muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/40, Karar No: 2018/3401, Tarih: 26.03.2018

**19. Ceza Dairesi         2018/40 E.  ,  2018/3401 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

UYAP sisteminden yapılan incelemede; kararın, şikayetçi vekiline 16.02.2016 tarihinde tefhim olunduğu, temyiz dilekçesinin ise 22.02.2016 tarihinde ve yasal süresi içerisinde ibraz edildiğinin anlaşılması karşısında, tebliğnamedeki temyiz talebinin reddi yönündeki düşünceye iştirak edilmemiştir.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanığın üzerine atılı bulunan İİK'nın 331. maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen takibi şikayete bağlı olan seçimlik hareketli bu suçun; "Haciz yolu ile takip talebinden sonra veya bu talepten önceki iki yıl içinde borçlu; alacaklısını zarara sokmak maksadıyla,

“1-)Mallarını veya bunlardan bir kısmını mülkünden çıkararak,

2-)Telef ederek

3-)Kıymetten düşürerek,

4-)Hakiki surette yahut gizleyerek muvazaa yoluyla başkasının uhdesine geçirerek,

5-) Asıl olmayan borçlar ikrar ederek;

mevcudunu suni surette eksiltirse” şeklinde sıralanan seçimlik hareketlerden herhangi birisinin işlenmesiyle, diğer koşulların da (alacaklının, borçlu aleyhine aciz belgesi aldığını veya alacağını alamadığını ispat ettiği takdirde) gerçekleşmesi halinde oluşacağının yerleşik uygulamalarda benimsenmiş olması karşısında, somut olayımızda; icra dosyası içerisinde haciz talebi bulunan ve sanık müdafinin temyiz başvurusunda borcu karşılamaya yeteceği ifade edilen sanığın hissedar olduğu taşınmazların mevcut durumları tespit edilip, varsa üzerlerindeki haciz ve ipotekler de dikkate alınmak sureti ile borcu karşılamaya yetip yetmeyeceği belirlenip, sonucuna göre sanığın hukuki durumlarının takdiri yerine eksik inceleme ile karar verilmesi,

Kabule göre ise;

Kabule göre ise;

1-02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 331/1. maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

2-Sanık hakkında, TCK'nın 50/1-a maddesi uyarınca kısa süreli hapis cezasından seçenek yaptırımlara çevrilen adli para cezası ile TCK'nın 52/2 maddesi uyarınca doğrudan verilen adli para cezalarının toplanması sureti ile hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafi ile şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 26/03/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/38340, Karar No: 2017/3314, Tarih: 17.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/38340 E.  ,  2017/3314 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 17/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1415, Karar No: 2018/11109, Tarih: 10.09.2018

**13. Ceza Dairesi         2017/1415 E.  ,  2018/11109 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığını ihlal

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I-Suça sürüklenen çocuklar hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyiz incelenmesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuklar tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Suç tarihi olan 03.06.2014 tarihinde güneşin yaz saati uygulaması da dikkate alınarak 05:27’de doğduğu, 5237 sayılı TCK'nın 6/1-e maddesi gereğince gece vaktinin 04:27’de sona erdiği, dosyada mevcut görüntü izleme ve tespit tutanağında suça sürüklenen çocukların 04.33 de müştekiye ait iş yerine girdiklerinin belirtilmiş olması karşısında, hırsızlık eyleminin gündüz sayılan zaman dilimi içerisinde gerçekleştiği gözetilmeden 5237 sayılı TCK'nın 143. maddesince artırım yapılarak suça sürüklenen çocuklar hakkında fazla ceza tayin edilmiş olması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar müdafiilerinin temyiz istemleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla, 1412 sayılı CMUK’un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından 5237 sayılı TCK'nın 143. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün çıkartılması, yine hüküm fıkrasında yer alan 31/3. maddenin uygulanmasına ilişkin kısımdan ‘1 yıl 6 ay’ ibaresinin çıkarılarak yerine ‘1 yıl 4 ay’ ibaresinin eklenmesi, hüküm fıkrasında 62. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümden ‘1 yıl 3 ay’ ibaresinin çıkarılarak yerine ‘1 yıl 1 ay 10 gün’ ibaresinin eklenmesi ve 142/1-b, 31/3. ve 62. maddeleri gereğince sonuç cezanın ‘1 yıl 1 ay 10 gün’ hapis cezası olarak belirlenmesi suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

II-Suça sürüklenen çocuklar hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükümlerin temyiz incelenmesine gelince;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

II-Suça sürüklenen çocuklar hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükümlerin temyiz incelenmesine gelince;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Suç tarihi olan 03.06.2014 tarihinde güneşin yaz saati uygulaması da dikkate alınarak 05:27’de doğduğu, 5237 sayılı TCK'nın 6/1-e maddesi gereğince gece vaktinin 04:27’de sona erdiği, dosyadsa mevcut görüntü izleme ve tespit tutanağında suça sürüklenen çocukların 04.33 de müştekiye ait iş yerine girdiklerinin belirtilmiş olması karşısında, iş yeri dokunulmazlığı eyleminin gündüz sayılan zaman dilimi içerisinde gerçekleştiği gözetilmeden 5237 sayılı TCK'nın 116/4. maddesince artırım yapılarak suça sürüklenen çocuklar hakkında fazla ceza tayin edilmiş olması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar müdafiilerinin temyiz istemleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 10.09.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/7411, Karar No: 2019/19223, Tarih: 16.10.2019

**22. Hukuk Dairesi         2019/7411 E.  ,  2019/19223 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının 01 Nisan 2006 tarihinden 23 Eylül 2013 gününe kadar davalı ... Üniversitesinin Hastanesinde radyoloji teknisyeni olarak çalıştığını, bir kısım alacakların ödenmediğini, bu nedenle iş akdinin müvekkili tarafından sonlandırıldığını belirterek, kıdem tazminatı ile fazla çalışma, şua izni, ulusal bayram genel tatil alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, yapılan yargılama neticesinde davanın kabulüne karar verilmiş, kararın davalı tarafından temyizi üzerine Dairemizin 07/07/2017 tarihli ilamı ile raporun denetime elverişle olmadığı, davacının şua iznine hak kazanacak şekilde çalışıp çalışmadığı araştırılarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle bozulmuş, mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama neticesinde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Taraflar arasında davacının fazla çalışma ücret alacağına hak kazanıp kazanmadığı hususunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

3153 sayılı Radyoloji, Radiyom ve Elektrikle Tedavi ve Diğer Fizyoterapi Müesseseleri Hakkında Kanun’a müsteniden yayımlanan Radyoloji, Radyom ve Elektrikle Tedavi Müesseseleri Hakkında Nizamname’nin 21. maddesi “Röntgen ve radyom ile daimi olarak günde beş saatten fazla çalışılamaz. Röntgen muayenehanelerinde pazardan maada ayrıca bir gün daha öğleden sonra tatil yapılmalıdır” hükmünü içermektedir.

3153 sayılı Kanun'a 5947 sayılı Kanun'la eklenerek 30.01.2010 tarihinde yürürlüğe giren Ek 1. madde ise “İyonlaştırıcı radyasyonla teşhis, tedavi veya araştırmanın yapıldığı yerler ile bu iş veya işlemlerde çalışan personelin haftalık çalışma süresi 35 saattir” hükmünü içermektedir.

Mevzuat değişikliği nedeni ile 30.01.2010 tarihine kadar günde 5 saat çalışmayı aşan süreler için fazla çalışma ücreti hesaplanmalı, bu tarihten sonraki dönem için haftada 35 saati aşan çalışmalar fazla çalışma olarak kabul edilmelidir.

Mevzuat değişikliği nedeni ile 30.01.2010 tarihine kadar günde 5 saat çalışmayı aşan süreler için fazla çalışma ücreti hesaplanmalı, bu tarihten sonraki dönem için haftada 35 saati aşan çalışmalar fazla çalışma olarak kabul edilmelidir.

Somut olayda; dosya kapsamında yer alan davacının 2011/8-2013/9.aylar arası dönemdeki çalışmalarını gösterir puantaj kayıtları ile 3153 sayılı Kanun'a 5947 sayılı Kanun'la eklenerek 30.01.2010 tarihinde yürürlüğe giren Ek 1. madde ile haftalık çalışma süresinin 35 saat olarak belirlenmiş olması birlikte değerlendirildiğinde, davacının fazla çalışmasının puantaj kayıtları bulunan dönemler için puantaj kayıtlarına göre, puantaj kayıtları bulunmayan dönemin ise tanık beyanları esas alınarak 3153 sayılı yasada yapılan değişikliğin yürürlük tarihi öncesi ve sonrası olarak iki ayrı dönemde değerlendirilerek hesaplanması gerekir.

Karara dayanak alınan raporda kayıt bulunan dönem, bulunmayan dönem ayrımı yapılmaksızın ve 3153 sayılı yasada yapılan değişiklik de dikkate alınmaksızın, dosyaya sunulan puantaj kayıtlarından hareketle 2009 yılı için hazırlanmış örnek çalışma tablosuna göre belirlenen haftalık 17,5 saatlik fazla çalışma süresi üzerinden tüm çalışma dönemi için fazla çalışma ücreti hesaplanması isabetli olmamıştır.

O halde mahkemece yapılacak iş, 31/01/2010 öncesi kayıt bulunmayan dönem için tanık beyanları esas alınarak karara dayanak alınan raporda olduğu gibi haftalık 16 saat fazla çalışma süresi üzerinden fazla çalışma ücreti hesaplanmalı, 31/01/2010 sonrası kayıt bulunmayan dönem için yine tanık beyanları esas alınarak kabul edilen haftanın 3 günü 14 saat çalıştığı günlerde 2 saatlik dinlenme molası hariç davacının günlük 12 saat çalışma yaptığı, 24 saatlik çalışmada da fili çalışma süresinin 14 saat olduğu göz önünde bulundurulmak suretiyle, davacının haftalık 50 saatlik çalışmasında 3153 sayılı yasanın Ek-1.maddesine göre 35 saati aşan haftalık 15 saat fazla mesai yaptığı kabul edilerek fazla mesai ücreti hesaplanmalı, puantaj kaydı bulunan 2011/8.aydan sonraki süreler için anılan kayıtlar esas alınarak ve haftalık bazda tek tek değerlendirilerek, haftalık çalışma günü ve günlük fiili çalışma süreleri üzerinden haftalık 35 saatlik çalışma süresini aşan fazla çalışma süresi belirlenerek fazla mesai ücreti hesaplanmalı, tanık beyanlarına göre hesaplanan dönemler için uygun oranda indirim yapılarak belirlenecek toplam alacak miktarından davalı ödemesi de mahsup edilerek belirlenecek bakiye alacak miktarı üzerinden bir karar verilmelidir.

Yazılı şekilde denetime elverişli olmayan rapora göre kurulan hüküm hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Yazılı şekilde denetime elverişli olmayan rapora göre kurulan hüküm hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

3-Kabule göre de, bozma ilamı öncesi alınan bilirkişi raporunda kayıtlı dönem için yapılan ödeme mahsubu sonrası bakiye 43.001,55 TL, kayıt dışı dönem için %30 takdiri indirimle 10.989,65 TL olmak üzere toplam 53.990,20 TL brüt fazla mesai alacağı hesaplandığı, davacı tarafından verilen ıslah dilekçesi ile de brüt alacak miktarı netleştirilmek suretiyle belirlenen 37.383,35 TL net fazla mesai ücretinin tahsiline karar verilmesi talep edildiği halde, mahkemece 53.990,20 TL brüt fazla mesai ücretine hükmedilmesi talep aşımı mahiyetinde olup hatalıdır.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 16/10/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/12983, Karar No: 2024/6281, Tarih: 10.07.2024

**8. Ceza Dairesi         2024/12983 E.  ,  2024/6281 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/4620 E., 2019/2371 K.

SUÇ :Kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın almak, kabul etmek veya bulundurmak ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanmak

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret

İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 13.12.2019 tarihli ve 2018/4620 Esas, 2019/2371 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Anayasanın 40 ıncı maddesinin ikinci fıkrası, 5271 sayılı Kanun'un 34 üncü maddesinin ikinci fıkrası ve 232 nci maddesinin altıncı fıkrası gereğince, kararlar ve hükümlere karşı başvurulabilecek yasa yolları, süreleri, sürelerin ne zaman başlayacağı, başvuru mercii, şekli ve sonuçlarının kuşkuya yer vermeyecek şekilde ilgililere açıkça bildirilmesinin gerekmesi, anılan Kanun'un 294 üncü maddesinin birinci fıkrasında "Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır." şeklinde, 295 inci maddesinin birinci fıkrasında ise "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir." biçimde düzenlemeler bulunması, sanığın 21.01.2020 tarihli temyiz dilekçesinin hükmün hukuki yönüne ilişkin bir sebep içermemesi, kararın son bölümünde veya gerekçeli kararın Niğde Açık Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğünce sanığa tebliğ edildiğine dair düzenlenen tebliğ-tebellüğ belgesinde, temyiz başvurusunda hükmün neden dolayı bozulmasının istendiğine dair temyiz sebebi gösterilmesinin zorunlu olduğuna, gösterilmemesi halinde ise temyiz isteminin reddedilebileceğine dair bildirimi içeren ihtaratın yer almadığının anlaşılması karşısında; Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 17.03.2021 tarihli ve 2019/9. MD-554 Esas, 2021/117 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere, hak kaybının önlenmesi bakımından sanığa yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda yapılacak meşruhatlı tebligatla, tebliğden itibaren yedi günlük süre içerisinde, yasal düzenlemeye uygun şekilde temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçe verebileceği, aksi halde sebep yokluğundan temyiz isteminin reddedileceği hususunda ihtar yapılmasının gerektiği anlaşılmakla;

Yukarıda belirtilen şekilde sanığa tebligatın yapıldığı tarihten itibaren 5271 sayılı Kanun'un 295 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 7 günlük yasal süre içinde ek gerekçeli temyiz dilekçesi sunulmadığı takdirde temyiz talebinin reddedileceğine ilişkin ihtaratlı tebligatın yapılarak buna ilişkin evrakın dosyaya konulması, süresi içerisinde gerekçeli olarak hükmü temyiz etmesi halinde temyiz dilekçesi ile konuya dair düzenlenecek olan Ek Tebliğname ile birlikte, gerekçeli temyiz isteminde bulunulmaması halinde ise mevcut haliyle incelenmek üzere yeniden Dairemize gönderilmesi için dosyanın incelenmeksizin İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 10.07.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8814, Karar No: 2019/1345, Tarih: 12.02.2019

**11. Ceza Dairesi         2016/8814 E.  ,  2019/1345 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Beraat

Kocaeli Vergi Denetim Kurulu Başkanlığı’nın 03.10.2013 tarihli, 2013/105 sayılı komisyon Mütalaası ve ekindeki vergi suçu raporuna uygun olarak, “2008 takvim yılında sahte fatura kullanma” suçundan Cumhuriyet Başsavcılığınca ayrıca işlem yapılması mümkün görülmüştür.

1- Gebze Cumhuriyet Başsavcılığının 26.12.2013 tarih ve 2013/7633 esas sayılı iddianamesi ile sanık hakkında “2008 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçundan kamu davası açılmış ise de; , atılı suça ilişkin verilmiş bir mütalaa bulunmadığı dikkate alınarak; öncelikle durma kararı verilip, 213 sayılı VUK'nin 367. maddesi gereğince dava şartı olan mütalaanın verilip verilmeyeceği Vergi Dairesi Başkanlığından sorularak, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken, yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Anayasanın 141, 5271 sayılı CMK'nin 34, 230 ve 1412 sayılı CMUK'nin 308/7. maddeleri uyarınca, mahkeme kararlarının Yargıtay denetimine olanak verecek biçimde açık olması ve Yargıtay’ın bu işlevini yerine getirmesi için kararın dayandığı tüm delillerin, bu delillere göre ulaşılan sonuçların, iddia, savunma ve dosyadaki diğer belgelere ilişkin değerlendirmelerin, sanıklarının eyleminin ve yüklenen suçun yasal unsurlarının ne olduğunun açık olarak gerekçeye yansıtılması gerekirken “sanığın eyleminin bir bütün olarak 359/a-2 maddesinde düzenlenen suçu oluşturmaması ve başka bir eyleminin olmaması nedeniyle sanık hakkında bu suçtan beraati yoluna gidilmiştir” biçiminde hangi suçtan hüküm kurulduğu anlaşılmayacak şekilde çelişkili ifadeler ile hüküm kurulması

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 12.02.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10921, Karar No: 2015/496, Tarih: 15.01.2015

**18. Hukuk Dairesi         2014/10921 E.  ,  2015/496 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, eğitim ve öğretim giderlerinden kaynaklanan 44.923.42 TL'nin kefillerin kefalet limitleri ile sınırlı olmak üzere sarf tarihinden itibaren işleyecek yasal faiz ile davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın davalı ... yönünden husumetten reddine, diğer davalılar yönünden ise kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili ve bir kısım davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde, davalı ...'ın ... Lisesi ve...Harp Okulunda öğrenim gördüğünü akademik başarısızlık nedeniyle ilişiğinin kesildiğini ileri sürerek 44.923,42 TL nin sarf tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalı ...'tan, 19.051,60 TL ile sınırlı olarak tazminatın sarf tarihinden tahsil tarihine kadar işleyecek yasal faizin davalı ... ve ...'tan 33.669,27 TL tazminatın sarf tarihlerinden itibaren tahsil tarihine kadar işleyecek faizi ile davalı ...'dan müştereken ve müteselsilen tahsilini istemiş, mahkemece davalı ... yönünden davanın husumetten reddine, diğer davalılar yönünden kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak

1-Dosyadaki bilgi ve belgelere göre; 04.08.2000 tarihinde....Lisesinde eğitim ve öğretime başlayan davalı ...'ın akademik başarısızlık nedeniyle ilişiğinin kesildiği, davalının okulunda eğitime başlarken vermiş olduğu 08.08.2000 günlü yüklenme senedi ile ... Harp Okuluna başlarken vermiş olduğu 09.07.2004 günlü yüklenme senedinde, okulla ilişiğinin kesilmesi halinde ödeyeceği tazminatın faizinin başlangıç tarihinin "sarf tarihi" olarak gösterildiği anlaşılmıştır. Sarf tarihi, öğrenciye yapılan her bir kalem masrafın yapıldığı tarihtir. Şayet harcamaların yapıldığı tarih tespit edilemiyorsa sarf tarihi olarak eğitim ve öğretim dönemi sonunun sarf tarihi olarak alınması gerekir. Askeri Lise döneminde yapılan masrafların sarf tarihi belirtilmediğine ve 27.09.2001 günlü Resmi Gazete'de yayımlanan Harp Okulları Yönetmeliğinin 3. maddesinin (o) bendinde; ğitim ve öğretim yılının, harp okullarında eğitim öğretimin başlangıç tarihinden itibaren müteakip eğitim öğretim yılının başlangıç tarihine kadar geçen süreyi kapsadığı düzenlemesine göre, yükümlüye yapılan masrafların faizinin başlangıç tarihi olarak; harcamaların yapıldığı dönemi takip eden eğitim ve öğretim döneminin başlangıç tarihinin esas alınması gerekirken dönem sonunu 15 Haziran kabul eden rapora göre hüküm kurulmuş olması,