muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/776, Karar No: 2023/2402, Tarih: 24.04.2023

b) Tanık olarak beyanına başvurulan E.A., ikametinin camından dışarı baktığı sırada komşusunun kızı olan mağduru bir erkek şahsın götürdüğünü, mağdurun el işareti ile evlerini bu şahsa gösterdiğini gördüğünü, yanındaki şahsın yabancı bir şahıs olduğunu anlayarak durumdan şüphelenip hemen annesine haber verdiğini,

c) Tanık olarak beyanına başvurulan H.G., ikametinin balkonundayken komşusunun kızı olan mağdurun bir erkek şahıs tarafından elinden tutmuş halde giderken gördüğünü, arkasından annesinin telaşlı ve yüksek sesle mağdura bağırdığını, bağırması ile sanığın mağdurun elini bırakıp caddenin karşı tarafına geçtiğini, katılanın kızını alıp evine döndüğünü,

İfade etmişlerdir.

3. 24.06.2013 tarihli teşhis tutanağı ile olayın görgü tanıkları olan H.G. ve E.A., mağduru kaçırmak isteyen şahsın sanık olduğuna dair kesin ve net olarak teşhiste bulundukları belirlenmiştir.

4. Sanık savunmasında, mağdura şeker alıp sevindirmek için götürdüğü sırada annesinin bağırması nedeniyle paniğe kapılıp oradan hızlıca uzaklaştığını ifade etmiştir.

5. Mahkemece, Hukukî Süreç başlığı altında (3) numaralı paragrafta bilgilerine yer verilen Yargıtay bozma ilâmına uyulmasına karar verilerek gereklerinin yerine getirildiği belirlenmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Temel Cezanın 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası uyarınca belirlenmesine yönelik

Hile, birini aldatmak, yanıltmak için yapılan düzen, dolap, desise, entrikadır. Hile durumunda bir kimsenin diğeri tarafından bilerek ve istenerek yanıltılması söz konusudur. Yanıltma için söz, hareket veya başka herhangi bir araç kullanılabilir. Bu durumda mağdur üzerinde yanlış bir kanı uyandırılmakta ve belli bir davranış modeli sergilemesi için yönlendirilmekte hatta buna zorlanmaktadır. Somut olayda, suç tarihinde altı yaşında olan katılan mağdur ...'in aşamalarda sanığın kendisine şeker alma bahanesi ile elinden tutup götürdüğünü beyan etmesi karşısında, sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma eyleminin hile kullanılarak gerçekleştirildiğinin kabulü ile temel cezanın 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası uyarınca belirlenmesinde hukuka aykırılık bulunmamıştır. B. Lehe hükümlerin uygulanmamasına yönelik

Sanığa tayin olunan cezanın miktarı ve güncel adli sicil kaydı gözetildiğinde, 5237 sayılı Kanun'un 50, 51 ve 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddelerinde düzenlenen lehe hükümlerin uygulanmadığına ilişkin temyiz sebebi yerinde görülmemiştir.

C. Diğer yönlerden

Sanığa tayin olunan cezanın miktarı ve güncel adli sicil kaydı gözetildiğinde, 5237 sayılı Kanun'un 50, 51 ve 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddelerinde düzenlenen lehe hükümlerin uygulanmadığına ilişkin temyiz sebebi yerinde görülmemiştir.

C. Diğer yönlerden

1. Katılan mağdurun aşamalardaki anlatımları, bu anlatımları destekleyen annesi B.Ö. ve tanık komşularının beyanları, teşhis tutanakları ve dava dosyası kapsamındaki tüm deliller birlikte değerlendirildiğinde, sanığın olay tarihinde altı yaşında olan katılan mağduru şeker alma bahanesi ile elinden tutup ikametinden uzaklaştırdığı sırada olaydan haberdar olan annesinin peşlerinden koşması üzerine sanığın, katılan mağduru bırakıp kaçması şeklinde gerçekleşen eylemine ilişkin sanık hakkında kurulan hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Polatlı 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 11.01.2023 tarihli ve 2022/1012 Esas, 2023/76 Karar sayılı kararında sanık müdafiince ileri sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 24.04.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5748, Karar No: 2022/9592, Tarih: 14.06.2022

**8. Ceza Dairesi         2021/5748 E.  ,  2022/9592 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

...

Gereği görüşülüp düşünüldü:

5271 sayılı CMK.nın 172/2. maddesinde yer alan “Kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildikten sonra kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak yeni delil elde edilmedikçe ve bu hususta sulh ceza hâkimliğince bir karar verilmedikçe, aynı fiilden dolayı kamu davası açılamaz” hükmünün, kovuşturmaya yer olmadığı karar tarihi ile iddianamenin düzenlendiği tarihte yürürlükte olmadığı ve ceza muhakemesi kurallarının da işlemin yapıldığı tarihte yürürlükte olan mevzuat yönünden geçerli olduğu gözetilerek yapılan incelemede;

07.12.2014 tarihinde ... plakalı aracın direksiyon sol alt kısmındaki sigorta kutusu içinden elde edilen ruhsatsız silah ve 13 fişek nedeniyle, araç şoförü olan Kasım Karayiğit hakkında Adana 8. Asliye Ceza Mahkemesi'ne 2015/15 esas numarası ile kamu davası açıldığı, araçta yolcu olarak bulunan sanık ... hakkında ise 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçundan Adana Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 29.12.2014 tarihli, 2014/79916 soruşturma numarası ile "suçu işlediğine dair hakkında kamu davasının açılmasını gerektirir yeterli şüphe oluşturacak delil elde edilemediği" gerekçesiyle kovuşturmaya yer olmadığına dair ek karar verildiği, Adana 8. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2015/15 esas sayılı dosyasında, sanık ... hakkında beraat kararı verilmesi üzerine sanık ... hakkında suç ihbarında bulunulduğu ve bu kez daha önce hakkında ek kovuşturmaya yer olmadığı kararı verilen ... hakkında bu ihbar üzerine kamu davasının açıldığı, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 172/2. maddesinde yer alan hüküm ile kovuşturmaya yer olmadığına dair verilip de kesinleşen kararların şüphelilerin hukuki güvencesini sağlamak bakımından yeniden soruşturulabilmesi için yeni delil bulunması şartına bağlandığı, bu şartın aynı zamanda ceza muhakemesine hakim olan “hukuk devleti”, “adil yargılanma hakkı” ve “non bis in idem” (aynı fiilden dolayı iki kez yargılama olmaz)” ilkelerinin ihlallerini de engelleyeceği ve 5271 sayılı

./..

S/2

./..

S/2

CMK.nın 225/1. maddesinde öngörülen düzenlemeye göre, hükmün ancak kanuna uygun düzenlenen iddianamede unsurları gösterilen suça ilişkin fiil ve fail hakkında verilebileceği; Adana Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 29.12.2014 tarihli, 2014/79916 soruşturma numaralı Kovuşturmaya Yer Olmadığına dair kararın sanığa tebliğ edilip edilmediği ve kesinleşip kesinleşmediğinin dosyadan anlaşılamadığı gibi CMK.nın 172-173. maddelerine göre ortadan kaldırıldığına ilişkin bir açıklamaya da yer verilmediği ve bu yönde hukuki bir sürecin başladığına dair dosyaya bir bilginin yansımadığı anlaşılmakla; Öncelikle; iddianamenin düzenlendiği tarihte yürürlükte olan Ceza Muhakemeleri Kanunu hükümleri de göz önünde bulundurlarak kovuşturmaya yer olmadığına ilişkin kararın akıbeti araştırılıp, kararın usulünce kesinleştiğinin belirlenmesi halinde daha önceden verilen kovuşturmaya yer olmadığına dair karar Cumhuriyet Başsavcılığınca 5271 sayılı Yasanın 172/2. maddesi uyarınca yeni delillerin ortaya çıkması halinde ve/veya olağanüstü kanun yolu ile kaldırılmadıkça aynı konuda adı geçen sanık hakkında kamu davası açılmasının mümkün olmadığı dikkate alınarak ve/veya bu usulü hataların giderilip giderilmediği duraksamaya yer vermeyecek şekilde saptanarak yargılamaya devam edilmesi gerekirken eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 14.06.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5025, Karar No: 2014/9893, Tarih: 30.09.2014

**9. Ceza Dairesi         2014/5025 E.  ,  2014/9893 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Başkasına ait kimlik veya kimlik bilgilerinin kullanılması

Hüküm : TCK'nın 268 yollamasıyla 267/1, 269/2, 62, 53/1, 58. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar gören ve kanun yoluna başvurma hakkı olan, mağdur ...'ın askerde olması nedeniyle gerekçeli kararın 7201 sayılı Tebligat Kanununun 14. maddesinin birinci fıkrası uyarınca kıta kumandanı ve müessese amiri gibi en yakın üste tebliğ edilmesi gerektiği halde, adı geçenin mernis adresine yapılan tebligat işleminin usulsüz olması nedeniyle, gerekçeli kararın mağdur...'a usulüne uygun olarak tebliği ile hükmü temyiz etmesi halinde dilekçesi de eklendikten ve bu hususta tebliğname düzenlendikten sonra gönderilmesinin temini için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 30.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/15459, Karar No: 2011/4255, Tarih: 22.03.2011

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2010/15459 E.  ,  2011/4255 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfı’ndan aldığı kredi desteği ile sera kurup domates ektiğini, serada kışın ısınma işlemi için kalorifer tesisatı, olası elektrik kesintilerine karşı jeneratör ve elektrik bağlantısı bulunduğunu, bu tesisatların çalışabilmesi için de elektriğin bulunmasının zorunlu olduğunu ancak kısa süreli elektrik kesintilerinde jeneratörün devreye girerek seranın elektrik ihtiyacını karşıladığını, 14.12.2008 günü gece saat 12’den sabah 8’e değin elektriklerin kesildiğini, bu elektrik kesintisinde jeneratörünü devreye koyduğunu ancak en fazla 1,5 saatlik bir kesintiyi telafi edebildiğini, bu nedenle tüm domates fidelerinin donduğunu, davalı ...’ın basit bir kesintiye derhal müdahale edebilme olanağı varken bunu yapmadığını, uğradığı zararı Bismil Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 2008/183 D.... sayılı dosyası ile tespit ettirdiğini belirterek serasında meydana gelen 7.500,00. TL zararının faiziyle birlikte davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile 6.000 TL’nin dava tarihinden itibaren yasal faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, serasında ısınma sistemi için kullandığı elektriğin kesilmesi ve gece boyunca davalı kurum tarafından basit bir müdahale ile elektrik akışı sağlanabilecekken yapılmadığı ve serasındaki ürünlerin donarak zarar gördüğü,

2010/15459-2011/4255

davalının yeterli ve sürekli elektrik enerjisi sağlamakla yükümlü olduğu, bu yükümlülüğünü yerine getirmediğinden sorumlu olduğunu ileri sürerek eldeki davayı açmıştır. Dosyada bulunan ve davalı kurum tarafından tanzim olunan 3.4.2009 tarihli usulsüz elektrik kullanım tutanağına göre davacının mesken olarak kullandığı evinden seraya elektrik hattı çektiği tespit edilmiştir. Bu somut durum karşısında, davacının serasında kullandığı elektrikle ilgili davalı kurumla akdi ilişkisi bulunmadığı, tarifeler yönetmeliğine aykırı şekilde usulsüz olarak mesken aboneliğinden elektrik kullandığı anlaşılmaktadır Hal böyle olunca, davacı bu haksız işlemden kendi lehine sonuç çıkaramaz, özellikle TMK’nun 2. maddesinde “Herkes, haklarını kullanırken ve borçlarını yerine getirirken dürüstlük kurallarına uymak zorundadır. Bir hakkın açıkça kötüye kullanmasını hukuk düzeni korumaz.“ şeklinde düzenlenen genel hukuk kuralı da nazara alınarak davanın reddi gerekirken aksine düşünce ile yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru görülmemiştir, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda yazılı nedenlerle temyiz olunan kararın davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan 89.10 TL. temyiz harcının istek halinde iadesine, 22.3.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6591, Karar No: 2013/8273, Tarih: 16.05.2013

**3. Hukuk Dairesi         2013/6591 E.  ,  2013/8273 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TÜKETİCİ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen geçici abonelik tesisi davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davacı, davaya konu binanın inşaatının müteahhit tarafından yarım bırakılması nedeniyle kendilerinin tamamlayarak yerleştiklerini, davalı kuruma elektrik aboneliği için başvurduğunu, İmar Kanunu'nun geçici 11. maddedeki şartların mevcut olmasına rağmen abonelik tesis edilmediğini belirterek geçici abonelik tesisine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, davaya konu yerin fenni gereklere uygun tamamlandığına ilişkin yapı denetim firmasınca verilmiş uygunluk belgesinin olmadığını, bu belgelerin tamamlanması halinde aboneliğin tesis edileceğini belirterek davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, İmar Kanununun geçici 11. maddesine göre talebinde haklı olduğu gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm, süresinde davalı tarafından temyiz edilmiştir.

İmar Kanunu'nun geçici 11 .madde de; "Bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihe kadar yapı (inşaat) ruhsatı alınmış ve buna göre yapılmış olup, kullanma izni verilmeyen ve alınmayan yapılara; yol, elektrik, su, telefon, kanalizasyon ve doğalgaz gibi altyapı hizmetlerinden birinin veya birkaçının götürüldüğünün belgelenmesi halinde, ilgili yönetmelikler doğrultusunda fenni gereklerin yerine getirilmiş olması ve bu maddenin yayımı tarihinden itibaren başvurulması üzerine, kullanma izni alınıncaya kadar ilgili mevzuatta tanımlanan ait olduğu abone grubu dikkate alınarak, geçici olarak su ve/veya elektrik bağlanabilir. Bu kapsamda, ilgili belediyeden dağıtım şirketlerine elektriğin kesilmesi talebinin söz konusu olması halinde, aboneliği iptal edileceğinden, su ve/veya elektrik bağlanması herhangi bir kazanılmış hak teşkil etmez. Ancak, yapı (inşaat) ruhsatı alınmış ve buna göre yapılmış olma şartı 12/10/2004 tarihinden önce yapılmış olan yapılarla ilgili olarak uygulanmaz. Bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihten önce yapılan abonelikler de ait olduğu gruba dönüştürülür." denilmektedir. Madde metninden anlaşılacağı üzere dava konusu yere İmar Kanunu'na eklenen geçici 11.maddenin yürürlük tarihi olan 26.07.2008 tarihinden sonra 15.09.2009 tarihinde yapı ruhsatı alındığı sabittir.

3194 sayılı yasanın 30 ve 31. maddesinde kullanma izni verilmeyen veya alınmayan yapıların izin alınıncaya kadar belediye hizmetlerinden ve tesislerinden faydalanamayacakları belirtilmiştir. Yapı kullanma izni başlıklı 30. maddesinde; "Yapı tamamen bittiği takdirde tamamının, kısmen kullanılması mümkün kısımları tamamlandığı takdirde bu kısımlarının kullanılabilmesi için inşaat ruhsatını veren belediye... ve valilikten izin alınması mecburidir. Mal sahibinin müracaatı üzerine, yapının ruhsat ve eklerine uygun olduğu ve kullanılmasında fen bakımından mahzur görülmediğinin tespiti gerekir" denilmektedir. Kullanma izni alınmamış yapıların durumu ise 31. maddede düzenlenmiş olup "İnşaatın bitme günü, kullanma izninin verildiği tarihtir. Kullanma izni verilmeyen ve alınmayan yapılarda izin alınıncaya kadar elektrik, su ve kanalizasyon hizmetlerinden ve tesislerinden faydalandırılmazlar. Ancak, kullanma izni alan bağımsız bölümler bu hizmetlerden istifade ettirilir." hükmü bulunmaktadır.

Açıklanan yasal düzenleme hükümleri birlikte değerlendirildiğinde yapı ruhsat tarihi itibariyle 3194 sayılı İmar Kanununun geçici 11. maddesinden yararlanamayacağı açıktır.

O halde; mahkemece, geçici 11.maddenin kapsamında olmayan dava konusu taşınmaz için 3194 sayılı yasanın 30. ve 31. maddeye aykırı olacak şekilde bir istisna getirilerek geçici su aboneliğinin tesisine ilişkin talebin kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 16.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9563, Karar No: 2013/13554, Tarih: 30.10.2013

**14. Hukuk Dairesi         2013/9563 E.  ,  2013/13554 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 04.02.2010 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 18.01.2013 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_K A R A R\_

Davacı Hazine, dava konusu taşınmazın kadastro çalışmaları sırasında harman yeri olarak davalı ... adına tespit edildiği ancak harman yeri olarak kullanılmaması nedeniyle Medeni Kanun hükümleri gereğince çıplak mülkiyetin sahibi olan Hazine’ye devredilmesi gerektiğini ileri sürerek tapu iptali ve Hazine adına tescilini talep etmiştir.

Davalı ..., 3402 sayılı Kadastro Kanununun 12/3. maddesinde belirtilen hak düşürücü sürenin geçmesinden sonra dava açıldığını, ayrıca taşınmazın mevzuat hükümlerine uygun olarak adlarına tescil edildiğini, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, on yıllık hak düşürücü süre geçtikten sonra açıldığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, davacı Hazinenin temyizi üzerine karar Anayasa Mahkemesinin iptal kararı üzerine 10 yıllık hak düşürücü süre uygulanmayacağı gerekçesi ile Dairemizce bozulmuştur.

Mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda dava konusu taşınmazın harman yeri vasfını yitirdiği, taşınmazın 5393 sayılı Belediye Kanununun 79. maddesinde belirtilen taşınmazlardan olmadığı belirtilerek davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü, davalı ... vekili temyiz etmiştir.

Dava konusu 738 ada 1 parsel sayılı taşınmazın kadastro çalışmaları sırasında “harman yeri” niteliği ile yine kadastro parseli olarak davalı ... Belediyesi adına tespit ve tescil edildiği anlaşılmıştır.

5393 sayılı Belediye Kanununun “Belediye tasarrufundaki yerler” başlıklı 79. maddesi hükmüne göre “Diğer kanunlarla getirilen hükümler saklı kalmak üzere, mezarlıklar ile belediye sınırları içinde bulunan ve sahipsiz arazi niteliğinde olan seyrangâh, harman yeri, koruluk, dinlenme yerleri, meydanlar, bataklık, çöp döküm sahaları, yıkılmış kale ve kulelerin arsaları ve enkazı ve benzeri yerler belediyenin tasarrufundadır.

Belediye tarafından deniz, akarsu ve gölden doldurma suretiyle kazanılan alanlar, Kıyı Kanunu ve ilgili mevzuata uygun olarak kullanılmak şartıyla Maliye Bakanlığı tarafından belediyelerin, büyükşehirlerde büyükşehir belediyelerinin tasarrufuna bırakılır.”

Belediye tarafından deniz, akarsu ve gölden doldurma suretiyle kazanılan alanlar, Kıyı Kanunu ve ilgili mevzuata uygun olarak kullanılmak şartıyla Maliye Bakanlığı tarafından belediyelerin, büyükşehirlerde büyükşehir belediyelerinin tasarrufuna bırakılır.”

Somut olaya gelince; davacı Hazine, dava konusu taşınmazın harman yeri olduğunu 1580 sayılı Belediyeler Kanununun 159. maddesi uyarınca davalı adına tescil edilmiş ise de anılan kanun maddesinin taşınmazların davalı adına tesciline imkan vermediği sadece kullanım hakkını belediyeye verdiği iddiası ile tapu iptali ve tescil talebinde bulunmuş ise de dosya içerisindeki 23.09.2010 tarihli fen bilirkişi raporunda toprak komisyonunun 02.02.1953 tarihli ve 1 no’lu mera norm kararı ekindeki mera tutanağında Yenice Mahallesi pafta 6 ada 1’deki meranın dava konusu parseli hudutları itibariyle kapsamakta olduğu belirtilmiştir. Her ne kadar dava konusu 738 ada 1 parsel sayılı taşınmazın kadastro çalışmaları sırasında “harman yeri” niteliği ile davalı ... Belediyesi adına tespit edilmiş ise de öncesinin mera olduğu anlaşılmaktadır.

Bu durumda mahkemece; öncelikle dosya içerisindeki mera norm kararı ve varsa dayanağı haritalar getirtilerek dava konusu 738 ada 1 sayılı parseli kapsayıp kapsamadığı keşif yapılmak suretiyle araştırılarak ve dava konusu taşınmazın öncesinin mera mı yoksa kadastro tespitinde olduğu gibi harman yeri mi olduğu belirlenmelidir.

Diğer taraftan dava konusu taşınmazların mera veya harman yeri olduğu belirlendikten sonra 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesi gereğince değerlendirme yapılarak sonucuna göre bir karar verilmelidir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde iadesine, 30.10.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/2167, Karar No: 2010/2616, Tarih: 10.03.2010

**11. Ceza Dairesi         2007/2167 E.  ,  2010/2616 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı Yasa'ya muhalefet

HÜKÜM : Sanıkların ayrı ayrı beraatlerine dair.

I-Sanıklar ... ve ... hakkında kurulan hükme yönelen temyiz itirazlarının incelenmesinde:

Yüklenen suçun yasal unsurlarıyla oluşmadığı mahkemece dosya içeriğine uygun şekilde gerekçeleri gösterilerek kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılan vekilinin,suçun sabit olduğuna ilişen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

II-Sanıklar ... ve ... hakkında kurulan hükme yönelen temyiz itirazlarına gelince;

Adi ortaklığa ait bütün işlemleri takip ve idare eden sanıkların "1998 yılına ilişkin defter ve belgelerin kayıp olduğundan ibraz edilemediği" yönündeki savunmalarından ve tüm dosya kapsamından, 213 Sayılı Vergi Usul Kanununun 253. maddesine göre tutulan ve ait olduğu yılı takip eden takvim yılından başlamak üzere beş yıl süre ile muhafaza etmek mecburiyetinde bulunulan defter ve belgelerin kaybolmaları nedeniyle ayrıntıları Ceza Genel Kurulu’nun 23.11.1999 gün ve 273/288 sayılı kararında açıklandığı üzere usulüne uygun tebligat aranmayacağından, yüklenen defter ve belgeleri gizlemek suçunun tüm yasal unsurları itibariyle oluştuğu gözetilmeden yazılı şekilde beraatlerine karar verilmesi,

Yasaya aykırı,katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 Sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 Sayılı CMUK. nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 10.03.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.