muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/456, Karar No: 2022/1064, Tarih: 29.06.2022

Yine, 47. maddenin 2. fıkrasında, hukukî sorumluluğu bulunan hâkime karşı Devletin açabileceği rücu davasının da ilk derece mahkemesi sıfatıyla Yargıtayın ilgili dairesi tarafından görüleceği öngörülmüş olup, bu noktada da HMK’nın 362. maddesindeki yüksek olan temyiz sınırının uygulanması, belirtilen kararların da büyük ölçüde denetim dışında kalmasına neden olacaktır.

Hâkimin sorumluluğuna dair tazminat davası HMK’nın 46-49. maddelerinde özel olarak düzenlenmemiş olsaydı, bu dava ilk derece mahkemesinde açılabilecek ve mevcut yargılama sistemine göre, HMK’nın 341. maddesi uygulanmak suretiyle istinaf kanun yoluna ve ardından aynı Kanun’un 362. maddesindeki koşullara göre temyiz denetimine tabi olabilecekti. Kanun koyucu tarafından sıradan bir tazminat davası olmadığı için ayrı ve özel bir prosedüre tabi tutulan bu davada, diğer ilk derece mahkemesi kararlarına karşı gidilebilen kanun yolu imkânlarının tanınmaması düşünülemez. Kararı veren Yargıtayın ilgili hukuk dairesi olmakla bu karara karşı istinaf kanun yolunun olmayacağı açık olup, aynı koşullarla temyiz denetiminin Yargıtay Hukuk Genel Kurulu tarafından yapılabilmesi gerekir.

Kararın Yargıtayın ilgili Dairesi tarafından verilmiş olması, tek hâkim yerine heyet hâlinde alınmış olması, kanun yolu hakkının sınırlandırılması noktasında belirleyici değildir. Kanunla tanınmış temyiz kanun yolu hakkının, daraltıcı bir yorumla sınırlandırılması yerinde olmaz.

Hâkimin sorumluluğu ile ilgili davalarda Yargıtay ilgili dairesi ilk derece mahkemesi sıfatıyla yargılama yapmakta ve Kanun’un ilk derece mahkemesinde yapılmasını öngördüğü bütün usul hükümleri uygulanmaktadır. İlgili dairenin temyiz incelemesi sonucu verilen bir karar olmayıp, ilk derece mahkemelerine özgü olarak davanın kabulü veya reddine dair kararlar verilmektedir. Verilen karara karşı temyiz hakkı HMK’nın 47. maddesinde öngörülmüş olup, ilk derece mahkemesi sıfatıyla yapılan yargılama sonucu verilen karara karşı, bölge adliye mahkemesi kararları için öngörülen kesinlik sınırının uygulanması isabetli olmaz.

Hâkimlerin hukukî sorumluluğunu düzenleyen HMK hükümleri ve aynı Kanun’un kanun yoluna dair tüm düzenlemeleri dikkate alındığında, Yargıtay ilgili dairesinin ilk derece mahkemesi sıfatıyla verdiği karara karşı kesinlik sınırı noktasında 341. maddenin uygulanması yerinde olur.

Somut uyuşmazlık bakımından davaya konu edilen ve reddine karar verilen miktar bakımından HMK’nın 341. maddesi hükümlerine göre kararın kesin olmadığı ve temyiz kanun yolunun açık olduğu sonucuna varılması gerektiği düşüncesinde olduğumdan, sayın çoğunluğun kesinlik sınırı sebebiyle ön sorun olduğunu kabul eden görüşüne katılamıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2017/3852, Karar No: 2018/9245, Tarih: 12.12.2018

**21. Hukuk Dairesi         2017/3852 E.  ,  2018/9245 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

K A R A R

Dava, iş kazası sonucu sürekli iş göremezliğe uğrayan sigortalının maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, maddi tazminat talebinin kabulüne, manevi tazminat talebinin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İş kazalarından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat davalarında sigortalıda oluşan meslekte kazanma gücü kaybı oranı, hem maddi hem de manevi tazminat miktarını doğrudan etkilemesi bakımından önem taşımaktadır. Zira maddi tazminat davalarında sigortalının kazanç kaybının hesaplanmasında tespit olunan kazanç kaybından meslekte kazanma gücü kaybı oranında indirim yapılacağı gibi yine manevi tazminat davalarında hükmedilecek manevi tazminat miktarının takdirinde meslekte kazanma gücü kaybı oranı mahkemece öncelikle dikkate alınacaktır. Bu nedenle meslekte kazanma gücü kaybı oranının hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeksizin kesin olarak saptanması gerekir.

Bu bakımdan davanın yasal dayanağı olan 5510 sayılı Yasanın 95. maddesine göre "Bu Kanun gereğince, yurt dışında tedavi için yapılacak sevklere, çalışma gücü kaybı, geçici iş göremezlik ödeneklerinin verilmesine ilişkin raporlar ile iş kazası ve meslek hastalığı sonucu meslekte kazanma gücü veya çalışma gücü kaybına esas teşkil edecek sağlık kurulu raporlarının usûl ve esaslarını, bu raporları vermeye yetkili sağlık hizmeti sunucularının sahip olması gereken kriterleri belirlemeye, usûlüne uygun olmayan sağlık kurulu raporu ve dayanağı tıbbî belgeleri düzenleyen sağlık hizmet sunucusuna iade edecek belirlenen bilgileri içerecek şekilde yeniden düzenlenmesini istemeye Kurum yetkilidir. Usûlüne uygun sağlık kurulu raporu ve dayanağı tıbbî belgeler ile gerekli diğer belgelerin incelenmesiyle; yurt dışında tedavi için yapılacak sevklere, vazife malullük derecesini, iş kazası veya meslek hastalığı sonucu tespit edilen meslekte kazanma gücünün kaybına veya meslekte kazanma gücünün kaybı derecelerine ilişkin usûlüne uygun düzenlenmiş sağlık kurulu raporları ve diğer belgelere istinaden Kurumca verilen karara ilgililerin itirazı halinde, durum Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kurulunca karara bağlanır.

Bu maddenin uygulanmasına ilişkin usul ve esaslar, Sağlık Bakanlığı ile Kurumun birlikte çıkaracağı yönetmelikle düzenlenir.

Bu maddenin uygulanmasına ilişkin usul ve esaslar, Sağlık Bakanlığı ile Kurumun birlikte çıkaracağı yönetmelikle düzenlenir.

Bu yasal düzenleme gereğince düzenlenen Çalışma Gücü ve Meslekte Kazanma Gücü Kaybı Oranı Tespit İşleri Yönetmeliğinin Geçici 1. maddesinde; bu Yönetmeliğin yürürlüğe girdiği tarihten önce çalışma gücü kaybı, iş kazası, meslek hastalığı, vazife malullüğü, harp malullüğü sonucu meslekte kazanma gücü kaybı ile erken yaşlanma durumlarının tespiti talebinde bulunan sigortalılar ve hak sahipleri için, yürürlükten kaldırılan ilgili sosyal güvenlik mevzuatının 5510 sayılı Yasaya aykırı olmayan hükümlerinin uygulanacağı, 5. maddesinde sigortalı ve hak sahiplerinin çalışma gücü oranlarının a) Sağlık Bakanlığı eğitim ve araştırma hastaneleri, b) Devlet Üniversitesi, c) Türk Silahli Kuvvetlerine bağlı asker hastaneleri, ç) sigortalıların ikamet ettikleri illerde (a), (b), (c) bentlerinde belirtilen hastanelerin bulunmaması durumunda Sağlık Bakanlığı tam teşekküllü hastanelerin yetkili olduğu, bildirilmiş, Sosyal Sigorta İşlemleri Yönetmeliğinin 56. maddesinde ise Kurum Sağlık Kurulunca verilen karara karşı yapılan itirazların Yüksek Sağlık Kululunca inceleneceği bildirilmiştir.

Kural olarak Yüksek Sağlık Kurulunca verilen karar Sosyal Güvenlik Kurumunu bağlayıcı nitelikte ise de diğer ilgililer yönünden bir bağlayıcılığı olmadığından Yüksek Sağlık Kurulu Kararına itiraz edilmesi halinde inceleme Adli Tıp Kurumu aracılığıyla yaptırılmalıdır. Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 28.06.1976 günlü, 1976/6-4 sayılı Kararı da bu yöndedir.

Adli Tıp 3. İhtisas Kurulundan alınacak rapor ile Yüksek Sağlık Kurulu Kararı arasında sürekli iş göremezlik oranına yönelik görüş ayrılığı bulunduğu takdirde çelişkinin giderilmesi için dosyanın Adli Tıp 2. Üst Kuruluna gönderilerek çıkacak sonuca göre karar verilmesi gerekir.

Somut olayda, tarafların davaya konu 04/06/2010 tarihinde meydana gelen iş kazasında kusur oran ve aidiyetlerine ilişkin temyiz itirazları yerinde değil ise de davacıda meydana gelen iş gücü kayıp oranının hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeksizin kesin olarak saptanmadığı, davacının sürekli iş göremezlik derecesine ilişkin Kurum'a yaptığı itiraz sonucunun araştırılmadığı, bu halde yukarıda belirtilen prosedürün izlenmediği anlaşılmaktadır.

Öte yandan, hükme esas alınan iş gücü kayıp oranına göre davacının zararı belirlenirken geçici iş göremezlik dönem zararının % 100 oranında iş göremez durumda olduğunun kabulüyle belirlenip nihai zarardan davacıya Kurum tarafından bağlanan gelirin ilk peşin sermaye değerinin rücu edilebilir miktarının tenzili ile sonuca gidilmesi gerekirken bu hususlara riayet edilmemesi de hatalı olmuştur.

Öte yandan, hükme esas alınan iş gücü kayıp oranına göre davacının zararı belirlenirken geçici iş göremezlik dönem zararının % 100 oranında iş göremez durumda olduğunun kabulüyle belirlenip nihai zarardan davacıya Kurum tarafından bağlanan gelirin ilk peşin sermaye değerinin rücu edilebilir miktarının tenzili ile sonuca gidilmesi gerekirken bu hususlara riayet edilmemesi de hatalı olmuştur.

Yapılacak iş; 5510 sayılı Yasanın 95. maddesin de belirtildiği şekilde davacıda iş kazası sonucu oluşan sürekli iş göremezlik oranını belirleyen karar almak ve çıkacak sonuca göre yeni bir hesap raporu aldırılmadan 13.08.2015 tarihli hesap raporunda belirlenen zarar miktarlarının yeni iş gücü kayıp oranına göre, geçici iş göremezlik zararının da % 100 oranında iş göremez durumda olduğunun kabulü ile re'sen uyarlayarak nihai zarardan davacıya Kurum tarafından bağlanan gelirin ilk peşin sermaye değerinin rücu edilebilir kısmının tenzili ile maddi tazminata ilişkin karar vermek ve yine uygun bir miktar manevi tazminata hükmetmektir.

O halde tarafların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 12/12/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/8242, Karar No: 2021/8008, Tarih: 07.09.2021

**3. Hukuk Dairesi         2020/8242 E.  ,  2021/8008 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 19. HUKUK DAİRESİ

İLK DERECE

MAHKEMESİ : GAZİOSMANPAŞA 4. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen tazminat davasında verilen karar hakkında bölge adliye mahkemesi tarafından yapılan istinaf incelemesi sonucunda; davacı tarafın istinaf başvurusunun reddine yönelik olarak verilen karar, davacı vekili tarafından duruşmalı olarak temyiz edilmekle; duruşma günü olarak belirlenen 07/09/2021 tarihinde davacı vekili Av. ... geldi, davalı taraftan gelen olmadı. Açık duruşmaya başlandı ve hazır bulunan vekillerin sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için saat 14.00'e bırakılması uygun görüldüğünden, belli saatte dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, Tetkik Hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, ... ilçesi, ... mahallesi, ... ada, 8 parsel sayılı taşınmazda iki adet konutun maliki olduğunu, taşınmazların ... ve ... tarafından ... mahallesi 3 nolu Önleme Bölgesi ve Kentsel Dönüşüm Projesi kapsamına alındığını, taşınmazlarından bir tanesinde hak sahipliğinin ... ve ... tarafından kabul edilmediğini, tek konut olarak kabul edilmesine itiraz ettiğini ileri sürerek, ... ilçesi, ...arı mahallesi, ... ada, 8 parsel'de yer alan ve ikinci konut olarak kabul edilmeyen konuta karşılık gelmek üzere bir konut teslimini, konut tesliminin mümkün olmaması halinde bedelinin hesaplanarak hak kazandığı tarihteki ve konutların teslim edilmesi gereken tarihteki ortalama değeri dikkate alınarak bu bedelin davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalılar, davanın konusunun idari bir işlem olduğunu, ortaya çıkan ihtilafların İdari Yargı yerinde çözülmesi gerektiğini savunarak davanın öncelikle usul yönünden, aksi halde esas yönünden reddini dilemişlerdir.

İlk derece Mahkemesince, HMK'nın 114/1-b ve 115/2.maddesi uyarınca dava şartı yokluğu nedeniyle davanın usulden reddine karar verilmiş, kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 19.H.D.'nin kararı ile davacı tarafın istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş; hüküm, bu kez davacı vekilince temyiz edilmiştir.

İlk derece Mahkemesince, HMK'nın 114/1-b ve 115/2.maddesi uyarınca dava şartı yokluğu nedeniyle davanın usulden reddine karar verilmiş, kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 19.H.D.'nin kararı ile davacı tarafın istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş; hüküm, bu kez davacı vekilince temyiz edilmiştir.

1-Davacı kentsel dönüşüm projesi kapsamında "Muvafakatname" imzalamıştır. Davacı ile davalı ... tarafından imzalanan bu muvafakatname tarafların hak ve borçlarını düzenleyen sözleşme niteliğinde olup bu sözleşmeye istinaden davacı kendisine ait taşınmazı belediyeye devretmiş ve karşılındığında da kendisine kentsel dönüşüm projesi kapsamında konut tahsisi yapılmıştır.Taraflar arasında yapılan sözleşmenin tarafların özgür iradesiyle düzenlendiği, davacının özel hukuk hükümlerine tabi bu sözleşme uyarınca talepte bulunduğu, davacının bu talebinin kişisel hakka dayandığı, bu nedenle uyuşmazlıkta idari yargı değil adli yargı mahkemelerinin görevli olduğu anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca, uyuşmazlığın bu niteliği itibariyle görevli mahkemenin adli yargı mahkemesi olduğu gözetilerek işin esasına girilmek suretiyle hasıl olacak sonuca uygun karar verilmesi gerekirken mahkemenin değinilen bu yönü gözardı ederek yazılı şekilde karar vermiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

2-Bozma nedenine göre, davacının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ :Yukarıda (1) numaralı bent gereğince davacının temyiz isteminin kabulü ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılarak İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA, Yukarıda (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacının sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, 3.050 TL Yargıtay duruşması vekalet ücretinin davalıdan alınıp davacıya verilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin de bölge adliye mahkemesine gönderilmesine, 07/09/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1968, Karar No: 2020/4320, Tarih: 22.09.2020

**16. Ceza Dairesi         2019/1968 E.  ,  2020/4320 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

İlk Derece Mahkemesi : İzmir 13. Ağır Ceza Mahkemesinin 12.03.2018 tarih ve 2017/666 - 2018/138 sayılı kararı

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Hüküm : TCK'nın 314/2, 53, 58/9, 63, 3713 sayılı Kanunun 5/1 maddeleri uyarınca mahkumiyet kararına yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenlerin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Sanık ve müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin yasal koşulları oluşmadığından CMK'nın 299. maddeleri gereğince REDDİNE,

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanaatin oluştuğu, duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre, "suç ve cezaların şahsiliği ilkesi" gereğince sanığın eşinin FETÖ/PDY terör örgütü ile irtibatlı ve iltisaklı kurumlarda çalışmasının ayrıca Zaman gazetesine aboneliğin ve sanığın çocuklarını FETÖ/PDY terör örgütü ile irtibatlı ve iltisaklı okullara göndermesinin örgütsel faaliyet olarak kabul edilemeyeceği belirlenerek yapılan incelemede;

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanık ve müdafiinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmediğinden CMK’nın 302/1. maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddiyle hükmün ONANMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın İzmir 13. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin bilgi için İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 22.09.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/10057, Karar No: 2010/6993, Tarih: 28.09.2010

**5. Ceza Dairesi         2008/10057 E.  ,  2010/6993 K.**

**"İçtihat Metni"**

Reşit olmayan mağdureyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma ve rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçlarından sanık ..., bu suçlara fer'an iştirakten sanıklar ..., ... ve ... ile evlenme akdi olmaksızın evlenmenin dini merasimini yaptırmak suçundan sanıklar ... ve ...’ın yapılan yargılanmaları sonunda; alıkoyma suçundan tüm sanıkların beraetine, atılı diğer suçlardan mahkümiyetlerine dair, Düzce 1. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 29.12.2006 gün ve 2005/536 Esas, 2006/840 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtay’ca incelenmesi katılan sanık ... müdafii ile sanık ... tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle alıkoyma suçundan verilen beraet hükümleri usul ve kanuna uygun olduğundan katılan sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

Sanıklar hakkında reşit olmayan mağdureyle rızasıyla cinsi münasebette bulunmak ve evlenme akdi olmaksızın evlenmenin dini merasimini yaptırmak suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Hükümlerden sonra 08.02.2008 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren ve TCK.nun 7/2. maddesi uyarınca sanıklar yararına olan 5728 sayılı Kanunun 562. maddesinin 1. fıkrası ile değişik CMK.nun 231/5. maddesinde hapis cezası için öngörülen sınırın 2 yıla çıkarılması ve anılan maddenin 2. fıkrası ile de 231/14. maddesindeki soruşturulması ve kovuşturulması şikayete bağlı suç olma koşulunun kaldırılması karşısında, mahkemece hükümlerin açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağının karar yerinde tartışılması lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, katılan sanık ... müdafii ile sanık ...’ın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 28.09.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/20042, Karar No: 2021/20172, Tarih: 30.11.2021

**2. Ceza Dairesi         2020/20042 E.  ,  2021/20172 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak,

1. Suça sürüklenen çocuğun, soruşturma aşamasında mağazaya birlikte girdiği şahsın ... Mahallesinde oturan ancak soyadını bilmediğim ... isimli çocuk olduğunu, mahkemedeki savunmasında ise montu ...isimli çocuğun çaldığını, bu çocuğu tanıdığı için kendisi hakkında da dava açıldığını beyan etmesi karşısında, suça sürüklenen çocuğun birlikte suç işlediği kabul edilen ve ifadesinde bildirdiği şahısla ilgili gerekli araştırma yapılmadan, ...mahkemeya çağrılıp dinlenmeden ve hakkında bu suç nedeniyle herhangi bir işlem yapılıp yapılmadığı araştırılmadan, eksik kovuşturma ile yazılı şekilde karar verilmesi,

2. Suça sürüklenen çocuğun, suç ortağı ile birlikte müştekinin iş yerinden 80,00 TL değerindeki montu çalmış oldukları anlaşıldığından; suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hükümde 5237 sayılı TCK'nın 145. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının karar yerinde tartışılmaması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 30.11.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/881, Karar No: 2017/2168, Tarih: 06.06.2017

**1. Ceza Dairesi         2017/881 E.  ,  2017/2168 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürme, 6136 sayılı Yasaya muhalefet, suç delillerini gizleme, suçu bildirmeme

HÜKÜM : Sanık ... hakkında;

TCK.nun 81, 29, 62, 53. maddeleri uyarınca 10 yıl hapis cezası,

Sanık ... hakkında;

6136 sayılı Yasanın 13/1, TCK.nun 53. maddeleri uyarınca 1 yıl hapis ve 600 TL Adli para cezası,

Sanıklar ... ve ... hakkında;

Suç delillerini gizlemek suçundan CMK.nun 223/2-a maddesi uyarınca beraat (ayrı ayrı).

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanık ... müdafiinin yasal süresindeki temyiz isteminden sonra sanığın cezaevinden göndermiş olduğu 16.01.2017 tarihli dilekçe ile hükmün onanmasını istediği anlaşılmakla Dairemizce de benimsenen Ceza Genel Kurulunun 05.02.2008 gün ve 2008/1-9-15 sayılı Kararı uyarınca, cezanın onanması isteği temyiz isteminden vazgeçme niteliği taşıdığından, hükümler ceza miktarı itibariyle re'sen de temyize tabi olmadığından sanık müdafiinin temyiz isteminin,"Sanık ... hakkında maktule yönelik bir dava olmadığı gerekçesi ile" ve sanıklar ...ve ... hakkında açılan suç delillerini yok etme suçundan dolayı açılan kamu davasına, maktulden katılanların temyiz hakkı bulunmadığından temyiz istemlerinin,

CMUK’nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE karar verilmiştir.

Temyiz kapsamına göre, sanık ... hakkında 6136 sayılı Yasaya muhalefet suçundan kurulan hüküm ile sanık ... hakkında maktulü kasten öldürme suçlarından dolayı kurulan hükümlerle sınırlı olarak yapılan incelemede;

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...'ın maktulü kasten öldürme ve sanık ...'in 6136 sayılı Kanuna muhalefet suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç nitelikleri tayin, cezayı azaltıcı sebeplerin incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde bozma nedeni dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, katılanlar vekilinin, eksik incelemeye, olayda tahrik bulunmadığına ve diğer hususlara ilişkin, sanık ... ve müdafiinin, eksik incelemeye, subuta ve diğer hususlara ilişkin ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle,

A-) Sanık ...'in 6136 sayılı Kanuna muhalefet suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA,

A-) Sanık ...'in 6136 sayılı Kanuna muhalefet suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA,

B-) Oluşa ve dosya kapsamına göre, maktulün olaydan önce sanığın özel güvenlik görevlisi olarak çalıştığı diskoda alkol alıp taşkınlık yapması nedeniyle, maktul ve arkadaşı ...ile sanık arasında kavga yaşandığı, kavganın bitmesinden sonra cep telefonu ile birbirlerine küfür, hakaret ve tehdit içeren mesajlar gönderdikleri, bu mesajlaşmalar sonunda maktul ve ...'in araçla sanığın evine gittikleri, maktulun araçtan inmeksizin bağırarak sanık ...'a seslendiği ve beraberinde getirdiği seri numarasız ve markasız av tüfeği ile evin dışında bulunan giriş merdivenlerine doğru ateş ettiği, sanığın bu sırada ailesi ve komşularıyla balkonda kahvaltı yapmakta olduğu, bunun üzerine balkondan içeri girerek aldığı av tüfeğiyle balkonun kenarından maktule doğru ateş ederek maktulü öldürdüğü anlaşılan olayda,

Maktulden kaynaklanan ve haksız tahrik oluşturan söz ve davranışların ulaştığı boyut dikkate alınarak, 12 yıldan 18 yıla kadar hapis cezası öngören TCK'nun 29. maddesinin uygulaması sırasında, alt ve üst sınırlar arasında makul bir ceza yerine, yazılı biçimde 12 yıl hapis cezasına hükmolunmak suretiyle eksik ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş olup, hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi BOZULMASINA, 06/06/2017 gününde oybirliği ile karar verildi.