muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/5871, Karar No: 2022/14541, Tarih: 15.09.2022

**11. Ceza Dairesi         2022/5871 E.  ,  2022/14541 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Sanık hakkında “2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçundan da dava açıldığı halde hüküm kurulmadığı anlaşıldığından; bu suçla ilgili mahkemece hüküm kurulması mümkün görülmüştür.

Gerekçeli karar başlığında "13/06/2012" olarak yanlış yazılan suç tarihlerinin "31/12/2006,31/12/2007, 31/12/2008" olduğu kabul edilmiş yapılan incelemede;

Bozmaya uyularak yapılan yargılamada, sanığa yüklenen "2006, 2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme"suçlarına ilişkin, olağanüstü dava zamanaşımı daha önce gerçekleştiği halde kamu davalarının olağan dava zamanaşımı nedeniyle düşmesine karar verilmiş ise de, katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden, sonucu itibarıyla doğru olan düşme hükümlerinin ONANMASINA, 15.09.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1541, Karar No: 2018/6568, Tarih: 30.05.2018

**19. Ceza Dairesi         2017/1541 E.  ,  2018/6568 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanığa duruşmaya gelmediği takdirde yokluğunda yargılama yapılacağına ilişkin İİK'nın 349. maddesindeki açıklama yerine CMK'nın 195. maddesindeki açıklamayı içeren duruşma davetiyesi ile yetinilerek, yoklukta yargılama yapılmak suretiyle savunma hakkı kısıtlanarak yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

2-Sanığın üzerine atılı bulunan İİK'nın 331. maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen takibi şikayete bağlı olan seçimlik hareketli bu suçun; "Haciz yolu ile takip talebinden sonra veya bu talepten önceki iki yıl içinde borçlu; alacaklısını zarara sokmak maksadıyla,

“-Mallarını veya bunlardan bir kısmını mülkünden çıkararak,

-Telef ederek

-Kıymetten düşürerek,

-Hakiki surette yahut gizleyerek muvazaa yoluyla başkasının uhdesine geçirerek,

-Asıl olmayan borçlar ikrar ederek;

Mevcudunu suni surette eksiltirse” şeklinde sıralanan seçimlik hareketlerden herhangi birisinin işlenmesiyle, diğer koşulların da (alacaklının, borçlu aleyhine aciz belgesi aldığını veya alacağını alamadığını ispat ettiği takdirde) gerçekleşmesi halinde oluşacağının yerleşik uygulamalarda benimsenmiş olması, somut olayımızda; sanık müdafinin temyiz dilekçesinde suça konu aracın satışından elde edilen gelirin sanığın diğer borçlarının ödenmesinde kullanıldığını beyan etmesi karşısında, sanığa isnat edilen suç kastının oluşup oluşmadığının tespiti açısından satışı yapılan araçtan elde edilen paranın akibetinin ne olduğu, borç ödenmesinde kullanılıp kullanılmadığı, borç ödenmişse ilgili takip dosyaları getirtilerek borcun muvazaalı ya da hayali borç ikrarına dayalı olup olmadığı, banka veya sosyal güvenlik kurumlarına olan borcun ödenmesine sarfedilmişse, bu durumun ilgili kurumlara sorularak, sonucuna göre şikayete konuaracın devrinin alacaklıyı zarara sokmak kastiyle yapılıp yapılmadığı hususunda sanığın hukuki durumunun tayini gerekirken eksik kovuşturma ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Kabule göre de;

Kabule göre de;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 331/1. maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 30/05/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2912, Karar No: 2012/8246, Tarih: 14.03.2012

**8. Ceza Dairesi         2012/2912 E.  ,  2012/8246 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık hakkında hazineye ait taşınmaza bar alanı, şemsiye ve şezlong alanı ile beton zemin yapmak suretiyle tecavüz ettiğinden bahisle dava açılmış ise de; dosyada tapu kaydı, ayrıntılı kroki, ada ve parseli gösteren pafta örneği bulunmadığından tecavüze konu taşınmazın varsa tapu kaydı, pafta örneği getirtilerek gerektiğinde refakate inşaat mühendisi bilirkişide alınarak yeniden keşif yapılıp taşınmazın niteliği, bina vasfında olup olmadığı, yapımı için ruhsat gerekip gerekmediği, İmar Kanunu ve mevzuatı kapsamına girip girmediği belirlenmek suretiyle sanığın tecavüz ettiği iddia olunan taşınmazın Kıyı Kanununa göre kıyıda veya uygulama imar planı varsa sahil şeridinde kalıp kalmadığı, tecavüze konu binanın belediye sınırları içinde veya özel imar rejimine tabi yerde olup olmadığı ve binanın yapım tarihide araştırılarak sonucuna göre TCK.nun 184. ve Kıyı Kanunu'nun 15. maddesi uyarınca sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken beraat kararı verilmesi,

Kabul ve uygulamaya göre ise:

Beraat eden ve kendisini vekil ile temsil ettiren sanık yararına karar tarihinde yürürlükte olan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 13/son madde ve fıkrası uyarınca maktu vekalet ücretine hükmolunması gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, katılan hazine vekilinin ve sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5230 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken CMUK.nun 321. maddesi uyarınca (BOZULMASINA), 14.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/34016, Karar No: 2016/12918, Tarih: 31.05.2016

**3. Ceza Dairesi         2015/34016 E.  ,  2016/12918 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Sanık hakkında, 6136 sayılı Kanuna muhalefet suçundan kurulan hükme yönelik katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde:

Katılan vekilinin, 6136 sayılı kanuna muhalefet suçundan kurulan hükmü temyize hak ve yetkisi bulunmadığından; temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK’un 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

2) Sanık hakkında, kasten yaralama suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde:

Sanığın, katılanı öldürmesini gerektirir nitelikte bir husumetinin bulunmamasına ve sanığın tek el ateş etmiş olması karşısında, mahkemenin sanığın eyleminin kasten yaralama olarak kabulünde bir isabetsizlik bulunmadığından tebliğnamenin (1) nolu bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Anayasa Mahkemesinin 24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08/10/2015 tarih ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı kararı ile TCK'nin 53.maddesindeki bazı ibareler iptal edilmiş ise de; bu husus infaz aşamasında dikkate alınabileceğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanık müdafii, katılan vekili ve o yer Cumhuriyet savcısının yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

3) Sanık hakkında, 6136 sayılı kanuna muhalefet suçundan kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Anayasa Mahkemesinin 24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08/10/2015 tarih ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı kararı ile TCK'nin 53.maddesindeki bazı ibareler iptal edilmiş ise de; bu husus infaz aşamasında dikkate alınabileceğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında 6136 sayılı Yasanın 13/1. maddesi gereğince hükmolunacak adli para cezasının otuz günden yüz güne kadar adli para cezası olarak tayin edilmesi gerekirken, 120 gün adli para cezası tayin edilmesi suretiyle fazla ceza tayini,

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında 6136 sayılı Yasanın 13/1. maddesi gereğince hükmolunacak adli para cezasının otuz günden yüz güne kadar adli para cezası olarak tayin edilmesi gerekirken, 120 gün adli para cezası tayin edilmesi suretiyle fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden CMUK’un 322. maddesi gereğince, hüküm fıkrasında 6136 sayılı Yasaya muhalefet suçu bakımından kurulan hükmün adli para cezasına ilişkin kısmındaki temel cezanın "120 gün adli para cezası" yerine "100 gün adli para cezası", ve TCK'nin 52/2 maddesine göre belirlenen sonuç cezanın "2400 TL. adli para cezası" yerine "2000 TL. adli para cezası" olarak değiştirilmesi ve diğer kısımların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 31/05/2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2931, Karar No: 2016/3941, Tarih: 14.04.2016

**5. Ceza Dairesi         2014/2931 E.  ,  2016/3941 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Zimmet, 1163 sayılı Kanuna aykırılık, görevi kötüye kullanma

HÜKÜM : Temyiz isteminin reddi

Mahalli mahkemece verilen ek karar temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanıklar hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına karşı yapılan itirazın merciince değerlendirilip karara bağlandığı, aynı dilekçeye istinaden mahkemece temyiz isteminin reddine karar verildiği anlaşılmakla; gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen temyiz isteminin reddine dair ek karar usul ve kanuna uygun olduğundan yerinde görülmeyen katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle ek kararın ONANMASINA, 14/04/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/25321, Karar No: 2012/19808, Tarih: 20.11.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/25321 E.  ,  2012/19808 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek

HÜKÜM : 07/09/2011 tarihli asıl karar :

sahte fatura kullanmak suçundan dolayı 213 sayılı Vergi Usul Yasasının 359/b maddesi, 5237 sayılı TCK.nun 43, 53. maddeleri gereğince sanığın 3 yıl 9 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına.

08/02/2012 tarihli ek karar

Sanığın temyiz isteğinin süre yönünden reddine

Yokluğunda verilen hüküm sanığa usulüne uygun olarak tebliğ edilmediğinden öğrenme üzerine temyizin süresinde olduğu anlaşılmakla, temyiz isteminin reddine ilişkin 08.02.2012 tarihli ek karar kaldırılarak incelenip gereği görüşüldü;

5271 sayılı CMK’nun 225. maddesi uyarınca hükmün konusu duruşmanın neticesine göre iddianamede gösterilen fiilden ibaret olup, Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının 18.12.2010 tarihli iddianamesi ile Ankara Vergi Dairesi Başkanlığının mütalaası, vergi suçu ve vergi tekniği raporlarına uygun olarak sanık hakkında, “2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek” suçlarından kamu davası açıldığı, “sahte fatura kullanmak” suçundan açılmış bir dava ve yargılama koşulu olan mütalaa bulunmadığı gibi birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olan “sahte fatura düzenlemek” ve “sahte fatura kullanmak” suçlarının birbirine dönüşmeyeceği de gözetilmeden iddianame dışına çıkılarak sanığın sahte fatura kullandığından bahisle ve her bir takvim yılı için sahte fatura düzenlemek fiilinin birbirlerinden bağımsız ve ayrı suçları oluşturacağı ve ayrı ayrı hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden hangi takvim yılındaki suçtan hüküm kurulduğu da anlaşılamayacak şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, kazanılmış hakkın saklı tutulmasına, 20.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3247, Karar No: 2024/5266, Tarih: 26.11.2024

**7. Hukuk Dairesi         2024/3247 E.  ,  2024/5266 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2024/41 E., 2024/88 K.

DAVA TARİHİ : 26.04.2017

KARAR : Ret

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil, terditli olarak tazminat ile el atmanın önlenmesi davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairemizce Mahkeme kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın Yargıtay ilamı kesinleşen talepler hakkında karar verilmesine yer olmadığına, tazminat talebinin feragat nedeniyle reddine karar verilmiştir.

Mahkeme kararı davacı-birleştirilen davada davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA- BİRLEŞTİRİLEN DAVA

1. Davacı vekili dava dilekçesinde; kadastro çalışmalarında 203 ada 16 parsel numaralı taşınmazın ..., 17 parsel sayılı taşınmazın da davalı ... adına tespit edildiğini, tarafların kadastro tespitinden habersiz olarak babalarından kalan taşınmazları taksim ederek 16 ve 17 numaralı parselleri kuzeyden güneye doğru ikiye ayıracak şekilde böldüklerini, doğu tarafının müvekkilde kaldığını, batı tarafının da davalıda kaldığını, müvekkilin 2016 yılında taksim neticesi kendisinin zilyedi olduğu yere malik olduğunu da düşünerek iyiniyetle kendi malzemesi ve emekleri ile bir ev inşa etmiş olduğunu belirterek; uygun bir bedel karşılığında müvekkilin yapmış olduğu evin bulunduğu alan ile söz konusu evden yararlanmak için zaruri olan kısmın tapusunun iptali ve davacı adına tescilini, bu mümkün değil ise söz konusu yapının dava tarihindeki değerinin tespiti ile davalıdan tahsilini talep etmiştir.

2. Davalı-birleştirilen davada davacı birleştirilen dosyadaki dava dilekçesinde; davalının tapulu olan taşınmazına müdahalede bulunduğunu ileri sürerek davalı tarafından taşınmazına yol yapılması ve ev inşaatına başlanılması şeklinde yapılan müdahalenin önlenmesini ve kâl'e karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; taşınmazların babalarından miras kalmadığını, kendisine ait olduğunu belirterek davanın reddini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 03.03.2022 tarihli 2019/131 Esas, 2022/59 Karar sayılı kararı ile davacı- birleştirilen davalı yönünden iyiniyet koşulunun gerçekleşmediği anlaşılmakla davacı-birleştirilen davalının temliken tescil talebinin reddine, tazminat talebinin asgari levazım değeri üzerinden kabulüne; birleştirilen dava bakımından ise davacı ...'ın dava konusu taşınmazda malik olduğu, davalının taşınmaza ilişkin herhangi bir üstün hakkının da ispatlanamadığı anlaşılmakla, davacının müdahalenin men'i talebinin kabulüne, kâl talebinin ise reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin 03.03.2022 tarihli kararına karşı süresi içinde davacı-birleştirilen davada davalı ... vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesi 13.10.2022 tarihli ve 2022/1936 Esas, 2022/2443 Karar sayılı kararında özetle; davacının TMK'nın 724 üncü maddesine dayalı temliken tescil istemi yönünden çapa bağlı taşınmazlarda iyiniyet savunması dikkate alınamayacağından temliken tescil talebinin reddinin isabetli olduğu, TMK'nın 723 üncü maddesine dayalı tazminat istemi yönünden ise kötüniyetli olan davacının asgari levazım bedelini alabileceği alınan bilirkişi raporunda da asgari levazım bedelinin 97.412,62 TL belirlendiği, bu değerin hesaplanmasının usul ve Yasaya uygun olduğu davalı tarafından da bu tazminata yönelik istinaf başvurusu olmadığı, TMK'nın 723 üncü maddesine uygun olarak hükmedilen tazminat tutarına ilişkin davacının istinaf başvurusunun yerinde olmadığı; davacı birleştirilen dava davalısının, birleştirilen dava için yapılan istinaf başvurusuna gelince, davalının davacı taşınmazına el atmasının önlenmesine karar verilmiş olmasının isabetli olduğu ancak el atılan yerin (bilirkişi raporuna göre 121,98x15 TL=1.829,70 TL) değeri üzerinden harç ve vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken fazla harç ve vekalet ücretine hükmedilmesinin hatalı olduğu gerekçesiyle davacı birleştirilen dava davalısı ... vekilinin istinaf başvurusunun birleştirilen dava dosyası açısından vekalet ücreti ve harç yönünden kabulüne, Kumru Asliye Hukuk Mahkemesinin 03.03.2022 tarihli ve 2019/131 Esas, 2022/59 Karar sayılı kararının kaldırılmasına ve yeniden hüküm kurulmasına, davacının temliken tescile yönelik talebinin reddine, tazminata yönelik talebinin kabulü ile; mahkeme veznesine depo edilen 97.412,62 TL'nin karar kesinleştiğinde davacıya ödenmesine, birleştirilen dava bakımından davanın kısmen kabulü ile; dava konusu taşınmazdaki 02.11.2021 tarihli fen bilirkişi raporuna ekli krokide gösterilen toplam 121,98 m²'lik alana yönelik davalının el atmanın önlenmesine, diğer taleplerinin reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin 13.10.2022 tarihli kararına karşı süresi içinde davacı-birleştirilen davada davalı ... vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemizin 27.12.2023 tarihli ve 2022/6612 Esas, 2023/6584 Karar sayılı kararında özetle; temliken tescil şartlarının oluşmadığı gerekçesiyle talebin reddine dair verilen hüküm usul ve yasaya uygun olduğundan davacı- birleştirilen davada davalı vekilinin bu konudaki temyiz talebinin reddine, terditli olarak talep edilen tazminat bedeline ilişkin istem yönünden ise 10.12.2022 tarihli feragat dilekçesi değerlendirilerek karar verilmek üzere hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararında özetle; mahkeme tarafından, Dairemizin 27.12.2023 tarihli ve 2022/6612 Esas, 2023/6584 Karar sayılı ilamına uyularak, Yargıtay ilamıyla kesinleşen talepler hakkında karar verilmesine yer olmadığına, tazminat talebinin feragat nedeniyle reddine karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı-birleştirilen davada davalı ... vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı-birleştirilen davada davalı ... vekili temyiz dilekçesinde özetle; eksik inceleme ile karar verildiğini, el atmanın önlenmesi talebinin reddine karar verilmesi gerektiğini, istinaf yolu açık olmak üzere karar verilmesi gerekirken temyiz yolu açık olarak karar verilmesinin hatalı olduğunu belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Asıl dava; tapu iptali ve tescil, ikinci kademe tazminat (TMK 723 ve 724 üncü maddelerine dayalı), birleştirilen dava; el atmanın önlenmesi ve kâl istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 341 inci maddesinin birinci fıkrası, 352, 353, 355, 359, 361 ve 373 vd. maddeleri,

2. Temyiz kanun yolu 6100 sayılı Kanun'un 361 inci maddesine göre kural olarak Bölge Adliye Mahkemelerinin kararlarına karşı başvurulabilen bir kanun yoludur. 362 nci maddesinde ise temyiz edilemeyen kararlar hakkında düzenleme yapılmıştır.

3. Temyiz sebepleri ise Kanun'un 371 inci maddesinde sayılmıştır. Bunlar; hukukun veya taraflar arasındaki sözleşmenin yanlış uygulanmış olması, dava şartlarına aykırılık bulunması, taraflardan birinin davasını ispat için dayandığı delillerin kanuni bir sebep olmaksızın kabul edilmemesi ve karara etki eden yargılama hatası veya eksiklikler bulunması olarak belirtilmiş olmakla birlikte, aynı Kanun’un 369 uncu maddesinin birinci fıkrasındaki hükmü gereğince Yargıtay tarafların ileri sürdükleri temyiz sebepleriyle bağlı olmayıp, kanunun açık hükmüne aykırı gördüğü diğer hususları da inceleyebilir. Temyiz incelemesi sonucunda Yargıtay, taraflarca ileri sürülen veya kendisinin tespit ettiği temyiz sebeplerini yerinde görürse bozma kararı verecektir.

4. Üç aşamalı yargı sistemine geçilmesi nedeniyle Yargıtayın bozma kararı üzerine dosyayı derece mahkemelerinden hangisine göndereceği ise 6100 sayılı Kanun'un 373 üncü maddesinde düzenlenmiş olup anılan madde;

"(1) Yargıtay ilgili dairesinin tamamen veya kısmen bozma kararı, başvurunun Bölge Adliye Mahkemesi tarafından esastan reddi kararına ilişkin ise Bölge Adliye Mahkemesi kararı kaldırılarak dosya, kararı veren İlk Derece Mahkemesine veya uygun görülecek diğer bir İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneği de Bölge Adliye Mahkemesine gönderilir.