muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/11831, Karar No: 2021/2732, Tarih: 16.03.2021

**3. Hukuk Dairesi         2020/11831 E.  ,  2021/2732 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ...BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 35. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen alacak davasının kısmen kabulüne dair verilen hüküm hakkında bölge adliye mahkemesi tarafından yapılan istinaf incelenmesi sonucunda; tarafların istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile düzelterek yeniden esas hakkında verdiği karar; süresi içinde davacı tarafından temyiz edilmiş, bölge adliye mahkemesince ek kararla temyiz isteminin reddine karar verilmesi üzerine bu kez davacı tarafından ek karara karşı temyiz yoluna başvurulmuş olmakla; dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; davalının maliki bulunduğu taşınmazda 01.04.2012 başlangıç tarihli ve 6 yıl süreli kira sözleşmesi ile kiracı olduğunu, mecurun davalı tarafından yapılan imara aykırı tadilatlar nedeniyle belediye tarafından mühürlendiği ve sözleşme gereğince kullanılmasının mümkün olmadığını, bu nedenle kira sözleşmesinin 28.02.2015 tarihi itibariyle feshedilmesine, mecurun kiraya verene iadesine, peşin ödenen kira bedellerinden tahliye tarihine kadar olan kira bedellerinin mahsubu ile kalan miktarın tahsiline, depozito ve teminat olarak verilen bononun iadesine ve mahrum kaldığı kar ve diğer zararların tahsiline karar verilmesini istemiş, 16.05.2016 tarihli ıslah dilekçesi ile tahsilini talep ettiği toplam rakamı 114.550,63 TL olarak ıslah etmiştir.

Davalı; kira sözleşmesinde taşınmazın otel ve pansiyon olarak değil işyeri olarak kiralandığını, davacının belediyeye müracaatı sonucu otel ruhsatının verildiğini ve kendisinin hiçbir kusuru olmadan davacının kusuru ile ruhsatın belediye tarafından iptal edildiğini, davacının iddia ettiği ödemelerin kendisine yapılmadığını, taşınmazın anahtarlarının kendisine teslim edilmeden ve kapıları açık bırakılarak davacı tarafından terkedildiğini ve sokakta yaşayan madde bağımlılarının kiralanan taşınmaza ağır hasarlar verdiğini savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; sözleşmenin 28.02.2015 tarihi itibarı ile feshine, 30.000 USD bedelli depozito olarak verilen senedin davacıya iadesine ve 106.561,29 TL asıl alacak, 3.956 TL üç aylık mahrum kalınan kar, 4.033,34 TL işlemiş yasal faiz olmak üzere toplam 114.550,63 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Mahkemece; sözleşmenin 28.02.2015 tarihi itibarı ile feshine, 30.000 USD bedelli depozito olarak verilen senedin davacıya iadesine ve 106.561,29 TL asıl alacak, 3.956 TL üç aylık mahrum kalınan kar, 4.033,34 TL işlemiş yasal faiz olmak üzere toplam 114.550,63 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Mahkemece verilen karara karşı taraf vekillerince istinaf kanun yoluna başvurulmuştur. Davalının istinaf başvurusunun reddine ve davacının istinaf başvurusunun kısmen kabulüne karar veren Bölge Adliye Mahkemesince; davacı tarafından yapılan toplam 2.165,80 TL masrafın davalıdan tahsiline karar verilmiş, hükmün davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairemizin 2017/17186 esas–2018/10079 karar sayılı ve 16.10.2018 tarihli ilamı ile; hükümle gerekçe arasında yaratılan çelişki nedeniyle bozma kararı verilmiştir. Bölge Adliye Mahkemesince bozma ilamına uyularak yapılan yargılama neticesinde; mevcut çelişki giderilerek, tarafların istinaf başvurusunun kısmen kabulüne dair verilen karar, yine davalının temyizi üzerine bu defa Dairemizin 2019/3103 esas–2019/9660 karar sayılı ve 03.12.2019 tarihli kararı ile; davalının sair temyiz itirazları reddedilerek iadesi talebi kabul edilen 30.000 USD bedelli bono yönünden harcın tamamlattırılması ve ödenmeyen hor kullanma tazminatı olup olmadığının değerlendirilmesi gerektiği gerekçesiyle bozulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince bozma ilamına uyularak yapılan yargılama neticesinde; davacı ve davalının istinaf başvurusunun kısmen kabulüne, ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına, kira akdinin 28/02/2015 tarihi itibarı ile feshedilmesine, kiracı tarafından ödenmiş bulunan 106.561,29 TL asıl alacağın ve 4.033,34 TL işlemiş yasal faizin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, asıl alacak olan 106.561,29 TL' ye dava tarihinden itibaren yasal faiz işletilmesine, kiracı tarafından güvence için verilen 30.000 USD bedelli 15/02/2012 tarihli bono niteliğindeki senedin davalı kiraya verenden alınarak davacı kiracıya verilmesine, davacı tarafından üç aylık mahrum kalınan kar olarak istenen 3.956,00 TL paraya ilişkin talebin ve fazlaya yönelik talebin reddine, davacı için takdir edilen 11.274,90 TL vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Bunun üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince; 25/11/2020 tarihli ek karar ile, davacının temyiz talebinin temyiz harç ve giderlerinin yatırılmamış olması sebebiyle reddine karar verilmiş; bu defa ek karar davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Bunun üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince; 25/11/2020 tarihli ek karar ile, davacının temyiz talebinin temyiz harç ve giderlerinin yatırılmamış olması sebebiyle reddine karar verilmiş; bu defa ek karar davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1-) 6100 sayılı HMK’nun 344. maddesine göre temyize başvururken karar ve ilam harcının eksik ödendiği, temyiz dilekçesi mahkemece kayda alındıktan sonra anlaşılırsa; kararı vermiş olan mahkeme tarafından verilecek yedi günlük kesin süre içinde tamamlanması, aksi halde temyizden vazgeçmiş sayılacağı hususu temyiz edene bildirilir. Verilen kesin süre içinde harç ve giderler tamamlanmadığı takdirde, ihtarda yer aldığı üzere temyiz eden bu isteminden vazgeçmiş sayılarak dilekçe reddedilir.

Somut olayda; bölge adliye mahkemesince, temyiz eden davacının yatırması gereken temyiz harcından, 150 TL temyiz giderleri ile 54,50 TL temyiz karar harcı olmak üzere toplam 204,50 TL bakiye temyiz giderinin yatırılmadığı tespit edilmiş, bunun üzerine 04/11/2020 tarihli muhtıra düzenlenerek, bir haftalık kesin süre içinde eksikliğin tamamlanması davacıdan istenmiştir. İlgili muhtıranın 09.11.2020 tarihinde davacıya tebliğ edildiği, davacının ise 05.11.2020 tarihinde, söz konusu meblağ olan 204,50 TL’yi UYAP sistemi üzerinden, iki defada 194,50 TL ve 10,00 TL olmak üzere, 35735 ve 35741 sıra nolu makbuzlar ile mahkemenin dosya hesabına ‘gider avansı’ başlığı altında yatırdığı anlaşılmaktadır. Her ne kadar, söz konusu meblağ ‘gider avansı’ başlığı altında yatırılmış ise

de; talep edilen ve yatırılan rakamların aynı olması ve ödeme tarihinin muhtıranın düzenlenme tarihinden bir gün sonra olması hususları birlikte değerlendirildiğinde; talep edilen eksik harcın gider avansı tutanağı adı altında yatırılmasının maddi hataya müstenit olduğu anlaşılmakla; temyiz harç ve giderlerinin yatırılmamış olması sebebiyle davacının temyiz isteminin reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararı yerinde olmadığından, 25/11/2020 tarihli ek kararın kaldırılmasına karar verilerek; davacının temyiz itirazlarının incelenmesine geçilmiştir.

2- Karar tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT’nin 13. maddesi uyarınca; "Tarifenin ikinci kısmının ikinci bölümünde gösterilen hukuki yardımların konusu para veya para ile değerlendirilebiliyor ise avukatlık ücreti, davanın görüldüğü mahkeme için Tarifenin ikinci kısmında belirtilen maktu ücretlerin altında kalmamak kaydıyla (7 nci maddenin ikinci fıkrası, 9 uncu maddenin birinci fıkrasının son cümlesi ile 10 uncu maddenin son fıkrası hükümleri saklı kalmak kaydıyla) Tarifenin üçüncü kısmına göre belirlenir ancak hükmedilen ücret kabul veya reddedilen miktarı geçemez."

Buna göre, bölge adliye mahkemesince; talep edilen 30.000 USD bedelli bono yönünden talebin kabulüne karar verilmiş olması nedeniyle, 30.000 doların dava tarihindeki satış kuru üzerinden davacı lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi doğru görülmemiştir.

Buna göre, bölge adliye mahkemesince; talep edilen 30.000 USD bedelli bono yönünden talebin kabulüne karar verilmiş olması nedeniyle, 30.000 doların dava tarihindeki satış kuru üzerinden davacı lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi doğru görülmemiştir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması HMK'nun 370/2. maddesi hükmü gereğidir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle bölge adliye mahkemesinin temyiz dilekçesinin reddine ilişkin ek kararının kaldırılmasına, ikinci bentte açıklanan nedenlerle hüküm fıkrasının yedinci bendinde yer alan "7- Davacı için takdir edilen 11.274,90 TL vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine," ifadesinin yerine "7- Davacı için takdir edilen 22.531,97 TL vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine," ifadesinin yazılmasına hükmün düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin de bölge adliye mahkemesine gönderilmesine 16/03/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4505, Karar No: 2019/4955, Tarih: 10.09.2019

**21. Hukuk Dairesi         2018/4505 E.  ,  2019/4955 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Samsun 3. İş Mahkemesi

TÜRK MİLLETİ ADINA

A)Davacı İstemi:

Dava, davacının 01/09/2000- 25/07/2012 tarihleri arasında davalı işyerindehizmet akdi ile çalıştığının tespitine karar verilmesi istemine ilişkindir.

B)Davalı Cevabı:

Davalı ... vekili ile davalı şirket vekili davanın reddini talep etmişlerdir.

C)İlk Derece Mahkemesi Gerekçesi ve Kararı:

İlk Derece Mahkemesi gerekçesinde özetle; Davacının 09/12/2002 - 09/03/2004 tarihleri arasında askerlik yaptığı, 01/10/2002 tarihli işe giriş bildirgesi imzalı olup daha önce çalıştığına dair yeterli delil bulunamadığı, yine 09/02/2005 tarihli işe giriş bildirgesinin de imzalı olup 09/02/2005 tarihinde yeniden işe başladığı, bu çalışmasını 05/07/2012 tarihine kadar sürdürdüğü, gerek davacı asıl, gerek davacı tanıkları ve gerekse davalı tanıkları kış aylarında işlerin durduğu ve tam çalışılmadığı, ücretsiz izin verildiği ve puantaj kayıtlarının imzalatıldığının beyan edildiği, davacı asılın bizzat beyanının da aynı yönde olduğu, davacının eksik bildirimlerinin puantaj kayıtlarına dayandığı ve çalışılmayan günler için eksik bildirim yapıldığı anlaşılmakla her ay 30 gün süreyle çalışma iddiasının kanıtlanamadığı gerekçeleriyle "davanın reddine" karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu;

Davacı vekili istinaf yoluna başvurmuştur.

D)Bölge Adliye Mahkemesi Gerekçesi ve Kararı:

Bölge Adliye Mahkemesince ilk derece Mahkemesinin gerekçeleri uygun bulunarak "6100 sayılı yasanın 353/1-b.1 hükmü gereğince ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına ilişkin İSTİNAF BAŞVURUSUNUN ESASTAN REDDİNE," karar verilmiştir.

E)Temyiz:

Davacı vekili; İhtilaflı dönemlere ilişkin yazılı belge olmadığı, işe giriş bildirgelerindeki imzaların davacıya ait olmadığı, davacı tanık beyanları ile davasının ispatlandığı ve resen dikkate alınacak nedenlerle temyiz yoluna başvurmuştur.

F) Delillerin Değerlendirilmesi ve Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere ve Bölge Adliye Mahkemesi karar ve gerekçesine göre; davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki sair temyiz itirazlarının reddine,

2-Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasa'nın 79/10. ve 5510 sayılı Yasa'nın 86/9. maddeleri bu tip hizmet tespiti davaları için özel bir ispat yöntemi öngörmemiş ise de davanın niteliği kamu düzenini ilgilendirdiği ve bu nedenle özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi gerektiği Yargıtay'ın ve giderek Dairemizin yerleşmiş içtihadı gereğidir.

Somut olayda; davacının 01/09/2000- 30/10/2002 tarihleri arasında davalı işyerinde çalışıp çalışmadığına dair çelişkili tanık beyanları ile sonuca gidilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Somut olayda; davacının 01/09/2000- 30/10/2002 tarihleri arasında davalı işyerinde çalışıp çalışmadığına dair çelişkili tanık beyanları ile sonuca gidilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak iş, 01/09/2000- 30/10/2002 tarihleri arasına ilişkin tüm dönem bordrolarını davalı kurumdan istemek, mahkemece dinlenen tanıkların ifadeleri karar vermeye yeterli olmadığından, bu dönemde çalışması bulunan ve dinlenmeyen bordro tanıklarının adresini Sosyal Güvenlik Kurumu ve zabıta marifetiyle araştırıp tespit ederek bu tanıkları dinlemek, bordrolarda adı geçen kişilerin adreslerinin tespit edilememesi veya bunların tanıklığıyla yetinilmediği taktirde, Kurumdan, gerekirse zabıta, vergi dairesi ve meslek odası aracılığı ve muhtarlık marifetiyle işyerine o tarihte komşu olan diğer işyerlerinde uyuşmazlık konusu dönemde çalıştığı tespit edilen kayıtlı komşu iş yeri çalışanlarının; yoksa işyeri sahipleri araştırılıp tespit edilerek davacının işe giriş tarihini net bir şekilde belirlemek ve gerçek çalışma olgusunu somut ve inandırıcı bilgilere dayalı şekilde 506 sayılı Yasanın 2,6,9 ve 79/10 maddeleri gereğince ortaya koyduktan sonra sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına, ilk derece mahkemesi hükmü bozulmasına karar verilmiştir.

G)SONUÇ:

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı 6100 sayılı HMK'nun 373/1. maddeleri uyarınca KALDIRILMASINA, ilk derece mahkemesi kararının BOZULMASINA, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin de Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, temyiz harcının istek halinde temyiz eden davacıya iadesine, 10/09/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/22556, Karar No: 2017/5822, Tarih: 23.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/22556 E.  ,  2017/5822 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 23/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/12853, Karar No: 2020/9162, Tarih: 03.11.2020

**5. Hukuk Dairesi         2019/12853 E.  ,  2020/9162 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

2-... Vek.Av....

3-... Vek.Av....

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasının kabulüne dair verilen yukarıda tarih ve numaraları yazılı hükmün Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçelerle istenilmiş; davalı ... vd. vekili de temyiz dilekçesinde duruşma isteminde bulunmuş olmakla, duruşma için belirlenen 03/11/2020 günü temyiz eden davalılar vekilleri ve davalı Hazine vekilinin yüzlerine karşı; usulüne göre çağrı kağıdı gönderilmesine rağmen gelmediğinden temyiz eden davacı idare vekilinin yokluğunda duruşmaya başlanarak sözlü açıklamalar da dinlendikten ve dosyadaki kağıtlar okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş, karar taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Mahkemece bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

1-Bozma öncesi hükme esas alınan bilirkişi raporunda maktuen ağaç bedelleri ile telçit bedellerinin de kamulaştırma bedeli kapsamında hesaplandığı ve bu husus bozma konusu yapılmadığından davalılar lehine usuli kazanılmış hak oluştuğu gözetilmeden, bozma sonrası 117/1, 117/6 ve 117/8 kısımlarda telçit bedelleri; kamulaştırma bedeline dahil edilen ağaçların haricinde 117/2'lik kısımda 8 yaşında 20 adet badem, 117/5'lik kısımda 8 yaş 10 adet nar, 15 adet şeftali, 20 adet nar, 100 adet asma, 117/6'lık kısımda 8 yaş 60 adet badem, 10 adet kayısı, 117/7'lik kısımda 8 yaş 5 adet zeytin, 10 adet badem ağaçların da maktu değerleri dahil edilmeyerek hesap yapan bilirkişi kurulu raporu hükme esas alınmak suretiyle az bedel tespiti,

2- Bozma öncesi hükme esas alınan bilirkişi raporunda ağaç bedellerinin hesaplanmasında enkaz bedeli düşülmediği ve bu husus bozma konusu yapılmadığından davalılar lehine usuli kazanılmış hak oluştuğu gözetilmeden, bozma sonrası ağaç bedellerinin enkaz bedeli düşürülmek suretiyle hesap yapan bilirkişi kurulu raporu hükme esas alınmak suretiyle az bedel tespiti,

3-Bozma öncesi hükme esas alınan bilirkişi raporunda tarım arazisi olarak m² birim fiyatı 10,78 TL olarak tespit edildiği, taraf vekillerinin temyizi üzerine bu hususta bozma yapılmadığı halde davalı lehine oluşan usuli kazanılmış hak gözardı edilerek bozmadan sonraki hükme esas alınan raporda m2 birim fiyatı 8,44 TL olarak belirlenmesi,

3-Bozma öncesi hükme esas alınan bilirkişi raporunda tarım arazisi olarak m² birim fiyatı 10,78 TL olarak tespit edildiği, taraf vekillerinin temyizi üzerine bu hususta bozma yapılmadığı halde davalı lehine oluşan usuli kazanılmış hak gözardı edilerek bozmadan sonraki hükme esas alınan raporda m2 birim fiyatı 8,44 TL olarak belirlenmesi,

4-Davalı Abdülrezzak Emevi yönünden hükme esas alınan bilirkişi raporunda kapama bağ, antep fıstığı ağaçları ve telçit bedeli olarak toplam 333.268,99 TL bedele hükmedildiği halde Mahkemece gerekçesi gösterilmeyerek kapama bağ bedeli dahil edilmeden 327.225 TL'ye hükmedilmesi,

5-Tespit edilen kamulaştırma bedelinden ilk kararda tespit edilen kamulaştırma bedeli mahsup edildikten sonra kalan bedele faiz işletilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması,

6-Faiz başlangıç tarihi 12.05.2012 tarihi olması gerekirken, 25.01.2012 tarihinden itibaren faiz işletilmesine karar verilmesi,

7-Avrupa İnsan Haklari Mahkemesinin 12055/17 numaralı başvuru sonucu verilen 23.10.2018 tarihli kararı ve Anayasa Mahkemesinin 2016/9364 başvuru numaralı, 01.06.2019 gün 30791 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan kararı da göz önüne alındığında davacı idare lehine vekalet ücretine hükmedilmesi

Doğru olmadığı gibi;

8-7139 sayılı Kanunla değişik Kamulaştırma Kanununun 10/8 fıkrası gereğince, bozma sonrası bankaya hak sahibi adına yatırılacak bedelde artış olması halinde bu kısım için; 7139 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik hükümlerine göre işlem yapılması gerektiğinden,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, taraflardan peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, temyiz eden davalılar ve Hazine yararına yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca takdir olunan 2.540,00-TL. vekalet ücretinin ayrı ayrı karşı tarafa yükletilmesine, 03/11/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/37251, Karar No: 2015/11844, Tarih: 02.04.2015

**3. Ceza Dairesi         2014/37251 E.  ,  2015/11844 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2013/164340

MAHKEMESİ : Kütahya 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 21/03/2013

NUMARASI : 2013/37 (E) ve 2013/230 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

5271 sayılı CMK'nin 231/11. maddesi uyarınca sanık tarafından denetim süresi içerisinde denetimli serbestlik tedbirine ilişkin yükümlülüklere aykırı davranılması halinde, duruşma açılmasını müteakip sanığın duruşmadan haberdar edilerek savunması alındıktan sonra, yasal ve kabul edilebilir bir mazereti olmaksızın denetimli serbestlik tedbirine ilişkin yükümlülüklere uymadığının sabit olması halinde açıklanması geri bırakılan hükmün açıklanmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeksizin, duruşma açılmadan ve sanığın savunması alınmadan yazılı şekilde hüküm tesisi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince istem gibi BOZULMASINA, 02.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10407, Karar No: 2013/6992, Tarih: 02.04.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/10407 E.  ,  2013/6992 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, hafta tatili ve genel tatil, fazla mesai, yıllık izin ücreti alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteğin reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davacının davalıya ait işyerine 27.08.2001 tarihinde işe başladığını, 26.10.2004 tarihine kadar kesintisiz çalıştığını, bu süre içinde tüm hafta sonlarında genel tatillerde çalıştığını günlü çalışmasının ondörtbuçuk saati bulduğunu, bu kanuni haklarının hiçbirinin ödenmeden iş sözleşmesine son verildiğini belirterek, kıdem ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla çalışma ve tatil çalışmaları karşılığı ücret alacağının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili davacının işyerinde çalıştığı sırada zimmetine para geçirdiğini, hırsızlık yaptığını, iş sözleşmesinin bu sebeple haklı olarak feshedildiğini, zimmetine geçirdiği paralar için kendisinden borç senedi alındığını, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 120. maddesi ile Gider Avansı Yönetmeliğince belirlenen 50,00 TL gider avansını yatırmak üzere iki haftalık kesin süre verildiği halde davacı vekilinin kesin süreye uymadığı anlaşıldığından, 6100 sayılı Kanun'un 114/g. maddesi gereği davanın dava şartı yokluğu sebebiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, davanın gider avansının yatırılmaması sebebiyle reddine karar verilmiş ise de sözkonusu kesin süre içerdiği iddia edilen ara kararı açık ve net değildir. Zira 6100 sayılı Kanun'un 120/II. maddesinde "Avansın yeterli olmadığının dava sırasında anlaşılması halinde mahkemece bu eksikliğin tamamlanması için davacıya iki haftalık kesin süre verilir" denilmekte, bu maddeye dayanılarak çıkarılan Hukuk Muhakemeleri Kanununun Gider Avansı Tarifesinin 6. maddesinde "Tarifenin yürürlüğe girmesinden önce açılmış davalarda tamamlanmış işlemleri etkilememek kaydıyla 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 120/II. fıkrasına göre gider avansı ikmal ettirilir," hükmü bulunmaktadır.

Mevcut davanın bu tarifenin yürürlüğe girmesinden ve 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun yürürlük tarihinden önce açıldığı anlaşılmaktadır.