muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/1520, Karar No: 2015/13568, Tarih: 16.09.2015

2-Sanığın; verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme, tehdit ile kişilerin huzur ve sükununu bozma suçlarından mahkumiyetine ilişkin hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesine gelince;

Oluşa ve dosya kapsamına göre; Evli olan sanığın, müşteki ... ile cinsel ilişki boyutuna varan arkadaşlık yaşadıkları, bu ilişkiden müşteki ve sanığın ailelerinin haberdar olmalarından sonra, bu ilişkiye karşı çıkan sanığın ablası ... ile katılanlar ve müştekinin tartıştıkları, katılanların ve müştekinin ablasıyla tartışmalarına sinirlenen sanığın, müşteki ... isim ve soyismini kullanarak adına facebook profili oluşturduktan sonra, müşteki ... telefon numarasıyla birlikte müstehcen fotoğraflarını ve müştekinin annesi katılan ... ile müştekinin kız kardeşi olan katılan ... telefon numaralarını üçüncü kişiler tarafından aranılıp rahatsız edileceklerini bildiği halde paylaştığı, sonrasında katılan ...kullanmakta olduğu telefonun tanımadığı kişiler tarafından defalarca arandığı daha sonra sanığın katılan ...kullandığı cep telefonu ile ev telefonu olan 0224… numaralı telefonları arayarak müşteki .. ile katılan ... kastederek her ikisinin vücut dokunulmazlıklarına yönelik haksız bir saldırı gerçekleştireceğinden bahisle tehdit ettiği olayda, mahkemece, verileri hukuka aykırı olarak verme ve ele geçirme suçu ile kişilerin huzur ve sükununu bozma suçu yanında müşteki ..ile katılan ... tehdit suçlarının oluştuğu ve mahkemenin kabulünde isabetsizlik bulunmadığı ancak, tehdit eylemi yönünden, sanığın aynı tarihte tek bir fiille birden fazla müştekiyi tehdit ettiğinin kabulü ve zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiğinin belirtmesine rağmen, tehdit eylemi nedeniyle sanık hakkında TCK’nın 43.maddesinin uygulanmaması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin, sanığın tehdit suçunu işlemediğine, indirim maddelerinin uygulanmadığına ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 16/09/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12033, Karar No: 2014/19329, Tarih: 12.11.2014

**6. Ceza Dairesi         2012/12033 E.  ,  2014/19329 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2010/13334

MAHKEMESİ : Tarsus Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 03/11/2009

NUMARASI : 2009/262 (E) ve 2009/332 (K)

SUÇ : Hırsızlık, tehdit

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Gece sayılan saat 22.00-22.3- sıralarında, merdiven boşluğunda bulunan mağdura ait elektrikli bisikletin direksiyon kilidini kıran sanığın, bisiklet koltuğu altında bulunan ve mağdura ait olan tornavida ve 12-14 açık anahtar denilen eşyaları aldığını gören ve müdahale eden mağdur/tanık H.. A..’ı görünce kaçmaya başladığı, adı geçenin koşturup yakaladığında ise, sanığın yakalandığında üzerinde ele geçen bıçağı çekip “seni öldürürüm” diye tehdit ederek tekrar kaçmaya başladığı, ancak kovalamaca sonucu yakalandığında üzerinde suça konu eşyaların ve suçta kullandığı bıçağın ele geçirildiğinin anlaşılması karşısında, eylemin bir bütün halinde nitelikli yağma suçunu oluşturduğu gözetilmeden, kanıtların takdirinde yanılgıya düşülerek yazılı biçimde uygulama yapılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık L.. Ü.. savunmanının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK.nun 326/son maddesi uyarınca ceza süresi bakımından sanığın kazanılmış hakkının gözetilmesine, 12.11.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/14260, Karar No: 2012/7608, Tarih: 08.03.2012

**8. Ceza Dairesi         2010/14260 E.  ,  2012/7608 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

TCK.nun 52. maddesi gözetilerek adli para cezasının tayini için öncelikle suç tarihinde yürürlükte bulunan 5728 sayılı Kanunun 156. maddesi ile değişik 6136 sayılı Kanunun 13/1. maddesi uyarınca para cezasına esas alınacak birim gün sayısının belirlenmesi, TCK.nun 61/8. maddesi gereğince bu miktar üzerinden artırım ve indirimler yapıldıktan sonra yirmi liradan yüz liraya kadar bir gün karşılığı takdir olunacak miktarla çarpılarak sonuç adli para cezasının bulunması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde doğrudan 450 lira adli para cezasına hükmolunması sanık aleyhine temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin tahkikat neticelerine uygun olarak tecelli eden kanaat ve takdirine, tetkik olunan dosya içeriğine göre sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün (ONANMASINA), 08.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5369, Karar No: 2025/3565, Tarih: 25.03.2025

**10. Ceza Dairesi         2019/5369 E.  ,  2025/3565 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/366 E., 2015/205 K.

SUÇ : Uyuşturucu madde ticareti yapma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların aşağıda belirtilen dışında doğru biçimde belirlendiği, anlaşıldığından, yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1. 3298 sayılı Uyuşturucu Maddelerle İlgili Kanun'un 4/1. maddesinde “ham afyon, hazırlanmış afyon, tıbbî afyon ve bunların müstahzarları Türk Ceza Kanunu'nun uygulanmasında uyuşturucu maddelerden

sayılır.” hükmünün öngörüldüğü; 13.01.1964 tarihli ve 1963/2 - 1964/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı'nda “765 sayılı TCK’nın 403/6. maddesinde sayılmayan maddelerin bu bent kapsamında değerlendirilemeyeceğinin belirtildiği”; “afyon sakızı veya ham afyonun” 5237 sayılı TCK'nın 188/1-3. maddeleri kapsamında “uyuşturucu madde” olmasına rağmen, aynı maddenin 4. fıkrası kapsamına girmediği, bu konuda afyon sakızının (ham afyonun) içerdiği etken maddenin dikkate alınamayacağı gözetilmeden; olay tutanağında afyon sakızı olduğu bildirilen suça konu maddenin, Ankara Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğünün 26.06.2014 tarihli raporunda “morfin” içerdiğinin belirtilmesi nedeniyle sanığın cezasının 5237 sayılı TCK'nın 188/4. maddesi uyarınca artırılması suretiyle fazla ceza tayini,

2. 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin uygulanması açısından, 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı kararı ile 7242 sayılı Kanun kapsamında yapılan değişiklikler göz önüne alınarak, sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, Tebliğname'ye uygun olarak, hükmün BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

25.03.2025 tarihinde, oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8690, Karar No: 2022/9576, Tarih: 28.12.2022

**11. Hukuk Dairesi         2021/8690 E.  ,  2022/9576 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ20. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce bozmaya uyularak davanın kısmen kabulüne dair verilen 15.09.2021 tarih ve 2021/813 E. - 2021/1057 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; müvekkilinin TPMK nezdinde "MILLENNIUM" ve "M+şekil" ibareli 43. sınıf hizmetleri de kapsayan tanınmış çok sayıda markasının bulunduğunu, davalının müvekkilinin markalarına tecavüz oluşturur şekilde aynı ibareler ile otel hizmeti verdiğini, davalı tarafa ihtar çekildiğini, sulh görüşmeleri sırasında davalının kötüniyetli olarak 2015/109770 sayılı "KOZAMILLENYUM HOTEL&SPA" ibareli 43. sınıf hizmetleri kapsayan marka başvurusunda bulunduğunu, başvurunun tescil edildiğini, ancak müvekkiline ait markalar ile iltibas yarattığını, aynı zamanda da kötüniyetli bir başvuru olduğunu, davalının bu kullanımların aynı zamanda haksız rekabet oluşturduğunu ileri sürerek, marka hakkına tecavüzün ve haksız rekabetin tespitine, menine, SMK'nın 151/2-b bendi uyarınca davalının elde ettiği net kazanca karşılık şimdilik 5.000.-TL maddi tazminatın tahsiline, 15.000.-TL itibar tazminatına, 15.000.- TL manevi tazminatın tahsiline, markanın hükümsüzlüğüne hükmün ilanına karar verilmesini istemiş, 30.03.2018 ıslah dilekçesi ile maddi tazminat talebini 55.948,45 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı vekili; müvekkilinin 2015/109770 sayı ile tescilli markanın sahibi olup, kullanımların bu markaya dayandığını, davacı ile bir rekabet ilişkisi olmadığı gibi müvekkiline ait marka ile davalı markası arasında iltibas tehlikesinin de bulunmadığını savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, bozmaya uyularak ve tüm dosya kapsamına göre yapılan yargılama sonucunda; 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu'nun 25/7 ve 29/2 maddelerinin yollamasıyla aynı Kanun’un 19/2 maddesine göre; markanın nispi sebeplerle hükümsüzlüğü istemiyle açılan davalar ile marka hakkına tecavüz iddiasıyla açılan davalarda davacıya karşı, dayanılan markanın ilgili mal ve hizmetler bakımından Türkiye’de ciddi olarak kullanılmadığı def’inin ileri sürebileceği, ancak SMK’nın 29/2. maddesi uyarınca, bu talep, açık, net ve koşulsuz olarak yapılması ve kullanımın ispatı istenilen markaların tescil numaralarının açıkça belirtilmesi gerektiği, davalının cevap dilekçesinde ise, bir iltibas unsuru olarak "davacının Türkiye nezdinde herhangi bir şubesi bulunmadığı"nın ileri sürüldüğü vefakat bu ibarenin dışında, cevap dilekçesi içeriğinde kullanmama def'i olarak nitelendirilebilecek başka hiçbir beyanın bulunmadığı, davalının bu savunmasının kullanmama def'i olarak nitelendirilemeyeceği, ayrıca dosya kapsamında bulunan 22.12.2017 havale tarihli bilirkişi raporunda davalının kullanmama definin bulunmadığı belirlenmiş olup, davalı tarafça bu bilirkişi raporuna yönelik olarak aksi yönde bir beyanda da bulunulmadığı, hatta ilk derece mahkemesince kurulan hükme karşı istinaf yoluna başvuran davalı tarafın istinaf dilekçesinde dahi kullanmama def'i olduğuna ilişkin bir beyanının bulunmadığı nazara alındığında, davalı tarafın usulüne uygun bir kullanmama definin bulunmadığı, davacı adına tescilli "MILLENNIUM" esas ibareli markalar ile davalının "kozamillenyum hotel&spa" ibareli markası arasında biçim, renk, grafik unsurlar, düzenleme ve tertip tarzı olarak görsel, sesçil ve anlamsal olarak ortalama tüketicileri iltibasa düşürecek derecede bir benzerlik bulunduğu, işin uzmanı veya dikkatli kişilerden oluşmayan, makûl düzeyde bilgilendirilmiş, marka ve başvuru konusu işareti aynı anda görüp detaylarını karşılaştırma olanağı bulunmayan, daha önce görüp yararlandığı markanın aşağı yukarı net anısının tesirinde olan ortalama düzeydeki alıcı kitlesinin, yargılama konusu ürünler için ayırdığı satın alım ve yararlanım süresi içinde, davalının markasını gördüğünde bunun davacının mesnet markalarından farklı bir marka olduğunu algılayamayacağı, tescilli markaların bir uzantısı, yeni bir versiyonu, yeni bir serisi olarak algılanmasının yüksek ihtimal dahilinde olduğu, taraf markaları arasında iltibas bulunduğu, diğer taraftan, dava konusu davacı markalarının tanınmış olduğu iddialarının ispatlanmadığı, tarafların markalarının kapsamlarının aynı olduğu, davalı tarafından işletilen otelin tabela, tente, katalog, yemek servisi altlığı, not kâğıdı, kalem, sabun, şampuan, saç kremi, duş jeli, makyaj pamuğu, duş bonesi, kulak pamuğu, havlu gibi malzemelerde kullanılan “MILLENNIUM” ibaresinin davacının markalarıyla benzer olduğu, markaların karıştırılma ihtimalinin yüksek olduğu, 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu’nun 29

. maddesi uyarına davalının fiillerinin davacının tescilli markalarından doğan haklarına tecavüz teşkil ettiği, davalının bu eylemlerinin aynı zamanda TTK'nın 55/1 (a) bendi kapsamında haksız rekabet olduğu, davalı tarafından “MILLENNIUM” ibaresi ile birlikte kullanılan "M" logosu ile davacı adına tescilli bulunan şekil logonun genel olarak birbirinden farklı olduğu ve karıştırılacak düzeyde benzerlik bulunmadığı, davacı tarafça 03.02.2017 tarihinde ve 6769 sayılı SMK’nın 10.01.2017 tarihinde yürürlüğe girmesinden sonra dava açıldığı, 6769 sayılı SMK’nın geçici 1/1 maddesi uyarınca, marka başvurularının sonuçlandırılması yönünden, başvuru tarihinde geçerli kanun hükümlerinin uygulanması gerektiği, SMK 155.maddesine göre marka, patent veya tasarım hakkı sahibinin, kendi hakkından daha önceki rüçhan veya başvuru tarihine sahip hak sahiplerinin açmış olduğu tecavüz davasında, sahip olduğu sınai mülkiyet hakkını savunma gerekçesi olarak ileri süremeyeceği, diğer bir deyişle sonraki tarihli tescil, bir hukuka uygunluk nedeni olarak kabul edilmediği, bu durumda, davalının tescilli markası ve bunu kullanımının davacının marka hakkına tecavüz oluşturacağı ve haksız rekabet yaratacağı, Borçlar Kanunu'nun 50/2. maddesine göre, uğranılan zarar miktarı tam olarak ispat edilemiyorsa hakimin, olayların olağan akışını ve zarar görenin aldığı önlemleri gözönünde tutarak zararın miktarını hakkaniyete uygun olarak belirleyeceği, gerçek zararın tespitinin hiçbir kuşkuya yer bırakmaksızın tespitinin somut olay açısından mümkün olmadığı, TBK'nın 50/2.maddesi uyarınca önceki kararımızda belirlenen maddi tazminatın somut olayın özelliklerine uygun bulunduğu gerekçesi ile, davanın kısmen kabulü ile davacının, adına tescilli markadan kaynaklanan haklarına davalının eylemleri ile tecavüz edildiğinin tespitine, durdurulmasına ve önlenmesine, davacının, adına tescilli markadan kaynaklanan, haklarına davalının eylemleri ile haksız rekabet ettiğinin tespitine, durdurulmasına ve önlenmesine, davacının maddi tazminat talebinin kısmen kabulü ile 16.357,45 TL maddi tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine, davacının manevi tazminat talebinin kısmen kabulü ile 10.000,00 TL manevi tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine, davalı adına tescilli bulunan 2015/109770 sayılı ve "KOZA MILLENYUM HOTEL& SPA+şekil" ibareli markanın hükümsüzlüğüne, davacının itibar tazminatı talebinin reddine, hükmün kesinleştikten sonra masrafları davalıdan alınmak suretiyle Türkiye'de genel dağıtımı yapılan ve tirajı 100.000'in üzerinde olan bir gazetede ilan edilmesine ve fazlaya dair diğer istemlerin reddine karar verilmiştir.

Karara karşı, davalı vekili tarafından temyiz kanun yoluna başvurulmuştur.

Dosyadaki yazılara, Bölge Adliye Mahkemesince HMK'nın 373/3. maddesi uyarınca uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 1.350,35 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 28.12.2022 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2071, Karar No: 2012/1951, Tarih: 21.02.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2012/2071 E.  ,  2012/1951 K.**

**"İçtihat Metni"**

Irza geçme ve reşit olmayan kimseyi rızasıyla kaçırıp alkoyma suçlarından sanık ...'nın yapılan yargılaması sonunda; reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçu ve atılı diğer suçtan mahkûmiyetine dair Gaziantep 2. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 30.12.2005 gün ve 2005/191 Esas, 2005/667 Karar sayılı hükümlerin Yargıtayca incelenmesi sanık tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Hüküm fıkrasında, Anayasa'nın 40/2, 5271 sayılı CMK.nın 34/2, 231/2 ve 232/6. maddeleri uyarınca, kanun yolu, başvuru süresinin başlangıcı ile merciinin açıkça belirtilmemesi karşısında, sanığın temyiz isteminin 18.02.2009 tarihli dilekçesi ile öğrenme üzerine süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Sanığa isnat olunan oluşa ve kabule uygun reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma ve reşit olmayan kimseyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma suçlarına ilişkin 765 sayılı TCK.nın 416/son ve 430/2. maddelerinde öngörülen cezaların üst sınırı itibarıyla aynı Kanunun 102/4. maddesinde belirlenen 5 yıllık asli zamanaşımı süresine tâbi oldukları, hükümlerin verildiği 30.12.2005 tarihliyle inceleme tarihi arasında bu sürelerin gerçekleştiği anlaşıldığından, 5237 sayılı TCK.nın 7/2 ile 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle hükümlerin CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden sanık hakkında açılan kamu davalarının aynı Kanunun 322 ve 5271 sayılı CMK.nın 223/8. maddesi uyarınca zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 21.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5097, Karar No: 2018/13446, Tarih: 21.06.2018

**9. Hukuk Dairesi         2018/5097 E.  ,  2018/13446 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ (İŞ)

DAVA TÜRÜ : ALACAK

DAVA : Davacı kıdem tazminatı ile yıllık izin ve fazla çalışma ücreti alacağının tahsilini istemiştir.

Yerel mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Yerel mahkeme kararının davalılar tarafından temyizi üzerine, Dairemizin 27/01/2015 Gün, 2014/37155 Esas, 2015/2343 sayılı kararıyla kararın bozulmasına karar verilmiştir.

Yerel mahkemece bozma kararına direnilmesi ve bu kararın davalı vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 18/04/2018 Gün, 2016/9-933 Esas, 2018/800 sayılı kararıyla, ilk kararın Özel Dairece bozulmasından sonra davacı vekilinin 06.05.2015 tarihli dilekçesine eklediği parmak izi sistemine dayalı giriş çıkış kayıtları ile bu kayıtların önceki raporla paralellik gösterip göstermediği hususunda alınan 14.05.2015 havale tarihli bilirkişi ek raporuna dayalı olarak ve toplanan bu delillere gerekçede aynen yer verilmek suretiyle direnme adı altında yeni bir karar verildiği mahkemenin direnme olarak adlandırdığı bu karar gerçekte direnme olmayıp bozma konusu ile ilgili bozma sonrası ortaya çıkan yeni delil ve olgulara dayalı olarak oluşturulan yeni hüküm niteliğinde olduğu yeni hükme yönelik temyiz itirazlarının inceleme merciinin Özel Daire olduğu gerekçesiyle temyiz incelemesi yapılmak üzere dosya Dairemize gönderilmiştir.

Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesinin işverence haksız feshedildiğini ileri sürerek, kıdem tazminatı ile yıllık izin ücreti ve fazla çalışma alacaklarını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalılar, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemenin önceki kararının davalılar tarafından temyizi üzerine, Dairemizce ispatlanmayan fazla çalışma ücreti alacağının reddine karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle bozulmuş, mahkemece bozma sonrası yapılan yargılama sonucunda toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak parmak izi sisteminin 2011-2013 yılları arasında olduğu da nazara alınarak ve dava konusu edilen dönemin tamamının parmak izleri ile tespitinin parmak izi sisteminin devreye girme tarihi itibariyle de mümkün olmadığı, söz konusu parmak izi ile hazırlanan çizelgelerin parmak iziyle tespit edilmeyen dönem açısından da emsal ve karine teşkil edeceği kanaatine varıldığı tanık beyanlarının da fazla çalışmayı desteklediği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalılar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

D) Temyiz:

Kararı davalılar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Mahkemenin önceki kararının Dairemizce tanık beyanlarından davalı işyerinde fazla çalışma yapıldığını söylemenin mümkün olmadığı, davacı tanıklarından ... davacının kendisinin yerine geldiğini, davacının haftanın 5 günü 08:00-17:00, diğer tanık Mahli Koç ise haftanın 6 günü 08:00-16:00 mesai ile çalıştığını beyan ettiği bu çalışma sistemine göre davacının davalı işyerinde haftalık 45 saati geçen çalışması bulunmadığı, ispatlanmayan fazla çalışma ücreti alacağının reddine karar verilmesi gerektiği noktasında bozulmuştur.

Dairemizin bozma ilamı sonrası davacı vekili 06.05.2015 havale tarihli dilekçeyle davacının fazla çalışmanın varlığını ortaya koyduğunu belirttiği parmak izi sistemine ait çıktılar sunmuştur.

Davalılar vekilleri 06.05.2015 tarihli celsede söz konusu belgelerin ilk kez sunulduğunu bozma ilamından sonra sunulan belgeleri kabul etmediklerini beyan etmişlerdir.

Mahkemece bu kayıtlar ve dosya bilirkişiye tevdi edilmek üzere bozma öncesi rapordaki fazla mesai hesaplamasıyla parmak izine bağlı giriş-çıkışların paralellik gösterip göstermediği noktasında rapor alınması yönünde karar verilmiştir. Bilirkişi 21.01.2012-28.02.2013 çalışma dönemine ilişkin parmak izine dayalı mesai giriş ve çıkış saatlerini içerir çıktılara dayalı hesaplanan fazla çalışma alacağını hesaplamış, mahkemece bozma ilamına konu karar gibi fazla çalışma ücreti alacağının tahsili yönünde hüküm kurulmuştur.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Tanık anlatımları dikkate alındığında davacının fazla çalıştığını ispatlayamamıştır. Davacının daha önce sunmadığı bozma ilamından sonra sunduğu ve davalı tarafça açıkça muvafakat edilmeyen parmak izi kayıtları da değerlendirilerek fazla çalışma ücreti alacağına hükmedilmesi hatalıdır. Bu nedenle fazla çalışma ücreti alacağının reddi gerekirken kabulüne karar verilmesi bozma nedenidir.

F) SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine 21/06/2018 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

K A R Ş I O Y

Somut uyuşmazlıkta tanık beyanlarının elverişli olmaması nedeni ile bozmadan sonra sunulan işe giriş ve çıkış saatlerini gösteren parmak kayıtlarının delil olarak değerlendirilip değerlendirilmeyeceği tartışma konusudur.