muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/242, Karar No: 2024/3784, Tarih: 21.11.2024

II. CEVAP

Davalı vekili; dava konusu taşınmaza ait tapulama işleminin yapıldığı ve kesinleştiği 07.03.1967 tarihinden itibaren 10 yıllık hak düşürücü süre geçtiğinden davanın reddinin gerektiğini, müvekkilinin dava konusu taşınmazın maliki olduğunu, işbu taşınmazın miras yoluyla intikal ettiğini, davacının fiili işgalinin herhangi bir dayanağının olmadığını, davacıya karşı Ezine Asliye Hukuk Mahkemesinin 2018/159 E. sayılı dosyası ile açtıkları tecavüzün önlenmesi, kal ve ecrimisil davasının derdest olduğunu belirterek, davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; tapulama tutanaklarından dava konusu taşınmazın tapulama işlemlerinin 06.03.1967 yılında kesinleşerek davalı adına kaydedildiğinin görüldüğü, keşif sırasında dinlenen mahalli bilirkişi ve tanıkların beyanlarından her ne kadar dava konusu taşınmaz murislerinden davacıya intikal etiği anlaşılmışsa da, tapulama tarihinden itibaren 10 yıl geçmiş olduğundan 3402 sayılı Kanun'un 12 nci maddesinin üçüncü fıkrası gereğince hakkının süre nedeniyle kayba uğradığı, terditli dava yönünden tanık beyanlarından taşınmazı yıllardan beri davacının kullandığı, üzerine meyve ağaçlarını davacının diktiği sabit olduğundan keşif tarihi itibariyle ağaçların bedelinin davalıdan tahsiline karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle; davanın tapu iptal ve tescil yönünden hak düşürücü süre nedeniyle reddine, 116.500,00 TL ağaç bedelinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davacı vekili; taşınmazın geçmişten beri müvekkilinin kullanımında olduğunu, davalının da bu zamana kadar böyle bildiği için bu kullanıma ses çıkartmadığını, müvekkilinin taşınmaza kendi mülkü olduğu inancı ile meyve ağaçları diktiğini ve bunların yıllarca büyümesini sağladığını, taşınmazın gerçek durumunu öğrenir öğrenmez en ufak bir süreyi dahi atlamadan ecrimisil tazminatı talep eden davalının gerçek durumu bilmesi halinde çoktan men veya tahliye talep edeceğini, müvekkilinin kötü niyetli olduğunun iddia edilemeyeceğini ifade ederek, kararı istinaf etmiştir.

2. Davalı vekili; davacının tapunun başkasına ait olduğunu bildiğini, üstelik kadastro geçirilerek sınırları belirlenmiş bir taşınmazı, yer sahibinin rızası dışında kullanması ve yer sahibinin tüm söylem ve ihtarlarına karşın bu yerden çıkmayarak ağaç dikimi yapmasının iyiniyetli olmadığını, müvekkilinin defalarca davacıyı uyardığını, taşınmazın müvekkiline ait olduğunu, davacıya bu taşınmazdan çıkması gerektiğini söylediğini, davacının işgale devam etmesi üzerine müvekkilinin Ezine Asliye Hukuk Mahkemesinin 2018/159 E. sayılı dosyası ile halen derdest olan davayı açtığını, müvekkilinin açtığı davada işbu davanın bekletici mesele yapıldığını, davacıya ihtarname de gönderildiğini, hesaplama hataları ile dolu 11.11.2020 tarihli bilirkişi raporunun hükme esas alınmasının usul ve yasaya aykırı olduğunu, işbu davanın müdahalenin meni davasını uzatmak amacıyla açıldığını, davacı tarafın kötü niyetli olduğunu ifade ederek, kararı istinaf etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; çekişmeli taşınmazın 1967 yılında tapulama ile davalı adına tespit ve tescili nedeniyle dava tarihi itibariyle hak düşürücü sürenin dolduğu, aldırılan bilirkişi raporuna göre davacının, davalıya ait taşınmaz üzerinde tesis ettiği meyve bahçesinin değerinin yöntemince belirlendiği anlaşılmakla tapu iptal ve tescil davasının reddine, tazminat isteminin ise yazılı şekilde kabulüne dair Mahkeme kararında usul ve esas yönünden yasaya aykırı bir husus bulunmadığı gerekçesiyle, tarafların istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili; istinaf sebeplerini tekrar ederek kararı istinaf etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, kadastro öncesi nedenlere dayanan tapu iptal ve tescil, olmadığı takdirde taşınmazdaki faydalı masrafların sebepsiz zenginleşme kurallarına göre tahsili istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 722, 723 ve 729 uncu maddeleri.

3. Değerlendirme

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında; belirtilen gerekçeye, alınan bilirkişi raporu ile taşınmazın ağaçlı değeri ile ağaçsız değeri arasındaki farkın belirlenmiş olmasına göre, davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun bulunan kararın onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

21.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/19954, Karar No: 2011/20408, Tarih: 29.09.2011

**11. Ceza Dairesi         2008/19954 E.  ,  2011/20408 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 Sayılı Yasaya Muhalefet

HÜKÜM : 2004 yılı için 213 s.y.VUK'nun 359/b-1,80,59/2.mad.ge.27 ay 15 gün hapis cezası-2005 yılı için Beraat kararına ilişkin.

I-Katılan vekilinin 2005 takvim yılında sahte fatura kullanmak suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde:

Suça konu faturaların 2004 takvim yılına ait olup Kurumlar Vergisinde kullanılmaları nedeniyle suç tarihinin 01.05.2005 olacağı ve aynı faturalarla ilgili olarak 2 ayrı suçun oluştuğundan söz edilemeyeceği cihetle; iddianamede aynı faturalarla ilgili 2005 takvim yılından da cezalandırılmasına ilişkin suçun yasal unsurları itibariyle oluşmadığı dosya içeriğine uygun şekilde gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılan vekilinin suçun sübuta erdiğine ilişen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

II-Sanık hakkında 2004 takvim yılında sahte fatura kullanmak suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik sanığın temyiz itirazlarına gelince:

2004 takvim yılına ilişkin faturaların Kurumlar Vergisinde kullanılması nedeniyle suç tarihinin 01.05.2005 olarak mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

1- Sanığın 16.06.2008 havale tarihli dilekçesinde suça konu faturaları düzenleyen ...Lojistik Ltd. şirketinden araç kiraladığını, bu şirketin faal olup şirkete düzenlenen mazot faturaları olduğunu beyan etmesi ve ekinde anılan şirket araçlarına ilişkin fatura fotokopileri ibraz etmesi karşısında, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek biçimde belirlenmesi bakımından; sanığın kullandığı ve sahte olduğu iddia olunan faturaları düzenlendiği belirtilen ...Lojistik Ltd. şirketi hakkında karşıt inceleme yapılıp yapılmadığı, yapılmış ise hakkında düzenlenen vergi inceleme ve sair raporların onaylı suretleri getirtilerek incelenmesi, kamu davası açılıp açılmadığının araştırılması, açıldığının tespiti halinde dava dosyasının intikalinin sağlanarak ayrıntılı özetinin tutanağa geçirilmesi, bu davayı ilgilendiren bilgi ve belgelerin onaylı örneklerinin alınarak dosyaya konulması, suça konu faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi yönünden mal ve para akışını gösteren taşıma, sevk irsaliyeleri, teslim-tesellüm belgeleri, bedellerinin ödendiğine ve satıcı hesabına girdiğine dair ticari teamüle uygun kanıtlama yeteneğini haiz,banka hesapları ve kasa mevcuduyla uyumlu geçerli belgeler olup, olmadığı araştırılıp toplanan deliller birlikte değerlendirilerek varılacak sonuca göre sanığın hukuki durumun takdir ve tayini gerekirken, eksik soruşturmayla yazılı biçimde hüküm tesisi,

2- Sabıkası bulunmaması nedeniyle geçmişteki hali olumlu sayılması gereken, yargılama aşamasında mahkeme ile yüz yüze gelmeyen ve suç işleme eğilimine ilişkin olumsuz bir yönü de dosyaya yansımayan sanığın, suç işleme hususundaki eğilimi kanaatini uyandıran nedenler açıklanmadan, yasal ve yeterli gerekçe gösterilmeden hakkında cezanın ertelenmesine yer olmadığına karar verilmesi,

3-Olumsuz kişiliğine ilişkin bir bilgi bulunmayan ve “mahkemedeki saygılı tutumu” gerekçe gösterilerek uygulanan temel cezadan taktiri indirim yapılan ve sabıkasız olan sanığın bu kez duruşmadaki tutum ve davranışları gerekçe gösterilerek CMK’nın 231. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmek suretiyle çelişkiye düşülmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321 nci maddesi uyarınca BOZULMASINA, 29.09.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/19417, Karar No: 2017/24886, Tarih: 14.11.2017

**22. Hukuk Dairesi         2015/19417 E.  ,  2017/24886 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İş Mahkemesi

DAVATÜRÜ:ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalılardan ... Elektrik Dağıtm A.Ş.’nin alt işvereni olan diğer davalı şirket bünyesinde elektrik açma-kapama işinde, haftanın 6 günü 08.00-08.30 ile 19.30-20.00 saatleri arasında çalıştığını, iş sözleşmesinin davalı alt işveren tarafından bir başka alt işveren ile sözleşme imzalanacağı gerekçesiyle şifahi olarak feshedildiğini ileri sürerek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla çalışma ücreti, yıllık izin ücreti ve yemek-yol ücretinin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.Davalıların Cevabının Özeti:

Davalı ... İnş. Mad. Enerji San. ve Tic. Ltd. Şti. vekili, davacının 01.04.2010-19.09.2011, 21.12.2011-29.04.2012, 30.04.2012-15.07.2013 tarihleri arasında asgari ücret ile çalıştığını, iş sözleşmesinin ihale bitimi sebebiyle sona erdiğini, davacının tüm haklarının ödendiğini ve davalı şirketi ibra ettiğini, çalışma saatlerinin haftanın 5 günü 09.00-17.00 saatleri arasında olduğunu ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.

Davalı .... vekili, üst işveren sıfatının bulunmadığını, davacının fazla çalışma alacağı bulunmadığını, ayrıca iş sözleşmesinin belirli süreli olması sebebiyle davacının kıdem tazminatı ve ihbar tazminatına hak kazanamayacağını ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu:

Kararı, davalılar vekilleri temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalıların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacının çalışma süresi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.Somut olayda, davacının çalışma süresi, bilirkişi raporunda belirtildiği şekliyle 30.03.2010-14.07.2013 tarihleri arasında toplam 3 yıl 3 ay 15 gün olarak değerlendirilerek, bu süre üzerinden hesaplanan kıdem tazminatı alacağı hüküm altına alınmıştır. Ne var ki, dosyada mevcut hizmet cetveline göre davacının çalışmaları kesintili olup; bu durumun aksi davacı tarafça kanıtlanmış değildir. Davacı tanıkları da, davacının giriş çıkış yaparak çalıştığını ifade etmiş olup, bu durumda sigortalı hizmet cetvelinde görünen sürelere itibar edilmesi gerekirken, anılan dönemde davacının kesintisiz çalıştığının kabulü hatalı olmuştur.

3-Taraflar arasındaki bir diğer uyuşmazlık, davacının fazla çalışma yapıp yapmadığı konusundadır.Fazla çalışma alacağı bulunduğunu iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışma alacağının ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, iş yeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, bu çalışmalarının bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları şahit beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre bu çalışmaların olup olmadığı araştırılmalıdır. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.Somut olayda, elektrik açma kapama bölümünde çalışan davacı, haftanın altı günü 08.00-08.30 ile 19.30-20.00 saatleri arasında çalıştığını ileri sürmüş; davalı işveren ise davacının haftanın beş günü 09.00-17.00 saatleri arasında çalıştığını savunmuştur.Mahkemece, davacının haftanın altı günü 08.00-20.00 saatleri arasında günde 1,5 saat ara dinlenmesi kullanarak çalıştığı, böylece haftalık fazla çalışma süresinin 18 saat olduğu yönündeki bilirkişi raporuna itibar edilerek, fazla çalışma alacağı hüküm altına alınmıştır. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davacı tanıklarının beyanlarına itibar edilerek fazla çalışma süresi tespit edilmiş ise de, davacı tanıklarından ...'nın hafta içi mesai süresinin 08.00-18.00 olduğunu, ancak ... tarafından işlerin devri sebebiyle çıkış saatinin 18.30-19.00-20.00’yi bulabildiğini, cumartesi günleri de tam çalıştıklarını beyan ettiği; davacı ile aynı bölümde çalışmayan davacı tanığı ...’nin ise, normalde mesainin 08.00-17.00-17.30 arasında olduğunu belirttiği, ancak bunun yanında ...’ın işleri devri sebebiyle kesme açma yapılacak abonenin işlemleri için akşam 19.00-20.00’ye kadar kalıp çalıştığımız olmuştur” şeklinde beyanda bulunduğu anlaşılmaktadır. Diğer yandan davalı tanıklarından Dilek, davacının 08.00-17.00 saatleri arasında çalıştığını, ancak işin durumuna göre fazla çalışmasının da olabildiğini; diğer tanık ... ise, davacı ile birlikte 08.00-16.00,16.00-24.00 şeklinde ikili vardiya esasına göre çalıştıklarını, ... il merkezinde çalışan açma-kapama ekibinin 08.00-17.00 saatleri arasında çalıştığını, kış mevsiminde büyük arızalar olduğunda fazla çalışma yaptıklarını beyan etmiştir. Şu halde, dosya kapsamına göre, tanıkların beyanları soyut ve çelişkili olup; özellikle davacının tanıklarca bildirilen mesai süresinin bitiminden sonra, haftanın kaç günü kaç saat çalıştığı hususu açıkça ortaya konulmamıştır.

Davalı şirket, diğer davalı ....’nin alt işvereni olup, tanıklarca da belirtildiği gibi, davacı .... tarafından yapılan görevlendirme doğrultusunda elektrik açma-kapama işini ifa etmektedir. Davalı alt işveren, işyeri kayıtlarının celbini talep etmiş olup, Mahkemece bu hususta herhangi bir değerlendirme yapılmadığı anlaşılmaktadır. Bu itibarla, öncelikle davacının haftanın kaç günü çalıştığı, günlük mesai süresinin bitiminden sonra haftanın kaç günü kaç saat çalıştığı hususlarının somutlaştırılması için taraf tanıkları yeniden dinlenmeli, ayrıca davalı işverenin celbini talep ettiği kayıtlar da getirtilerek, tanık beyanları ve toplanan tüm deliller bir arada değerlendirildikten sonra davacının fazla çalışma yapıp yapmadığı hususunun açıklığa kavuşturulmalıdır.Eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç: Temyiz olunan hükmün yukarıda açıklanan sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 14.11.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3975, Karar No: 2014/3360, Tarih: 10.03.2014

**17. Hukuk Dairesi         2013/3975 E.  ,  2014/3360 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Orhaneli Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 13/12/2012

NUMARASI : 2011/241-2012/416

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Davacılar vekili, davalıya trafik sigortalı aracın, müvekkillerinin çocuğu olan B. A.'a çarparak ölümüne neden olduğunu belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere müvekkilleri için 500,00'er TL olmak üzere toplam 1.000,00 TL destekten yoksun kalma tazminatının dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiş, ıslah dilekçesi ile tazminat taleplerini davacı Ömer için 19.649,14 TL'ye, davacı Rükiye için 24.164,31 TL'ye yükselttiklerini bildirmiştir.

Davalı vekili, kazanın meydana geldiği yerin karayolu olmadığını, sigortalının kusuru oranında sorumluluklarının bulunduğunu, temerrüde düşürülmediklerini bildirerek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre; Davanın kabulüne, davacı Ö.. A.. için 500,00 TL'nin kaza tarihinden, 19.649,14 TL'nin ıslah tarihinden itibaren, davacı Rükiye için 500,00 TL'nin kaza tarihinden, 24.164,31 TL'nin ıslah tarihinden itibaren davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dava, trafik kazasından kaynaklanan destekten yoksun kalma tazminatı istemine ilişkindir.

Bir rizikonun meydana getirdiği zararın sigorta kapsamına girebilmesi için, o rizikonun motorlu araç tarafından karayolunda meydana getirilmiş olması zorunludur. Karayolları Trafik Kanunu’nun tanımlarla ilgili 3. maddesinde, karayolu; trafik için kamunun yararlanmasına açık olan arazi şeridi, köprüler ve alanlar olarak tanımlanmıştır. Aynı Yasa’nın 2/2. maddesinde, aksine hüküm bulunmadığı hallerde, karayolu dışındaki alanlardan kamuya açık alanlar ile park, bahçe, park yeri, garaj yolu ve eşya terminali, servis ve akaryakıt istasyonlarında karayolu taşıt trafiği için faydalanılan yerler ile erişme kontrolü kara yollarının kamuya açık kesimlerinde ve belirli bir karayolunun bağlantısını sağlayan göl ve akarsular üzerinde kamu hizmeti gören araçların, karayolu araçlarına ayrılan kısımları da bu yasa uygulaması bakımından karayolu olarak kabul edilmiştir.

Somut olayda, kazanın meydana geldiği yer sulama barajı inşaat sahasıdır. Davalı sigorta şirketi, kaza yerinin karayolu olmadığı, bu nedenle rizikonun teminat kapsamında bulunmadığını savunmuştur.

Somut olayda, kazanın meydana geldiği yer sulama barajı inşaat sahasıdır. Davalı sigorta şirketi, kaza yerinin karayolu olmadığı, bu nedenle rizikonun teminat kapsamında bulunmadığını savunmuştur.

O halde mahkemece, yukarıdaki açıklamalar ışığında, kaza yerinin kaza tarihi itibariyle karayolu sayılan bir yer olup olmadığının, bu suretle rizikonun teminat kapsamında kalıp kalmayacağının olay yerinde keşif de yapılarak saptanması ve sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

2-Kabule göre de; destek Bilal Akhan'ın, babasının da ortaklarından olduğu sulama baraj inşaatı işini yapan Açıkhan Harfiyet Taah.San.Tic.Ltd.Şti.'nin işçisi olarak çalıştığı iddia edildiğine göre, desteğin işçi statüsünde çalışıp çalışmadığının, çalışıyor ise SGK tarafından davacılara ödeme yapılıp yapılmadığının, yapılmış ise rücu davası açılıp açılmadığının araştırılması ve sonucuna göre karar verilmesi gerekirken bu husus açıklığa kavuşturulmadan karar verilmiş olması da doğru değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 10.3.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/30978, Karar No: 2017/7951, Tarih: 10.10.2017

**19. Ceza Dairesi         2015/30978 E.  ,  2017/7951 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanıklar hakkında alacaklısı ve borçlusu aynı olan faklı icra dosyaları dayanak yapılarak ayrı ayrı dilekçelerle şikayette bulunulduğu anlaşılmakla ve ticareti terk suçunun da aynı şikayetçiye karşı tek bir defa işlenebileceğinden sanıklar hakkında aynı mahkemenin 2013/700 esas 2014/412 karar ve Dairemizce temyiz incelemesi yapılarak bozulmasına karar verilen 2013/699 esas 2014/409 sayılı dosyaların birleştirilerek yargılamanın yapılması ve sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının tayin ve takdiri gerekirken tek suçtan dolayı ayrı dosyalardan yargılama yapılarak yazılı şekilde karar verilmesi,

Kabule göre de;

1-İcra ve İflas Kanunu'nun 349. maddesinin beşinci fıkrasında özel düzenleme bulunmasına rağmen, sanıklara CMK'nın 195. maddesindeki şerhi içeren duruşma davetiyesi tebliği ile yetinilerek karar verilmesi.

2-Ticaret şirketi yetkilisi olan sanığa isnat edilen “ticareti usulüne aykırı terk etme” suçunun oluşabilmesi için tacirin fiili olarak ticareti terk etmesi bu durumu onbeş günlük süre içerisinde kayıtlı olduğu ticaret siciline bildirmemesi, bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini içeren bir mal beyannamesi vermemesi gerekir.

Sanığın adres değişikliği yaparak başka bir yerde ticarete devam etmesi halinde ise İİK'nın 337/a maddesinde öngörülen suç oluşmayacaktır.

Bu nedenle sanığın başka bir adreste de faaliyetine devam edip etmediğinin belirlenmesi için öncelikle borçlu ticaret şirketinin kayıtlı olduğu Vergi Dairesi Müdürlüğünden şikayet tarihi itibariyle en son beyanname örnekleri getirtilip sonucuna göre hukuki durumunun takdir edilmesi gerekirken, eksik kovuşturma ile yetinilerek mahkumiyet kararı verilmesi,

3- Sanık ...'ın 2007 yılından beri şirkette fiiline çalışmadığını, sadece aile şirketi olması nedeniyle isminin yönetici olarak göründüğü savunmasına neden itibar edilmediği açıklanıp tartışılmadan sanığın mahkumiyetine karar verilmesi,

4-Sanıkların suç tarihi itibariyle borçlu şirketin yöneticisi olup olmadığı ticaret sicili memurluğuna sorulmadan eksik araştırma ile yazılı şekilde cezalandırılmasına karar verilmesi,

5-Dava ve cezanın İİK'nın 354. maddesinde yazılı sebeplerden düşeceğinin kararda belirtilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,