muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/14630, Karar No: 2023/678, Tarih: 27.02.2023

2. Takdiri indirim

5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca takdiri indirim sebebi uygulanması Mahkemenin takdirinde olup Mahkemece, sabıkasız sanık lehine, fiilden sonraki ve yargılama sürecindeki davranışları, sanığa verilen cezanın geleceği üzerindeki olası etkileri şeklindeki gerekçeyle takdiri indirim sebebi uygulandığı belirlendiğinden, hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

B. Sanık müdafiinin temyiz istemi

1. Suç vasfına

Taraflar arasında olay öncesinde kiraların ödenmemesi konusundaki husumet nedeniyle pek çok kez adli mercilere yansıyan kavgaların bulunduğu, olayda sanığın katılanı hayati bölgesi olan göğüs bölgesini hedef alarak bıçakla hayati tehlike geçirmesine sebep olacak şekilde yaraladığı, olaya ilişkin görüntülerde kavga ortamında bulunan tanıkların sanığı tutarak çekmeye çalıştıklarının görüldüğü, sanığın eyleme bağlı ortaya çıkan kastının öldürmeye yönelik olduğu anlaşıldığından hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Eksik incelemeye

Olay yerinde ve bilgi sahibi oldukları anlaşılan tanıklar ..., ......, ...'ın beyanlarının ve olaya ilişkin görüntülerin yer aldığı 29.03.2013 tarihli Bilirkişi Raporunun dava dosyasında bulunduğu anlaşıldığından sanık müdafiinin katılanın yaralandığı ana ilişkin tanıkların dinlenmediğine ilişkin temyiz gerekçesi yerinde görülmediğinden hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

Katılanın dava dosyasında bulunan nüfus kayıt örneğinde 26.03.1997 doğumlu ve suç tarihinde 18 yaşından küçük olduğunun tespit edildiği, bunun aksini gösterir herhangi bir delilin dava dosyasında bulunmadığı ve taraflarca yargılama sürecinde katılanın yaşı konusunda şüphe oluşturacak bir belge de

sunulmadığı anlaşıldığından, suç tarihinde 18 yaşından küçük olan, katılanın yaşı konusunda araştırma yapılmasını gerektirecek bir durum bulunmadığı anlaşıldığından hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

C. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, katılan kurum vekili ve sanık müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bakırköy 4. Ağır Ceza Mahkemesinin, 10.11.2021 tarihli ve 2021/296 Esas, 2021/451 Karar sayılı kararında katılan kurum vekili ve sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan kurum vekili ve sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bakırköy 4. Ağır Ceza Mahkemesinin, 10.11.2021 tarihli ve 2021/296 Esas, 2021/451 Karar sayılı kararında katılan kurum vekili ve sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan kurum vekili ve sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

27.02.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17229, Karar No: 2014/364, Tarih: 15.01.2014

**7. Hukuk Dairesi         2013/17229 E.  ,  2014/364 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Mersin 4. İş Mahkemesi

Tarihi : 21/03/2013

Numarası : 2012/566-2013/123

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda; hüküm süresi içinde duruşmalı olarak davalı M.. A.. K.. K.. Ö.. Y.. R.. Turz. İnş. San. ve Tic. Ltd. Şti. vekili tarafından temyiz edilmiş ise de; HUMK'nun 438.maddesi gereğince duruşma isteğinin miktardan reddine ve incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı vekili, davacının davalı işyerinde 09.06.2010 -25.05.2011 tarihleri arasında haftanın 7 günü 06:00-18:00 saatleri arasında, dini bayramların birinci günü dışında ulusal bayram genel tatil günlerinde de çalıştığını, ücretleri ile hak ve alacaklarının ödenmediğini belirterek ihbar tazminatı ile bazı işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı M.. Ltd. Şti. vekili, davacının 05.02.2011 - 25.05.2011 tarihleri arasında çalıştığını, asgari ücret aldığını, inşaatta alçı işinin bitmesiyle iş akdinin sona erdiğini, ücretlerinin ödendiğini, aksine durumun hayatın olağan akışına aykırı olduğunu, diğer hak ve alacak taleplerinin de yersiz olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, işveren tarafından yapılan feshin haksız olduğu, davacıya ücret, fazla çalışma ücreti, ulusal bayram genel tatil ücret alacaklarının ödenmediği sonucuna varılarak davanın kabulü yönünde hüküm kurulmuştur.

Taraflar arasında davacının ücret alacağının ödenip ödenmediği konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Somut olayda, davacının davalı işyerinde çalıştığı süre boyunca hiç ücret almadığı iddiası hayatın olağan akışına aykırıdır. Ayrıca, davacısı H.. A.., davalıları bu dosyanın davalıları olan Mersin 1. İş Mahkemesinin 2011/1120 Esas sayılı dosyasında tanık olarak beyanda bulunan davacı "...Davacı kız yurdu inşaatından elden iş almıştı. Bizde onun yanında çalışıyorduk. Dönemine göre 5 ile 10 kişi arasında çalışıyorduk. Biz ücretlerimizi davacıdan yevmiye olarak alıyorduk..." şeklinde beyanda bulunmuştur. Bu beyan davacıyı bağlar. Bu durumda tüm delillerin ve davacının ikrarının bir arada değerlendirilmesi ile davacının yapmış olduğu çalışmaları karşılığının ödendiğinin kabulüyle ücret alacağı talebinin reddine karar verilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozma nedenidir.

O halde davalı M.. Ltd. Şti. vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazı kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

O halde davalı M.. Ltd. Şti. vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazı kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde davalı M.. A.. K.. K.. Ö..Y.. R..Turz. İnş. San. ve Tic. Ltd. Şti'ne iadesine, 15/01/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14119, Karar No: 2016/8888, Tarih: 02.06.2016

**3. Hukuk Dairesi         2015/14119 E.  ,  2016/8888 K.**

**"İçtihat Metni"**

T.C.

YARGITAY

...HUKUK DAİRESİ

BAŞKANLIĞI

...Y A R G I T A Y İ L A M I

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : ....

DAVACI : ...

DAVALI : ...

İHBAR OLUNANLAR : 1- ...

2-...

Taraflar arasındaki istirdat(kayıp kaçak bedelinin iadesi) davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı Medaş vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dilekçesinde; müvekkilinden abonelik sözleşmesine ve hukuka aykırı olarak, sözleşme tarihinden 01.01.2013 tarihine kadar geçen süreçte kayıp-kaçak bedeli adı altında tahsil edilen tutardan; fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla, 500 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek faizi ile birlikte davalıdan istirdaden tahsilini talep etmiş, ıslah dilekçesi ile talebini 2.961,20TL'ye yükseltmiştir.

Mahkemece; davanın kabulü ile, 2.961,20 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak, dava dilekçesi içeriğinden davanın kısmi dava olarak açıldığı ve davacının 13.05.2015 tarihli dilekçesinin ise ıslah mahiyetinde olduğu gözönüne alınarak, kısmi alacak için açılan davada müddeabihin ıslah ile artırılan kısmına ıslah tarihinden itibaren faiz yürütülmesi gerekirken; alacağın tümü için dava tarihinden itibaren faiz yürütülmesine hükmedilmiş olması doğru değil ise de; bu hususun düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, bu yöne ilişen temyiz itirazlarının kabulü ile, hüküm fıkrasının birinci bendinin karar metninden çıkartılarak yerine “Davanın kabulü ile, 500 TL alacağın 05.01.2015 dava tarihinden itibaren, 2.461,20 TL alacağın ise 13.05.2015 ıslah tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine” ifadesinin yazılması suretiyle hükmün düzeltilmesine ve hükmün 6100 Sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla HUMK'nın 438/7. maddesine göre düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 02.06.2016 tarihinde oyçokluğu ile karar verildi.

...

...

./..

...

KARŞI OY YAZISI

...

...

./..

...

KARŞI OY YAZISI

Dava, davalı şirket tarafından haksız yere tahsil edilen kayıp kaçak bedelinin iadesi istemine ilişkindir. Mahkemece dava kabul edilmiş, kararın davalı tarafından temyizen incelenmesi istenilmiştir. Sayın çoğunluk, davacının dava dilekçesinde açıkça davanın belirsiz alacak davası olarak açıldığına dair bir belirleme bulunmaması nedeniyle, fazlaya ilişkin haklar saklı tutularak açılan davayı kısmî dava olarak nitelendirmiş ve sonradan istenen kısım yönünden ıslah yapıldığını varsayarak bu kısma dava tarihinden değil, istem (ıslah) tarihinden faiz yürütülmesi gerektiğine karar vererek kararı düzelterek onamıştır.

Sayın çoğunluk ile aramızdaki görüş farklılığı davanın kısmî dava olarak mı, yoksa belirsiz alacak davası olarak mı açıldığı noktasındadır. Bu nedenle belirsiz alacak davası, kısmî dava ve ıslah kavramlarına değinmek gerekir: Davacının dava açarken alacağını belirlemesinin imkânsız olduğu veya alacağının belirlenmesinin kendisinden beklenmeyeceği hallerde davacının mağduriyetinin giderilebilmesi ve birtakım sakıncaları bertaraf etmek amacıyla Hukuk Muhakemeleri Kanunu ile birlikte “belirsiz alacak davası” kurumu kabul edilmiştir (HMK.107). Davacının talep konusunun bölünebilir olduğu durumlarda, dava açarken, davaya ilişkin taleplerinin bir bölümünü dava konusu etmesi, diğer bölüme ilişkin dava hakkını saklı tutarak geleceği bırakması ise kısmî davadır. Kısmî dava ile belirsiz alacak davası arasındaki temel farklar ise; belirsiz alacak davasında zamanaşımı alacağın tümü için dava tarihinden itibaren kesildiği halde, kısmi davada sadece talep sonucunda belirtilen miktar için kesilmesi; belirsiz alacak davasında faizin, davalı eğer daha önceden temerrüde düşürülmemişse alacağın tümü için dava tarihinden itibaren işlemeye başlamasına rağmen, kısmi davada sadece talep sonucunda belirtilen miktar için dava tarihinden itibaren, bakiye kısım için ise ıslah ya da ek dava tarihinden itibaren işlemeye başlaması; belirsiz alacak davasında alacağın miktarı tam ve kesin olarak belirlendiği anda davacı ıslah veya karşı tarafın muvafakatine gerek olmaksızın iddianın genişletilmesi yasağına takılmaksızın talebini arttırabildiği halde, kısmi davada alacağın miktarı tam ve kesin olarak belirlendiği durumlarda davacı ya ıslah ya da karşı tarafın muvafakati ile talebini arttırabilecek olmasıdır. İddia ve savunmanın genişletilmesi ve değiştirilmesi yasağının istisnası olan ıslah, Hukuk Muhakemeleri Kanunu (HMK) 176. maddesinde, " taraflardan birinin yapmış olduğu bir usul işlemini tamamen veya kısmen düzeltmesi” olarak tanımlanmıştır. Islahın amacı, davada taraflardan birinin eksik bıraktığı veya yanlış bildirdiği vakıaları, dava konusunu veya talep sonucunu tahkikat bitinceye kadar düzeltmesidir.

Bir uyuşmazlığın çözümüne tarafların iddia ve savunmaları yön verir. Bilindiği üzere, hakim Türk hukukunu re'sen uygular (HMK.33). Dava dilekçesinde dayanılan vakıalara uygulanacak normatif düzenlemeleri uygulamak ve hukuki nitelendirmeyi yapmak hakimin yasal görevidir. Hakimce bu hukuki nitelendirmeyi yapılırken, tarafların yargılama sırasındaki istem ve savunmalarına yönelik tüm dilekçe, beyan ve delilleri bir bütün olup uyuşmazlığın çözümünde bunların tümünün dikkate alınarak bir sonuca varılması gerekir. Somut olayda sayın çoğunluk dava dilekçesinde davacı tarafın açıkça davanın belirsiz alacak davasına ilişkin olduğuna dair bir belirleme bulunmaması nedeniyle davayı kısmî dava olarak nitelendirmiştir. Oysa davacı taraf davayı açarken dava konusu bedeli belirleyememiş, bilirkişi incelemesi sonrasında belirlenen alacak bakımından dava değerini belirleme dilekçesi vermiş, talep artırım istemine ilişkin bu dilekçe de açıkça HMK. 107. maddesine ve belirsiz alacak davasına ilişkin hükümlere dayanmış ve belirsiz

./..

...

alacak davası hükümlerine göre talebini artırmıştır. Bu artırıma karşı taraf karşı da koymadığı gibi yerel mahkeme de davacı davasını belirsiz alacak davası olarak ele almış ve karara bağlamıştır. Dava konusunun belirsiz alacak ile istenebilir olduğu ve davacı tarafın tüm dilekçe ve beyanları dikkate alındığında davanın belirsiz alacak davası olarak açıldığının kabulü ile tüm alacağa dava tarihinden itibaren faize hükmedilmesi doğru olduğundan kararın onanması gerekir. Kaldı ki, davalı tarafça, davanın belirsiz alacak davası olarak açılmadığı ve faize yönelik açık bir temyiz olmadığı halde bu hususta düzeltme yapılması da usul ve yasaya aykırıdır.

Bu nedenlerle yerel mahkeme kararının faiz yönünden de onanması gerektiğini düşündüğümüzden, sayın çoğunluğun yerel mahkeme kararının düzeltilerek onanması yönündeki kararına katılamamaktayız.02.06.2016

...
Yargıtay — Esas No: 2013/7294, Karar No: 2014/5002, Tarih: 25.03.2014

**4. Hukuk Dairesi         2013/7294 E.  ,  2014/5002 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Seferihisar Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 25/12/2012

NUMARASI : 2012/162-2012/283

Davacı L.. E.. tarafından, davalılar M.. D.. aleyhine 16/05/2012 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 25/12/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları ile reddedilmelidir.

2-Diğer temyiz itirazlarına gelince; dava, kişilik haklarına saldırı nedeniyle uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece, istemin kısmen kabulüne karar verilmiş; karar, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Davaya konu olayda, olayın gelişimi ve sarfedilen sözlerin niteliği ile yukarıda gösterilen ilkeler gözönünde tutulduğunda takdir olunan manevi tazminat miktarı fazladır. Davacı için daha alt düzeyde bir miktar manevi tazminat takdir edilmesi gerekir. Karar, açıklanan nedenle yerinde görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda (2) numaralı bentte açıklanan nedenle BOZULMASINA; öteki temyiz itirazlarının (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 25/03/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/18972, Karar No: 2023/10924, Tarih: 11.12.2023

**7. Ceza Dairesi         2023/18972 E.  ,  2023/10924 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/5502 E., 2022/1158 K.

SUÇ : 6831 sayılı Orman Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Esastan ret

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Çubuk Sulh Ceza Mahkemesinin 27.03.2013 tarihli ve 2012/556 Esas, 2013/132 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 6831 sayılı Orman Kanunu'nun (6831 sayılı Kanun) 91 inci maddesinin birinci ve dördüncü fıkraları ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 62 nci ve 52 inci maddeleri uyarınca 2 ... 15 gün hapis ve 80,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiştir.

2.Sanığın denetim süresi içinde kasıtlı suç işlediğinin ihbarı üzerine Çubuk 1. Asliye Ceza

Mahkemesinin 02.05.2019 tarihli ve 2019/231 Esas, 2019/596 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında hükmün açıklanmasına ve 6831 sayılı Kanun'un 91 inci maddesinin birinci ve dördüncü fıkraları ile 5237 sayılı Kanun'un 62 nci ve 50 nci maddeleri uyarınca hapis cezasından çevrilen 2.250,00 TL ve 4 gün karşılığı 80,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

3.Anılan karara karşı katılan vekilinin istinaf başvurusu üzerine Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 23. Ceza Dairesinin, 24.03.2022 tarihli ve 2019/5502 Esas, 2022/1158 Karar sayılı kararıyla; 6831 sayılı Kanun'un 91 inci maddesinin birinci ve dördüncü fıkraları ile 5237 sayılı Kanun'un 62 nci ve 52 nci maddeleri uyarınca 5 ... hapis ve 1.660,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği, ağaç kesmediğine, dava konusu alanın tapulu yerine ekli olmasının ağaç kestiğini göstermeyeceğine, ağaç kestiğine dair tanık ifadesi veya tespit olmadığına, teşdit gerekçesinin somutlaştırılmadığına ve lehe hükümlerin uygulanmadığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1.Orman muhafaza memurları tarafından ihbar üzerine yapılan kontrolde, açma yapmak için meşe ağaçlarının sanığın tapulu arazisinin sınırına kadar kesildiği, kesilen meşelerin sınır tellerinde direk olarak kullanıldığı ve emvalin zayi edildiği tespit edilmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1.Orman muhafaza memurları tarafından ihbar üzerine yapılan kontrolde, açma yapmak için meşe ağaçlarının sanığın tapulu arazisinin sınırına kadar kesildiği, kesilen meşelerin sınır tellerinde direk olarak kullanıldığı ve emvalin zayi edildiği tespit edilmiştir.

2.Sanık savunmalarında açma ya da kesme yapmadığını, suça konu yerde etrafını telle çevirdiği taşınmazı olduğunu beyan etmiştir.

3.Mahallinde yapılan keşif sonucu orman bilirkişisi tarafından hazırlanan raporda, suça konu yerin orman sayılan yerlerden olduğu, kesim yapılan sahanın sanığın arazisini çeviren tel örgünün dışında kaldığı, ormanla sınır oluşturan tel örgüde kesilen meşelerin kullanılmadığı, açma yapılan veya işgal edilen saha bulunmadığı tespit edilmiştir.

4.Tutanak tanıkları beyanlarında tutanak içeriğini doğrulamıştır.

5.İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama neticesinde, sanığın 6831 sayılı Kanun'a muhalefet suçundan adlî para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Sanık savunması, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamında göre sanığın orman sayılan yerde motorlu testere ile ağaç kestiğinin kabulü ile atılı suçtan mahkûmiyetine, sanık hakkında alt sınırdan uzaklaşılması gerektiğinin gözetilmemesi, belirlenen cezada önce yakacak indirimi, sonra motorlu testere artırımı yapılması ve hükmün aynen açıklanması gerektiğinin gözetilmemesi nedeniyle ilk derece Mahkemesi hükmünün kaldırılarak sanığın 6831 sayılı Kanun'un 91 inci maddesinin birinci ve dördüncü fıkraları uyarınca cezalandırılmasına karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Orman muhafaza memurları tarafından yapılan kontrolde meşe ağaçlarının kesilerek sınır tellerinde direk

olarak kullanıldığının tespit edilmesi üzerine sanık hakkında suç tutanağı düzenlenmesi, sanığın tüm aşamalardaki savunmalarında suçlamayı reddetmesi, mahallinde yapılan keşif sonucu orman bilirkişisi tarafından düzenlenen raporda kesim yapılan sahanın sanığın arazisini çeviren tel örgünün dışında bulunduğunun, sanığın arazisini çeviren tel örgüde kesilen meşelerin kullanılmadığının ve açma yapılmadığının tespit edilmesi karşısında; sanığın atılı suçu işlediğine dair mahkûmiyetine yeter, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil elde edilemediği gözetilerek, beraati yerine sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 23. Ceza Dairesinin, 24.03.2022 tarihli ve 2019/5502 Esas, 2022/1158 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi uyarınca takdîren Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 23. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

11.12.2023 tarihinde karar verildi.