muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/22049, Karar No: 2019/10609, Tarih: 14.05.2019

**22. Hukuk Dairesi         2017/22049 E.  ,  2019/10609 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılardan ... vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalılara ait işyerinde 01.06.2001-23.01.2012 tarihleri arasında çalıştığını, iş sözleşmesinin haklı bir neden olmadan davalı işveren tarafından feshedildiğini ileri sürerek bir kısım işçilik alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalılar, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu:

Kararı, davalılardan ... vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı ... vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında işverence davacıya verilen çek bedelinin hükmedilen alacaklardan mahsubu gerekip gerekmediği uyuşmazlık konusudur.

Temyiz Başvurusu:

Kararı, davalılardan ... vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı ... vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında işverence davacıya verilen çek bedelinin hükmedilen alacaklardan mahsubu gerekip gerekmediği uyuşmazlık konusudur.

Somut uyuşmazlıkta davalı tarafından dosyaya sunulan tarihsiz ibranamede davacıya 1.654,80 TL ihbar tazminatı, 6.899,52 TL kıdem tazminatı olmak üzere toplam 8.249,64 TL ödeme yapıldığı belirtilmektedir. Davacı asil ibranamedeki imzanın kendisine ait olduğunu, ancak ibranamede belirtilen miktar ile ilgili olarak kendisine üç ay içinde ödeme yapılacağı söylenmesine rağmen herhangi bir ödeme yapılmadığı beyan edilmiştir. Ne var ki davalı taraf söz konusu bedelin 8.300 TL tutarındaki çek ile davacıya ödendiğini savunmuş olup, dosyaya çek bedelinin tahsil edildiğine dair 01.08.2012 tarihli banka dekontu sunmuştur. Mahkemece davalı işveren tarafça davacının bir yandan hırsızlık yaptığının iddia edildiği, istifa dilekçesinin davacının özgür iradesi ile düzenlendiğinin yeterli ve inandırıcı biçimde kanıtlanamadığı, diğer taraftan davacıya kıdem ve ihbar tazminatlarının ibraname karşılığında ödendiği yönündeki birbiri ile çelişen savunmalar göz önüne alınarak davacıya kıdem ve ihbar tazminatı alacaklarının ödenmesi gerekeceği, davacıya çek karşılığı ödeme yapıldığı savunması yönünden ise banka ödeme belgesine göre ve davacı tarafın davacıya ödeme yapılmadığı şeklindeki beyanları gereğince mahsubunun yapılamadığı yönünde karar verilmiştir. Ancak gerek davalının sunduğu çek sureti gerekse dosya kapsamındaki banka yazısına göre, 27.07.2012 tarihli çekin lehdarı davacı ... olup, çek davacı tarafından dava dışı 3. kişiye ciro edilmiş, çek bedeli de bu kişiye ödenmiştir. Davacı vekili, beyan dilekçesinde söz konusu çekin işçilik alacakları için verilmediğini, tarihinin aynı olmadığını ve çek bedelinin davacı tarafından tahsil edilmediğini ileri sürmüş ise de, tüm dosya kapsamına göre anılan çekin işçilik alacaklarına mahsuben verildiği, ayrıca çek sureti ve banka kayıtlarına göre çek bedelinin davacının ciro işlemi doğrultusunda 3. kişiye ödendiği açıktır. Hal böyle iken davacıya alacaklarına mahsuben 8.300,00 TL tutarında ödeme yapıldığının kabulü gerekirken, Mahkemece yazılı gerekçe ile mahsup yapılmadan hüküm kurulması isabetsizdir.

2-Davalı vekili ıslaha karşı zamanaşımı savunmasında bulunmuş olup, bu savunma doğrultusunda düzenlenen ek bilirkişi raporunda zamanaşımına uğramayan asgari geçim indirimi alacağı 1.165,94 TL olarak belirlenmesine rağmen, Mahkemece 2.586,25 TL net asgari geçim indirimi alacağına hükmedilmesi hatalı olmuştur.

2-Davalı vekili ıslaha karşı zamanaşımı savunmasında bulunmuş olup, bu savunma doğrultusunda düzenlenen ek bilirkişi raporunda zamanaşımına uğramayan asgari geçim indirimi alacağı 1.165,94 TL olarak belirlenmesine rağmen, Mahkemece 2.586,25 TL net asgari geçim indirimi alacağına hükmedilmesi hatalı olmuştur.

3-Mahkemece fazla çalışma ücreti, hafta tatili ücreti ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarından yapılan indirim sebebiyle, davalı lehine vekalet ücreti hükmedilmemesi yerinde ise de, zamanaşımı sebebiyle reddedilen kısım yönünden davalı lehine vekalet ücreti takdir edilmemesi yerinde değildir.

Temyiz edilen kararın belirtilen sebeplerle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan hükmün yukarıda açıklanan sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 14.05.2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2643, Karar No: 2012/4714, Tarih: 22.03.2012

**4. Hukuk Dairesi         2011/2643 E.  ,  2012/4714 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... ve diğeri aleyhine 08/12/2003 gününde verilen dilekçe ile basın yoluyla hakaretten kaynaklanan manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 23/12/2010 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı ... vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dava, basın yoluyla kişilik haklarının ihlaline dayalı manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Dava konu yayının yerel gazete olması, yayın tarihi ve yukarıda belirtilen ilkeler dikkate alındığında hüküm altına alınan manevi tazminat miktarı fazladır. Davacı yararına daha alt düzeyde manevi tazminata hükmedilmek üzere karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, diğer temyiz itirazlarının (1) numaralı bentte gösterilen nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 22/03/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1985, Karar No: 2013/2390, Tarih: 12.02.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/1985 E.  ,  2013/2390 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 4. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 01/11/2011 tarih ve 2009/648-2011/492 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı bankada ticari hesabı bulunduğunu, müvekkiline ait ....02.2006 keşide tarihli 900,00TL meblağlı çekin, dava dışı lehdarın elinde iken kaybolduğunu, müvekkilinin bankaya ödemeden men talimatı verdiğini, kayıp çek bedelini 2006 yılında lehdara ödediğini, söz konusu çeke ilişkin herhangi bir talep, icra takibi bulunmaması ve çekin zamanaşımına uğramasına rağmen, 2009 yılında davalı bankanın, kendi sorumluluğunda olduğunu iddia ettiği 470,00 TL yönünden müvekkilinin hesabına bloke koyduğunu, yine, müvekkil şirket yetkilisinin 5.000,00TL'lik geçici teminat mektubu talebini hiçbir gerekçe göstermeden, müvekkil şirketin teminat hesabında en az 150.000TL değerinde gayrımenkul ipoteği bulunmasına rağmen haksız ve yersiz olarak reddettiğini, bu nedenle müvekkilinin, bir ihaleye katılamadığı için zarara uğradığını, yeni bir banka ile çalışmaya başladığından hesap açtırmak ve gerekli işlemleri yaptırmak için harcamalar yapmak zorunda kaldığını ileri sürerek, davalı bankanın müvekkilinin hesabına koyduğu blokenin kaldırılmasına, teminat mektubu vermemesi nedeniyle uğramış olduğu zarar ve mahrum kaldığı kar sebebiyle şimdilik 1.000 TL'nin avans faiziyle birlikte tahsiline, ıslah dilekçesiyle de blokenin kaldırılmasına ve 7.506,80TL'nin yasal faiziyle birlikte tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, çekin iptali koşullarının oluşmadığını, davacı tarafından verilen yazının ödemeden men niteliğinde olmadığını, zira çekin keşidecinin rızası dışında elinden çıkmadığını, 5838 Sayılı Yasanın 32.maddesi uyarınca ödemeden men ya da hesabın kapatılması için mahkeme kararı gerektiğini, davacının bu prosedürü uygulamadığını, yine, taraflar arasında imzalanan Genel Nakdi Gayri Nakdi Kredi Sözleşmesinin 5. maddesi uyarınca kredi kullandırma takdir yetkisinin müvekkil bankaya ait olduğunu, müvekkil bankanın davacı lehine kredi kullandırma zorunluluğu bulunmadığını, davacının taşıt kredisi teminatında bulunan motosikletin kaskosunu yaptırmadığını, davacı şirketin 2008 yılı mali verilerinin de düşük olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, çekin lehtar elinde iken kaybolduğu, karşılığının lehtara ödendiği, bankanın, davacı keşidecinin ...'nun 711/....maddesine uygun olmayan bildirimi ile yetinmemesinin olağan olduğu, her çek yaprağı için yasa gereği belli meblağı ödeme yükümlülüğü bulunduğu, çekin süresinde ibraz edilmemesi, zamanaşımına uğramış olması ya da kayıp olması gibi hususlar o aşamada çeki göremeyen banka tarafından bilinemeyeceği gibi esasen bilinse bile her çek yaprağı için yasa gereği sorumlu olduğu meblağı ödeme yükümlülüğünü ortadan kaldırmadığı, bankanın, çeki eline geçiren herhangi bir kişinin ödeme talebiyle her zaman muhatap olabileceği, çekin zayii konusunda mahkemeye yapılmış başvuru da bulunmadığı, bu itibarla sözleşmenin 62.maddesi de düşünüldüğünde blokenin haksız olmadığı, öte yandan, taraflar arasında akdedilen Genel Nakdi ve Gayrinakdi Kredi Sözleşmesi'nin 5.maddesi açık olup davalı bankanın, davacının teminat mektubu (kredi) talebini kabul etmek zorunda olmadığı, davacının davalıdan herhangi bir alacak isteminde bulunamayacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 05,90 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, .../02/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6546, Karar No: 2013/10283, Tarih: 22.05.2013

**5. Hukuk Dairesi         2013/6546 E.  ,  2013/10283 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekilleri yönünden verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur. Ancak;

1) Dava konusu taşınmaz mal arsa niteliğindedir. Kamulaştırma Kanunu'nun kıymet takdir esaslarını belirten 11.maddesinin 1.fıkrasının arsalara ilişkin (g) bendi uyarınca arsaların bedelinin değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre hesaplanması zorunludur.

Bu itibarla, emsal satışların değerlendirme tarihindeki karşılıklarının fiyat artış endekslerinin uygulanması suretiyle tespiti, bundan sonra emsal ile dava konusu taşınmazın eksik ve üstün yönlerinin neler olduğu ve oranları açıklanmak suretiyle değer biçilmesi gerekir.

Bilirkişi raporunda emsal olarak incelenen satış, şirket alımı olduğu gibi, taşınmazın vergi değeri ile somut emsalin vergi değerleri arasında 3 kat fark olmasına rağmen, bilirkişi raporunda 9 kat fark olduğu kabul edilerek değer biçildiğinden rapor inandırıcı değildir.

Bu durumda taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre dava konusu taşınmaz ile emsal kabul edilen taşınmazların kadasto parseli mi imar parseli mi oldukları ve Arsa Metrekare Rayiç Bedel Takdir Komisyonu tarafından resen belirlenen emlak vergisine esas m2 değerleri de karşılaştırılarak bedel takdiri için yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu ile keşif yapılarak, alınacak rapora göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2) Dava konusu taşınmaz üzerindeki haciz şerhinin bedele yansıtılması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, taraflardan peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde ödeyenlere iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 22.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/29798, Karar No: 2013/19820, Tarih: 11.12.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/29798 E.  ,  2013/19820 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır.

Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olupolmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ... 'ın vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 06.09.1995 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 11.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/8647, Karar No: 2023/8520, Tarih: 05.06.2023

**9. Hukuk Dairesi         2023/8647 E.  ,  2023/8520 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (...) Mahkemesi

Taraflar arasında görülen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Yargıtay (Kapatılan) 22. Hukuk Dairesince Mahkeme kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Mahkeme kararı taraf vekillerince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin 15.07.1998-13.09.2011 tarihleri arasında en son şef garson olarak çalıştığını, müvekkilinin ... sözleşmesini sigorta primlerinin ... ücret üzerinden bildirilmemesi ve fazla çalışma, ... ... ve genel tatil ve hafta tatili ücretlerinin ödenmemesi nedeni ile haklı sebeple feshettiğini belirterek kıdem tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla çalışma ücreti, hafta tatili ücreti, ... ... ve genel tatil ücreti alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacı iddialarının gerçeği yansıtmadığını, davacının fazla çalışma yapmadığını, hafta içi tatil izni kullandığını, resmî tatillerde çalışma yapılmadığını, davacının davalı Şirketi ibra ettiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

III. MAHKEME KARARI

Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacının ödenmeyen fazla çalışma ücreti, ... ... ve genel tatil ücreti ile yıllık izin ücreti alacaklarının bulunduğu, davalı işveren tarafından prime esas kazançlarının Sosyal Güvenlik Kurumuna (SGK) eksik bildirildiği, bu nedenle davacı feshinin haklı sebeple feshedildiği gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.