muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/11453, Karar No: 2012/19927, Tarih: 25.12.2012

Hak arama özgürlüğü ile kişilik haklarının karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin bu iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Daha az üstün olan yararın, daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Hak arama özgürlüğü, diğer özgürlüklerde olduğu gibi sınırsız olmayıp kişi salt başkasını zararlandırmak için bu hakkı kullanamaz. Bu hakkın hukuken korunabilmesi ve yerinde kullanıldığının kabul edilebilmesi için şikayet edilenin cezalandırılmasını veya sorumlu tutulmasını gerektirecek yeterli kanıtların mevcut olması da zorunlu değildir. Şikayeti haklı gösterecek bazı emare ve olguların zayıf ve dolaylı da olsa varlığı yeterlidir. Bunlara dayanarak başkalarının da aynı olay karşısında davalı gibi davranabileceği hallerde şikayet hakkının kullanılmasının uygun olduğu kabul edilmelidir. Aksi halde şikayetin hak arama özgürlüğü sınırları aşılarak kullanıldığı, kişilik değerlerine saldırı oluşturduğu sonucuna varılmalıdır.

Somut olayda; dosyadaki bilgi ve belgelerden, davacının okul müdürü olarak görev yaptığı okulda davalıların okul aile birliği başkan ve üyesi oldukları, davacı hakkındaki şikayetler sonucu disiplin soruşturması açıldığı, ancak işlem yapılmasına yer olmadığına karar verildiği, tanıkların şikayet dilekçelerindeki iddialar hakkında hiçbir bilgisinin bulunmadığı anlaşılmıştır.

Şu durumda, davalıların şikayet hakkını kullanırken az da olsa bir emare bulunmadığı, davalıların şikayet hakkının sınırlarını aşarak davacının kişilik haklarına saldırıda bulundukları sonucuna varılarak uygun bir miktar tazminat ödetilmesine karar verilmesi gerekirken istemin tümden reddi doğru olmamış kararın gösterilen nedenlerle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA; ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 25/12/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3372, Karar No: 2021/10752, Tarih: 24.11.2021

**11. Ceza Dairesi         2020/3372 E.  ,  2021/10752 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Sahte fatura düzenleme, defter, kayıt ve belgeleri gizleme

1) Defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçundan verilen beraat hükmüne yönelik katılan vekilinin temyizinin incelenmesinde;

Bakırköy 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 17/07/2013 tarih 2013/116 Esas ve 2013/825 Karar sayılı kararı ile defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçu yönünden hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği ve kararın 09.09.2015 tarihinde kesinleştiği; aynı tarihli kararla sanık hakkında 2007 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan verilen mahkumiyet hükmünün ise temyiz edildiği, Dairemizce söz konusu hükmün bozulması nedeniyle sahte fatura düzenleme suçu yönünden bozma sonrası yapılan yargılamada, sanık hakkında defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçundan yeniden kurulan hükmün mükerrer olması nedeniyle hukuki değerden yoksun olduğu ve temyizinin mümkün bulunmadığı anlaşıldığından, katılan vekilinin temyiz isteminin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 317. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE,

2) 2007 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan verilen düşme hükmüne yönelik katılan vekilinin temyizinin incelenmesine gelince;

Bozmaya uyularak yapılan yargılamada, sanığa yüklenen 2007 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçunun Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihlerinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiği ve sanık hakkındaki kamu davasının düşmesine karar verilmesi gerektiği mahkemece gerekçeleri gösterilerek kabul ve takdir kılınmış olmakla; katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden hükmün ONANMASINA, 24.11.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5506, Karar No: 2014/7629, Tarih: 21.04.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/5506 E.  ,  2014/7629 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak ya da bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi’ne başvurulamaz (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md). Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan uluslararası sözleşmeler; yasalar üstü bir konumda olduğundan iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (AİHS) temel amacı; insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özğürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (AİHS) temel amacı; insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özğürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS’nin 1. maddesine göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altında altındadır. Sözleşmenin 2. maddesi uyarınca da, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Anılan sözleşmenin 3. maddesine göre, hiç kimse ... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Aynı sözleşmenin 8. maddesine göre de, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı ise, anne-baba arasındaki ilişkinin sona ermesinden sonra birlikte yaşamamaları ile boşanmış olsalar bile, eşler arasında birlikte yaşama ve çocukla kişisel ilişki kurma hakkını içerir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanık ...’ın, vefat eden babasının maaşını alabilmek için eşi olan ... ile 10.05.1999 tarihinde muvazaalı olarak boşandıktan sonra aynı evde yaşamaya devam ettiği, bu şekilde SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek dolandırıcılık suçunu işlediği iddia edilmiş ise de;

Hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyecek şekilde birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun’un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai bir düzenlemenin de bulunmadığı, sanığın eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu hususları gözetilerek, mahkemece dolandırıcılık suçundan verilen beraat kararında, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler çerçevesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 21.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14939, Karar No: 2013/26962, Tarih: 12.11.2013

**8. Ceza Dairesi         2012/14939 E.  ,  2013/26962 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hakkı olmayan yere tecavüz suçundan sanık ... hakkında verilen 19.12.2008 tarihli hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin karar kaldırılarak hükmün açıklanmasına ve 5237 sayılı TCK.nun 154/1. madde ve fıkrası uyarınca beraatine dair; (MANAVGAT) 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 06.08.2010 gün, 2008/80 esas, 2008/710 ek karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay'ca incelenmesi katılan vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelendi:

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemenin sanık hakkında 19.12.2008 tarihinde verdiği hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair karardan sonra yürürlüğe giren 5841 sayılı Yasanın 1. maddesi ile TCK.nun 154/1. maddesinde yapılan değişiklik üzerine duruşma açılarak, yasada yapılan değişiklik değerlendirilerek, eylemin 5841 sayılı Yasa ile değişik TCK.nun 154/1. maddesine göre suç oluşturmaması halinde, dava konusu taşınmaza ilişkin olarak mahallinde yapılan keşif neticesinde alınan bilirkişi raporunda tecavüz edilen yerin bir kısmının kıyı kenar çizgisi içinde kaldığının bildirilmesi karşısında; taşınmazın niteliği, bina vasfında olup olmadığı, yapımı için ruhsat gerekip gerekmediği, İmar Mevzuatı kapsamında girip girmediği belirlenmek suretiyle sanığın tecavüz ettiği iddia olunan taşınmazın uygulama imar planı varsa sahil şerinde kalıp kalmadığı, tecavüze konu binanın belediye sınırları içinde veya özel imar rejimine tabi yerde olup olmadığı ve yapım tarihi de araştırılarak sonucuna göre TCK.nun 184. ve Kıyı Kanunu'nun 15. maddeleri uyarınca sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik soruştarma sonucu yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan hazine vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 12.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/52, Karar No: 2018/13173, Tarih: 22.11.2018

**8. Ceza Dairesi         2017/52 E.  ,  2018/13173 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Genel güvenliği tehlikeye sokacak şekilde taksirle yangına neden olma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın, köyde bulunan tarlasındaki çöpleri tarla komşuları olan katılanların arazisine yakın bir yerde yaktıktan sonra, çıkan ateşin katılanların tarlasına sıçraması sonucu kavak ağaçlarının zarar gördüğünün anlaşıldığı olayda, eyleminin TCK.nun 171/1-a. maddesinde düzenlenen taksirle yangına neden olma suçunu oluşturduğu halde, suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı şekilde TCK.nun 170/1-a. maddesi uyarınca cezalandırılmasına karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 22.11.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3477, Karar No: 2010/8895, Tarih: 12.07.2010

**6. Hukuk Dairesi         2010/3477 E.  ,  2010/8895 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

KARAR TARİHİ :09.02.2010

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı paydaşlığın giderilmesi davasına dair karar davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına ve taşınmazın cinsi, yüzölçümü, pay oranları, paydaş sayısı, imar yasası ve mevzuatı uyarınca aynen taksim edilemeyeceğinin anlaşılmasına göre yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA ve temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 12.07.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2085, Karar No: 2014/3737, Tarih: 20.03.2014

**14. Ceza Dairesi         2014/2085 E.  ,  2014/3737 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı ve beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı suçundan beraat, diğer atılı suçtan mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş beraati ve sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafileri ve katılan ..... vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı suçundan kurulan beraat hükmü ile beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan verilen mahkûmiyet hükmünün ONANMASINA, 20.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1971, Karar No: 2020/2725, Tarih: 15.09.2020

**6. Ceza Dairesi         2018/1971 E.  ,  2020/2725 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Değer azlığının, 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerçekten az olan şeylerin alınması durumunda, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden, somut olayda koşulları bulunmadığı halde, 150/2. maddesinin düzenleniş amacının dışında yorumlar getirilerek cezadan indirim yapılması, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinin uygulanması yönünden 15.04.2020 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanunun 10. maddesinin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre, sanık ... savunmanının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,15.09.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7992, Karar No: 2013/539, Tarih: 09.01.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/7992 E.  ,  2013/539 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 89/4, 62, 50/1-a, 52/2-4. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılan ...'in kollukta alınan 30.07.2007 tarihli beyanında aracı kullanan eşinin kusuru bulunmadığına, kendilerine traktörün çarptığını söylediği, açıkça şikayetçi olduğuna yönelik ifadesi bulunmamakla birlikte 5271 sayılı CMK'nın 158/6 maddesi uyarınca iddianamenin kabulüne karar verilip kovuşturma aşamasına geçildikten sonra, katılanın sanık hakkında açıkça şikayetçi olduğunu da beyan etmiş olması karşısında katılanın şikayetçi olduğu nedeniyle tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanığın üzerine atılı suçu işlemediğine ve cezanın hatalı olduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 09.01.2013 tarihinde oyçokluğu ile karar verildi.

Karşı Oy :

Taksirle iki kişinin yaralanmasına sebebiyet vermekten dolayı sanık ... hakkında TCK'nın 89/4, 62, 50/1-a, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyetine dair hükmün incelenmesinde:

Katılan ...'in olayda basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaralandığı, olaydan ve sanıktan suç tarihinde haberdar olduğu, 4 gün sonra soruşturma aşamasında yasal hakları hatırlatılarak alınan beyanında, açıkça sanıktan şikayetçi olmadığı, olayda ikinci yaralı bulunduğundan kamu davası açıldığı, kovuşturma aşamasında 6 aylık şikayet süresi geçmiş olduğu halde 09.10.2008 tarihli duruşmada şikayetçi olmuştur.

CMK'nın 158/6. maddesinde "Yürütülen soruşturma sonucunda kovuşturma evresine geçildikten sonra suçun şikayete bağlı olduğu anlaşılması" halinden bahsedildiği olayımız da gerek soruşturma aşamasında gerekse kovuşturma aşamasında suç şikayete bağlı olduğu açıkca anlaşıldığı, olayın başından itibaren şikayete bağlı basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaralama olup, suçun niteliği kovuşturma aşamasında değişerek şikayete bağlı suç haline dönüşmemiştir.

Kamu davasına konu olan olayımızda 6 aylık şikayet süresinin geçmiş olduğundan, diğer mağdur ...'i, sanığın taksirle yaralamasından dolayı TCK'nın 89/1-2-b maddesi gereğince cezalandırılması yerine TCK'nın 89/4. maddesi gereğince cezalandırılması yönündeki mahkumiyet hükmünün bozulması gerekirken onanmasına dair çoğunluk görüşüne muhalifim. 09.01.2013
Yargıtay — Esas No: 2017/1365, Karar No: 2017/2409, Tarih: 20.03.2017

**19. Ceza Dairesi         2017/1365 E.  ,  2017/2409 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6831 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1-Anayasanın 141, CMK’nın 34 ve 230. maddeleri uyarınca mahkeme kararlarının sanıkları, mağdurları, Cumhuriyet Savcısı ile herkesi ikna edecek ve denetim mahkemesine imkan tanıyacak biçimde gerekçeli olması gerekir. Yargıtay’ın gerekçelerde tutarlılık denetimi yapabilmesi için, kararın dayandığı tüm olguların, bu olgular değerlendirilerek mahkemenin ulaştığı sonuçların, iddia, savunma ile mağdur ve tanık anlatımlarına ilişkin değerlendirmelerin, hangi beyanın ne gerekçeyle diğerine üstün tutulduğunun açık olarak hükmün gerekçesinde gösterilmesi ve mahkemece ulaşılan vicdani kanı sonucunda sanığın hangi fiillerinin suç olarak kabul edildiği açıklandıktan sonra kabul edilen bu fiillerin hukuki nitelendirilmesinin yapılması, cezada artırım ve indirim gerektiren nedenlerin kanuni bağlamda tartışılması gerekirken, açıklanan bu hususlara uyulmayarak, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına atıf yapılarak gerekçesiz hüküm kurulması,

2- Sanığın kestiği kabul edilen emvallerin evinde, müştemilatında ve aracında ele geçmesi üzerine sanık hakkında yalnızca ağaç kesme suçundan hüküm kurulması yeterliyken, ayrıca 6831 sayılı Kanun'un 108/1. maddesi kapsamında kaçak orman emvali bulundurma suçundan da hüküm tesisi,

3- Hüküm tarihinden sonra 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 12. maddesi ile TCK'nın 75. maddesinde yapılan değişiklik ve ekleme sonucu 6831 sayılı Kanun'un 108/1. maddesinde öngörülen suçun önödeme kapsamına alınması nedeniyle yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

4- Kaçak orman emvali bulundurma suçundan verilen 25 gün hapis cezasının TCK’nın 50/3. maddesi gereği seçenek yaptırımlara çevrilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kabule göre de;

5- Ağaç kesme suçuna ilişkin olarak sanık hakkında temel ceza belirlenirken 6831 sayılı Kanun'un 91/1. maddesi uyarınca tayin olunacak cezanın suça konu emvalin yakacak nitelikte emval veren ağaç olması nedeniyle aynı maddenin 2.cümlesi uyarınca yarı oranında indirilmesi daha sonra ağaç kesme eyleminde motorlu testere kullanılması nedeniyle aynı maddenin 4. fıkrası hükmü gereğince cezanın bir kat artırılması gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm tesisi,

Kabule göre de;

5- Ağaç kesme suçuna ilişkin olarak sanık hakkında temel ceza belirlenirken 6831 sayılı Kanun'un 91/1. maddesi uyarınca tayin olunacak cezanın suça konu emvalin yakacak nitelikte emval veren ağaç olması nedeniyle aynı maddenin 2.cümlesi uyarınca yarı oranında indirilmesi daha sonra ağaç kesme eyleminde motorlu testere kullanılması nedeniyle aynı maddenin 4. fıkrası hükmü gereğince cezanın bir kat artırılması gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm tesisi,

6- Kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi uyarınca hak yoksunluklarına hükmedilmiş ise de, 24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarih ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı ile anılan maddenin bazı hükümlerinin iptal edilmiş olması nedeniyle yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, tebliğnameye uygun olarak HÜKÜMLERİN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 20/03/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.