muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/15070, Karar No: 2016/14364, Tarih: 12.12.2016

**3. Hukuk Dairesi         2015/15070 E.  ,  2016/14364 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, 7 büyükbaş hayvanının elektrik akımını sağlayan tellerin yerden 80 cm yüksekte olması sonucu elektrik akımına kapıldığını, hayvanlardan 5 tanesinin öldüğünü, 2 hayvanın süt veremediğini, 5 buzağının gelişimini tamamlayamadığını, delil tespiti yaptırıldığını,davalının bakım ve onarım yaptırmadığını, ölen beş hayvanın bedelinin, yedi hayvandan elde edilecek sütün bedelinin , buzağıların sağlıklı olmamasından doğan zararın ödenmesinin gerektiğini ileri sürerek, fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak 25.000.00.- TL nin olay tarihinden yasal faizi ile tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir. 11/05/2015 tarihli ıslah dilekçesi ile talep sonucu 30.300.00.- TL ye yükseltilmiştir.

Davalı, tespite itiraz edildiğini, davacının sorumlu olduğunu, tellerin standartlara uygun olduğunu,yolun yükseltildiğini belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davanın kısmen kabulüne, 21.375.00.- TL'nin olay tarihinden itibaren yasal faizi ile davalıdan alınmasına karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-)6100 sayılı HMK.nun 400-406. maddeleri (1086 sayılı HUMK.nun 368-374.maddeleri) gereğince, delil tespitinde, "Taraflardan her biri, görülmekte olan bir davada henüz inceleme sırası gelmemiş yahut ileride açacağı davada ileri süreceği bir vakıanın tespiti amacıyla keşif yapılması, bilirkişi incelemesi yaptırılması ya da tanık ifadelerinin alınması gibi işlemlerin yapılmasını talep edebilir." Delil tespitinin konusunu maddi olaylar oluşturur ve bilirkişi raporunda belirtilen görüş taraflar lehine kazanılmış hak oluşturmaz . Diğer anlatım ile delil tespiti kesin delil niteliğinde değildir. Somut olayda delil tespiti dosyasındaki itiraza uğrayan elektrik ve ziraat mühendisi bilirkişiler tarafından hazırlanan bilirkişi raporları doğrultusunda hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

2-)6100 sayılı HMK.nun 266 ve devamı maddeleri gereğince çözümü özel veya teknik bir bilgiyi gerektiren hallerde bilirkişinin oy ve görüşünün alınması gerekir. Ancak, bilirkişi seçimi yapılırken düşüncesine başvurulacak kişi veya kişilerin özel ve teknik bilgilerinin yeterli olup olmadığı üzerinde durulması gerekir.

Aynı ilkeler HUMK.nun 275. ve devamı maddelerinde de düzenlenmiştir.

Somut olayda ise; hükme esas alınan raporu düzenleyen bilirkişi ziraat mühendisi olduğundan uyuşmazlığın doğru olarak tespiti ve çözümlenmesi için gerekli uzmanlığa sahip değildir. Olayın özelliğine göre veteriner hekim olan bir bilirkişiye rapor hazırlatılması gerekir.

Aynı ilkeler HUMK.nun 275. ve devamı maddelerinde de düzenlenmiştir.

Somut olayda ise; hükme esas alınan raporu düzenleyen bilirkişi ziraat mühendisi olduğundan uyuşmazlığın doğru olarak tespiti ve çözümlenmesi için gerekli uzmanlığa sahip değildir. Olayın özelliğine göre veteriner hekim olan bir bilirkişiye rapor hazırlatılması gerekir.

3-)Somut olayda, davacının kendi beyanından hayvanları sabah erkenden dışarıya bıraktığı, saat 18.30 civarında da ahıra almak için evden ayrıldığı, bütün gün hayvanlarını tamamen özgür bıraktığı anlaşılmaktadır. Başka bir deyiş ile davacı hayvanların başına herhangi olumsuz bir durum geleceğini düşünmeksizin onları tamamen başıboş bırakmaktadır. Mahkemece bu durumun davalı lehine bir miktar hakkaniyet indirimini gerektireceği de düşünülmemiştir.

Bu durumda mahkemece; elektrik mühendisi ve veteriner hekim bilirkişilerden oluşan üç kişilik bir bilirkişi kuruluna tarafların kusur durumlarını, davacının uğradığı zarar miktarını açıklayan taraf ve Yargıtay denetimine elverişli, bilimsel verilere dayalı bir rapor hazırlatılarak, hakkaniyet indirimi konusu da düşünülerek sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekirken konunun uzmanı olmayan bilirkişinin hazırladığı rapor esas alınarak yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı bulunmuştur.

SONUÇ: Yukarıda 1,2,3 . maddelerde açıklanan nedenler ile hükmün davalı yararına HUMK 428 . maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, HUMK'nun 440/1 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 12.12.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/9984, Karar No: 2020/15097, Tarih: 02.11.2020

**3. Ceza Dairesi         2020/9984 E.  ,  2020/15097 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

1) Sanığın yargılama konusu eyleminin, 5237 sayılı TCK’nin 86/2. maddesi kapsamında yer alan “Basit Kasten Yaralama” suçuna ilişkin olduğu, bahse konu eylem yönünden öngörülen ceza miktarının "dört aydan bir yıla kadar hapis veya adli para cezasına" ilişkin olduğu anlaşılmakla; 17/10/2019 tarih ve 7188 sayılı Kanun’un 24. maddesi ile yeniden düzenlenen 5271 sayılı CMK’nin 251/1. maddesine göre, “Asliye ceza mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir.” şeklindeki hükme, 7188 sayılı Kanun’un 31. maddesinde yer alan geçici 5/1-d. maddesi ile “01/01/2020 tarihi itibariyle kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz.” şeklinde sınırlama getirilmiş ise de, Anayasa Mahkemesinin, 19/08/2020 tarih ve 31218 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan, 25/06/2020 tarihli, 2020/16 Esas ve 2020/33 Karar sayılı iptal kararı ile “...kovuşturma evresine geçilmiş...” ibaresine ilişkin esas incelemenin aynı bentte yer alan “...basit yargılama usulü...” yönünden Anayasa'ya aykırı olduğuna ve iptaline karar verildiği, böylece “kovuşturma evresine geçilmiş basit yargılama usulü uygulanabilecek dosyalar yönünden iptal kararı” verildiği anlaşılmakla; her ne kadar Anayasa Mahkemesi kararları geriye yürümez ise de, CMK’de yapılan değişikliklerin derhal uygulanması ilkesi geçerli olsa da, iptal kararının sonuçları itibariyle Maddi Ceza Hukukuna ilişkin olduğu, zira CMK’nin 251/3. maddesinde “Basit yargılama usulü uygulanan dosyalarda sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir” şeklindeki düzenleme gereği maddi ceza hukuku anlamında sanık lehine sonuç doğurmaya

elverişli olduğundan, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi Büyük Dairesinin (Scoppola v İtalya (No: 3 – GC), No: 126/05, 22 Mayıs 2012) kararında belirtildiği üzere, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin “Kanunsuz ceza olmaz” başlıklı 7. maddesi, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın “Suç ve cezalara ilişkin esaslar” başlıklı 38. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nin 7. ve 5271 sayılı CMK’nin 251. maddeleri uyarınca dosyanın “Basit Yargılama Usulü” yönünden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

elverişli olduğundan, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi Büyük Dairesinin (Scoppola v İtalya (No: 3 – GC), No: 126/05, 22 Mayıs 2012) kararında belirtildiği üzere, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin “Kanunsuz ceza olmaz” başlıklı 7. maddesi, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın “Suç ve cezalara ilişkin esaslar” başlıklı 38. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nin 7. ve 5271 sayılı CMK’nin 251. maddeleri uyarınca dosyanın “Basit Yargılama Usulü” yönünden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2)Sanığın adli sicil kaydında tekerrüre esas olabilecek başka sabıkasının bulunmadığı da gözetildiğinde, sanık hakkında tekerrüre esas alınan İnegöl 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 27.03.2015 tarihli, 2014/375 Esas - 2015/148 Karar sayılı ilamı ile 5237 sayılı TCK'nin 106/1-1. maddesi gereğince tehdit suçundan cezalandırılmasına karar verildiği, 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nin 253. maddesi gereğince uzlaşma hükümleri yeniden düzenlenerek, tekerrüre esas alınan tehdit suçunun uzlaşma kapsamına alındığı anlaşılmakla, TCK'nin 2. ve 7. maddeleri de gözetilerek, sanığın adli sicil kaydında bulunan ve tekerrüre esas alınan hükümde uzlaştırma işlemi uygulanıp uygulanmadığı araştırılarak sonucuna göre 5237 sayılı TCK'nin 58/3. maddesi uyarınca zorunlu olarak TCK'nin 86/2. maddesindeki seçimlik cezalardan hapis cezasına hükmolunması gerekip gerekmediğinin ve TCK'nin 58. maddesinde düzenlenen tekerrür hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilmesi lüzumu,

3) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas- 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 02/11/2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/14811, Karar No: 2018/4933, Tarih: 23.05.2018

**11. Ceza Dairesi         2017/14811 E.  ,  2018/4933 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Beraat

1- Sanık hakkında 2006-2007 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan verilen beraat kararına yönelik katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen sahte fatura düzenlemek suçundan eylemine uyan 213 sayılı VUK'nın 359/b-1 maddesinin tabi olduğu ve suç tarihinde yürürlükte olan 5237 sayılı TCK'nın 66/1-e maddesinde öngörülen asli dava zamanaşımının, en aleyhe kabul ile suçun işlendiği 31/12/2007 tarihinden birleşen dosyaya ait iddianame tarihi olan 05/02/2016'ya kadar gerçekleştiği gözetilmeden, yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı kanunun 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, aynı Kanunun 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanık hakkında açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5237 sayılı TCK'nın 66/1-e ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE,

2- Sanık hakkında 2006-2007 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak suçundan verilen beraat kararına yönelik katılan vekilinin temyiz itirazlarına gelince;

Yargıtay 19. Ceza Dairesinin 07/10/2015 tarih ve 2015/3284 E., 2015/5189 K. sayılı bozma ilamına uyulmasına karar verildiği halde, sanığın yetkilisi olduğu şirket hakkında 2006-2007 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak suçuna ilişkin dava şartı olan mütalaa bulunmadığından kamu davasının düşürülmesi yerine davaya devam edilerek yazılı şekilde beraat hükmü kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Yasanın 322. maddesi uyarınca hüküm kurulması mümkün bulunduğundan; sanık hakkında 2005 takvim yılında sahte fatura kullanmak suçundan açılan kamu davasının dava şartının gerçekleşmemesi nedeniyle CMK'nun 223/8. maddesi gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE, 23/05/2018 tarihinde oybirliği ile kararverildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5388, Karar No: 2018/2038, Tarih: 19.03.2018

**4. Hukuk Dairesi         2016/5388 E.  ,  2018/2038 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... Gazete Dergi Basım A.Ş. ve ... aleyhine 09/02/2015 gününde verilen dilekçe ile basın yoluyla kişilik haklarına sldırıdan kaynaklanan manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 09/12/2015 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, basın yoluyla kişilik haklarının ihlalinden kaynaklanan manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili; müvekkillinin 12/10/2014 tarihinde yapılan Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulu (HSYK ) üyeliği seçimlerine katılmak için adli yargı tarafından seçilecek üyeler arasından aday olduğunu, adaylığının açıkça Yargıçlar ve Savcılar Birliği (Yar-Sav) ve Yargıçlar Sendikası tarafından desteklenmesine rağmen, davalı şirkete ait Sabah Gazetesi’nde köşe yazarı olan davalı ...’ün 26/08/2014 tarihli yazısında "Bu yapının karşısında YARSAV Cemaat Ortaklığı var, daha çok ulusalcı sol eksenli isimlerden oluşan YARSAV la Cemaatin seçimlere ortak liste ile gireceği biliniyor. Bu listede Cemaate yakınlığıyla bilinen İzmir Karşıyaka Hakimi ... (...) gibi isimlerin olması şaşırtıcı değil" sözlerine yer verilmek suretiyle kişilik haklarının saldırıya uğradığını belirterek manevi tazminat isteminde bulunmuştur.

Davalılar vekili; haberin güncel olduğunu, tazminat koşullarının oluşmadığını savunarak davanın reddini istemişlerdir.

Mahkemece, dava konusu köşe yazısının, hakimlik mesleğini fiilen yürüten ve her konuda tarafsız olmak zorunda olan bir meslek mensubu hakkında kesin bilgi ve belge olmaksızın suç örgütü olarak tanımlanan bir yapı ile ilişkilendirilecek şekilde hakkında yazı yazılmasının yorum ve eleştiri sınırlarını aştığı ve kişilik haklarına saldırı oluşturduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Basın özgürlüğü, Anayasa'nın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Kanunu'nun 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durum da halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi

olması ile olanaklıdır. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır.

olması ile olanaklıdır. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır.

Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasa'nın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanunu'nun 24. ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

Davaya konu yayını bir bütün olarak değerlendirildiğinde, güncel olduğu, toplumun bilgi edinme, basının haber verme hakkı kapsamında kaldığı, özle biçim arasındaki dengenin bozulmadığı, davacının kişilik haklarına saldırı amacı taşımadığı anlaşıldığından istemin tümden reddine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı gerekçe ile davalıların sorumluluğuna karar verilmesi doğru görülmemiş ve hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda açıklanan nedenlerle davalılar yararına BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 19/03/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2108, Karar No: 2020/8810, Tarih: 08.09.2020

**(Kapatılan)18. Ceza Dairesi         2020/2108 E.  ,  2020/8810 K.**

**"İçtihat Metni"**

KARAR

Hakaret suçundan sanık ...'ün, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 125/1,2 62 ve 52/2. maddeleri gereğince 1.500,00 Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına dair Kale (Denizli) Asliye Ceza Mahkemesinin 12/02/2020 tarihli ve 2016/269 esas, 2020/30 sayılı kararının, Adalet Bakanlığı tarafından kanun yararına bozulmasının istenilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 21/05/2020 gün ve 2020/46800 sayılı istem yazısıyla Dairemize gönderilen dava dosyası incelendi.

İstem yazısında; “Dosya kapsamına göre, mağdur ...'ün 29/04/2019 tarihli 14. celsede vermiş olduğu beyanında sanık hakkındaki şikayetinden vazgeçmesi, sanığın da evvelce 05/04/2018 tarihli 7. oturumda şikayetten vazgeçme halinde vazgeçmeyi kabul ettiğini beyan etmesi karşısında, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 73/4-6 ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223/8. maddeleri uyarınca sanık hakkında açılan kamu davasının düşürülmesine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” denilmektedir.

Hukuksal Değerlendirme:

5237 sayılı TCK'nın 131/1. maddesinde, “Kamu görevlisine karşı görevinden dolayı işlenen hariç; hakaret suçunun soruşturulması ve kovuşturulması, mağdurun şikâyetine bağlıdır." hükmüne yer verildiği,

Aynı Kanun'un 73. maddesinin 4. fıkrasında ise, “Kovuşturma yapılabilmesi şikayete bağlı suçlarda kanunda aksi yazılı olmadıkça suçtan zarar gören kişinin vazgeçmesi davayı düşürür." hükümleri düzenlenmiştir.

5271 sayılı CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrasında da, “Türk Ceza Kanununda öngörülen düşme sebeplerinin varlığı yada soruşturma yada kovuşturma şartının gerçekleşmeyeceğinin anlaşılması hallerinde, davanın düşmesine karar verilir." hükmü yer almaktadır.

İncelenen somut olayda; mağdur ...'ün 29/04/2019 tarihli oturumda şikayetten vazgeçtiği, sanığın da 05/04/2018 tarihli oturumda hakkında şikayetten vazgeçme olması halinde kabul ettiğini beyan etmesi karşısında, sanık hakkında hakaret suçundan açılan kamu davasının, TCK’nın 73/4. ve CMK’nın 223/8. maddeleri gereğince düşürülmesine karar verilmesi gerekirken, şikayetten vazgeçme beyanı dikkate alınmadan kurulan mahkumiyet hükmü hukuka aykırıdır.

Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle,

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın, kanun yararına bozma isteği doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden,

1- Sanık ... hakkında, Kale (Denizli) Asliye Ceza Mahkemesinin 12/02/2020 tarihli ve 2016/269 esas, 2020/30 sayılı kararının, 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

2- Aynı Kanunun 4-d fıkrası uyarınca karardaki hukuka aykırılık, hükmün Yargıtay tarafından düzeltilmesini gerektirmekle; sanık ... hakkında mağdur ...'e karşı hakaret suçundan açılan kamu davasının, TCK’nın 73/4. ve CMK’nın 223/8. maddeleri gereğince DÜŞMESİNE,

1- Sanık ... hakkında, Kale (Denizli) Asliye Ceza Mahkemesinin 12/02/2020 tarihli ve 2016/269 esas, 2020/30 sayılı kararının, 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

2- Aynı Kanunun 4-d fıkrası uyarınca karardaki hukuka aykırılık, hükmün Yargıtay tarafından düzeltilmesini gerektirmekle; sanık ... hakkında mağdur ...'e karşı hakaret suçundan açılan kamu davasının, TCK’nın 73/4. ve CMK’nın 223/8. maddeleri gereğince DÜŞMESİNE,

3- Sanık hakkında açılan kamu davasının düşmesi nedeniyle bu suç için yapılan yargılama giderinin Hazine üzerinde bırakılmasına,

4- Hükmolunan cezanın çektirilmemesine, dosyanın Yüksek Adalet Bakanlığı'na sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 08/09/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/12625, Karar No: 2011/31488, Tarih: 29.12.2011

**12. Hukuk Dairesi         2011/12625 E.  ,  2011/31488 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 10. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 16/03/2011

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

İİK. nun 82/12 maddesi gereğince, borçlunun “haline münasip” evi haczedilemez. Bir meskenin borçlunun haline uygun olup olmadığı adı geçenin  haciz anındaki sosyal durumuna ve borçlu ile ailesinin ihtiyaçlarına göre belirlenir. Buradaki “aile” terimi, geniş anlamda olup, borçlu ile birlikte aynı çatı altında yaşayan, bakmakla yükümlü olduğu kişileri kapsar. İcra mahkemesince , borçlunun sözü edilenlerle birlikte barınması için zorunlu olan haline münasip meskeni temin etmesi için gerekli bedel bilirkişilere tesbit ettirildikten sonra, haczedilen yerin kıymeti bundan fazla ise satılmasına karar verilmeli ve satış bedelinden yukarıda nitelikleri belirlenen mesken için gerekli olan miktar borçluya bırakılmalı, kalanı alacaklıya ödenmelidir.

Bu kıstasları aşan nitelik ve evsaftaki yerlerle, makul ölçüleri geçen oda ve salonu kapsayan ve ikamet için zorunlu öğeleri içeren bir meskenin dışındaki yerler, maddede öngörülen amaca aykırıdır. Borçlunun görev ve sıfatı, kendisinin yukarıda belirlenenden daha görkemli bir meskende ikamet etmesini gerektirmez.

Mahkemece borçlunun bulunduğu yerden farklı başka semtlerde de daha mütevazi koşullara sahip yerlerde haline uygun bir meskeni ne miktara alabileceği belirlenerek, mahcuzun satılarak, borçlunun haline münasip ev alması için gerekli miktarın kendisine, artanın alacaklıya ödenmesine, satışın borçlunun haline münasip ev alabileceği miktardan az olmamak üzere yapılmasına karar verilmesi gerekirken, belirtilen kıstaslar nazara alınmaksızın eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi doğru değildir.

SONUÇ :Alacaklının temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK.366. ve HUMK.428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 29/12/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.