muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/945, Karar No: 2019/7942, Tarih: 07.05.2019

**19. Ceza Dairesi         2019/945 E.  ,  2019/7942 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dikiliden ağaç kesme suçundan sanıklar ..., ... ve ...’in, 6831 sayılı Orman Kanunu’nun 91/1-1. cümle, 91/4, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 62/1 ve 52/1-2. maddeleri uyarınca 5 ay hapis ve 160,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmalarına; ... ile ...'ın cezalarının, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 50/1-a. maddesi uyarınca neticeten 3.000,00 Türk lirası adli para cezası seçenek yaptırımına çevrilmelerine, sanık ...'in cezasının ise 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 58/6. maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine dair İnebolu Asliye Ceza Mahkemesinin 17/01/2018 tarihli ve 2015/690 Esas, 2018/46 sayılı kararı aleyhine Adalet Bakanlığının 08/01/2019 gün ve 14350 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekindeki dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 21/01/2019 gün ve KYB. 2019/4386 sayılı ihbarnamesi ile dairemize gönderilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

Sanık ...'in, 03/11/2015 tarihinde Kastamonu ili, Çatalzeytin İlçesi, Dağ köyü, 93 no'lu orman bölmesinden, dikili halde olan yapacak vasıftaki 4 adet kayın ağacını motorlu testere ile kestiği gerekçesiyle, 6831 sayılı Orman Kanunu'nun 91/1-1.cümle, 91/4 ile 5237 sayılı TCK'nın 61/1 ve 52/1-2 maddeleri uyarınca 8 ay 10 gün hapis cezası ve 660,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair İnebolu Asliye Ceza Mahkemesi'nin, 24/05/2016 tarihli ve 2015/644 esas, 2016/445 sayılı kararının; sanık ...'ın, 03/11/2015 tarihinde Kastamonu ili, Çatalzeytin İlçesi, Dağ köyü, 93 no'lu orman bölmesinden, dikili halde olan yapacak vasıftaki 4 adet kayın ağacını motorlu testere ile kestiği gerekçesiyle, 6831 sayılı Orman Kanunu'nun 91/1-1.cümle, 91/4 ile 5237 sayılı TCK'nın 61/1 ve 52/1-2 maddeleri uyarınca 6 ay 20 gün hapis cezası ve 400,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına, hakkındaki cezanın 5237 sayılı Kanun’un 51. maddesi gereğince ertelenmesine ve bir yıl denetim süresine tabi tutulmasına dair İnebolu Asliye Ceza Mahkemesi'nin, 26/05/2016 tarihli ve 2015/649 Esas, 2016/475 sayılı kararının; sanık ...'ın, 03/11/2015 tarihinde Kastamonu ili, Çatalzeytin İlçesi, Dağ köyü, 93 no'lu orman bölmesinden, dikili halde olan yapacak vasıftaki 1 adet kayın ağacını motorlu testere ile kestiği gerekçesiyle, 6831 sayılı Orman Kanunu'nun 91/1-1.cümle, 91/4 ile 5237 sayılı TCK'nın 61/1 ve 52/1-2 maddeleri uyarınca 5 ay hapis cezası ve 160,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına, hakkındaki cezanın 5237 sayılı Kanun’un 51. maddesi gereğince ertelenmesine ve bir yıl denetim süresine tabi tutulmasına dair İnebolu Asliye Ceza Mahkemesi'nin, 26/05/2016 tarihli ve 2015/656 Esas, 2016/474 sayılı kararının incelenmesi neticesinde,

Yargılama konusu eylemler nedeniyle dikiliden ağaç kesme suçundan dolayı sanıklar hakkında ayrı ayrı yapılan bu yargılamalar sonucunda, sanıkların 03/11/2015 tarihinde Kastamonu ili Çatalzeytin İlçesi Dağ köyü 93 no'lu orman bölmesinden, dikili halde olan yapacak vasıfta kayın ağacı kestikleri sabit olduğu ve bu kararların kesinleştiği cihetle, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 223/7. maddesinde yer alan; “Aynı fiil nedeniyle, aynı

sanık için önceden verilmiş bir hüküm veya açılmış bir dava varsa davanın reddine karar verilir.” şeklindeki düzenleme karşısında, 03/11/2015 tarihinde Kastamonu ili, Çatalzeytin İlçesi, Dağ köyü, 93 no'lu orman bölmesinden, dikili halde olan yapacak vasıftaki 4 adet kayın ağacını kestikleri iddiasıyla açılan İnebolu Asliye Ceza Mahkemesinin 2015/690 esas, 2018/46 sayılı davanın reddi yerine, yazılı şekilde mahkûmiyet kararı verilmesinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun bozulması isteminde bulunulmakla gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanık ... hakkında aynı fiil nedeniyle İnebolu Asliye Ceza Mahkemesi'nin 26/05/2016 tarihli ve 2015/649 Esas, 2016/475 Karar sayılı kararı ile de mahkumiyet kararı verildiği; sanık ... hakkında aynı fiil nedeniyle İnebolu Asliye Ceza Mahkemesi'nin 26/05/2016 tarihli ve 2015/656 Esas, 2016/474 Karar sayılı kararı ile de mahkumiyet kararı verildiği; sanık ... hakkında aynı fiil nedeniyle İnebolu Asliye Ceza Mahkemesi'nin 24/05/2016 tarihli ve 2015/644 Esas, 2016/445 Karar sayılı kararı ile de mahkumiyet kararı verildiği anlaşıldığından, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223/7. maddesinde yer alan "Aynı fiil nedeniyle, aynı sanık için önceden verilmiş bir hüküm veya açılmış bir dava varsa, davanın karar verilir." hükmü gereğince ikinci davanın reddine karar verilmesi gerektiğinden,

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden, İnebolu Asliye Ceza Mahkemesinin 17/01/2018 tarihli ve 2015/690 Esas, 2018/46 sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309/4-d maddesi uyarınca BOZULMASINA, mükerrer açılan davanın REDDİNE, sanıklar hakkında hükmolunan hapis ve adli para cezalarının kaldırılmasına, 07/05/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6585, Karar No: 2011/9691, Tarih: 27.09.2011

**6. Hukuk Dairesi         2011/6585 E.  ,  2011/9691 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

KARAR TARİHİ :28.12.2010

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tahliye davasına dair karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, konut ihtiyacı nedeniyle kiralananın tahliyesine ilişkindir. Mahkemece davanın reddine karar verilmesi üzerine hüküm davacı vekili temyiz edilmiştir.

6570 Sayılı Gayrimenkul Kiraları Hakkında Kanun’un 7/b ve c maddesi hükmüne göre açılacak tahliye davalarının İcra İflas Kanunu’nun 272. maddesinin kıyasen uygulanması suretiyle kira sözleşmesinin bitimini takip eden bir ay içinde açılması gerekir. Daha önce veya bu bir aylık süre içerisinde sözleşmenin yenilenmeyeceğine ilişkin tahliye iradesi kiracıya bildirilmiş ise bu bildirimi takip eden dönem sonuna kadar dava açılabilir. Dava açma süresi kamu düzenine ilişkin olup davalı ileri sürmese bile mahkemece kendiliğinden göz önünde bulundurulması gerekir.

Olayımıza gelince; konut ihtiyacına dayalı olarak açılan davada verilen kararın Dairemizin 29.4.2010 gün ve 225-5136 sayılı kararı ile taraflar arasındaki sözlü kira sözleşmesinin başlangıç ve bitiş tarihlerinin araştırılarak öncelikle davanın süresinde açılıp açılmadığının saptanmasına işaretle bozulmasından sonra yapılan yargılama sırasında taraflar kira başlangıç tarihinin 1.1.1999, süresinin bir yıl olduğu konusunda ittifak sağlamışlardır. Davacı açmış olduğu davada kiralanana ergin olan oğlu ...’in konut olarak ihtiyacı olduğunu iddia etmiş, dava öncesinde de ihtiyaç durumunu bildirir 3.3.2008 tarihinde keşide ettiği ihtarnameyi davalıya 10.3.2008 tarihinde tebliğ ettirmiştir. Dava ise 23.6.2008 tarihinde açılmıştır. Bu bağlamda tarafların üzerinde uzlaşmaya vardıkları kira başlangıç tarihine göre yeni kira dönemi 1.1.2008 tarihinde başlamıştır. Davacının ihtarnamesi ise yeni kira dönemi içinde 10.3.2008 tarihinde tebliğ ettirilmiş olduğundan, bu ihtarname 1.1.2008-1.1.2009 kira dönemi için süre koruyucu nitelikte değildir. Söz konusu ihtarname, ancak 1.1.2009 tarihinde başlayacak yeni kira dönemi için hüküm ifade eder. Dava ise henüz 1.1.2008-1.1.2009 kira yılı bitmeden 23.6.2008 tarihinde açılmıştır. Dava yukarda açıklandığı üzere akdin sona ermesini takip eden bir ay içinde açılmadığından süresinde değildir. Mahkemece davanın süre yönünden reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmadığından hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile HUMK.nun 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 27.9.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/10172, Karar No: 2021/3626, Tarih: 17.03.2021

**5. Hukuk Dairesi         2019/10172 E.  ,  2021/3626 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi ... Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin ilk derece mahkemesinin kararına karşı taraf vekillerinin istinaf başvurusu üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesinin 6. Hukuk Dairesinin istinaf isteminin esastan reddine dair kararı ile birlikte ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2017/333 E. - 2019/90 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı taraf vekillerince yapılan istinaf başvurusunun ... Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesince esastan reddine karar verilmiş, hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Aşağıda açıklanan gerekçelerle ... Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesinin istinaf başvurusunun reddi kararı kaldırıldıktan sonra ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2017/333-2019/90 E/K sayılı kararının incelenmesinde;

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arsa niteliğindeki ... ili, ... ilçesi, ... mahallesi, ... ada ... parsel sayılı taşınmazın zeminine 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesi uyarınca emsalin üstün ve eksik yönleri belirlenip kıyaslaması yapılarak değer biçilmesinde yöntem itibariyle doğru olduğu gibi; ağaçlara ise yaş, cins ve verim durumu dikkate alınmak suretiyle değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1-Mahkemece ikinci bilirkişi kuruluna ait raporun hükme esas alındığı belirtilmiş olup, ikinci bilirkişi kuruluna ait ilk raporda emsal alınan taşınmazın limited şirkete yapılan özel amaçlı satış olduğundan somut emsal olarak değerlendirilmesi doğru olmadığı belirtilerek ticari olmayan satışın emsal alınarak değerlendirme yapılmak üzere bilirkişi kurulundan ek rapor alınması yöntem itibariyle doğru ise de; alınan ek raporda emsal taşınmaz ile dava konusu taşınmaz imar parseli olup, taşınmazlardan kesilen Düzenleme Ortaklık Payı oranında kesinti ya da ekleme yapılmaksızın, emsalin üstün ve eksik yönleri belirlenip kıyaslaması yapılarak dava konusu taşınmazın m2 birim bedelinin belirlenmesi ile yetinilmesi gerekirken, yapılan kıyaslama sonucunda dava konusu taşınmaz, emsalden daha değerli görüldüğü halde yönteme aykırı şekilde değerlendirme yapılarak emsalin dava tarihindeki m2 birim bedelinden de az bedel hesaplayan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2-Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin 12055/17 numaralı başvuru sonucu verilen 23.10.2018 tarihli kararı ve Anayasa Mahkemesinin 2016/9364 başvuru numaralı, 01.06.2019 gün 30791 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan kararı da göz önüne alındığında davacı idare lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Doğru olmadığı gibi;

3-Anayasa Mahkemesinin 27/11/2020 gün 31317 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 16/07/2020 tarih 2018/104 Esas 2020/39 Karar sayılı kararı ile 7139 sayılı Kanunla Değişik Kamulaştırma Kanunun 10/8. Fıkrasının dördüncü cümlesi; “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit edilen bedelden az olması durumunda hâkim tarafından tespit edilen bedel, fazla olması durumunda idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedel, peşin ve nakit olarak hak sahibi adına, kalanı ise bedele ilişkin kararın kesinleşmesine kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmak ve kesinleşen karara göre hak sahibine verilmek üzere” bölümü ile yedinci cümlesinde yer alan “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedelden fazla olması halinde fazla olan tutarın bloke edildiğine” ibaresinin Anayasa’ya aykırı olduğu ve iptal edildiği nazara alınarak hüküm kurulması gerektiğinden,

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle HMK'nun 371. maddesi uyarınca BOZULMASINA, HMK’nun 373/1. maddesi uyarınca kararın bir örneğinin ... Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi'ne GÖNDERİLMESİNE, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 17/03/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6107, Karar No: 2015/9308, Tarih: 02.06.2015

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2015/6107 E.  ,  2015/9308 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... ile davalı ... aralarındaki nüfus kayıt düzeltme davasına dair ... 3. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 06.09.2013 günlü ve 2013/236-2013/258 sayılı hükmün onanması hakkında Dairece verilen 24.04.2014 günlü ve 2014/5389-2014/7647 sayılı ilama karşı davacı vekili tarafından karar düzeltme isteminde bulunulmuştur.

Bu isteğin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dava dilekçesinde, davacının murisi ... ve ... kızı ...'nin nüfus kaydında soyadının yer almadığını, esasen soyadının "..." olduğunu ileri sürerek ...'nin nüfus kaydına "..." soyadının eklenmesini istemiş; mahkemenin ancak hatalı olan nüfus kayıtlarını düzeltmekle görevli olduğu, iddia edilen soyadının nüfus kaydına işlenmesi görevinin nüfus müdürlüğüne ait idari bir işlem olduğu gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş olup verilen karar Dairemizce onanmıştır.

Davacı vekilinin karar düzeltme istemi üzerine dosya içindeki bilgi ve belgelerin, özellikle nüfus kayıtlarının yeniden incelenmesinde; davacının murisi ... ve ... kızı ...'nin 01.01.1985 tarihinde öldüğü anlaşılmaktadır. Soyadı Kanunu 02.07.1934 tarihinde kabul edilerek 02.07.1934 tarih 2741 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış ve Kanunun 14. maddesine göre de, yayın tarihinden altı ay sonra yürürlüğe gireceği belirtilmiştir. Buna göre, 01.01.1985 tarihinde öldüğü anlaşılan kişinin ölümünden çok önce Soyadı Kanunu'nun varlığı dikkate alınarak gerekli kanıtlar toplanıp, çoğun içinde azda vardır ilkesi gereğince soyadının tespitine karar verilmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçe ile davanın reddine karar verilmiş olmasının doğru olmaması nedeniyle hükmün bozulması gerekirken onandığı anlaşılmakla, Dairemizin 24.04.2014 günlü ve 2014/5389 Esas 2014/7647 Karar sayılı onama kararının kaldırılmasına karar verilip dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

Dosya içindeki bilgi ve belgelerin, özellikle nüfus kayıtlarının yeniden incelenmesinde; davacının murisi ... ve ... kızı 'nin 01.01.1985 tarihinde öldüğü anlaşılmaktadır. Soyadı Kanunu 02.07.1934 tarihinde kabul edilerek 02.07.1934 tarih 2741 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış ve Kanunun

14. maddesine göre de, yayın tarihinden altı ay sonra yürürlüğe gireceği belirtilmiştir. Buna göre, 01.01.1985 tarihinde öldüğü anlaşılan kişinin ölümünden çok önce Soyadı Kanunu'nun varlığı dikkate alınarak gerekli kanıtlar toplanıp, çoğun içinde azda vardır ilkesi gereğince soyadının tespitine karar verilmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçe ile davanın reddine karar verilmiş olması doğru görülmemiştir.

14. maddesine göre de, yayın tarihinden altı ay sonra yürürlüğe gireceği belirtilmiştir. Buna göre, 01.01.1985 tarihinde öldüğü anlaşılan kişinin ölümünden çok önce Soyadı Kanunu'nun varlığı dikkate alınarak gerekli kanıtlar toplanıp, çoğun içinde azda vardır ilkesi gereğince soyadının tespitine karar verilmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçe ile davanın reddine karar verilmiş olması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, karar düzeltme harcının istek halinde düzeltme isteyene iadesine, 02.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5121, Karar No: 2019/14475, Tarih: 27.06.2019

**22. Hukuk Dairesi         2019/5121 E.  ,  2019/14475 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Y A R G I T A Y K A R A R I

Miktar veya değeri temyiz kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362/1-(a) maddesi uyarınca temyiz edilemez. Kesinlik sınırı kamu düzeni ile ilgilidir.

Davacı eldeki alacak davası ile; bir kısım işçilik alacağının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir. İlk Derece Mahkemesince 19.01.2017 tarihli kararla, bir kısım işçilik alacaklarının hüküm altına alınmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin 19.01.2017 tarihli kararına karşı istinaf yoluna başvurulmuş ve Bölge Adliye Mahkemesinin 24.05.2017 tarihli kararı ile başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin 24.05.2017 tarihli kararı, Dairemizin 26.10.2017 tarihli ilamıyla, fazla çalışma alacağı yönünden bozulmuş ve dosya İlk Derece Mahkemesine gönderilmiştir. Diğer alacak talepleri yönünden bir bozma sebebi yapılmadığından, hükmün bu kısmı kesinleşmiştir.

İlk Derece Mahkemesince, 05.07.2018 tarihli kararla davacının fazla çalışma alacağı bozma doğrultusunda yeniden belirlenmiş; diğer alacak talepleri hakkında ise bozmadan önceki karar gibi hüküm sonucu tesis edilmiştir. Kararı, davalı ... ve davacı vekili temyiz etmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin 05.07.2018 tarihli kararı, Dairemizin 08.10.2018 tarihli ilamıyla, fazla çalışma alacağı yönünden yeniden bozulmuş ve dosya İlk Derece Mahkemesine gönderilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince, davacının fazla çalışma alacağı bozma doğrultusunda yeniden belirlenmiş; diğer alacak talepleri hakkında ise bozmadan önceki karar gibi hüküm sonucu tesis edilmiştir. Kararı, davalı ... vekili temyiz etmiştir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 341/2. maddesi gereğince, İlk Derece Mahkemesi tarafından verilen ve miktar veya değeri 4.400,00 Türk Lirasını geçmeyen malvarlığı davalarına ilişkin kararlar kesindir.

Bozmadan sonra tesis edilen İlk Derece Mahkemesi kararında, temyiz kesinlik sınırının belirlenmesinde, bozma kararı kapsamı dışında kalan alacaklara dair hüküm kısmının dikkate alınmaması gereklidir. Şu halde dosya içeriğine göre, Dairemizin 08.10.2018 tarihli bozma kararı kapsamında bulunan fazla çalışma alacağı bakımından fazlaya ilişkin haklar saklı tutularak hüküm altına alınan ve temyize konu edilen toplam miktar karar tarihi itibari ile temyiz kesinlik sınırı olan 4.400,00 TL kapsamında kaldığından davalı ... vekilinin temyiz isteminin, 6100 sayılı Kanun'un 341/2, 362/1-(a), 366. ve 352. maddeleri uyarınca REDDİNE, peşin alınan karar harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 27.06.2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7498, Karar No: 2020/5448, Tarih: 11.06.2020

**15. Ceza Dairesi         2018/7498 E.  ,  2020/5448 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : TCK’nın 157/1, 62/1 ve 52/2-4 maddeleri

uyarınca mahkumiyet

Dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığa atılı dolandırıcılık suçunun 6763 sayılı Kanun’un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK.'nın 253. ve 254. madde fıkraları gereğince uzlaşma kapsamında olması nedeniyle, dairemizin bozma ilamı üzerine dosyanın uzlaşma bürosuna tevdii edildiği ancak; uzlaşmanın sağlanamadığı belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın, kasten işlemiş olduğu dolandırıcılık suçundan hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak hakkında, TCK'nın 53/1, 2, 3 madde ve fıkralarının uygulanmamasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Sanığın, inşaat işi ile uğraşan tanık ...in işyerinde tanıştığı katılana Almanya'da çalıştığını,... kasabasında ev inşa ettiğini, inşaatı kabul ederse işi kendisine verebileceğini söylemesi üzerine, birlikte araçla... ilçe merkezinden... kasabasına doğru yola çıktıkları, bu sırada sanığın telefonla başka biriyle konuşarak "Çocuk yola gidecek, acil para lazım, bende para yok" şeklinde ifadeler kullanıp katılana hitaben “Sen bana üzerinde para varsa ver,...'da bekleyen kişi sana iş karşılığında 2.000 euro para verecek, hesabından düşersin.” dediği, bunun üzerine katılanın sanığa 600 TL verdiği, akabinde sanığın aldığı parayı çocuğa teslim edeceğini ve kendisini tanık Veysel'in iş yerinde bekleyeceğini söyleyerek araçtan indiği, katılanın ise... kasabasına gittiği ancak burada sanığın söylediği kişiyi bulamadığı, bu suretle sanığın dolandırıcılık suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda; sanık savunmaları, katılan ve tanık beyanları, araştırma-fotoğraf teşhis ve tespit tutanağı, uzlaştırma raporu ve tüm dosya kapsamına göre; atılı suçun sanık tarafından işlendiği sabit olmakla, bu gerekçelere dayanan mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanığın sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Adli para cezasına ilişkin olarak hüküm kurulurken 60 gün temel adli para cezası tayin edildikten sonra, TCK’nın 62/1. maddesi uyarınca 1/6 oranında cezada indirim uygulandığı sırada 50 gün adli para cezası yerine, maddi hata yapılarak sanığın 100 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi,

Adli para cezasına ilişkin olarak hüküm kurulurken 60 gün temel adli para cezası tayin edildikten sonra, TCK’nın 62/1. maddesi uyarınca 1/6 oranında cezada indirim uygulandığı sırada 50 gün adli para cezası yerine, maddi hata yapılarak sanığın 100 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8.maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılanmayı gerektirmediğinden, aynı yasanın 322. maddesi uyarınca, hüküm fıkrasının 2 numaralı bendinde yer alan “100 gün” ibaresi çıkarılıp, yerine “50 gün” ibaresinin eklenmesi suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 11/06/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.