muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/9335, Karar No: 2019/6303, Tarih: 17.09.2019

**11. Ceza Dairesi         2017/9335 E.  ,  2019/6303 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanmak

HÜKÜM : Mahkumiyet

1- Hakkında 2007 takvim yılında sahte fatura kullanmak suçundan kamu davası açılan sanığın savunmasında; suçlamaları kabul etmediğini ve sahte fatura kullanmadığını beyan etmesi karşısında; gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespit edilmesi bakımından; sahte olduğu iddia olunan faturaları düzenleyen ilgili şirket yetkilileri hakkında suça konu takvim yılı ile ilgili dava açılıp açılmadığı araştırılıp, açılmışsa dava dosyaları getirtilip incelenerek özetinin duruşma tutanağına geçirilmesi, bu davayı ilgilendiren ve sahteliği belirleyen delillerin onaylı örneklerinin dosyası içine konması, sahte belge düzenlediği iddia edilen şirket yetkilisi ya da kişilerin tanık sıfatıyla beyanlarına başvurularak sanığı tanıyıp tanımadıklarının ve faturaların hangi ticari ilişki karşılığında verildiğinin sorulması, gerektiğinde faturaları düzenleyen mükellefler ile sanığa ait defter ve belgeler üzerinde bilirkişi incelemesi yaptırılarak, faturaların gerçek alım satım karşılığı olup olmadığının, mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyeleri, teslim tesellüm belgeleri, bedellerinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun kanıtlama yeteneği olan geçerli ödeme belgeleri ve satıcının kasasına ya da banka hesabına girip girmediğinin tespiti ile faturaları düzenleyen mükellefin yeterli üretimi, mal girişi ya da stoku olup olmadığının araştırılması, toplanan tüm deliller tartışılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden, eksik araştırma ve inceleme ile hüküm kurulması,

2- Kabule göre de;

a- Aynı takvim yılına ait birden fazla fatura kullanılması halinde zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiği dikkate alınarak; 2007 takvim yılında sahte fatura kullanma suçuna ilişkin olarak sanık hakkında TCK'nin 43. maddesinin 1. fıkrasının uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

b- Suça konu faturaların KDV indiriminde kullanılmış olmaları ve son faturanın 30.11.2007 tarihli olması nedeniyle, suç tarihinin “25.12.2007“ olacağı gözetilmeden gerekçeli karar başlığına “2007” olarak yazılması,

c- Mahkûm olduğu uzun süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında, 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, aynı maddenin 1. fıkrasının c bendinde yer alan hak yoksunluğunun kendi alt soyu üzerindeki yetkileri bakımından uygulanamayacağının gözetilmemesinin, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ve katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 17.09.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11643, Karar No: 2018/5688, Tarih: 20.06.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/11643 E.  ,  2018/5688 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanık hakkında 2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak suçundan açılan davaya esas; Vergi Denetim Kurulu Grup Başkanlığı Rapor Değerlendirme Komisyonunca düzenlenen 12.07.2012 tarih ve 87 sayılı mütalaasının, dosya içerisinde bulunmadığı anlaşılmakla aslı veya onaylı suretinin, dosya içerisine getirtilmesinden sonra iadesi için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 20.06.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2552, Karar No: 2012/4412, Tarih: 16.04.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/2552 E.  ,  2012/4412 K.**

**"İçtihat Metni"**

Irza geçme ve zorla kaçırıp alıkoyma suçlarından sanık ...'nün bozma üzerine yapılan yargılaması sonunda; eylemlerin reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma ve reşit olmayan kimseyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma olarak kabulü ile zamanaşımı nedeniyle kamu davalarının ortadan kaldırılmasına dair ... 1. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 16.07.2007 gün ve 2007/255 Esas, 2007/242 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanık müdafiin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Mahkemece sanık hakkında değişen suç vasfına göre işlendiği kabul edilen reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma ve reşit olmayan kimseyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma suçlarıyla ilgili olarak 765 sayılı TCK.nın 102/4 ve 104/2. maddeleri gereğince belirlenen 7 yıl 6 aylık asli ve ilave zamanaşımı süresinin suç tarihinden itibaren geçtiği gerekçesiyle kamu davalarının 5271 sayılı CMK.nın 223/8. maddesi gereğince düşmesine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde kamu davalarının ortadan kaldırılmasına karar verilmesi kanuna aykırı olduğundan, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca, hüküm fıkrasında yer alan “... kamu davasının 765 sayılı TCK.nın 102/4 ve 104/2. maddeleri gereğince zamanaşımı nedeniyle ortadan kaldırılmasına ...” ibaresinin çıkartılarak, yerine “5271 sayılı CMK.nın 223/8. maddesi uyarınca sanık hakkındaki kamu davalarının düşmesine” ibaresi eklenmek suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun olan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 16.04.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/14569, Karar No: 2012/34008, Tarih: 13.11.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/14569 E.  ,  2012/34008 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Fiilin suç oluşturmaması nedeniyle derhal beraat kararı verilmesi dışında sanığın ifadesinin sonuca etkili olduğu delillerin takdiri ve tayini gereken durumlarda sanığın sorgusu yapılıp savunması saptanmadan, beraat kararı verilemeyeceği gözetilmeksizin, usulüne uygun biçimde savunması alınmadan ve delil değerlendirmesi de yapılarak yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

2- Uygulamaya göre de;

Sanık hakkında, hazineye ait taşınmaza restaurant, voleybol sahası, duşlar, yeşil alan ve şezlong ile gölgelik yerleri yapmak suretiyle tecavüz ettiğinden bahisle dava açılmış ise de; dosyada tapu kaydı, ayrıntılı kroki, ada ve parseli gösteren pafta örneği bulunmadığından, tecavüze konu taşınmazın varsa tapu kaydı, pafta örneği getirtilerek gerektiğinde refakete inşaat mühendisi bilirkişide alınarak yeniden keşif yapılıp taşımazın niteliği, bina vasfında olup olmadığı, yapımı için ruhsat gerekip gerekmediği, İmar Mevzuatı kapsamında kalıp kalmadığı belirlenmek suretiyle, sanığın tecavüz ettiği iddia olunan taşınmazın Kıyı Kanunu'na göre kıyıda veya uygulama imar planı varsa sahil şeridinde kalıp kalmadığı, tecavüze konu binanın belediye sınırları içinde veya özel imar rejimine tabi yerde olup olmadığı ve yapım tarihi de araştırılarak sonucuna göre gerekirse Belediye Başkanlığıda duruşmadan haberdar edilerek TCK.nun 184 ve Kıyı Kanunu'nun 15. maddesi uyarınca sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan hazine vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 13.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5072, Karar No: 2025/4139, Tarih: 10.02.2025

**3. Ceza Dairesi         2023/5072 E.  ,  2025/4139 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/1178 E., 2021/1709 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : İzmir 16. Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2017/571 E., 2020/100 K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüte bilerek ve isteyerek yardım etme

HÜKÜM : TCK'nın 314/2, 220/7, 62/1, 53/1-2-3, 63, 3713 sayılı Kanunun 3, 5/1. maddeleri uyarınca hükmolunan hapis cezasına ilişkin İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre çocuğunu örgütle iltisaklı okula göndermenin müsnet suç yönünden delil veya örgütsel faaliyet kabul edilemeyeceği belirlenerek yapılan incelemede;

Örgütün hiyerarşik yapısına dahil olduğuna dair herhangi bir bağlantı tespit edilemeyen sanığın, aşamalardaki savunmalarının aksine örgüt liderinin talimatı doğrultusunda ve terör örgütüne yardım etmek kastıyla Asya Katılım Bankasına para yatırdığına veya diğer bankacılık işlemlerini yaptığına dair dosyaya yansıyan her türlü şüpheden uzak kesin, yeterli ve inandırıcı delil bulunmaması karşısında, mevcut şüphenin sanık lehine değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden atılı suçtan sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz istemleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan belirtilen sebepten dolayı hükmün 5271 sayılı CMK’nın 302/2 nci maddesi uyarınca BOZULMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı CMK’nın 304 üncü maddesi uyarınca İzmir 16. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 10.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11539, Karar No: 2015/12511, Tarih: 05.11.2015

**4. Hukuk Dairesi         2015/11539 E.  ,  2015/12511 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir 11. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 02/06/2015

NUMARASI : 2013/214-2015/203

Davacı T.. İ.. vekili Avukat S.. D.. tarafından, davalı N.. A.. aleyhine 03/05/2013 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın açılmamış sayılmasına dair verilen 02/06/2015 günlü karar ile eski hale getirme talebinin reddine dair verilen 03/06/2015 günlü ek kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine, özellikle uyap üzerinden mazeret dilekçesi gönderilebileceği gibi davacı tarafın duruşmalarda birden fazla avukatla temsil edildiği, Avukat S.. D.. raporlu olduğu günde diğer avukatların duruşmaya katılması mümkün olduğuna göre yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA 05/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/16627, Karar No: 2006/15723, Tarih: 19.12.2006

**21. Hukuk Dairesi         2006/16627 E.  ,  2006/15723 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi     : Nevşehir 1. Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Tarih               : 22.06.2006

Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda;  ilamda yazılı nedenlerle gerçekleşen 167.764.22 YTL. maddi ve manevi tazminatı davalılardan alınarak davacıya verilmesine ilişkin hükmün süresi içinde temyizen incelenmesi taraflar vekillerince istenilmesi ve davalılar SS.S. Konut Yapı Koop.,A.G. ve İ.D. vekillerince duruşma talep edilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 19.12.2006 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davalılardan Al.G., İ.D.ve Kooperatif adına Avukat E.S., Av. V.Ö. ile karşı taraf adına Avukat M.T. geldiler.Diğer davacı kurum ile davalı Süleyman Kantemiz adına kimse gelmedi. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan Avukatların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek aynı günde dosya incelendi,gereği konuşulup düşünüldü. Tetkik Hakimi .tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği konuşulup düşünüldü, ve aşağıdaki karar tesbit edildi..

1- HUMK’ nun 427. maddesindeki parasal sınırları değiştiren 5219 sayılı yasanın 2/c maddesi ile 21.7.2004 tarihinden itibaren verilecek kararlarda 40.000.000 TL olan kesinlik sınırı 1.000.000.000 TL’ye (1.000,00-YTL) çıkarılmıştır. Diğer bir deyişle 21.7.2004 tarihinden itibaren verilen kararların temyiz edilebilmesi için hüküm altına alınan miktarın 1.000.000.000.TL (1.000,00-YTL)’yi geçmesi gerekir.

HUMK’na 5236 sayılı yasanın 19.maddesi ile eklenen Ek–4.maddeye göre ise “Görev, kesin hüküm, istinaf, temyiz, Yargıtay’da duruşma, senetle ispata ve sulh mahkemelerindeki taksim davalarında muhakeme usulünün belirlenmesine ilişkin maddelerdeki parasal sınırlar; her takvim yılı başından geçerli olmak üzere, önceki yılda uygulanan parasal sınırların; o yıl için 213 sayılı Vergi Usul Kanununun mükerrer 298 inci maddesi hükümleri uyarınca Maliye Bakanlığınca her yıl tespit ve ilân edilen yeniden değerleme oranında artırılması suretiyle uygulanır. Bu şekilde belirlenen sınırların on milyon lirayı (10,00-YTL) aşmayan kısımları dikkate alınmaz.”18.11.2005 Gün ve 25997 sayılı Resmi Gazetede ilan edilen Maliye Bakanlığı Vergi Usul Kanunu Genel Tebliğinde,  2006 yılı için belirlenen yeniden değerlendirme oranı % 9,8 olarak öngörülmüştür. Buna göre, 2006 yılında mahkemelerce verilecek kararların temyiz edilebilmesi için, temyize konu dava değerinin 1.090.00. YTL.’sini geçmesi gerekir.

İnceleme konusu karar, bu tarihten sonra verilmiş ve 5.000,00-YTL manevi tazminat talep eden davacıya, 4.000,00-YTL’lık manevi tazminat verilmesine ve fazla talebin reddine   ilişkin hüküm reddolunan miktara göre davacı bakımından kesin nitelik taşıdığından  1.6.1990 gün  ve 1989/3 E. 1990/4 K. Sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı da  göz önünde tutularak; davacının reddedilen manevi tazminata yönelik temyiz dilekçesinin kesinlik nedeniyle reddine.

2-Dava; iş kazası sonucu sürekli iş göremezliğe uğrayan davacı işçinin maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkin olup mahkemece istemin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Zararlandırıcı sigorta olayı nedeniyle davacının meslekte kazanma güç kayıp oranının %81 olduğuna, kontrolünün gerekmediğine dair SSK Başkanlığı Sağlık İşleri Genel Müdürlüğü tarafından yapılan belirlemeye davalı tarafça itiraz edilmesi üzerine, mahkemece 506 sayılı yasanının 109.maddesi gereğince itirazın incelenmesi istenen, SSK Yüksek Sağlık Kurulu’nun 15.07.2005 tarihli kararıyla davacının meslekte kazanma güç kayıp oranının %81 olduğuna, kontrolünün gerekmediğine karar verildiği, bu karara da davalılar tarafından yapılan itiraz üzerine Adli Tıp kurumu 3.İhtisas dairesince yapılan inceleme sonucunda 13.03.2006 tarihli kararla davacının yaşına göre %79 oranında meslekte kazanma gücünü kaybettiğinin bildirildiği ve bu oran esas alınarak davacının tazminatının belirlendiği dosya içerisindeki bilgi ve belgelerin incelenmesinden anlaşılmaktadır. Davacı taraf Adli Tıp kurumu 3.İhtisas dairesince belirlenen meslekte kazanma güç kayıp oranına itiraz etmiştir. Hal böyle olunca SSK Kayseri Hastanesi’nin 23.10.2000 tarihli raporları ve Yüksek Sağlık Kurulu’nun 15.07.2005 tarihli kararıyla, Adli Tıp kurumu 3.İhtisas dairesinin 13.03.2006 tarihli kararı arasında oluşan çelişkinin, maluliyete ilişkin evrakların Adli Tıp Kurumu Genel Kurulu’na gönderilerek buraca yapılacak inceleme ile giderilmesi gerektiği açıktır. Mahkemece sürekli iş göremezlik oranını %79 ve %81 olarak belirleyen raporlar arasındaki çelişki giderilmeden %79 oranındaki sürekli iş göremezliğin karara esas alınması hatalı olmuştur.

3-Mahkemece hüküm altına alınan maddi ve manevi tazminat miktarlarından tüm davalıların sorumlu olduklarına dair hüküm oluşturulmuşsa da, varılan bu sonuç davalılardan İ.D.bakımından isabetli olmamıştır. Davalılardan İ.D.’un davalı kooperatifte yönetim kurulu üyesi olduğu, aleyhine ceza davası açılmadığı gibi mahkemece hükme esas alınan 10.03.2004 tarihli kusur raporunda da olayla ilgili olarak kusur verilmediği dosya kapsamından anlaşılmaktadır. Bu duruma göre de nedenleri açıklanmadan anılan davalının zararlandıcı sigorta olayından sorumlu olduğunun kabulü usul ve yasaya aykırı olmuştur.

Mahkemece, belirtilen maddi ve hukuksal olgular dikkate alınmadan yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Mahkemece, belirtilen maddi ve hukuksal olgular dikkate alınmadan yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, tarafların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenlerine göre sair temyiz itirazlarının bilahare incelenmesine, davalılardan A.G., İ.D.ve Konut Yapı Koop. yararına takdir edilen 450.00 YTL  duruşma avukatlık parasının karşı tarafa yükletilmesine, temyiz harcının istek halinde taraflara iadesine, 19.12.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2015/5314, Karar No: 2016/70, Tarih: 11.01.2016

**11. Hukuk Dairesi         2015/5314 E.  ,  2016/70 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 22/12/2014 tarih ve 2014/122-2014/803 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ..... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı bankadan 2011-2013 yılları arasında çeşitli miktarlarda ihtiyaç kredisi kullandığını,bankanın bu kredilerin kullanılması sırasında dosya masrafı adı altında müvekkilinden toplam 2.350,00TL tahsil ettiğini ileri sürerek, bu miktarın en yüksek banka faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir

Davalı vekili cevap dilekçesinde, müvekkili banka ile davacı arasında tüketici kredisi ve teminat sözleşmeleri imzalandığını, bu krediden kaynaklanan ve davacının bilgisi dahilinde alınan masrafların kullandırılan kredi dolayısıyla müvekkili bankanın yaptığı zorunlu masrafın karşılığı olduğunu, sözleşme öncesi bilgi formunda ve ödeme planında kesinti yapılacağının belirtildiğini ve davacı tarafından imzalandığını, dosya masrafı ve kredi komisyonu tahsil edilmesinde hukuka aykırılık bulunmadığını, ekspertiz ücreti alınmasının zorunlu giderlerden olduğunu belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, taraflar arasında akdedilen sözleşmenin tüketici kredisi sözleşmesi olmadığı, bu sözleşmede ve bilgi formunda masrafların neye karşılık alınacağına dair açıklayıcı bir hüküm bulunmadığı ve davalı banka tarafından hangi şartlarda masraf alındığına dair somut bir delil sunulmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

1- Dava, genel kredi sözleşmesi uyarınca ödenen masrafın geri alımına ilişkindir.

Davacı ile davalı banka arasında bağıtlanan 18/03/2011 ve 14/09/2012 tarihli Genel Kredi ve Teminat Sözleşmeleri uyarınca, davacının kredi kullandığı, davalı bankanın da dosya masrafı aldığı anlaşılmıştır.

Taraflar arasında bağıtlanan 18/03/2011 tarihli kredi sözleşmesi, yürürlükten kaldırılan 818 sayılı Borçlar Kanunu döneminde imzalanmış olup, bu sözleşmeye 01/07/2012 tarihinde yürürlüğe giren 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu uygulanması ve genel işlem koşullarına göre değerlendirme yapılması olanağı yoktur. Öncelikle bu sözleşme nedeniyle davacının geri istemiş olduğu dosya masraflarına ilişkin kısmın reddi gerekirken kabulü isabetli görülmemiştir.

Taraflar arasında bağıtlanan 18/03/2011 tarihli kredi sözleşmesi, yürürlükten kaldırılan 818 sayılı Borçlar Kanunu döneminde imzalanmış olup, bu sözleşmeye 01/07/2012 tarihinde yürürlüğe giren 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu uygulanması ve genel işlem koşullarına göre değerlendirme yapılması olanağı yoktur. Öncelikle bu sözleşme nedeniyle davacının geri istemiş olduğu dosya masraflarına ilişkin kısmın reddi gerekirken kabulü isabetli görülmemiştir.

2- Taraflar arasında bağıtlanan, 14/09/2012 tarihli sözleşmeye gelince; bu sözleşme 6098 sayılı yasanın yürürlüğünden sonra imzalanmış olmakla, genel işlem koşulları bakımından değerlendirme yapılması, bu bağlamda, taraflar arasındaki 14/09/2012 tarihinden önce bu sözleşme ile bağlantılı olan 13/09/2012 tarihli ön bilgi formunun değerlendirilmesi gerekir. Şayet bu form, taraflar arasındaki sözleşme koşullarının her birinin tartışılarak kabul edildiği, sadece şeklen sözleşme metninde yer almadığı, gerçekten bu kayda uygun olarak diğer tarafın bu koşullardan her birini incelediği ve kendi özgür iradesi ile kabul ettiği yönünde değerlendirilmesine olanak veriyor ise, genel işlem koşuluna ilişkin yaptırımların 14/09/2012 tarihli sözleşme bakımından uygulanmayacağı (TBK m 21/3) gözönüne alınmaksızın, özellikle 13/09/2012 tarihli ön bilgi formunun niteliğine ilişkin değerlendirme yapılmadan, 14/09/2012 tarihli sözleşme nedeniyle ödenen dosya masrafları bakımından da davanın kabulüne karar verilmesi doğru olmamış bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) ve (2) nolu bentlerde açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davalıya iadesine, 11/01/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.