muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/6981, Karar No: 2023/4496, Tarih: 04.10.2023

B. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 22.02.2022 tarihli ve 2020/1463 Esas, 2022/277 Karar sayılı kararıyla; İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve kanuna uygun olduğu gerekçesiyle davalı kadının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı davalı kadın erkeğin davasının kabulü yönünden temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairenin 14.06.2022 tarihli ve 2022/4192 Esas, 2022/5754 Karar sayılı kararıyla; İlk Derece Mahkemesince, boşanmaya sebebiyet veren olaylarda davalı kadının tam kusurlu olduğu kabul edilerek davanın kabulüne karar verilmiş ise de; yapılan yargılama ve toplanan delillerden, kadının eşine hakaret ettiği yönündeki tanık beyanlarının davanın açılmasından sekiz yıl öncesine ilişkin olduğu, tarafların bu olaydan sonra beraber yaşamaya devam ettiği, yine kadının, erkeğe tokat attığına ilişkin tanık beyanlarının ise sebep ve saiki açıklanmayan, inandırıcı olmaktan uzak, soyut izahlardan ibaret olduğu anlaşıldığından boşanmaya esas alınamayacağı, bu durumda davalı kadının ispatlanan bir kusurunun bulunmadığı, erkeğin boşanma davasının reddine karar verilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesinin usul ve kanuna aykırı olduğu gerekçesiyle Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına, İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; davalı kadının kusuru ispatlanamadığından davanın reddine karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı erkek vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı erkek vekili temyiz dilekçesinde özetle; kadının kusurlu olduğunu, davanın reddine karar verilmesinin hatalı olduğunu ileri sürerek davasının reddi yönünden kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, erkek tarafından açılan evlilik birliğinin sarsılması hukuki sebebine dayalı boşanma davasında kadının kusurunun ispatlanmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmesinin dosya kapsamına uygun olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Kanun'un 4 üncü ve 166 ncı maddeleri, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 inci ve 371 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Kanun'un 4 üncü ve 166 ncı maddeleri, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 inci ve 371 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesinin hukuken mümkün olmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeple;

Davacı erkek vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden İlkay'a yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,04.10.2023 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/22114, Karar No: 2022/200, Tarih: 11.01.2022

**2. Ceza Dairesi         2021/22114 E.  ,  2022/200 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dairemizin 22.01.2020 tarihli bozma ilamından önce verilen ve sadece suça sürüklenen çocuklar müdafiileri tarafından temyiz edilen 21/01/2015 tarihli kararda, suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık suçundan TCK'nın 142/1-b, 143, 35 ve 31/3; suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık suçundan TCK’nın 142/1-b, 143, 35 ve 31/2. maddeleri uyarınca hükmolunan sonuç cezanın sırasıyla 4 ay 20 gün ve 3 ay 15 gün olduğu, bozma ilamı sonrasında yapılan kovuşturmada yeni hüküm kurulurken suça sürüklenen çocukların eylemlerine uyan tüm maddeler (TCK'nın 142/2-f, 143/1, 35, 31/3 ve TCK'nın 142/2-f, 143/1, 35, 31/2 maddeleri) uygulandıktan sonra sonuç ceza belirlenip, bozma ilamı doğrultusunda koşullarının varlığı halinde haklarında TCK’nın 50. maddesinin uygulanması gerektiği halde; uygulamada yapılan hatadan ötürü ikinci kez atıfet sağlanarak, önceki hükümlerin yalnızca suça sürüklenen çocuklar müdafiileri tarafından temyiz edildiğinden bahisle, suça sürüklenen çocuklar hakkında hırsızlık suçundan tekrar TCK'nın 142/1-b, 143/1, 35, 31/3 ve 31/2. maddeleri uyarınca belirlenen hapis cezalarının TCK'nın 50/3. maddesi uyarınca sırasıyla 2.800 ve 2.100 TL adli para cezasına çevrilmesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış; suç tarihinde 15 yaşını tamamlamış olup 18 yaşını doldurmamış olan suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından hüküm kurulduğu sırada, yaş küçüklüğü nedeniyle indirim yapılırken uygulama maddesinin gösterilmemesi ve suça konu yerin iş yeri olması karşısında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçunun, gerekçeli karar başlığında konut dokunulmazlığının ihlali olarak yazılması mahallinde düzeltilebilir maddi hata olarak kabul edilmiştir.

Bozmaya uyularak yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA, 11/01/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3630, Karar No: 2019/3180, Tarih: 27.03.2019

**11. Ceza Dairesi         2017/3630 E.  ,  2019/3180 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme, defter ve belge ibraz etmeme

HÜKÜM : Mahkumiyet

09.04.2013 tarihli dilekçe içeriğine göre Cumhuriyet savcısının temyiz talebinin sanıklar hakkında defter ve belge ibraz etmeme suçundan verilen mahkumiyet hükümleri ile sanık ... hakkında 2006 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik olduğu sanık ... hakkında 2006 ve 2007 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçundan verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz talebinin bulunmadığı anlaşılmakla, tebliğnamede ... hakkındaki görüşe iştirak edilmemiştir.

A) Sanık ... hakkında 2007 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik sanık ...'un temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Toplanan deliller karar yerinde incelenip sanığın suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezayı artırıcı ve azaltıcı sebeplerin nitelik ve derecesi takdir kılınmış,savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık ...'un yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

B) Sanık ... hakkında 2006 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik Cumhuriyet Savcısı ve sanık ...'un temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanıklara yüklenen “2006 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçunun yasada gerektirdiği cezasının üst sınırına göre tabi olduğu 5237 sayılı Kanun‘un 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, en aleyhe kabulle suç tarihi olan 31.12.2006 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve Cumhuriyet Savcısı ve sanık ...'un temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu konuda aynı yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkında açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE,

C) Sanıklar hakkında defter, belge ibraz etmeme suçundan verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik Cumhuriyet Savcısı ve sanık ...'un temyiz itirazlarının incelenmesinde;

C) Sanıklar hakkında defter, belge ibraz etmeme suçundan verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik Cumhuriyet Savcısı ve sanık ...'un temyiz itirazlarının incelenmesinde;

1-Sanık ... yönünden; 213 sayılı Kanunun 253 ve 254. maddeleri uyarınca defter ve belgeleri ait olduğu yılı takip eden 5 yıl boyunca muhafaza ve istenildiğinde ibraz etme sorumluluğunun, mükellefe ve/veya vergi sorumlusuna ait olduğu cihetle somut olayda mükellef şirket yetkilisinin sanık ... olduğu ve istem yazısının sanık ...'ya ikametgah adresinde 20/06/2011 tarihinde tebliğ edildiği anlaşılmakla sanık ... yönünden atılı suçun unsurlarının oluşmadığı gözetilmeden beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

2-Sanık ... yönünden; hükmolunan temel cezanın suç tarihi itibarıyla 5904 sayılı Kanun‘un 23. maddesi ile değişik 213 sayılı Kanun'un 359/a-2. maddesi uyarınca “18 ay hapis“ olduğu gözetilmeyerek, “1 yıl hapis“ olarak belirlenmesi suretiyle eksik ceza tayini,

Yasaya aykırı, Cumhuriyet savcısı ve sanık ...'un temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 27/03/2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9176, Karar No: 2019/10574, Tarih: 26.11.2019

**8. Hukuk Dairesi         2016/9176 E.  ,  2019/10574 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Davacı, 133 ada 242 parsel sayılı taşınmaz ile bu taşınmaza bitişik tescil harici bırakılan alanda kendisi tarafından meydana getirilen kapama meyve bahçesi bulunduğunu, taşınmazların Çetintepe Barajı yapım çalışmaları nedeniyle kamulaştırma sahası içerisinde kaldığını ileri sürerek ağaçların kendisine ait olduğunun tespiti ile tespitin tapuya şerh edilmesini istemiştir.

Davalı Hazine, taşınmazların orman niteliği ile DSİ Genel Müdürlüğü'ne tahsis edildiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddianın kanıtlandığı gerekçesiyle davanın kabulüne dair verilen karar, davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, muhdesatın tespiti isteğine ilişkindir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; çekişmeli, orman nitelikli 133 ada 242 parsel sayılı taşınmazın Hazine adına kayıtlı olduğu, fen bilirkişisinin 16.02.2016 tarihli raporundan davacı tarafından kapama meyve bahçesi haline getirildiği iddia edilen "A" harfi ile gösterilen ceviz bahçesi ve "B" harfi ile gösterilen kavaklık niteliğindeki alanların 242 parsel sayılı taşınmazın içerisinde, "C" harfi ile gösterilen yine kavaklık niteliğinde olan 1316m² büyüklüğündeki alanın ise kadastro çalışmalarında çay yatağı (göksu çayı) olarak tespit gören alanda kaldığı, DSİ Bölge Müdürlüğünün 11.09.2015 tarihli cevabında taşınmazın Çetintepe Barajı yapım çalışmaları nedeniyle kamulaştırma kapsamında kaldığının belirtildiği anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere; bir şeye malik olan kimse, o şeyin bütünleyici parçalarına da malik olur(472l s.lı TMK mad.684/1). Arazi üzerindeki mülkiyet, kullanılmasında yarar olduğu ölçüde, üstündeki hava ve altındaki arz katmanlarını da kapsar. Bu mülkiyet kapsamına, yasal sınırlamalar saklı kalmak üzere kalıcı yapılar, bitkiler ve kaynaklar da girer (TMK mad.718). 22.12.1995 tarihli ve 1/3 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında da vurgulandığı gibi Eşya Hukukunda, muhdesattan, bir arazi üzerinde kalıcı yapı ve tesisler ile bağ ve bahçe şeklinde dikilen ağaçları anlamak gerekir. Kavak ve söğüt ağaçları, kendiliğinden yetişebilen ya da ekonomik amaçla yetiştirilen ve kesilip satılabilen ağaçlar olması nedeniyle muhdesat niteliğinde kabul edilmemektedir. Muhdesat. şahsi bir hak olup (TMK mad.722, 724 ve 729), sahibine arazi mülkiyetinden ayrı bağımsız bir mülkiyet veya sınırlı bir ayni hak bahşetmez. Taşınmaz üzerindeki kalıcı yapı, ağaç gibi bütünleyici parça niteliğindeki muhdesatların taşınmazın arzından ayrı bir mülkiyetinin varlığından söz edilemez. Açıklanan bu ilke ve esaslara göre, kural olarak muhdesatın arz malikinden başkasına aidiyetinin tespiti istenemez.

Tespit davası, kendine özgü davalardan olup dava sonucunda istihsal edilecek ilamın icra ve infaz kabiliyeti bulunmamaktadır. Bunun doğal sonucu olarak da bu davaların uygulama alanı sınırlıdır. Bilindiği üzere, tespit davalarının görülebilmesi için güncel hukuki yararın bulunması (6100 s.lı HMK mad.106/2) ve dava sonuçlanıncaya kadar da güncelliğini kaybetmemesi gerekir. Tespit davaları eda davalarının öncüsüdür, bu nedenle eda davası açılmasının mümkün olduğu hallerde, tespit davası açılmasında hukuki yararın bulunmadığı kabul edilmektedir. Hukuki yararın bulunması dava şartı olup, yargılamanın her aşamasında taraflarca ileri sürülebileceği gibi, hakim tarafından da re'sen gözetilir. Hukuki yararın bulunmadığının tespiti halinde davanın, dava şartı yokluğu gerekçesiyle usulden reddine karar verilmelidir (HMK mad.l 14/1-h, 115)

Öğretide ve Yargıtay'ın devamlılık gösteren uygulamalarında, taşınmaz hakkında derdest ortaklığın giderilmesi davasının, kentsel dönüşüm uygulamasının ya da kamulaştırma işleminin bulunması gibi istisnai durumlarda muhdesatın tespiti davasının açılmasında güncel hukuki yararın bulunduğu kabul edilmektedir.

26.05.2004 tarihli ve 5177 sayılı Kanun'un 35. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 19. maddesine eklenen ek fıkra hükmüne göre, başkası adına tapulu veya tapusuz bir taşınmazın kamulaştırılması halinde, taşınmazda malik olmayan ancak üzerindeki muhdesatı meydana getiren kişilere muhdesatın kamulaştırma bedelinin kendisine verilmesini sağlama amacıyla tespit davası açma hakkı tanınmış ise de, devletin hüküm ve tasarrufu altındaki, kamuya ait mera, yaylak, kışlak, genel harman yeri. orman, aktif dere yatağı niteliğindeki taşınmazların özel mülkiyete konu olamayacakları, bu taşınmazların zilyetlikle edinilemeyecekleri, bu nedenle bu nitelikteki taşınmazlar üzerinde meydana getirilen muhdesatlara da hukuki değer verilemeyeceği gözönünde bulundurulmalıdır.

Bunun yanında, davacının talebinin bir yandan da mülkiyet hakkının ihlali açısından incelenmesi gerektiğinden (Anayasa Mahkemesinin 29.05.2019 tarihli ve 2016/58283 numaralı ... başvurusu), davacının, Hazineye ait ve özel mülkiyete konu olamayacak bir taşınmazı kullanması sebebiyle haksız zilyet durumunda olduğu açık olmakla birlikte, mülkiyet hakkı sahibinin davalıyı taşınmazdan tahliyesi yoluna gidip gitmediğinin, ecrimisil bedeli tahsil ettirilip ettirilmediğinin, davacının ağaç dikerek ve yetiştirerek taşınmazı kullanması nedeniyle ağaçların davacı yararına ekonomik bir değerinin bulunduğundan, ağaçlar yönünden davacının Anayasa'nın 35. maddesi kapsamında korunmaya değer bir menfaatinin bulunup bulunmadığı, yapılan müdahalenin kanunilik ölçütünü taşıyıp taşımadığı, müdahalede kamu yararına dayalı bir amaç olup olmadığı hususları yanında davacının mülkiyet hakkına yapılan müdahaleyle gerçekleştirilmek istenen amaç ile bu amacı gerçekleştirmek için kullanılan araçlar arasında makul bir ölçülülük ilişkisinin bulunup bulunmadığının değerlendirilmesi, bu değerlendirmede ölçülülük ilkesinin elverişlilik, gereklilik ve orantılılık olmak üzere üç alt ilkeden oluştuğunun gözetilmesi, özellikle kamusal makamların tutum ve davranışlarının inceleme konusu yapılması, olayın gelişiminde kamu makamlarının edilgen tutumu sebebiyle bütün zarara tek başına davacının katlanması sonucuna yol açılıp açılmayacağının, şahsi olarak aşırı ve olağan dışı bir külfet yükleyip yüklemeyeceğinin, davacının mülkiyet hakkının korunması ile kamunun yararı arasında olması gereken adil dengenin davacı aleyhine bozulup bozulmadığının ve müdahalenin ölçülü olup olmadığının açıklığa kavuşturulması gerekmektedir.

Somut olaya gelince; Mahkemece, yukarıda yazılı ilkeler doğrultusunda davacının tespitini istediği muhdesatın orman niteliğinde olan 133 ada 242 parsel sayılı taşınmaz ile bu taşınmaza komşu çay yatağı olarak tespit dışı bırakılan alanın içerisinde yer aldığının, yukarıda açıklandığı üzere Devletin hüküm ve tasarrufunda olan bu taşınmazlar üzerinde meydana getirilen muhdesatlara hukuken değer verilemeyeceğinin dikkate alınması, özellikle yukarıda yazılı mülkiyet hakkının ihlali bakımından da inceleme, araştırma ve değerlendirme yapılarak, davalı mülkiyet sahibi Hazine'nin, davacının bu haksız kullanımına karşı suskunluk ve eylemsizliği var ise bunun davacıyı meşru bir beklenti içerisine sokup sokmayacağının ortaya konulması, talebe konu muhdesatların niteliklerinin de gözetilmesi ve sonucuna göre bir hüküm kurulması gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda yazılı nedenlerle davalı Hazine vekilinin temyiz itirazları yerinde görüldüğünden kabulüyle, hükmün 6100 sayılı HMK'nin geçici 3. maddesi yollaması ile HUMK'un 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 26/11/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/10072, Karar No: 2010/5030, Tarih: 29.04.2010

**4. Hukuk Dairesi         2009/10072 E.  ,  2010/5030 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... ve ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... ve diğerleri aleyhine 27/04/206 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 28/11/2008 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacıların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Diğer temyiz itirazlarına gelince; dava, trafik kazası nedeniyle desteğin ölümünden dolayı uğranılan maddi ve manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davacılar tarafından temyiz olunmuştur.

Davacılar, davalı sürücünün tamamen kusurlu eylemi nedeniyle meydana gelen trafik kazası nedeniyle desteğin yaşamını yitirdiğini belirterek, davalıların maddi ve manevi tazminat ile sorumlu tutulmalarını istemişlerdir.

Davalılar ise, haksız yere açılan davanın reddedilmesi gerektiğini savunmuşlardır.

Yerel mahkemece, trafik polisi olarak görev yaptığı sırada başka bir trafik kazasına müdahale eden desteğin olayda kusuru bulunmadığı benimsenerek, desteğin aldığı son maaş üzerinden hesaplanan destekten yoksun kalma tazminatı kabul edilmiş; kanıt sunulmadığı gerekçesiyle cenaze giderlerine ilişkin istem reddedilmiştir.

Borçlar Yasası'nın 45/1. maddesinde, bir kimsenin ölmesi durumunda zararın özellikle defin giderlerini içerdiği belirtilmiştir. Borçlar Yasası'nın 42. maddesi gereğince de, zararın varlığını ve tutarını kanıtlamak zorunda olan davacının, zararın gerçek tutarını kanıtlamakta zorlandığı veya kanıtlanmasının davacıdan beklenemeyeceği durumlarda yargıç, işlerin olağan gidişini gözeterek zarar tutarını kendiliğinden belirler. Burada yargıca verilen bir yetkinin ötesinde bir görevin de bulunduğu gözden kaçırılmamalıdır.

Davalıların kusurlu eylemi nedeniyle yaşamını yitiren desteğin cenazesi kaldırıldığına göre bunun için yapılacak defin giderinin, işlerin olağan gidişi gözetilerek belirlenmesi; bu bağlamda, belediye veya müftülükten sorularak belirlenecek uygun düzeyde bir cenaze giderinin davalılardan alınmasına karar verilmelidir.

Yerel mahkemece açıklanan yönler gözetilmeyerek, yerinde olmayan gerekçeyle, cenaze ve defin giderlerine ilişkin istemin reddedilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

Yerel mahkemece açıklanan yönler gözetilmeyerek, yerinde olmayan gerekçeyle, cenaze ve defin giderlerine ilişkin istemin reddedilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

3-Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Dava konusu olayda; 22 yaşında yaşamını yitiren desteğin davacılara olan yakınlığı, davalı yanın % 100 kusurlu bulunması ve yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde, davacı anne ile baba yararına takdir edilen manevi tazminat tutarları azdır. Daha üst düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2 ve 3 ) sayılı bentlerde gösterilen nedenlerle BOZULMASINA;öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 29/04/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.