muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/72, Karar No: 2017/92, Tarih: 19.04.2017

Oluşan olumsuz görev uyuşmazlığının çözülmesi için Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Daireleri Başkanlar Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçe ile karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA DAİRELERİ BAŞKANLAR KURULU KARARI

Yargıtay 15 ve 11. Ceza Daireleri arasında oluşan ve çözülmesi gereken uyuşmazlık; temyiz incelemesinin hangi Özel Dairece yapılması gerektiğinin belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;

Sanıklar hakkında nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarından kamu davası açıldığı, sevk maddelerinin 5237 sayılı TCK'nun 204/1 ve 158/1-e; suç tarihinin de 2010 ve 2011 yılları olarak gösterildiği anlaşılmaktadır.

2797 sayılı Yargıtay Kanununun Ceza Dairelerinin görevini düzenleyen 6110 sayılı Kanunla değişik 14. maddesinin tebliğname tarihi itibarıyla yürürlükte olan hali;

"Ceza dairelerinde;

a) Daireler arasındaki iş bölümünün belirlenmesinde dava açılan belgedeki nitelendirme esas alınır. Açıklama ile sevk maddelerinin uyumsuz olduğu durumlarda, açıklamaya itibar edilir" (b) bendinde de; "çeşitli suçlara ait davalarda suçların en ağırını incelemeye yetkili olan daire görevlidir" şeklindedir.

Yargıtay Ceza Daireleri Başkanlar Kurulunun istikrarlı uygulamalarına göre, çeşitli suçlardan açılan davalardan en ağırı belirlenirken, hapis cezasının üst sınırı fazla olan suça ilişkin dava daha ağır kabul edilmeli, üst sınırlarının eşit olması halinde bu kez alt sınırı daha fazla hapsi gerektiren suça ilişkin davanın daha ağır olduğu sonucuna varılmalıdır.

17.04.2014 olan tebliğname tarihi itibarıyla ceza dairelerinin görevlerinin tespitinde esas alınması gereken iddianamede, sanıkların özel hastanede çalıştığı, kamu görevlisi olmadıkları belirtildiğinden nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarından kamu davası açıldığı kabul edilmelidir.

Buna göre, temyiz incelemesine konu suçlardan iddianamede anlatılan nitelikli dolandırıcılık suçunun cezası 5237 sayılı TCK’nun 158/1-e maddesi uyarınca iki yıldan yedi yıla kadar hapis ve beşbin güne kadar adli para; resmi belgede sahtecilik suçunun ise aynı kanunun 204/1. maddesi uyarınca iki yıldan beş yıla kadar hapis cezası olup, nitelikli dolandırıcılık suçu daha ağır yaptırım içermektedir.

Bu itibarla, Yargıtay 11. Ceza Dairesinin görevsizlik kararı isabetli olduğundan, Yargıtay 15. Ceza Dairesinin görevsizlik kararının kaldırılmasına ve dosyanın anılan daireye gönderilmesine karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay 15. Ceza Dairesinin 25.01.2017 gün ve 10567-980 sayılı görevsizlik kararının KALDIRILMASINA,

2- Dosyanın Yargıtay 15. Ceza Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 19.04.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/21566, Karar No: 2021/13832, Tarih: 12.10.2021

**7. Ceza Dairesi         2021/21566 E.  ,  2021/13832 K.**

**"İçtihat Metni"**

5253 sayılı Dernekler Kanunu'nun 32/d maddesine muhalefet etmekten kabahatli ... hakkında Odunpazarı Kaymakamlığının 07/08/2020 tarihli ve 63485207-450-E.3042 sayılı idarî para cezası karar tutanağı ile uygulanan 1.586,19 Türk lirası idarî para cezasına karşı yapılan başvurunun reddine ilişkin .... Sulh Ceza Hâkimliğinin 07/10/2020 tarihli ve 2020/3257 değişik iş sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığından verilen 03.05.2021 tarihli kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 01.07.2021 tarihli ve KYB. 2021-70336 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Mezkür ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, dernek gelirlerinin tahsilinde kullanılan alındı belgelerinin üzerinde ödenti veya bağışta bulunan gerçek kişilerin T.C. kimlik numaralarının ve tüzel kişilerin vergi numaralarının yazılmadığından bahisle idarî para cezası uygulanmasına karar verildiği anlaşılmakta ise de;

1- 5253 sayılı Kanun'un 17. maddesinde yer alan "Derneklerin iş ve işlemlerinde, bu Kanun ve 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu ile bunlara dayanılarak çıkarılan yönetmeliklerin hükümlerine aykırılık tespit edilmesi halinde, konusu suç teşkil etmeyen hata ve noksanlıkların mülkî idare amirinin yazılı istemi üzerine, ilgili dernek tarafından otuz gün içerisinde giderilmesi zorunludur." şeklindeki düzenleme uyarınca, eksiklikler bakımından ilgili derneğe hata ve noksanlıkların giderilmesi için belirtilen süre verilmesine rağmen hata ve eksikliğin giderilmemesi halinde idari yaptırım kararı verilebileceği, inceleme konusu dosyada kabahate konu eksiklik ile ilgili mülkî idare amirinin bu şekilde bir bildiriminin olmadığı,

2- 5253 sayılı Kanun'un 32/d maddesinde"Derneğe ait tutulması gereken defter veya kayıtları tutmayan veya tasdiksiz defter tutan dernek yöneticileri üç aydan bir yıla kadar hapis veya adlî para cezası ile cezalandırılır. Bu defter ve kayıtların usulüne uygun tutulmaması halinde dernek yöneticilerine ve defterleri tutmakla sorumlu kişilere beşyüz Türk Lirası idarî para cezası verilir. Adına yetki belgesi düzenlenmediği halde gelir toplayanlar ile bilerek bu şekilde gelir toplanmasına izin veren yönetim kurulu üyelerine bin Türk Lirası idarî para cezası verilir" ve Dernekler Yönetmeliğinin 45. maddesinde yer alan "Alındı belgeleri, sabit boyalı sert veya sivri uçlu tükenmez kalemle okunaklı bir biçimde silintisiz ve kazıntısız olarak doldurulur. " şeklinde yer alan düzenlemelere nazaran, gerçek kişilerin T.C. kimlik numaralarının, tüzel kişilerin de vergi numaralarının alındı belgesinde yer almasının zorunlu olduğuna dair bir hüküm bulunmadığı gibi yer almamasının da yaptırıma bağlanmadığı; alındı belgesinde doldurulması gereken kısımlara dair açık bir düzenlemeye yer verilmediği, sadece alındı belgesinin şeklen nasıl doldurulacağına ilişkin yönteme dair açıklamaya yer verildiği, ayrıca bağışçı olan ve dernek kayıtlarında kişisel bilgileri sınırlı bir şekilde bulunan şahıslara ilişkin özel bilgi mahiyetindeki T.C. kimlik ve vergi numaralarına ulaşılmasının hayatın olağan akışına da uygun olmadığı, gözetilmeden başvurunun kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiş ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozmaya atfen ihbar olunmuş bulunmakla Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

1- 5253 sayılı Kanun'un “Gelir ve giderlerde usul ile dernek defterleri” başlıklı 11. maddesinin ilgili kısımları şöyledir; “Dernek gelirleri alındı belgesi ile toplanır ve giderler harcama belgesi ile yapılır... Alındı belgelerinin şekli, bastırılması, onaylanması ve kullanılması ile dernek gelirlerinin toplanmasında kullanılacak yetki belgesine ilişkin hususlar yönetmelikte düzenlenir”,

2- 5253 sayılı Kanun'un 32/d maddesinde yeralan; “… Bu defter ve kayıtların usulüne uygun tutulmaması halinde dernek yöneticilerine ve defterleri tutmakla sorumlu kişilere beşyüz Türk Lirası idarî para cezası verilir…”,

3- Dernekler Yönetmeliğinin “alındı belgelerinin kullanımına” ilişkin 45. maddesi ise; “Alındı belgeleri, sabit boyalı sert veya sivri uçlu tükenmez kalemle okunaklı bir biçimde silintisiz ve kazıntısız olarak doldurulur… (Ek fıkra:RG-9/7/2020-31180) Bu Yönetmelikte öngörülen alındı ve harcama belgeleri; Yönetmelik ekindeki örneklerinde gösterilen belgelerdeki tüm bilgilerin eksiksiz doldurulması ve ilgili kişilerce imzalanması suretiyle düzenlenir” şeklindedir.

3- Dernekler Yönetmeliğinin “alındı belgelerinin kullanımına” ilişkin 45. maddesi ise; “Alındı belgeleri, sabit boyalı sert veya sivri uçlu tükenmez kalemle okunaklı bir biçimde silintisiz ve kazıntısız olarak doldurulur… (Ek fıkra:RG-9/7/2020-31180) Bu Yönetmelikte öngörülen alındı ve harcama belgeleri; Yönetmelik ekindeki örneklerinde gösterilen belgelerdeki tüm bilgilerin eksiksiz doldurulması ve ilgili kişilerce imzalanması suretiyle düzenlenir” şeklindedir.

5253 sayılı Dernekler Kanunu'nun 11. maddesinde “…Alındı belgelerinin şekli, bastırılması, onaylanması ve kullanılması ile dernek gelirlerinin toplanmasında kullanılacak yetki belgesine ilişkin hususlar yönetmelikte düzenlenir” ve Dernekler Yönetmeliğinin 45. maddesinde yeralan “… (EkFıkra:RG 9/7/2020-31180) Bu Yönetmelikte öngörülen alındı ve harcama belgeleri; yönetmelik ekindeki örneklerinde gösterilen belgelerdeki tüm bilgilerin eksiksiz doldurulması ve ilgili kişilerce imzalanması suretiyle düzenlenir.” şeklindeki düzenlemeler ile Dernekler Yönetmeliğinin ekinde yer alan örnek belge (EK-17)’de “Dernek gelirleri alındı belgesinde T.C. kimlik numarası, adı-soyadı, cep tel/e-posta adresine ilişkin verilerin” eksiksiz doldurulmasının zorunlu kılınması hususları birlikte değerlendirildiğinde dernek gelirleri alındı belgelerinde bulunan tüm bölümlerin dernek yetkilileri tarafından eksiksiz doldurulması gerektiği anlaşılmakta ise de;

T.C. Anayasası'nın "Özel hayatın gizliliği" başlıklı 20. maddesinde yeralan“...(Ek fıkra: 7/5/2010-5982/2 md.) Herkes, kendisiyle ilgili kişisel verilerin korunmasını isteme hakkına sahiptir. Bu hak; kişinin kendisiyle ilgili kişisel veriler hakkında bilgilendirilme, bu verilere erişme, bunların düzeltilmesini veya silinmesini talep etme ve amaçları doğrultusunda kullanılıp kullanılmadığını öğrenmeyi de kapsar. Kişisel veriler, ancak kanunda öngörülen hallerde veya kişinin açık rızasıyla işlenebilir. Kişisel verilerin korunmasına ilişkin esas ve usuller kanunla düzenlenir." hükmü uyarınca yasa koyucu tarafından çıkarılan 6698 sayılı Kişisel Verilerin Korunması Kanunu'nun 3. maddesinde "... Kişisel veri: Kimliği belirli veya belirlenebilir gerçek kişiye ilişkin her türlü bilgi...” şeklinde tanımlanmıştır. 6698 sayılı Kişisel Verilerin Korunması Kanunu’na göre, gerçek kişilerin T.C. kimlik numaralarının kişisel veri olduğu, kişisel verilerin ise ilgilinin açık rızası alınmadan işlenmesinin yasaklandığı görülmektedir.

Bu kapsamda, 5253 sayılı Dernekler Kanunu’nun 11. maddesinde, dernek gelirlerinin toplanmasında kullanılacak alındı belgesine bağışçıya ait kişisel verilerin eklenmesinin öngörülmediği, Kanun’un bildirime tabi tutmadığı kişilerin yönetmelik değişikliği ile açık rıza alınmadan TC. kimlik numarasını bildirime tabi tutulamayacağı yönüyle Kanun Yararına Bozma talebinde bulunup bulunmayacağı hususunda dosyanın Adalet Bakanlığı'na gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’na TEVDİİNE, 12.10.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8951, Karar No: 2025/4529, Tarih: 14.05.2025

**12. Ceza Dairesi         2021/8951 E.  ,  2025/4529 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI :2019/2218 E., 2020/117 K.

SUÇ :Taksirle öldürme

HÜKÜM :İstinaf başvurusunun kabulü ile; 5271 sayılı Kanunun 280/1. maddesi uyarınca kararın kaldırılması sonucu verilen mahkumiyet

TEMYİZ EDENLER :Sanıklar müdafileri

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ :Bozma

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; sanıklar müdafileri tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince sanık ... hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 85/1. maddesi uyarınca 4 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, sanık ...'nın taksirle öldürme suçundan TCK'nın 85/1, 62, 50/1-a, 52/2-4. maddeleri uyarınca 24.300,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince sanıklar müdafilerinin ve katılan vekilinin istinaf başvuruları üzerine Bölge Adliye Mahkemesince duruşmalı yapılan inceleme neticesinde aynı Kanun’un 280/2. maddesi uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile sanık ... hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 85/1,62/1, 53/6 ve 63/1. maddeleri uyarınca 4 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, sürücü belgesinin 2 yıl süre ile geri alınmasına ve mahsuba karar verilmiş, sanık ... hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 85/1, 62/1. maddeleri uyarınca 4 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca bozma kararı verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ... müdafinin temyiz sebepleri; adli tıp raporunun eksik ve hatalı olduğuna, sanığın kusursuz olduğuna, sanığa kusur atfedilmesinin haksız ve hukuka aykırı olduğuna, diğer sanığın birinci dereceden kusurlu olduğuna, şoför olan müvekkilinin, hostes olan diğer sanık aracın arka tarafına gittiği için çocuğun da arka tarafta olduğunu düşündüğü için aracı öne doğru almak istediğine, diğer sanığın müvekkilini yanılttığına, sanığın kusursuz olduğuna, cezanın üst sınırdan verilmesine, sanığın beraatine karar verilmesi gerektiğine, aksi kanaatte olunması halinde ise cezanın alt sınırdan verilerek paraya çevrilmesi isteğine ilişkindir.

Sanık ... müdafinin temyiz sebepleri; olaya sebebiyet veren kişinin araç sürücüsü olduğuna, adli tıp raporunun eksik ve hatalı olduğuna, ölenin kusurunun hiç değerlendirilmediğine, sanığın kusuru olmadığına, ceza miktarına, sanığın beraatine karar verilmesi gerektiğine, aksi kanaatte olunması halinde ise cezanın alt sınırdan verilerek paraya çevrilmesi isteğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. İlk Derece Mahkemesince, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede; Mağdur küçük ...'ın olay tarihinde okuldan çıkarak sürücülüğünü sanık ...’ın yaptığı servis minibüsüne bindiği, sanık ...’nın serviste hostes olarak görev yaptığı, servisin öğrencileri sırasıyla evlerine bıraktığı, aracın mağdur küçüğün evinin önünde 3,3 metre genişlikte iki yönlü parke kaplı yolda durduğu, küçüğün servisten indiği, sanık ...’nin de arkasından indiği, mağdurun aracın önüne doğru sanık ...’nin ise aracın arkasına doğru gittiği, sanık ...’ın bu esnada aracı hareket ettirdiği, mağdurun aracın sağ ön tekerleğinin altında kalarak öldüğü, kaza tespit tutanağına göre sanık ...’ın aracın kapısını kapatmadan hareket etmesi nedeniyle kusurlu olduğu, mağdurun ise kusurunun bulunmadığı, soruşturma aşamasında alınan trafik bilirkişi raporuna göre sanık ...’ın indirme ve bindirme kurallarına uymaması nedeniyle asli kusurlu olduğu, sanık ...’nin öğrencilerin araca iniş ve binişlerinde yardımcı olmak kuralını ihlal etmesi nedeniyle tali kusurlu olduğu, ... Trafik İhtisas Dairesi raporuna göre sanık ...’ın sevk ve idaresindeki okul servisi minibüsü ile olay mahallinde durup mağdur ve okul servisi hostesi araçtan indikten sonra harekete geçmeden evvel hareket alanını yeterli ve gerekli şekilde kontrol etmesi, minibüsten inen mağdur ve hostesi kontrol etmesi gerekirken bu hususa riayet etmeyip kontrolsüzce harekete geçtiği esnada aracın önüne doğru hareketlenen mağduru fark etmeyerek yayanın üzerinden geçmesi sonucu meydana gelen kazanın oluşumunda dikkat ve özen yükümlüklerine aykırı hareketleri nedeniyle asli kusurlu olduğu, sanık ...’nın öğrencilerin araçtan iniş ve binişlerinden, güvenli şekilde evlerine tesliminde sürücüye yardımcı olmakta sorumlu olduğu, yanında bulunan çocukların inme-binme ile bırakılması gereken noktaya bırakılması sıralarında güvenliğinden sorumlu olduğu mağdura karşı gereken özeni göstermediği, mağdur ile minibüsten beraber indiği, mağdurun minibüsün önüne doğru hareketlendiği, hostes ise minibüsün arkasına doğru geldiği, yolun karşısına geçmek üzere aracın önüne yönelen mağdurun güvenli şekilde karşıya geçmesini sağlamadığı, bu haliyle kazanın meydana gelmesine zemin hazırladığı anlaşılmakla, dikkat ve özen yükümlüklerine aykırı hareketleri nedeniyle asli kusurlu olduğu belirtilmiş olup mahkemenin kanaati de Adli Tıp Raporu doğrultusunda olup sanık ...’nin mağduru araçtan indirerek ona nezaret etmesi gerekirken bu görevini ihmal ederek mağdur ile ayrı istikametlere giderek kazanın oluşumuna sebebiyet verdiği, yolun dar olmasından dolayı sanığın minibüsün arkasına doğru yöneldiği anlaşılmış ise de bu durumun sanığın kusurunu azaltmayacağı, sanığın çocuktan önce araçtan inerek ona nezaret etmesi, elini tutması, gerekirse kucağına alması gerektiği, sanık ..

...’nin mağduru araçtan indirerek ona nezaret etmesi gerekirken bu görevini ihmal ederek mağdur ile ayrı istikametlere giderek kazanın oluşumuna sebebiyet verdiği, yolun dar olmasından dolayı sanığın minibüsün arkasına doğru yöneldiği anlaşılmış ise de bu durumun sanığın kusurunu azaltmayacağı, sanığın çocuktan önce araçtan inerek ona nezaret etmesi, elini tutması, gerekirse kucağına alması gerektiği, sanık ...’ın da mağdurun hangi yöne gittiğini kontrol etmeden aracı hareket ettirdiği bu nedenle her iki sanığın asli kusurlu olduğu değerlendirilmiş, bu nedenle TCK'nın 85/1. maddesi uyarınca ceza tayininde alt sınırdan uzaklaşılmış, sanık ...’ın tekerrüre esas olmayan sabıkasının bulunması, hakkında daha önceden 3 kez hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilmiş olması, kazadan sonra ölenin ailesini ziyaret etmemesi nedeniyle takdiri indirim yapılmamış, cezası paraya çevrilmemiş, sanık ...’nin ise sabıkasız oluşu nazara alınarak takdiri indirim yapılmış, cezası paraya çevrilmiştir.

2. Bölge Adliye Mahkemesince; ilk derece mahkemesince suçun sübutuna ilişkin kabulde ve asgari hadden uzaklaşılarak ceza tayini uygulamasında yasaya aykırılık bulunmamakla birlikte, sanıklar hakkında, adalet, hakkaniyet ve nasafet kurallarına uygun makul bir cezaya hükmetmek gerekirken, asgari hadden yeterince uzaklaşılmaksızın temel cezanın 4 yıl olarak belirlenmesi usul ve yasaya aykırı bulunmuş, duruşma açılarak sanıklar hakkında yeniden hüküm kurulması yoluna gidilmiştir.

IV. GEREKÇE ve KARAR

Sanıkların asli kusurlu olarak mağdur küçüğün ölümüne neden oldukları olayda, Bölge Adliye Mahkemesince tayin edilen temel ceza miktarında isabetsizlik bulunmadığından, tebliğnamede bu hususta bozma öneren görüşe iştirak edilmemiştir.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla, Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin kararında sanıklar müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı CMK'nın 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden CMK'nın 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca Kocaeli 4.Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

14.05.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12604, Karar No: 2021/13153, Tarih: 29.06.2021

**2. Ceza Dairesi         2021/12604 E.  ,  2021/13153 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

30/05/2012 tarihinde suça sürüklenen çocuk hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın 23/07/2012 tarihinde kesinleştiği, denetim süresi içinde 06/11/2012 tarihinde kasten yeni bir suç işlemesi nedeniyle suça sürüklenen çocuğun yargılanarak mahkumiyetine karar verildiği ve mahkumiyet kararının kesinleştiği belirlenerek yapılan incelemede;

Suça sürüklenen çocuğun eylemine uyan TCK'nın 142/1-b, 116/2, 119/1-c, 31/3. maddesinde belirtilen hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçları için öngörülen cezanın üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e, 66/2, 67/3-4. maddelerinde belirtilen 7 yıl 12 aylık dava zamanaşımı süresinin, suçun işlendiği 16.04.2011 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davalarının, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE, 29/06/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/12493, Karar No: 2011/1819, Tarih: 15.02.2011

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2010/12493 E.  ,  2011/1819 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dava açılırken davacı taraftan başlangıçta alınması gereken başvuru harcı ve peşin harcın alınmadığı belirlenmiştir. Bu nedenle davacı idareden alınması gereken başvurma harcı ve peşin harcın alınarak, alındığına ilişkin belgenin dosyaya konulmasından,

2-Dava konusu taşınmaz üzerinde bulunan meyve ağaçlarının (ağaç başına değil) dekar başına verim miktarı ile tüm üretim giderlerini ayrıntılı biçimde gösterir veri cetveli İlçe Tarım Müdürlüğünden getirtildikten

Sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 15.02.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/22992, Karar No: 2016/8533, Tarih: 17.05.2016

**22. Ceza Dairesi         2015/22992 E.  ,  2016/8533 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Karşılıksız yararlanma, mühür bozma

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, kararların nitelik ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

6352 sayılı Yasanın 2. maddesinin 2. fıkrası uyarınca Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının iade kararı sadece elektrik enerjisi hırsızlığı suçundan kurulan hükümle ilgili olup daha önce mühür bozma suçundan kurulan hüküm ile bu hükme karşı yapılan temyiz başvuruları geçerli olduğundan, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının iade kararından sonra mühür bozma suçundan kurulan hüküm hukuken geçersiz olup katılan vekilinin mühür bozma suçundan 26.04.2011 tarihinde, karşılıksız yararlanma suçundan 24.09.2012 tarihinde verilen karara yönelik temyizi üzerine yapılan incelemede;

11.10.2008 tarihli kaçak elektrik tespit tutanağında, "Sayacın gerilim çengelinin düşük olduğunun" belirtilmesi ve yapılan keşif sonucu alınan bilirkişi raporunda, bu tespitin suçüstü hali olduğunun bildirilmesi karşısında; tutanak tanıkları dinlenerek, tutanak tarihinde, suça konu yerdeki elektrikli aletler çalıştırıldığında sayacın tüketim kaydedip kaydetmediğinin belirlenip belirlenmediğinin sorulması ile dosya içerisinde bulunan tüketim föylerine göre 25.09.2008-11.10.2008 tarihleri arasındaki aşırı düşüş nedeni sanıktan sorulup, sanığın yurt dışında olduğunu bildirdiği tarihler arasında işyerinin çalışıp çalışmadığı da araştırılarak, bu tarihler arasında çalıştıran kişinin belirlenmesi halinde tanık olarak dinlenip tüketimdeki düşüş nedeni belirlenerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 17.05.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.