muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/19340, Karar No: 2016/867, Tarih: 04.02.2016

1- Sanıklar ..., ... ve ... hakkında üzerlerine atılı nitelikli dolandırıcılık suçundan kurulan mahkûmiyet hükümlerine, sanıklar ... ve ... hakkında üzerlerine atılı nitelikli dolandırıcılık suçundan, sanık ... hakkında üzerine atılı açığa imzanın kötüye kullanılması suçundan kurulan beraat hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanıkların savunmalarına, katılan beyanına, tanık anlatımlarına, katılan kurum tarafından gönderilen sahte sigortalı isim listesi ve tedavi yardımı döküm detayına, katılan ...’ın ismi ile ...Sosyal Güvenlik İl Müdürlüğüne yazılan yazı altındaki imzanın adı geçen katılanın eli ürünü olduğuna dair bilirkişi raporuna, sosyal güvenlik denetmeni tarafından hazırlanan inceleme raporuna ve tüm dosya kapsamına göre; sanıklar ..., ... ve ...’in üzerlerine atılı “nitelikli dolandırıcılık” suçundan mahkûmiyetlerine, sanıklar ... ve ...’nun üzerlerine atılı “nitelikli dolandırıcılık” suçundan, sanık ...’ın da üzerine atılı “açığa imzanın kötüye kullanılması” suçundan beraatlerine yönelik kabulde herhangi bir isabetsizlik görülmemiş, 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesi ile ilgili olarak Anayasa Mahkemesinin 24/11/2015 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 2015/85 sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan ... vekili, sanık ... müdafii, sanık ... ve sanık ... müdafii ile katılan ... vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle mahkumiyet ve beraat hükümlerinin ayrı ayrı ONANMASINA,

2-Sanık ... hakkında üzerine atılı nitelikli dolandırıcılık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan ... vekilinin ve sanık ... müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1136 sayılı Kanun'un 168. ve hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin 13. maddesinin 5. fıkrası uyarınca, beraat eden ve kendisini vekille temsil ettiren sanık lehine maktu avukatlık ücretine hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

1136 sayılı Kanun'un 168. ve hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin 13. maddesinin 5. fıkrası uyarınca, beraat eden ve kendisini vekille temsil ettiren sanık lehine maktu avukatlık ücretine hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan ... vekilinin ve sanık ... müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasına "Sanığın kendisini vekil ile temsil ettirdiği anlaşıldığından, hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi hükümlerine göre belirlenen 3.000 TL vekalet ücretinin hazineden alınarak sanığa verilmesi" fıkrasının eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 04/02/2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/21155, Karar No: 2015/6346, Tarih: 04.05.2015

**17. Hukuk Dairesi         2013/21155 E.  ,  2015/6346 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davalının işleteni ve sürücüsü olduğu müvekkiline trafik sigortalı aracın yaya ...'e çarparak ölümüne sebebiyet verdiğini, davalı sigortalının aracı kullandığı esnada alkollü olup ....nın 2008/3417 Soruşturma sayılı dosyasında kazanın oluşumunda %50 oranında kusurlu olduğunun tespit edildiğini, müvekkili şirket tarafından müteveffa mirasçılarına 01/07/2008 tarihinde destekten yoksun kalma tazminatı olarak 12.735,00 TL tutarında ödeme yapıldığını, davalı aleyhinde rücu hakkına dayanılarak icra takibine geçildiğini ancak davalının itirazı üzerine takibin durdurulduğunu ileri sürerek davalının icra takibine vaki itirazının iptali ile icra inkar tazminatına hükmedilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin kazada kusursuz olduğunu, kazanın münhasıran alkolün etkisiyle meydana gelmediğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davanın kabulü ile davalının... İcra Müdürlüğü'nün 2009/3643 Esas sayılı takip dosyasına vaki itirazının iptali ile takibin devamına, alacak miktarı likit olmadığından davacı vekilinin icra inkar tazminatı isteminin reddine karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, zorunlu trafik sigortacısının kendi akidi olan sigorta ettiren hakkında başlattığı icra takibine vaki itirazın iptali talebine ilişkindir.

2918 sayılı KTK'nun 48. maddesinde; alkollü içki alması nedeniyle güvenli sürme yeteneklerini kaybetmiş kişilerin kara yolunda araç sürmelerinin yasak olduğu ifade edilmiştir.

Karayolları Trafik Yönetmeliğinin "Uyuşturucu ve Keyif Verici Maddeler ile İçkilerin Etkisinde Araç Sürme Yasağı" başlıklı 97/1. maddesinde; alkollü içki almış olması nedeniyle güvenli sürme yeteneğini kaybetmiş kişilerin kara yolunda araç sürmelerinin yasak olduğu açıklandıktan sonra, bu konu ile ilgili olan "b-2" bendinde; alkollü içki almış olarak araç kullandığı tespit edilen diğer araç sürücülerinden kandaki alkol miktarı 0.50 promil üstünde olanların araç kullanamayacakları belirtilmiştir.

Öte yandan, Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası Genel Şartlarının B.4.d maddesinde; tazminatı gerektiren olay, işletenin veya eylemlerinden sorumlu olduğu kişilerin veya motorlu aracın hatır için karşılıksız olarak kendilerine verilen kişilerin uyuşturucu veya keyif verici maddeler almış olarak aracı sevk ve idare etmeleri esnasında meydana gelmiş veya olay yukarıda sayılan kişilerin alkollü içki almış olmaları nedeniyle aracı güvenli sürme yeteneklerini kaybetmiş bulunmalarından ileri geliyorsa, sigortacının sigorta ettirene rücu hakkı olduğu açıklanmıştır.

Bununla birlikte, Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası Genel Şartlarının B.4.d maddesinin dayanağını teşkil eden KTK'nun 48. maddesinin yasaklamayı düzenleyen ilk fıkrasında, alkollü içki almış olması nedeniyle güvenli araç sürme yeteneklerini kaybetmiş kişilerin kara yolunda araç sürmeleri yasaklanmış olup aynı maddenin 2. fıkrasındaki yönetmelik düzenlenmesine olanak tanıyan hükümde, yasaklama yetkisi yönetmeliğe bırakılmış olmadığından, Karayolları Trafik Yönetmeliği'nin 97. maddesinde, yukarıda anılan yasa hükmü tekrarlandıktan ve müteakip, uyuşturucu veya keyif verici maddeler ile alkollü içkilerin oranlarının ne şekilde saptanacağı belirlendikten sonra, yasada yer alan hükmü dikkate almadan salt 0.50 promilin üstünde alınan alkol miktarına göre araç kullanma yasağı getirilmesinin yasal dayanağı bulunmadığından, geçersiz bulunmaktadır. Geçersiz yönetmelik hükümlerinin yasaya aykırı bir şekilde genel şart olarak kabulü de mümkün değildir.

O halde, zararın teminat dışı kalabilmesi için kazanın meydana geliş şekli itibariyle sürücünün salt (münhasıran) alkolün etkisi altında kaza yapmış olması gerekmektedir. Diğer bir anlatımla, sürücünün alkollü olması tek başına zararın teminat dışı kalmasını gerektirmez. Üstelik, böyle

bir durumda zararın, teminat dışı kaldığının ispat yükü TTK'nun 1281. maddesi hükmü gereğince sigortacıya düşmektedir.

Yargıtay'ın yerleşik uygulamalarında; sürücünün aldığı alkol oranının doğrudan doğruya sonuca etkisi bulunmadığından, mahkemece nöroloji uzmanı, hukukçu ve trafik konusunda uzman bilirkişilerden oluşan bilirkişi kurulu aracılığıyla olayın salt alkolün etkisiyle gerçekleşip gerçekleşmediğinin, alkol dışında başka unsurlarında olayın meydana gelmesinde rol oynayıp oynamadığının saptanması, sonuçta olayın tek başına alkolün etkisiyle meydana geldiğinin belirlenmesi durumunda, oluşan zararın poliçe teminatı dışında kalacağından davanın kabulüne aksi halinde reddine karar verilmesi gerekeceği ilkesi benimsenmektedir. (YHGK 23.10.2002 gün ve 2002/11-768-840; YHGK 7.4.2004 gün ve 2004/11-257-212; YHGK 2.3.2005 gün ve 2005/11-81-18; YHGK 14.12.2005 gün 2005/11-624-713 sayılı ilamları)

Somut olayda; davacı ... şirketi vekilince, davalının sürücüsü olduğu sigortalı aracın, dava konusu trafik kazasında %50, müteveffa yayanın da %50 oranında kusurlu olduğu kabul edilerek icra takibine geçilmiş ve dava dilekçesinde de davalı sigortalısının %50 kusur oranına göre icra takibine vaki itirazının iptalini talep etmiştir. Aynı kazaya ilişkin olarak .. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2008/275 Esas sayılı dosyasında Karayolları ...'nden alınan bilirkişi raporunda da, kazanın oluşumunda davalı araç sürücüsünün 4/8, müteveffa yayanın 4/8 oranında kusurlu olduğu belirtilmiş ve ceza yargılamasında bu kusur oranına göre karar verilmiş olup hüküm derecattan geçerek kesinleşmiştir. Bu durumda, her ne kadar eldeki davada, uzman bilirkişi heyetinden alınan rapora göre, kazanın münhasıran alkolün etkisi ile meydana geldiği belirtilmiş ise de; davaya konu kazanın oluşumunda davalı araç sürücüsü ile birlikte müteveffa yayanın da kusurlu olduğu davacı tarafın ve mahkemenin kabulünde olup ceza mahkemesince alınan ve ceza hükmüne esas teşkil eden bilirkişi raporunun da aynı yönde bulunmasına ve kazanın münhasıran alkolün etkisi altında meydana gelmediğinin anlaşılmasına göre; davacının, davalı sigortalı ...'a rücu hakkının bulunmadığı gözetilerek davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu biçimde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 04/05/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3939, Karar No: 2019/3012, Tarih: 16.04.2019

**11. Hukuk Dairesi         2017/3939 E.  ,  2019/3012 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 2.FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 2.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi'nce verilen 17/12/2015 gün ve 2014/230 - 2015/298 sayılı kararı bozan Daire'nin 20/04/2017 gün ve 2016/3618 - 2017/2305 sayılı kararı aleyhinde taraf vekilleri tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği de anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği konuşulup düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalıya ait "TV8" isimli televizyon kanalında 08/06/2012 tarihli belirli süreli iş sözleşmesi ile çalışmaya başladığını, davalı işverenin 27/11/2013 tarihinde sözleşme süresi bitmeden tek taraflı olarak sözleşmeyi feshettiğini, müvekkilinin televizyon kanalının spor direktörlüğü görevini yaptığını ve "Telegol" adlı programı sunduğunu, taraflar arasında varlığından söz edilen üç ayrı sözleşmenin de tek bir çalışma ilişkisine ve Basın Kanunu'na dayandığını, müvekkili tarafından yapılan spor direktörlüğü ve Telegol Programı haberlerinin hazırlanması, yayına getirilmesi, sunulması ve yorumlanmasının işverenin denetim ve gözetimi altında, onun talimatlarına bağlı olarak yerine getirildiğini, sözleşmenin bitim tarihinden önce feshedilmesi nedeniyle müvekkilinin TBK md. 438 uyarınca bakiye sözleşme süresine ilişkin ücret tutarında tazminata hak kazandığını, ancak işverenle yapılan görüşmelerden sonuç alınamadığını, kamuoyuna yayılan kanalın el değiştirmesi ve yeni sahibi tarafından müvekkilinin kovulduğu yönündeki haberlerle müvekkilinin kişilik haklarının zedelendiğini ileri sürerek, bakiye sözleşme süresine ilişkin ücret alacağı olarak 230.000 TL, cezai şart bedeli olarak 230,000 TL olmak üzere toplam 460,000 TL'nin davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, TBK madde 435/2'ye göre davalının feshinin haksız olduğu, TBK m.138 hükmünün şartları gerçekleşmediğinden işbu uyuşmazlıkta uygulama imkanının olmadığı, davacının hem cezai şartı hem de tazminatı talep edebileceği gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne dair verilen kararın taraf vekillerince temyizi üzerine karar Dairemizce bozulmuştur.

Taraf vekilleri bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, taraf vekilinin HUMK 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

Taraf vekilleri bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, taraf vekilinin HUMK 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, taraf vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 27,10 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 389,49 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 16/04/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5932, Karar No: 2025/1936, Tarih: 10.03.2025

**8. Hukuk Dairesi         2023/5932 E.  ,  2025/1936 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN:

MAHKEMESİ : Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/842 E., 2023/1116 K.

DAVA TARİHİ : 11.05.2018

KARAR : İstinaf başvurusunun kabulü ile davanın reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Sorgun 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2018/312 E., 2021/366 K.

Taraflar arasındaki taşınmazın mera tahsis kararının iptali ile eylemli orman vasfıyla tapuya tescili istemli davadan dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince, davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının davacı ... İdaresi vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince, istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak yeniden hüküm kurulması suretiyle davanın usulden reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davacı ... İdaresi vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

K A R A R

Yozgat ili Sorgun ilçesi Eymir kasabası Karakışla Mahallesi çalışma alanında, 3402 sayılı Kadastro Kanunu'na göre 2005 yılında yapılan kadastro çalışmaları sonucunda 136 ada 154 parsel sayılı taşınmaz mera olarak tespit edildikten sonra, 22.03.2018 tarihli mera komisyonu kararı ile mera olarak tahsisine karar verilmiş ve 17.04.2018 - 17.05.2018 tarihleri arasında askı ilan suretiyle ilan edilmiştir.

Davacı ... İdaresi vekili dava dilekçesinde; Yozgat ili Sorgun ilçesi Eymir kasabası Karakışla Mahallesi İl Mera Komisyonu tarafından ekli listede askıya çıkan 136 ada 154 nolu taşınmazın fiili durumu itibarıyla üzerinde orman ağaçları olan meşe, karaçam ve sedir ağaçları bulunduğunu, 6831 sayılı Orman Kanunu'na göre eylemli orman kapsamında olduğu belirlenen bu yerle, bitişiğinde bulunan ağaçlandırılmış mera parselinin bütünlük arz ettiğini, Yozgat Mera Komisyonu Başkanlığının mera tahsis kararına askı ilan süresi içerisinde itirazda bulunduklarını, fiili durumu orman olan bu parselin mera olarak tespitinin uygun olmadığını ileri sürerek, taşınmazın vasıf değişikliği yapılarak ilgili parselin vasfının orman olarak değiştirilmesini talep ve dava etmiştir.

İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama sonunda; "... dava konusu taşınmazın orman sayılmayan yerlerden olduğu ..." gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; hükmün, davacı vekili tarafından, tespit bilirkişisinin taşınmazın orman olduğunu belirttiği, eski tarihli hava fotoğrafları, amanejman planı, memleket haritaları birlikte incelendiğinde ve toprak yapısı, arazi yapısı birlikte değerlendirildiğinde davaya konu taşınmazın, mevcut orman sahasının devamı niteliğinde olduğu, aynı özellikleri ve aynı karakteri taşıdığı, kök raporda davaya konu taşınmaz üzerinde orman ağaçlarının varlığından, kısmen de meşe ağaçlarının varlığından söz edildiği, aynı şekilde ek raporda da davaya konu taşınmaz üzerinde fertler ve gruplar halinde orman ağaç ve ağaççıkları bulunduğunun ifade edildiği, eski tarihli hava fotoğraflarında davaya konu taşınmaz üzerinde orman ağaç ve ağaççıklarının çok daha yoğun olduğunun görüldüğü iddiasıyla istinaf edilmesi üzerine Kayseri Bölge Adliye Mahkemesince; "... 4342 sayılı Mera Kanunu'nun mera, yaylak ve kışlakların hukuki durumu kenar başlıklı 4 üncü maddesinde, mera, yaylak ve kışlakların kullanma hakkı bir veya birden çok köy veya belediyelere ait olduğu, bu yerlerin Devletin hüküm ve tasarrufu altında olduğunun belirtildiği, mera tespit, tahdit ve tahsis işlemlerine karşı açılacak davalarda ilgili köy tüzel kişiliği veya belediye başkanlığı aleyhine husumet yöneltilmesinin zorunlu olduğu, davanın husumetten reddine karar verilmesi gerekirken, davalı Gıda Tarım ve Hayvancılık İl Müdürlüğünün husumetiyle davaya devam edilerek yazılı şekilde hüküm kurulmasının hatalı olduğu ..." gerekçesiyle, davacı ... İdaresi vekilinin istinaf taleplerinin kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 353/(1)-b.2 maddesi hükmü gereğince kaldırılmasına ve davanın pasif husumet eksikliği nedeniyle reddine karar verilmiş ve iş bu karar, davacı ... İdaresi vekili tarafından, istinaf dilekçesindeki nedenlerle temyiz edilmiştir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile İlk Derece Mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesi kararlarındaki gerekçelere, 6100 sayılı Kanun’un 369/1 maddesi de gözetilerek yapılan incelemede aynı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden biri de bulunmadığına göre, temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davacı ... İdaresi vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesi uyarınca ONANMASINA,

7139 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesi uyarınca Orman İdaresinden harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

SONUÇ: Yukarıda açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesi uyarınca ONANMASINA,

7139 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesi uyarınca Orman İdaresinden harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

10.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/14238, Karar No: 2010/14417, Tarih: 20.12.2010

**14. Hukuk Dairesi         2010/14238 E.  ,  2010/14417 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

K A R A R

Dava, taşınmazın kıyı kenar çizgisi içinde kaldığı iddiasıyla açılan tapu iptali ve tescil isteğine ilişkin olup, asliye hukuk mahkemesince karar verildiğinden, 2797 sayılı Yargıtay Kanununun 14.maddesi gereğince temyiz incelemesi 1.Hukuk Dairesine ait bulunmaktadır.

Yukarıda belirtilen nedenle dosyanın görevli sözü edilen Yüksek Daire Başkanlığına gönderilmesine, 20.12.2010 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/10009, Karar No: 2021/13844, Tarih: 13.09.2021

**2. Ceza Dairesi         2021/10009 E.  ,  2021/13844 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇ : İş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suç tarihinde 15-18 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuğun gece vakti olan saat 21.30 sıralarında müştekinin iş yerine girmeye teşebbüs etmesi şeklindeki eylemine uyan ve TCK’nın 116/4, 35 ve 31/3. maddelerinde düzenlenen iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçu için öngörülen cezanın üst sınırına göre aynı Kanun’un 66/1-e, 66/2. maddelerinde öngörülen 5 yıl 4 aylık zamanaşımının, 12/05/2016 olan mahkumiyet tarihinden inceleme tarihine kadar gerçekleşmiş olması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan açılan kamu davasının, CMK'nın 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE, 13/09/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.