muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/2047, Karar No: 2014/36394, Tarih: 01.12.2014

B)Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle, davacının davalı tarafın T. P.. bünyesinde aldığı ihale ile işin başlayış ve bitiş tarihleri belirlenmek sureti ile çalıştığını, ihale yoluyla alınan belirli süreli işte çalıştırılmak üzere davacı işçi ile müvekkil şirket arasında belirli süreli iş sözleşmesi yapıldığını, sözleşmenin başlangıç tarihinin 20/10/2009, bitiş tarihinin ise ihale ile alınan işin bitiş tarihi olan 30/06/2011 olduğunu, taraflar arasında belirli süreli iş sözleşmesi olduğundan davacı işçinin ihbar ve kıdem tazminatı talep edemeyeceğini, davalının elektrik tesisat işini üstlendiğini, davacı işçinin de içinde elektrik malzemelerinin bulunduğu depoda elektrik aletlerinden anlayan elektrik işçisi olarak çalıştığını, yani davacının depocu değil, elektrik aletleri konusunda bilgi sahibi bir elektrikçi olduğunu, davacı işçinin ne kadar ücret aldığının ekteki imzalı bordrolar ve banka kayıtları yazılı belgeler ile sabit olduğunu, işçi tarafından imzalanan bordrolar incelendiğinde davacı işçinin en son almış olduğu ücretin brüt 867,30 TL, 89,61 TL AGİ ve 70,80 TL fazla mesai ücreti dahil net 765,80 TL olduğunu, davacı işçinin bordroları ihtirazı kayıtsız imzaladığını, fazla çalışma tahakkuklarını içeren ödemelerin banka kanalıyla yapıldığını, fazla çalışma ücreti isteyemeyeceğini, davacı tarafın fazla mesai ücretlerinin ödendiğini, bayram çalışmasının ise bulunmadığını, yıllık ücretli izinlerinin ödendiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece toplanılan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabul kısmen reddine karar verilmiştir.

D)Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1. Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2. Uyuşmazlık taraflar arasındaki ilişkinin belirli süreli iş sözleşmesinin unsurlarını taşıyıp taşımadığı noktasında toplanmaktadır.

Belirli süreli iş sözleşmesinden söz edilebilmesi için sözleşmenin açık veya örtülü olarak süreye bağlanması ve bunun için objektif nedenlerin varlığı gerekir.

Borçlar Kanununun 338 inci maddesinde, “Hizmet akdi, muayyen bir müddet için yapılmış yahut böyle bir müddet işin maksut olan gayesinden anlaşılmakta bulunmuş ise, hilafı mukavele edilmiş olmadıkça feshi ihbara hacet olmaksızın bu müddetin müruriyle, akit nihayet bulur” kuralı mevcuttur. Anılan hükme göre tarafların belirli süreli iş sözleşmesi yapma konusunda iradelerinin birleşmesi yeterli görüldüğü halde, 1475 sayılı Yasa uygulamasında, Yargıtay kararları doğrultusunda belirli süreli iş sözleşmelerine sınırlama getirilmiş ve sürekli yenilenen sözleşmeler bakımından ikiden fazla yenilenme halinde, sözleşmenin belirsiz süreli hale dönüşeceği kabul edilmiştir (Yargıtay 9. HD. 7.12.2005 gün 2005/12625 E, 2005/38754 K).

6098 Sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 430 uncu maddesinde, esaslı nedenlerin varlığı yenilemeler için öngörülmüş ve on yıldan uzun süreli belirli süreli iş sözleşmesi yapılamayacağı kabul edilmiştir.

İş güvencesi hükümlerinin yürürlüğe girmesiyle belirli - belirsiz süreli iş sözleşmesi ayrımının önemi daha da artmıştır (Yargıtay 9. HD. 13.6.2008 gün 2007/19368 E, 2008/15558 K.). 4857 sayılı İş Kanununun 11 inci maddesinde “İş ilişkisinin bir süreye bağlı olarak yapılmadığı halde sözleşme belirsiz süreli sayılır. Belirli süreli işlerde veya belli bir işin tamamlanması veya belirli bir olgunun ortaya çıkması gibi objektif koşullara bağlı olarak işveren ile işçi arasında yazılı şekilde yapılan iş sözleşmesi belirli süreli iş sözleşmesidir. Belirli süreli iş sözleşmesi, esaslı bir neden olmadıkça, birden fazla üst üste (zincirleme) yapılamaz. Aksi halde iş sözleşmesi başlangıçtan itibaren belirsiz süreli kabul edilir. Esaslı nedene dayalı zincirleme iş sözleşmeleri, belirli süreli olma özelliğini korurlar” şeklinde düzenleme ile bu konudaki esaslar belirlenmiştir. Borçlar Kanunundaki düzenlemenin aksine iş ilişkisinin süreye bağlı olarak yapılmadığı hallerde sözleşmenin belirsiz süreli sayılacağı vurgulanarak ana kural ortaya konulmuştur.

Öte yandan değinilen 11 inci madde, 18 Mart 1999 tarihli 1999/70 EC Konsey Yönergesi ile birlikte ele alınmalıdır. Çerçeve sözleşmesinin 4 üncü maddesinde ayrım gözetmeme ilkesi vurgulanmıştır. Buna göre iş koşulları açısından, belirli süreli iş sözleşmesi ile çalışan işçilere yapılacak farklı muamele esaslı nedenlere dayandırılmadığı sürece, yalnızca belirli süreli iş sözleşmesi ve iş ilişkisi ile çalışmasından dolayı, emsal kadrolu işçilerden daha dezavantajlı davranılmayacaktır.

Sözleşmenin 5 inci maddesinde ise kötü niyete karşı önlem konusu ele alınmıştır. Birbirini takip eden belirli süreli iş sözleşmeleri veya istihdam ilişkisinden kaynaklanan istismarların önlenmesini amaçlayan yasal düzenlemelerin bulunmaması halinde; üye devletlerin, sosyal taraflara danıştıktan sonra uluslararası yasalar, toplu sözleşmeler veya uygulamaya göre belli başlı bazı sektörlerin ihtiyaçlarını da dikkate alarak, aşağıdaki tedbirlerden bazılarını alma zorunluluğu vardır.

1.(a) Bu türden akit veya istihdam ilişkilerinin yenilenmesini haklı kılacak nesnel gerekçeler tespit edilmesi,

1.(b) Yinelenen belirli süreli iş sözleşmeleri veya istihdam ilişkilerinin azamî toplam süresini belirlenmesi,

1.(c) Bu türden sözleşme veya istihdam ilişkisin kaç kez yenilenebileceğinin saptanması.

1.2. Sosyal taraflara danıştıktan sonra, üye devletler elverişli olan durumlarda belirli süreli iş sözleşmesi veya istihdam ilişkisinin,

1.(a) Yenilenmiş sayılacağına,

2.(b) Belirsiz süreli iş sözleşmesi veya istihdam ilişkisi sayılacağına dair koşullar belirleyeceklerdir.

1.(b) Yinelenen belirli süreli iş sözleşmeleri veya istihdam ilişkilerinin azamî toplam süresini belirlenmesi,

1.(c) Bu türden sözleşme veya istihdam ilişkisin kaç kez yenilenebileceğinin saptanması.

1.2. Sosyal taraflara danıştıktan sonra, üye devletler elverişli olan durumlarda belirli süreli iş sözleşmesi veya istihdam ilişkisinin,

1.(a) Yenilenmiş sayılacağına,

2.(b) Belirsiz süreli iş sözleşmesi veya istihdam ilişkisi sayılacağına dair koşullar belirleyeceklerdir.

Öte yandan 1999/70 sayılı Konsey Direktifinin önsözünde, Essen Konseyi sonuç bildirgesinde “çalışanların istemleri ve rekabetin gereklerini karşılayacak daha esnek bir iş örgütlenmesini özellikle göz önünde tutan istihdam yoğun büyüme” anlayışına uygun olarak alınması gerekli önlemler vurgulanmaktadır. 1999 yılı İstihdam Politikası Ana Hatları Hakkında 9 Şubat 1999 tarihli Konsey Tavsiye Kararı, “Sosyal tarafları işletmeleri daha verimli ve rekabetçi kılmak ve esneklik ile iş güvenliği arasında gereken dengeyi sağlayabilmek amacıyla, bulundukları her düzeyde esnek çalışma düzenlemeleri dahil, iş örgütlenmesinin modernize edilmesi için sözleşme görüşmeleri yapmaya” davet etmiştir. Ayrıca, Hizmet ilişkisine İşveren Tarafından Son Verilmesi Hakkında 158 sayılı Uluslararası Çalışma Sözleşmesine göre; bu sözleşmenin koruyucu hükümlerinden kaçınmak amacıyla belirli süreli iş sözleşmesi yapılmasına karşı yeterli güvenceler alınması gerektiği vurgulanmıştır (m 2/3).

Gerek 158 sayılı İLO Sözleşmesi gerekse 1699/70 sayılı Konsey Direktifi, bir taraftan esnek çalışmayı özendirirken diğer taraftan güvenliğe önem vererek bir denge amaçlamıştır. Başka bir anlatımla esnek çalışma modellerinin kötüye kullanılmaması gerektiğini özenle vurgulamıştır.

Sözü edilen normatif dayanaklar uyarınca, işçinin niteliğine göre sözleşmenin belirli ya da belirsiz süreli olarak değerlendirilmesi imkânı ortadan kalkmıştır. Buna karşın, yapılan işin niteliği belirli süreli iş sözleşmesi yapılabilmesi için önem arzetmektedir. Belirli bir işin tamamlanması veya belirli bir olgunun ortaya çıkması gibi objektif koşullara bağlı olarak “belirli süreli iş sözleşmesi” yapılabilecektir. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 430 uncu maddesinde ilk defa yapılacak olan sözleşmelerde objektif neden öngörülmemiş oluşu, önceki özel kanun olan İş Kanunu’nun 11 inci maddesindeki objektif nedenlerin varlığını ortadan kaldırmaz.

4857 sayılı İş Kanununun 11 inci maddesinde, esaslı bir neden olmadıkça belirli süreli iş sözleşmelerinin birden fazla üst üste (zincirleme) yapılamayacağı kuralı ile bir ölçüde koruma sağlanmak istenilmiştir. Belirli süreli iş sözleşmesinin yapılması ve yenilenmesi, işçinin iş güvencesi dışında kalması sonucunu doğurmamalıdır. Belirli süreli iş sözleşmelerinde, 4857 sayılı Yasanın 15 inci maddesinde değinilen sürenin aşılmaması koşuluyla deneme süresi konulabilir.

4857 sayılı İş Kanununun 11 inci maddesinde, esaslı bir neden olmadıkça belirli süreli iş sözleşmelerinin birden fazla üst üste (zincirleme) yapılamayacağı kuralı ile bir ölçüde koruma sağlanmak istenilmiştir. Belirli süreli iş sözleşmesinin yapılması ve yenilenmesi, işçinin iş güvencesi dışında kalması sonucunu doğurmamalıdır. Belirli süreli iş sözleşmelerinde, 4857 sayılı Yasanın 15 inci maddesinde değinilen sürenin aşılmaması koşuluyla deneme süresi konulabilir.

2547 sayılı Yüksek Öğretim Kanununun 23 üncü maddesinin birinci fırkasında; “bir üniversite biriminde açık bulunan yardımcı doçentlik, isteklilerin başvurması için rektörlükçe ilan edilir. Fakültelerde ve fakültelere bağlı kuruluşlarda dekan, rektörlüğe bağlı enstitü ve yüksekokullarda müdürler; biri o birimin yöneticisi, biri de o üniversite dışından olmak üzere üç profesör veya doçent tespit ederek bunlardan adayların her biri hakkında yazılı mütalaa isterler. Dekan veya ilgili müdür kendi yönetim kurullarının görüşünü de aldıktan sonra önerilerini rektöre sunar. Atama, rektör tarafından yapılır” kuralı öngörülmüş; aynı maddenin ikinci fıkrasında, yardımcı doçentlerin bir üniversitede her seferinde ikişer veya üçer yıllık süreler için en çok 12 yıla kadar atanabilecekleri, her atama süresi sonunda görevin kendiliğinden sona ereceği düzenlenmiştir. Kanunun daha sonra yürürlüğe giren geçici 47 nci

maddesinin ikinci fıkrasında ise yardımcı doçentlik kadrosunda görev yapan öğretim elemanlarının çalışma sürelerindeki sınırlamanın kaldırıldığı belirtilmiştir. Buna göre 2547 sayılı Kanunda yardımcı doçentlerle belirli süreli sözleşme yapılması yolunda bağlayıcı bir düzenleme bulunmamaktadır. Kanunun 23 üncü maddesinde belirtilen ikişer veya üçer yıllık süreler, atama tasarrufu ile ilgili olup, vakıf üniversitelerinde çalışacak yardımcı doçentlerle iş sözleşmesinin belirsiz süreli olarak yapılmasına engel bir durum teşkil etmemektedir. Dairemizin uygulaması da bu yöndedir (Yargıtay 9. HD. 23.2.2009 gün ve 2008/12778-2009/3194 sayılı kararı).

Somut olayda davacının yaptığı iş, depo sorumluluğu olup niteliği itibariyle taraflar arasında belirli süreli hizmet akdi yapılmasını gerektirecek bir iş değildir.

Davalı işverenin yaptığı iş de sürekli olup objektif neden bulunmadığından davacının davalı işveren nezdinde belirsiz süreli hizmet akdi ile çalıştığının kabulü ile kıdem ve ihbar tazminatı talebinin buna göre değerlendirilmesi gerekirken, taraflar arasındaki sözleşmenin başlığının “belirli süreli” yazması dikkate alınarak, taraflar arasındaki ilişkinin belirli süreli iş akdi olduğu ve buna bağlı olarak kıdem ve ihbar tazminatı talep edilemeyeceğinin kabulü hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F)Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 01.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/6149, Karar No: 2011/6478, Tarih: 11.05.2011

**3. Ceza Dairesi         2010/6149 E.  ,  2011/6478 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen sair itirazların reddine; Ancak;

1) Sanığa ek savunma hakkı tanınmadan iddianamede gösterilmeyen 6831 sayılı Kanun 91/4 maddesinin uygulanması,

2) Beyanı hükme dayanak yapılan bilirkişi...'e ek raporu düzenlemeden evvel önceki yeminin hatırlatılmaması suretiyle CMK'nun 57 maddesine muhalefet edilmesi,

3) Sanığın ağaçları kesili görüp evine getirdiğine dair savunması aksine dikiliden ağaç kestiğine ilişkin delil bulunmadığı gözetilmeden 6831 sayılı Kanun 91/5 maddesi yerine aynı Kanunun 91/1 maddesinin uygulanması,

4) Müsaderesine karar verilen emval değeri üzerinden müdahil idare lehine nispi vekalet ücretine hükmedilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, .... C.Savcıları, müdahil idare temsilcisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 11.05.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15609, Karar No: 2014/7293, Tarih: 24.03.2014

**8. Ceza Dairesi         2013/15609 E.  ,  2014/7293 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Kısa süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesinde dayanak TCK.nun 50/1...a maddesi ile birim gün para cezalarının adli para cezasına çevrilmesinde ve adli para cezalarının taksitlendirilmesinde TCK.nun 52. maddesinin mahallinde eklenmesi ve gerekçeli karar başlığında yanlış yazılan suç tarihinin, hukuki kesintinin gerçekleştiği iddianame tarihi olan "27.01.2011" olarak düzeltilmesi mümkün görül- müştür.

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanığın, eksik inceleme ile karar verildiğine, suç kastı olmadığına, fazla ceza tayin edildiğine; Cumhuriyet Savcısının ise, eksik incelemeyle karar verildiğine yönelik temyiz itirazları yerinde görülmediğinden reddiyle hükmün (ONANMASINA), 24.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/12822, Karar No: 2012/21847, Tarih: 17.12.2012

**11. Ceza Dairesi         2010/12822 E.  ,  2012/21847 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Defter ve belgeleri ibraz etmemek

HÜKÜM : 213 sayılı Yasanın 359/a-2, TCK'nun 53/1. maddelerine göre 1 yıl 2 ay hapis cezası, hak yoksunluğu

Balıkesir Vergi Dairesi Başkanlığı Denetim Grup Müdürlüğünün 25.12.2006 gün ve 3016 sayılı inceleme yazısına istinaden mükellefin 2003 yılı hesap ve işlemlerinin incelenmesine gerek duyulduğunun belirtilmesine rağmen anılan yazı içeriğinin ne olduğuna dair dosyada bilgi bulunmadığı gibi sanığın defter ve belgelerinin vergi incelemesi için istenildiğine dair usulünce yapılan bir tebligatın da bulunmadığı, yine 31.12.2005 tarihi itibariyle mükellefiyet kaydının resen terk edildiği, defter ve belgelerin iptal için istenmesi halinde suçun yasal unsurlarının da oluşmayacağı cihetle, Balıkesir Vergi Dairesi Başkanlığı Denetim Grup Müdürlüğünün yukarıda belirtilen yazısının araştırılarak inceleme isteminin nedeni tespit edildikten sonra sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik soruşturma sonucu yazılı şekilde karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 17.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7226, Karar No: 2019/478, Tarih: 21.01.2019

**19. Ceza Dairesi         2016/7226 E.  ,  2019/478 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

ŞİKAYETÇİ : .... Ayna San. Tic. Ltd. Şti.

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Ticareti terk eden tacir açısından; muhatapların haklarını korumaya yönelik olarak İİK’nun 44. maddesi ile, ticareti terk eden bir tacire; 15 gün içerisinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicilin memurluğuna bildirme ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunma, ticaret sicili memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazete’de ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan etme ve ilan masraflarını da ödeme yükümlülükleri yüklenmiş, bu yükümlülüklere aykırı davranmanın yaptırımı ise İİK’nun 337/a maddesinde düzenlenmiş olup, takibi şikayete bağlı olan seçimlik hareketli bu suçun;

1- İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında bulunulmaması,

2- Mal beyanında mevcudun eksik gösterilmiş olması,

3- Aktifte yer alan malın veya yerine kaim olan değerin haciz veya iflas sırasında gösterilmemesi,

4- Mal beyanından sonra, beyan edilen bu mallar üzerinde tasarruf edilmesi” şeklinde sıralanan seçimlik hareketlerden herhangi birisinin işlenmesiyle, diğer koşulların da (alacaklının zarar görmesi ve borçlunun tacir olması gibi...) gerçekleşmesi halinde oluşacağı konusunda gerek uygulamada gerek öğretide herhangi bir duraksamanın mevcut olmaması ve somut uyuşmazlıkta bu eylemden dolayı şikayetçinin zarar gördüğünün dosya içeriğinden anlaşılması; zabıta araştırmasında şirketin adresinde bulunmadığı ve iflas ederek ayrıldığının belirtilmesi; .... Vergi Dairesi Müdürlüğü’nün 07/11/2014 tarihli yazısında borçlu şirketin bilinen adreslerinde bulunmaması nedeniyle resen terk işlemlerine başlandığının bildirilmesi; Bursa Ticaret ve Sanayi Odası’nın 06/05/2014 tarihli yazısından borçlu şirketin, İİK’nun 44. maddesine uygun bildirimde bulunmadığının ve sanıkların müşterek yetkili olduklarının anlaşılması; sanıkların ayrı ayrı yapmış oldukları savunmalarında şirketin ticari faaliyette bulunamayacak halde olduğunu ve müşterek kullanılabilecek yetki ve idari anlaşmazlık nedeniyle faaliyette bulunamadıklarının belirtilmiş ./..

olması; şikayete dayanak icra takip dosyasında yapılan haczi işlemlerine ilişkin tutanak içerikleri ve tarihleri itibarıyla şikayetin süresinde olduğunun anlaşılması karşısında, sanıkların fiillerinin atılı suçların unsurlarını oluşturduğunun anlaşılmasına nazaran; 02/12/2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanıklar hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nun 253, 254. maddelerinin uygulanması ve uzlaştırmanın sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının tespiti gerekirken yazılı şekilde beraatlerine karar verilmesi

Kanuna aykırı ve şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, tebliğnameye kısmen uygun olarak, HÜKÜMLERİN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 21/01/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4502, Karar No: 2023/5213, Tarih: 11.05.2023

**10. Hukuk Dairesi         2023/4502 E.  ,  2023/5213 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

HÜKÜM/KARAR : Kabul

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen 1479 sayılı Kanun kapsamında sigortalılık süresinin tespiti davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili, 01.08.1992- 28.07.1995 arasında 1479 sayılı Kanun kapsamında sigortalı olduğunun tespitini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı Kurum vekili, davacının talep konusu süreye dair kanuni süresinde tescil başvurusu bulunmadığını belirterek davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 27.05.2019 tarihli, 2018/142 Esas 2019/240 Karar sayılı kararı ile verilen ve davacının 1479 sayılı Kanununa göre sigortalılık başlangıç tarihinin 01.08.1992 tarihi olarak tespitine dair kararın davalı Kurum vekili tarafından istinafı üzerine Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine dair verilen kararın davalı kurum vekilince Temyizi üzerine Dairemiz 16.03.2021 tarihli, 2020/46 Esas, 2021/3373 Karar sayılı kararı ile bozulduğu,

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak verilen 06.04.2022 tarihli, 2021/232 Esas 2022/267 Karar sayılı kararı ile davanın reddine karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemiz 22.09.2022 tarihli, 2022/8303 Esas 2022/11021 Karar sayılı kararı ile, bozma sonrası talebinin 1.8.1992-28.7.1995 tarihleri arası Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespiti talebi olduğunu açıklayan davacının, 1.8.1992-28.7.1995 ve 17.11.2000-28.2.2005 tarihleri arasında vergi kaydı, 22.11.2000 tarihinden itibaren devam eden oda kaydının bulunduğu ve davacının 23.11.2000 tarihinde kuruma intikal eden Bağ-Kur giriş bildirgesine istinaden vergi kaydına dayalı olarak 17.11.2000 tarihinde Bağ-Kur tescilinin başlatıldığının anlaşılması nedeniyle davasının kabulüne karar verilmesi gerektiğine işaret edilmiştir.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne, davacının 01.08.1992-28.07.1995 tarihleri arasında Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespitine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar