muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/14979, Karar No: 2022/945, Tarih: 27.01.2022

Yargılama sürecindeki işlemlerin yasaya uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların aşağıda belirtilenler dışında doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

3298 sayılı Uyuşturucu Maddelerle İlgili Kanun'un 4. maddesinin 1. fıkrasında “ham afyon, hazırlanmış afyon, tıbbî afyon ve bunların müstahzarları Türk Ceza Kanununun uygulanmasında uyuşturucu maddelerden sayılır” hükmünün öngörüldüğü, 13.01.1964 tarihli ve 1963/2-1964/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında “765 sayılı TCK’nın 403/6. maddesinde sayılmayan maddelerin bu bent kapsamında değerlendirilemeyeceğinin'' belirtildiği, “afyon sakızı veya ham afyonun” 5237 sayılı TCK'nın 188. maddesinin 1 ve 3. fıkraları kapsamında “uyuşturucu madde” olmasına rağmen, aynı maddenin 4. fıkrası kapsamına girmediği, bu konuda afyon sakızının (ham afyonun) içerdiği etken maddenin dikkate alınamayacağı, metamfetaminin de TCK’nın 188. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendinde tanımlanan maddelerden olmadığı gözetilmeden sanık hakkında TCK’nın 188/4- a maddesinin uygulanmasına esas olarak bu maddelerin de gösterilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde olduğundan, hükmün CMK'nın 302/2-4. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu hususun yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanun'un 303. maddesinin verdiği yetki uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan,

İlk Derece Mahkemesi hüküm fıkrasının sanık hakkında TCK’nın 188/4-a maddesinin uygulanmasına ilişkin kısmından ‘morfin’ ve ‘metamfetamin’ ibarelerinin çıkartılması suretiyle diğer yönleri usul ve kanuna uygun olan Bölge Adliye Mahkemesi hükmüne yönelik TEMYİZ İSTEMİNİN DÜZELTİLEREK ESASTAN REDDİNE,

3- Sanık ... hakkında kurulan hükmün incelenmesinde:

Sanık ... müdafiinin temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılmasına ilişkin talebinin hükmedilen ceza süresine göre CMK’nın 299. maddesi uyarınca reddine karar verilerek duruşmasız inceleme yapılmıştır.

CMK'nın 288. ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler ile 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri dikkate alınarak sanık müdafiinin dilekçesindeki temyiz sebeplerinin hükmün hukuki yönüne ilişkin olduğu belirlenerek anılan sebeplere bağlı olarak yapılan incelemede,

Yargılama sürecindeki işlemlerin yasaya uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların aşağıda belirtilenler dışında doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Yargılama sürecindeki işlemlerin yasaya uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların aşağıda belirtilenler dışında doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

3298 sayılı Uyuşturucu Maddelerle İlgili Kanun'un 4. maddesinin 1. fıkrasında “ham afyon, hazırlanmış afyon, tıbbî afyon ve bunların müstahzarları Türk Ceza Kanununun uygulanmasında uyuşturucu maddelerden sayılır” hükmünün öngörüldüğü, 13.01.1964 tarihli ve 1963/2-1964/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında “765 sayılı TCK’nın 403/6. maddesinde sayılmayan maddelerin bu bent kapsamında değerlendirilemeyeceğinin'' belirtildiği, “afyon sakızı veya ham afyonun” 5237 sayılı TCK'nın 188. maddesinin 1 ve 3. fıkraları kapsamında “uyuşturucu madde” olmasına rağmen, aynı maddenin 4. fıkrası kapsamına girmediği, bu konuda afyon sakızının (ham afyonun) içerdiği etken maddenin dikkate alınamayacağı gözetilmeden; sanığın cezasının 5237 sayılı TCK'nın 188. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca artırılması,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olup Bölge Adliye Mahkemesi kararı hukuka aykırı bulunduğundan CMK'nın 302/2. maddesi uyarınca, BOZULMASINA,

28/02/2019 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanun'un 8. maddesi ile CMK'nın 304/2 . maddesine eklenen (b) bendi uyarınca takdiren dosyanın gereği için Tokat 1. Ağır Ceza Mahkemesine; kararın bir örneğinin Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmesine,

27/01/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/17965, Karar No: 2009/15203, Tarih: 19.11.2009

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2008/17965 E.  ,  2009/15203 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde 01.09.2000-2002 tarihleri arasında çalıştığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava davacının davalı işverene ait işyerinde 01.09.2000-2002 tarihleri arasında 506 sayılı Yasa’ya tabi zorunlu sigortalı olarak kesintisiz çalıştığının tesbiti istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulü ile,davacının Milli Eğitim Bakanlığına Bağlı Esenyurt Osmangazi İlköğretim Okulu Müdürlüğü emrinde,1026819 sicil nolu işyerinde ,2000/3. dönemde 19 gün,1032083 sicil nolu işyerinde, 2001/1. dönemde 43 gün, 2001/2. dönemde 97 gün, 2001/3. dönemde 65 gün, 2001/1. dönemde 30 gün, 2002/2. dönemde 120 gün, 2002/3. dönemde 120 gün günün asgari ücreti ile çalıştığının tesbitine, karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, davalı işverence davacı adına düzenlenen 22.11.2000 -11.12.2002 -20.03.2003 tarihli işe giriş bildirgelerinin süresinde kuruma verildiği, hizmet cetveline göre 11.11.2000-31.12.2000 tarihleri arasında 30 gün,2001/1. dönemde 77 gün,2001/2. dönemde 23 gün,05.11.2001-31.12.2001 tarihleri arasında 55 gün,2002/1. dönemde 90 gün çalışmasının davalı işyerinde geçtiği ve kuruma bildirildiği, işyerinin 11.11.2000 ve 16.11.2001 tarihlerinde yasa kapsamına alındığı, 2000/3. dönem,2001/1,2,3. dönem, 2002/1,3. dönem bordrolarının geldiği, 2002/2.dönemde bordro verilmediği, bordrolarda davacının hizmet cetvelinde görülen kadar çalışmasının bulunduğu, 2003 yılı mart ayına ait ücret ödeme belgesi olduğu, davacının 2002-2003 öğretim döneminde okulda çalışacağına dair ilgili okul müdürü imzalı belgenin bulunduğu, 14.03.2002 tarihinde davacının okulda çalışabileceğine dair ilgili ilçe Milli Eğitim Müdürlüğünün onay yazısının olduğu anlaşılmaktadır.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasa'nın 79. maddesi bu tip hizmet tesbiti davaları için özel bir ispat yöntemi öngörmemiş ise de davanın niteliği kamu düzenini ilgilendirdiği ve bu nedenle özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi gerektiği Yargıtay'ın ve giderek Dairemizin yerleşmiş içtihadı gereğidir. Bu tür davalarda öncelikle davacının çalışmasına ilişkin belgelerin işveren tarafından verilip verilmediği yöntemince araştırılmalıdır. Bu koşul oluşmuşsa işyerinin gerçekten var olup olmadığı kanun kapsamında veya kapsama alınacak nitelikte bulunup bulunmadığı eksiksiz bir şekilde belirlenmeli daha sonra çalışma olgusunun varlığı özel bir duyarlılıkla araştırılmalıdır. Çalışma olusu her türlü delille ispat kazanabilirse de çalışmanın konusu niteliği başlangıç ve bitiş tarihleri hususlarında tanık sözleri değerlendirilmeli, dinlenen tanıkların davacı ile aynı dönemlerde işyerinde çalışmış ve işverenin resmi kayıtlara geçmiş bordro tanıkları yada komşu işverenlerin aynı nitelikte işi yapan ve bordrolarına resmi kayıtlarına geçmiş çalışanlardan seçilmesine özen gösterilmelidir. Bu tanıkların ifadeleri ile çalışma olgusu hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek şekilde belirlenmelidir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 16.9.1999 gün 1999/21-510-527, 30.6.1999 gün 1999/21-549-555- 3.11.2004 gün 2004/21- 480-579 sayılı kararları da bu doğrultudadır.

Somut olayda dinlenen tanıkların yukarıda belirlenmiş şekilde resmi kayıtlara geçmiş ve davacı ile aynı dönem çalışmış olduğunu gösteren kayıtları getirtilmediği gibi davalı işyeri dönem bordrolarında yer alan tanıkların da dinlenmedikleri,davacının davalı işverene ait okulda çalışabileceğine dair ilgili Kaymakamlık ve Milli Eğitim Müdürlüğü izin yazılarının getirtilmediği, çalışılan işyerinin okul olması karşısında davacının yaz tatili ve yarıyıl tatillerinde de çalışıp çalışmadığı hususunun araştırılmadığı anlaşılmaktadır.

Yapılacak iş; dinlenen tanıkların yukarıda belirlenmiş şekilde resmi kayıtlara geçmiş ve davacı ile aynı dönem çalışmış olduğunu gösteren kayıtları getirtilmek, Kurumdan getirtilen uyuşmazlık dönemlerine ait dönem bordrolarında isimleri yer alan bordro tanıklarını dinlemek,bordro tanıkları beyanlarının yeterli olmadığı durumda, komşu işyeri tanıkları olarak dinlenen tanıkların da komşu işyerlerinde çalıştıklarını gösteren kayıtlarını getirtmek, kayıtlarının bulunmadığı yerde davanın nitelikçe kamu düzenini ilgilendirdiği nazara alınıp araştırma genişletilerek zabıtaca komşu işyerlerinde benzer işi yapan işlerle uğraşan işverenler veya bu işverenlerin resmi kayıtlarına geçmiş çalışanlar tesbit edilip beyanlarına başvurmak , davacının davalı işverene ait okulda çalışabileceğine dair ilgili Kaymakamlık ve Milli Eğitim Müdürlüğü izin yazılarını getirtmek, davacının yaz tatili ve yarıyıl tatillerinde de çalışıp çalışmadığını özellikle araştırmak ve sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular nazara alınmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 19.11.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/3227, Karar No: 2009/4193, Tarih: 02.04.2009

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2009/3227 E.  ,  2009/4193 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

K A R A R

Dava, mülkiyet hakkına dayalı olarak taşınmaz cinsinin düzeltilmesi isteğine ilişkin olup, 2797 sayılı Yargıtay K.nun 14.maddesi gereğince temyiz incelemesi 1.Hukuk Dairesine ait bulunmaktadır.

Yukarıda belirtilen nedenle dosyanın görevli sözü edilen Yüksek Daire Başkanlığına gönderilmesine, 02.04.2009 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/9027, Karar No: 2022/1650, Tarih: 08.02.2022

**5. Hukuk Dairesi         2020/9027 E.  ,  2022/1650 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki tapu kaydının mahkeme kararı ile iptal edilmesi nedeniyle uğranılan zararın 4721 sayılı TMK'nın 1007. maddesi uyarınca tazmini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin ilk derece mahkemesinin kararına karşı davalı Hazine vekilinin istinaf başvurusu üzerine Bursa Bölge Adliye Mahkemesinin 8. Hukuk Dairesinin istinaf isteminin esastan reddine dair kararı ile birlikte Karacabey 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2016/210 Esas - 2018/538 Karar sayılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

1-Dava konusu edilen Bursa İli,... İlçesi, ... Mahallesi, 1272 ve ... Mahallesi 924 parsel sayılı taşınmazların ilk tesisinden itibaren tüm tedavüllerini gösterir şekilde tapu kaydı ile tapulama tutanağının ilgili Tapu Müdürlüğünden getirtilmesinden,

2-Dava konusu taşınmazın 3621 sayılı Yasa uyarınca, onaylanmış kıyı kenar çizgisi içerisinde kalıp kalmadığının Bursa Valiliğinden sorularak, onaylı kıyı kenar çizgisi içerisinde kalıyorsa buna ilişkin paftaların istenilmesinden,

3-Karacabey 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2014/394 E.-2015/411 K. ve 2014/409 E.-2015/211 K. Sayılı ilamlarının onaylı kesinleştirme şerhli birer örneği dosya içine alındıktan,

Sonra, alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 08/02/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/26752, Karar No: 2015/18042, Tarih: 01.07.2015

**7. Ceza Dairesi         2014/26752 E.  ,  2015/18042 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4733 sayılı Yasaya Muhalefet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Sair itirazların reddine, ancak;

Sanığın, dosyada mevcut kaçak eşyaya mahsus tespit varakası talimat evrakına eklenmeksizin talimat yoluyla savunmasının alındığı, kamu zararını bilmediği, hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanmasını talep ettiği ve hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanmasına engel hali bulunmadığı gözetilerek; sanığa davaya konu eşyanın cif değerine göre, Gümrük İdaresince tespit edilen eşyanın ithalinde öngörülen gümrük vergileri ve diğer eş etkili vergiler ile mali yükler toplamından oluşan gümrük vergilerinin kamu zararı olduğunun bildirilmesi ve sonucuna göre gerektiğinde 5271 sayılı CMK.nun 231/9 maddesi hükümleri gözetilerek bir karar verilmesi gerekirken kamu zararını ödemediği gerekçesiyle, hüküm kurulması

Yasaya aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 01.07.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1242, Karar No: 2015/878, Tarih: 25.02.2015

**Hukuk Genel Kurulu         2014/1242 E.  ,  2015/878 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 15. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 26/02/2013

NUMARASI : 2013/2-2013/242

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, takibin iptali istemine ilişkindir.

Yerel mahkemece, davanın kabulüne dair verilen karar davalı (alacaklı) vekilinin temyizi üzerine önce onanmış ise de, davalı vekilinin karar düzeltme talebinin kabulü ile bu kez Özel Dairece esastan bozulmuş; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

Direnme kararını davalı (alacaklı) vekili temyize getirmiştir.

Hukuk Genel Kurulundaki görüşmeler esnasında uyuşmazlığın esasının incelenmesinden önce, mahkemenin bozulan ilk kararının “davanın kabulüne, takibin iptaline, tazminata gerek olmadığına”, direnme olarak adlandırılan kararının ise “davanın kabulüne” şeklinde olduğu dikkate alındığında, yerel mahkemece usulüne uygun direnme kararı oluşturulup oluşturulmadığı hususu ön sorun olarak incelenmiştir.

Mahkeme kararlarında nelerin yazılacağı 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu (HMK)’nun 297. maddesinde belirtilmiştir. Buna göre, hüküm sonucu kısmında gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin isteklerin her biri hakkında verilen hükümler, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların sıra numarası altında açık şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerekir.

HMK’nun 294. maddesinin 3. fıkrasında ise “Hükmün tefhimi herhalde hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçirilerek okunması suretiyle olur” hükmüne yer verilmiştir.

Bu biçim yargıda açıklık ve netlik prensibinin gereğidir. Aksi hal, yeni tereddüt ve ihtilaflar yaratır. Hatta giderek denebilir ki, dava içinden davalar doğar, hükmün hedefine ulaşılmasını engeller, kamu düzeni ve barışı oluşturulamaz.

Diğer taraftan, yasanın aradığı anlamda oluşturulacak kısa ve gerekçeli kararların hüküm fıkralarının açık, anlaşılır, çelişkisiz, uygulanabilir olmasının gerekliliği kadar; kararın gerekçesinin de, sonucu ile tam bir uyum içinde, o davaya konu maddi olguların mahkemece nasıl nitelendirildiğini, kurulan hükmün hangi nedenlere ve hukuksal düzenlemelere dayandırıldığını ortaya koyacak; kısaca, maddi olgular ile hüküm arasındaki mantıksal bağlantıyı gösterecek nitelikte olması gerekir.

Zira tarafların o dava yönünden, hukuk düzenince hangi nedenle haklı veya haksız görüldüklerini anlayıp değerlendirebilmeleri ve Yargıtayın hukuka uygunluk denetimini yapabilmesi için ortada, usulüne uygun şekilde oluşturulmuş; hükmün hangi nedenle o içerik ve kapsamda verildiğini ayrıntılarıyla gösteren, ifadeleri özenle seçilmiş ve kuşkuya yer vermeyecek açıklıktaki bir gerekçe bölümünün ve buna uyumlu hüküm fıkralarının bulunması, zorunludur.

Zira tarafların o dava yönünden, hukuk düzenince hangi nedenle haklı veya haksız görüldüklerini anlayıp değerlendirebilmeleri ve Yargıtayın hukuka uygunluk denetimini yapabilmesi için ortada, usulüne uygun şekilde oluşturulmuş; hükmün hangi nedenle o içerik ve kapsamda verildiğini ayrıntılarıyla gösteren, ifadeleri özenle seçilmiş ve kuşkuya yer vermeyecek açıklıktaki bir gerekçe bölümünün ve buna uyumlu hüküm fıkralarının bulunması, zorunludur.

Bütün mahkemelerin her türlü kararlarının gerekçeli olarak yazılması gerektiğini öngören Anayasanın 141/3. maddesi ile bu yönde düzenleme içeren HMK hükümleri, işte bu amacı gerçekleştirmeye yöneliktir.

Öte yandan, mahkeme kararlarının taraflar, bazen de ilgili olabilecekleri başka hukuki ihtilaflar yönünden etkili ve bağlayıcı kabul edilebilmeleri, bu kararların yukarıda açıklanan nitelikte bir gerekçeyi içermesiyle ve kısa karar ile gerekçeli karar arasında tereddüde yol açacak çelişkiler taşımaması ile mümkündür.

Mahkemece düzenlenecek kısa ve gerekçeli kararlara ilişkin hüküm fıkralarında, Özel Daire bozma ilamına hangi açılardan uyulup hangi açılardan uyulmadığının hüküm fıkrasını oluşturacak kalemler yönünden tek tek ve anlaşılır biçimde kaleme alınması, varsa hükmedilen miktarların doğru ve çelişki oluşturmayacak biçimde ortaya konulması; kararın gerekçe bölümünde de bunların nedenlerinin ne olduğu ve bozmanın niçin yerinde bulunmadığı ve dolayısıyla mahkemenin bozulan önceki kararının hangi yönleriyle hukuka uygun olduğunun açıklanması, kararın yargısal denetimi açısından aranan ön koşullardır.

Nihayet, direnme kararları, yapıları gereği, kanunun hukuka uygunluk denetimi yapmakla görevli kıldığı Yargıtay dairesinin denetimi sonucunda hukuka aykırı bularak, gerekçesini açıklamak suretiyle bozduğu bir yerel mahkeme kararının aslında hukuka uygun bulunduğuna, dolayısıyla bozmanın yerinde olmadığına ilişkin iddiaları içerdiklerinden, o iddiayı yasal ve mantıksal gerekçeleriyle birlikte ortaya koymak zorunda olduğu gibi, direnilen ve uyulan kısımları da kalem kalem net ve birbirine uygun bir biçimde içermelidir.

Nitekim, aynı ilkeler Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 19.03.2008 gün ve 2008/15-278 Esas, 2008/254 Karar; 21.10.2009 gün ve 2009/9-397 Esas, 2009/453 Karar; 07.05.2014 gün ve 2013/4-1121 Esas, 2014/626 Karar sayılı kararlarında da vurgulanmıştır.

Bu genel açıklamaların ışığında somut olaya gelince, yerel mahkemece bozulan ilk kararında “davanın kabulüne, takibin iptaline, tazminata gerek olmadığına” şeklinde karar verilmesine karşılık, direnme kararında “davanın kabulüne” karar verildiği, tazminat konusunda karar verilmediği gibi, davanın kabulüne denilmekle tazminat talebinin de kabul edildiği şeklinde yanlış anlaşılmaya yol açabilecek bir hüküm kurulmuştur.

Bu genel açıklamaların ışığında somut olaya gelince, yerel mahkemece bozulan ilk kararında “davanın kabulüne, takibin iptaline, tazminata gerek olmadığına” şeklinde karar verilmesine karşılık, direnme kararında “davanın kabulüne” karar verildiği, tazminat konusunda karar verilmediği gibi, davanın kabulüne denilmekle tazminat talebinin de kabul edildiği şeklinde yanlış anlaşılmaya yol açabilecek bir hüküm kurulmuştur.

Bu itibarla, bozulan ilk karar ile direnme kararı arasında çelişki bulunduğundan yerel mahkemece usule uygun direnme hükmü kurulması için, işin esasına yönelik temyiz itirazları incelenmeksizin kararın usulden bozulması gerekmiştir.

S O N U Ç: Davalı (alacaklı) vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle direnme kararının yukarıda açıklanan gerekçelerle 6217 sayılı Kanunun 30. maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen “Geçici madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 429. maddesi gereğince usulden BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, 25.02.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/10629, Karar No: 2022/2308, Tarih: 21.03.2022

**1. Hukuk Dairesi         2021/10629 E.  ,  2022/2308 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KAYSERİ BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 1. HUKUK DAİRESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince verilen davanın reddine ilişkin kararın, davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından yapılan inceleme sonucunda; istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 353/(1)-b-1 maddesi gereğince esastan reddine dair karar, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosyadaki belgeler incelenerek gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı, mirasbırakan babası ... ...’ün 888 parsel sayılı taşınmazdaki 19/80 payını davalıya satış suretiyle temlik ettiğini, anılan temlikin, mirasçılardan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek, tapu kaydının iptali ile mirasçıların payı oranında adlarına tescilini istemiştir.

II. CEVAP

Davalı, taşınmazı bedelini taksitler halinde ödemek suretiyle satın aldığını belirterek, davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

Kayseri 5. Asliye Hukuk Mahkemesinin 25/03/2021 tarihli ve 2018/19 E., 2021/139 K. sayılı kararıyla; davacının murisi ... ...'ün 10/12/2017 tarihinde vefat ettiği, geriye mirasçı olarak davacı ve ağabeyi ...'ün kaldığı, dava konusu taşınmazın muris ... ... tarafından 6/12/2017 tarihinde davalıya satıldığı, dinlenen tanıkların satışın muvazaalı olduğu yönünde bir beyanda bulunmadıkları, taşınmazın satışından sonra davalının ağabeyi tarafından kullanılmaya başlandığı, muris ... ...'ün çocukları ile arasında bir problem olmadığı hususları dikkate alınarak muvazaa olgusu ispat edilemediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

1. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde tereke temsilcisi vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

2.İstinaf Nedenleri

Tereke temsilcisi vekili, davalı tarafın taşınmaz bedelini murisin ölümünden bir yıl önce ödemeye başladığı savunmasına karşın belge ibraz edemediğini, tapuda gösterilen değer ile taşınmazın keşfen tespit edilen değeri arasında 3,12 kat fark bulunduğunu, dosya kapsamında dinlenen tanıkların, murisin maddi sıkıntısı bulunmadığını, dava konusu taşınmazı çok sevdiğini ve satmasını gerektirir neden bulunmadığını, davalı ile dava dışı murisin oğlu ...’ün yakın arkadaş ve çocuklarının nişanlı olması nedeniyle de dünür olduklarını beyan ettiklerini ancak bu beyanların Mahkemece dikkate alınmadığını, mirasbırakanın asıl amacının taşınmazı dava dışı oğlu ...’e temlik etmek olduğunu ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak davanın kabulüne karar verilmesini istemiştir.

3. Gerekçe ve Sonuç