muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/23194, Karar No: 2019/14611, Tarih: 01.07.2019

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti, ulusal bayram genel tatili ve hafta tatili ücretlerinin ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil ve hafta tatili alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille söz konusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı yazılı delille ispatlaması gerekir. Bordrolarda tahakkuk bulunmasına rağmen bordroların imzasız olması halinde ise, varsa ilgili dönem banka ve tüm ödeme kayıtları celp edilmeli ve ödendiği tespit edilen miktarlar yapılan hesaplamadan mahsup edilmelidir.

Fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatili ile hafta tatili alacaklarının yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

Somut olayda, bilirkişi tarafından hazırlanan raporda, davacının kalorifer yakma ücreti adı altında ücretinden ayrıca ücret aldığı bu nedenle fazla çalışma alacağının bulunmadığı ancak mahkemenin aksi kanaatte olması halinde, kış aylarında ortalama 15.00 dan itibaren kalorifer yaktığı ve son olarak 23.00 civarı kömür atıldığı kabul edildiğinde 1 saat kalorifer yakma işi, 01.30 saat kontrol ve son 1 saat kömür attığı kabul edildiğinde 2, 5 saat çalıştığı, 06.00-07.00 arası ekmek ve servis, 09.00- 10.30 arası ekmek dağıtımı, 15.30- 16.30 çöp toplama, 1 saat asansör ve çevre temizliği, 1, 5 saat merdiven yıkama işi olmak üzere toplam günlük 6 saat çalışma ve 2,5 sat kömür yakma olarak 8,5 saat çalıştığı ve Aralık – 15 Mart döneminde haftalık 6 saat fazla çalışma yaptığı kabul edilmiştir. Ancak dosya içerisinde yer alan belgelere göre, davacıya kalorifer yakması için ayrıca ücret ödenmiş olup belgeler davacı tarafından imzalanmıştır. Mahkemece, yapılan bu ödemeler mahsup edilerek davacının fazla çalışma alacağının bulunup bulunmadığı belirlenmelidir. Yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

3- Taraflar arasında davacının yıllık izin ücreti alacağının hesaplanması noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 59. maddesinde, iş sözleşmesinin herhangi bir sebeple sona ermesi halinde, işçiye kullandırılmayan yıllık izin sürelerine ait ücretlerin son ücret üzerinden ödeneceği hükme bağlanmıştır. Yıllık izin hakkının ücrete dönüşmesi için iş sözleşmesinin feshi şarttır. Bu noktada sözleşmenin sona erme şeklinin ve haklı olup olmadığının önemi bulunmamaktadır.

Yıllık izinlerin kullandırıldığı noktasında ispat yükü, işverene aittir. İşveren yıllık izinlerin kullandırıldığını imzalı izin defteri veya eşdeğer bir belge ile ispatlamalıdır. Bu konuda ispat yükü üzerinde olan işveren, işçiye yemin teklif edebilir.

Yıllık izinlerin kullandırıldığı noktasında ispat yükü, işverene aittir. İşveren yıllık izinlerin kullandırıldığını imzalı izin defteri veya eşdeğer bir belge ile ispatlamalıdır. Bu konuda ispat yükü üzerinde olan işveren, işçiye yemin teklif edebilir.

Somut olayda, davacı davalı iş yerinde 2 yıl 6 ay 3 gün çalışmış olup 28 gün yıllık ücretli izne hak kazanmıştır. Dosya içerisinde yer alan yıllık ücretli izin defteri başlıklı belgeye göre, davacıya 3. yıl çalışması için hak kazanmadığı halde 7 günlük yıllık izin ücretinin ödendiği anlaşılmaktadır. Davalı tarafından davacıya ödenen 7 günlük yıllık izin ücretinin takas ve mahsubu talep edilmesine rağmen mahkemece bu yönde bir değerlendirme yapılmadan hüküm kurulmuştur. Davacının hak etmiş olduğu yıllık izinlerini kullandığı ancak 7 gün karşılığı ücretinin ise fazla ödendiği anlaşıldığından ödenen bu miktar davacının alacaklarından mahsup edilmelidir. Yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ : Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 01/07/2019 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6952, Karar No: 2014/31559, Tarih: 03.11.2014

**4. Ceza Dairesi         2014/6952 E.  ,  2014/31559 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2012/301581

MAHKEMESİ : Selendi(Kapatılan) Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 26/09/2012

NUMARASI : 2012/3 (E) ve 2012/86 (K)

SUÇ : Hakaret

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-İddianame okunmadan duruşmaya başlanması suretiyle, CMK'nın 191/1. maddesine aykırı davranılması,

2-Sanığın, önceden de tanıştığı gazeteci olan şikayetçinin köyle ilgili haber yapması karşılığında satın almayı taahhüt ettiği 10 gazetenin kendisine yollanmasına karşın, parasını göndermemesi nedeniyle kendisini telefonla arayan şikayetçiye kaza yaptığını ve bununla uğraştığını belirttikten sonra, buna ilişkin mazeretini aktarırken yaptığı küfürlü konuşmaların şikayetçinin kişiliğine yönelik olmaması nedeniyle atılı hakaret suçunun unsurların oluşmadığı ve beraatine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, hatalı değerlendirme ve gerekçeyle mahkumiyet kararı verilmesi,

Kanuna aykırı ve sanık S.. Ş..'in temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 03/11/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3585, Karar No: 2019/3354, Tarih: 01.04.2019

**11. Ceza Dairesi         2016/3585 E.  ,  2019/3354 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanunu'na muhalefet, özel belgede sahtecilik

HÜKÜM : Beraat

Sanığa yüklenen “vergi usul kanununa muhalefet” ve “özel belgede sahtecilik” suçlarından doğrudan zarar görmeyen İskenderun Gümrükler Başmüdürlüğünün kamu davasına katılma ve hükmü temyiz etme hakkı bulunmadığı anlaşıldığından; şikayetçi kurum adına vekilinin temyiz isteminin, ...... sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken ...... sayılı CMUK'nin 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 01.04.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/8845, Karar No: 2019/14236, Tarih: 14.10.2019

**18. Ceza Dairesi         2019/8845 E.  ,  2019/14236 K.**

**"İçtihat Metni"**

KARAR

Hakaret suçundan şüpheli ... hakkında yapılan soruşturma evresi sonunda Niğde Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 05/10/2018 tarihli ve 2018/9239 soruşturma sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair ek karara karşı yapılan itirazın reddine ilişkin Niğde Sulh Ceza Hâkimliğinin 01/03/2019 tarihli ve 2018/3649 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

İstem yazısında: “Dosya kapsamına göre, şüpheli hakkında Niğde Cumhuriyet Başsavcılığınca hakaret suçundan yürütülen soruşturma sonunda yeterli delil elde edilemediğinden bahisle kovuşturmaya yer olmadığına ilişkin karar verilmiş ise de; dosyaya ibraz edilen ses kaydında müştekiye yönelik olarak "Ya ben var ya bu kadar namussuz adam görmedim ömrümde hayatımda" şeklinde sözler sarfedildiğinin anlaşılması karşısında, şüphelinin üzerine atılı suçun unsurlarının oluşup oluşmadığının, delillerin takdir ve değerlendirmesinin mahkemesince incelenmesi gerektiği gözetilmeksizin, kovuşturmaya yer olmadığına dair ek karara yönelik itirazın kabulü yerine, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” denilmektedir.

I- Olay:

Müşteki Sevilay Bal’ın şüpheli ...’dan kendisine hakaret ve tehdit içerikli sözler söylemesi nedeni ile şikayetçi olması üzerine soruşturma başlatıldığı, müştekinin olay anına ait ses kaydını dosyaya delil mahiyetinde ibraz ettiği, polis merkezi amirliğinde bu ses kaydına ait döküm yapılmadan sadece içerisindeki tehdide yönelik cümlenin tutanakla tespit edildiği, Cumhuriyet Başsavcılığınca da hakaret suçundan ek kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği, karara müşteki vekilinin itiraz ettiği, Niğde Sulh Ceza Hakimliğince itirazın reddine dair karar verildiği, merci kararının bozulması talepli kanun yararına bozma talebinde bulunulduğu anlaşılmıştır.

II- Hukuksal Değerlendirme:

CMK'nın 160/1. maddesinde, "Cumhuriyet Savcısı, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hali öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya haşlar.", 160/2. maddesinde "Cumhuriyet Savcısı, maddi gerçeğin araştırılması ve adil bir yargılamanın yapılabilmesi için. emrindeki adli kolluk görevlileri marifetiyle, şüphelinin lehine ve aleyhine olan delilleri toplayarak muhafaza altına almakla ve şüphelinin haklarını korumakla yükümlüdür.'' 170. maddesinin 2. fıkrasında, "Soruşturma evresi sonunda toplanan deliller, suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturuyorsa; Cumhuriyet Savcısı, bir iddianame düzenler. 172. maddesinin 1. fıkrasında, "Cumhuriyet savcısı, soruşturma evresi sonunda, kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak delil elde edilememesi veya kovuşturma olanağının bulunmaması hâllerinde kovuşturmaya yer olmadığına karar verir." hükümleri düzenlenmiştir.

Kovuşturmaya yer olmadığına dair kararı itiraz üzerine inceleyen mahkeme, kamu davası açılması için yeterli şüpheyi uyandıracak delil/ler bulunmaması durumunda itirazın reddine, yeterli şüpheyi uyandıracak delil/ler bulunması durumunda itirazın kabulüne veya eksik soruşturma nedeniyle soruşturmanın genişletilmesine karar verebilecektir.

CMK'nın 170/2. maddesine göre kamu davası açılabilmesi için soruşturma aşamasında toplanan delillere göre suçun işlendiğine dair yeterli şüphe bulunması gerekir. Suç ihbar veya şikayeti yoluyla soruşturma yaparak maddi gerçeğe ulaşma yükümlülüğü ve yetkisi bulunan Cumhuriyet Savcısı, soruşturma sonucunda elde edilen delilleri değerlendirerek kamu davası açmayı gerektirir nitelikte yeterli şüphe olup olmadığını takdir edecektir. Ancak soruşturma aşamasında Cumhuriyet Savcısının delil değerlendirmesiyle, kovuşturma aşamasında hakimin delilleri değerlendirmesi birbirinden farklı özelliklere sahiptir. CMK'nın 170/2. maddesine göre soruşturma aşamasında toplanan deliller kamu davası açılması için yeterli şüphe oluşturup oluşturmadıkları çerçevesinde incelemeye tabi tutulurken, kovuşturma aşamasında, isnat edilen suçun işlenip işlenmediği hususunda mahkumiyete yeter olup olmadığı ve tam bir vicdani kanaat oluşturup oluşturmadığı çerçevesinde değerlendirilmektedir.

İncelenen dosyada; müştekinin şikayeti üzerine başlatılan soruşturmada, müştekinin dosyaya ibraz ettiği, suça konu ifadelerin olduğunu belirttiği ses kaydını ihtiva eden cd üzerinde yöntemince bilirkişi incelemesi yaptırılıp içeriğindeki ifadelerin bilirkişi raporu ile tespit edilmesi ve sonucuna göre değerlendirme yapılması gerekirken, eksik soruşturma ile kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmesi ve bu karara yapılan itirazın kabulüne karar verilmesi gerekirken reddine karar verilmesi hukuka aykırıdır.

III- Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın, kanun yararına bozma isteği doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden,

1- Niğde Sulh Ceza Hakimliğinin 01/03/2019 tarihli ve 2018/3649 değişik iş sayılı kararının, 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

2- Aynı Kanun maddesinin 4-a fıkrası gereğince, sonraki işlemlerin mahallinde tamamlanmasına, 14/10/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19604, Karar No: 2014/17186, Tarih: 01.12.2014

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2014/19604 E.  ,  2014/17186 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Bilirkişi kurulunca değerlendirmeye alınan kayısı ve erik için 2008 yılı itibariyle sulu şartlarda dekar başına asgari ve azami verimi ile kg başına toptan satış fiyatının ve dekar başına ayrıntılı üretim giderine (masrafları oluşturan kalemler ayrı ayrı gösterilerek) ilişkin veri listesinin gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden getirtilerek dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 01.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/5957, Karar No: 2023/3090, Tarih: 10.05.2023

**8. Ceza Dairesi         2020/5957 E.  ,  2023/3090 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Adana Cumhuriyet Başsavcılığının 29.01.2016 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (f) bendi ve 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır.

2. Adana 16. Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.04.2016 tarihli kararı ile sanık ... hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrası (f) bendi, 62. maddesi ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık temyiz isteminde bir neden bildirmemiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay Sanık ...'un olay esnasında 14 yaşında olan mağdure ...'ı hileli davranışlar ile hürriyetinden yoksun kıldığı iddiasına ilişkindir.

2. Mağdure ... ifadesinde özetle, amcası ...'ın arkadaşı olan sanık ...'ın olay gecesi kendisini sokakta gördüğünü, ''amcan bizde oturuyor, seni çağırıyor'', ''ailenin haberi var'' şeklindeki sözleri ile arabasına alarak hareket halindeki arabanın içinde alıkoyduğunu, mağdureye ''seni seviyorum, bana güven'' şeklinde sözler söylediğini, yolda hareket halindeyken babası ve amcasının kendilerini gördüğünü, mağdurenin amcası ve babasının sanığı takip ettikten bir süre sonra yakalaması üzerine kendisini araçtan aldığını beyan ettiği,

3. Mağdurenin Amcası ... ve babası ...'in ifadelerinde özetle olay gecesi mağdureyi aramaya çıktıklarını, sokakta sanık ...'ı gördüklerinde mağdurenin nerede olduğunu sormak için yanına gittiklerini, sanığın kendilerini görünce kaçtığını, durumdan şüphelendiklerini için sanığı takip ederek bir iki sokak sonra yakalandıklarını ve mağdureyi araçtan aldıklarını beyan ettikleri,

4. Sanık ...'ın mağdurenin tamamen kendi rızası ile araca bindiğini, kendisine seni seviyorum demediğini, babası ve amcasını yolda görünce de hemen durduğunu beyan ettiği görülmüştür.

IV. GEREKÇE

4. Sanık ...'ın mağdurenin tamamen kendi rızası ile araca bindiğini, kendisine seni seviyorum demediğini, babası ve amcasını yolda görünce de hemen durduğunu beyan ettiği görülmüştür.

IV. GEREKÇE

Olay ve olgular dikkate alındığında, dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 01.12.2015 tarihli 2014/14-198 Esas 2015/428 Karar, 17.02.2015 tarihli 2014/14-307 Esas 2015/8 sayılı Kararları nazara alındığında, on beş yaşını tamamlamamış olan mağdurenin kendi özgür iradesi ile serbestçe hareket etme hakkı, niteliği itibarı ile üzerinde mutlak surette tasarrufta bulunabileceği bir hak olmadığı anlaşılmakla, mağdurenin olayın sıcağı sıcağına verdiği samimi beyanları değerlendirildiğinde, sanık ...'ın 5237 sayılı kanunun 109. maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (f) bendi ve beşinci fıkrası uyarınca hile kullanarak cinsel amaçla kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan cezalandırılması gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Adana 16. Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.04.2016 tarihli ve 2016/78 Esas, 2016/286 Karar sayılı kararına yönelik hükmün 1412 sayılı Kanun’un 326 ncı maddesi gereği, Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 10.05.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/7133, Karar No: 2012/1738, Tarih: 09.02.2012

**6. Ceza Dairesi         2011/7133 E.  ,  2012/1738 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

5237 sayılı TCK.nun 150.maddesinin 2.fıkrasındaki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK.nun 522.maddesindeki “hafif” veya “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerçekten az olan şeylerin alınması durumunda, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden, somut olayda koşulları bulunmadığı halde, 150.maddenin 2.fıkrasına düzenleniş amacının dışında yorumlar getirilerek cezadan indirim yapılması, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre sanık ... ve savunmanının temyiz itirazı yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğname gibi ONANMASINA, 09/02/2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1379, Karar No: 2017/1168, Tarih: 14.06.2017

**Hukuk Genel Kurulu         2016/1379 E.  ,  2017/1168 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasındaki “işçilik alacağı" davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Ankara 12. İş Mahkemesince davanın kabulüne dair verilen 21.10.2014 gün ve 2014/118 E., 2014/750 K. sayılı kararın davalı Sağlık Bakanlığı vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay 22. Hukuk Dairesinin 17.09.2015 gün ve 2015/24495 E., 2015/25464 K. sayılı kararı ile;

(...Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin Devlet Hastanesinde çalıştığını, 01.01.2010 tarihinde maaşının tek taraflı olarak düşürüldüğünü ve bu tarihten sonra da müvekkilinin düşük maaş almaya devam ettiğini, bu uygulamanın 4857 sayılı İş Kanunu'nun 62. maddesi uyarınca işçi ücretlerinde tek taraflı indirime gitmenin hukuka aykırı olduğunu, davalının müvekkilin istihdam eden şirketle arasında asıl işveren-alt işveren ilişkisi bulunması sebebiyle müteselsil sorumlu olduğunu, bu sebeple müvekkiline eksik ödenen ücret farkı alacağının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı Bakanlık vekili; Sağlık Bakanlığının ihale makamı olduğunu, işveren statüsü bulunmadığını, şirkete gerekli hak edişlerin ödendiğini, davacının ücretinin indirilmediğini, yeni yapılan sözleşme ile ücretin farklı olduğunu, hizmet alımında çalıştırılacak işçi sayısının tespiti ve ücretler konulu genelgeler olduğunu, davacının ücretinin genelgeler ile belirlendiğini, yeni yapılan sözleşme ile ücretin farklı olduğunu, indirim yapılmadığını ücretlerin ödendiğini ve husumet yönünden davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliler ve bilirkişi raporundaki hesaplama doğrultusunda davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İşçinin ücretinin düşürülüp düşürülmediği ve düşürülmüşse aradaki fark ücret alacağına hak kazanıp kazanmadığı taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İşçinin ücretinin düşürülüp düşürülmediği ve düşürülmüşse aradaki fark ücret alacağına hak kazanıp kazanmadığı taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Somut olayda, davalı bakanlığa bağlı hastanede alt işveren nezdinde çalışan davacı, ücretinin 2010 yılında haberi olmadan düşürülüğünü belirterek eksik ödenen ücret farkını istemiştir. Tüm dosya kapsamına göre davacının ücretinde azalma olduğu anlaşılmaktadır. 4857 sayılı Kanun'un 22. maddesi uyarınca işçinin rızası olmadan ücrette indirim yapılamayacağı dikkate alındığında; davacı işçinin 01.01.2010 tarihinde aldığı ücret ile indirim sonucu ödenen miktar arasındaki farkın çalışılan süreye göre, davacının ücretinin hiçbir dönem asgari ücretin altına düşürülmeyeceği de gözetilerek hesaplanıp hüküm altına alınması gerekirken, bilirkişi tarafından uyuşmazlık döneminde asgari ücrete yapılan artış oranlarının uyarlanarak zamlı şekilde belirlenen ücrete göre hesaplama yapılması hatalı olmuştur. Taraflar arasında ücrete asgari ücret artış oranında zam yapılacağına ilişkin bir sözleşme hükmü veya işyeri uygulaması bulunduğu iddia ve ispat edilmiş değildir. Davacı işçinin düşürülmeden önceki son ücreti esas alınarak bu ücret ile ödenenler arasındaki farklar tespit edilerek hüküm altına alınması gerekir....)

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDENLER: Davalı Sağlık Bakanlığı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava fark ücret alacağının tahsili istemine ilişkindir.

Davacı vekili müvekkilinin davalı Sağlık Bakanlığına bağlı hastanede değişik alt işverenler bünyesinde çalıştığını ve halen çalışmasının devam ettiğini, ücretinin 4857 sayılı İş Kanununun 22. ve 62. maddelerindeki emredici hükümlerine aykırı biçimde müvekkilinin rızası dışında tek taraflı olarak düşürüldüğünü, davalı Bakanlığın asıl işveren olarak işçilik alacaklarından sorumlu olduğunu ileri sürerek fark ücret alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Sağlık Bakanlığı vekili davacının ücretinin düşürülmediğini, mevzuat hükümleri uyarınca hazırlanan hizmet alımına ait sözleşmeye göre şirket çalışanları için asgari ücret farkı dışında bir ödeme yapılamayacağını savunarak davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece davacının ücretinin rızası dışında düşürüldüğü ve davacının ücret indirimine rızasının bulunmadığı gerekçesi ile bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davalı Sağlık Bakanlığı vekilinin temyizi üzerine hüküm Özel Dairece yukarıda açıklanan gerekçelerle bozulmuştur.