muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/3516, Karar No: 2014/19740, Tarih: 14.10.2014

**12. Ceza Dairesi         2014/3516 E.  ,  2014/19740 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Dava : 466 sayılı Kanun gereğince tazminat

Hüküm : Davanın reddi

Davacı vekilinin 05.09.2012 tarihli dilekçesi ile müvekkili davacının bir suç soruşturması nedeniyle gözaltına alındığını, yapılan kovuşturma sonunda üzerine atılı suçtan takipsizlik kararı verildiğini belirterek 466 sayılı Kanun gereğince manevi tazminat istemine ilişkin açılan davanın mahkemece reddine ilişkin hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Davacı vekili, 05.09.2012 tarihli dilekçesi ile müvekkili olan davacının 12.02.1996 ile 13.02.1996 tarihleri arasında "1 gün" süre ile haksız olarak gözaltında kaldığını belirterek 2.500 TL manevi tazminat talebinde bulunmuş,

Mahkemece yapılan yargılama (inceleme) sonunda, davanın reddine karar verilmiştir.

Tazminat davasının dayanağını oluşturan Diyarbakır Devlet Güvenlik Mahkemesi Cumhuriyet Başsavcılığının, 1996/590 Soruşturma - 1996/193 Karar sayılı ceza dosyasının incelenmesinde; sanığın (davacının) terör örgütüne yardım ve yataklık etme suçundan, 12.02.1996 – 13.02.1996 tarihleri arasında gözaltında kaldığı, yapılan soruşturma sonunda davacı hakkında 25.04.1996 tarihinde kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği, kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildikten sonra, kararın sanığa veya müdafine tebliğ edildiğine dair herhangi bir bilgi veya tebligat parçası bulunmamakta olup, davacının 07.08.2012 tarihinde vermiş olduğu vekaletnameye istinaden Av. ...’in başvurusu üzerine 23.08.2012 tarihinde kararın kesinleşmesi üzerine tazminat davasını açtığı anlaşılmıştır.

Davacı hakkındaki tutuklama işlemi, 1 Haziran 2005 tarihinden önce gerçekleştiğinden 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 6. maddesine göre, davacının tazminat talebi 466 sayılı Kanun Dışı Yakalanan veya Tutuklanan Kimselere Tazminat Verilmesi Hakkında Kanun hükümlerine tabi olacaktır.

466 sayılı Kanunun 2. maddesine göre de "verilen kararların kesinleştiği veya bu iddiaların mercilerince karara bağlandığı tarihten itibaren üç ay içinde" davanın açılması gerekmektedir.

Kanunda öngörülen 3 aylık sürenin, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 23.03.2010 tarih ve 2009/256 esas, 2010/57 sayılı kararı ile, "kesinleşen kararların tebliğinden" itibaren başlayacağı kabul edilmiş, ancak, kesinleşmiş kararların tebliğini öngören bir kanuni düzenleme bulunmaması nedeniyle, kararının tebliğ edilmemesi halinde tazminat davasının hangi sürede açılacağı hususu belirtilen kararda tartışılmamış, Ceza Genel Kurulu'nun 6.5.2014 tarih ve 141-229 sayılı kararında da 466 sayılı Kanuna göre incelenen tazminat davasının usul ve yasaya uygun yapılan kesinleşmesinden itibaren her halükarda 10 yıl içinde eğer kesinleşmiş beraat kararı tebliğ edilmiş ise tebliğ tarihinden itibaren 3 ay içinde davanın açılması gerektiği kabul edilmiştir.

Bununla beraber ceza yargılaması sonunda verilen beraat hükümlerinin, hükümden sonra usulüne uygun olarak tebliğ edilememesi veya tebliğ edildiğine dair tebligat parçalarının dosyada bulunamaması gibi hallerde, kısaca zamanında kesinleştirilmeyen beraat veya kovuşturmaya yer olmadığına dair kararlarda tazminat davasının hangi sürede açılacağı konusunda açıklık bulunmamakla birlikte, belirsiz olan bu durumun ila nihaye devam edemeyeceği nazara alınarak, bir noktadan sonra dava açmanın bir süre ile sınırlandırılması, bilhassa yukarıda zikredilen CGK'nın 23.03.2010 gün ve 256-57 sayılı kararında herhangi bir süre sınırlaması öngörülmemesi nedeniyle adliye arşivlerinin taranarak tazminat davalarının açıldığı gözlemlendiğinden zorunluluk arzetmektedir.

Davalı ... Hazinesinin bu konuda aleyhine açılan tazminat davaları ile ilgili herhangi bir arşiv kaydı veya bilişim sistemleri üzerinden oluşturulmuş bir veri tabanı bulunmadığından, konuya ilişkin temyiz incelemesi yapan dairemizce, aynı yıl içinde aynı hukuksal nedenlerle açılan mükerrer tazminat davalarının bulunduğu da tespit edilmiş olup, bunlara örnek olarak; 12.CD, 16.12.2013/25273-29105 ve 25.3.2013/2459-538 sayılı ilamları gösterilebilir.

Yine aynı şekilde, beraat veya kovuşturmaya yer olmadığına dair kararlar tebliğ edilmesine rağmen bu kararlara kesinleşme şerhleri verilmesi gözardı edilmekte, unutulmakta ve daha sonra bu tebligat parçaları çeşitli nedenlerle dosyadan çıkarılmaktadır. Dolayısıyla, uygulamada beraat kararları ile ilgili sağlıklı bir kesinleştirme işlemi yapılmadığı görülmektedir. Açıklanan nedenlerle bu hakkın kullanılmasının hukuki olarak sınırlandırılması yapılırken, hak kayıplarını önlemeye yönelik bir yolun bulunması da zorunluluk arzetmektedir. Somut olayda da buna benzer bir durum söz konusu olup, karar sonrası kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın tebliğine ilişkin tebligat parçaları dosya içinde bulunmamaktadır. Bu durumda da ya tebligat parçaları sonradan dosyadan çıkarılmış veya karar sonrası tebliğ işlemi hiç yapılmadığı algısı doğmaktadır.

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 2. maddesinde ''Herkes haklarını kullanırken ve borçlarını yerine getirirken dürüstlük kurallarına uymak zorundadır. Bir hakkın açıkça kötüye kullanılmasını hukuk düzeni korumaz” şeklindeki emredici düzenleme ile kanun koyucu kişilere tanıdığı hakların belli sınırlar içinde kullanılmasını istemiş, hakkın kötüye kullanılmasının da hukuk düzenince hiç bir şekilde korunmayacağını belirtmiştir.

Sonuç olarak, bu yöndeki hakların sağlıklı bir şekilde öne sürülmesi ve çözüme kavuşturulması için süre sınırlamasının yapılması ve bu hususun meri mevzuat nazara alınarak bir çözüme kavuşturulmasında zorunluluk bulunmaktadır.

Buna göre;

Sonuç olarak, bu yöndeki hakların sağlıklı bir şekilde öne sürülmesi ve çözüme kavuşturulması için süre sınırlamasının yapılması ve bu hususun meri mevzuat nazara alınarak bir çözüme kavuşturulmasında zorunluluk bulunmaktadır.

Buna göre;

1- 6216 sayılı Anayasa Mahkemesinin Kuruluş ve Yargılama Usûlleri Hakkında Kanunu'nun 47/5.maddesi, Anayasa Mahkemesine bireysel başvuru için, başvuru yollarının tüketildiği tarihten, başvuru yolu öngörülmemiş ise ihlalin öğrenildiği tarihten itibaren 30 gün içinde yapılmasını,

2- İnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına İlişkin Sözleşmenin 35.maddesine göre de, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesine bireysel başvuruda iç hukuk yollarıyla nihai kararın verilmesinden itibaren 6 aylık süre içinde başvuru yapılmasını,

3- 818 sayılı (Mülga) Borçlar Kanunu'nun 60. maddesi ve 6098 sayılı Borçlar Kanunu'nun 72. maddesi haksız fiiller için açılacak tazminat davasının her halde fiilin işlendiği tarihten başlayarak 10 yılın geçmesiyle zamanaşımına uğrayacağını,

4-2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 12. maddesi idari eylemlerden hakları ihlal edilmiş olanların her halde eylem tarihinden itibaren beş yıl içinde ilgili idareye başvurarak haklarının yerine getirilmesini istemeleri ve öngörülen 60 günlük sürede davaların açmalarını,

5-2004 sayılı İcra İflas Kanunu'nun 39. maddesinde ilama müstenit takip, son muamele üzerinden on sene geçmekle zamanaşımına uğrayacağını, öngörmüş ayrıca Adalet Bakanlığı Merkez ve Taşra Teşkilatı ile Bağlı Kuruluşlar Arşiv Yönetmeliğinde beraatle sonuçlanan dosyalar için birim arşivinde saklanma süresi beş yıl olarak öngörülmüştür.

Görüldüğü üzere yasal mevzuatlarda hak aranma ile ilgili çeşitli süreler öngörülmüş ve bu süreler de en uzun olan süre Borçlar Kanunu ve İcra İflas Kanununda öngörülen 10 yıllık hak arama süreleridir. Kanaatimizce en uzun olan bu süreler nazara alınarak, bir sonuca varılması gerekmektedir.

Açıklanan tüm bu nedenlerle, 466 sayılı Kanun kapsamında görülen tazminat davalarında:

1-C.G.K'nın 06.05.2014/141-229 sayılı kararında belirtildiği gibi beraat veya kovuşturmaya yer olmadığına dair kararların Yazı İşleri Yönetmeliğine göre süresinde tebliğ edilip kesinleşme tarihinden itibaren her halükarda 10 yıl, kesinleşmiş kararların tebliğinden itibaren 3 ay içinde tazminat davalarının açılması,

2-Bunun yanında, kararlar Yazı İşleri Yönetmeliğine göre usulüne uygun olarak tebliğ edilmemiş ve kesinleştirme işlemleri yapılmamış yada kesinleştiği tespit edilmemiş ise, tazminat davalarının karar tarihinden itibaren 10 yıldan fazla bir süre geçtiğinde, somut olayın, tarafların ve davanın özelliği de nazara alınmak suretiyle süresi içinde açılmadığının kabulü gerekmektedir.

2-Bunun yanında, kararlar Yazı İşleri Yönetmeliğine göre usulüne uygun olarak tebliğ edilmemiş ve kesinleştirme işlemleri yapılmamış yada kesinleştiği tespit edilmemiş ise, tazminat davalarının karar tarihinden itibaren 10 yıldan fazla bir süre geçtiğinde, somut olayın, tarafların ve davanın özelliği de nazara alınmak suretiyle süresi içinde açılmadığının kabulü gerekmektedir.

Davaya konu olay açısından baktığımızda; davacı hakkında verilen 25.04.1996 tarihli kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın usulüne uygun olarak kesinleştirildiğine ilişkin bilgi ve belgelere rastlanmamış ve karar tarihinden itibaren 10 yıldan fazla süre geçtikten sonra açıldığının anlaşılması karşısında, süresinde açılmayan davanın reddine karar verilmesinde isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla,

Yapılan incelemeye, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, davacı vekilinin eksik incelemeye ve davanın süresinde açıldığına ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 14.10.2014 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/14626, Karar No: 2012/34024, Tarih: 13.11.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/14626 E.  ,  2012/34024 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık hakkında, hazineye ait taşınmaza bahçe, voleybol sahası, şezlong koymak ve gölgelik yapmak suretiyle tecavüz ettiğinden bahisle dava açılmış ise de; dosyada tapu kaydı, ayrıntılı kroki, ada ve parseli gösteren pafta örneği bulunmadığından, tecavüze konu taşınmazın varsa tapu kaydı, pafta örneği getirtilerek gerektiğinde refakete inşaat mühendisi bilirkişide alınarak yeniden keşif yapılıp taşımazın niteliği, bina vasfında olup olmadığı, yapımı için ruhsat gerekip gerekmediği, İmar Mevzuatı kapsamında kalıp kalmadığı belirlenmek suretiyle, sanığın tecavüz ettiği iddia olunan taşınmazın Kıyı Kanunu'na göre kıyıda veya uygulama imar planı varsa sahil şeridinde kalıp kalmadığı, tecavüze konu binanın belediye sınırları içinde veya özel imar rejimine tabi yerde olup olmadığı ve yapım tarihi de araştırılarak sonucuna göre gerekirse Belediye Başkanlığıda duruşmadan haberdar edilerek TCK.nun 184 ve Kıyı Kanunu'nun 15. maddesi uyarınca sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan hazine vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 13.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/16561, Karar No: 2012/1593, Tarih: 15.02.2012

**11. Ceza Dairesi         2010/16561 E.  ,  2012/1593 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Beraat

Gerekçeli karar başlığındaki suç tarihinin 2004 takvim yılı için en son düzenlenen fatura tarihi olan 25.10.2004 olarak mahkemesince düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

I- 2003 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan kurulan hükme yönelen temyiz itirazlarının incelenmesinde;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “sahte fatura düzenlemek” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu; olay tarihinde yürürlükte bulunan ve sanık lehine olan 765 sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının suçun işlendiği 2003 takvim yılından temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, katılan vekilin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, aynı Yasanın 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen dava zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK.nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK.nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE,

II- 2004 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan kurulan beraat hükmüne yönelen katılan vekilinin temyiz itirazlarına gelince:

II- 2004 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan kurulan beraat hükmüne yönelen katılan vekilinin temyiz itirazlarına gelince:

Doğu Başkent firmasının yetkilisi olan sanığın 2004 takvim yılında...adına 6 adet sahte fatura düzenleyerek 213 sayılı Yasaya muhalefet suçunu işlediğinin iddia olunmasına, sanığın soruşturma ve istinabe yoluyla alınan kovuşturma aşamasındaki savunmasında ... isimli şahsın ve akrabalarının kaybettiği kimliğini bularak adına şirket kurduklarını savunmasına karşın 14.11.2008 günü mahkemedeki ifadesinde adı geçen kişinin kendisi adına paravan şirket kurduğunu, formalite olarak şirket sahibi yapıldığını beyan etmesine, vergi suçu raporu ekindeki hüviyet cüzdan suretindeki fotoğraf ile 13.11.2008 günlü yakalama tutanağı ekindeki nüfus cüzdan suretindeki fotoğrafın benzerliğine, şirketin 10 yıllığına müdürünün sanık olup vergi suçu ekindeki imza beyannamesinin içeriğine ve vergi tekniği raporunun II/B bölümünde belirtilen önceki yıllar beyannamesinin şirket müdürü olarak sanık tarafından verildiğinin belirtilmesine göre gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek biçimde belirlenebilmesi ve sanığın suç kastının tayini bakımından; adına fatura düzenlenen...hakkında ne gibi işlem yapıldığı ilgili vergi dairesinden sorulup düzenlenmiş ise vergi suçu raporu ve ekleri ile varsa soruşturma/kovuşturma evrakının celbi ile özetlerinin duruşma tutanağına geçirilmesi, bu davayı ilgilendiren delillerin onaylı suretlerinin dosyaya intikali sağlanıp, gerektiğinde...den faturaları kimden aldığı sorulup, şirketin diğer ortağı ...’in tespit edilerek olay hakkındaki bilgisine başvurulup savunmanın doğruluğu araştırılmadan, eksik soruşturma sonucu soyut ve çelişkili savunmaya itibarla yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 15.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/15108, Karar No: 2012/16469, Tarih: 08.11.2012

**4. Hukuk Dairesi         2011/15108 E.  ,  2012/16469 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 22/05/2009 gününde verilen dilekçe ile rucüen tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 18/11/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı ve davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, rücu yoluyla tazminat istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar,taraflarca temyiz edilmiştir.

Davacı, dava dışı ... tarafından tazminat istemi ile açılan dava sonucunda Ankara 6.Asliye Hukuk Mahkemesi'nce verilen 14/05/2008 tarihli ve 2007/357 esas 2008/190 karar sayılı ilam ile hükmedilen tazminatı ödediğini belirterek, bu tazminatın inceleme raporuna göre kusurlu olan davalıdan alınmasına karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, ameliyata ekip halinde girildiğini, koter cihazı bağlantısının anestezi ekibi tarafından yapıldığını, müvekkilinin olaydan sorumlu olmadığını, cihazın 10 yıllık cihaz olup bu olaydan sonra bazı parçaları değiştirildiğini, teknik arızasından müvekkilinin sorumlu tutulamayacağını, müvekkilin sorumluluğunu saptayan rapor bulunmadığını ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, tarafların rücu davasına konu olan önceki davada da taraf olmaları nedeni ile kusur oranlarının kesinleştiği gerekçesi ile yeniden bilirkişi raporu alınmadan davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Ankara 6.Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2007/357 Esas 2008/190 Karar sayılı dosyasında; davacı ... kızı ...'nın, doğuştan kalça çıkığı olduğu için tedavi amacıyla SSK Ankara Dışkapı Hastanesine yatırıldığını ve bu hastanede 5/10/1998 tarihinde ameliyat edildiğini, bu ameliyat sırasında ...'nın hem yüzünün sağ kısmında hem de sağ omuzunda yanık meydana geldiğini, bu ameliyata ortopedi doktoru olan davalı ...ile davalı ...'ın girdiğini, öğrenildiğine göre ameliyat sırasında damarı yakmak ve kanamayı önlemek için bir alet kullanıldığını, bu yanık izlerinin bu alet nedeniyle oluştuğunu, bu durumun ortaya çıkmasında davalı doktorların kusuru bulunduğu gibi hastanenin bağlı olduğu SSK Genel Müdürlüğünün de bu doktorları çalıştıran sıfatıyla sorumluluğunun sözkonusu olduğunu belirterek SSK Genel Müdürlüğü, ... ve ...hakkında maddi ve manevi tazminat davası açtığı, dosyanın geçirdiği safahat neticesinde mahkemece, davacı tarafın maddi tazminat davasının feragat nedeniyle reddine, Anayasanın 129/5 ve 657 sayılı Devlet Memurları Kanununun 13. maddesi uyarınca, davalı doktorlar aleyhine doğrudan doğruya dava açılamayacağından, ancak

-/-

-2-

2012/15108-2012/16469

-/-

-2-

2012/15108-2012/16469

ileride kendilerine rücu edilmek üzere idare aleyhine açılması gerektiğinden, doktor olan davalılar ... ve ...aleyhine açılan manevi tazminat davasının husumetten reddine, davalı Bakanlık aleyhine 2500 TL manevi tazminata hükmedilmiştir.İş bu dosyada İstanbul Adli Tıp Kurumundan alınan 29/6/2005 tarihli raporda, ...'nın ameliyatı sırasında meydana geldiği bildirilen cilt yanığı arızasının şekli ve lokalizasyonu itibariyle daha ziyade koter plak yanığına bağlı olduğunun kabulünün gerektiği, koter plaklarının yerleştirilmesinin operasyon asistanı veya teknisyen tarafından yapılmış olsada uygun yerleştirilmesinden, operasyonu gerçekleştiren cerrahın sorumlu olacağı, mahkemece koter plak yerleştirilmesinin usülüne uygun olmadığının tespiti halinde, kusur olarak değerlendirilebileceği belirtilmiştir.

Ceza dosyasında Yüksek Sağlık Şurasından alınan raporda, doktorlar ...ve ... ile diğer bir kısım doktorların 4/8 anestezi ekibinde yer alan görevlilerin 2/8 oranında kusurlu oldukları belirtilmiş, ceza dosyasında alınan rapor daha önce Asliye Hukuk Mahkemesine görevsizlik kararı veren İş Mahkemesince hükme esas alınmış, bu karar Yargıtay 21. Hukuk Dairesinin 01/10/2002 tarih ve 2002/7721 Esas 2002/7882 sayılı ilamı ile, mahkemenin kararına dayanak yaptığı Ankara 23. Asliye Ceza Mahkemesinin almış olduğu Yüksek Sağlık Şurası'nın kararında, kusur dağılımı yapılırken 2/8 oranındaki kusurun açıkta kaldığı gibi ameliyata katılanların ve kusur verilenlerin durumları, uzman olup olmamalarının kusuru etkileyip etkilemediği açıklanmadığından, mahkemece Adli Tıp Kurumu İhtisas Dairesinden SSK'nın ve görevlilerinin zararlandırıcı olaydaki kusur durumlarına ilişkin rapor alınarak, sonuca gidilmesi gerekirken belirtilen Yüksek Sağlık Şurası raporunun hükme esas alınması yerinde görülmeyerek hükmün bu nedenle de bozulmasına karar verilmiştir.

Bu kapsamda dosya kapsamında davalının savunmalarını irdeleyen ve kusur durumunu tam olarak tespit eden rapor bulunmamaktadır. Özellikle davalının cihaza yönelik iddialarının araştırılarak cihazın teknik durumu netleştirildikten sonra, Adli Tıp Kurumu ilgili İhtisas dairesinden rapor alınıp davalının olaydaki kusur durumu saptandıktan sonra oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik araştırma ile yazılı biçimde karar verilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenle davalı yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacının temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve temyiz eden davalıdan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 08/11/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/38522, Karar No: 2017/16667, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/38522 E.  ,  2017/16667 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5360, Karar No: 2025/1187, Tarih: 05.02.2025

**12. Ceza Dairesi         2021/5360 E.  ,  2025/1187 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI: 2017/3175 E., 2018/1076 K.

SUÇ : Taksirle öldürme

HÜKÜM: İstinaf başvurusunun kabulü ile; 5271 sayılı Kanunun 280/1.maddesi uyarınca kararın kaldırılması sonucu verilen mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesinin 24/05/2018 tarihli 2017/3175 Esas - 2018/1076 Karar sayılı kararının, sanık müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Sanık müdafinin yüzüne karşı verilip 24.05.2018 tarihinde tefhim edilen kararı, 5271 sayılı CMK'nın 291/1. maddesinde belirlenen kanunî sürede 30.05.2018 tarihli temyiz nedeni içermeyen süre tutum dilekçesi ile temyiz ettiği, sanık müdafine gerekçeli kararın 25.06.2018 tarihinde tebliğ edildiği ancak yapılan tebligat üzerinde, 5271 sayılı CMK'nın 295/1. maddesi uyarınca temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren 7 günlük ek süre içerisinde temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçe sunabileceğinin, bu süre içerisinde yasal düzenlemeye uygun şekilde temyiz sebebi bildirmemesi hâlinde sebep yokluğundan temyiz talebinin reddedileceğinin ihtar edilmediği anlaşıldığından, söz konusu eksikliğin giderilmesi için Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 25.10.2023 tarihli ve 2023/6-93 Esas, 2023/549 Karar sayılı kararına göre sanık müdafine yapılacak meşruhatlı tebligatla 5271 sayılı CMK'nın 295/1. maddesi uyarınca tebliğden itibaren 7 günlük ek süre içerisinde yasal düzenlemeye uygun şekilde temyiz sebebi bildirilmesi gerektiği, aksi hâlde sebep yokluğundan temyiz talebinin reddedilebileceği ihtarı ile usûlüne uygun şekilde gerekçeli kararın tebliği ile tebliğ - tebellüğ evrakının ve verilmesi durumunda gerekçeli temyiz dilekçesinin dava dosyasına eklenmesi, verilmemesi durumunda mevcut hâliyle süre tutum dilekçesine dayalı olarak inceleme yapılması amacıyla dava dosyasının, geri gönderilmek kaydıyla, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

Oy birliğiyle, 05.02.2025 tarihinde karar verildi.