muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/15925, Karar No: 2014/3777, Tarih: 27.02.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/15925 E.  ,  2014/3777 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : K.Y.B.YE - 2013/297823

4250 sayılı İspirto ve İspirtolu İçkiler İnhisarı Kanununa aykırılık suçundan sanık S.. K..'un, anılan Kanun'un 28. Maddesi uyarınca 450,00 yeni Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair Bursa 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 04/06/2013 tarihli ve 2012/939 esas, 2013/462 sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığı'ndan verilen 02/09/2013 gün ve 54200 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 13/09/2013 gün ve KYB. 2013/297823 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Mezkür ihbarnamede;

Tüm dosya kapsamına göre, hükme esas alınan 4250 sayılı Kanunun 28. maddesinin 24/05/2013 tarihli 6487 sayılı Kanunun 6. maddesi ile yürürlükten kaldırıldığı ve sanığın eyleminin 4733 Tütüm ve Alkol Piyasası Düzenleme Kurumu Teşkilat ve görevleri Hakkında Kanun'un 8.maddesinin (j) bendinde yer alan; "Yetkili olmadıkları halde, açık olarak içki satışı veya sunumu yapanlar ile satışa sunulan tütün mamulleri, etil alkol, metanol ve alkollü içkileri arz ambalajlarını bozmak veya bunları bölmek suretiyle satanlara bin Yeni Türk Lirasından onbin Yeni Türk Lirasına kadar idari para cezası verilir." hükmü kapsamında kaldığı halde yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiş ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozmaya atfen ihbar olunmuş bulunmakla Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden Bursa 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 04/06/2013 tarih ve 2012/939 Esas ve 2013/462 Karar sayılı kararının CMK.nun 309/3.maddesi uyarınca BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde mahkemesince yapılmasına, 27/02/2014 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Kanun yararına bozmaya konu kararın dayandığı eylemin suç olmaktan çıkıp kabahate dönüştüğünden verilen bozma kararı yasaya uygundur. Ancak eylemi suç olmaktan çıkarıp kabahate dönüştüren kanun ile para cezasının asgari haddi hükmedilen para cazasından daha fazladır. Sayın çoğunluk bozma kararından sonra "müteakip işlemlerin mahkemesince yapılmasına" karar vermiştir. Bu durumda mahkeme kabahat için öngörülen idari para cezasının asgari haddinden hüküm kursa dahi, kabahatliye önceki para cezası miktarından daha fazla para cezasına hükmedecektir. Bu halde ise kanun yararına bozma kararı ceza miktarı itibariyle aleyhe sonuç doğuracaktır. Bu ise davanın esesını çözen kararlarda kanun yararına bozmanın ceza miktarından aleyhe sonuç doğurmama ilkesine aykıırı olacaktır.

Bu nedenlerle kararın CMK 309/4-d madde ve fıkrası gereğince bozulup, kesinleşen ceza miktarıda gözetilerek idari para cezasının da Dairece karara bağlanması gerektiği görüşünde olduğundan çoğunluğun " müteakip işlemlerin mahallinde mahkemesince yapılmasına" şeklindeki karara katılmıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2013/6597, Karar No: 2013/24443, Tarih: 30.09.2013

**9. Hukuk Dairesi         2013/6597 E.  ,  2013/24443 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, ek ders ücreti, fazla çalışma, vergi iadesi ve başarı primi alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteğin reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı işveren yanında öğretmen olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin işverence haksız olarak feshedildiğini, çalışma süresi boyunca haftada 3 saat fazla çalışma yaptığını, vergi iadesi alacağının ödenmediğini, ayrıca 2009-2010 öğretim yılında okul öğrencilerinin SBS de elde ettiği başarı üzerine tüm öğretim üyelerine 500 TL başarı primi ödendiği halde kendisine ödeme yapılmadığını ileri sürerek, ek ders ücreti, fazla çalışma, vergi iadesi ve başarı primi alacaklarını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının 5580 sayılı yasanın 9. maddesi gereğince belirli süreli hizmet sözleşmesi ile çalıştığını, işverenlikçe davacının tüm kanuni haklarının ödendiğini, SBS başarısına ilişkin 500.00 TL lik ödemenin 29.09.2010 tarihinde yapıldığını ve bu tarihte davacının iş sözleşmesinin sona erdiğini, davacının kanun ve yönetmeliklere göre hak etmiş olduğu tüm ücret ve ek ödemeleri imzalayarak aldığını, davacı tarafından imzalanan ibranamenin yapılan ödemeleri kapsadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının vergi iadesi talebinin yerinde olmadığı, fazla çalışma yapmadığı, başarı priminin işe iş sözleşmesi sona erdikten sonra ödendiğinden davacının buna hak kazanmayacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Davacı fazla çalışma ve vergi iadesi alacaklarını talep etmiştir. Davacı ile birlikte dava açan Hülya Demir isimli işinin dosyasında bilirkişi tarafından ücret bordroları değerlendirmeye tabi tutularak davacıya ek ders ücreti ödendiğinden fazla çalışma alacağı talep edemeyeceği, vergi iadesi adı altında talep ettiği alacağın ise asgari geçim indirimi olarak kendisine ödendiği belirtilerek bu taleplerinin haksız olduğu belirtilmiş olup mahkemece bu rapora itibar edilerek bu talepleri reddedilmiştir. Dairemizin 2012/8381 esas sarısında yapılan temyiz incelemesi sonucunda bu yönde bir bozma yapılmamıştır.

Bu davada ise davacının ücret bordroları dosyaya getirtilmeden davacının bu talepleri reddedilmiştir. Mahkemece davacının çalıştığı döneme ilişkin tüm ücret bordroları getirtilerek bilirkişiden ek rapor alınmak suretiyle davacının ek ders ücreti, fazla çalışma ve vergi iadesi alacağı konusunda yeniden bir karar verilmelidir.

Bu davada ise davacının ücret bordroları dosyaya getirtilmeden davacının bu talepleri reddedilmiştir. Mahkemece davacının çalıştığı döneme ilişkin tüm ücret bordroları getirtilerek bilirkişiden ek rapor alınmak suretiyle davacının ek ders ücreti, fazla çalışma ve vergi iadesi alacağı konusunda yeniden bir karar verilmelidir.

2- Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacının 2009-2010 eğitim döneminde okul öğrencilerinin SBS de gösterdikleri başarı üzerine işverence okulda çalışan öğretim görevlilerine yapılan 500 TL başarı primine hak kazanıp kazanmadığı noktasında toplanmaktadır.

Davacının 5580 sayılı kanun uyarınca 2009-2010 eğitim ve öğrenim döneminde davalıya ait özel okulda öğretmen olarak çalıştığı sabittir. Davacı ile yapılan iş sözleşmesi dönem sonunda davalı işveren tarafından yenilenmeyerek sona erdirilmiştir. Davalı okul tarafından öğrencilerin 2009-2010 eğitim ve öğretim yılında öğrencilerin SBS de gösterdikleri başarı sonucunda tüm öğretim görevlilerine 29.9.2010 tarihinde 500 TL başarı primi ödendiği dosya kapsamına göre sabittir.

Bu başarı priminin ödenme nedeni 2009-2010 öğretim dönemindeki başarıya ilişkin olup davacı bu eğitim ve öğretim döneminin sonuna kadar davalı işverene ait okulda çalışmıştır. Elde edilen bu başarıda davacının da katkısı bulunmaktadır. Başarı priminin iş sözleşmesi sona erdikten sonra 29.9.2010 tarihinde dağıtılmış olması davacının bu başarı primine hak kazanmayacağı anlamına gelmez. Mahkemece davacının başarı primi alacağının kabulü gerekirken reddine karar verilmesi isabetsizdir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 30.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/5881, Karar No: 2010/3335, Tarih: 25.03.2010

**11. Hukuk Dairesi         2009/5881 E.  ,  2010/3335 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 2.Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 11.03.2008 tarih ve 2006/202-2008/63 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili ve katılma yolu ile davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 15.02.2005 tarihinde hesabından para çekmek istediğinde hesabıyla ilgili sorun olduğundan para çekemediğini, davalı bankanın Reyhanlı Şubesini aradığında kendisine kredi kartı borcu nedeniyle yakın izlemeye girdiğinin söylendiğini, oysaki müvekkilinin davalı banka nezdinde sadece maaş hesabının bulunduğunu, davalı bankadan hiçbir zaman kredi kartı almadığını, kredi kartı için hiçbir başvurusunun da olmadığını, maaş hesabının Reyhanlı Şubesinde olmasına rağmen Kızılay Şubesinden adına nasıl kredi kartı çıkarıldığı hususlarını davalı bankaya bildirdiğini, bu sorunu çözebilmek için Ankara Kızılay Şubesine gittiğini, davalı banka yetkililerinin 09.06.2006 tarihinde müvekkilini arayarak kredi kartının sahte kimlikle çıkarılmış olduğunu, bu kredi kartının iptal edildiğini bildirdiklerini, davalı bankanın kendisinden beklenen özeni göstermediğini, müvekkilinin bu nedenle maddi ve manevi zarara uğradığını ileri sürerek, 10.000,00 YTL manevi, şimdilik 5.000,00 YTL maddi olmak üzere toplam 15.000,00 YTL tazminatın davalıdan faiziyle birlikte tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili bankanın davaya konu olayda kusurunun olmadığını, davacının maddi ve manevi zararının bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; iddia, savunma, bilirkişi raporları ve tüm dosya kapsamına göre davalı bankanın sahte kredi kartı nedeniyle davacının uğradığı maddi zararlardan sorumlu olduğu, davacının bu olaydan dolayı mazeret izni alması ve ek ders ücretlerini alamaması sonucu maddi zarara uğramış bulunduğu, ancak manevi tazminata hükmedilmesi için kişisel yararların haleldar olması gerektiği, davaya konu olayda Borçlar Kanunu 49 ve Medeni Kanun’un 24 ncü maddeleri ile korunan kişisel hakların ihlalini doğuran bir eylemin bulunmadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile 89,55 YTL maddi tazminatın faiziyle davalıdan tahsiline, fazlaya ilişkin istem ile manevi tazminat isteminin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili ve katılım yolu ile davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

Kararı, davacı vekili ve katılım yolu ile davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Davacı vekilinin temyiz itirazlarına gelince; dava, davacının kimlik bilgilerinin kendi iradesi ve bilgisi dışında kullanılması suretiyle alınan kredi kartına ait borçtan dolayı davacının yakın izlemeye alınması suretiyle uğradığı maddi ve manevi zararların tazmini istemine ilişkindir. Davacının kimlik bilgilerinin kullanılması sonucu düzenlenen sahte kredi kartından yapılan harcamalar nedeniyle davacının hesaplarının takibe alındığı, davacının ek hesabını kullanamadığı, davacının kendi kimlik bilgilerine dayalı olarak alınmış bulunan kredi kartı ile bir ilgisinin bulunmadığının ispatı için harcadığı zaman, emek ve masraf nedeniyle maddi ve manevi zarara uğramış olduğunun kabulü gerekir.Mahkemece, davacının bu olay nedeniyle mazeret izni alarak Ankara’ya gelmek zorunda kaldığı kabul edilerek, mazeret izni kullanmak zorunda kalması nedeniyle alamadığı ek ders ücretine hükmedilmiş ise de davacının yol ve konaklama masraflarına ilişkin zararı hüküm altına alınmamıştır.Bu durumda, davacının bu olay nedeniyle Ankara’ya gelmesinden kaynaklanan maddi zararına ilişkin olarak varsa Ankara’ya geliş ve gidişine ilişkin yolculuk biletleri ile konaklama giderine ilişkin belgelerini ibraz etmesinin istenmesine, davacının yaptığı yolculuk ve konaklama giderlerini belgelendirememesi halinde bu kez de mahkemece sözkonusu harcamaların yapıldığı tarihteki mutad yolculuk ve konaklama giderlerinin araştırılarak bulunacak tutarların hüküm altına alınması gerekirken, bu giderlerin hüküm altına alınmaması doğru görülmemiş, kararın maddi tazminat yönünden bu nedenlerle davacı yararına bozulması gerekmiştir.

3-Öte yandan mahkemece davalı bankanın kusuru kabul edilerek maddi tazminat isteminin kısmen kabul edilmiş olmasına rağmen yazılı gerekçe ile manevi tazminat isteminin reddine karar verilmiştir.Oysaki davacının davalı bankanın dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranışı sonucu yaşadığı sıkıntı, içine düştüğü zor durum nedeniyle manevi zarara uğradığının da kabulü gerektiğinden uğradığı manevi zararı karşılayacak somut olaya uygun, makul bir manevi tazminat tutarının da hüküm altına alınması gerekirken, yazılı gerekçe ile manevi tazminat isteminin reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, kararın bu nedenle de davacı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddine; (2) ve (3) numaralı bentlerde açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, istek halinde aşağıda yazılı 33,85 TL harcın temyiz eden davalıya iadesine, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davalıya iadesine, 25.03.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/308, Karar No: 2008/318, Tarih: 09.04.2008

**Hukuk Genel Kurulu         2008/9-308 E.  ,  2008/318 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 13. İş Mahkemesi

TARİHİ : 19/02/2008

Taraflar arasındaki “fazla çalışma ücret alacağı” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Ankara 13. İş Mahkemesince davanın kısmen kabulüne dair verilen 27.06.2007 gün ve 1090-359 sayılı kararın incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 9.Hukuk Dairesinin 14.11.2007 gün ve 33926-34074 sayılı ilamı ile, (.....1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı dava dilekçesinde, belirttiği saatlerde çalışarak fazla mesai yaptığını iddia etmiştir. Davacı delil olarak sadece davalı işverenin kayıtlarına dayanmıştır, işveren kayıtlarında ise davacının fazla çalışma yaptığına dair herhangi bir delil bulunmamaktadır.

Bilirkişi tarafından davacının dava dilekçesinde belirtilen çalışma şeklinden farklı bir çalışma yaptığı kabul edilerek hesaplama yapılmış, mahkemece bu rapora itibar edilerek anılan alacak hüküm altına alınmıştır.

İspat yükü kendisinde olan davacı dava dilekçesinde belirttiği şekilde fazla çalışma yaptığını kanıtlayamadığı halde davanın reddi yerine yazılı şekilde kabulüne karar verilmesi hatalıdır...) gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN: Taraf vekilleri

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

I-Davacı vekilinin önceki hükme yönelik temyiz itirazlarının tümü Özel Dairece reddedildiği ifade olmakla, direnme kararını temyizde hukuki yararı bulunmamaktadır. Bu nedenle, davacı vekilinin temyiz dilekçesinin reddi gerekir.

II- Davalı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde:

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bozma kararında açıklanan gerektirici nedenlere göre, Hukuk Genel Kurulu’nca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken,önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır. Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

SONUÇ:1-Birinci bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz dilekçesinin hukuki yarar yokluğundan REDDİNE,

2-İkinci bentte gösterilen nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı H.U.M.K.nun 429. Maddesi

gereğince BOZULMASINA,

istek halinde temyiz peşin harçlarının geri verilmesine, 09.04.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14579, Karar No: 2016/9752, Tarih: 25.10.2016

**1. Hukuk Dairesi         2014/14579 E.  ,  2016/9752 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 25.10.2016 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden vekili Avukat ... ile temyiz edilenler vekili Avukat ... geldiler, davetiye tebliğine rağmen temyiz edilen Dahili davacı ..., dahili davacı ... gelmediler, yokluklarında duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Davacılar, mirasbırakan anneleri ...'ın kayden maliki olduğu 350 ada 64 parsel sayılı taşınmazını, mirasçılardan mal kaçırmak amacıyla ve muvazaalı işlemle gelini olan davalı ...'e satış suretiyle temlik ettiğini ileri sürerek, tapu kaydının iptali ile miras payları oranında adlarına tescile karar verilmesini istemişlerdir.

Davalı, zamanaşımı itirazında bulunarak taşınmazı bedeli karşılığında satın aldığını belirtip davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, muvazaa iddiasının sabit olduğu gerekçeleri ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden toplanan delillerden; mirasbırakan ...'ın maliki olduğu 350 ada 64 parsel sayılı taşınmazdaki 1 nolu bağımsız bölümü 10.09.1970 tarihinde satış suretiyle gelini olan davalı ...'e temlik ettiği, 1919 doğumlu olan murisin 22.01.2009 tarihinde ölümü ile geride mirasçı olarak davacıların kaldığı, ayrıca davacılardan ...'ın karardan sonra 24/03/2016 tarihli dilekçesi ile temyiz talebi olmamasına rağmen temyizden ve davadan feragat ettiği anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 1.4.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 706., Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 237. (Borçlar Kanunu'nun (BK) 213.) ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olayda, mirasbırakanın temlik tarihlerindeki ekonomik ve sosyal durumunun araştırılmadığı, temlik tarihinden önce ve devir tarihi ile öldüğü tarihte üzerine kayıtlı başka taşınmazların bulunup bulunmadığının ilgili kurumlardan sorulup tespit edilmediği görülmektedir.

Hâl böyle olunca, dava konusu taşınmazlar bakımından değinilen ilkeler ve olgular doğrultusunda araştırma ve inceleme yapılması, toplanacak deliller toplanan delillerle birlikte değerlendirilerek miras bırakanın gerçek amacının duraksamaya yer bırakmayacak şekilde açıklığa kavuşturulması, ondan sonra varılacak sonuç çerçevesinde bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yetinilerek sonuca gidilmiş olması doğru değildir.

Davacılardan Fatma Sumrü Türkkan'ın davadan feragatine gelince; anılan davacı 24/03/2016 tarihli dilekçesi ile davadan feragat ettiğini bildirmiş olup, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun (HMK) 311. maddesinde, feragatin kesin hüküm gibi hukuki sonuç doğuracağı; 310. maddesinde ise, hüküm kesinleşinceye kadar her zaman davadan feragat edilebileceği hükümleri düzenlenmiştir.

O halde, feragat yönünden de bir karar verilmesi bakımından hüküm bozulmalıdır.

Davacılardan Fatma Sumrü Türkkan'ın davadan feragatine gelince; anılan davacı 24/03/2016 tarihli dilekçesi ile davadan feragat ettiğini bildirmiş olup, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun (HMK) 311. maddesinde, feragatin kesin hüküm gibi hukuki sonuç doğuracağı; 310. maddesinde ise, hüküm kesinleşinceye kadar her zaman davadan feragat edilebileceği hükümleri düzenlenmiştir.

O halde, feragat yönünden de bir karar verilmesi bakımından hüküm bozulmalıdır.

Davalı vekilinin temyiz itirazı açıklanan nedenlerden ötürü yerindedir. Kabulüyle, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK.'nın 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 21.12.2015 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesi gereğince gelen temyiz eden vekili için 1.350.00.-TL. duruşma vekâlet ücretinin temyiz edilenlerden alınmasına, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 25.10.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.