muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/13905, Karar No: 2019/19132, Tarih: 10.12.2019

2-Kolluk görevlilerince 01/02/2015 tarihinde düzenlenen tutanak içeriğine göre sanık ...'in soruşturma aşamasında, suça konu içkileri boş bir araziye sakladıkları söyleyerek yerini göstermesi üzerine içkilerin gösterdiği yerde bulunarak katılana teslim edildiğinin anlaşılması karşısında, suça sürüklenen çocuk hakkında TCK'nın 168/1. maddesinde düzenlenen etkin pişmanlık hükmünün uygulanma koşullarının oluştuğunun gözetilmemesi,

3- 5237 sayılı TCK'nın 50/3. maddesinde daha önce hapis cezası ile mahkum olmayan 18 yaşını doldurmamış çocukların mahkum edildiği bir yıl veya daha az süreli hapis cezalarının aynı maddenin birinci fıkrasında yazılı seçenek yaptırımlardan birine çevrileceği belirtilmiş, 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 106/4. maddesinde "Çocuklar hakkında hükmedilen adli para cezasının ödenmemesi halinde bu ceza hapse çevrilemez, bu takdirde on birinci fıkra hükmü uygulanır." şeklinde düzenleme yapılmıştır.

Her ne kadar 5237 sayılı TCK'nın 50/6. maddesinde seçenek tedbirin yerine getirilmemesi halinde tedbire çevrilen kısa süreli hapis cezasının tamamen veya kısmen infazına karar verileceği belirtilmiş ise de, yukarıda açıklanan düzenlemeler karşısında 5237 sayılı TCK'nın 50/6. maddesinin çocuklar yönünden uygulanamayacağı, hükmolunan seçenek tedbirin yerine getirilmemesi halinde diğer seçenek tedbirlerden birine veya adli para cezasına karar verilebileceği sonucuna varılmaktadır.

Bu itibarla kısa süreli hapis cezasından çevrilen seçenek tedbirin yerine getirilmemesi halinde hapis cezasının tamamen veya kısmen infaz edileceği ihtarı yapılamayacağı gözetilmeden iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan yazılı şekilde karar verilmesi,

4-Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 03/02/2009 tarih ve 2008/11-250, 2009/13 sayılı kararında da belirtildiği üzere hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesinin objektif koşullarından birisi de suçun işlenmesiyle mağdurun veya kamunun uğradığı zararın aynen iade, suçtan önceki hale getirme veya tamamen giderilmesi olduğu ancak herhangi bir zararın doğmadığı veya zarar doğurmaya elverişli bulunmayan suçlar yönünden bu koşulun aranmayacağı ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçunun zarar doğurmaya elverişli suçlardan olmadığı ve suça sürüklenen çocuğun suç tarihi itibariyle sabıkasız olduğu gözetilip, suça sürüklenen çocuğun kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları göz önünde bulundurularak yeniden suç işleyip işlemeyeceği hususundaki kanaat ile hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağı hususunun değerlendirilmesi gerekirken sosyal inceleme raporu göz önüne alınarak iş yeri dokunulmazlığını bozma suçunun seçenek yaptırıma çevrildiği belirtilerek, hükmün açıklanmasının geri bırakılması yönünden herhangi bir gerekçe gösterilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

5- Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan hükmolunan kısa süreli hapis cezası 5237 sayılı TCK'nın 50/1-c maddesi gereğince, "bir meslek veya sanat edinmeyi sağlamak amacıyla gerektiğinde barınma imkanı da bulunan bir eğitim kurumuna devam etme" seçenek yaptırımına çevrilirken, seçenek yaptırımın uygulanma süresinin açıkça belirtilmesi gerektiği gözetilmeden, infazda duraksamaya neden olacak şekilde sürenin “en az 2 yıl” olarak öngörülmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 10/12/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5563, Karar No: 2017/7155, Tarih: 01.03.2017

**5. Hukuk Dairesi         2016/5563 E.  ,  2017/7155 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmış ise de, alınan rapor hüküm kurumaya elverişli değildir. Şöyle ki;

Hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda incelenen emsal taşınmazlarla dava konusu taşınmazın kıyaslaması sonucu ayrı ayrı bulunan metrekare fiyatlarının ortalaması alınarak taşınmazın değerinin belirlenmesi doğru olmadığı gibi, dava konusu taşınmaz ile hükme esas alınan bilirkişi raporunda somut emsal olarak kabul edilen taşınmazların Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından belirlenen emlak vergisine esas olan m² değerlerinin karşılaştırılmasında; emsal taşınmazlar ile dava konusu taşınmaz aynı değerde olduğu halde dava konusu taşınmazın ... parsel numaralı emsalden değersiz, ... parsel numaralı emsalden ise daha değerli olduğu kabul edilerek vergi değerlerine ters düşecek şekilde yeterli, inandırıcı ve somut gerekçelere dayandırılmadan bilimsel olmayan yöntem ile değer biçilmesi doğru değildir.

Bu durumda taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi, dava konusu taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazların ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 01/03/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/1183, Karar No: 2006/6233, Tarih: 12.06.2006

**21. Hukuk Dairesi         2006/1183 E.  ,  2006/6233 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çorum İş Mahkemesi

TARİHİ : 28/11/2005

Davacı, yaşlılık aylığı almaya hakkazandığının tespiti ile fazladan ödediği primlerinin tahsiline  karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Davacı, 1.1.2001 tarihinden itibaren yaşlılık aylığına hak kazandığını ancak kurumun hatası sonucu 1.8.2003 tarihinden itibaren aylık bağlandığını belirterek 1.1.2001 tarihinden itibaren yaşlılık aylığına hak kazandığının kabulüyle  1.1.2001-1.8.2003 tarihleri arasındaki mahrum kaldığı  aylıkların tazminat olarak ödenmesini istemiş, ıslah dilekçesi ile de aylıklara faiz yürütülmesini talep etmiştir.

Mahkemece istemin kabulüne karar verilmiştir.

Davacının 24.5.2000 tarihinde Kuruma verdiği dilekçe ile sigortalı hizmetlerinin çıkartılarak emeklilik durumunun bildirilmesini istediği, kurumca davacıya 5.10.2000 tarihli cevabi yazısında, 1.10.1978-2000/1 dönem arasında 7124 gün sigortalı çalışmasının bulunduğu, 48 yıl ve 25 yıl sigortalılık süresini doldurduğu tarihten sonra müracaatı halinde yaşlılık aylığı bağlanabileceğinin bildirildiği, davacının 20.8.2002 tarihli dilekçesine 27.6.2003 tarihli yazı ile verilen cevapla T.C. Emekli Sandığında geçen tüm hizmetlerinin nazara alındığı ve müracaatı halinde yaşlılık aylığı bağlanabileceği bildirilmiş 3.7.2003 tarihli tahsis talebine istinaden 1.8.2003 tarihinden yaşlılık aylığı bağlanmıştır.

Sorun, davacının S.S.K. sigortalı çalışmalarında önce 1.10.1978-25.2.1991 tarihleri arasında Emekli Sandığına tabii astsubay olarak geçen hizmetleri dolayısıyla hak kazandığı fiili hizmet zammı süresinin kurumun davacıya verdiği ilk cevapta dikkate alınmamasından kaynaklanmaktadır.

Sorun, davacının S.S.K. sigortalı çalışmalarında önce 1.10.1978-25.2.1991 tarihleri arasında Emekli Sandığına tabii astsubay olarak geçen hizmetleri dolayısıyla hak kazandığı fiili hizmet zammı süresinin kurumun davacıya verdiği ilk cevapta dikkate alınmamasından kaynaklanmaktadır.

Davacı, astsubay olarak görevli bulunduğu 1.10.1998-25.2.1991 tarihleri arasındaki hizmeti nedeniyle 5434 sayılı Emekli Sandığı Kanunun 31. ve 32. maddeleri uyarınca 2 yıl 9 ay 25 gün fiili hizmet zammı kazanmakta, bu sürenin Emekli Sandığına tabi hizmetinin eklenmesi durumunda 1.10.1978 olan hizmet başlangıç tarihi geriye çekilerek 30.12.1975 tarihi olmakta, Sosyal Sigortalar Kurumuna verilen 24.5.2000 tarihli ilk dilekçe sırasında Kurumun bu hususu gözönünde bulundurarak cevap vermesi halinde, davacı yönünden yaşlılık aylığı koşullarının 30.12.2000 tarihinde oluştuğunun kabul edileceği, buna göre de 1.10.2001 tarihinden itibaren yaşlılık aylığına hak kazanacağı, kurumun bu hatasını davacının ikinci defa verdiği 20.8.2002 tarihli dilekçesine verdiği cevapta anladığı da ortadadır. Bu durumda davacıya 1.10.2001 tarihinden aylık bağlanmamasında kurumun açık kusuru bulunduğundan mahkemece davacıya 1.1.2001 tarihinden itibaren aylık bağlanmasında yasaya aykırı bir yön bulunmamaktadır.

Borçlar Kanunun 44. maddesinde zarar gören tarafın, buna razı olduğu veya davranışı ile zararın meydana gelmesine yol açtığı yada zararın çoğalmasına sebep olduğu ve böylece zararlı eylemde bulunanın durumunu ağırlaştırdığı takdirde, hakimin zararı indireceği veya tamamen kaldırabileceği bildirilmiştir.  Emekli Sandığına tabi hizmetini astsubay olarak ifa eden davacının ağır ve yıpratıcı işte çalıştığını, erken yıpranma karşılığında erken emeklilik olanağının bulunduğunu bildiği veya bilmesi gerektiği, kurumun verdiği cevap üzerine hakkını aramadığı, herhangibir itirazda bulunmadığı bu durumda davacının da hakettiği aylığın geç bağlanmasında ihmalinin bulunduğu ortada olup, Borçlar Kanunun 44.maddesi uyarınca hakkaniyet indirimi yapılması gerektiğinin düşünülmemesi, öte yandan dava dilekçesinde faiz talebi bulunmayan davacının, ıslah dilekçesinde tüm miktar için yasal faiz talebinde bulunduğu dikkate alınmaksızın, dava dilekçesinde istenilen miktar için, dava tarihinden yasal faiz uygulanmasına karar verilmesi de doğru görülmemiştir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözardı edilerek yazılı hüküm kurulması  usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin  bu yönleri amaçlayan  temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA,  12.06.2006  gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3810, Karar No: 2013/5211, Tarih: 25.09.2013

**1. Ceza Dairesi         2013/3810 E.  ,  2013/5211 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 1/B - 2012/289091

MAHKEMESİ : Mersin 1.Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ ve NO : 17/09/2012, 2012/164 (E) ve 2012/290 (K)

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs, tehdit

TÜRK MİLLETİ ADINA

1- A.. C..'ın cezaevinden gönderdiği 18.09.2012 havale tarihli dilekçesi ile cezasının onaylanmasını talep etmiş ise de; sanık müdafiinin, sanığın onama talepli dilekçesinden sonra yasal süresi içerisinde 21.09.2012 havale tarihli dilekçesi ile yaptığı temyiz talebi üzerine inceleme yapılmıştır.

2-A) Sanık hakkında mağdur Mehmet'i kasten öldürmeye teşebüs suçundan kurulan hüküm yönünden;

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın eyleminin sübutu kabul, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde bozma nedenleri dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin usule, sübuta yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Oluşa ve dosya kapsamına göre; sanığın eşinin, ailevi sorunlar nedeni ile evi terkederek Mersin ilinde babasının yanına yerleştiği, olay günü sanığın, eşi ile barışmak amacı ile Mersin'e geldiği yolda karşılaştığı bacanağı olan mağdur Mehmet ile birlikte Mehmet'in evine gittikleri, orada sanığın eşi ile barışmak istediğini söylediği ve üzerinde taşıdığı bıçağı çıkartarak mağdur Mehmet'in bacağına dayayıp mağdur Mehmet'in eşi Feride'nin de bulunduğu ortamda "sezsiz ol yoksa çocuklarını öldürürüm" dediği, mağdur Feride'nin evden kaçtığı, bu sırada çıkan kavgada sanığın, bıçakla sol ön aksiller bölgeden hemopnömatoraksa, yaşamsal tehlike geçirmesine neden olacak şekilde mağdur Mehmet'i yaraladığı, batın bölgesindeki bıçak darbesinin batına nafız olmadığı, sanığın bıçakla 2 kez vurduktan sonra mağduru bırakarak evden ayrıldığı olayda;

a) Taraflar arasında öldürmeyi gerektirir husumetin bulunmaması, darbe sayısı, engel hal bulunmamasına rağmen eylemin sürdürülmemesi, özellikle hayati bölgelerin hedef alındığını gösterir, her türlü şüpheden uzak, yeterli ve kesin delil bulunmaması karşısında, yaralama suçundan, temel cezanın tayininde yaranın sayısı ve niteliği dikkate alınarak alt sınırdan uzaklaşılmak suretiyle hüküm kurulması gerekirken, kasten öldürmeye teşebbüs suçundan hüküm kurulması,

b) Mağdur Mehmet'ten kaynaklanan ve sanık lehine haksız tahrik oluşturacak haksız söz veya davranışların neler olduğu Yargıtay denetimine olanak verecek şekilde gerekçede somut olarak gösterilip tartışılmadan, yetersiz gerekçe ile tahrik nedeniyle yazılı şekilde 1/4 oranında indirim yapılarak CMK.nun 230/1-b maddesine aykırı davranılması,

c) Kabul ve uygulamaya göre; 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin uygulanması sırasında 53/1-c maddesindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından kısıtlılık süresinin belirlenmesinde kendi alt soyu üzerindekiler ile diğer kişiler üzerindekiler arasında bir ayrım yapılmaması,

c) Kabul ve uygulamaya göre; 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin uygulanması sırasında 53/1-c maddesindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından kısıtlılık süresinin belirlenmesinde kendi alt soyu üzerindekiler ile diğer kişiler üzerindekiler arasında bir ayrım yapılmaması,

B) Sanık hakkında mağdurlar Mehmet ve Feride'yi silahla tehdit suçundan kurulan beraat hükmü yönünden;

Sanığın, her iki mağdurun bulunduğu ortamda "çocuklarını öldüreceğim" diyerek tek fiil ile her iki mağduru tehdit ettiği anlaşıldığı halde TCK.nun l06/2-a, 43/2 maddesi gereğince cezalandırılması yerine yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş olup; sanık müdafiinin ve yerel Cumhuriyet Savcısının sair temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükümlerin tebilğnamedeki düşünceye aykırı olarak (BOZULMASINA), 25.09.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/10453, Karar No: 2024/24342, Tarih: 22.10.2024

**10. Ceza Dairesi         2022/10453 E.  ,  2024/24342 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi

SUÇ : Uyuşturucu madde ticareti yapma

HÜKÜMLER: İlk Derece Mahkemesi hükümleri kaldırılarak mahkûmiyet

Adana Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesi kararının sanıklar müdafileri tarafından temyiz edilmesi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Anayasanın 40/2. maddesinin, 5271 sayılı CMK'nın 34/2. maddesi ve 232/6. maddesi gereğince, kararlar ve hükümlere karşı başvurulabilecek yasa yolları, süreleri, sürelerin ne zaman başlayacağı, başvuru mercii, şekli ve sonuçlarının kuşkuya yer vermeyecek şekilde ilgililere açıkça

bildirilmesinin gerekmesi, 5271 sayılı CMK'nın 294/1. maddesinde “Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.” şeklinde, aynı Kanun'un 295/1. maddesinde ise "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir." biçiminde düzenlemeler bulunması, sanıklar ve müdafiinin 24.03.2022 havale tarihli temyiz dilekçesinin hükmün hukuki yönüne ilişkin bir sebep içermemesi, kararın son bölümünde veya gerekçeli karar tebligat mazbatasında, temyiz başvurusunda hükmün neden dolayı bozulmasının istendiğine dair temyiz sebebi gösterilmesinin zorunlu olduğuna, gösterilmemesi halinde ise temyiz isteminin reddedileceğine dair bildirimi içeren ihtaratın yer almadığının anlaşılması karşısında; Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 17.03.2021 tarihli ve 2019/9. MD-554 Esas, 2021/117 Karar sayılı kararı ile 29.03.2023 tarih ve 2022/6-599 Esas, 2023/192 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere, hak kaybının önlenmesi bakımından sanıklar ve l ile müdafiine yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda yapılacak meşruhatlı tebligatla, tebliğden itibaren yedi günlük süre içerisinde yasal düzenlemeye uygun şekilde temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçe verebilecekleri, aksi halde sebep yokluğundan temyiz isteminin reddedileceği hususunda ihtar yapılmasının gerektiği anlaşılmakla;

Yukarıda belirtilen şekilde sanıklar vel ile müdafiine meşruhatlı tebligatla, tebligatın yapıldığı tarihten itibaren yedi günlük süre içerisinde yasal düzenlemeye uygun şekilde temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçe verebilecekleri, 5271 sayılı CMK'nın 295/1. maddesi uyarınca yedi günlük yasal süre içinde ek gerekçeli temyiz dilekçesi sunulmadığı takdirde temyiz talebinin reddedileceğine ilişkin ihtaratlı tebligatın yapılarak buna ilişkin evrakın dosyaya konulması ve sanıkların süresi içerisinde gerekçeli olarak hükmü temyiz etmeleri halinde temyiz dilekçesi ve buna ilişkin düzenlenecek olan ek tebliğname ile birlikte, gerekçeli temyiz isteminde bulunulmaması halinde ise mevcut haliyle incelenmek üzere yeniden Dairemize iade edilmek üzere, esası incelenmeyen dosyanın Adana Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesine gönderilmesi için, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

22.10.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16578, Karar No: 2020/1352, Tarih: 26.02.2020

**1. Hukuk Dairesi         2016/16578 E.  ,  2020/1352 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL-TENKİS

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil, tenkis davası sonunda, yerel mahkemece davacılardan ... ve ... yönünden davanın feragat nedeniyle reddine, diğer davacı ... yönünden davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla, dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...’ın raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil, olmadığı takdirde tenkis isteğine ilişkindir.

Davacılar, mirasbırakan kardeşleri ... ’nın adına kayıtlı ... ili, Bahçelievler mah, ... cad, No:98, ... Apartmanı, Daire:11’deki 6/10 payını satış göstermek suretiyle davalıya temlik ettiğini, yapılan işlemin mirastan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek dava konusu 6/10 payın tapusunun iptali ile payları oranında adlarına tesciline olmadığı takdirde tenkisine karar verilmesini istemişler, yargılama sırasında davacılardan ... Ayıt 18.08.2014 , davacılardan ... ise 3.11.2014 tarihli dilekçeleri ile davadan feragat etmişlerdir.

Davalı, dava konusu satış işleminin gerçek olduğunu, muvazaanın söz konusu olmadığını, muris ... ile birlikte diğer paydaşlar olan davacıların da aynı resmi senet ile paylarını kendisine sattıklarını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davacılardan ... ve ... yönünden davanın feragat nedeniyle reddine, diğer davacı ... yönünden ise yapılan temlik işleminin mirastan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğu gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; 1937 doğumlu mirasbırakan ... Masatçı’nın 20.09.2012 tarihinde öldüğü, geriye mirasçı olarak ana-baba bir davalı kardeşi ... ile, ana bir baba ayrı davacı kardeşleri ..., ... ve ...’nin kaldıkları, dava konusu 7 ada 11 parsel sayılı taşınmazdaki 11 nolu mesken nitelikli bağımsız bölüm, muris ... ile tarafların annesi ve kök mirasbırakanları olan ... adlarına ½ şer paylı olarak kayıtlı iken, kök muris ...’in ölümü ile 16.06.2011 tarihinde mirasçı çocukları ...,...,...,... ve ...’e intikal ettiği, davacıların kendilerine intikal eden paylarını 16.06.2011 tarih ve 7070 yevmiye numaralı satış işlemi ile davalı ...’e devrettikleri, yine muris ...’in adına intikal eden ve daha önceden maliki olduğu tüm paylarını (3/5 payını) 16.06.2011 tarih ve 7054 yevmiye numaralı satış işlemi ile (intifa hakkını üzerinde bırakarak çıplak mülkiyetini) davalı ...’e temlik ettiği, böylece davalının taşınmazın tam maliki haline geldiği, davacılardan ... ve ...’nin yargılama aşamasında sundukları ile dilekçeleri ile açmış oldukları davadan feragat ettikleri anlaşılmaktadır.