muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/5061, Karar No: 2015/21369, Tarih: 30.11.2015

**21. Hukuk Dairesi         2015/5061 E.  ,  2015/21369 K.**

**"İçtihat Metni"**

Y A R G I T A Y İ L A M I

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Terme 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 24/12/2014

NUMARASI : 2014/87-2014/347

Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalılardan .. vekili ile tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, kararın dayandığı gerektirici sebeplere göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine.

2-Dava, 12.11.1998 tarihli iş kazasında yaralanan sigortalının maddi ve manevi tazminat istemlerine ilişkindir.

Mahkemece, 85.095,71-TL maddi, 200,00-TL manevi tazminatın iş kazası tarihi olan 09.11.1998 tarihinden işleyecek yasal faiziyle birlikte tahsiline, fazlaya ilişkin talebin reddine, karar verilmiştir.

Dosyada mevcut uyuşmazlığın çözümü için öncelikle maddi(bedensel) zarar kavramın neleri kapsadığının açıklanmasında fayda bulunmaktadır.

Gerek 818 sayılı mülga Borçlar Kanunu'nun 46. maddesi ve bu madde kapsamında gelişen içtihatlar, gerekse 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 54. maddesinde açıkça yazılı hükümlere göre iş kazasına maruz kalan sigortalının tazminini isteyebileceği maddi zararları; tedavi giderleri, kazanç kaybı, çalışma gücünün azalmasından ya da yitirilmesinden doğan kayıplar ile ekonomik geleceğin sarsılmasından doğan kayıplardır.

Burada belirtilen çalışma gücünün azalmasından veya yitirilmesinden doğan kayıplar ise geçici veya sürekli zararlar olarak iki ana başlığa ayrılmaktadır.

a)Geçici iş göremezlik zararları:Bu zarar sigortalının iş kazası yada meslek hastalığı nedeniyle geçici olarak çalışamadığı istirahat süresindeki zararını (kazanç kaybını) ifade eder. Bu istirahatli dönemdeki zarar fiilen yoksun kalının kar niteliğindedir. Bu kapsamda sigortalının geçici iş göremezlik zararı olarak istirahatli kaldığı dönemde işvereninden isteyebileceği tutar çalışken aldığı ücretten Kurumca kendisine 5510 sayılı yasanın 18 maddesi kapsamında ödenen geçici iş göremezlik ödemesinin tenzili ile hesap edilen miktardır. Kazalının iş kazası yada meslek hastalığı durumunda kısmen de olsa mesleğini sürdürmesi söz konusu ise bu durumda sigortalının zararı, tam ve sürekli olarak çalışması halinde elde edeceği tutar ile kısmi iş göremez durumda çalışarak elde ettiği tutar arasındaki farktır.

.../...

.../...

b)Çalışma gücünün sürekli olarak azalmasından veya tümüyle yitirilmesinden doğan zararlar: Bu tür zararlar sigortalının kısmi yada tümüyle sürekli iş göremezliğe tutulmasından kaynaklanan zararlardır.%1 ile %99.99 arasındaki sürekli iş gücü kaybı kısmi iş göremezlik durumunu, %100 sürekli iş gücü kaybı ise tam iş gücü kaybını ifade eder. Sigortalıya iş kazası sigorta kolundan gelir bağlanması için sürekli iş gücü kaybı oranının en az %10 olması gerekir.

Bunun yanında açıklanması gereken diğer bir husus da Hukuk Muhakemeleri Kanununda düzenlenen ıslaha dairdir. H.M.K.’nın 176. ve devam maddelerinde düzenlenmiş olan ıslah müessesesi, mahkemeye yöneltilmesi gereken tek taraflı ve açık bir irade beyanı ile tarafların dilekçelerinde belirttikleri vakıaları, dava konusunu veya istem sonucunun değiştirebilmesi imkanını sağlamaktadır. Usule ilişkin işlemlerin tamamen ya da kısmen ıslahı mümkündür. Ancak, her iki durumda da usulüne uygun açılmış bir davanın bulunması şarttır. Başka bir anlatımla ıslah, açılmış bir davada taraflarca yapılmış usule ilişkin işlemlere yönelik olarak yapılmalıdır. Bu bağlamda, yargılaması devam eden bir dava içinde ıslah ile ikinci bir davanın açılması olanağı bulunmamaktadır. Davacı isterse dava dilekçesini tamamen ıslah ederek dava konusunu değiştirebilirse de, yeni dava konusu önceki dava konusunun yerine geçer ve yine tek bir dava söz konusu olur.

Tüm bu açıklamalar sonrasında somut olayda; davacı kazalı 07.07.1999 tarihinde açtığı davası ile özetle; 12.11.1998 tarihli iş kazasında yaralandığını belirtip bu nedenle çalışamadığı günler karşılığı kazanç kaybını ve karşılanmayan tedavi giderlerini dava konusu yapmış, 03.12.2014 tarihli ıslah dilekçesi ile de dava açarken talepleri arasında bulunmayan sürekli işgücü kaybından doğan maddi zararını da istemiştir. Dosyada mevcut 24.11.2014 tarihli hesap raporunda davacının yargılama konusu kaza nedeniyle %45 oranında sürekli işgücü kaybına uğradığı kabulüne göre hesaplama yapılmış ve neticeten 85.056,27TL maddi zararı hesaplanmıştır. Mahkeme, davacının 39,44TL geçici işgöremezlik zararı, 85.056,27TL de sürekli işgücü kaybı zararı olmak üzere toplam 85.095,71TL maddi kaybı bulunduğuna hükmetmiştir. Yukarıda iş kazasına maruz kalan sigortalının isteyebileceği maddi zarar kalemleri açıklanmıştır. Buna göre kazalının geçici işgöremezlik zararı ile sürekli işgücü kaybı zararının farklı alacak kalemlerini oluşturduğu açıktır. Yine ıslah ancak açılmış bir davada yapılabilen bir usul işlemidir. Yani bir davada ıslah ile dava değerinin artırılabilmesi için öncelikle o konuda açılmış bir davanın bulunması gerekir. Hal böyle olunca işbu dosyada Mahkemece davacının ıslah dilekçesi ile talep ettiği sürekli işgücü kaybı zararı bakımından; bu konuda öncesinde usulünce açılmış bir davanın bulunmayıp ıslah ile de öncesinde dava konusu edilmeyen bir hususun istenemeyeceği gerekçesi ile “davacının ayrıca dava açma hakkı saklı kalmak üzere karar verilmesine yer olmadığına” kararı verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamıştır.

O halde, davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılara iadesine, 30.11.2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/2745, Karar No: 2021/5676, Tarih: 31.05.2021

**3. Hukuk Dairesi         2021/2745 E.  ,  2021/5676 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece bölge adliye mahkemesi kararının kaldırılmasına ve ilk derece mahkemesi kararının bozulmasına dair verilen karara, ilk derece mahkemesince uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın konusuz kaldığından karar verilmesine yer olmadığına yönelik olarak verilen kararın, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

6100 sayılı HMK’nın “Bozmaya uyma veya direnme” başlıklı 373. maddesinin birinci fıkrası; “Yargıtay ilgili dairesinin tamamen veya kısmen bozma kararı, başvurunun bölge adliye mahkemesi tarafından esastan reddi kararına ilişkin ise bölge adliye mahkemesi kararı kaldırılarak dosya, kararı veren ilk derece mahkemesine veya uygun görülecek diğer bir ilk derece mahkemesine, kararın bir örneği de bölge adliye mahkemesine gönderilir.” hükmünü,

Aynı maddenin dördüncü fıkrası ise; “Yargıtayın bozma kararı üzerine ilk derece mahkemesince bozmaya uygun olarak karar verildiği takdirde, bu karara karşı temyiz yoluna başvurulabilir.” hükmünü içermektedir.

Açıklanan madde hükümleri birlikte değerlendirildiğinde; ilk derece mahkemesi tarafından, Yargıtay’ın bozma kararı doğrultusunda karar verilmesi halinde, davanın taraflarına, karara karşı sadece temyiz yoluna başvuru olanağı tanındığı anlaşılmaktadır.

Bu halde ise; ilk derece mahkemesince verilen kararın, HMK’nın 362. maddesinde bölge adliye mahkemeleri tarafından verilen kararlar için öngörülen temyiz kesinlik sınırına tabi olacağı tartışmasızdır.

6763 sayılı kanun ile 6100 sayılı HMK'ya eklenen ek 1. madde uyarınca; aynı Kanunun 362. maddesinde öngörülen kesinlik sınırı, 01.01.2020 tarihinden itibaren 72.070 TL’ye çıkartılmıştır.

Bozmaya uyularak verilen karar, karar tarihi itibariyle kesin niteliktedir. HMK'nın 366. maddesi atfıyla aynı Kanunun 352. maddesi uyarınca, kesin olan karar hakkında Yargıtay tarafından temyiz isteminin reddine karar verilebilir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz dilekçesinin miktar itibariyle REDDİNE ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 31/05/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/11652, Karar No: 2020/3341, Tarih: 07.07.2020

**16. Ceza Dairesi         2019/11652 E.  ,  2020/3341 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Hüküm : 5237 sayılı TCK’nın 314/2, 3713 sayılı Kanunun 5/1.maddesi, 5237 sayılı TCK’nın 62, 53, 58/9, 63. maddesi uyarınca hükmedilen mahkumiyet kararına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Ceza süresi yönünden yasal şartları oluşmadığından; sanık ve müdafiinin duruşmalı inceleme istemlerinin CMK'nın 299. maddesi uyarınca REDDİNE,

Temyiz edenlerin sıfatı, başvuruların süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre, sanığın örgütle iltisaklı olması nedeniyle kapatılan okula çocuklarını göndermesi eyleminin ve eşinin Bank Asya nezdindeki hesap hareketleri ile örgütle iltisaklı kurumlarda SGK kaydının bulunmasının sanık açısından suç ve cezaların şahsiliği ilkesi uyarınca müsnet suç yönünden delil ya da örgütsel faaliyet olarak değerlendirilemeyeceği belirlenerek yapılan incelemede;

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanık ve müdafiinin temyiz dilekçelerinde ileri sürdükleri nedenler yerinde görülmediğinden CMK'nın 302/1. maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddiyle hükmün ONANMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın Karaman Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 07.07.2020 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6319, Karar No: 2018/3144, Tarih: 08.03.2018

**1. Hukuk Dairesi         2015/6319 E.  ,  2018/3144 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ...ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece asıl ve birleştirilen davanın reddine ilişkin olarak verilen karar davacılar vekili tarafından yasal süre içerisinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 15.02.2018 ... günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacılar vekili Avukat ... ile temyiz edilen davalı ... vekili Avukat ... geldiler, davetiye tebliğine rağmen temyiz edilen davalı ... vekili Avukat gelmedi yokluğunda, duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi ... Peçe tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Asıl ve birleştirilen dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil, olmadığı takdirde tenkis isteğine ilişkindir.

Davacılar, mirasbırakan ... Tuzcuoğlu’nun maliki olduğu 78 ada 74 parsel sayılı taşınmazdaki 1 ve 2 nolu bağımsız bölümleri davalı oğluna satış suretiyle devrettiğini, temlikin mirasçılardan mal kaçırma amaçlı, bedelsiz ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek tapu kayıtlarının iptali ile miras payları oranında adlarına tesciline, olmazsa tenkise karar verilmesini istemişler, birleştirilen davada ise, asıl davada 1 ve 2 nolu bağımsız bölümler hakkında verilen ihtiyati tedbir kararının 2 nolu bağımsız bölüm kaydına işlendiği halde 1 nolu bağımsız bölüm kaydına işlenmediğini, anılan bağımsız bölümün davalı ... tarafından diğer davalı ...’a satış suretiyle temlik edildiğini, davalıların el ve iş birliği içerisinde hareket ettiklerini, işlemin muvazaalı olduğunu belirtip tapu kaydının iptali ile davalı ... adına tescilini istemişlerdir.

Davalılar, satışların gerçek olduğunu ve bedeli karşılığında yapıldıklarını belirterek davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, temliklerin gerçek bir satış işlemi olduğu, mal kaçırmak amacıyla yapılmadığı gerekçesiyle ispatlanamayan asıl ve bileştirilen davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden, mirasbırakan ... Tuzcuoğlu’nun kayden maliki olduğu 78 ada 74 parsel sayılı taşınmazdaki 1 ve 2 nolu bağımsız bölümleri 27.12.1996 tarihinde davalı oğlu ...’a satış suretiyle temlik ettiği, asıl davanın devamı sırasında davalı ...’ın 2 nolu bağımsız bölümü 20.06.2012 tarihinde diğer davalı ...’a satış suretiyle devrettiği, 1937 doğumlu muris ...’in 14.02.2012 tarihinde öldüğü, geride mirasçı olarak davacı çocukları ... ... , davalı oğlu ... ile dava dışı eşi ... ve ...’den olma çocukları ... ve ...’nin kaldıkları anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 1.4.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 706., Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 237. (Borçlar Kanunu'nun (BK) 213.) ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olayda, mirasbırakanın taşınmazları oğlu ...’a temlik ettiği tarih itibariyle taşınmazların akit bedeli ile gerçek değeri arasında bariz fark olduğunun keşfen saptandığı; öte yandan satış bedeli karşılığı 30.12.1996 tarihinde mirasbırakanın banka hesabına yatırıldığı belirtilen paranın aynı tarihte banka hesabından çekildiği, çekişmeli taşınmazların 2005 yılında mirasbırakan tarafından kiraya verildiği, 2009 yılına kadar taşınmazların elektrik ve su aboneliklerinin muris adına kayıtlı olduğu, mirasbırakanın taşınmazlarını aynı anda satmasını gerektirecek bir ihtiyacı bulunduğunun ortaya konulamadığı, dinlenen tanık beyanlarından ve özellikle davalı tanığı ... Pırıldar’ın anlatımlarından, devir tarihinde davalı ...’ın murisin mal varlığı ile yaşamını sürdürdüğü, temlik tarihinde taşınmazları satın alacak ekonomik gücünün bulunmadığı, bir çok borcunun muris tarafından ödendiğinin ifade edildiği, diğer yandan davalıların liseden arkadaş oldukları, asıl davanın devamı sırasında 1 nolu bağımsız bölümü davalı ...’a devredilmiş ise de ... tarafından gerçek satış bedelinin ödendiğinin kanıtlanamadığı, bu hali ile davalı ...’ın iyiniyetli olmayıp Türk Medeni Kanununun 1023. maddesinin koruyuculuğundan yararlanamayacağı, toplanan deliller yukarıdaki ilkelerle birlikte değerlendirildiğinde temliklerin mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğu sonucuna varılmaktadır.

Hal böyle olunca, davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile davanın reddine karar verilmesi doğru değildir.

Davacıların yerinde bulunan temyiz itirazlarının kabulü ile, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 30.12.2017 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesi gereğince gelen temyiz edenler vekili için 1.630.00.-TL. duruşma vekâlet ücretinin temyiz edilenlerden alınmasına, 08.03.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5554, Karar No: 2020/3736, Tarih: 23.06.2020

**10. Hukuk Dairesi         2019/5554 E.  ,  2020/3736 K.**

**"İçtihat Metni"**

Bölge Adliye

Mahkemesi : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi

No : 2018/2383-2019/992

İlk Derece

Mahkemesi : Giresun İş Mahkemesi

No : 2016/300-2018/98

Dava, aksi işlemin iptali ile 24.02.2018 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı tahsisi istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın reddine dair verilen karara karşı davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesince verilen kararın, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

I-İSTEM

Davacı vekili davalı Kurum işleminin iptali ile, davacıya yaşlılık aylığı bağlanmasını ve 24.02.2018 tarihinden itibaren yoksun kaldığı yaşlılık aylığının ödenmesi için dava açmıştır.

II-CEVAP

... vekili, haksız ve yersiz açılan davanın reddini savunmuştur.

III-MAHKEME KARARI

A-İLK DERECE MAHKEME KARARI

I-İSTEM

Davacı vekili davalı Kurum işleminin iptali ile, davacıya yaşlılık aylığı bağlanmasını ve 24.02.2018 tarihinden itibaren yoksun kaldığı yaşlılık aylığının ödenmesi için dava açmıştır.

II-CEVAP

... vekili, haksız ve yersiz açılan davanın reddini savunmuştur.

III-MAHKEME KARARI

A-İLK DERECE MAHKEME KARARI

“...Toplanan kayıt ve belgelere göre, gerek Sosyal Güvenlik Sözleşmesi yapılan ülkelerde, gerekse yapılmayan ülkelerde çalışan Türk Uyruklu kimseler Türkiye'de isteğe bağlı sigorta olabileceği yönündeki Yargıtay kararları doğrultusunda, davacının Alman Sigorta Mercii ile ilişkisinin bulunduğu 23/08/2003 tarihinden 5510 sayılı yasa kanunun yürürlüğe girdiği 01.10.2008 tarihine kadar isteğe bağlı ödemelerinin 1479 sayılı kanunun 79. maddesi gereğince isteğe bağlı sigortalılık süresi olarak kabul edilmesi ve aksi yönündeki Kurum işleminin iptali gerektiği, 01/10/2008 tarihinden sonra isteğe bağlı sigortalı olabilmek için Türkiye'de ikamet şartı yerine getirdiği ve davacının yurtdışında ikamet ettiği ve bu nedenle 01.10.2008 tarihinden sonraki prim ödemelerinin isteğe bağlı sigortalı olarak değerlendirilemeyeceği, bu tespite göre davacının 4/1-b sicil dosyasının tetkikinde ilgilinin 17.03.1989 - 04.05.1999 tarihleri arasında 3275 gün olarak yurtdışı borçlanması yaparak ödediği ve 3275 gün hizmetinin bulunduğu, bağkur emeklilik hesaplamasında 4759 sayılı kanun gereği 01.06.2002 yılına kadar ilgilinin hizmetlerinin 3275 gün olduğu, 9 yıl 1 ay 5 güne tekabül ettiği, 20 yıl hizmet şartından çıkarttığımızda, 10 yıl 10 ay 25 gün olduğu, böylece 4759 sayılı kanuna göre incelendiğinde 10 tam yıldan fazla 11 tam yıl ve daha az kadınlara 49 yaşını doldurmaları halinde yaşlılık aylığı bağlanacağı, tahsis talep tarihi itibariyle (09/12/2015) 49 yaş şartını yerine getirmediği anlaşılmış, davacı vekilinin müvekkilinin yaşlılık aylığı için gerekli olan yaş şartını dava devam ederken tamamladığı iddiasına gelince; vekilin dosyaya sunduğu Yargıtay kararlarında görüleceği üzere usul ekonomisi kuralı gereği gereğince yaşlılık aylığı bağlanmasına dair idari işlem koşullarında şartlar oluşmuş ise dava açıldıktan sonra mahkemece yaşlılık aylığı bağlanma kararı verilebilse dahi, önemli olan talep tahsis tarihi ve dava açıldığı an itibariyle sigortalılık süresi, sigorta prim ve yaş şartının üçünün de aynı anda oluşması zorunluluğudur ki davacının doğum tarihinin 24/02/1969 olduğu, 49 yaş şartının ise 24/02/2018 tarihinde dolduğu, ancak davacının davasını 18.07.2016 tarihinde açtığı, davanın açıldığı tarih itibariyle yaşlılık aylığı alma hakkına sahip olmadığı, yaş şartının tahsis talep tarihi itibariyle yerine getirmediği anlaşıldığından davanın reddi gerektiği kanaatine varılmıştır.” gerekçesi ile, “...Davanın reddine,...” karar verilmiştir.

B-BAM KARARI