muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/18991, Karar No: 2014/15641, Tarih: 11.11.2014

Somut olayda, davacıya sigortalı çekicinin dorsesinde taşınan beton kirişin dorse üzerinden kayarak yol üzerinden sürüklendiği sırada karşı istikametten gelen araçlara çarparak yaralamalı ve maddi hasarlı kazanın meydana geldiği, sigortalı araç sürücüsünün “trafik güvenliği ve düzeni ile ilgili olan diğer kural, yasak zorunluluklara ve yükümlülüklere uymamak” kuralını ihlali nedeniyle kazanın meydana gelmesinde %100 kusurlu olduğu anlaşılmaktadır.

Yukarıda açıklanan madde hükümlerine göre, kazanın, sigortalının kasdi bir hareketi veya ağır kusurundan kaynaklanmadığı, davacı sigortacının, sürücünün kasta dayanmayan tam kusuru sebebiyle verdiği zarardan dolayı üçüncü kişiye ödediği tazminat bakımından rücu hakkının bulunmadığı gözetilerek, davanın reddine karar vermek gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, 11.11.2014 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/20420, Karar No: 2015/24921, Tarih: 21.12.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/20420 E.  ,  2015/24921 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çatalca 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 05/06/2014

NUMARASI : 2013/254-2014/446

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Davalı vekilinin temyiz dilekçesi temyiz defterine kaydedilirken Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 25.01.1985 gün ve 1984/5 esas 1985/1 sayılı kararı uyarınca temyiz harcının hesaplanarak temyiz edenden istenip istenmediği araştırılarak harç istenmiş ve yatırılmış ise makbuzunun, istenmesine rağmen harç yatırılmamış ise, bu konuda mahkeme kalemince tanzim edilen belge varsa, bu belge dosya içine konulduktan,

Mahkeme kalemince belge tanzim edilmemiş ise HUMK. nun 2494 sayılı Kanunla değişik 434/3 maddesi uyarınca temyiz harcının süresinde yatırılması için muhtıra tebliğ edilip, harcın yatırılmaması durumunda 434/son maddesi uyarınca işlem yapıldıktan,

Sonra, birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 21/12/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2394, Karar No: 2017/3030, Tarih: 31.05.2017

**1. Hukuk Dairesi         2017/2394 E.  ,  2017/3030 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen tapu iptali, tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar, davalı tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla, Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptal tescil istemine ilişkindir.

Davacılar, mirasbırakanları ...’in diğer mirasçılardan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olarak maliki olduğu 341, 386, 387, 390 ve 404parsel sayılı taşınmazları davalılara devrettiğini ileri sürerek, muvazaalı devirler nedeniyle davalılar adına oluşan tapu kayıtlarının iptali ile miras payları oranında adlarına tescilini istemişlerdir.

Davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, iddianın sabit olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden, mirasbırakan ...’in 2011 yılında öldüğü, mirasçı olarak geriye taraflar ile dava dışı şahısları bıraktığı, maliki olduğu beş parça taşınmazı farklı tarihlerde satış suretiyle davalılara devrettiği anlaşılmaktadır.

Davacılar, dava dilekçelerinde tanık deliline dayanmış, 06.03.2013 havale tarihli dilekçeleri ile de tanık isimlerini bildirmiş olmasına rağmen, mahkemece tanıklar dinlenilmeden sonuca gidilmiştir.

Bilindiği ve Türk Medeni Kanunu'nun 6.maddesinde düzenlendiği üzere "Kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça taraflardan her biri, hakkını dayandırdığı olayların varlığını ispatla yükümlüdür." Yine 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 190/1. maddesi gereğince "ispat yükü, kanunda özel bir düzenleme bulunmadıkça iddia edilen vakıaya bağlanan hukuki sonuçtan kendi lehine hak çıkaran tarafa aittir.

O halde, tarafların delilleri toplandıktan sonra değerlendirme yapılarak sonuca gidilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı olduğu şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Ayrıca bu tür davalarda, taraflarca delil bildirme ilkesi geçerlidir. Davacılar, mahalli bilirkişi deliline dayanmamışlardır. Mahkemece; tanık olarak gösterilmeyen ancak resen mahalli bilirkişi sıfatıyla dinlenilen kişilerin beyanlarına dayanılarak davanın kabulüne karar verilmesi de doğru değildir.

Davalıların temyiz itirazları açıklanan nedenden ötürü yerindedir. Kabulü ile hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 31.05.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7387, Karar No: 2015/1062, Tarih: 22.01.2015

**15. Ceza Dairesi         2013/7387 E.  ,  2015/1062 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi,kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı,sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak ya da bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun Kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası antlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası antlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası antlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS. madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse...Aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına...Saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'in vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 01.03.2007 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra,eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı,sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin ve o yer Cumhuriyet savcısının yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 22.01.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/11079, Karar No: 2007/11666, Tarih: 02.10.2007

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2007/11079 E.  ,  2007/11666 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasının yapılan yargılaması sonunda davanın kabulü yolunda kurulan 16/02/2007 günlü hükmün Yargıtayca duruşmalı olarak incelenmesi davalı ... ve ark. vekili tarafından istenilmekle, tayin olunan 02/10/2007 günü için yapılan tebligat üzerine, temyiz eden ... Kap vekili Avukat ... ... geldi, karşı taraftan Hazine vekili Av. ... ... geldi, başka gelen olmadı, açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, gelenlerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Daha sonra dosya içindeki tüm belgeler incelenip, gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı Hazine, ... Köyü 114 ada 30 parsel sayılı taşınmazın üzerinde orman ağaçları bulunduğu, kimse tarafından ... yapılmadığı, eskiden beri şehitlik ve dua yeri olarak umumun kullanımında, devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olduğunu ileri sürerek, davalılar adına kadastro yoluyla oluşan tapu kaydının iptalini ve Hazine adına tapuya tescilini istemiştir.

KARAR

Davacı Hazine, ... Köyü 114 ada 30 parsel sayılı taşınmazın üzerinde orman ağaçları bulunduğu, kimse tarafından ... yapılmadığı, eskiden beri şehitlik ve dua yeri olarak umumun kullanımında, devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olduğunu ileri sürerek, davalılar adına kadastro yoluyla oluşan tapu kaydının iptalini ve Hazine adına tapuya tescilini istemiştir.

Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm Hazine tarafından temyiz edilmekle Hükmüne uyulan Yargıtay 20 Hukuk Dairesinin 2/11/2004 gün 2004/7284-12457 EK sayılı bozma kararında özetle: "Mahkemece, çekişmeli parselin kesinleşmiş orman sınırları dışında bırakıldığı, 1960 ve 1997 baskılı memleket haritalarının çekişmeli taşınmazın bulunduğu yeri kapsamadığı, 1982 baskı memleket haritasında (o) sembollü yeşil alanda görüldüğü, üzerinde doğal yolla yetişmiş ve korunmuş 10-80 yaşlarında kestane ve meşe ağaçları bulunduğu, davacının tutunduğu tapu kaydının burayı kapsadığı, davalı tarafın tutunduğu tapu kaydının, çekişmeli parsel ile birlikte çok geniş bir alanı kapsadığı gerekçesi ve 6831 Sayılı Yasanın 1/G maddesi gereğince orman sayılmayan yerlerden olduğu yönündeki uzman bilirkişi görüşüne değer verilerek davanın reddine karar verilmişse de delillerin taktirinde hataya düşüldüğü,tüm dosya kapsamından, ... elemanı bilirkişi tarafından düzenlenen krokiye göre, çekişmeli parsel ve etrafındaki taşınmazların öncesinde bir bütün olduğu, kadastro sınırıda revizyon görüp görmediği anlaşılamayan, Nisan 1319 tarih 203 sayılı sicilden gelen, Mayıs 1972 tarih 22 sıra numaralı, mevkii Harman, Doğusu ... oğlu ... tarlası, Batı ve Kuzeyi ..., Güneyi...oğlu ... tarlaları okuyan ve davalıların dayanağı 10 dönüm yüzölçümündeki tapu kaydının, çevresindeki aynı bütünden gelen komşu parseller ile birlikte çekişmeli taşınmazı tamamını kapsadığının kabul edilemeyeceği, çekişmeli parselin kendiliğinden yetişen çok yaşlı orman ağaçları ile kaplı ve Hazreti Alinin ziyaret ettiğine inanılan, bu nedenle halk arasında kutsal kabul edilip, ziyaret tepesi olarak bilinen ve ağaçları kesilmeyip korunan, kamu malı niteliğindeki yerlerden olduğu, bu yerde davalıların ekonomik amacına uygun kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğinden de söz edilemeyeceği anlaşıldığından, davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, delillerin değerlendirilmesinde yanılgıya düşülerek davanın reddi yolunda karar verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğu" nedeniyle bozulmuştur.

Mahkemece, bozma kararına uyulduktan sonra hazinenin davasının kabulüne ... Köyü 114 ada 30 parsel sayılı taşınmazın tapusunun iptali ile hazine adına tesciline, karar verilmiş, hüküm davalı ... ve arkadaşları vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre tapu iptal ve tescile ilişkindir.

Mahkemece, bozma kararına uyulduktan sonra hazinenin davasının kabulüne ... Köyü 114 ada 30 parsel sayılı taşınmazın tapusunun iptali ile hazine adına tesciline, karar verilmiş, hüküm davalı ... ve arkadaşları vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre tapu iptal ve tescile ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde dava tarihinden önce 1948 yılında yapılıp kesinleşen orman kadastrosu bulunmaktadır. Daha sonra 1744 Sayılı Yasaya göre 1975 yılında yapılıp kesinleşen aplikasyon ve 2. madde uygulaması yine, 1993 yılında yapılıp 26.09.1994 tarihinde ilan edilerek, dava tarihinden önce kesinleşen aplikasyon ve 2/B madde uygulaması vardır.

Dosya kapsamına ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince işlem yapılarak hüküm kurulduğuna ve çekişmeli taşınmazın eylemli biçimde çok yaşlı orman ağaçlarıyla kaplı ve orman sayılan yerlerden olduğu anlaşıldığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA ve yürürlükte bulunan Avukatlık Asfari Ücret Tarifesine göre 500.00.-YTL vekalet ücretinin davalı ...'tan alınarak Hazineye verilmesine, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 02/10/2007 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/20077, Karar No: 2021/21293, Tarih: 13.12.2021

**2. Ceza Dairesi         2020/20077 E.  ,  2021/21293 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

I)Sanık ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Sanığın 14/11/2019 tarihli dilekçesinde gerekçeli kararın tebliğini istediği ve bu dilekçenin temyiz iradesi içermediğinin anlaşılması karşısında, dosyanın incelenmeden mahkemesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na GÖNDERİLMESİNE,

II)Sanık ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Bozma öncesi yapılan yargılamada, sanığın neticeten 6.000- TL adli para cezası ile cezalandırıldığı ve anılan hüküm aleyhine bir temyiz istemi bulunmadığı, sanık hakkında tayin olunan 10 ay hapis cezasının CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hak gereği sonuç olarak 6.000-TL adli para cezası üzerinden infazının yapılmasına karar verilmesi gerekirken, 6.000- TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; hüküm fıkrasından ".. sonuç cezanın 6.000-TL adli para cezası ile cezalandırılmasına" ibaresi çıkarılarak yerine ".... sanığın cezasının 6.000-TL adli para cezası üzerinden infazına" ibaresi eklenmek suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 13/12/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/6035, Karar No: 2008/11003, Tarih: 27.10.2008

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2008/6035 E.  ,  2008/11003 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

2942 sayılı Yasanın 4650 sayılı Yasayla değişik 15. maddesinin son fıkrası uyarınca bilirkişilerce yapılan değer tespitinde, idarece belgelerin mahkemeye verildiği gün (dava tarihi) esas tutulur. Buna göre tarım arazisi olan dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihindeki (2007 yılı) mevki ve şartlarına (kuru ya da sulu arazi niteliğine) göre ve olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelirinin tespitinde, münavebeye alınacak ürünlerin 2007 yılına ait dekar başına ortalama verimi ve üretim giderleri ile kg. başına toptan satış fiyatlarının esas alınması gerekir. Kural böyle iken bilirkişilerce münavebeye alınan ürünlerin İl Tarım Müdürlüğünce (kuru-sulu ayrımı da yapılmadan) gönderilen 2006 yılına ilişkin dekar başına ortalama verimi ve üretim giderleri ile kg. başına ortalama satış fiyatlarının (dava tarihine endekslenmesi de düşünülmeden) alınması ve buna göre bedel tespiti doğru görülmemiştir.

Mahkemece bu durumda 2007 yılı verilerinin belirlenmiş olduğu gözetilerek İl Tarım Müdürlüğünden kuru-sulu ayrımı yapılmak üzere 2007 yılına ilişkin dekar başına ortalama verimi ve üretim giderleri ile kg. başına toptan satış fiyatlarını gösterir biçimde veri cetvelleri getirtilerek bilirkişi kurulundan ek rapor alınmalı ve oluşacak sonuca göre karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edenlerden davalı tarafa iadesine, 27.10.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15576, Karar No: 2013/28436, Tarih: 04.12.2013

**2. Hukuk Dairesi         2013/15576 E.  ,  2013/28436 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İstanbul 10. Aile Mahkemesi

TARİHİ :02.04.2013
Yargıtay — Esas No: 2010/24562, Karar No: 2013/5561, Tarih: 27.02.2013

**4. Ceza Dairesi         2010/24562 E.  ,  2013/5561 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanığın sabıkasız olduğunun anlaşılması, tehdit suçunda maddi zarar oluşmaması ve manevi zararın ise hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının uygulanmasına engel teşkil etmemesi karşısında, "mağdurların manevi zararının giderilmediği" biçimindeki yasal olmayan gerekçe ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

2-CMK'nın 324. maddesi uyarınca sanıktan tahsiline karar verilen yargılama gideri dökümünün kısa kararda ve gerekçeli kararda gösterilmemesi,

Kanuna aykırı ve sanık ... müdafilerinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnamedeki onama düşüncesinin reddiyle HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 27.02.2013 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞIOY:

Sanık hakkında hüküm kurulurken cezanın alt sınırdan takdir edilmesi ve tahrik hükmünün yarı oranında indirilmesine karşın, erteli ceza bakımından gerekçe gösterilmeden, hükmolunan cezadan fazla süreyle denetim süresine karar verilmiştir.

TCY’nın 51 nci maddesinin üçüncü fıkrası gereğince, erteleme kararı verilince, sanık hakkında bir yıl ile üç yıl arasında bir sürenin denetim süresi olarak uygulanması gerekmektedir. Somut olayımızda sanığa 1 yıl 3 ay hapis cezası hükmolunmuş, ancak gerekçe gösterilmeksizin doğrudan 2 yıllık deneme süresi uygulanmıştır. Gerekçesiz ve takdire dayandırılmayan bu uygulama, kişiselleştirmede çelişki yarattığından, yasaya aykırıdır.

Şöyle ki; bütün mahkemelerin her türlü kararlarının gerekçeli olacağına ilişkin emredici kurallar (Anayasa, m.141/3; Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesine ilişkin Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi kararları; 5271 sayılı CYY, m. 34/1 ve 230) ile mahkeme kararlarının gerekçeli olup olmama yönlerinden temyiz incelemesi yapılması zorunluluğu ve mahkeme kararlarının gerekçesiz olmasının kesin bozma nedeni olduğuna ilişkin yasa düzenlemesi karşısında (5271 sayılı CYY, m. 289/1-g ve halen yürürlükte olan 1412 sayılı CYY’nın 308/7 nci maddesi), erteli cezayla ilgili olarak hükmolunan ceza süresi dikkate alınarak, 1 yıl 3 ay yerine, gerekçe gösterilmeksizin doğrudan 2 yıl olarak belirlenmesi, anayasa, AİHS ve CYY'na aykırıdır.