muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/3685, Karar No: 2006/5284, Tarih: 26.06.2006

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2006/3685 E.  ,  2006/5284 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

Üzerinde irtifak hakkı kurulması nedeniyle taşınmazda oluşacak değer düşüklüğü oranının saptanmasında taşınmaz malın cinsi, kullanım biçimi ile irtifak hakkının niteliği (boru hattı, enerji nakil hattı vs) kapladığı alan, yeri ve yönü gözönünde bulundurulmalıdır. Yargıtay uygulamalarında üzerinde irtifak hakkı kurulmuş olan taşınmazda bu irtifak nedeniyle oluşacak değer düşüklüğünün (taşınmazın cinsi ve niteliğine uygun kullanımı önemli ölçüde etkileyen özel bir durum yoksa) irtifaktan etkilenen alanın mülkiyet değerinin arazide %35'ini, arsada ise %50'sini geçmeyeceği kabul edilmektedir.

Buna göre, tarım arazisi niteliğinde olan dava konusu taşınmazda irtifak nedeniyle oluşacak değer düşüklüğünün en fazla %2,2'yi geçmeyeceğinin düşünülmemesi doğru görülmemiştir.

Mahkemece, yukarıda sözü edilen bozma doğrultusunda bilirkişi kurulundan ek rapor alınmalı ve bu raporun bozmaya uygunluğu da denetlendikten sonra hasıl olacak sonuç doğrultusunda karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 26.06.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6144, Karar No: 2012/11383, Tarih: 12.09.2012

**6. Hukuk Dairesi         2012/6144 E.  ,  2012/11383 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Eşya alacağı

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı eşya alacağı davasına dair karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Uyuşmazlık, mehir senedinde yazılı eşyaların ve çeyiz eşyalarının aynen iadesi, mümkün olmadığı taktirde bedellerinin tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın reddine karar verilmesi üzerine hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1- Dosya kapsamına, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerekçelere göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davalının mehir senedinde yazılı eşyalara yönelik temyiz itirazlarına gelince; davacı vekili, dava dilekçesinde, mehir senedi ile bağışlanan eşyalarının teslim edilmediğini davalı tarafta kaldığını belirterek mehir senedinin 1,8,9,10,11,12,13. sırasında yazılı bulunan yedi kalem eşyanın aynen iadesini ya da bedelinin tahsilini talep etmiştir. Davalılar ise mehir senedinde yazılı eşyaları davacıya teslim ettiklerini artık sorumlulukları bulunmadığını davacının evden ayrıldığı sırada altınları babasına bırakarak döndüğünü diğer mehir senedinde yazılı eşyaların ise tarafların ayrı yaşadıkları müşterek hanede kaldığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Türk Medeni Kanununun 6.maddesi hükmü uyarınca kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça taraflardan her biri hakkını dayandırdığı olguların varlığını kanıtlamakla yükümlüdür. Gerek doktrinde, gerek Yargıtay içtihatlarında kabul edildiği üzere ispat yükü hayatın olağan akışına aykırı durumu iddia eden ya da savunmada bulunan kimseye düşer. Öte yandan ileri sürdüğü bir olaydan kendi yararına haklar çıkarmak isteyen kimse iddia ettiği olayı kanıtlaması gerekir.

Türk Medeni Kanununun 6.maddesi hükmü uyarınca kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça taraflardan her biri hakkını dayandırdığı olguların varlığını kanıtlamakla yükümlüdür. Gerek doktrinde, gerek Yargıtay içtihatlarında kabul edildiği üzere ispat yükü hayatın olağan akışına aykırı durumu iddia eden ya da savunmada bulunan kimseye düşer. Öte yandan ileri sürdüğü bir olaydan kendi yararına haklar çıkarmak isteyen kimse iddia ettiği olayı kanıtlaması gerekir.

Davacı kadın dava konusu edilen mehir senedinde yazılı eşyasının davalıda kaldığını ileri sürmüş, davalı koca ise onun tarafından götürüldüğünü savunmuştur. Davaya konu mehir senedinin 1.sırasındaki 22 ayar 150 gr altın,8.sırasındaki 2 adet yorgan, 9.sırasındaki 1 adet battaniye, 10.sırasındaki 2 altın yüzük ,11.sırasındaki 1 adet kol saati,12. sırasındaki 1.çift perde, 13.sırasındaki elbiselerin,senet metninde bağışlandığı yazılı olmasına rağmen davacı ... Karaman( İnel )'ın teslim aldığına ilişkin bir imzası mevcut değildir.Bu durumda davalıların dava konusu altın ve eşyaların davacıya teslim edildiğini kanıtlamaları gerekir. Davalı taraf mehir senedine dayanılarak istenen bu yedi kalem eşyanın davacıya teslim edildiği iddiasını ancak yazılı deliller ile kanıtlayabilir. Davalı taraf teslim olgusunu yazılı delillerle kanıtlayamamıştır. Ne var ki, cevap dilekçelerinde yemin deliline de dayanmışlardır. Bu durumda davalılara söz konusu eşyaları davacıya teslim ettikleri konusunda yemin teklif etme hakları bulunduğu hatırlatılarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken ispat yükünün davacıda olduğu kabul edilerek yazılı şekilde davanın tümünün reddi doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ: Davacı vekilinin temyiz itirazlarının bozma nedenine göre kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün yukarıda 2 nolu bentte yazılı nedenlerle BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 12/09/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/16083, Karar No: 2013/4436, Tarih: 28.03.2013

**1. Hukuk Dairesi         2012/16083 E.  ,  2013/4436 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KONYA 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 05/07/2012

Yanlar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece, terditli ilk isteğin reddine, tapu iptali ve tescil isteğinin kabulüne ilişkin olarak verilen karar davacılar vekili ile davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

Dava, tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Davacılar, çekişme konusu bağımsız bölümün miras bırakanları M..'in parası ile alındığı halde eşi olan O.. üzerine tescil edildiğini, O..'ın ölümü üzerine muris M..'in intikal eden miras payını da davalı üvey çocuklarına satış suretiyle devrettiğini, temlikin mirastan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek, gizli bağış sebebi ile taşınmazın tamamının tapusunun iptali ile payları oranında tescile, mümkün olmaz isa miras bırakanın temlik ettiği pay üzerinden iptal ve tescile karar verilmesi istemişler, davalılar ise, temlikin miras bırakana bakıp gözetmeleri karşılığında yapıldığını savunmuşlardır.

Mahkemece, gizli bağış iddiasının kanıtlanamadığı gerekçesi ile terditli ilk isteğin reddine, miras bırakan M.. tarafından davalılara yapılan pay temlikinin mirastan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğu gerekçesi ile muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil isteğinin kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; kat mülkiyeti kurulu 578 ada 18 parsel sayılı taşınmazdaki 2/24 arsa payına isabet eden 5 nolu mesken O.. U.. adına kayıtlı iken 13.10.2003 tarihinde ölümü ile ikinci eşi, davacıların da miras bırakanı olan M.. U..ile ilk eşinden olma çocukları olan davalılara intikal ettiği, M..'in ise payının intifa hakkını üzerinde bırakarak çıplak mülkiyetini 20.02.2004 tarihinde davalı üvey çocuklarına satış suretiyle devrettiği, 13.07.2010 tarihinde ölüm ile de geride mirasçı olarak davacı yeğenlerinin kaldığı anlaşılmaktadır.

Hemen belirtilmelidir ki, çekişme konusu taşınmazın miras bırakanın parası ile alınarak O.. üzerine tescil ettirildiği iddiasının kanıtlanamadığı gözetilerek terditli ilk isteğinin reddine karar verilmiş olmasında bir isabetsizlik yoktur. Davacılar vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir. Reddine.Davalılar vekilinin temyiz itirazlarına gelince;

Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda yerleşmiş Yargıtay'ın yerleşik kararlarında ve l.4.1974 tarih 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Medeni Kanunun 706, Borçlar Kanunun 213 (6098 s. Türk Borçlar Kanunu'nun 237.) ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Öte yandan, bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşınmaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı,miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince, davalıların taşınmazın bakım amacıyla devredildiğini savundukları, dinlenen davalı tanıklarının yanısıra davacı tanıklarından M.. E.., H..K..ve F.. K..'ın da miras bırakanla özellikle davalı Ö..ve eşinin ilgilendikleri, tüm ihtiyaçlarını Ö..'in karşıladığı, son zamanlarında ise bakıcı tutarak murise baktırdıkları şeklinde davalıların savunmalarını teyit eder biçimde beyanda bulundukları görülmektedir.

Hemen belirtilmelidir ki, satışa konu edilen bir malın değerinin belirli bir semen karşılığında olacağı kuşkusuzdur. Semenin, başka bir ifadeyle, malın bedelinin ise mutlaka para olması şart olmayıp belirli bir hizmet veya emek de olabileceği kabul edilmelidir. Esasen, yukarıda değinildiği üzere, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı olarak açılan davaların hukuksal dayanağını teşkil eden 1.4.1974 gün ½ sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında mirasbırakanın gerçek iradesinin mirasçıdan mal kaçırma olması halinde uygulanabilirliğinin kabulü gerekir. Bir başka ifadeyle, murisin iradesi önem taşır.

O halde, yukarıda değinilen somut olgular, açıklanan ilkeler çerçevesinde değerlendirildiğinde, miras bırakanın yapmış olduğu temlikle ilgili olarak gerçek amaç ve iradesinin mirastan mal kaçırmak olmadığı bu amaçla temlikin gerçekleştirilmediği kabul edilmelidir.

O halde, yukarıda değinilen somut olgular, açıklanan ilkeler çerçevesinde değerlendirildiğinde, miras bırakanın yapmış olduğu temlikle ilgili olarak gerçek amaç ve iradesinin mirastan mal kaçırmak olmadığı bu amaçla temlikin gerçekleştirilmediği kabul edilmelidir.

Hal böyle olunca, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı iptal ve tescil isteğinin de reddine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı olduğu üzere karar verilmiş olması doğru değildir

Davalı vekilinin temyiz itirazları belirtilen nedenlerle yerindedir. Kabulüyle hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK.'nın 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 28.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12577, Karar No: 2017/3148, Tarih: 06.04.2017

**19. Ceza Dairesi         2016/12577 E.  ,  2017/3148 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece bozma üzerine verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre,

Sanıkların üzerine atılı “ticareti usulüne aykırı terk etmek” suçunun takibi şikayete bağlı olup, ilgili Vergi Dairesi Müdürlüğü'nün 21 Aralık 2015 tarihli yazısı ile borçlu şirketin 31.01.2009 tarihi itibariyle resen terk ettirildiği anlaşılmış olup ve 2004 sayılı İcra ve İflas Kanun'unun 347. maddesinde düzenlenen” şikâyet hakkı, fiilin öğrenildiği tarihten itibaren üç ay ve her halde fiilin işlendiği tarihten itibaren bir yıl geçmekle düşer” hükmü karşısında şikayetçi vekilinin suça konu olayda bir yıllık süre geçtikten sonra 07/06/2011 tarihinde şikayette bulunması nedeniyle sanıklar hakkında şikayet hakkının düşürülmesi yerine yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre de;

1)Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun verdiği 18.3.2008 tarih ve 2008/7-56 sayılı kararındaki "Anayasa'nın 36. maddesine göre; "herkes, meşru vasıta ve yollardan faydalanmak suretiyle yargı mercileri önünde davacı veya davalı olarak iddia ve savunma ile "adil yargılanma hakkı"na sahiptir. "Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin," adil yargılanma hakkını düzenleyen 6. maddesinin (b) ve (c) bentlerinde ise; "Her sanık en azından aşağıdaki haklara sahiptir: a).......b) Savunmasını hazırlamak için gerekli zamana ve kolaylıklara sahip olmak; c) Kendi kendini savunmak veya kendi seçeceği bir avukatın yardımından yararlanmak ve eğer avukat tutmak için mali olanaklardan yoksunsa ve adaletin selameti gerektiriyorsa mahkemece görevlendirilecek bir avukatın para ödemeksizin yardımından yararlanabilmek..." şeklindeki düzenlemelerden çıkarılması gereken sonuç; savunma hakkının, temel insan hakları arasında yer alan hak arama hürriyetinin bir gereği olduğudur. Somut olayda, duruşma gününü bildirir davetiyenin sanıklar yerine, sanıkların yetkilisi olduğu şirketler adına çıkartıldığı ve T.K'nın 35. maddesine göre tebliğ edildiği, bu suretle sanıklar yerine, şirket hakkında tebligat çıkartılarak savunma hakkının kısıtlandığı cihetle, sanıklara usulünce duruşma gün ve saati bildirir meşruhatlı tebligat yapılarak yargılamaya devam edilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

2)02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 333/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaşma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaşmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanıklar müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 06.04.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/11812, Karar No: 2023/1669, Tarih: 03.04.2023

**2. Ceza Dairesi         2023/11812 E.  ,  2023/1669 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

... Asliye Ceza Mahkemesinin, 15.11.2016 tarihli ve 2015/341 Esas, 2016/446 Karar sayılı kararı ile hükümlü ... hakkında hırsızlık suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 142/2-h, 143/1 ve 62. maddeleri uyarınca 5 yıl 15 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş, hükümlünün yokluğunda verilen bu karara yönelik yasal süresinden sonra istinaf isteminde bulunduğundan bahisle istinaf isteminin reddine ilişkin ilk derece mahkemesinin ek kararına karşı da hükümlünün istinaf başvurusunda bulunması üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesince 02.06.2017 tarihli ve 2017/1335 Esas - 2017/1265 Karar sayılı karar ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş ve bu suretle anılan hükmün usûlüne uygun şekilde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309/1. maddesi uyarınca, 18.01.2023 tarihli ve 2021/20856 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 07.03.2023 tarihli ve KYB 2023/11760 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 07.03.2023 tarihli ve KYB - 2023/11760 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"1- 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 196/2. maddesinde yer alan “Sanık, alt sınırı beş yıl ve daha fazla hapis cezasını gerektiren suçlar hariç olmak üzere, istinabe suretiyle sorguya çekilebilir.” şeklindeki düzenleme uyarınca, 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h maddesinde düzenlenen hırsızlık suçuna ilişkin cezanın alt sınırının 5 yıl olması nedeniyle sanık ...’nin, yakalama sureti ile başka mahkeme tarafından sorguya çekilemeyeceği gözetilmeden savunma hakkı kısıtlanarak yargılamaya devamla hırsızlık suçundan yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesinde,

2- Somut olayda, 03/05/2015 tarihinde müştekinin motosikletini saat 22.00 sıralarında ikametinin önüne parkettiğini ve ertesi sabah 07.00 sıralarında kontrol ettiğinde yerinde bulamadığını belirterek şikayetçi olması üzerine yürütülen soruşturma neticesinde açılan kamu davasına ilişkin yapılan yargılama sonucunda, atılı suçun gece vakti işlendiğinden bahisle 5237 sayılı Kanun'un 143. maddesi uyarınca artırım yapılmış ise de, UYAP'tan alınan güneşin doğuş ve batış çizelgesine göre 03/05/2015 tarihinde ...'de güneş batış saatinin 19.03; güneş doğuş saatinin ise 04/05/2015 tarihinde 04.54 olduğu nazara alındığında, şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereğince atılı suçun gündüz sayılan zaman dilimi içerisinde işlendiğinin kabul edilmesi gerektiği gözetilmeden ve söz konusu suçun gece vakti işlendiğine ilişkin kanıtlar denetime olanak verecek biçimde karar yerinde gösterilip tartışılmadan, sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 143. maddesinin uygulanması suretiyle fazla ceza tayin edilmesinde,

3- Katılanın soruşturma aşamasında alınan 04/05/2015 tarihli ifadesinde, 03/05/2015 tarihinde motosikletini ikametinin önündeki kaldırım üzerine duvarın yanına direksiyon kilidinden kilitleyerek ve benzin kesme anahtarından da benzin akışını kapatarak park ettiğini beyan ettiği, kovuşturma aşamasında alınan 12/01/2016 tarihli beyanında da motosikletini direksiyon kilidinden kilitleyerek ve benzin akışını kapatarak ikametinin önüne park ettiğini belirttiği, ancak dosyada olay yerine ilişkin herhangi bir olay yeri inceleme raporu, olay yeri krokisi veya görgü ve tespit tutanağının bulunmadığı anlaşılmakla; motosikletin çalındığı yerin bina eklentisi niteliğinde olup olmadığı veya katılanın motosikletini, harici bir kilit veya zincir vs. ile sabit bir yere kilitleyip kilitlemediği hususunda oluşan şüphenin giderilmesi bakımından, katılandan bu husus sorularak ve gerekirse olay yerinde keşif de yapılarak motosikletin çalındığı yerin bina eklentisi niteliğinde olup olmadığının veya katılan tarafından motosikletin harici bir kilit veya zincir vs. ile sabit bir yere kilitlenip kilitlenmediğinin araştırılıp sonucuna göre sanık hakkında, 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h maddesi veya aynı Kanun’un 142/1-e maddesi ile uygulama yapılması gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme ile anılan Kanun'un 142/2-h maddesinin uygulanması suretiyle yazılı şekilde karar verilmesinde,

İsabet görülmemiştir." şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1.5271 sayılı Kanun'un 196/2. maddesinde yer alan “Sanık, alt sınırı beş yıl ve daha fazla hapis cezasını gerektiren suçlar hariç olmak üzere, istinabe suretiyle sorguya çekilebilir.” şeklindeki düzenleme uyarınca, 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h maddesinde düzenlenen hırsızlık suçuna ilişkin cezanın alt sınırının 5 yıl olması karşısında; hükümlü ...’nin, yakalama sureti ile başka mahkeme tarafından sorguya çekilemeyeceği gözetilmeden savunma hakkı kısıtlanarak yargılamaya devamla hırsızlık suçundan yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,