muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/3758, Karar No: 2024/5945, Tarih: 04.09.2024

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde; davanın kısmen kabulüne karar verilmiş olmasına rağmen müvekkili lehine vekâlet ücretine hükmedilmediğini, yargılama giderlerinin de kabul ve ret oranı gözetilmeksizin tamamının müvekkili üzerinde bırakıldığını, davanın tereke adına açıldığının kabul edilmesinin hatalı olduğunu, genel kurula katılan Avukat ... ...'nun yetki ve izin belgesinin açıkça genel kurula katılıp oy vermeyi kapsamadığını, davanın iptal davası olarak görülüp karara bağlandığını, muhalefet şerhinin de usulüne uygun olmadığını, kararların yürütülmesinin geriye bırakılması kararının teminat alınmadan verildiğini, tedbir mahiyetindeki bu karara hükümde yer verilemeyeceğini ileri sürerek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davalı şirketin 03.06.2017 tarihli genel kurul toplantısında alınan kararların iptalinin gerekip gerekmediği noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 6102 sayılı Kanun'un 420 nci maddesi ile 445 ve devamı hükümleri

3. Değerlendirme

1. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gerek hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davalı vekilinin aşağıdaki paragrafın kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Yargılama giderlerinin kapsamına ilişkin 6100 sayılı Kanun'un 323 üncü maddesinin birinci fıkrasının (ğ) bendinde vekille takip edilen davalarda kanun gereğince takdir olunacak vekâlet ücretinin yargılama giderlerinden olduğu; aynı Kanun'un 326 ncı maddesinde ise kanunda yazılı hâller dışında, yargılama giderlerinin, aleyhine hüküm verilen taraftan alınmasına karar verileceği, aynı maddenin ikinci fıkrasında ise davada iki taraftan her birinin kısmen haklı çıkması halinde mahkemece yargılama giderlerini tarafların haklılık oranına göre paylaştırılacağına yer verilmiş olup, eldeki davada davanın reddi kararının davacı tarafça istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince istinaf isteminin kabulüyle İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve yeniden esas hakkında hüküm tesis edilmek suretiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiş olmasına rağmen yargılama giderlerinin tamamının davalıdan tahsiline karar verilmesi ve davada kendisini vekille temsil ettirdiği anlaşılan davalı taraf lehine vekâlet ücretine hükmedilmemesi doğru olmamış ve bozmayı gerektirmiştir.

Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin ikinci fıkrası hükmü uyarınca Bölge Adliye Mahkemesi kararının düzeltilerek onanması gerekir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının REDDİNE,

2. Davalı vekilinin Bölge Adliye Mahkemesi kararına yönelik temyiz itirazının kabulü ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının hüküm fıkrasının (1) numaralı bendinin (e) alt bendine "Davalı şirket kendisini vekille temsil ettirdiğinden karar tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT uyarınca 9.200 TL maktu vekalet ücretinin davacı ... ... Terekesinden alınarak davalıya verilmesine," ibaresinin eklenmesi; aynı bendin (f) alt bendinde yer alan "...giderinin" ifadesinden sonra gelmek üzere "...davanın kabul ve ret oranı gözetilerek 115,67 TL'sinin" ifadesinin; aynı alt bendin sonuna ise "25,53 TL'nin ise davacı üzerinde bırakılmasına" ifadesinin eklenmesi; hüküm fıkrasının (2) numaralı bendinin (b) alt bendinde yer alan "...18,00 TL..." ibaresinden sonra gelen kısmın çıkarılmasıyla yerine "...'nin davanın kabul ve ret oranı gözetilerek 15 TL'si olmak üzere toplam 628,30 TL'nin davalıdan alınarak davacı ... ... Terekesi adına ...'e verilmesine, 3 TL'sinin ise davacı üzerinde bırakılmasına" yazılmak suretiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

04.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/23292, Karar No: 2013/24080, Tarih: 23.10.2013

**2. Ceza Dairesi         2013/23292 E.  ,  2013/24080 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlığa teşebbüs, harsızlık

HÜKÜM : Temyiz isteminin reddine

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Hükümlü ...'ın Seferihisar Asliye Ceza Mahkemenin 07.05.2010 tarih,2009/613 esas-2010/310 sayılı kararla cezalandırılmasına dair kararın hükümlü tarafından temyiz edilmediği gerekçesiyle kesinleştirildiği,hükümlünün kesinleşen bu hükme yönelik 27.09.2010 tarihli temyiz isteminin ise 12.10.2010 tarihli ek karar ile süresinde yapılmadığı gerekçesiyle reddine karar verildiği ve bu kararında hükümlüye tebliğ edildiği ancak hükümlünün bu kararı temyiz etmediği,bununla birlikte Mahkeme'nin 24.11.2010 tarihinde hükümlünün kanun yararına bozma talebinin değerlendirilmesi amacıyla dosyayı C. Başsavcılığına,C. Başsavcılığının ise 20.12.2010 tarihinde Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğüne gönderdiği,Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 24.02.2011 tarih,B.03.0.CİG.0.00.00.04-105-35-8206-2010/2050/11031 sayılı yazısı ile sanığın yokluğunda verilen 12.10.2010 tarihli ek karara karşı kanun yollarına başvuru süresinin tebliğ tarihinden itibaren başlayacağına karar verilmesi gerekirken,tefhim veya tebliğden itibaren başlayacağına karar verilmesi suretiyle sanığın yanıltıldığı,kesinleşmemiş bulunan karara karşı sanık tarafından verilen 12.10.2010 tarihli dilekçenin öğrenme üzerine verilmiş temyiz dilekçesi olarak merciince değerlendirilmesi gerektiğinden 12.10.2010 tarihli ve 2009/613 esas,2010/310 sayılı ek kararın kanun yararına bozma incelemesine konu edilmediğinin bildirilmesi üzerine dosyanın mahallince temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderildiği ve Dairemizin 06.05.2013 tarih,10890-11589 sayılı kararı ile hükümlünün temyiz isteminin reddine dair 12.10.2010 tarih,2009/613-2010/310 sayılı ek karar usulüne uygun olarak 26.11.2010 tarihinde hükümlüye tebliğ edildiği halde hükümlünün bu ek karara yönelik temyiz isteminin bulunmadığı anlaşıldığından dosyanın incelenmeksizin mahalline iadesi için Yargıtay C. Başsavcılığına gönderilmesine karar verildiği,buna karşın Seferihisar Asliye Ceza Mahkemesi'nin 10.06.2013 tarih,2013/613 sayılı yazısı ile Dairemizin 06.05.2013 tarih,10890-11589 sayılı ilamı ile incelenmeksizin mahalline iadesine karar verilen dosyanın daha önce kanun yararına bozma yoluna konu edildiği ve Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 24.02.2011 tarihli yazısından Dairemiz kararında bahsedilmediği 12.10.2010 tarihli dilekçenin öğrenme üzerine verilmiş temyiz dilekçesi olarak kabul edilmesi gerektiğinden bahisle dosyanın yeniden Dairemize gönderildiği belirlenerek yapılan incelemede;

5320 sayılı Kanunun 8/1.maddesi uyarınca 5235 sayılı Kanunla kurulmalarına karar verilen Bölge Adliye Mahkemeleri göreve başlayıncaya kadar 1412 sayılı CMUK'nın temyize ilişkin hükümlerinin uygulanacağı ve anılan Kanunun 310.maddesinde belirtildiği üzere bir hususun olağan kanun yolu olan Yargıtay'da temyiz incelemesine tabi olabilmesi için öncelikle o hususta yapılmış bir temyiz isteminin bulunması gerekmektedir.

Dairemizin 06.05.2103 tarih,10890-11589 sayılı ilamında da belirtildiği üzere hükümlü ...'a 12.10.2010 tarih,2009/613-2010/310 sayılı ek karar usulüne uygun olarak tebliğ edilmiş ancak hükümlü bu ek karara yönelik bir temyiz isteminde bulunmamıştır. Olağan kanun yoluna konu edilmeyen bir hususta Yargıtay'ın re'sen temyiz incelemesi yapması beklenemeyeceğinden ve hükümlünün 12.10.2010 tarih,2009/613-2010/310 sayılı ek karara yönelik bir temyiz istemi de bulunmadığından dosyanın mahalline iadesi için Yargıtay C. Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE,23/10/2013 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18292, Karar No: 2016/1382, Tarih: 27.01.2016

**2. Ceza Dairesi         2015/18292 E.  ,  2016/1382 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suça sürüklenen çocukların iş yeri dokunulmazlığını bozma suçunu birden fazla kişi ile birlikte işlediği mahkemece kabul edildiği halde, 5237 sayılı TCK’nın 119/1-c maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Suça sürüklenen çocuklar ..., ... ve ...’in, savunmalarında birbirlerini suçlayıcı beyanlarda bulunmaları karşısında, aralarında menfaat çatışması olduğu gözetilerek, 5271 saylı CMK'nın 152 ve 1136 sayılı Avukatlık Kanunu'nun 38. maddesi uyarınca ayrı ayrı müdafi tayin edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2- Suça sürüklenen çocuklar ... ve ...hakkında mala zarar verme suçu ile ilgili olarak;

Dosya içerisindeki raporda yalnızca “iş yerinden hırsızlık” suçuna ilişkin belirleme yapılması karşısında, yaşı küçük sanıkların TCK’nın 32. maddesi gereğince "işledikleri mala zarar verme fiilinin hukuki anlam ve sonuçlarını algılayıp algılayamadıkları veya bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneklerinin önemli derecede azalmış olup olmadığı" uzman doktor raporu ile saptandıktan sonra sonucuna göre hukuki durumlarının değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması

3- Suça sürüklenen çocuklar ... ve ...hakkında hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma ve mala zarar verme suçları ile ilgili olarak mahkumiyet hükmü kurulurken, Çocuk Koruma Kanunu'nun Uygulanmasına İlişkin Usul ve Esaslar Hakkındaki Yönetmeliğin 20/1-7. maddesi ve 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 35. maddesi uyarınca; fiil işlendiği sırada 12-15 yaş grubu içerisinde bulunan suça sürüklenen çocukların işledikleri fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin olup olmadığının takdiri bakımından, sosyal yönden inceleme yaptırılmasının gerekli olduğu, mahkemece sosyal inceleme raporuna gerek görülmediği taktirde ise gerekçesinin kararda gösterilmesinin zorunlu olduğu gözetilmeden eksik kovuşturma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

4- 5237 sayılı TCK'nın 50/3. maddesi uyarınca daha önce hapis cezasına mahkûm edilmeyen ve fiili işlediği tarihte onsekiz yaşını doldurmamış bulunan suça sürüklenen çocuklar ..., ... ve ... hakkında hükmolunan kısa süreli hapis cezalarının aynı maddenin 1. fıkrasında yazılı seçenek yaptırımlardan birine çevrilmesinin yasal bir zorunluluk olduğu gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

5- Suça sürüklenen çocuklar ..., ... ve ... hakkında iş yeri dokunulmazlığını bozma suçu ile ilgili olarak;

5- Suça sürüklenen çocuklar ..., ... ve ... hakkında iş yeri dokunulmazlığını bozma suçu ile ilgili olarak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 03/02/2009 tarih ve 2008/11-250, 2009/13 sayılı kararında da belirtildiği üzere hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesinin objektif koşullarından birisi de suçun işlenmesiyle mağdurun veya kamunun uğradığı zararın aynen iade, suçtan önceki hale getirme veya tamamen giderilmesi olduğu, ancak herhangi bir zararın doğmadığı veya zarar doğurmaya elverişli bulunmayan suçlar yönünden bu koşulun aranmayacağı, iş yeri dokunulmazlığını bozma suçunun zarar doğurmaya elverişli suçlardan olmadığı gözetilmeden, adli sicil kaydına göre sabıkası bulunmadığı anlaşılan suça sürüklenen çocuklar hakkında 5271 sayılı CMK’nın 231. maddesinin 6. fıkrasının (b) bendinde belirtilen sanığın “kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları gözönünde bulundurularak yeniden suç işlemeyeceği hususunda kanaate varılması” koşulunun oluşup oluşmadığı değerlendirilerek sonucuna göre hukuki durumlarının belirlenmesi ve Yargıtay denetimine elverişli olacak şekilde takdirin gerekçelerinin kararda gösterilmesi gerekirken, “Müştekiden çalınan eşyaların tamamının iade edilip zararın tamamen karşılanmadığı, bu nedenle CMK 231/6 da yazılı koşulların tamamı bulunmadığından...'' biçimindeki yasal ve yeterli olmayan gerekçe ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş suça sürüklenen çocuklar müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün kısmen istem gibi BOZULMASINA, 27/01/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/3377, Karar No: 2009/3877, Tarih: 27.03.2009

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2009/3377 E.  ,  2009/3877 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalı aleyhine 11.07.2002 gününde verilen dilekçe ile bağışlanan malların rücu koşullarının oluşması nedeniyle istirdadı istenmesi üzerine yapılan muhakeme sonunda; davanın reddine dair verilen 13.03.2008 günlü hükmün Yargıtayca, duruşmalı olarak incelenmesi davacılar vekili tarafından istenilmekle, tayin olunan 17.03.2009 günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacılar ... vd. vekilleri Av.... ve Av.... ile karşı taraftan davalı ... vekilleri Av.... ve Av... geldiler. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tarafların sözlü açıklamaları dinlendi. Duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Bilahare dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, bağıştan rücu nedenine dayalı alacak ve tapu iptali tescil istemlerine ilişkindir.

Davalı, hak düşürücü sürenin geçtiğini, varlığı bildirilen vesayet davasının aslında anne-babayı korumak amacıyla açıldığını, banka hesabına yatırılan paranın aile içi bir işlem olduğunu, taşınmazların bağışlanmadığını, satın alındığını, bağıştan rücu koşullarının da oluşmadığını belirterek açılan davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; dava konusu taşınmazların bağışlanmayıp davacılardan ... tarafından satıldığı, bazı şirket hisselerinin de davalıya hibe edildiğine dair dayanak bulunmadığı, nakit olarak yapılan bağışın da banka hesabından çekilerek hesapların sıfırlandığı, Borçlar Kanununun 244.maddesindeki bağıştan rücu koşullarının gerçekleşmediği gerekçesiyle dava reddedilmiştir.

Hükmü, davacılar temyiz etmiştir.

Mahkemece; dava konusu taşınmazların bağışlanmayıp davacılardan ... tarafından satıldığı, bazı şirket hisselerinin de davalıya hibe edildiğine dair dayanak bulunmadığı, nakit olarak yapılan bağışın da banka hesabından çekilerek hesapların sıfırlandığı, Borçlar Kanununun 244.maddesindeki bağıştan rücu koşullarının gerçekleşmediği gerekçesiyle dava reddedilmiştir.

Hükmü, davacılar temyiz etmiştir.

Eldeki davada öncelikle üzerinde durulması gereken husus, bağıştan rücu için Borçlar Kanununun 246.maddesinin ilk fıkrasında öngörülen hak düşürücü sürenin geçip geçmediğinin tespitidir. Mahkemece, rücu sebebine ıttıla gününden itibaren 1 yıllık süre içerisinde açılmadığı ve bağışlamadan rücu koşulları gerçekleşmediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş ise de; bağışlayanın, bağışlamadan rücu için rücu sebebini öğrendiği günden başlayarak 1 yıl içinde rücu beyanını açıklaması yeterlidir. Ayrıca, bağışlama ifa edildiğinde, bağışlayanın bağışlamadan rücu ettiğine dair irade beyanının bağışlanana ulaşmasından itibaren 1 yıl içerisinde sebepsiz zenginleşmeye dayanılarak istirdat (alacak) davası açılabilir. Davacıların bağıştan rücu sebebi olarak gösterdikleri ve davalının da imzası bulunan ihtarname 14.05.2001 tarihlidir. Yine davalının da imzası ile katıldığı davacıların yabancı ortağı olan Pepsi Co.Int. One Pepsi Way Somers NY şirketine gönderilen mektubun tarihi ise 30.07.2001’dir. Davanın, davacıların bağıştan rücu iradelerini gösteren 13.05.2002 tarihli ihtarnameden itibaren 1 yıllık hak düşürücü süre geçmeden 27.06.2002 tarihinde açıldığı anlaşılmaktadır. Yapılan bu saptama gözden kaçırılarak mahkemenin hak düşürücü sürenin geçtiği nedeniyle de davayı reddetmiş olması isabetli değildir.

Davacıların, çekişmenin esasına yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Kısaca bir tanımlama yapmak gerekirse, bağışlama; hayattakiler arasında teberru amacıyla yapılmış kazandırıcı bir işlemdir. Bağışlama aktinde, bir tarafın malvarlığında azalma, buna karşılık diğer tarafın malvarlığında ise bir çoğalma meydana gelir. Bağışlamanın konusunu, temliki mümkün olan herhangi bir şey veya hak teşkil edebilir.

Dava dilekçesi incelendiğinde; davacıların, davalıya dört ayrı nedenle bağışlama yaptıklarını iddia ettikleri görülmektedir. Bunlardan ilki, 28.09.1998 tarihinde İnterbank Bakırköy şubesinden davalının hesabına havale edilen 1.007.893,- ABD Doları, ikincisi elden verildiği iddia edilen 313.797,- ABD Doları, üçüncüsü, bazı şirket hisse senetlerinin bağışı, dördüncüsü ise 1382 ada 73 sayılı parseldeki 8 ve 9 numaralı bağımsız bölümlerin bağışlanmasıdır.

Dava dilekçesi incelendiğinde; davacıların, davalıya dört ayrı nedenle bağışlama yaptıklarını iddia ettikleri görülmektedir. Bunlardan ilki, 28.09.1998 tarihinde İnterbank Bakırköy şubesinden davalının hesabına havale edilen 1.007.893,- ABD Doları, ikincisi elden verildiği iddia edilen 313.797,- ABD Doları, üçüncüsü, bazı şirket hisse senetlerinin bağışı, dördüncüsü ise 1382 ada 73 sayılı parseldeki 8 ve 9 numaralı bağımsız bölümlerin bağışlanmasıdır.

Gerçekten, dosyada yer alan bilgi ve belgelerden davacıların müşterek hesaplarındaki 1.007.893,-ABD Dolarını 28.09.1998 tarihinde davalının hesabına havale ettikleri, bu miktarın davalının hesabına geçmesiyle bağışlama aktinin tamamlandığı anlaşılmaktadır. Esasen, davalının 1.007.893,-ABD Dolarını almadığına dair bir savunması bulunmadığı gibi mahkemece de bu miktarın davacılar tarafından davalıya bağışlandığı kabul edilmiştir.

Borçlar Kanununun “İptal-Bağışlanan Malların İstirdadı” başlıklı 244.maddesine göre bağıştan rücu nedenleri;

1-Bağışlanan, bağışlayana yahut yakınlarından birine karşı ağır bir cürüm irtikap ederse,

2-Bağışlanan, bağışlayana veya ailesi için kanunen mükellef olduğu vazifelere karşı ehemmiyetli bir surette riayetsizlikte bulunmuş ise,

3-Bağışlanan, bağışlamayı takyit eden mükellefiyeti haklı bir sebep olmaksızın icra etmezse, şeklinde sıralanmıştır.

Eldeki davada, anılan yasa hükmü uyarınca bağıştan rücu nedenlerinin gerçekleşip gerçekleşmediği hususunun incelenmesi gerekmektedir.

Yasa maddesinin 1.bendindeki “bağışlayana yahut yakınlarından birine karşı ağır bir cürüm irtikap ederse” sözlerinden, bağışlamadan sonra bağışlayana karşı ağır bir suç işlenmesini anlamak gerekir. 2.bendeki “bağışlayana veya ailesi için kanunen mükellef olduğu vazifelere karşı ehemmiyetli bir surette riayetsizlik…” sözlerinden de özellikle bağışlananın ana baba - evlat ilişkisine uygun düşmeyen davranışlarda bulunulması gibi durumları anlamak gerekir. Kuşkusuz, bu hükümleri bir kalıba sığdırmak mümkün değildir. Bağıştan rücu (dönme) sebeplerinin gerçekleşip gerçekleşmediğinin, bu madde hükümleriyle birlikte olayların kapsamları, nitelikleri ve özellikle de önem dereceleri göz önünde bulundurularak tayini gerekecektir. Burada belirtilmesi gereken diğer bir husus ise, Türk toplumunun sosyal ve geleneksel yapısı içerisinde aile yaşamında anne ve babanın saygın bir yeri olduğudur. Çünkü, Türk toplumu aile yaşamında anne-babayı adeta kutsal kişi olarak kabul etmiştir.

Bağıştan rücu koşullarının oluşup oluşmadığının somut olay bakımından incelenmesine gelince;

Bağıştan rücu koşullarının oluşup oluşmadığının somut olay bakımından incelenmesine gelince;

Davalının da imzası bulunan 14.05.2001 tarihli ihtarname, davacılara gönderilmiş ve ancak bu ihtarnamede daha sonra bilgi için başvurulacak kişilerin isimleri yazıldıktan sonra başvurulacak merciler arasında “TC İçişleri Bakanlığı, TC İçişleri Bakanlığı Organize Suçlar Daire Başkanlığı, Devlet Güvenlik Mahkemesi Başsavcılığı, İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığı, İstanbul Valiliği, TC Maliye Bakanlığı, Gelirler Genel Müdürlüğü, İstanbul Defterdarlığı ve sair yetkili merciler” olarak sıralanmıştır. Yine bu ihtarnamede davalı, kendisinin de yönetim kurulu üyesi olduğu şirketlerde davacıların “vergi kaçakçılığı, suç oluşturulan fiiller için örgütlü davranışlarla Ceza Kanunlarına, Ticaret Kanununa aykırı davranışlara muhalefet ettiğini…” bu durumu davacılar dahil diğer yönetim kurulu üyelerine bildirdiklerini ve yolsuzluk ve kanunsuzlukların durdurulmasını talep ettiklerini, mali ve cezai sorumluluğu

gerektiren bu durumun önüne geçemediklerini, örnek olarak Dr....’in muayenehanesine Vergi Usul Kanununa göre ağır cezalık suçu gerektiren harcamalar yapıldığını, kambiyo mevzuatının ihlal edildiğini, Amerika Birleşik devletlerine, şirkete yabancı hekim gönderildiğini, giderlerini şirketlerin karşıladığını, şirketlerle ilgisiz kişi ve kurumlara ödemeler yapıldığını, böylece yabancı ortakların hisselerinin kısıtlandığını, bazı şirketlerin içlerinin boşaltıldığını ve değer kaybına uğratıldığını, özel olarak çalıştırılan kişilerin şirket kadrosunda gösterilmesi suretiyle mevzuata aykırı davranıldığını, özel konutların yapımı ve tadilatı için şirket kasasından ödemelerde bulunulduğunu, şirket defterlerinin yasal niteliği ve değerinin yok edildiğini iddia etmiştir.

Davalı, aynı iddiaları içeren bir mektubu da 30.07.2001 tarihinde yabancı ortağı olan Pepsi Co.İnv. (Europe) IBV Richmand, 63 Kew Road Surrey, England adresine ve bilgi için de şirketin Amerika’daki merkezine göndermiştir. Davalı tarafından gerek 14.05.2001 tarihli ihtarda, gerekse 30.07.2001 tarihli mektupta geçen iddialarla ilgili olarak resmi mercilere herhangi bir başvuru yapıldığı kanıtlanmamıştır. Davalının anne ve babası olan davacılara yönelttiği vergi kaçakçılığı suçu oluşturan fiiller için örgütlü davranışta bulundukları, Ceza Kanunlarına aykırı davrandıkları ve bu eylemleri organize ettikleri iddiaları şikayet hakkının kullanılmasının ötesinde ciddi bir suçlamadır. Bu suçlamaların, anne-baba olan davacıları fazlasıyla üzeceği de bir gerçektir. Kaldı ki, dinlenen tanıklar bu suçlamalar sebebiyle anne ve babanın derin üzüntü içerisine düştüğünü, aile bağlarında kopmalar meydana geldiğini ifade etmiştir.