muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/24200, Karar No: 2025/3556, Tarih: 30.04.2025

**9. Ceza Dairesi         2021/24200 E.  ,  2025/3556 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

ASIL KARAR TARİHİ : 24.02.2021

EK KARAR TARİHİ : 19.03.2021

SAYISI : 2020/1902 E., 2021/407 K.

SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm ve ek karar temyiz edilmekle dosya incelendi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçunu işlediği iddiası ile açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda, Sakarya 3. Ağır Ceza Mahkemesince mevcut delillerin değerlendirilmesi neticesinde sanığın, çocuğun cinsel istismarı suçundan mahkumiyetine dair hükmün istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun kabulüne karar verilerek 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 280/1-g maddesi uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde aynı Kanun’un 280/2. maddesi uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile sanığın çocuğun cinsel istismarı suçundan beraatine ve 19.03.2021 tarihli ek karar ile de mağdure vekilinin temyiz isteminin reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Mağdure Vekilinin Temyiz İstemi

Özetle ek kararın usul ve kanuna aykırı olduğuna ilişkindir.

B. Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İstemi

Özetle mağdurenin olayı ayrıntılı ve tutarlı bir şekilde anlattığına, mağdurenin beyanına itibar edilerek mahkumiyet hükmü kurulması gerekirken verilen beraat kararının usul ve kanuna aykırı olduğuna ilişkindir.

III. GEREKÇE

A. Mağdure Vekilinin Temyiz İstemi Yönünden

Gerekçesi gösterilmek suretiyle temyiz isteminin reddine dair verilen ek karar usul ve kanuna uygun olduğundan temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, kararda hukuka aykırılık bulunmamıştır.

B. Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İstemi Yönünden

5271 sayılı Kanun'un 288 ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler nazara alınıp, aynı Kanun'un 289. maddesinde sayılı kesin hukuka aykırılık halleri ve temyiz dilekçesinde belirtilen nedenler de gözetilerek yapılan değerlendirmede, gerçekleştirilen yargılamaya, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR

Gerekçenin (A) ve (B) bölümlerinde açıklanan nedenlerle Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin karar ve ek kararında katılan Bakanlık vekili ve mağdur vekilince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesiyle sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKÜM İLE EK KARARIN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Sakarya 3. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Sakarya 3. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

30.04. 2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6238, Karar No: 2014/21815, Tarih: 23.12.2014

**15. Ceza Dairesi         2013/6238 E.  ,  2014/21815 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır.Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı,sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz.

(Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanık resmi nikahlı evli iken, vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 29.05.1996 tarihinde eşinden muvazaalı olarak boşandığı, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdığı iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelliyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanığın eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 23.12.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16982, Karar No: 2013/12637, Tarih: 26.12.2013

**5. Ceza Dairesi         2013/16982 E.  ,  2013/12637 K.**

**"İçtihat Metni"**

Evi terk eden çocuğu ailesini veya yetkili makamları durumdan haberdar etmeksizin yanında tutmak suçundan sanıklar ... ve ... haklarında yapılan yargılama sırasında, sanıkların 18 yaşından küçük olduğu ve Hakimler Savcılar Yüksek Kurulunun 03/11/2008 tarihli ve 373 sayılı Kararı ile Denizli Çocuk Mahkemesinin faaliyete geçmesi sebebiyle yargılamanın Denizli Çocuk Mahkemesinde yapılması gerektiğinden bahisle, Çivril Sulh Ceza Mahkemesince verilen 02/04/2012 tarihli ve 2012/89 Esas, 2012/169 sayılı görevsizlik kararını müteakip, Denizli Çocuk Mahkemesinin 02/01/2013 tarihli ve 2013/1 Esas, 2013/1 sayılı Kararıyla görevsizlik kararı verilmesi üzerine, ortaya çıkan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi amacıyla dosyanın gönderildiği ortak yüksek görevli mahkeme sıfatıyla Denizli 4. Ağır Ceza Mahkemesince, Çivril Sulh Ceza Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılmasına ilişkin verilen 05/02/2013 tarihli ve 2013/63 Değişik iş sayılı kararının;

Dosya kapsamına göre, 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanununun 25/1. maddesindeki "Çocuk Mahkemesi, tek hakimden oluşur. Bu mahkemeler her il merkezinde kurulur. Ayrıca bölgelerin coğrafi durumları ve iş yoğunluğu göz önünde tutularak belirlenen ilçelerde Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun olumlu görüşü alınarak kurulabilir" hükmü ile anılan Kanunun 27/1. maddesindeki "Çocuk Mahkemelerinin yargı çevresi, kurulduğu il ve ilçe mülki sınırlarıyla belirlenir" şeklindeki düzenlemelerden, il çocuk mahkemelerinin yargı çevresinin il mülki sınırları ile belirlendiği, ilin mülki sınırlarının ilçeleri de kapsayan idari sınırları ihtiva ettiği, Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun da Denizli Çocuk Mahkemesinin yargı alanındaki sınırlarını değiştirdiğine veya daralttığına ilişkin herhangi bir kararının da bulunmadığı, bu hususun benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 3. Ceza Dairesinin 10/10/2006 tarihli ve 2006/10983-7328 sayılı ilamı ile de kabul edilmiş bulunduğu gözetilmeden Denizli Çocuk Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılması yerine yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca bozulması lüzumu Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli 09.07.2013 gün ve 94660652-105-20-5194-2013/11173/ 44390 sayılı kanun yararına bozmaya atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ve Yargıtay 14. Ceza Dairesince verilen görevsizlik kararı ile Daireye ihbar ve dava evrakı tevdii kılınmakla incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya kapsamına göre kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname münderecatı yerinde görüldüğünden Denizli 4. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 05/02/2013 gün ve 2013/63 Değişik İş sayılı Kararın CMK'nın 309. maddesi uyarınca kanun yararına BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde merciince yapılmasına, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 26/12/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3988, Karar No: 2019/3491, Tarih: 18.03.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/3988 E.  ,  2019/3491 K.**

**"İçtihat Metni"**

TALEP EDEN : Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TALEPTE BULUNULAN

DAİRE KARARI : Yargıtay 17. Ceza Dairesinin 12/11/2018 Tarih,

TALEPLE İLGİLİ

MAHKEME KARARI .... Asliye Ceza Mahkemesi'nin 11/09/2014 Tarih, 2012/557 Esas ve 2014/613 Karar

TALEPLE İLGİLİ OLAN

HÜKÜM : Mahkumiyet

TALEBE KONU OLAN SANIKLAR : ..., ...

SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

TEBLİĞNAMEDEKİ İSTEK : Red-Onama

Sanıklar ... ve ... hakkında hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından yapılan yargılama sonucunda; 5237 sayılı TCK’nın 142/1-b, 62 maddeleri gereğince 1 yıl 8 ay, 116/1, 62. maddeleri gereğince 5 ay, 151 ve 62. maddeleri gereğince 3 ay 10 gün, 142/1-b, 62 maddeleri gereğince 1 yıl 8 ay, 116/1, 119/1-c, 62. maddeleri gereğince 10 ay ve 151 ve 62. maddeleri gereğince 3 ay 10 gün hapis cezalarına ilişkin İnegöl 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 11/09/2014 tarih, 2012/557 Esas ve 2014/613 Karar sayılı kararına ilişkin sanıkların temyizi üzerine;

Yargıtay 17. Ceza Dairesinin 12/11/2018 tarih, 2016/8923 Esas ve 2018/14231 Karar sayılı kararıyla;

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanık ...’in yokluğunda verilen 11/09/2014 tarihli kararın, aynı zamanda bilinen en son adresi olan MERNİS adresine öncelikle Tebligat Kanunu’nun 21/1. maddesine göre tebliği gerekirken, doğrudan Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesi gereğince yapılan tebligatın usulsüz olması nedeniyle, sanığın öğrenme üzerine 05/11/2014 tarihli temyiz isteminin yasal süresinde olduğu kabul edilerek tebliğnamedeki red görüşüne iştirak edilmemiş ve bu suretle yapılan incelemede;

Müşteki.... ’ya yönelik konut dokunulmazlığının ihlali suçunun birden fazla kişiyle işlenmesine karşın, sanıklar hakkında TCK'nun 119/1-c maddesinin uygulanmaması suretiyle eksik ceza tayini, aleyhe temyiz olmadığından ve Anayasa Mahkemesi'nin hükümden sonra 24/11/2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 08/10/2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 sayılı kararı ile TCK'nun 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) bendine

yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararlarının da kapsam ve içerik itibarıyla infaz aşamasında mahallinde gözetilebileceğinden, bozma nedeni yapılmamıştır.

yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararlarının da kapsam ve içerik itibarıyla infaz aşamasında mahallinde gözetilebileceğinden, bozma nedeni yapılmamıştır.

Sanık ...’in adli sicil kaydında yazılı olan ve tekerrüre esas alınan ilamına konu suçun 5237 sayılı TCK'nun 141/1. maddesinde yazılı hırsızlık suçuna ait olduğu ve CMK'nun 253. maddesinde 6763 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik sonrası uzlaşma kapsamına alındığının ve sanığın başka da tekerrüre esas alınabilecek sabıkası olmadığının anlaşılması karşısında, tekerrüre esas alınan bu ilam sebebi ile uyarlama yargılaması yapılarak sonucuna göre sanık ... hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasının ve yine sanık ... hakkında tekerrüre esas alınan hükmün konusunun (karşılıksız yararlanma) hırsızlık (elektrik) suçuna ilişkin olduğunun anlaşılması karşısında; 6352 sayılı Yasa'nın 82. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nun 142/1-f. maddesinin yürürlükten kaldırılıp 6352 sayılı Yasa'nın 83. maddesi ile karşılıksız yararlanma suçu kapsamında yeniden suç olarak düzenlenmesi, aynı Yasa'nın 84. maddesinde karşılıksız yararlanma suçu yönünden etkin pişmanlık hükümlerinin yeniden düzenlenmesi ve Kanun'un geçici 2/2. maddesinde de kesinleşen hükümler yönünden zararın yasada belirlenen koşul ve sürede karşılanması durumunda verilen cezanın tüm sonuçlarıyla ortadan kalkacağının öngörülmesi nedeniyle tekerrüre esas alınan söz konusu hüküm yönünden yapılacak uyarlama yargılamasının sonucuna göre sanık ... hakkında 5237 sayılı TCK'nun 58. maddesinde öngörülen tekerrür hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağı husunun infaz aşamasında gözetilmesi olanaklı görüldüğünden bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre, sanıklar ... ve ...’in temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında, usûl ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, karar verilmiştir.

İTİRAZ NEDENLERİ:

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı 06.02.2019 tarih ve 2018/105353 sayılı yazısı ile;

ANLATIM VE TALEP:

"İnegöl Cumhuriyet Başsavcılığının iddianamesi ile sanıklar ... ve ... hakkında Hırsızlık, Mala Zarar Verme ve Konut Dokunulmazlığının İhlali suçlarını işlediklerinden bahisle TCK'nun 116/1, 151/1,37/1, 53/1, 142/1.b.1, 37/1, 53/1, 58 maddesi gereğince cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

İTİRAZ NEDENLERİ:

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı 06.02.2019 tarih ve 2018/105353 sayılı yazısı ile;

ANLATIM VE TALEP:

"İnegöl Cumhuriyet Başsavcılığının iddianamesi ile sanıklar ... ve ... hakkında Hırsızlık, Mala Zarar Verme ve Konut Dokunulmazlığının İhlali suçlarını işlediklerinden bahisle TCK'nun 116/1, 151/1,37/1, 53/1, 142/1.b.1, 37/1, 53/1, 58 maddesi gereğince cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

İddiaya göre; 20/10/2010 tarihinde; müştekiler.... ve ...'un .... Mahallesi içindeki ayrı adreslerdeki ikametgahlarından eve girmek suretiyle iki ayrı bilgisayarın çalındığı, bahse konu bilgisayarların.... Emniyet Müdürlüğü görevlilerince 27/10/2010 günü .... ili .... Pasajında yapılan kontrolde.... Elektronik isimli iş yerinde bulunduğu ve iş yeri sahibi hakkında tefrik kararı verilen şüpheli ...'ün bahse konu bilgisayarları şüpheli ...'den satın aldığını söylemesi üzerine sanık hakkında başlatılan soruşturmada; sanığın bilgisayarların diğer sanık ...'ten alacağına karşılık takas olarak alıp, ...'e .... ilinde sattığını savunduğu, şüpheli ...'in ise 01/06/2011 tarihli ilk hazırlık ifadesinde, çalıntı bilgisayarları borcuna karşılık ...'e verdiğini ve .... ilinde ikamet eden.... ı isimli şahıstan bu bilgisayarları satın aldığını beyan etmesine rağmen aynı tarihli ikinci ifadesinde diğer şüpheli ...'in suçu üstlenmesi için kendisini ikna ettiğini, atılı suçla ilgisinin bulunmadığını Mehmet'in kendisinin .... dan bilgisayarları aldığını söylediği; bu çelişkili beyanlar üzerine her iki sanık hakkında her iki müştekiye karşı hırsızlık, mala zarar verme ve konut dokunulmazlığını ihlali suçlarından dava açıldığı anlaşılmaktadır.

Yargılama aşamasında ...'in 18/07/2014 tarihli dilekçesinde yine bilgisayarların..../Cumalıkızık'ta oturan .... tarafından .... dan gönderildiğini yinelemiştir.

.... 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 11/09/2014 gün, 2012/557 (E) ve 2014/613 (K) sayılı kararıyla mahkeme çelişik ifadeler nedeniyle sanıkların suçluluğuna hükmetmiş; iki sanığın , her bir müştekiye yönelik eylemleri için ayrı ayrı; TCK'nun 142/1-b, 62, 58, 53. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis, TCK'nun 116/1 (...'a karşı 119/1-c) 62, 58, 53. Maddeleri uyarınca 5 ay hapis (...'a karşı 10 ay hapis); TCK'nun 151/1, 62, 58, 53. maddeleri uyarınca 3 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmalarına karar verildiği" belirtilmiştir.

İTİRAZ NEDENLERİ:

İTİRAZ NEDENLERİ:

"1)Her ne kadar sanıkların hırsızlık, mala zarar verme ve konut dokunulmazlığını ihlali suçlarını işlediklerinden bahisle mahkumiyetlerine karar verilmiş ise de; söz konusu hırsızlığın gerçekleştirildiği yerin İnegöl olmasına rağmen sanıkların .... e ikamet etmeleri; birbirlerine suç atsalar da atfettikleri suçun hırsızlık değil, hırsızlayan kişiden malı almak olduğu; aralarındaki çelişkinin kimin çaldığı noktasında değil, kimin .... isimli hırsızlayan kişiden alıp sattığı noktasında olduğu, ikisinin de bunda öte bir iddiası, itirafı ve atfı bulunmadığı; dükkan sahibi Tanık ...'ün, sanık ...'nın bilgisayarları kendisine getirdiğinde "Kargodan şimdi geldi." ifadesini kullandığından bahsettiği; olay yerinden alınan ve aile efradına ait olmadığı belirlenen parmak izlerinin afis veri tabanında kaydı bulunmadığından eşleştirilemediğine dair raporla yetinildiği,sanıkların parmak izleri ile karşılaştırma yapılmadığı; sanıkların olay tarihinde olay yerinde bulunduklarına dair bir delil bulunmadığı; kendi beyan ve kabullerinin de .... daki bir kişiden bilgisayarları satın aldıkları yönünde olduğu; sonuç olarak bütün bu savunma karşısında sanıklar hakkında TCK'nun 165. maddesinin tartışılması, en azında uygulanmama gerekçesinin gösterilmesi gerektiği;

2) Sanıkların söz konusu bilgisayarı kargodan aldıklarına yönelik beyanları karşısında; hangi kargo şirketinden gönderildiğinin araştırılarak belge ve kayıt sorulması (veya sair gönderim usulü ise ona yönelik araştırma yapılması); sanıkların kendi verdikleri telefon numaraları yerine TC kimlik numaraları üzerinden araştırılarak olay tarihinde aktif kullandıkları gerçek telefon numaralarının tespiti ile olay tarihine yönelik iletişimin ve baz istasyonlarının dökümünün alınması; olay yerinden elde edilen yabancı parmak izlerinin sanıklarınki ile karşılaştırılması; Kemal Avcı isimli bilgisayarları gönderdiği iddia edilen şahsın sabıkalı albümünden gerçek kimliğinin tesbiti, sabıka kaydının dosya içine alınması ve olay tarihindeki adres ve baz istasyonu bilgilerinin tesbitinden sonra tanık olarak ifadesine başvurularak olaydaki rolünün belirlenmesi;

Gerekirken eksik inceleme ve araştırma ile hükme varıldığı;

3)İnegöl Cumhuriyet Başsavcılığının 2012/314 no lu iddianamesiyle müşteki .... 'ye; 2010/1056 sayılı iddianamesiyle ise müşteki ...'a karşı gerçekleştirilen eylemlerden açılan iki ayrı davanın tensiben dolayısıyla savunmalar alınmadan 13/05/2012 tarihli kararla iş bu 2012/557 E sayılı dosyada birleştirildiği;

Ancak sanıklar hakkında açılmış iki ayrı dava bulunduğu halde; sanıklardan ...'in 26/09/2013 tarihli talimatla duruşma tutanağında, talimata ekli iddianamenin okunduğu ibaresi bulunduğu, ekli iddianamenin ise sadece 2012/314 sayılı iddianame olduğu; Sanık ...'in ise 07/07/2014 tarihli talimatla alınan savunmasında yine aynı iddianamenin ekli olup okunarak birleşen dosyadaki iddianame sanıklara okunmadan ve sorulmadan her iki suçtan birden hüküm kurulduğu anlaşılmakla;