muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/5004, Karar No: 2013/12062, Tarih: 27.06.2013

Taraflar arasında iş sözleşmesinin, işçinin doğruluk ve bağlılığa aykırı söz veya davranışları sebebiyle işverence haklı olarak feshedilip feshedilmediği ve davacının fazla mesai alacağının olup olmadığı noktasında taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

4857 sayılı İş Kanununun 25'inci maddesinin (II) numaralı bendinde, ahlâk ve iyi niyet kurallarına uymayan haller sıralanmış ve belirtilen durumlar ile benzerlerinin varlığı halinde, işverenin iş sözleşmesini haklı fesih imkânının olduğu açıklanmıştır. Yine değinilen bendin (e) alt bendinde, işverenin güvenini kötüye kullanmak, hırsızlık yapmak, işverenin meslek sırlarını ortaya atmak gibi doğruluk ve bağlılığa uymayan işçi davranışlarının da işverene haklı fesih imkânı verdiği ifade edilmiştir. Görüldüğü üzere yasadaki haller sınırlı sayıda olmayıp, genel olarak işçinin sadakat borcuna aykırılık oluşturan söz ve davranışları işverene fesih imkânı tanımaktadır.

Fazla mesai yaptığını ispat yükü işçiye, çalışma olgusunun ispatlanması halinde ücretlerinin ödendiğini ispat yükü ise işverene düşmektedir.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların tanık beyanlarıyla sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalarda bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille söz konusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı yazılı delille kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda da ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Somut olayda davanın fesih bildiriminde belirtilen nedenlerden bir tanesi de davacının şirkete ait aracı izinsiz olarak kullandığı bunun araçta bulunan GPRS sistemi ile sabit olduğu hususudur. Gerçekten de davacının kullandığı şirkete ait aracın GPRS kayıtlarının incelenmesinde aracın 23.09.2010 tarihinde saat 20.00 ile 21.44 saatleri arasında, 22.09.2010 tarihinde ise saat 18.54 ile 20.31 saatleri arasında, 21.09.2010 tarihinde ise saat 17.20 ile 21.43 saatleri arasında kullanıldığı ve son varış adresinin davacının evi olduğu sabittir. Dosya kapsamından da işyerinde çalışanların aracı mesai saati sonrasında kullanabildiklerine dair somut bir delil bulunmamaktadır. Bu nedenle mahkemece davacının bu davranışının işyeri uygulaması olduğu ve işveren açısından iş sözleşmesini tazminatsız bir şekilde sona erdirme ... vermediğinin kabulü hatalı olmuştur. Davacı işyeri aracını izinsiz birkaç defa kullanarak işverene karşı doğruluk ve dürüstlük kuralı ile bağdaşmayan davranışta bulunduğu sabit olduğundan iş sözleşmesinin tazminatsız ve bildirimsiz sona erme hakkının işveren açısından doğduğunun kabulü gerekecektir. Mahkemece davacının kıdem ve ihbar tazminatı alacakları talebinin reddedilmesi gerekirken kabulü isabetsiz olmuştur.

Ayrıca davacı çalışma saatlerini kışın 08.00-20.00 arası yazın ise 08.00-22.00 arası olarak belirtmiştir. Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda mesai saatleri 08.30-19.00 olarak kabul edilmiştir. Ancak gerek davacı tanıkları gerekse davalı tanık anlatımlarında işyerinde mesainin 09.00 da başladığı anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca davalı işyerinde mesai başlangıcının 08.30 olarak kabulü hatalı olmuştur. Yapılacak iş; mesai başlangıcının saat 09.00 olduğu kabul edilerek fazla mesai alacağını bilirkişiye yeniden hesaplattırmak ve çıkacak sonuca göre karar vermektir.

Mahkemece bu yönler gözetilmeksizin eksik inceleme ile hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalı tarafa iadesine, 27.06.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/13716, Karar No: 2011/6088, Tarih: 28.12.2011

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/13716 E.  ,  2011/6088 K.**

**"İçtihat Metni"**

Alenen cinsi münasebette bulunma suçundan sanık ...’un yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan mahkûmiyetine dair Kağızman Sulh Ceza Mahkemesinden verilen 17.04.2006 tarih ve 2002/198 Esas, 2006/101 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığa isnat olunan alenen cinsi münasebette bulunma suçuna ilişkin 765 sayılı TCK.nın 419 maddesi 2. cümlesinde öngörülen cezanın üst sınırı itibarıyla, aynı Kanunun 102/4 ve 104/2. maddelerinde belirlenen 7 yıl 6 aylık asli ve ilave zamanaşımına tâbi olduğu, suç tarihi olan 25.03.2002’den inceleme gününe kadar bu sürenin gerçekleştiği anlaşıldığından, 5237 sayılı TCK.nun 7/2 ile 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle hükmün CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, sanık hakkında açılan kamu davasının aynı Kanunun 322 ve 5271 sayılı CMK.nun 223/8. maddeleri uyarınca zamanaşımı sebebiyle DÜŞMESİNE, 28 .12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/9, Karar No: 2023/4252, Tarih: 14.06.2023

**9. Ceza Dairesi         2023/9 E.  ,  2023/4252 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı

KARAR : Direnme

İstanbul Anadolu 6. Ağır Ceza Mahkemesinin, 08.07.2019 tarihli ve 2019/186 Esas, 2019/301 Karar sayılı kararı ile Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesinin, 09.04.2019 tarihli ve 2017/8569 Esas, 2019/8969 Karar sayılı bozma kararına karşı direnme kararı verildiği anlaşılmakla, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 6763 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesiyle değişik 307 nci maddesinin dördüncü fıkrası ile 6763 sayılı Kanun’un 38 inci maddesiyle 5320 sayılı Kanun’a eklenen geçici 10 uncu maddesi uyarınca yapılan incelemede;

Suç tarihinde on beş yaşından küçük mağdure ...'un velayet hakkına sahip annesi olan ...'nın, sanık hakkındaki şikayetinden vazgeçtiğini belirtmesi karşısında, yaş küçüklüğü nedeniyle tayin edilen vekilin kararı temyize hakkı bulunmadığından, vaki temyiz isteminin 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesinin birinci fıkrası gözetilerek 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 317 nci maddesi gereğince reddine karar verilmesi gerektiği belirlenmiştir.

Mahkemece verilen direnme kararının; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Kanun'un 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun’un 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin direnme kararını temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstanbul Anadolu 6. Ağır Ceza Mahkemesinin, 18.04.2016 tarihli ve 2015/192 Esas, 2016/135 Karar sayılı kararı ile sanığın çocuğun cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (d) ve (e) bentleri, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca mağdure sayısınca 15 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstanbul Anadolu 6. Ağır Ceza Mahkemesinin, 18.04.2016 tarihli ve 2015/192 Esas, 2016/135 Karar sayılı kararı ile sanığın çocuğun cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (d) ve (e) bentleri, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca mağdure sayısınca 15 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. İstanbul Anadolu 6. Ağır Ceza Mahkemesinin, 18.04.2016 tarihli ve 2015/192 Esas, 2016/135 Karar sayılı re'sen de temyize tabi kararının katılanlar ... ... ve ... vekili, sanık müdafii ve o yer Cumhuriyet savcısı tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesinin 14.02.2017 tarihli ve 2016/12805 Esas, 2017/651 Karar sayılı kararı ile sanığın her bir mağdura karşı eyleminin açıkça yer, zaman ve eylemin şekli gösterilerek açıklanması gerekirken mağdurelere yönelik fiillerden iddianamede açıkça bahsedilmemesi karşısında sanık hakkında mağdurelere karşı ayrı ayrı cinsel istismar suçundan kamu davası açıldığının kabul edilemeyeceği gözetilmeden hükümler kurulması; sanık hakkında yürütülen disiplin soruşturması sırasında alınan rapora göre pedofilik eğilimleri olduğunun düşünüldüğü gözetilerek cezai sorumluluğunun bulunup bulunmadığına dair heyet raporu alınmasından sonra toplanacak delillere göre hüküm kurulması gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. İstanbul Anadolu 6. Ağır Ceza Mahkemesinin, 02.05.2017 tarihli ve 2017/114 Esas, 2017/149 Karar sayılı kararı ile sanığın atılı suçlardan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi gereğince beraatine (Mağdure sayısınca) karar verilmiştir.

4. İstanbul Anadolu 6. Ağır Ceza Mahkemesinin, 02.05.2017 tarihli ve 2017/114 Esas, 2017/149 Karar sayılı kararının katılan mağdureler vekilleri tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesinin 09.04.2019 tarihli ve 2017/8569 Esas, 2019/8969 Karar sayılı kararı ile Dairenin ilk hükümlere yönelik bozma ilamına uyulmasına rağmen ilamda belirtilen eksiklikler ikmal edilmeden ve sanığın mağdurelere yönelik eylemleri ayrı ayrı belirlenip bütün delillere birlikte değerlendirilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken yazılı şekilde beraat hükümleri kurulması nedeniyle bozulmasına karar vermiştir.

5. İstanbul Anadolu 6. Ağır Ceza Mahkemesinin, 08.07.2019 tarihli ve 2019/186 Esas, 2019/301 Karar sayılı kararı ile önceki kararda direnilmesi ile sanığın 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi gereğince beraatine (Mağdure sayısınca) karar verilmiştir.

6. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 24.12.2019 tarihli ve 14-2019/84883 sayılı, kısmî bozma görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Mağdure ... Vekilinin Temyiz İsteği

6. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 24.12.2019 tarihli ve 14-2019/84883 sayılı, kısmî bozma görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Mağdure ... Vekilinin Temyiz İsteği

İddianamede sanığın mağdurelere karşı suça konu eylemleri ne şekilde gerçekleştirdiğinin açıkça yazıldığına, iddianame kabulü sonrasında kovuşturma aşamasına geçildiğine, iade prosedürü işletilemeyeceğine göre hakimin iddianamede gördüğü eksiklikleri bertaraf edecek şekilde ifadeleri almasının gerektiğine, eksik gördüğü hususları tamamlaması gerektiğine, iddianamenin yetersiz olduğu gerekçesine istinaden beraat kararı verilemeyeceğine, sanığın pedofilik eğilimleri olduğunu belirleyen raporun sanığın atılı suçları işlediğinin en büyük delili olduğuna, yerel mahkemenin ilk verdiği mahkumiyet kararı ile son direnme kararı arasında sanık lehine gelişen bir durum olmamasına rağmen çelişkili kararlar verilmesinin hukuk mantığına aykırı olduğuna, mağdurelerin verdikleri ifadelerin öğretilebilecek tarzda olmadığına, sanığın mahkumiyetine karar verilmesi gerektiğine ilişkindir.

B. Mağdure ... ... Vekilinin Temyiz İsteği

Sanığın pedofilik eğilimleri olduğuna dair raporun suçun delili olduğuna, sanığın intikal sonrası yürütülen soruşturma neticesinde memurluktan çıkarıldığına, bu işleme karşı iptal davası açılmadığına, sanığın 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin birinci fıkrası gereğince cezalandırılmasına, sanığın mağdureleri dövmesi ve onlara sıfır vermekle tehdit etmesi, sıkı sıkıya tutma şeklinde cebir uygulaması sebebiyle aynı Kanun'un 103 üncü maddesinin dördüncü fıkrasının uygulanması gerektiğine ilişkindir.

C. Mağdureler ... ... ve ... Vekilinin Temyiz İsteği

Sanığın pedofilik eğilimleri olduğu belirlenmesine rağmen bu husus göz ardı edilerek beraat kararı verilmesinin haksız ve hukuka aykırı olduğuna, sanığın daha önce öğretmenlik yaptığı bir okulda iki kız öğrenciye yönelik aynı fiilleri işlemesi sebebiyle başka bir mahkemede ceza verildiğine, yüzeysel bir inceleme ve gerekçe ile sanık hakkında beraat kararları verilmesinin eksik inceleme yapıldığının göstergesi olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Mahkeme, "...15/06/2012 tarihinde Ümraniye de bulunan İstanbul \*\*\* \*\*\* İlköğretim Okulunda Sınıf Öğretmeni olarak görev yapan ve 27/02/2015 tarihinde 657 Sayılı Devlet Memurları Kanun'un 137 ve 141 Maddeleri uyarınca görevden uzaklaştırılan sanık ...'in öğrencileri olan mağdurların annelerinden ... \*\*\*, ... \*\*\*, ... \*\*\*, ... \*\*\*, ... \*\*\*, ve ... \*\*\*'ın 26/02/2015 tarihinde Polise başvurmaları ve Polisteki beyanları üzerine yapılan hazırlık soruşturması sonucu sanık hakkında başlangıçta 24/04/2015 tarihli iddianame ile mahkememizin 2015/192 esasına kayıtlı dava açılmıştır. Dava da tek kanıt ilkokul birinci sınıftan itibaren iddiaların ortaya atıldığı, 2015 yılı Şubat ayına kadar söz konusu okulda ve sınfta sanığın öğrencileri olarak öğrenim gören mağdur çocukların bir kısmının çelişkili anlatımlarıdır. Mağdur Çocuklardan ... \*\*\* , ... \*\*\* mahkememizin 15/07/2016 tarihli oturumunda sanık öğretmen'in kendilerine cinsel istismarda bulunmasının söz konusu olmadığını ifade etmişler, keza mağdurlardan Sümeyye \*\*\* mahkememizin 26/01/2017 tarihli oturumunda da sanığın sınavdan 5 aldığı için bir kez kendisini boynundan öptüğünü ifade etmiştir. Öğrenci olan tanık ... ... \*\*\* mahkememizin 30/03/2016 tarihli oturumunda öğretmenlerine iftira atıldığını niye atıldığını bilmediğini, ... \*\*\* da daha sonra öğretmene iftira atıldığını duyduğunu beyan etmiş ... \*\*\* isimli öğrenci de aynı oturumda herkesi dövdüğünü kız arkadaşlarını kucağına alıp öptüğünü görmediğini, kız arkadaşlarının birşey yaptığını görmediğini beyan etmiş ... ... \*\*\* de aynı yönde anlatımda bulunmuştur. Olayın ortaya çıkışı , sınıfta öğrenci arkadaşları arasında baskın kişiliğe sahip olduğu mağdur öğrenciler tarafından da ifade edilen 2006 doğumlu ... ... \*\*\* 'ın 2015 yılı Şubat ayında mahkememizin 11/11/2015 tarihli oturumunda da ifade ettiği üzere " ... ile yaramazlık yapmıştık, heralde buna çok kızmıştı, benim saçımdan çekti ağladım annemi telefonla aradım sonra eve gittim olanları anlattım" şeklindeki anlatımdan da anlaşılacağı üzere bu öğrencinin sanık Öğretmen tarafından saçının çekilmesi ve ağlaması nedeniyle gündeme getirilmiştir. Yine mağdur çocuklardan ... \*\*\* nın annesi ... \*\*\*'nın keza mağdur çocuklardan ...'ün babası ... \*\*\*'ın mahkememizdeki çocuklar ile konuştuklarında öğretmenin kendilerine iddia edilen davranışlarda bulunmadıklarını söylediklerine dair anlatımları keza mağdur ... \*\*\*'ın babasının dilekçesi iddianamede mahkememice uyulan Yargıtay 14

. Yine mağdur çocuklardan ... \*\*\* nın annesi ... \*\*\*'nın keza mağdur çocuklardan ...'ün babası ... \*\*\*'ın mahkememizdeki çocuklar ile konuştuklarında öğretmenin kendilerine iddia edilen davranışlarda bulunmadıklarını söylediklerine dair anlatımları keza mağdur ... \*\*\*'ın babasının dilekçesi iddianamede mahkememice uyulan Yargıtay 14.CD Başkanlığı'nın söz konusu bozma ilamında belirtildiği üzere ne zaman nerede ne şekilde mağdurelere karşı Cinsel İstismarda Bulunulduğunun açıkça belirtilmemesi ,yargılama sırasında da mağdure çocukların ne zaman nerede söz konusu cinsel istismara maruz kaldıklarına ilişkin açık ve kesin olmayan anlatımlarına göre, Öğretmen olan sanığın yaşı küçük öğrencilere karşı sert davranışlar da bulunduğu bu davranışların etkisi altında kalan bir kısım mağdur öğrencilerin bu defa söz konusu kesinlik arz etmeyen iddiaları gündeme getirmiş olmalarının da mümkün ve muhtemel olduğu, birinci sınıftan üçüncü sınıfın ortalarına kadar olduğu iddia edilen eylemlerin yaklaşık üç yıl süreyle çocuklar tarafından ailelerine anlatmamalarının mümkün olmadığı sanığın bu nedenle söz konusu eylemleri işlediğine dair kanıt olmadığı kabul edilerek sanığın üzerine atılı suçlardan beraatine karar verilmiş .Usulüne uygun olmadığı Yargıtay 14 CD Başkanlığınca 14/02/2017 tarih 2016/12805 esas 2017/651 karar sayılı kararı ile kabul edilen iddianame , bunun yanı sıra mahkememizce sanığın üzerine atılı öğrencileri olan mağdurelere karşı cinsel istismarda bulunma suçunu işlediğine dair kanıt olmadığı kabul edilerek beraatine karar verilmiş olması nedeniyle TCK nun 32.maddesinin uygulanması yönünden mahkememizin bozulan 2017/114 esas, 2017/149 karar sayılı kararının gerekçesinde de belirtildiği üzere sanığın raporunun aldırılmasına gerek görülmemiştir zira TCK nun 32 maddesinin uygulanmasını gerektiren akıl hastalığı veya zayıflığı hali söz konusu olacak olsa bile sanığın beraatine karar verildiği için sonuca bu nedenle bir etkisi olmayacaktır..." şeklindeki gerekçesiyle sanığın atılı suçlardan beraatine karar vermiştir.

IV. GEREKÇE

A. Mağdure ... Vekilinin Temyiz İsteği Yönünden

Suç tarihinde on beş yaşından küçük mağdure ...'un velayet hakkına sahip annesi olan ...'nın, sanık hakkındaki şikayetinden vazgeçtiğini belirtmesi karşısında, yaş küçüklüğü nedeniyle tayin edilen vekilin kararı temyize hakkı bulunmadığından, vaki temyiz isteminin 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesinin birinci fıkrası gözetilerek 1412 sayılı Kanun'un 317 nci maddesi gereğince reddine karar verilmesi gerekmiştir.

B. Mağdureler ... ..., ... ..., ... ve ... Vekillerinin Temyiz İstekleri Yönünden

1. Mahkemenin direnme kararı; her bir mağdureye yönelik istismar eylemlerinin neler olduğu açıkça belirlenmeden tanzim edilen iddianameye istinaden mağdurelere yönelik çocuğun cinsel istismarı suçundan ayrı ayrı kamu davası açılmış kabul edilemeyeceği ve disiplin soruşturması sırasında sanığın pedofilik eğilimleri olduğunun düşünüldüğüne dair tek hekim raporu alınması karşısında, ceza sorumluluğunun bulunup bulunmadığına ilişkin heyet raporu alınması gerektiği gözetilerek hüküm yerinde görülmemiştir.

2. İlk Derece Mahkemesince bozma sonrası kurulan hükümlerde yeni gerekçeler gösterilmemesi nedeniyle anılan hükümlerin direnme niteliği taşıması karşısında, direnme kararının incelenmek üzere Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmesi gerektiği anlaşılmakla Tebliğname'deki bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

V. KARAR

A. Mağdure ... Vekilinin Temyiz İsteği Yönünden

Gerekçenin (A) bölümünde açıklanan nedenle İstanbul Anadolu 6. Ağır Ceza Mahkemesinin, 08.07.2019 tarihli ve 2019/186 Esas, 2019/301 Karar sayılı kararırına yönelik mağdure ... vekilinin temyiz isteğinin, 1412 sayılı Kanun’un 317 nci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B. Mağdureler ... ..., ... ..., ... ve ... Vekillerinin Temyiz İstekleri Yönünden

Gerekçenin (B) bölümünde açıklanan nedenle İstanbul Anadolu 6. Ağır Ceza Mahkemesinin, 08.07.2019 tarihli ve 2019/186 Esas, 2019/301 Karar sayılı direnme kararı yerinde görülmediğinden, Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesinin 09.04.2019 tarihli ve 2017/8569 Esas, 2019/8969 Karar sayılı bozma kararının, Tebliğname'ye aykırı olarak oy birliğiyle DÜZELTİLMESİNE YER OLMADIĞINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 307 nci maddesinin dördüncü fıkrası gereğince direnme kararını incelemek üzere Yargıtay Ceza Genel Kuruluna GÖNDERİLMESİNE,

14.06.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/1524, Karar No: 2010/2730, Tarih: 11.03.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/1524 E.  ,  2010/2730 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : MARMARİS 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 14/11/2006

Taraflar arasında görülen davada;Davacı, ada parselin sayılı taşınmazın yaklaşık 1307.78 m2 lik kısmının idarece belirlenen kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığını ileri sürüp, anılan kısmın tapusunun iptali ile üzerinde muhtesatların yıkımını istemiş, 27.09.2006 tarihli ıslah dilekçesiyle , çekişmeli taşınmazın 3372,76 m2 lik bölümünün tapusunun iptali ve bu kısım üzerindeki yapıların yıkımı isteklerinde bulunmuştur.

Davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, çekişmeli taşınmazın 3372,76 m2 lik kısmının kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığı ve bu bölüm üzerindeki binanın yıkımının fahiş zarar doğuracağı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, 3372,76 m2 lik kısmın ifrazen iptal ve hazine adına tescili ile yıkım talebinin reddine karar verilmiştir.

Karar, taraflarca süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi .. raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

“Dava, çekişmeli taşınmazın kıyı-kenar çizgisine göre kıyıda kaldığı iddiasına dayalı tapu iptali ve yıkım isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm taraflarca temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine ve toplanan delillere göre; çekişme konusu taşınmazın kadastro suretiyle 14.05.1991 tarihinde tescil edildiği ve davanın 16.04.2003 tarihinde açıldığı anlaşılmaktadır.