muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/19834, Karar No: 2015/29609, Tarih: 22.10.2015

**9. Hukuk Dairesi         2015/19834 E.  ,  2015/29609 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine, işe iadesine ve yasal sonuçlarına hükmedilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; davacının 05.08.1996 tarihinden 28.04.2014 tarihine kadar elektrik bakım teknisyeni olarak çalıştığını, iş akdinin bu tarihte “göreviniz dışında işlerle meşgul olarak işleri aksattığı..savunmanın yeterli olmadığı…savunmada şirket yöneticilerini suçlayıcı yönde iddialar ve ayrıca gerçeğe aykırı iddialarda… bulunduğu” gerekçesi ile feshedildiğini, feshin haksız geçersiz ve yasal dayanaktan yoksun olduğunu, davacının işyerinde iş güvenliği kurulu işçi temsilcisi olduğunu, feshin gerçekte sendikal nedenle yapıldığını, üretim işçilerinin Şubat 2012 tarihi itibari ile Birleşik Metal işçileri sendikasında örgütlendiklerini, yetki başvurusunun 31.01.2014 tarihinde sonuçlandığını, bu karardan sonra sendikal çalışmalarda öncülük yapan 4 işçinin Mart 2014 tarihinde, daha sonra davacı ile birlikte çalışan 4 işçinin de iş akitlerinin feshedildiğini, kıdem ve ihbar tazminatının ödenmesi karşısında işverenin haklı nedene dayanamayacağını beyanla feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; feshin sendikal nedenlerle yapıldığı iddiasının gerçek olmadığını, yetki tespit kararının şirketlerine 26.11.2012 tarihinde ulaştığını, feshin 28.04.2014 tarihinde yapıldığını, yaklaşık 1,5 yıl sonra gerçekleşen fesih bildiriminin sendikal nedenle olamayacağını, feshin yetki prosedürüne bir etkisi olmadığını, iş akdinin davacının davranışlarındaki olumsuzluk nedeni ile sonlandırıldığını, 14.03.2014 tarihinde çalışma saatleri içerisinde başka bir işle meşgul olduğunu, savunma istenildiğini, savunmanın süresi içerisinde verilmediğini, daha sonra gönderdiği ihtarnamedeki ifadelerin saygı sınırını aştığını, şirket yöneticilerini suçlayıcı ifadeler olduğunu beyanla davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davacının davranışının işyerinde olumsuzluklara yol açtığına dair dosyada bilgi bulunmadığı feshin geçerli nedene dayanmadığı, davacının sendikalı olduğu için işten çıkarıldığı gerekçesiyle davanın kabulüne feshin geçersizliğine, 6356 sayılı Kanun’un 25/5 maddesi uyarınca işverenin işe başlatması veya başlatmaması şartına bağlı olmaksızın davacının 1 yıllık ücreti tutarında sendikal tazminatın davalıdan alınarak davacıya verilmesine, davacının süresi içinde müracaatı üzerine davalı işveren tarafından davacının boşta geçen sürelere ilişkin 4 aylık ücret ve sosyal haklarının davacıya ödenmesine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

4857 sayılı İş Kanunu’nun 21. maddesi uyarınca, mahkemece feshin geçersizliğine karar verildiğinde, işçinin başvurusu üzerine işveren tarafından bir ay içinde işe başlatılmaz ise, işçiye ödenmek üzere en az 4, an çok 8 aylık ücreti tutarında tazminatın belirlenmesi gerekir. Dairemizin yerleşik uygulaması gereği, iş güvencesi niteliğindeki bu tazminat işçinin kıdemi, fesih sebebi gibi olgular dikkate alınarak belirlenmelidir. Maddenin alt ve üst sınırları aşılamaz. Üst sınırın aşılmasının tek istisnası 6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu’nun 25. maddesindeki sendikal nedenle yapılan fesihlerdir. Bu kanun yürürlüğe girdikten sonra sendikal nedenle yapılan fesihlerde tazminat; işçinin başvurusu, işe başlatma ve başlatılmama şartına bağlı olmaksızın işçinin en az bir yıllık ücreti tutarında belirlenecektir. Dairemizin uygulaması bu yöndedir. (12.12.2013 gün ve 2013/8422 Esas, 2013/33052 Karar sayılı ilamımız). Dairemiz yıllık ücretli izinle ilgili 53. maddedeki kıdem sürelerini dikkate alarak 6 ay ile 5 yıl arasında kıdemi olan işçi için 4, 5 yıl ile 15 yıl arasında kıdemi olan işçi için 5, 15 yıldan fazla kıdemi olan işçi için 6 aylık ücreti tutarında işe başlatmama tazminatın belirlenmesini öngörmekte, fesih sebebine göre bu miktarlarda azami sınır 8 aya kadar da çıkmaktadır.

Somut olayda, davacının iş sözleşmesinin feshinin geçerli nedene dayandığı somut ve inandırıcı delillerle ispatlanmadığından feshin geçersizliğine karar verilmesi yerindedir. mahkemece davacının sendikal tazminat talebinin kabulüne karar verilmiş ise de ilgili sendika cevap yazısından, davacının fesih tarihinden iki yıl önce sendikaya üye olduğu, sendikanın işyerinde yeterli çoğunluğa ulaştığı, halen işyerinde sendikalı çalışanların bulunduğu, davacı tanıklarınca davacının sendikal baskı gördüğünün ifade edilmediği, davacı tarafından emsal olarak sunulan Kocaeli 2. İş Mahkemesi’nin 2014/119 ve 2014/120 esas sayılı dosyalarında davacıdan yaklaşık bir buçuk ay önce iş sözleşmeleri feshedilen işçiler tarafından aynı işverenliğe karşı açılan sendikal tazminat istemli işe iade davalarında sendikal tazminata karar verildiği görülmekteyse de, kararların davalı tarafından temyizi üzerine Dairemizin 2015/8081, 2015/8082 esas dosyalarında sendikal tazminatın kaldırılıp işe başlatmama tazminatının 4857 sayılı İş Kanunu’nun 21. maddesi uyarınca belirlendiği, davacının sendikal nedeni somut olarak kanıtlayamadığı anlaşıldığından feshin sendikal nedene dayandığının kabulü hatalıdır.

4857 sayılı İş Yasasının 20/3 maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

HÜKÜM:

Yukarda açıklanan gerekçe ile;

1. Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. Feshin GEÇERSİZLİĞİNE ve davacının İŞE İADESİNE,

4857 sayılı İş Yasasının 20/3 maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

HÜKÜM:

Yukarda açıklanan gerekçe ile;

1. Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. Feshin GEÇERSİZLİĞİNE ve davacının İŞE İADESİNE,

3. Davacının yasal süre içinde başvurusuna rağmen davalı işverence süresi içinde işe başlatılmaması halinde ödenmesi gereken tazminat miktarının davacının kıdemi, fesih nedeni dikkate alınarak takdiren davacının 6 aylık brüt ücreti tutarında BELİRLENMESİNE,

4. Davacı işçinin işe iadesi için işverene süresi içinde müracaatı halinde hak kazanılacak olan ve kararın kesinleşmesine kadar en çok 4 aya kadar ücret ve diğer haklarının davalıdan tahsilinin GEREKTİĞİNE,

5. Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

6. Davacının yaptığı 194.20 TL yargılama giderinin davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine, davalının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına,

7. Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.500 TL ücreti vekaletin davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

8. Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde ilgilisine iadesine,

Kesin olarak oybirliği ile 22/10/2015 günü karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/513, Karar No: 2019/7465, Tarih: 25.11.2019

**11. Hukuk Dairesi         2019/513 E.  ,  2019/7465 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Kocaeli 1. Asliye Ticaret Mahkemesince bozmaya uyularak verilen 06.09.2018 tarih ve 2018/119-2018/402 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesinin davalı vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı bankanın müşterisi olduğunu, bankanın Ağustos 2006 tarihine kadar, hesabından havale yoluyla "SSK ve Vergi Borçlarını" ödediğini, fakat Agustos 2006-Mart 2007 tarihleri arasında "Peşin Vergi, Stopaj, KDV ve SSK Primi" karşılığı toplam 122.118,66 YTL'nin davalı bankadan çekildiği halde Alemdar Vergi Dairesi ve SSK İl Müdürlüğü'ne ödeme yapılmadığını, bu nedenle müvekkilinin gecikme zammı ile birlikte vergi dairesine 62.179,60 YTL, SSK İl Müdürlüğü'ne 68.298,68 YTL olmak üzere toplam 130.478,28 YTL ödeme yaptığını, davalının kusurundan kaynaklanan bu zararı ihtara rağmen ödemediğini ileri sürerek, 130.478,28 YTL'nın ihtarnamenin tebliğ tarihi olan 26.04.2007 tarihinden itibaren avans faiziyle tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin Ağustos 2006 tarihine kadar davacının SSK ve vergi borçlarını firmanın muhasebecisi ... ve çalışanı ...'in getirdiği tahakkuk fişlerine istinaden ilgili merciin hesabına havale yoluyla ödeme yaptığını, Ağustos 2006 tarihinden sonra ...'in banka personeline ödemelerde sorunlar yaşandığını, SSK ve vergi dairesine elden ödeme yapacaklarını belirttiğini, bunun üzerine banka tarafından bu kişiye ödeme yapıldığını, kusurları olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece bozma ilamından sonra yapılan yargılamada iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; ...'in ve ...'in davacının sigortalı çalışanları olmaması, ...'in davacının sözleşmesel ilişki içinde bulunduğu muhasebecisinin olması, ...'in de davacının muhasebecisinin çalışanı olup davacının ...'i seçme ve denetleme yetkisi bulunmaması, davalı bankanın, davacının elden ödeme talimatı olmaksızın muhasebecisinin çalışanı ...'e beyanı üzerine ödeme yapması ve kayıtlarını elden ödeme yapıldığını öğrenmeyi engelleyecek şekilde düzenlemesi, güven kuruluşu niteliğinde olan davalı bankanın kendisine emanet edilen mevduatı korumada gerekli özeni göstermediği ve ağır kusurlu olduğu da göz önünde bulundurularak davacıya %5 müterafik kusur yüklenebileceği kanaatine varıldığını, davacının %5'lik kusur oranına tekabül eden 6.292,50 TL düşüldükten sonra davalı bankanın 119.557,45 TL'den sorumlu olduğu gerekçesiyle, davanın kısmen kabulü ile davalı bankanın yetkisiz kişiye elden ödeme yapması nedeniyle davacının zararı olan 125.849,95 TL'nin bilirkişi raporunda belirtildiği şekilde davacının %5 müterafik kusurlu olduğu kabul edilerek bu kusura isabet eden 6.292,50 TL düşüldükten sonra bakiye 119.557,45 TL'nin 27/04/2007 tarihinden itibaren, 72,29 TL ihtarname masrafının da dava tarihinden itibaren, işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 6.124,97 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 25/11/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5709, Karar No: 2022/8582, Tarih: 04.10.2022

**9. Ceza Dairesi         2021/5709 E.  ,  2022/8582 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Düşme

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Dosya kapsamındaki bilgi ve belgelere göre Iğdır Cumhuriyet Başsavcılığının 2014/4811 sayılı soruşturma evrakında cinsel saldırı suçundan sanık hakkında şikayet süresinin geçtiğinden bahisle kovuşturmaya yer olmadığı kararı verildiği anlaşılmış olmakla, 5271 sayılı CMK'nın 172/2. maddesindeki suç tarihindeki düzenlemeye göre kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildikten sonra yeni delil meydana çıkmadıkça aynı fiilden dolayı kamu davası açılamayacağı, öte yandan aynı Kanun'un 173. maddesinde de kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yönelik itiraz usulünün düzenlendiği, kovuşturma yapılmasına yer olmadığına ilişkin kararın tebliğ sonucu itiraz edilmemesi veya itirazın merciince reddedilmesi halinde, yeni delil elde edilmeden kamu davası açılamayacağı gözetilerek, kovuşturma yapılmasına yer olmadığına dair kararın mağdura tebliğ edildiğine dair tebligat parçalarının incelenen dosya içinde bulunmadığı nazara alınıp, tebligat yapılıp yapılmadığı ile bu kararın kesinleşip kesinleşmediği araştırılarak, tebligat yapılmamış ise kovuşturma yapılmasına yer olmadığına ilişkin kararın mağdura tebliği ile karara itiraz edilmesi halinde sonucuna göre Iğdır Cumhuriyet Başsavcılığının 2014/4811 sayılı soruşturma dosyasının akıbeti araştırılıp tasdikli suretinin temininden sonra konusunun aynı olduğu ve kesinleştiğinin anlaşılması halinde bu eylem bakımından kamu davasının reddine karar verilmesi; anılan kararın kaldırılıp sanık hakkında iddianame düzenlenerek kamu davası açılması halinde ise davaların birleştirilmesi cihetine gidilmeden sanık hakkında cinsel taciz ve cinsel saldırı suçlarından şikayet süresinin geçtiği gerekçesiyle düşme kararı verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafisinin ve O yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 04.10.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3418, Karar No: 2018/5954, Tarih: 25.09.2018

**20. Hukuk Dairesi         2017/3418 E.  ,  2018/5954 K.**

**"İçtihat Metni"**

.....

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili, ......... adresindeki Huzur apartmanının 4 nolu bağımsız bölüm sahibi olan davalıların davranış ve rahatsız edici tutumları ile diğer kat maliklerinin huzurunu bozduklarını, ortak yaşamın olağan biçimde sürdürülmesini engellediklerini, TMK'nın 737. maddesi uyarınca komşuluk hukukundan dolayı hoşgörülebilecek dereceyi aşan taşkınlıklardan kaçınılması gerektiğini beyanla KMK'nın 33 maddesi uyarınca hakimin müdahalesi ile davalıların ihtar edilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece davanın kabulüne, KMK'nın 18 ve 33 maddeleri uyarınca davalıların maliki ve ikamet etikleri Huzur apartmanının huzur ve sükununa aykırı hareket etmeleri diğer kat maliki ve ikamet edenleri rahatsız edecek yüksek sesle müzik dinlemek, evde ve balkonda aşırı gürültü çıkartmak ve gürültülü işler yapmak fiillerinden kaçınmaları için ihtar edilmelerine, KMK'nın 33/ son maddesi uyarınca bu aşamada idari para cezası hükmedilmesine yer olmadığına karar verilmiş, hükmü davalılar temyiz etmiştir.

Dava konusu uyuşmazlık verilen rahatsızlığın giderilmesi istemine ilişkindir.

634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanununun 18. maddesine göre kat malikleri gerek bağımsız bölümlerini, gerek eklenti ve ortak yerleri kullanırken doğruluk kurallarına uymak, özellikle birbirini rahatsız etmemek, birbirinin haklarını çiğnememek ve yönetim planı hükümlere uymakla yükümlüdürler. Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlar ile yasal gerektirici nedenlere göre, kat maliklerinin birbirini rahatsız edici davranışlardan kaçmaları gerektikleri gözetilerek mahkemece davanın kabulüne karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usûle ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenlere yükletilmesine 25/09/2018 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/14568, Karar No: 2023/23119, Tarih: 25.10.2023

**4. Ceza Dairesi         2021/14568 E.  ,  2023/23119 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/175 E., 2016/34 K.

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece sanık hakkında hakaret suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan ve vekilinin temyiz isteklerinin, suçun sübut bulduğuna, görevdeki bir hakime söylenen sözlerin onur şeref ve saygınlığını rencide edici nitelikte olduğuna, tarafların mesleki statüsünün göz önüne alınmadığına, katılanın mesleği itibarıyla edilen sözlerin hakaret suçuna vücut verdiğine, katılanın verilen dilekçede yer alan suça konu sözler ile gerek kalem personeline gerekse de meslektaşlarına karşı küçük düşürüldüğüne, açıklanan ve resen dikkate alınacak sebeplerle kararın bozulması talebine yönelik olduğu görülmüştür.

III. OLAY VE OLGULAR

Hakim olarak görev yapmakta olan katılanın, sanığın yargılandığı davada mahkûmiyet kararı vermesi sonrasında, sanığın mahkemeye sunduğu temyiz dilekçesinde katılana yönelik "Bilgisiz tecrübesiz hakim tarafından abuk subuk bir karar verilmiştir." şeklinde sözlerle hakarette bulunduğu iddia edimiş; ancak Yerel Mahkemece sanığın üzerine atılı suçun yasal unsurlarının oluşmadığı kabul olunmuştur.

IV. GEREKÇE

Sanık hakkında kurulan hükme yönelik temyiz sebeplerinin incelenmesinde, 5237 sayılı Kanun'un 128 inci maddesinde düzenlenen ve Anayasa'nın 36 ncı maddesiyle de güvence altına alınan iddia ve savunma dokunulmazlığı; şahısların yargı mercileri veya idari makamlar nezdinde, serbestçe ve hiçbir endişenin etkisi altında kalmaksızın haklarını özgürce iddia edebilmeleri veya kendilerini savunabilmeleri imkanının sağlanmasını ifade eder. Eğer böyle bir hak olmazsa, iddia ve savunma serbestçe yapılamayacak ve söylenmesi gereken, cezai yaptırıma maruz kalma korkusuyla ifade edilemeyeceğinden, yapılan yargılama sonucunda hedeflenen, “gerçeğe ulaşma” ve “adaletin gerçekleşmesi” de söz konusu olamayacaktır.

Madde gerekçesinde de açıklandığı üzere; iddia ve savunma hakkının kullanılması bağlamında, kişiler açısından somut isnat ifade eder nitelikte maddi vakıaların ortaya konulması ya da kişilerle ilgili olumsuz değerlendirmelerde bulunulması mümkündür. Bu somut isnatlar veya olumsuz değerlendirmeler, iddia ve savunma hakkının kullanılmasıyla ilişkilendirilememesi durumunda, hakaret ve hatta iftira suçunu oluşturur.

İddia ve savunma kapsamında, kişilerle ilgili olarak bulunulan somut isnatların yapılan olumsuz değerlendirmelerin uyuşmazlıkla ilişkili olması lazımdır ancak, uyuşmazlığın çözümü açısından faydalı olması aranmamalıdır.

Somut uyuşmazlıkla bağlantılı olmayan isnatlar gerçek olsa bile iddia ve savunma dokunulmazlığının varlığından bahsedilemez. Keza, somut vakıalara dayansa dahi uyuşmazlıkla alakası olmayan olumsuz değerlendirmeler açısından iddia ve savunma hakkının kullanılması söz konusu değildir.

Somut olayda; sanığın sunduğu dilekçesindeki sözler bir bütün olarak ele alındığında; katılanın onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp 5237 sayılı Kanun'un 128 inci maddesinde düzenlenen iddia ve savunma dokunulmazlığı kapsamında kaldığı ve hakaret suçunun unsurlarının oluşmadığının anlaşılması karşısında, Yerel Mahkemenin inanç ve takdirinde hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkeme kararında katılan ve vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

25.10.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3627, Karar No: 2014/7272, Tarih: 16.04.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/3627 E.  ,  2014/7272 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için,eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmıyan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun Kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.