muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/1742, Karar No: 2019/9306, Tarih: 26.11.2019

Geçerli bir sebebe dayanmaksızın, bir kişinin mal varlığından diğerinin mal varlığına kayan değerin eksiksiz iadesi, denkleştirici adalet düşüncesine dayanır. Denkleştirici adalet ilkesi ise, haklı bir sebep olmaksızın başkasının mal varlığından istifade ederek kendi mal varlığını artıran kişinin elde ettiği bu kazanımı geri verme zorunda olduğu ve gerçek bir eski hale getirme yükümlülüğü bulunduğunu ifade eder.

Kural olarak hukuken geçersiz sözleşmeler, sebepsiz zenginleşme kurulları uyarınca tasfiye edilirken, denkleştirici adalet ilkesi hiçbir zaman gözardı edilmemelidir. Bu husus, hakkaniyetin ve adaletin bir gereğidir. Bu bakımdan, sebepsiz zenginleşmeye konu alacağın iadesine karar verilirken, taşınmazın satış bedelinin alım gücünün ilk ödeme günündeki alım gücüne ulaştırılması ve bu şekilde iadeye karar verilmesi gerekir. Bu güncelleme yapılırken, güncellemeye esas alınan somut veriler tek tek uygulanarak, ödeme tarihinden ifanın imkânsız hale geldiği tarihe kadar paranın ulaştığı değer her bir dönem için hesaplanmalı, sonra bunların ortalaması alınmalıdır.

Başka bir deyişle, denkleştirici adalet kuralı gereğince iadeye karar verilirken, satış bedeli olarak verilen paranın alım gücünün, ifanın imkansız hale geldiği tarihteki alım gücüne uyarlanması zorunluluğu bulunmaktadır.

Bu açıklamalar ışığında somut olay incelendiğinde; davacı tarafından, 06/06/2007 tarihli sözleşme ile dava konusu taşınmaz için ödenen paranın sözleşme tarihinden itibaren işlemiş yasal faizi ile tahsili (ıslah dilekçesi ile de, satış bedelinin öncelikle denkleştirici adalet ilkesi uyarınca hesaplanmasının, olmadığı takdirde ödeme tarihinden işleyecek faizi ile iadesi yinelenmiştir) talep edildiğine göre; bu talebin sebepsiz zenginleşme hükümleri gereğince ve denkleştirici adalet ilkesinin esas alınması suretiyle tahsili istemine ilişkin olduğu kabul edilmelidir. Başka bir deyişle; davacı tarafça ödenen paranın ilk ödeme tarihindeki alım gücüne ulaştırılması ve bu şekilde ödeme yapılması amaçlanmıştır.

Hal böyle olunca, satış bedeli olarak kabul edilen değerin, çeşitli ekonomik etkenlerin (enflasyon, ÜFE, TÜFE, faiz, altın ve döviz kurlarındaki artışlar, memur maaş ve işçi ücretlerindeki artışlar vs) ortalamaları alınmak suretiyle ifanın imkansız hale geldiği tarihde ulaşacağı alım gücünün belirlenmesi için konusunda uzman bilirkişiden taraf, mahkeme ve Yargıtay denetimine elverişli rapor aldırılması ve bu yolla belirlenecek miktara hükmedilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiştir.

Ne var ki; mahkeme kararının açıklanan bu gerekçeler ile bozulması gerekirken zuhulen gerekçe değiştirilerek onandığı yeniden yapılan inceleme sonucu anlaşıldığından, davacı vekilinin karar düzeltme isteği kabul edilerek, Dairemizin önceki onama kararı kaldırılmış, mahkeme kararı açıklanan bu gerekçeyle bozulmuştur.

2)Bundan ayrı, davacı tarafın imalat bedeli istemine yönelik itirazının incelenmesinde;

Ne var ki; mahkeme kararının açıklanan bu gerekçeler ile bozulması gerekirken zuhulen gerekçe değiştirilerek onandığı yeniden yapılan inceleme sonucu anlaşıldığından, davacı vekilinin karar düzeltme isteği kabul edilerek, Dairemizin önceki onama kararı kaldırılmış, mahkeme kararı açıklanan bu gerekçeyle bozulmuştur.

2)Bundan ayrı, davacı tarafın imalat bedeli istemine yönelik itirazının incelenmesinde;

Dosyadaki bilgi ve belgelerden; davaya konu dairenin, taşınmazın bodrum katında yer aldığı ve kat mülkiyeti kurulurken binanın ortak yeri olarak belirlendiği anlaşılmaktadır. Kat Mülkiyeti Kanunu'nun 16 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca; davalı ve diğer kat malikleri, dava konusu dairede, arsa payları oranında, ortak mülkiyet hükümlerine göre maliktirler.

Diğer taraftan, 02/02/1991 tarihli ve 1990/1 E 1991/1 K. sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında vurgulandığı gibi, iade borcunun kapsamını belirleme de öncelikle fakirleşme ve zenginleşme zamanının tespit edilmesi gerekir. Uyuşmazlık konusu olayda olduğu gibi, dava tarihinden çok önce yapılan ve davacı tarafından kullanılarak yararlanılan giderler nedeniyle, sebepsiz zenginleşme borçlusu olan davalının bu giderlerin yapıldığı tarihte ekonomik açıdan zenginleştiği, yapanın ise o anda fakirleştiği kabul edilemez. Sebepsiz zenginleşme nedeniyle iade isteminde bulunabilmek için bir tarafın malvarlığının diğer tarafın mal varlığı aleyhine çoğalması gerekir. Bu azalma ve çoğalmanın, dava konusu dairenin davacı tarafından davalıya teslim edildiği tarihte gerçekleştiğinin kabulü zorunludur.

Somut olayda; davacının, dava konusu dairede halen oturduğu yapılan keşifle belirlenmiştir. Buna göre, davacı; dava konusu daireyi davalıya iade etmeden yaptığı masrafları talep edemez.

O halde mahkemece, davacının imalat bedeli isteminin açıklanan bu gerekçeyle reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile reddi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davacının karar düzeltme isteminin kabulü ile; Dairemizin 18.12.2018 tarih ve 2017/1053 Esas-2018/12894 Karar sayılı ilamının kaldırılmasına ve hükmün yukarıda açıklanan gerekçe ile BOZULMASINA, peşin alınan karar düzeltme harcının istek halinde düzeltme isteyene iadesine, 26.11.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16817, Karar No: 2014/5906, Tarih: 10.03.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/16817 E.  ,  2014/5906 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/2, 62, 50/1-a, 52/2, 53/6, 63. maddeleri gereğince mahkumiyet, sürücü belgesinin geri alınması

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay tarihinde sanığın sevk ve idaresindeki araçla ana yolda seyir halinde iken olay yeri kavşağa tali yoldan giren ölen ...'in idaresindeki araca çarparak,iki kişinin ölümüne sebep olduğu olayda, sanığın tali kusurlu olduğu kabul ve tespit edilmiş ise de; 5237 sayılı TCK'nın 22/4 ve 61. maddelerine göre temel cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesi şartları gözetilerek, temel cezanın asgari hadden uzaklaşılarak tayini gerekirken, alt sınırdan ceza tayini aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın hükmün açıklanmasının geri bırakılması gerektiğine ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında hükmolunan 1 yıl 8 ay hapis cezasının TCK'nın 49/2. maddesi uyarınca kısa süreli olmaması nedeniyle, hükmün esasını teşkil eden kısa kararda ve gerekçeli kararın hüküm kısmında, hürriyeti bağlayıcı cezanın adli para cezasına çevrilmesinin yasal dayanağını oluşturan TCK'nın 50/4 maddesinin gösterilmemesi, sanık hakkında hükmedilen hapis cezası, adli para cezasına çevrilirken, adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının belirtilmemesi, adli para cezasının taksitlendirilmesine karar verilirken yanlış maddenin gösterilmesi suretiyle CMK'nın 232/6. maddesi ile TCK'nın 52/3. maddesine aykırı davranılması,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konularda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hükmün 5. paragrafının tamamen çıkartılarak, yerine “Sanığa verilen 1 yıl 8 ay hapis cezasının sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu ve suçun işlenmesindeki özellikler nazara alınarak TCK'nın 50/4. maddesi delaletiyle TCK'nın 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine; TCK'nın

52/3. maddesi gereğince adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının 605 tam gün olarak belirlenmesine; TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 12.100 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibarelerinin eklenerek, 6. paragrafındaki "52/2 "ibaresinin "52/4" şeklinde değiştirilerek sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 10.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1142, Karar No: 2018/4541, Tarih: 23.10.2018

**(Kapatılan)20. Ceza Dairesi         2018/1142 E.  ,  2018/4541 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : ADIYAMAN 1. Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Temyiz incelemesi; duruşmalı inceleme talebinde bulunan sanık müdafiinin yöntemine uygun davetiye tebliğine rağmen duruşmaya gelmemesi ve geçerli bir mazeret de bildirmemesi nedeniyle duruşmasız olarak yapılmıştır.

Gerekçeli karar başlığına suç tarihlerinin “14/12/2015, 16/12/2015” olarak yazılması yerine “16/12/2015” olarak eksik yazılması, mahallince düzeltilmesi mümkün maddi yazım hatası olarak kabul edilmiştir.

Yargılama sürecindeki işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemlerin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, eylemlere uyan suç tipi ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından; sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, hükmolunan ceza miktarı ile tutuklu kalınan süre göz önüne alınarak sanık hakkındaki salıverilme talebinin reddine, 23/10/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4452, Karar No: 2016/283, Tarih: 14.01.2016

**11. Hukuk Dairesi         2015/4452 E.  ,  2016/283 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... Asliye Ticaret Mahkemesi'nce verilen 21/03/2013 gün ve 2011/84 - 2013/57 sayılı kararı onayan Daire'nin 21/11/2014 gün ve 2013/16426 - 2014/18158 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi i...de verildiği de anlaşılmış olmakla, dosya i... düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği konuşulup düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirketin 17-22 Mayıs 2005 tarihleri arasında yapılacak fuarda sergilenmek üzere 5 adet makineyi ...'den ithal ettiğini, ithalatçı firmanın teknik elemanının, fuardan önce makineleri kullanıma açmak ve fuar boyunca müşterileri bilgilendirmek üzere ...'ye gelmesi i... gerekli belgeler ile davetiyenin ...'den ...'e taşınmak üzere davalıya teslim edildiğini, ancak davalının bu belgeleri ... yerine ...'ye taşıdığını, davalının bu eylemi nedeniyle teknik elemanın fuara gelemediğini ve müvekkilinin ithal ettiği makineleri fuarda pazarlayamadığını, satamadığı makineler nedeniyle müvekkilinin büyük zarara uğradığını, bu zararın tahsili i... başlatılan takibe davalı yanın haksız olarak itiraz ettiğini ileri sürerek, davalının itirazının iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, söz konusu taşımada müvekkilinin herhangi bir kusurunun olmadığını, biran i... kusurlu olduğu düşünülse dahi müvekkilinin sorumluluğunun sınırlı olduğunu, davacının telefon faks gibi yollarla da ilgili teknik elemanı ...'ye davet edebileceğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davacı tarafından ...'den ...'e taşınmak üzere davalıya teslim edilen kargonun, davalı şirketin operasyonel hatası sonucu ... yerine ...'ye taşındığı, bu durumun davacının yetersiz adres bildirmesinden ve kendisine yazılı olarak bildirilmesine rağmen gerekli işlemleri yapmamasından kaynaklandığı, kusurun tamamının davacı şirkette olduğu gerekçesiyle davanın reddine dair verilen karar davacı vekili tarafından temyizi üzerine Dairemizin 21.11.2014 tarihli kararı ile onanmıştır.

Davacı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nın 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 3,20 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nın 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 265,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 14/01/2016 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

.

KARŞIOY

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nın 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 3,20 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nın 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 265,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 14/01/2016 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

.

KARŞIOY

Dava, havayolu taşımasına konu bir kısım evraktan ibaret kargonun alıcısına teslim edilememiş olmasından kaynaklanan tazminat istemine ilişkin icra takibine itirazın iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece, gönderinin yerine varmamasında davacının yanlış adres bildirmiş olmasının etkin olduğu ve davacı göndericinin ortaya çıkan zararından bizzat kendisinin sorumlu olduğu gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş, Dairemizce, mezkur karar, gerekçe ilavesi suretiyle onanmıştır.

Herşeyden önce, davacı göndericinin davalı taşıyıcıya teslim ettiği gönderi üzerinde yanlış bir adres bildiriminin bulunmadığı mahkemece yaptırılan bilirkişi incelemesi ile sabittir. Yanlışlık, gönderiyi teslim alan davalı taşıyıcı şirketin davacı tarafından bildirilen adresi, kendi kayıtlarına, doğru bir biçimde intikal ettirmemesinden kaynaklanmış olup sorumluluk söz konusu gönderi üzerindeki adresi doğru okumakta yetersiz kalan davalı çalışanına ve dolayısıyla da davalı taşıyıcıya aittir. Mahkemece de, esasen, bu husus kabul edilmekle birlikte, yine davalı taşıyıcı tarafından kesilen ve davacıya teslim edilen fatura üzerinde yanlış biçimde belirtilen alıcı adresini davacının farketmemesi, davacı gönderici bakımından bir kusur olarak nitelendirilmek suretiyle sonuca varıldığı anlaşılmaktadır. Halbuki, söz konusu maddi olgu, davacı bakımından müterafik bir kusur dahi teşkil edebilecek nitelikte değildir. Nitekim, davalı şirket, taşıma konusunda uzman bir kuruluştur, taşıma ile ilgili belgeleri kendisi düzenlemektedir ve gönderi üzerinde el yazısı ile de olsa, doğru ve düzgün yazılmış bir adresi, kendi kayıtlarına doğru biçimde geçirebilecek ehliyette kişileri istihdam etmesi kendisinden beklenebilir niteliktedir.

Öte yandan, davalı taşıyıcı, söz konusu gönderinin varış yeri bakımından ara istasyon niteliğindeki ...'de, kendisince düzenlenen taşıma belgesindeki adresin yetersizliğini farkederek gönderiyi bekletmiştir. Davalı yan, bu aşamada yetersizliğin giderilmesi i... davacı gönderici ile temas ettiğini ancak yanıt alamadığını savunmuş ise de bu hususu gecikmeksizin yerine getirdiğini usulen ispat etmiş değildir. Bilirkişilerce saptanan olağan taşıma süresinden çok sonra, davacı yan ile iletişim kurulduğu anlaşılmakta ise de, kısa süreli bir fuar nedeniyle ...li bir teknisyen i... davet mektubu ve eklerini içeren gönderinin yerine ulaşmasının artık davacı yan bakımından herhangi bir faydasının kalmadığı açıktır. Bu bakımdan da, davacı yana yüklenebilecek bir kusur söz konusu olmayıp, davacı bakımından nafile olacak şekilde adres yetersizliğini giderme girişiminde bulunan davalı taşıyıcının bu açıdan da kusurlu kabul edilmesi gerektiği kuşkusuzdur.

Şu halde, davalı taşıyıcı gönderinin yerine ulaşmamasından ötürü sorumlu olup yukarıda belirtilen ve davalı taşıyıcıya izafe olunan kusurlu hallerin tümü, söz konusu taşıma ilişkisinde davalı taşıyıcının çalışanının bir zarar doğması ihtimalini bilerek pervasız davrandığının, davalı taşıyıcının, göndericinin teslim adresi konusundaki talimatına aykırı davrandığının göstergesi olup, Varşova Konvansiyonu'nun 24., 25. ve 25/a-3. maddeleri uyarınca, davalı taşıyıcının sorumluluğunun sınırlı olduğundan da söz edilemeyecektir. Davacının varlığını ileri sürdüğü zarar ile davalının eylemi arasında illiyet bağı bulunduğu da kuşkusuzdur. Şu halde, mahkemece davanın reddine karar verilmesi yerinde olmayıp, bu kararın onanmasına dair Dairemiz ilamına yönelik karar düzeltme isteminin kabulü ile açıklanan mevzuat hükümleri doğrultusunda zarar hesabı yaptırılmasını teminen yerel mahkeme kararının bozulmasına karar verilmesi görüşündeyim.
Yargıtay — Esas No: 2019/2164, Karar No: 2019/4034, Tarih: 26.03.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/2164 E.  ,  2019/4034 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAMEDEKİ İSTEK : Ret, bozma

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

14/04/2011 tarihinde yayınlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen ek 2. madde uyarınca doğrudan verilen 3.000,00 TL'ye kadar olan adli para cezasından ibaret mahkumiyet hükümleri kesin olup mala zarar verme suçundan dolayı tayin edilen 1.000,00 TL adli para cezasına ilişkin hükmün, cezanın türü ve miktarı itibariyle temyizi mümkün bulunmadığından, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi gereğince suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz talebinin tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

II-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelemelerinde;

Dosya kapsamına göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5237 sayılı TCK'nun 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nun 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nun 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nun 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nun 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı

verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “Suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nun 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “Suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nun 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise, müştekiye ait iş yerinden 60,00 TL para çalındığı anlaşılmakla, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nun 145. maddesinin uygulanması gerektiğinin göz ardı edilmesi,

2-Suça sürüklenen çocuk hakkında Adli Tıp Uzmanı tarafından düzenlenen raporda, suça sürüklenen çocuğun 04.01.2014 tarihinde işlediği iddia edilen ''İş yerinden ve kurumdan hırsızlık - mala zarar verme'' suçlarının hukuki anlam ve sonuçlarını algılayıp, davranışlarını yönlendirme yeteneğinin geliştiğinin belirtilmesine rağmen, suça sürüklenen çocuğun işlediği iddia olunan ''İş yeri dokunulmazlığının ihlali'' suçunun hukuki anlam ve sonuçlarını algılayıp davranışlarını yönlendirme yeteneğinin gelişip gelişmediğine ilişkin farik mümeyyizlik raporu aldırılmadan, bu suçtan mahkumiyetine karar verilmesi,

3-Her ne kadar mağdurun hırsızlık suçu nedeniyle uğradığı 60,00 TL zarar giderilmediğinden suça sürüklenen çocuk hakkında CMK'nun 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanamayacağı anlaşılsa da; suça sürüklenen çocuk hakkında, iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilirken 5271 sayılı CMK'nun 231. maddesinde sayılan nesnel ve öznel koşulların değerlendirilip buna ilişkin gerekçelerin gösterilmesi gerektiği, suça sürüklenen çocuğun adli sicil kaydında daha önce kasıtlı suçtan mahkumiyetinin bulunmadığı, adli sicil kaydındaki bilginin hükmün açıklanmasına ilişkin olduğu ve atılı suçun 28/06/2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 72. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nun 231/8. maddesinin yürürlüğe girmesinden önce işlendiği, dolayısıyla hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verebilmek için aranan 5271 sayılı CMK'nun 231/6-a maddesinde gösterilen "Kasıtlı suçtan mahkum olmama" nesnel koşulunun bulunduğu, iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçunun zarar doğurmayan suçlardan olduğu, öznel koşullar yönünden olaya bakıldığında, suça sürüklenen çocuğun tüm aşamalarda suçunu ikrar ettiği ve duruşma tutanaklarına yansıyan olumsuz bir davranışının da bulunmadığının anlaşılması karşısında; suça sürüklenen çocuk hakkında ''...adli sicil kaydındaki ilamlar nedeniyle yasal olanak bulunmadığından CMK'nun 231/5. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına,...'' şeklinde yasal olmayan ve yetersiz gerekçe ile iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

4-Suç tarihinin 05.01.2014 olmasına karşın gerekçeli karar başlığında 04.01.2014 olarak gösterilmesi,

4-Suç tarihinin 05.01.2014 olmasına karşın gerekçeli karar başlığında 04.01.2014 olarak gösterilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 26/03/2019 günü oy birliğiyle karar verildi.