanatkarlar siciline kaydı bulunanlar sigortalı olabilirler.

Yukarıdaki düzenlemeler gözetildiğinde, somut olayda davacının 07.11.2003 öncesi tescil için herhangi bir başvurusu ve tescilinin bulunmadığı, anılan tarih itibariyle de bağ-kur sigortalılığına esas bir kaydının olmadığı, sonrasında 25.5.2006-31.12.2007 tarihleri arasında tescil edildiği, böylece geçici 18. madde kapsamında, geçerli bir sigortalılık süresi olarak değerlendirilebilecek vergi borçlanması talep edemeyeceği anlaşıldığından, davanın reddi yerine yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozma sebebidir.

O hâlde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 02.12.2014 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/18282, Karar No: 2024/4363, Tarih: 24.04.2024

**7. Ceza Dairesi         2022/18282 E.  ,  2024/4363 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/380 E., 2021/598 K.

SUÇ : 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Beraat, eşya müsaderesi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu, temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I.TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan ... İdaresi vekilinin temyiz sebepleri; beraat kararının usul ve kanuna aykırı olduğuna ilişkindir.

II.GEREKÇE

Kolluk birimlerine ulaşan ve sanığın kaçak sigara sattığı yönündeki ihbar üzerine, sanığa ait ikamette ve aracında, usule uygun arama kararı ile yapılan aramada, ikametin salon bölümünde 12 karton kaçak sigara ele geçirildiği, araçta yapılan aramada suç unsuruna rastlanmadığı anlaşılmıştır.

Sanığın aşamalardaki savunmasında; atılı suçlamayı kabul etmediğini, ele geçen kaçak sigaraları içmek amacıyla bulundurduğunu beyan ettiği görülmüştür.

Olayın oluş biçimi, sanığın aşamalardaki savunması, ele geçen kaçak sigaraların Dairemizin yerleşik içtihatlarına göre kişisel kullanım miktarında olması, bozma ilâmı ve tüm dosya kapsamına göre, sanık hakkında bozma ilâmına uyulmak suretiyle kurulan beraat hükmünde hukuka aykırılık görülmemiştir.

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan kurum vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

III. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle katılan ... İdaresi vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan kurum vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA, 24.04.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14904, Karar No: 2013/2133, Tarih: 19.02.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/14904 E.  ,  2013/2133 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

1-2942 sayılı Yasanın 4650 sayılı Yasayla değişik 15. maddesinin son fıkrası uyarınca bilirkişilerce yapılan değer tespitinde, idarece belgelerin mahkemeye verildiği gün (dava tarihi) esas tutulur. Buna göre tarım arazisi olan dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihindeki (2010 yılı) mevki ve şartlarına (kuru ya da sulu arazi niteliğine) göre ve olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelirinin tespitinde, münavebeye alınacak ürünlerin 2010 yılına ait dekar başına ortalama verimi ve üretim giderleri ile kg. başına toptan satış fiyatlarının esas alınması gerekir. Yargıtay uygulamalarında özel ve dikkate alınması gereken haklı bir neden bulunmadıkça, tarım arazilerinin olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelir üzerinden bilimsel yöntemle yapılacak değerlendirmede münavebeye alınacak ürünler için dekar başına elde edilecek ortalama verim, üretim gideri ve toptan satış fiyatına ilişkin olarak ciddi istatistiki bilgilere dayalı olduğu bilinen o yerdeki gıda, tarım ve hayvancılık müdürlüğü verilerinin esas alınması aranmaktadır. Kural böyle iken bilirkişi kurulunca kapama üzüm bağı olarak kabul edilen taşınmazın değerinin tespitinde il ve ilçe gıda, tarım ve hayvancılık müdürlüğü, Toprak Mahsulleri Ofisi, Denizli Ticaret Borsası ve serbest piyasa verilerinin 2010 yılına ilişkin dekar başına ortalama verimi ve üretim giderleri ile kg. başına ortalama satış fiyatlarının ortalamasının esas alınarak bedelin tespit edilmesi doğru görülmemiştir.

Mahkemece bu durumda gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden 2010 yılına ilişkin dekar başına ortalama verimi ve üretim giderleri ile kg. başına toptan satış fiyatlarını gösterir biçimde veri cetvelleri getirtilerek bilirkişi kurulundan ek rapor alınmalı ve oluşacak sonuca göre karar verilmelidir.

2-Honaz Asliye Hukuk Mahkemesinin 2010/26 Değişik iş sayılı dosyası ile davalılardan İbrahim ...'ın talebi ile yapılan delil tespitinde; davacı kurum tarafından enerji nakil hatlarının kurulumu işlemi sırasında, dava konusu taşınmazın üzerinde zarar gören omcaların ve diğer mütemmim cüzlerin değeri saptanmış olup, bu değerin de kamulaştırma bedeline eklenmesi gerektiği hususunun düşünülmemesi,

3-Davanın niteliği gereği davalılar yararına da maktu tarife üzerinden avukatlık ücreti verilmesi gerektiğinin dikkate alınmaması,

Doğru görülmemiştir.

3-Davanın niteliği gereği davalılar yararına da maktu tarife üzerinden avukatlık ücreti verilmesi gerektiğinin dikkate alınmaması,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 19.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.