muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/782, Karar No: 2017/497, Tarih: 25.01.2017

Davalı vekili; müvekkilinin sorumluluğu bulunmayıp fiili taşıyıcı olarak ... Ulus. Taş. Oto Yd. Pr. Pet. Ür. Ltd. Şti'nin taşımaya ilişkin sorumluluğunun gözetilmesi gerektiğini, tutulan tutanağın geçerli olmadığını, malın tam ve hasarsız olarak antrepoda teslim edildiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; 17.06.2011 tarihinde ...'dan teslim alınan 6 kap emtianın parsiyel olarak taşındığı, dava dışı sigortalı şirket tarafından yetkilendirilen ... Müşaviri tarafından 24.06.2011 tarihinde ... beyannamesi ve işlemleri tamamlanarak dava dışı .....'ya alındığı, bu aşamada herhangi bir hasar veya kaybın olduğuna ilişkin ... Uluslararası hamule senedi üzerine çekince bulunmadığı, hasar-kayıpla ilgili bir rezerv tutanağının düzenlenmediği, dolayısıyla eşyanın antrepo işletmesi görevlilerince tam ve hasarsız olarak teslim alındığının kabulü gerektiği, malın fiili ithalat işlemleri yapılarak antrepodan çekilip serbest dolaşıma sokulması aşamasında 2 adet ... kolisinin boş olduğunun tespit edildiği, buna ilişkin olarak antrepo yetkililerince 27.06.2011 tarihli kayıp tutanağının düzenlendiği, davalı üst taşıyıcı veya dava dışı alt taşıyıcı tarafından eşyanın antrepoya boşaltılması aşamasında herhangi bir çekince konulmadığından uluslararası taşımanın tam ve eksiksiz olarak tamamlandığı, eşyanın kısmi kaybından dolayı davalı üst taşıyıcı şirkete herhangi bir kusur izafe edilmesinin mümkün olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA,

aşağıda yazılı bakiye 3,70 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 25/01/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/59, Karar No: 2015/3726, Tarih: 17.09.2015

**20. Ceza Dairesi         2015/59 E.  ,  2015/3726 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : Mahkûmiyet

Sanık ve müdafii davetiye tebliğine rağmen duruşmaya gelmediği gibi mazeret de bildirmediğinden temyiz incelemesi duruşmasız olarak yapıldı.

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

TCK'nın 188/3. maddesinde hapis cezası ile birlikte adli para cezası da öngörülmesine rağmen sanık hakkında sadece hapis cezasına hükmedilmesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Suç konusu 105 paket halinde net 21.383 gram eroinin miktarına bağlı olarak önem ve değeri ile oluşturduğu tehlikenin ağırlığı nedeniyle, TCK' nın 3 ve 61. maddeleri gereğince temel cezanın üst sınır veya üst sınıra yakın belirlenmesi gerektiği halde temel hapis cezasının 8 yıl olarak belirlenmesi karşı temyiz olmadığından bozma nedeni sayılmamıştır.

Yargılama sürecindeki işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, eyleme uyan suç tipi ile eleştiri dışında yaptırımların doğru olarak belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 17.09.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4305, Karar No: 2015/7976, Tarih: 10.12.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/4305 E.  ,  2015/7976 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

....Adliyesi eski zabıt kâtibi olan sanığın, memuriyetten ayrıldığı halde şikâyetçiye kendisini Başsavcı özel kalem müdürü olarak tanıttığı ve bu şekilde şikâyetçinin kendisine güven duymasını sağladığı, bilahare icra kanalıyla kendisine ucuz konut alabileceğini söyleyip şikâyetçiyi bu şekilde satılan konutlardan satın alması hususunda ikna eden sanığın satış sırasında icra dairesine ödenmek üzere şikâyetçiden 45.000 TL para aldığı ve bunun karşılığında şikâyetçiye aynı miktarda bir adet bono verdiği, ancak aradan geçen zamana rağmen sanık tarafından bahsedilen satın alma işleminin gerçekleşmediği, bunun üzerine şikâyetçinin sanıkla görüştüğü, bu görüşme sırasında sanığın Kocaeli 3. İcra Dairesinin 2009/1873 sayılı dosyası üzerinden düzenlenmiş gibi gözüken aslında sahte olarak oluşturulmuş 146.000 TL bedelli tahsilât makbuzunu şikâyetçiye verdiği, şikâyetçinin icra müdürlüğüne teyit amaçlı müracaatı üzerine sanık tarafından verilen bu evrakın gerçek olmadığının ortaya çıktığı, bu şekilde sanığın üzerine atılı “nitelikli dolandırıcılık” ve “resmi belgede sahtecilik” suçlarını işlediğinin iddia edildiği somut olayda; mahkemece yapılan yargılama neticesinde sanığın üzerine atılı “resmi belgede sahtecilik” suçundan beraatine karar verildiği, bu kararın temyiz edilmeksizin kesinleştiği, buna göre temyiz incelemesinin sanık hakkında “nitelikli dolandırıcılık” suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik olarak sanık tarafından yapılan temyiz itirazlarına istinaden yapılacağı gözetilerek yapılan incelemede;

1-Her ne kadar sanığın 5237 sayılı TCK’nın 158/2 maddesinde düzenlenen “nitelikli dolandırıcılık” suçunu işlediği kabul edilmiş ve bu suçtan mahkûmiyetine karar verilmiş ise de; sanığa atfedilen bu suçun oluşabilmesi için bu suç failinin ismen söylemese bile kimden söz edildiğini karşı tarafın anlayacağı şekilde makamı, rütbesi, ünvanı ve lakabını söylediği kamu görevlilerini tanıdığını, onlar nezdinde hatırının sayıldığını, bu kişilere işini yaptırabileceğini söyleyerek mağduru kandırmasının gerektiği, somut olayda ise sanığın sadece kendisini Kocaeli Başsavcısı özel kalem müdürü olarak tanıttığı, bunun dışında Başsavcı aracılığı herhangi bir işin yapılması vaadinde bulunmadığı, buna göre sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK’nın 157/1 maddesinde düzenlenen basit dolandırıcılık suçunu oluşturacağı gözetilmeden unsurları oluşmayan 5237 sayılı TCK’nın 158/2 maddesi uyarınca uygulama yapılması,

2-Kabule göre de;

2-Kabule göre de;

a-Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19/06/2007 tarih ve 2007/10-108 E.,2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi yasa koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamakta ise de, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırın üzerinde 365 gün olarak tayin edilmesi,

b-5237 sayılı TCK'nın 53/1. maddesinde düzenlenen hak yoksunluklarının uygulanması bakımından, Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08/10/2015 tarih, 2014/140 E, 2015/85 sayılı iptal kararının uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 10/12/2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/19445, Karar No: 2023/10022, Tarih: 23.11.2023

**10. Ceza Dairesi         2021/19445 E.  ,  2023/10022 K.**

**"İçtihat Metni"**

T U T U K L U

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Uyuşturucu madde ticareti yapma

HÜKÜM : Esastan ret

TEMYİZ EDENLER : Sanık ve müdafii

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz istemlerinin esastan reddiyle hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

A. Kahramanmaraş 5. Ağır Ceza Mahkemesinin, 21.01.2021 tarihli ve 2020/42 Esas, 2021/18 Karar sayılı kararı ile sanığın uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası, dördüncü fıkrasının (b) bendi, 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca 15 yıl hapis ve 30.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

B. Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin, 23.09.2021 tarihli ve 2021/380 Esas, 2021/1333 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan ve re'sen de istinafa tabi olan hükme yönelik sanık ve müdafiinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ve müdafiinin temyiz sebepleri özetle;

1. Suçun unsurlarının oluşmadığına,

2. Yeterli delil bulunmadığına, beraat kararı verilmesi gerektiğine,

3. Bölge Adliye Mahkemesi kararının gerekçesiz olduğuna,

4. Arama işlemlerinin hukuka aykırı olduğuna,

5. Delillerin hukuka aykırı şekilde toplandığına,

6. Delil değerlendirmesinin hatalı yapıldığına,

7. Kriminal rapor alınmaması sebebiyle eksik inceleme yapıldığına,

8. Kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna,

9. Adil yargılanma ilkesinin ihlal edildiğine,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

3. Bölge Adliye Mahkemesi kararının gerekçesiz olduğuna,

4. Arama işlemlerinin hukuka aykırı olduğuna,

5. Delillerin hukuka aykırı şekilde toplandığına,

6. Delil değerlendirmesinin hatalı yapıldığına,

7. Kriminal rapor alınmaması sebebiyle eksik inceleme yapıldığına,

8. Kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna,

9. Adil yargılanma ilkesinin ihlal edildiğine,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Kahramanmaraş İl Emniyet Müdürlüğü Narkotik Suçlarla Mücadele Şube Müdürlüğüne bağlı görevlilerce yapılan araştırmalarda, "Ekselans Sefa" lakaplı sanık ...'nın para karşılığında madde bağımlısı şahıslara uyuşturucu madde sattığı yönünde bilgiler gelmesi üzerine, sanığın ikametine ve çevresine kontrol amaçlı gidildiği, olay günü 15.12.2019 tarihinde saat 16:10 sıralarında sanığın ikametinin ön kısmında bulunan ara sokakta yaya olarak beklediği, bir süre sonra tanık Ökkeş'in yaya olarak geldiği, sanık ve tanık Ökkeş'in kısa bir süre konuştukları, tanık Ökkeş'in, sanığa bir miktar kağıt para verdiği, sanığın da tanık Ökkeş'e ... renkli bir paket verdiği, sonrasında sanığın ikametinin içerisine girdiği, tanık Ökkeş'in ise almış olduğu paketi montunun sol cebine koyduğu ve hızlı bir şekilde uzaklaştığı, bunun üzerine tanık Ökkeş'in aynı gün saat 16:20 sıralarında Haydarlı Caddesi üzerinde görevlilerce durdurulduğu, üzerinde herhangi bir suç ve suç unsuru olup olmadığı sorulduğunda montunun sol cebinden çıkarttığı ... renkli paketi içinde metamfetamin maddesi olduğunu söyleyerek kolluk görevlilerine teslim ettiği, ön ekspertiz raporunda tanık Ökkeş'in teslim ettiği maddenin daralı ağırlığının 0,07 gram olduğunun tespit edildiği ve renk ve görünüm itibarıyla uyuşturucu maddelerden metamfetamin maddesi olduğu kanaatine varıldığının belirtildiği, olay günü sanığın üst aramasında herhangi bir suç unsuruna rastlanılmadığı, ikametinde yapılan aramada ise, peçeteye sarılı vaziyette metamfetamin olduğu değerlendirilen madde ve alüminyum folyo rulosunun ele geçirildiği, ön ekspertiz raporunda sanığın ikametinde ele geçen maddenin daralı ağırlığının 1,99 gram olduğunun tespit edildiği, renk ve görünüm itibarıyla uyuşturucu maddelerden metamfetamin maddesi olduğu kanaatine varıldığının belirtildiği, kriminal uzmanlık raporu, tutanak tanıklarının alınan beyanlarında olayla ilgili yaptıkları fiziki takibe ilişkin düzenlenen tutanak içeriğini doğrulamaları, tanık Ökkeş'e avukat huzurunda yaptırılan fotoğraf teşhis tutanağı, tanık Ökkeş'in ve Nuriye Naz'ın hazırlık aşamasındaki verdikleri beyanları, tanık Ökkeş'ten ele geçen maddeler ile sanığın ikametinde ele geçen maddelerin metamfetamin olması ve diğer tüm deliller birlikte değerlendirildiğinde; sanığın Pınarbaşı Camiine 200 metreden az mesafede tanık Ökkeş'e metamfetamin maddesini 30,00 TL karşılığında sattığının sabit olduğu gerekçesiyle sanığın mahkûmiyetine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgular konusunda, Bölge Adliye Mahkemesince, hükümde isabetsizlik görülmediği gerekçesi ile istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

A. İlk Derece Mahkemesinin ve Bölge Adliye Mahkemesinin, suçun vasfına ve sübutuna, sanık hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmamasına, 5237 sayılı Kanun'un 188 inci maddesinin dördüncü fıkrasının (b) bendinin uygulanmasına, 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin sanık hakkında uygulanmamasına, arama işlemlerinde bir hukuka aykırılık bulunmadığına ve delillerin hukuka uygun olarak toplandığına ilişkin takdirlerinde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla sanık ve müdafiinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş; hükümde açıklanan gerekçeler, tüm dosya kapsamına göre usul ve yasaya uygun bulunarak, aşağıda belirtilen dışında hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

B. Sanık hakkında kurulan hükümde, adli para cezasının 5237 sayılı Kanun'un 52 nci maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca 24 eşit taksitte ödenmesine karar verildikten sonra "taksitlerden birinin zamanında ödenmemesi halinde geri kalan kısmının tamamının tahsil edileceği ve ödenmeyen para cezasının hapse çevrileceği" belirtilmeyerek 5237 sayılı Kanun'un 52 nci maddesinin dördüncü fıkrasına aykırı davranılmasının hukuka aykırı olduğu değerlendirilmiş; söz konusu hususun Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünün (B) bendinde açıklanan nedenle sanık ve müdafiinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin, 23.09.2021 tarihli ve 2021/380 Esas, 2021/1333 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 303 üncü maddesi gereği İlk Derece Mahkemesi hükmünün, 5237 sayılı Kanun’un 54 üncü maddesinin dördüncü fıkrasının uygulanması ile ilgili bölümündeki "24 eşit aylık taksitlerle tahsiline" cümlesinden sonra gelmek üzere; "taksitlerden birinin zamanında ödenmemesi halinde geri kalan kısmın tamamının tahsil edileceğinin ve ödenmeyen adlî para cezasının hapse çevrileceğinin sanığa ihtarına" ibaresinin eklenmesi, suretiyle, İlk Derece Mahkemesi hükmündeki hukuka aykırılığın DÜZELTİLEREK, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Kahramanmaraş 5. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

23.11.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9844, Karar No: 2014/28080, Tarih: 23.12.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/9844 E.  ,  2014/28080 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Manisa 3. İş Mahkemesi

TARİHİ : 13/03/2014

NUMARASI : 2013/161-2014/125

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde 04/04/1988 tarihinden itibaren geçen çalışmalarının tespitine, sigorta başlangıç tarihinin 04/04/1988 olarak kabulüne karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılardan Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, davacının sigortalılık başlangıcının 04/04/1988 tarihi olarak tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş ise de bu sonuç eksik incelemeye dayalı olup, usul ve yasaya aykırıdır.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, davacının davalı işyerinde 04/04/1988 tarihinde çalışmaya başladığına ilişkin işe giriş bildirgesinin, davalı işverence davalı kuruma 12/04/1988 tarihinde, ... varide numarası ile ibraz edildiği ve davacıya ait SGK hizmet cetveli incelendiğinde, ilk sigorta prim ödemesinin 01/05/2002 tarihinde 506 sayılı Yasanın isteğe bağlı sigortalılık hükümleri kapsamında yapıldığı, öncesinde sigorta prim ödemesinin bulunmadığı anlaşılmış, davacının tespitini talep ettiği tarih itibari ile 1988 yılı 1. döneminde, davalı işveren tarafından sigorta prim bordrosu düzenlenmediği, davalı işverene ait sözkonusu işyerinin, 506 sayılı Yasa kapsamına alındığı tarihin araştırılmadığı görülmüş, mahkemece yaptırılan komşu işyeri araştırması neticesinde düzenlenen 18/12/2013 tarihli kolluk tutanağında, davalı işverene ait kuaför işyerine gidildiğinde, işyeri sahibini ve çalışanlarını tanıyanın olmadığı, davacının adı geçen işyerinde çalıştığı hususunda kimsenin bilgi sahibi olmadığı tespit edilmiş, bildirgede yazılı "E. C. Mah. K. Cad. No: .../... Salihli/Manisa " adresi ve 04/04/1988 olan işe giriş tarihi itibari ile davalı Kurum'dan , Belediye Başkanlığı ve ilgili Vergi Dairesi Müdürlüğü'nden davalıya ait işyerine komşu işyerlerinin ve komşu işyeri bordro tanıklarının araştırılmadığı belirlenmiştir. Davalı işverenin mahkeme huzurunda ve yazılı olarak verdiği beyanında; işyerini kapattığını, davacının belirtilen tarihten itibaren 15-20 gün kadar kendisine ait kuaför dükkanında çalıştığını, üzerinden on yıl geçtiği için işyeri dosyasının imha edildiğini ifade etmiş, Davacının gösterdiği komşu işyeri tanığı Osman Nuri Kutsal, davalıya ait işyerine yakın yerde işyeri sahibi olduğunu, eşinin de davalı işverenin müşterisi olduğunu, davacının 1988 yılında bir süre davalıya ait kuför dükkanında fiilen çalıştığını bildirmiş; davacı tanığı Mustafa Zırhçıkan ise 1994 yılına kadar Vergi Dairesi'nde çalıştığını, davacının, komşusu olup, davalıya ait kuaförde 1988 yılında 1 ay kadar çalıştığını bildiğini, vergi denetimleri sırasında davacıyı davalıya ait işyerinde gördüğünü ifade etmiştir. Mahkemesince davacı tanıklarının beyanları doğrultusunda, Salihli Vergi Dairesinde, 1988 yılı vergi denetimlerinde davalının işyerine ait denetim tutanaklarının bulunup bulunmadığının sorulmadığı, mevcut ise örneklerinin temin edilmediği; yine davacı tanığı Mustafa'nın, Salihli Vergi Dairesi'nin çalışanı olup olmadığının, çalışmış ise görevinin ve çalıştığı dönemin tespit edilmediği; komşu işyeri sahibi olarak dinlenen Osman'a ait SGK ve vergi kayıtlarının çıkarılarak, 1988 yılında faal durumda olan adına kayıtlı işyeri varsa, ilgili işyeri sicil numarası ve adresi, 1988 yılında Kuruma ibraz ettiği sigorta prim bordroları ile iş yerinin 506 sayılı Kanun kapsamına alınış- çıkış tarihleri ile vergi mükellefi olduğu ve mükellefiyetin sona erdiği tarihlerin istenmesi ile komşu işyeri sahibi olup olmadığının teyit edilmediği anlaşılmıştır.

Bu haliyle dava dosyasındaki uyuşmazlık, somut olayda fiili çalışma olgusunun yöntemince kanıtlanmış olup olmadığı, mahkemece bu yönde yapılan inceleme ve araştırmanın hükme yeterli bulunup bulunmadığı noktasında toplanmaktadır.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasa'nın 79/10. ve 5510 sayılı Yasa'nın 86/9. maddeleri bu tip hizmet tespiti davaları(sigortalılık başlangıcının tespiti davaları) için özel bir ispat yöntemi öngörmemiş ise de, davanın niteliği kamu düzenini ilgilendirdiği ve bu nedenle özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi gerektiği Yargıtay'ın ve giderek Dairemizin yerleşmiş içtihadı gereğidir.

Gerçekten; 506 sayılı Sosyal Sigortalar Yasa’sının 2 ve 6. maddelerinde açıkça belirlendiği üzere, sigortalılığın oluşumu yönünden çalışma olgusunun varlığı zorunludur. Eylemli veya gerçek biçimde çalışmanın varlığı saptanmadıkça, hizmet akdine dayanılarak dahi sigortalılıktan söz edilemez. Fiili veya gerçek çalışmayı ortaya koyacak belgeler, işe giriş bildirgesiyle birlikte 506 sayılı Yasa’nın 79. maddesinde belirtilen sigortalının gün sayısını, kazanç durumunu, çalışma tarihleriyle birlikte ortaya koyan aylık sigorta gün bilgileri ile Sosyal Sigorta İşlemleri Yönetmeliği’nin 17. maddesinde belirtilen 4 aylık prim bordroları gibi Kuruma verilmesi zorunlu belgelerdir. Yöntemince düzenlenip süresi içerisinde Kuruma verilen işe giriş bildirgesi, kişinin işe alınmış olduğunu gösterirse de fiili çalışmanın varlığının ortaya konulması açısından tek başına yeterli kabul edilemez. Sigortalılıktan söz edebilmek için, çalışmanın varlığı, Yargıtay uygulamasında 506 sayılı Yasanın 79/10. maddesine dayalı sigortalılığın tespiti davaları yönünden kabul edilen ilkelere uygun biçimde belirlenmelidir. Zira, sigortalılığın başlangıcına yönelik her dava sigortalılığın tespiti istemini de içerir. Aksine düşünce, özellikle yaşlılık aylığının kabulü için öngörülen sigortalılık süresi yönünden çalışanlar ile çalışmayanlar arasında adaletsiz ve haksız bir durum yaratır. Bu nedenle, işe giriş bildirgesinin verildiği ancak yasal diğer belgelerin bulunmadığı durumlarda çalışma olgusunu ortaya koyabilecek inandırıcı ve yeterli kanıtlar aranmalı, kamu düzenine dayalı bu tür davalarda hakim, görevi gereği doğrudan soruşturmayı genişleterek sigortalılık koşullarının oluşup oluşmadığını belirlemelidir. Bu yön, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 16.9.1999 gün 1999/21-510-527, 30.6.1999 gün 1999/21-549-555, 5.2.2003 gün 2003/21-35-64, 15.10.2003 gün 2003/21-634-572, 3.11.2004 gün 2004/21-480-579 ve 2004/21-479-578, 10.11.2004 gün 2004/21-538 ve 1.12.2004 gün 2004/21-629 sayılı kararlarında da vurgulanmıştır.