muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/21920, Karar No: 2021/11383, Tarih: 02.06.2021

**2. Ceza Dairesi         2020/21920 E.  ,  2021/11383 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

I)Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Yasa'nın 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000 TL dahil adli para cezasına ilişkin mahkumiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteğinin 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

II)Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Olay yerine kolluk kuvvetlerinin gelmesiyle kaçan suça sürüklenen çocuğun çaldığı hırsızlık konusu eşyaların bir kısmını bakkalın kepenginin sol tarafında bulunması, çalınan eşyaların müştekiye gösterilmesi üzerine yağlarının eksik olduğunu söyleyince etrafta yapılan araştırmada bakkala 40 metre uzaklıktaki belediyeye ait kullanılmayan tuvaletin içerisinde eksik yağların bulunması karşısında suçun işlendiği andan itibaren kesintisiz bir takip olmaması dikkate alındığında sanık hakkında uygulama koşulları oluşmadığı halde TCK’nun 35. maddesi uyarınca cezadan indirim yapılmak suretiyle eksik ceza tayin edilmesi,

2-İş yeri dokunulmazlığının ihlali suçunun birden fazla kişi tarafından birlikte işlendiğinin anlaşılması karşısında, sanığa verilen cezanın TCK'nın 119/1-c maddesi uyarınca artırılması gerektiğinin gözetilmemesi,

3-Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 20.11.2018 tarihli ve 2016/6-986 Esas, 2018/554 Karar sayılı içtihadında belirtildiği üzere 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 35. maddesi ve Çocuk Koruma Kanunu'nun Uygulanmasına İlişkin Usul ve Esaslar Hakkındaki Yönetmeliğin 20 ve 21. maddeleri uyarınca; fiil işlendiği sırada 15-18 yaş grubu içerisinde bulunan suça sürüklenen çocuğun işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin olup olmadığının takdiri bakımından, sosyal yönden inceleme yaptırılması gerekli olduğu halde, mahkemece sosyal inceleme raporu alınmadan veya alınmaması durumunda gerekçesi kararda gösterilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, bozma sonrası kurulacak hükümlerde 1412 sayılı CMUK'nun 326/son maddesinin gözetilmesine, 02/06/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13429, Karar No: 2015/4747, Tarih: 12.03.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/13429 E.  ,  2015/4747 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/2, 22/3, 62, 63, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ve katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın bilinçli taksirin koşullarının oluşmadığına ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-01.01.2013 günü, saat 02.15 sıralarında, sanık sürücü ...'in yönetimindeki minibüs ile 103 promil alkollü vaziyette yerleşim yeri içinde, aydınlatmanın olduğu, orta refüj ile bölünmüş, düz, kuru, eğimsiz asfalt kaplama yolda seyrederken, olay mahalli sokak kavşağına yaklaştığında, geliş hızıyla sola manevra yaptığı esnada direksiyon hakimiyetini kaybederek orta refüj bordür taşları üzerine çıkıp aracının sağ yan kısımlarıyla beton aydınlatma direğine çarparak savrulup, akabinde karşı yönden gelen araçların yol bölümüne girip sürücü ... yönetimindeki ticari taksinin sol ön köşe ve ön kısımlarına çarpması sonucu taksi sürücüsü ...'un vefat ettiği, aracında yolcu olarak bulunan ...'ın 1. derece kemik kırığı meydana gelecek, ...'ın hayati tehlike geçirip ve 6. derece kemik kırığı meydana gelecek, ...'ın ise 4. derece kemik kırığı meydana gelecek şekilde yaralandığı ve sanığın tam kusurlu kabul edildiği somut olayda, sanık hakkında adalet ve hakkaniyet kuralları uyarınca alt sınırdan daha fazla uzaklaşmak suretiyle ceza tayini gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması;

2-Kendilerini ayrı vekille temsil ettiren katılanlar ... ve ... lehine ayrı ayrı vekalet ücreti tayini gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 12/03/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4274, Karar No: 2011/16103, Tarih: 03.11.2011

**3. Ceza Dairesi         2010/4274 E.  ,  2011/16103 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair,

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, Ancak;

1-Sanığa iddianame okunmadan savunmasının alınması suretiyle CMK. 191/3-b maddesine muhalefet edilmesi,

2-Keşif sonrası düzenlenen bilirkişi raporunda suça konu yerde tesis nitelikte meyve ağaçlarının da dikili olduğu belirtildiği halde bu ağaçların müsaderesi hakkında karar verilmemesi,

3-Yasal dayanağı bulunmadığı halde müsaderesine karar verilen tesislerin değeri üzerinden nisbi harç tayin edilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ve müdahil idarenin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 03.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5641, Karar No: 2018/9889, Tarih: 04.12.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/5641 E.  ,  2018/9889 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

1- Sanık hakkında 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek ve defter belge ibraz etmemek suçlarından açılan kamu davasında; sanığın savunmasında, Ahmet isimli birinin sigortalı olarak çalışacaklarını söyleyerek kendisine dükkan açtığını, ancak bu dükkanın bir süre sonra kapandığını, bu kişinin kendisini kandırdığını, suçlamaları kabul etmediğini beyan etmesi ve düzenlenen faturaların sahte olduğunun tüm dosya kapsamından anlaşılması karşısında, suç ve cezada şahsilik ilkesinin geçerli olduğu bu suç yönünden gerçek failin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespit edilmesi bakımından, Ahmet isimli kişinin kimlik bilgilerinin tespit edilmesi ile tanık olarak beyanına başvurulması ve gerektiğinde faturalar üzerindeki imza ve yazıların sanığa ya da tanığa ait olup olmadığına ilişkin bilirkişi raporu alınması, sahte olduğu iddia edilen faturaları kullanan mükelleflerin beyanlarına başvurularak faturaları kimden, hangi hukuki ilişki karşılığında aldıklarının ve sanığı tanıyıp tanımadıklarının sorulması ve toplanan tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken, eksik araştırma sonucu yazılı şekilde hükümler kurulması,

2- Kabule göre de;

a- Sanık hakkında "2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek" suçlarından kamu davası açıldığı, her takvim yılı içinde düzenlenen faturaların ayrı suçları oluşturduğu, ancak aynı takvim yılına ait birden fazla fatura düzenlenmesi halinde zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiği gözetilmeden ve hangi takvim yılından hüküm kurulduğu da belirtilmeksizin yazılı şekilde tek mahkumiyet hükmü kurulması,

b- Sahte fatura düzenlemek suçlarında, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 4369 sayılı Yasa ile değişik 359/b-1. maddesinde onsekiz aydan üç yıla kadar hapis cezası öngörüldüğü, 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 276. maddesi ile değişik 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 359/b maddesinde temel cezanın üç yıldan beş yıla kadar hapis cezası olarak düzenlendiği gözetilmeksizin sanık hakkında uygulanan temel cezanın 18 ay hapis cezası olarak takdir edilmek suretiyle eksik ceza tayini,

c- Defter belge ibraz etmemek suçunda, 03.07.2009 tarihinde yürürlüğe giren 5904 sayılı yasa ile yapılan en son değişiklikle 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 359/a-2 maddesi gereğince temel cezanın alt sınırının 18 ay olarak düzenlendiği gözetilmeksizin, sanık hakkında temel cezanın 1 yıl hapis cezası olarak takdir edilmesi suretiyle eksik ceza tayini,

d- Adli sicil kaydında tekerrüre esas sabıkası bulunan sanık hakkında TCK’nin 58. madde hükümlerinin uygulanmaması,

e- Uygulama maddesi olarak 213 sayılı Yasanın 359/b. maddesi yerine 359/2b-1 olarak yanlış yazılması,

d- Adli sicil kaydında tekerrüre esas sabıkası bulunan sanık hakkında TCK’nin 58. madde hükümlerinin uygulanmaması,

e- Uygulama maddesi olarak 213 sayılı Yasanın 359/b. maddesi yerine 359/2b-1 olarak yanlış yazılması,

f- 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebeplerden dolayı, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 04.12.2018 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/475, Karar No: 2012/24420, Tarih: 12.07.2012

**8. Ceza Dairesi         2012/475 E.  ,  2012/24420 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık hakkında ... Birlik Tüzel kişiliği'ne ait taşınmaza şezlong, şemsiye koymak, gölgelik ve kulübe yapmak suretiyle tecavüz ettiğinden bahisle dava açılmış ise de; dosyada ayrıntılı kroki bulunmadığından tecavüze konu taşınmazın varsa ayrıntılı krokisi getirtilerek gerektiğinde refakate inşaat mühendisi bilirkişide alınarak yeniden keşif yapılıp taşınmazın niteliği, bina vasfında olup olmadığı, yapımı için ruhsat gerekip gerekmediği, İmar Kanunu ve mevzuatı içinde kalıp kalmadığı belirlenmek suretiyle sanığın tecavüz ettiği iddia olunan taşınmazın Kıyı Kanununa göre kıyıda veya uygulama imar planı varsa sahil şeridinde kalıp kalmadığı, tecavüze konu binanın belediye sınırları içinde veya özel imar rejimine tabi yerde olup olmadığı ve binanın yapım tarihi de araştırılarak sonucuna göre gerekirse Belediye Başkanlığına da duruşma günü bildirilerek TCK.nun 184 ve Kıyı Kanununun 15. maddesi uyarınca sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, C.Savcısı ile katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 12.07.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/4430, Karar No: 2023/1268, Tarih: 13.03.2023

**8. Ceza Dairesi         2022/4430 E.  ,  2023/1268 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/568 E., 2015/1448 K.

SUÇ : Silahla Tehdit

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 ... maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 ... maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından sanık hakkında silahla tehdit suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 106 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca kamu davası açılmıştır.

2. İstanbul Anadolu 55. Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.11.2015 tarihli kararında sanık hakkında silahlı tehdit suçundan 5237 sayılı Kanun'un 106 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi, 53 üncü maddenin birinci fıkrası uyarınca 2 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi, müşteki beyanı, temyiz dışı sanık ve tanık beyanlarına göre kendisini müştekiyi silahla tehdit ettiğine dair kanıt olmamasına şüpheden sanık yararlanır hükmüne rağmen mahkumiyet kararı verilmesinin hukuka aykırı olduğuna, haksız tahrik ve indirim maddelerinin uygulanması gerektiğine yöneliktir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay, sanığın temyiz dışı sanıklarla beraber müştekiyi temyiz dışı sanık ...'ın evinde hürriyetlerinden yoksun bıraktıklarına, müştekiyi vücudunda kemik kırığı oluşturacak şekilde yaraladıklarına ve sanık ...'nın müştekiyi bıçakla tehdit ettiği iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

1. Müşteki soruşturma aşamasında verdiği ifadesinde sanığın kafasına bıçak dayadığını ve hakarette bulunduğunu beyan etmiştir.

2. Müşteki mahkeme huzurunda verdiği ifadesinde ise sanığın elinde bıçak görmediğini, kendisine vurduğuna ... olmadığını fakat hakarette bulunduğunu beyan etmiştir.

3. Sanık alınan savunmasında, müşteki ile temyiz dışı sanık ... arasında arbede yaşandığını, üzerine atılı suçlamayı kabul etmediğini beyan etmiştir.

4. Temyiz dışı sanıkların alınan ifadelerinde müşteki ile sanık ... arasında gerçekleşen bıçak çekme olayını görmediklerini beyan etmişlerdir.

2. Müşteki mahkeme huzurunda verdiği ifadesinde ise sanığın elinde bıçak görmediğini, kendisine vurduğuna ... olmadığını fakat hakarette bulunduğunu beyan etmiştir.

3. Sanık alınan savunmasında, müşteki ile temyiz dışı sanık ... arasında arbede yaşandığını, üzerine atılı suçlamayı kabul etmediğini beyan etmiştir.

4. Temyiz dışı sanıkların alınan ifadelerinde müşteki ile sanık ... arasında gerçekleşen bıçak çekme olayını görmediklerini beyan etmişlerdir.

5. Yukarıda belirtilen hususlar dikkate alındığında, soruşturma ve kovuşturma aşamalarındaki birbiriyle çelişen ifadeleri dışında, sanığın üzerine atılı suçu işlediğine yönelik mahkumiyete yeter somut delil elde edilemediğinden beraati yerine mahkumiyetine hükmedilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul Anadolu 55. Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.11.2015 tarihli kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 ... maddesi gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 13.03.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12738, Karar No: 2023/10089, Tarih: 21.11.2023

**7. Ceza Dairesi         2021/12738 E.  ,  2023/10089 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/4134 E., 2019/2065 K.

SUÇ : 2918 sayılı Kanun'a muhalefet

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesinin, 18.06.2019 tarihli ve 2018/4134 Esas, 2019/2065 Karar sayılı kararının, sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde;

Anayasanın 40 ıncı maddesinin ikinci fıkrası, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 34 üncü maddesinin ikinci fıkrası ve 232 nci maddesinin altıncı fıkrası gereğince, kararlar ve hükümlere karşı başvurulabilecek yasa yolları, süreleri, sürelerin ne zaman başlayacağı, başvuru mercii, şekli ve sonuçlarının kuşkuya yer vermeyecek şekilde ilgililere açıkça bildirilmesinin gerekmesi, anılan Kanun'un 294 üncü maddesinin birinci fıkrasında "Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır." şeklinde, 295 inci maddesinin birinci fıkrasında ise "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir." biçimde düzenlemeler bulunması, sanığın tefhim olunan hükme yönelik olarak sunmuş olduğu 24.06.2019 tarihli temyiz dilekçesinin hükmün hukuki yönüne ilişkin bir sebep içermemesi, kararın son bölümünde, temyiz başvurusunda hükmün neden dolayı bozulmasının istendiğine dair temyiz sebebi gösterilmesinin zorunlu olduğuna, gösterilmemesi halinde ise temyiz isteminin reddedilebileceğine dair bildirimi içeren ihtaratın yer almadığının anlaşılması karşısında; Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 17.03.2021 tarih ve 2019/9. MD-554 Esas ve 2021/117 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere, hak kaybının önlenmesi bakımından sanığa yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda yapılacak meşruhatlı tebligatla, tebliğden itibaren yedi günlük süre içerisinde, yasal düzenlemeye uygun şekilde temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçe verebileceği, aksi halde sebep yokluğundan temyiz isteminin reddedileceği hususunda ihtar yapılmasının gerektiği anlaşılmakla;

Yukarıda belirtilen şekilde sanığa tebligatın yapıldığı tarihten itibaren 5271 sayılı Kanun'un 295 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca yedi günlük yasal süre içinde ek gerekçeli temyiz dilekçesi sunulmadığı takdirde temyiz talebinin reddedileceğine ilişkin ihtaratlı tebligat yapılarak buna ilişkin evrakın dosyaya konulması, sanığın süresi içerisinde gerekçeli olarak hükmü temyiz etmesi halinde temyiz dilekçesi ve buna ilişkin düzenlenecek olan ek tebliğname ile birlikte, gerekçeli temyiz isteminde bulunulmaması halinde ise mevcut haliyle incelenmek üzere yeniden Dairemize gönderilmesi için, dosyanın incelenmeksizin İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE,
Yargıtay — Esas No: 2019/6249, Karar No: 2019/7676, Tarih: 10.12.2019

**16. Ceza Dairesi         2019/6249 E.  ,  2019/7676 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

İlk Derece Mahkemesi : İzmir 13. Ağır Ceza Mahkemesinin 17.09.2018 tarih ve 2018/72 - 2018/454 sayılı kararı

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Hüküm : TCK'nın 314/2, 3713 sayılı Kanunun 5/1, TCK'nın 62/1, 53/1-2-3, 58/9, 63. maddeleri uyarınca mahkumiyet kararına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebebine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre, sanığın örgütle iltisaklı olması nedeniyle kapatılan okula çocuklarını göndermesi eyleminin örgütsel faaliyet olarak kabul edilemeyeceği belirlenerek yapılan incelemede;

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanık müdafiinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmediğinden CMK'nın 302/1. maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddiyle hükmün ONANMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın İzmir 13. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin bilgi için İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 10.12.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/194, Karar No: 2025/5790, Tarih: 12.05.2025

**11. Ceza Dairesi         2022/194 E.  ,  2025/5790 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/47 E. 2021/766 K.

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A.İlk Derece Mahkemesi

Trabzon 5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.10.2018 tarihli ve 2017/557 Esas, 2018/850 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 155/2, 62, 50 ve 52. maddeleri uyarınca hapis cezasından çevrilen 6.000,00 TL ve doğrudan hükmedilen 80,00 TL adli para cezaları ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

B.Bölge Adliye Mahkemesi

Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 09.01.2019 tarihli ve 2018/898 Esas, 2019/73 Karar sayılı kararı ile duruşma açılmaksızın yapılan inceleme neticesinde, sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanığın istinaf başvurusuna ilişkin olarak 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 280/1-a ve 303/1. maddeleri uyarınca, hüküm fıkrasındaki sanığın mahkûmiyetine ilişkin bölüm çıkarılarak yerine 5271 sayılı Kanun'un 223/2-e maddesi gereğince beraatine cümlesi eklenmek suretiyle, düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

C.Bozma

Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 09.01.2019 tarihli ve 2018/898 Esas, 2019/73 Karar sayılı kararının Cumhuriyet savcısı tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 15. Ceza Dairesinin 09.12.2020 tarihli ve 2020/2671 Esas, 2020/11803 Karar sayılı kararı ile özetle duruşma açılmaksızın beraat hükmü kurulamayacağı nedeniyle bozulmasına ve dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Ç.Bozmadan Sonraki Yargılama Süreci

Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 10.03.2021 tarihli ve 2021/47 Esas, 2021/766 Karar sayılı kararı ile duruşma açılarak yapılan yargılama sonucunda, sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan mahkûmiyet hükmünün 5271 sayılı Kanun'un 280/2. maddesi uyarınca kaldırılmasına ve sanığın aynı Kanun'un 223/2-e maddesi gereğince beraatine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Cumhuriyet savcısının temyiz istemi; hükmün usul ve yasaya aykırı olduğuna, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre sanığın atılı suçu işlediği sabit olduğundan cezalandırılması gerektiğine, delillerin takdirinde hata edildiğine, eksik araştırma ve inceleme ile karar verildiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE