muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/3172, Karar No: 2023/7742, Tarih: 23.11.2023

B. Suça Sürüklenen Çocuk ve Müdafiinin Temyiz İstekleri

Davanın zamanaşımına uğradığına, suça sürüklenen çocuğun evinde ve bilgisayarda yapılan aramalarda çıplak görüntülerin bulunmadığına, raporlar ile mağdurenin beyanları arasında çelişki bulunduğuna, mağdurenin kızlık zarının yırtık olmadığının açıklandığına, mağdurenin soyut beyanları dışında delil bulunmadığına, zincirleme suç hükümlerinin uygulanmaması gerektiğine, fuhuşa teşvikin bulunmadığı için kararın bozulması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Mahkemece "...14.07.1995 doğumlu olup suç tarihinde 15 yaşını ikmal etmemiş mağdure ... ... ile internet vasıtası ile tanışan ve hakkında Üsküdar Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin 06.06.2012 tarih 2011/188 esas 2012/160 karar sayılı ilamı ile mağdureye karşı çocuğun cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçularından mahkumiyetine karar verilen suçu sürüklenen çocuk ...'ın mağdureyi fuhuş amaçlı olarak çeşitli erkeklerle tanıştırdığı, bu bağlamda olay tarihlerinde Kadıköy ... Caddesinde cep telefonu bayiliği yapan sanık ...'ı işyerine götürdüğü ve onunla da tanıştırdığı, mağdureye sanık ... ile cinsel ilişkide bulunması halinde onun kendilerine cep telefonu vereceğini vaad ettiği ve 2010 yılı Mart ayında mağdureyi sanık ...'ın ... caddesindeki işyerine geldiği orada işyerinin arka kısmına geçtikleri ve anal yoldan sanığın mağdureye cinsel saldırıda bulunduğu akabinde de mağdureye bir adet cep telefonu verdiği, ayrıca suça sürüklenen çocuk ...'ın mağdureyi 2010 yılı başlarında veya öncesinde Kadıköy sahilinde terk edilmiş bir okula götürdüğü orada bekçi ... adındaki birisi ile cinsel ilişkide bulunmasını sağladığı bilahare yine ... caddesi civarında bir cafede tanıştırdığı 20 yaşlarında bir başkası ile mağdurenin ilişki kurmasını sağlayarak 20 TL para aldığı...'' şeklindeki gerekçeyle hüküm kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

Sanık ile suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hükümlerde, olayın intikal şekli ve zamanı, sanık ve suça sürüklenen çocuk ile mağdurenin kullandığı GSM hatlarına ait HTS kayıtlarının incelenmesi suretiyle düzenlenen uzman bilirkişi raporunun mağdure anlatımlarını doğrulamaması, tanık beyanı, savunma ile tüm dosya içeriği nazara alındığında, sanık ile suça sürüklenen çocuğun üzerilerine atılı suçları işlediklerine dair cezalandırılmalarına yeter, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilerek beraatleri yerine yazılı şekilde mahkumiyetlerine karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuş, açıklanan nedenlerle Tebliğnamede onama isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul Anadolu 8. Ağır Ceza Mahkemesinin, 21.11.2022 tarihli ve 2021/641 Esas, 2022/754 Karar sayılı kararına yönelik suça sürüklenen çocuk ve müdafii ile sanık müdafiinin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükümlerin, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul Anadolu 8. Ağır Ceza Mahkemesinin, 21.11.2022 tarihli ve 2021/641 Esas, 2022/754 Karar sayılı kararına yönelik suça sürüklenen çocuk ve müdafii ile sanık müdafiinin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükümlerin, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

23.11.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4671, Karar No: 2010/10157, Tarih: 28.09.2010

**11. Ceza Dairesi         2010/4671 E.  ,  2010/10157 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : 213 S VUK'nun 359/a-2,765 S TCY'nın 59. mad. Uyarınca 39.825 YTL apc

Vergi suçu raporu ve defterdarlık mütalaasına göre sanık hakkında sahte fatura düzenlemek suçundan dava açılması mümkün görülmüştür.

Sanık hakkındaki Vergi Suçu Raporu ve Defterdarlık Mütalaasının “213 sayılı V.U.K.nun 359/b-1.maddesi kapsamında “2006 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçuna ilişkin olmasına rağmen, iddianamede suçun “ yasal defter ve belgeleri gizlemek” şeklinde nitelenip, bu suçtan dava açıldığının anlaşılmasına göre, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 225. maddesi uyarınca hükmün konusunun iddianamede gösterilen fiil olduğu da dikkate alınarak ve " yasal defter ve belgeleri gizlemek " suçundan mütalaa alınıp sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken yargılamaya devam olunarak yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı yasanın 8/1 maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK. nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 28.09.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2195, Karar No: 2020/284, Tarih: 13.01.2020

**11. Hukuk Dairesi         2019/2195 E.  ,  2020/284 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Ankara 1. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 31/10/2017 tarih ve 2015/419 E- 2017/329 K. sayılı kararın davalılar vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesince verilen 21/02/2019 tarih ve 2018/775 E- 2019/171 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin tanınmış "BİFA" markasının sahibi olduğunu, davalı yanca yapılan 2013/86587 sayılı 30. sınıftaki “romega la duelo almond” marka tescil başvurusunun, müvekkiline ait "DÜELLO" markası ile benzerlik oluşturduğunu, müvekkilince başvuruya yapılan itirazın TPMK YİDK.'nın 2015-M-4660 sayılı kararıyla nihai olarak reddedildiğini, oysa YİDK kararında “romega” ibaresinin marka algısı yaratacak nitelikte olduğu ve davacı markasından ayrılabileceği ve iltibas oluşturmayacağı yönündeki kararın hatalı bulunduğunu, dava konusu markanın esas unsurunun “la duelo” ibaresi olduğunu ileri sürerek, davalı TPMK YİDK'nın anılan kararının şekerlemeler, çikolatalar, bisküviler, krakerler, gofretler, sakızlar, hububat (tahıl) ve mamulleri emtiaları yönünden iptalini, tescil edilmiş olması halinde diğer davalı markasının söz konusu ürünler yönünden hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekilleri davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, dava konusu 2013/86587 sayılı “romega la duelo almond” marka başvurusu ile davacı yanın önceki tarihli “düello” markası arasında, çekişmeli “şekerlemeler, çikolatalar, bisküviler, krakerler, gofretler, sakızlar, hububat (tahıl) ve mamulleri” açısından 556 sayılı KHK’nın 8/1-b maddesi uyarınca benzerlik ve iltibas ihtimalinin bulunduğu gerekçesiyle davanın kabulüne, davalı TPMK YİDK'nın 09/09/2015 tarih 2015-M-4660 sayılı kararının, şekerlemeler çikolatalar bisküviler, krakerler, gofretler, sakızlar hububat (tahıl) mamülleri yönünden iptaline, davalı adına tescilli 2013/86587 sayılı "romega la duelo almond" ibareli markanın, tescilli olduğu 30. sınıfta şekerlemeler çikolatalar bisküviler, krakerler, gofretler, sakızlar hububat (tahıl) mamülleri yönünden hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine karar verilmiştir.

Karar davalılar vekilleri tarafından istinaf edilmiştir.

Ankara Bölge Adliye Mahkemesince, mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davalılar vekillerinin istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

Karar davalılar vekilleri tarafından istinaf edilmiştir.

Ankara Bölge Adliye Mahkemesince, mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davalılar vekillerinin istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı davalılar vekilleri temyiz etmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davalılar vekillerinin temyiz istemlerinin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 10,00 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalılardan ayrı ayrı alınmasına, 13/01/2020 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/6785, Karar No: 2022/8441, Tarih: 02.11.2022

**3. Hukuk Dairesi         2022/6785 E.  ,  2022/8441 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki kurum işleminin iptali davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabul kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, İbni Sina Eczanesinin sahibi ve mesul müdürü olduğunu, ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... isimli 7 hastaya ilişkin 10 adet reçetenin arkasındaki imzaların hasta ya da yakınına ait olmadığı ve bir kısım hastanın ilaçları almadığı gerekçesi ile 2009 yılı protokolünün 6.3.3 maddesi hükmü gereği hakkında ilaç bedeli toplamı 7.769,29-TL'nin 5 katı olan 38.846,45-TL cezai şart uygulandığını ve yazılı olarak uyarıldığını, ayrıca 2009 yılı protokolünün 6.3.10 maddesi hükmü gereği hakkında ilaç bedeli toplamı 9.215,19-TL'nin 5 katı olan 46.075,95-TL cezai şart uygulandığını ve yazılı olarak uyarıldığını, 2009 yılı protokolünün 4.3.6 maddesi hükmü gereği 10.513,64-TL reçete bedeli toplamının ödeme tarihinden itibaren hesaplanacak yasal faizi ile birlikte kurum alacaklarından mahsup edilmesine karar verildiğini beyanla, haksız cezai şart ve reçete bedeli kesintisi işleminin iptaline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, yapılan işlemlerin yasal mevzuata ve sözleşme hükümlerine uygun olduğunu savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Davalı, yapılan işlemlerin yasal mevzuata ve sözleşme hükümlerine uygun olduğunu savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece 09/04/2021 tarihinde, davanın kısmen kabulüne, idarenin işleminin 1. maddesinde belirtilen protokolün 6.3.3 maddesi gereğince 38.846,45-TL cezai şart uygulanması ve yazılı olarak uyarılmasına ilişkin kısmının iptaline, idarenin işleminin 2. maddesinde belirtilen protokolün 6.3.10 maddesi gereğince 46.075,95-TL cezai şart uygulanması ve yazılı olarak uyarılmasına ilişkin kısmının cezai şartın 19.772,30-TL'lik kısmı bakımından kısmen iptaline, idarenin işleminin 3. maddesinde belirtilen protokolün 4.3.6 maddesi gereğince 10.513,64-TL ilaç ve reçete bedelinin alacaktan mahsup edilmesine ilişkin kısmının mahsup edilecek bedelin 5.252,91-TL'lik kısmı bakımından kısmen iptaline, davacının 5.252,91-TL ilaç ve reçete bedeli ile 38.846,45-TL ve 19.772,30-TL tutarlı cezai şart bedelinden dolayı davalıya toplamda 63.871,66-TL borçlu olmadığının (31.564,38-TL borçlu olduğunun) tespitine, fazlaya ilişkin talebin reddine, muarazanın bu şekilde giderilmesine dair verilen kararın taraflarca temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 12/10/2021 tarihli 2021/5125 Esas ve 2021/9937 Karar sayılı ilamıyla "1-) Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre, taraf vekillerinin aşağıdaki bentlerin dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir. 2-) .... Somut olayda; davalı kurum işlemi ile 2009 yılı protokolünün (6.3.3.) ve (6.3.10.) maddeleri dayanak gösterilerek, reçete bedeli toplamı olan 16.984,48-TL’nin 5 katı tutarında toplam 84.922,40 TL cezai şartın davacı hakkında uygulanacağının, kurum zararı olarak da 10.513,64-TL’nin davacıdan tahsil edileceğinin bildirildiği, eczacının uyarıldığı görülmüştür. Mahkemece, teftiş sırasında dinlenen kurum sigortalısı ... isimli hasta tanık sıfatıyla dinlenilmediği gibi alınan bilirkişi raporunda da 2016 yılı protokol hükümleri değerlendirilmeksizin 2012 yılı protokol hükümlerine göre değerlendirmenin yapıldığı anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca, mahkemece; hakimin davayı aydınlatma ödevi kapsamında, teftiş sırasında dinlenen tüm hastaların tanık sıfatıyla ilgili protokol maddeleri kapsamında beyanı alınarak, reçete arkasındaki imzanın kendilerine ya da yakınlarına ait olup olmadığının, reçeteye konu ilaçları alıp almadıklarının sorulması, 1 Nisan 2016 yürürlük tarihli ilgili protokol hükümlerinin yeniden değerlendirilmesi suretiyle, Yargıtay ve taraf denetimine elverişli yeniden rapor alınarak, hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir." gerekçesiyle bozulmuştur.

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama neticesinde, davanın kısmen kabulüne, idarenin işleminin 1. maddesinde belirtilen protokolün 6.3.3 maddesi gereğince 38.846,45-TL cezai şart uygulanması ve yazılı olarak uyarılmasına ilişkin kısmının iptaline, idarenin işleminin 2. maddesinde belirtilen protokolün 6.3.10 maddesi gereğince 46.075,95-TL cezai şart uygulanması ve yazılı olarak uyarılmasına ilişkin kısmının cezai şartın 37.280,87-TL'lik kısmı bakımından kısmen iptaline, idarenin işleminin 3. maddesinde belirtilen protokolün 4.3.6 maddesi gereğince 10.513,64-TL ilaç ve reçete bedelinin alacaktan mahsup edilmesine ilişkin kısmının mahsup edilecek bedelin 6.116,10-TL'lik kısmı bakımından kısmen iptaline, davacının 6.116,10-TL ilaç ve reçete bedeli ile 38.846,45-TL ve 37.280,87-TL tutarlı cezai şart bedelinden dolayı davalıya toplamda 82.243,42-TL borçlu olmadığının, (13.192,62-TL borçlu olduğunun) tespitine, fazlaya ilişkin talebin reddine, muarazanın bu şekilde giderilmesine karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

1-) Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, tarafların temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-) Harç konusu kamu düzenine ilişkin olup yargı mercilerince res'en dikkate alınır ve yargı harcından muafiyet 492 sayılı Harçlar Kanunu ile kurum veya kuruluşlarla ilgili yasal mevzuata göre belirlenir. 492 sayılı Harçlar Kanunu 13. maddesinde harçtan muafiyet kapsamında olan işlemler sayılırken (j) bendinde Genel Bütçeye dahil idarelerin bu Kanunun (1) ve (3) sayılı tarifelerine giren bütün işlemlerinin harçtan muaf olduğu sayılmış olup, belirtilen Harçlar Kanunu (1) sayılı tarifede yargı harçları düzenlenmiştir.

Yukarıda açıklandığı üzere davalı kurum açık yasa hükmü gereği yargı harçlarından muaf olup, Mahkemece açıklanan bu düzenlemeye aykırı olarak, harcın davalıdan tahsiline karar verilmiş olması ve davacı tarafça yatırılan ve yargılama giderleri içinde yer alan harçların da yargılama gideri olarak davalıdan tahsiline karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir. Ne var ki, bu yanlışlıkların düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün, HUMK'nın 438/7 maddesi gereğince düzeltilerek onanmasına karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle tarafların temyiz itirazlarının reddine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle kararın hüküm fıkrasının 2. ve 4a bentlerinin hükümden çıkartılarak yerlerine sırasıyla, “2-Davalı harçtan muaf olduğundan davalıdan harç alınmasına yer olmadığına, davacı tarafından yatırılan 24,30-TL peşin harcın karar kesinleştiğinde ve talep halinde davacıya iadesine,”, "4a-Davacı tarafça yapılan posta, tebligat, bilirkişi ve keşif giderinden ibaret toplam 1.837,75-TL yargılama giderinin, kabul oranına göre 1.583,70-TL'sinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, kalan giderin davacı üzerinde bırakılmasına," bentlerinin yazılmasına, hükmün düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nın 440. maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 02/11/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2509, Karar No: 2012/50, Tarih: 09.01.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/2509 E.  ,  2012/50 K.**

**"İçtihat Metni"**

Zorla kaçırıp alıkoyma ve ırza geçme suçlarından sanıklar ... ve ...'ın yapılan yargılamaları sonunda; sanıkların zorla kaçırıp alıkoyma eylemlerinin ... olmayan kimseyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma suçunu oluşturduğunun kabulü ile beraatlerine, sanık ...'ın ... olmayan mağdure ile rızası ile cinsi münasebette bulunma suçundan mahkûmiyetine dair Ödemiş Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 24.03.2006 gün ve 2003/247 Esas, 2004/96 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi katılanlar vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Oluşa uygun kabule göre, sanıkların ... olmayan kimseyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma eylemlerinin 765 sayılı TCK.nın 430/2. maddesinde öngörülen cezanın üst sınırına nazaran aynı Kanunun 102/4. maddesine göre 5 yıllık asli zamanaşımına tâbi olduğu, ilk mahkûmiyet hükmünün verildiği 12.05.2004 tarihi ile inceleme günü arasında bu sürelerin gerçekleştiği; sanık ...'ın ... olmayan mağdure ile rızası ile cinsi münasebette bulunma eyleminin 765 sayılı TCK.nın 416/son maddesinde öngörülen cezanın üst sınırı itibarıyla aynı Kanunun 102/4 ve 104/2. maddelerinde belirlenen 7 yıl 6 aylık asli ve ilave zamanaşımına tâbi olduğu, suç tarihi olan 18.07.2003 ile inceleme tarihi arasında bu sürenin gerçekleştiği anlaşıldığından, sanıklar hakkındaki hükümlerin 5237 sayılı TCK.nın 7/2. maddesi ile 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, aynı Kanunun 322/1 ve 5271 sayılı CMK.nın 223/8. maddeleri uyarınca kamu davalarının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 09.01.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5094, Karar No: 2018/13443, Tarih: 21.06.2018

**9. Hukuk Dairesi         2018/5094 E.  ,  2018/13443 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ (İŞ)

DAVA TÜRÜ : ALACAK

DAVA : Davacı kıdem tazminatı ile yıllık izin ve fazla çalışma ücreti alacağının tahsilini istemiştir.

Yerel mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Yerel mahkeme kararının davalılar tarafından temyizi üzerine, Dairemizin 27/01/2015 Gün, 2014/37165 Esas, 2015/2353 sayılı kararıyla kararın bozulmasına karar verilmiştir.

Yerel mahkemece bozma kararına direnilmesi ve bu kararın davalı vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 18/04/2018 Gün, 2016/9-930 Esas, 2018/797 sayılı kararıyla, ilk kararın Özel Dairece bozulmasından sonra davacı vekilinin 06.05.2015 tarihli dilekçesine eklediği parmak izi sistemine dayalı giriş çıkış kayıtları ile bu kayıtların önceki raporla paralellik gösterip göstermediği hususunda alınan 14.05.2015 havale tarihli bilirkişi ek raporuna dayalı olarak ve toplanan bu delillere gerekçede aynen yer verilmek suretiyle direnme adı altında yeni bir karar verildiği mahkemenin direnme olarak adlandırdığı bu karar gerçekte direnme olmayıp bozma konusu ile ilgili bozma sonrası ortaya çıkan yeni delil ve olgulara dayalı olarak oluşturulan yeni hüküm niteliğinde olduğu yeni hükme yönelik temyiz itirazlarının inceleme merciinin Özel Daire olduğu gerekçesiyle temyiz incelemesi yapılmak üzere dosya Dairemize gönderilmiştir.Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesinin işverence haksız feshedildiğini ileri sürerek, kıdem tazminatı ile yıllık izin ücreti ve fazla çalışma alacaklarını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalılar, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemenin önceki kararının davalılar tarafından temyizi üzerine, Dairemizce ispatlanmayan fazla çalışma ücreti alacağının reddine karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle bozulmuş, mahkemece bozma sonrası yapılan yargılama sonucunda toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak parmak izi sisteminin 2011-2013 yılları arasında olduğu da nazara alınarak ve dava konusu edilen dönemin tamamının parmak izleri ile tespitinin parmak izi sisteminin devreye girme tarihi itibariyle de mümkün olmadığı, söz konusu parmak izi ile hazırlanan çizelgelerin parmak iziyle tespit edilmeyen dönem açısından da emsal ve karine teşkil edeceği kanaatine varıldığı tanık beyanlarının da fazla çalışmayı desteklediği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalılar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.