muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/7279, Karar No: 2018/18814, Tarih: 20.12.2018

**13. Ceza Dairesi         2018/7279 E.  ,  2018/18814 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

1-Dosya kapsamından ve soruşturma aşamasında alınan 13.07.2014 tarihli bilirkişi raporu ile mahkemece mahallinde yapılan keşif sonucu düzenlenen 18.03.2015 tarihli bilirkişi raporlarından sanığın tarla komşusu olan katılana ait parselde bulunan 2 meşe ağacı ile 3 erik ağacını keserek kendi evinin önüne yakacak odun haline getirerek koyduğunun anlaşılması, sanığın aşamalarda alınan savunmalarında söz konusu ağaçları kendi taşınmazında kaldığını düşünerek kestiğini belirtmesi karşısında sanığın üzerine atılı TCK’nın 141/1 maddesinde düzenlenen suçu işlediğinin sabit olması karşısında mahkumiyeti yerine beraat kararı verilmesi,

2-Sanığın eyleminin TCK’nın 141/1 maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğunun anlaşıldığı ve hükümden sonra 02/12/2016 tarihinde 29906 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendine eklenen alt bendler arasında yer alan ve 5237 sayılı TCK'nın 141. maddesinde tanımı yapılan hırsızlık suçunun uzlaşma kapsamına alındığının anlaşılması karşısında; 5237 sayılı TCK'nın 7/2. maddesi uyarınca; ''Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur.'' hükmü de gözetilerek 6763 sayılı Kanunun 35. maddesi ile değişik CMK'nın 254. maddesi uyarınca aynı kanunun 253. maddesinde belirtilen esas ve usûle göre uzlaştırma işlemleri yerine getirildikten sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan ... ve o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 20/12/2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/24974, Karar No: 2024/20250, Tarih: 17.12.2024

**2. Ceza Dairesi         2023/24974 E.  ,  2024/20250 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 10.05.2023

SAYISI : 2022/715 E., 2023/1346 K.

ŞİKÂYETÇİLER : ..., ...

SUÇLAR : Hırsızlık, mala zarar verme

HÜKÜMLER: Düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddi, temyiz isteminin reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Ret, ek kararın onanması

I-Sanık hakkında mala zarar verme suçundan verilen 30.03.2023 tarihli asıl karara yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında mala zarar verme suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 151/1 ve 168/1. maddeleri uyarınca 1 ay 10 gün hapis cezasına hükmedildiği, sanık ve müdafii ile o yer Cumhuriyet Savcısının istinaf talebi üzerine İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesince, mahkûmiyet hükmünün kaldırılmasına ve suçun yasal unsurları oluşmadığından 5271 sayılı CMK'nın 223/2-a maddesi uyarınca sanığın beraatine karar verilmek suretiyle düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verildiği belirlenerek yapılan incelemede;

İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, sanık hakkında beraat kararı verilmek suretiyle düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddi kararını sanığın temyizde hukukî menfaatinin bulunmadığı ve beraat kararının gerekçesine yönelik de herhangi bir temyizi bulunmadığından, sanığın temyiz isteminin 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 298/1. maddesi uyarınca Tebliğname'ye uygun olarak REDDİNE,

II-Sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen 10.05.2023 tarihli ek karara yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 10.05.2023 tarihli ve 2023/715 Esas, 2023/1346 Karar sayılı ek kararın; 5271 sayılı Ceza Mahkemesi Kanunu'nun 296/2. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak yetkisinin bulunduğu, 296/2. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durum bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü;

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 10.05.2023 tarihli ve 2023/715 Esas, 2023/1346 Karar sayılı ek kararın; 5271 sayılı Ceza Mahkemesi Kanunu'nun 296/2. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak yetkisinin bulunduğu, 296/2. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durum bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü;

Hükmolunan cezanın miktar ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/2-a maddesi uyarınca, ''ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının'' temyizinin mümkün olmaması karşısında; temyiz isteminin reddine dair 10.05.2023 tarihli ve 2023/715 Esas, 2023/1346 Karar sayılı ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden, bu karara yönelik temyiz isteminin 5271 sayılı Kanun'un 296/2. maddesi uyarınca reddiyle, temyiz isteminin reddine dair ek kararın Tebliğname'ye uygun olarak ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304. maddesi uyarınca Turgutlu 4. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 17.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/13972, Karar No: 2011/3936, Tarih: 05.04.2011

**1. Hukuk Dairesi         2010/13972 E.  ,  2011/3936 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KDZ.EREĞLİ 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 15/01/2009

Taraflar arasında birleştirilerek görülen davada;

Davacılar, miras bırakanları H.'ün kendilerinden mal kaçırmak amacıyla ve muvazaalı olarak gerçekte bağışladığı halde satış göstermek suretiyle 405 ada 925, 949 ve 950 sayılı parselleri, 62 ada 381 ve 399 sayılı parselleri, 62 ada 400 parseldeki 3, 4, 6, 9 ve 12 nolu bağımsız bölümleri oğlundan olma davalı torunlarına devir ve temlik ettiğini ileri sürerek, tapu kayıtlarının iptali ile miras payları oranında adlarına tescilini istemişlerdir.

Davalılar, murisin kızlarına ve damatlarına hibe yoluyla erkek çocuğundan daha fazla taşınmaz verdiğini, satışların gerçek olduğunu, bedellerinin ödendiğini, miras bırakana ait daha bir çok taşınmaz bulunduğunu bildirip, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, işlemlerin danışıklı olduğunun anlaşıldığı gerekçesiyle asıl ve birleşen davaların kabulüne birleşen 2006/66 esas sayılı davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalılar vekili tarafından süresinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 05.04.2011 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden vd. vekili Avukat A.K. N.A. ile temyiz edilen vd. vekili Avukat A. Ş.geldiler, duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi .tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava ve birleşen davalar, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkin olup, mahkemece, davaların kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillere göre, davalılar murisin gerçek iradesinin mirasçıdan mal kaçırma amaçlı olmayıp sağlığında sahip olduğu mal varlığından tüm mirasçılarını tatmin edercesine taksim iradesi olduğu savunmasında bulundukları halde mahkemece bu konuda hükme yeterli olacak nitelikte bir araştırma ve inceleme yapılmadığı görülmektedir.

Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa,niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türü dür. Söz konusu Muvazaada miras bırakan gerçek-ten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirascısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l-4-1974 tarih 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmeside Medeni Kanunun 706, Borçlar Kanunun 213 ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirascılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki, bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmeside büyük önem taşımaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı,miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı,davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Öte yandan miras bırakan sağlığında hak dengesini gözeten kabul edilebilir ölçüde ve tüm mirasçıları kapsar biçimde bir paylaştırma yapmışsa mal kaçırmak kastından söz edilmeyeceğinden olayda 1.4.1974 tarih 1/2 sayılı Yargıtay İnançları Birleştirme Kararının uygulanamıyacağıda kuşkusuzdur.

Hal böyle olunca, miras bırakandan tüm mirascılarına intikal eden taşınır taşınmaz mallar ve haklar araştırılmalı, tapu kayıtları ve varsa öteki delil ve begeler mercilerinden getirtilmeli her bir mirascıya nakledilen malların ve hakların nitelikleri ve değerleri hakkında uzman bilirkişiden rapor alınmalı böylece yukarda değinilen anlamda bir paylaştırma kasdının bulunup bulunmadığı açıklığa kavuşturulmalıdır.

Hal böyle olunca, miras bırakandan tüm mirascılarına intikal eden taşınır taşınmaz mallar ve haklar araştırılmalı, tapu kayıtları ve varsa öteki delil ve begeler mercilerinden getirtilmeli her bir mirascıya nakledilen malların ve hakların nitelikleri ve değerleri hakkında uzman bilirkişiden rapor alınmalı böylece yukarda değinilen anlamda bir paylaştırma kasdının bulunup bulunmadığı açıklığa kavuşturulmalıdır.

O halde, yukarıda değinilen ilkeler çerçevesinde miras bırakanın sağlığında dışarda mirasçı bırakmayacak şekilde her bir mirasçıya ne verildiğinin ve özgülendiğinin resmi kayıtlarla belgelendirilmesi, parasal yardımda bulunulduğunun şahit ifadelerine başvurarak duraksamaya yer bırakmayacak şekilde tespit edilmesi ve miras bırakanın gerçek iradesinin ortaya konulması, ondan sonra toplanan ve toplanacak delillerin birarada değerlendirilmesi ve neticesine göre bir karar verilmesi gerekirken eksik tahkikatla yetinilerek karar verilmiş olması doğru olmadığı gibi, çekişme konusu edilen 399 parsel sayılı taşınmaz üzerinde bulunan yapıda kat irtifakına geçilerek bağımsız bölümler meydana geldiğine göre davalı A.üzerindeki bölümler yönünden hüküm kurulması gerekirken infazı mümkün olmayacak şekide hukuki varlığı kalmayan 399 parsel üzerinden karar verilmiş olması da isabetsizdir.

Davalıların, temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle hükmün HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 03.12.2010 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesinin 14. maddesi gereğince gelen temyiz eden vekili için 825.00.-TL. duruşma avukatlık parasının temyiz edilenden alınmasına, 05.04.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

KARAR NO : 2011/3936

MAHKEMESİ : KDZ.EREĞLİ 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 15/01/2009

NUMARASI : 2006/64-2009/14

Taraflar arasında birleştirilerek görülen davada;

Davacılar, miras bırakanları H.'ün kendilerinden mal kaçırmak amacıyla ve muvazaalı olarak gerçekte bağışladığı halde satış göstermek suretiyle 405 ada 925, 949 ve 950 sayılı parselleri, 62 ada 381 ve 399 sayılı parselleri, 62 ada 400 parseldeki 3, 4, 6, 9 ve 12 nolu bağımsız bölümleri oğlundan olma davalı torunlarına devir ve temlik ettiğini ileri sürerek, tapu kayıtlarının iptali ile miras payları oranında adlarına tescilini istemişlerdir.

Davalılar, murisin kızlarına ve damatlarına hibe yoluyla erkek çocuğundan daha fazla taşınmaz verdiğini, satışların gerçek olduğunu, bedellerinin ödendiğini, miras bırakana ait daha bir çok taşınmaz bulunduğunu bildirip, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, işlemlerin danışıklı olduğunun anlaşıldığı gerekçesiyle asıl ve birleşen davaların kabulüne birleşen 2006/66 esas sayılı davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davalılar, murisin kızlarına ve damatlarına hibe yoluyla erkek çocuğundan daha fazla taşınmaz verdiğini, satışların gerçek olduğunu, bedellerinin ödendiğini, miras bırakana ait daha bir çok taşınmaz bulunduğunu bildirip, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, işlemlerin danışıklı olduğunun anlaşıldığı gerekçesiyle asıl ve birleşen davaların kabulüne birleşen 2006/66 esas sayılı davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalılar vekili tarafından süresinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 05.04.2011 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden vd. vekili Avukat A.K. N.A. ile temyiz edilen vd. vekili Avukat A. Ş.geldiler, duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi .tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava ve birleşen davalar, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkin olup, mahkemece, davaların kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillere göre, davalılar murisin gerçek iradesinin mirasçıdan mal kaçırma amaçlı olmayıp sağlığında sahip olduğu mal varlığından tüm mirasçılarını tatmin edercesine taksim iradesi olduğu savunmasında bulundukları halde mahkemece bu konuda hükme yeterli olacak nitelikte bir araştırma ve inceleme yapılmadığı görülmektedir.

Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa,niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türü dür. Söz konusu Muvazaada miras bırakan gerçek-ten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirascısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l-4-1974 tarih 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmeside Medeni Kanunun 706, Borçlar Kanunun 213 ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirascılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki, bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmeside büyük önem taşımaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı,miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı,davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Öte yandan miras bırakan sağlığında hak dengesini gözeten kabul edilebilir ölçüde ve tüm mirasçıları kapsar biçimde bir paylaştırma yapmışsa mal kaçırmak kastından söz edilmeyeceğinden olayda 1.4.1974 tarih 1/2 sayılı Yargıtay İnançları Birleştirme Kararının uygulanamıyacağıda kuşkusuzdur.

Hal böyle olunca, miras bırakandan tüm mirascılarına intikal eden taşınır taşınmaz mallar ve haklar araştırılmalı, tapu kayıtları ve varsa öteki delil ve begeler mercilerinden getirtilmeli her bir mirascıya nakledilen malların ve hakların nitelikleri ve değerleri hakkında uzman bilirkişiden rapor alınmalı böylece yukarda değinilen anlamda bir paylaştırma kasdının bulunup bulunmadığı açıklığa kavuşturulmalıdır.

O halde, yukarıda değinilen ilkeler çerçevesinde miras bırakanın sağlığında dışarda mirasçı bırakmayacak şekilde her bir mirasçıya ne verildiğinin ve özgülendiğinin resmi kayıtlarla belgelendirilmesi, parasal yardımda bulunulduğunun şahit ifadelerine başvurarak duraksamaya yer bırakmayacak şekilde tespit edilmesi ve miras bırakanın gerçek iradesinin ortaya konulması, ondan sonra toplanan ve toplanacak delillerin birarada değerlendirilmesi ve neticesine göre bir karar verilmesi gerekirken eksik tahkikatla yetinilerek karar verilmiş olması doğru olmadığı gibi, çekişme konusu edilen 399 parsel sayılı taşınmaz üzerinde bulunan yapıda kat irtifakına geçilerek bağımsız bölümler meydana geldiğine göre davalı A.üzerindeki bölümler yönünden hüküm kurulması gerekirken infazı mümkün olmayacak şekide hukuki varlığı kalmayan 399 parsel üzerinden karar verilmiş olması da isabetsizdir.

Davalıların, temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle hükmün HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 03.12.2010 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesinin 14. maddesi gereğince gelen temyiz eden vekili için 825.00.-TL. duruşma avukatlık parasının temyiz edilenden alınmasına, 05.04.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4329, Karar No: 2014/6756, Tarih: 10.04.2014

**18. Hukuk Dairesi         2014/4329 E.  ,  2014/6756 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İskenderun 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 15/10/2012

NUMARASI : 2011/521-2012/292

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-2942 sayılı Yasanın 11. maddesinin (d) bendi gereğince emlak vergi değerlerinin dava konusu taşınmaz ile emsalin karşılaştırılmasında gözönünde tutulması gerekir. Bu bakımdan, dava konusu taşınmazın ve emsalin emlak vergisine esas tutulan asgari m² değerlerinin oranı ile bilirkişi raporunda değerlendirmeye esas alınan oran birbirinden fahiş ölçüde farklı olduğunda, bu farklılık ve çelişki giderilmelidir. Bilirkişi kurulunca somut emsal olarak incelenen Gökmeydan 2882 parsel sayılı taşınmazın, dava konusu taşınmaz ile karşılaştırılması sonucunda, dava konusu taşınmazın emsal olarak incelenen taşınmazdan % 25 oranında daha değerli olduğu kabul edilmiş ise de, dosyadaki kayıtlara göre, dava konusu taşınmazın emlak vergisine esas asgari m² değeri 25,96 TL, emsal alınan taşınmazın asgari m² değeri ise 31,16 TL'dir. Emlak vergi değerleri, emsal olarak alınan taşınmazın dava konusu taşınmazdan daha değerli olduğunu göstermektedir. Buna göre, dava konusu taşınmazın en fazla emsal ile eşdeğer olduğunun tespiti gerekirken dava konusu taşınmazın emsalden daha değerli olduğu kabul edilerek vergi değerlerine ters düşecek şekilde yeterli, inandırıcı ve somut gerekçelere de dayandırılmayan rapor alınarak hüküm kurulması,

2-Kabule göre de;

Kamulaştırma Yasası'nın 4650 sayılı Yasayla değişik 10. maddesinin 11. fıkrasına göre, kamulaştırması yapılan taşınmaz mal tahsis edildiği kamu hizmeti itibariyle sicile kaydı gerekmeyen bir niteliğe dönüşmüş ise, istek halinde mahkemece sicil kaydının terkinine karar verilir. Mahkemece sözü edilen Yasa hükmü dikkate alınmadan, istem gibi kamulaştırılan taşınmazın tapuya tescili ile yetinilmesi gerekirken talebi aşacak şekilde dava konusu taşınmazın yol olarak terkinine karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 10.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.