muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/91, Karar No: 2014/19736, Tarih: 20.05.2014

**3. Ceza Dairesi         2014/91 E.  ,  2014/19736 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Beraatine dair

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Mağdur vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Suç tarihi itibariyle 15 yaşından büyük ve şahsa bağlı hakları kullanmaya ehil mağdurun 15/02/2012 tarihli celsede sanıktan şikayetçi olmadığını ve davaya katılmak istemediğini beyan etmesi karşısında, mağdurun sanık hakkında açılan kamu davasında katılan sıfatı kazanamadığı bu nedenle mağdur vekilinin hükmü temyizde taraf sıfatı bulunmadığından temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulanan 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak REDDİNE,

2) O yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazlarının incelenmesinde;

a) Oluşa ve dosya kapsamına göre; yaşı küçük mağdurun şikayetinden vazgeçmiş olmasına rağmen aşamalarda istikrarlı şekilde sanığın kendisine tokat attığını beyan ettiği,sanığın savunmasında mağdura tokat attığını ikrar ettiği, okul koridorunda bulunan tanık öğrencilerin soruşturmada sanığın mağdura tokat attıklarını samimi olarak beyan ettikleri, duruşmada ise ifadelerini değiştirdikleri, ancak bu ifadelerinde dahi sanığın elini savurduğunu belirttikleri, kamera görüntülerinden sanığın mağdura elini kaldırdığının görüntülendiği, adli raporda mağdurun olaydan psikolojik olarak etkilendiğinin gözlemlendiği,bu durumuyla sanığın kasten yaralama suçunu işlediğinin sabit olduğu gözetilmeden, delillerin değerlendirilmesinde yanılgıya düşülerek yazılı biçimde beraat kararı verilmesi,

b) ... Devlet Hastanesi psikiyatri uzmanınca düzenlenen 04/01/2011 tarihli raporda en az 2 hafta sonra çocuk ve ergen psikiyatristi tarafından değerlendirilmesinin daha uygun olacağı belirtildiği halde mağdurun kesin raporunun aldırılmadan eksik inceleme ile hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı yasanın 8/1 maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 20.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/16519, Karar No: 2022/15945, Tarih: 22.06.2022

**4. Ceza Dairesi         2020/16519 E.  ,  2022/15945 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hakaret, kasten yaralama

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

TEMYİZ EDENLER : Sanıklar

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre, sanık ... hakkında katılan ...'ye yönelik , sanık ... hakkında da katılan ...'a yönelik hakaret suçundan kurulan hükümlerde kanun maddesi olarak TCK'nın 125/1. maddesi yerine aynı Kanun'un 86/2. maddesi gösterilmiş ise de, bu hususun mahallinde düzeltilebilir maddi hata niteliğinde olduğu belirlenerek dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre, sanık ...'a yüklenen hakaret ve kasten yaralama suçları yönünden soruşturma aşamasında usulünce uzlaşma teklifinde bulunulduğu anlaşılmakla tebliğnamedeki bu yöndeki bozma görüşüne iştirak edilmeyerek yapılan incelemede;

Başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

A- Her iki sanık hakkında kurulan hükümler yönünden;

Sanıkların aşamalarda suçlamaları kabul etmemeleri, tanıkların, sanıkların hakaret ettiğine ilişkin bir beyanda bulunmamaları ve bıçak görmediklerini beyan etmeleri, bıçağı müşteki ...'ın kolluğa teslim etmesi, katılanlar ..., ... ve ...'ın adli raporlarında darp ve cebir izine rastlanılmadığının belirtilmesi, sanık ...'ın suça konu bıçağın kendisine ait olmadığını savunması ve soruşturma aşamasında dinlenen ve olaya ilişkin bilgi ve görgüsü olduğu anlaşılan İlyas Koç'un kavga esnasında sanık ...'ın sırtına ismini bilmediği bir şahsın bıçak salladığını gördüğünü beyan etmesi karşısında; adı geçen tanık duruşmaya çağrılıp dinlendikten sonra tüm deliller birlikte değerlendirilip sonucuna göre sanıkların hukuki durumunun tayin edilmesi gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme ve yetersiz gerekçeyle yazılı şekilde hükümler kurulması,

B- Kabule göre de,

1- Sanık ... hakkında kurulan tüm hükümler yönünden;

Sanığın temyiz dilekçesine eklediği 02/02/2011 tarihli raporda beyin hasarına bağlı organik duygulanım bozukluğu teşhisi konduğunun belirtilmesi karşısında; suç tarihi itibariyle TCK’nın 32. maddesi uyarınca “akıl hastalığı nedeniyle işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılayıp algılayamadığı veya bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin azalmış veya önemli derecede azalmış olup olmadığı” konusunda yöntemince rapor alınarak, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

2- Sanık ... hakkında katılanlar ... ve ...'a yönelik kasten yaralama ve katılan ...'a yönelik hakaret suçlarından kurulan hükümler yönünden;

2- Sanık ... hakkında katılanlar ... ve ...'a yönelik kasten yaralama ve katılan ...'a yönelik hakaret suçlarından kurulan hükümler yönünden;

Hüküm tarihinden sonra 24/10/2019 tarihinde yürürlüğe giren, 7188 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile değişik CMK'nın 253. maddesi uyarınca uzlaştırma kapsamına giren bir suçun, bu kapsama girmeyen bir başka suçla birlikte aynı mağdura karşı işlenmiş olması hâlinde uzlaştırma hükümlerinin uygulanamayacağının hüküm altına alındığı, somut olayda, uzlaşmaya tabi olmayan silahla kasten yaralama suçunun mağduru ..., kasten basit yaralama ve hakaret suçlarının mağdurları ise ..., ... ve katılan ... olmakla bu suçların aynı mağdura karşı işlenmemeleri nedeniyle anılan Kanun hükümleri ile değişik CMK’nın 253/3. maddesinin uygulama alanı bulmayacağı anlaşılmakla; 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 2 ve 7. maddeleri de gözetilerek, uzlaştırma işlemi uygulanarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun bu kapsamda yeniden değerlendirilip belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ...'ın temyiz nedenleri yerinde görülmüş olduğundan, tebliğnameye kısmen uygun olarak HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 22/06/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2108, Karar No: 2018/5188, Tarih: 30.05.2018

**11. Ceza Dairesi         2017/2108 E.  ,  2018/5188 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Beraat

1-Sanıklar ... ve ... hakkında 2005 takvim yılında sahte fatura kullanmak suçundan verilen beraat kararlarına yönelik katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanıklara yüklenen "2005 takvim yılında sahte fatura kullanmak" suçunun 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 359/b-1 maddesindeki cezasının üst sınırına göre tabi olduğu 5237 sayılı TCK’nın 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, katılan vekilinin temyiz itirazları üzerine, sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanıklar hakkında açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5237 sayılı TCK’nın 66/1-e, 67/4 ve 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE

2-Sanıklar ... ve ... hakkında 2006-2007-2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak, sanık ... hakkında 2009 takvim yılında sahte fatura kullanmak ve sanık ... hakkında defter,belge ibraz etmeme suçlarından verilen beraat kararlarına yönelik katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

1-5271 sayılı CMK'nın 225. maddesi uyarınca hükmün konusu duruşmanın neticesine göre iddianamede gösterilen fiil ve failden ibaret olup, iddianamade açıklanan ve suç oluşturduğu ileri sürülen fiilin dışına çıkılarak açılmayan davadan yargılama yapılıp hüküm kurulmasının mümkün bulunmadığı, Gebze Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 19.04.2012 tarih ve 2012/3100 esas sayılı iddianamesi ile 213 sayılı Yasanın 367. maddesine göre dava şartı olan mütalaa ve vergi suçu raporuna uygun olarak sanıklar hakkında, "2006 2007-2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenlmek" suçundan kamu davası açıldığı, “sahte fatura kullanmak” suçundan açılmış bir dava bulunmadığı gibi birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olan "sahte fatura düzenlemek" ve “sahte fatura kullanmak” suçlarının birbirine dönüşemeyeceği gözetilmeden, iddianame dışına çıkılarak sanıklar hakkında “sahte fatura kullanmak” suçundan hükümler kurulması,

2-...Gıda Tem. Kozm. Ltd. Şti yetkilisi olan sanık ...'a 22.04.2010 tarihinde, ikametgah adresinde defter belge istem yazısı tebliğ edilmiş olmasına karşın sanığın kendisine verilen 15 günlük yasal süre içerisinde ilgili defter ve belgeleri vergi incelemesi için ibraz etmediği veya ibraz edememesine ilişkin mücbir sebepleri vergi dairesine bildirmediği anlaşılmakla sanığın üzerine atılı defter, belge ibraz etmeme suçunun unsurları itibari ile oluştuğu gözetilmeksizin eksik araştırma ve gerekçe ile yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 30.05.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8967, Karar No: 2012/20673, Tarih: 13.12.2012

**11. Hukuk Dairesi         2012/8967 E.  ,  2012/20673 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 6. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 01.07.2010 tarih ve 2009/77 - 2010/202 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 11.12.2012 günü tebligata rağmen gelen olmadığı yoklama ile anlaşıldı, duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirkete sigortalı iş yerinin üst katında bulunan davalıya ait iş yerinde meydana gelen boru patlaması sonucu sigortalı iş yerinde hasar meydana geldiğini, bakım ve gözetim sorumluluğunu yerine getirmeyen davalının zarardan sorumlu olduğunu ileri sürerek, müvekkilince sigortalısına ödenen 23.227.000.000 TL’nın 18.04.2003 ödeme tarihinden itibaren reeskont faiziyle birlikte davalıdan rücuen tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin 02.01.2003 günü akşam iş yerinden ayrılırken bütün muslukları ve vanayı kapattığını, davalıya hiçbir kusur ve sorumluluk yüklenemeyeceğini, istenen tazminatın fahiş olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, Dairemize ait 23.10.2008 tarihli bozma kararına dayanılarak, davalının iş yerinde meydana gelen su basması sonucu, davacı sigortalısına ait iş yerinin de hasara uğradığı, zarar bedelinin 20.527 TL olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, anılan meblağın 15.09.2003 temerrüt tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 914.40 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 13.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/6252, Karar No: 2025/3390, Tarih: 24.03.2025

**10. Ceza Dairesi         2022/6252 E.  ,  2025/3390 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Uyuşturucu madde ticareti yapma

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret

Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesi kararının sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Anayasanın 40/2. maddesi, 5271 sayılı CMK'nın 34/2. ve 232/6. maddeleri gereğince, kararlar ve hükümlere karşı başvurulabilecek yasa yolları, süreleri, sürelerin ne zaman başlayacağı, başvuru mercii, şekli ve sonuçlarının kuşkuya yer vermeyecek şekilde ilgililere açıkça bildirilmesinin gerekmesi, 5271 sayılı CMK'nın 294/1. maddesinde “Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.” şeklinde, aynı Kanun'un 295/1. maddesinde ise "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan Bölge

Adliye Mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir." biçiminde düzenlemeler bulunması, sanığa gerekçeli kararın tebliğ edilmemesi ve kararın son bölümü ile sanık müdafiine yapılan tebligatta temyiz başvurusunda hükmün neden dolayı bozulmasının istendiğine dair temyiz sebebi gösterilmesinin zorunlu olduğuna, gösterilmemesi halinde ise temyiz isteminin reddedileceğine dair bildirimi içeren ihtaratın yer almadığının anlaşılması karşısında; Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 17.03.2021 tarihli ve 2019/9. MD-554 Esas, 2021/117 Karar sayılı kararı ile 29.03.2023 tarih ve 2022/6-599 Esas, 2023/192 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere, hak kaybının önlenmesi bakımından sanığa ve müdafiine yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda yapılacak meşruhatlı tebligatla, tebliğden itibaren yedi günlük süre içerisinde yasal düzenlemeye uygun şekilde temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçe verebileceği, aksi halde sebep yokluğundan temyiz isteminin reddedileceği hususunda ihtar yapılmasının gerektiği anlaşılmakla;

Yukarıda belirtilen şekilde sanık ve müdafiine meşruhatlı tebligatla, tebligatın yapıldığı tarihten itibaren yedi günlük süre içerisinde yasal düzenlemeye uygun şekilde temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçe verebilecekleri, 5271 sayılı CMK'nın 295/1. maddesi uyarınca yedi günlük yasal süre içinde ek gerekçeli temyiz dilekçesi sunulmadığı takdirde temyiz talebinin reddedileceğine ilişkin ihtaratlı tebligatın yapılarak buna ilişkin evrakın dosyaya konulması ve süresi içerisinde gerekçeli olarak hükmün temyiz edilmesi halinde temyiz dilekçesi ve buna ilişkin düzenlenecek olan ek tebliğname ile birlikte, gerekçeli temyiz isteminde bulunulmaması halinde ise mevcut haliyle incelenmek üzere yeniden Dairemize iade edilmek üzere, esası incelenmeyen dosyanın Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesine gönderilmesi için, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

24.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/9076, Karar No: 2024/10851, Tarih: 09.09.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/9076 E.  ,  2024/10851 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2023/420 E., 2024/149 K.

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı taraf vekillerince temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre somut uyuşmazlıkta; 01.01.2021-31.12.2022 yürürlük süreli toplu iş sözleşmesindeki taban ücret uygulaması sebebiyle davacının bireysel iş sözleşmesinde belirlenen ücretinin, asgari ücretle olan bağının 01.01.2021 tarihi itibarıyla kesildiği görülmekle; somut davadaki ücret tespitinin ileriye yönelik bir etkisinin bulunmadığı anlaşılmaktadır.

İlk Derece Mahkemesi tarafından kabul edilen ve davalı tarafça temyize konu edilen miktar ile reddedilen ve davacı tarafça temyize konu edilen miktarlar 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 341 inci maddesinin ikinci fıkrası gereğince, karar tarihi itibarıyla ilk derece mahkemeleri tarafından verilen kararların kesinlik sınırı olan 28.250,00 TL'nin altında kaldığından; 6100 sayılı Kanun'un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca, taraf vekillerinin temyiz dilekçelerinin ayrı ayrı reddine karar vermek gerekmiştir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Taraf vekillerinin temyiz dilekçelerinin ayrı ayrı miktardan REDDİNE,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde davacı tarafa iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

09.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11655, Karar No: 2013/10397, Tarih: 20.05.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/11655 E.  ,  2013/10397 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 1. Sulh Hukuk Mahkemesi’nce verilen 21/02/2012 tarih ve 2010/2199-2012/269 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 29/11/2009 tarihinde davalı nezdinde gerçekleşen H9 303 sefer sayılı uçuş ile İstanbul’ dan Dusseldorf’ a seyahat ettiğini, yolculuk sonrası müvekkiline ait ... etiket nolu bagajın havayolu taşımacılığı esnasında kaybolduğunu, bu durumun Dusseldorf’ ta şirket yetkililerine de bildirerek bagaj kayıp formu doldurduğunu, gönderilen ihtara rağmen kayıp bagaj konusunda bilgi verilmediğini, Varşova-Lahey Konvansiyonu hükümleri kapsamında davalı şirketin müvekkilinin taşıma sözleşmesinin ifası sırasında kaybolan bagajı nedeniyle uğradığı zarardan sorumlu olduğunu, ileri sürerek kaybolan bagajındaki eşyaların toplam değeri olan 1.110 EURO alacağının fiili ödeme tarihindeki Merkez Bankası Efektif Satış Kuru üzerinden hesaplanarak Türk Lirası karşılığı ile ve temerrüt tarihi olan 23/09/2010 tarihinden itibaren 3095 sayılı yasanın 4/a maddesine göre yürütülecek değişken faiziyle birlikte davalıdan tahsiline, karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, Lahey protokolüne müvekkilinin sorumluluğunun sınırlandırıldığını, savunarak fahiş bedelli haksız ve hukuki dayanaktan yoksun davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, taraflar arasında davacının davalı havayoluna ait uçak ile 29.11.2009 tarihinde İstanbul-Dusseldorf seferi sırasında yanında bulunan bagajının kaybolduğu hususunda ihtilaf bulunmadığı, Varşova Konvansiyonunun uygulanacak şekline göre davacının zararını ispatlaması durumunda, baştan bagaj değeri hakkında bildirimde bulunursa bildirim değeri kadar mutlak sorumluluk esası, bildirim yoksa zararın ispatı dikkate alınarak KG başına azami 250 Frank sorumluluk esası benimsendiği, zararın davacı yolcu tarafından ispat edilmesi gerekmekle birlikte, yolcunun bagajının kaybolması ihtimaline binaen uçağa binerken bagajında nelerin olduğunu beyan etmesi mutad bir uygulama olmadığı gibi hayatın olağan akışına da aykırı olduğu, talep edilen bedelin kadri maruf bulunduğu gerekçesiyle, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 20.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2021/1533, Karar No: 2022/876, Tarih: 08.02.2022

**1. Hukuk Dairesi         2021/1533 E.  ,  2022/876 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 1. HUKUK DAİRESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, Yerel Mahkemece davanın kabülüne dair verilen kararın davalı vekili tarafından istinafı üzerine, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesince davalının istinaf başvurusunun esastan reddine dair verilen karar davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 08.02.2022 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalı vekili Avukat ... geldi, davetiye tebliğine rağmen temyiz edilen davacı vekili gelmedi.Yokluğunda duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, gelen vekilin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

I. DAVA

Davacı, mirasbırakan babası ......’ün 2498 ada 6 parsel sayılı taşınmazını oğlu olan davalıya satış suretiyle temlik ettiğini, mirasbırakanın taşınmaz satmasını gerektirir bir ihtiyacı olmadığı gibi, davalının da alım gücünün bulunmadığını, temlikin mirastan mal kaçırma amaçlı, bedelsiz ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek, taşınmazın tapu kaydının iptali ile mirasbırakan adına tescilini istemiş, aşamada talebini daraltarak miras payına hasretmiştir.

II. CEVAP

Davalı, iddiaların doğru olmadığını, 1997 yılında aile şirketindeki ortaklığını sonlandırması nedeniyle mirasbırakanın hak dengesini gözeterek uygun bir bedelle dava konusu taşınmazı kendisine devrettiğini, devir ve mirasbırakanın ölüm tarihinden 20 yıl sonra davacının kötüniyetli olarak dava açtığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İstanbul 20. Asliye Hukuk Mahkemesinin 23/01/2020 tarihli ve 2017/104 E., 2020/3 K. sayılı kararıyla; davalı tarafından adi ortaklığın tasfiyesine karşılık dava konusu temlikin yapıldığı savunmasının kanıtlanamadığı, temlikin mirasçılardan mal kaçırmak amaçlı ve muvazaalı olduğu gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

1. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

2.İstinaf Nedenleri