muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/13731, Karar No: 2018/4033, Tarih: 28.03.2018

**2. Hukuk Dairesi         2016/13731 E.  ,  2018/4033 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek tarafından tamamına yönelik olarak temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalının sair temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumlarına, nafakanın niteliğine, günün ekonomik koşullarına göre davacı kadın yararına takdir edilen yoksulluk nafakası çoktur. Mahkemece Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak daha uygun miktarda nafakaya hükmedilmesi gerekir. Bu yön gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

3-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumlarına, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur derecelerine, paranın alım gücüne, ihlal edilen mevcut ve beklenen menfaatlerin kapsamına nazaran, davacı kadın yararına hükmolunan maddi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50. ve devamı maddeleri hükmü nazara alınarak, daha uygun miktarda maddi tazminat (TMK m. 174/1) takdiri gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. ve 3. bentlerde gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının yukarıda l. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 28.03.2018 (Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2021/4238, Karar No: 2025/3369, Tarih: 27.03.2025

**12. Ceza Dairesi         2021/4238 E.  ,  2025/3369 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2017/1970 E., 2017/2897 K.

SUÇ : Taksirle öldürme

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun kabulü ile kararın kaldırılarak sanığın mahkumiyetine kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanması

Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 11.Ceza Dairesinin, 06.12.2017 tarihli ve 2017/1970 Esas, 2017/2897 Karar sayılı kararının, sanık müdafii ve katılanlar vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Katılanlar vekilinin huzurunda verilen 06.12.2017 tarihli kararı, 5271 sayılı CMK'nın 291/1. maddesinde belirlenen 15 günlük kanunî sürede 07.12.2017 tarihli temyiz nedeni içermeyen süre tutum dilekçesi ile temyiz ettiği, gerekçeli kararın 15.01.2018 tarihinde tebliğ edildiği ancak yapılan tebligatta, 5271 Sayılı CMK'nın 295/1. maddesi uyarınca temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren 7 günlük ek süre içerisinde temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçe sunabileceğinin, bu süre içerisinde yasal düzenlemeye uygun şekilde temyiz sebebi bildirmemesi hâlinde sebep yokluğundan temyiz talebinin reddedileceğinin ihtar edilmediği anlaşıldığından, söz konusu eksikliğin giderilmesi için Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 25.10.2023 tarihli ve 2023/6-93 Esas, 2023/549 Karar sayılı kararına göre katılanlar vekiline yapılacak meşruhatlı tebligatla 5271 sayılı CMK'nın 295/1. maddesi uyarınca tebliğden itibaren 7 günlük ek süre içerisinde yasal düzenlemeye uygun şekilde temyiz sebebi bildirilmesi gerektiği, aksi hâlde sebep yokluğundan temyiz talebinin reddedilebileceği ihtarı ile usûlüne uygun şekilde gerekçeli kararın tebliği ile tebliğ - tebellüğ evrakının ve verilmesi durumunda gerekçeli temyiz dilekçesinin dava dosyasına eklenmesi, verilmemesi durumunda mevcut hâliyle süre tutum dilekçesine dayalı olarak inceleme yapılması amacıyla dava dosyasının, geri gönderilmek kaydıyla, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

Oy birliğiyle, 27.03.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3150, Karar No: 2018/8076, Tarih: 04.07.2018

**19. Ceza Dairesi         2018/3150 E.  ,  2018/8076 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre gerekçeli kararın sanık ...’ya usulünce tebliğ edilmediği ve öğrenme üzerine yapılan temyiz isteminin süresinde olduğu kabul edilerek dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

2004 sayılı İcra İflas Kanunu'nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, ''Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicili memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazete'de ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemiyen tacir beyanda bulunmamış sayılır'' ve aynı Kanun'un 337/a maddesinin 1. fıkrasında, ''44'üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır.'' hükümleri yer almaktadır.

İstanbul Ticaret Sicil Müdürlüğünün 08.01.2015 tarih ve 2399 sayılı yazı cevabı ve ekindeki ticaret sicil gazetesi kayıtlarına göre sanıkların yetkili olduğu borçlu şirketin 08.04.2013 tarihi itibariyle tasfiyeye girdiğinin ve tasfiye kararının 16/04/2013 tarihinde tescil edildiğinin bildirilmesi karşısında, sanıkların ticareti terk suçunu işleme kastı bulunmadığından beraatlerine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkumiyetlerine karar verilmesi,

Kabule göre de;

İstanbul Ticaret Sicil Müdürlüğünün 08.01.2015 tarih ve 2399 sayılı yazı cevabı ve ekindeki ticaret sicil gazetesi kayıtlarına göre sanıkların yetkili olduğu borçlu şirketin 08.04.2013 tarihi itibariyle tasfiyeye girdiğinin ve tasfiye kararının 16/04/2013 tarihinde tescil edildiğinin bildirilmesi karşısında, sanıkların ticareti terk suçunu işleme kastı bulunmadığından beraatlerine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkumiyetlerine karar verilmesi,

Kabule göre de;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanıklar hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanıklar müdafilerinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 04/07/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16522, Karar No: 2015/1265, Tarih: 03.02.2015

**18. Hukuk Dairesi         2014/16522 E.  ,  2015/1265 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, arsa paylarının düzeltilmesi istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hükmün temyiz incelemesi davalı ... vekili ile davalı asil ... tarafından, incelemenin duruşmalı olarak yapılması ise davalı asil ... vekili tarafından yasal süresi içinde verilen temyiz dilekçesi ile istenilmekle taraflara yapılan tebligat üzerine duruşma için tayin olunan günde temyiz edenlerden davalı ... vekili Av.... ile aleyhine temyiz olunan davacı vekili Av.... geldiler. Gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendikten sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, tetkik hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Davalı ...'ın temyizi yönünden;

Davalı mahkeme kararını temyiz etmiş ise de, Dairenin 14.07.2014 gün ve 2014/7403-12040 sayılı geri çevirme kararı uyarınca, davalıya temyiz harcını yatırması için HUMK'nun 434. maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca muhtıra çıkarıldığı, anılan madde fıkrasında öngörülen 7 günlük kesin süre içerisinde sözü edilen harcın yatırılmadığı anlaşılmakla Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 01.06.1990 gün 1989/3-1990/4 sayılı kararı da gözönünde tutularak davalının mahkeme kararını temyiz etmemiş sayılmasına, bu nedenle temyiz dilekçesinin REDDİNE,

2-Davalı ... vekilinin temyizi yönünden;

Dava, bağımsız bölümlere özgülenen arsa paylarının düzeltilmesi istemine ilişkindir. Kat Mülkiyeti Yasasının 3. maddesi hükmüne göre, bağımsız bölümlere özgülenmiş olan arsa paylarının, kat irtifakının ya da kat mülkiyetinin kurulduğu tarihteki değerleri ile oranlı olup olmadığının saptanması gerekir. Bu inceleme yapılırken bağımsız bölümlerden herbirine özgülenen arsa payının o bölümlerin değerinde sonradan oluşan çoğalma veya azalmanın dikkate alınmaması, her bir bağımsız bölümün değerinin ve dolayısıyla özgülenmesi gereken arsa paylarının belirlenmesinde, bağımsız bölümlerin -kat irtifakının ya da kat mülkiyetinin kurulduğu tarihteki- herbirinin alanı, konumu, biçimi ve diğer farklılıkları gözönünde bulundurulmalı, bu bağlamda herbir bağımsız bölümün yüzölçümü, kaçıncı katta yer aldığı, cadde veya sokağa cephesi olup olmadığı, manzarası, güneşten yararlanma, rüzgar ve diğer dış etkenlerden etkilenme oranları gibi unsurlar gözönünde tutulmalı, buna göre dava konusu edilen bağımsız bölümlerin tapuda yazılı arsa payları ile saptanacak olan arsa payları arasında bir oransızlık bulunması halinde davanın kabulü gerekir.

Hükme dayanak yapılan bilirkişi raporunda, bağımsız bölümlerin binada bulundukları yerleri ve yüzölçümleri açıkça belirtilmesine karşın her bir bağımsız bölümün kat irtifakı ya da kat mülkiyeti kurulduğu tarihteki değerlerine etkili olabilecek diğer unsurlar tek tek yazılıp açıklanmamış ve bu bağımsız bölümlerin değerleri ayrı ayrı hesaplanmamış, soyut bir biçimde değerlendirme yapılarak arsa payları yeniden belirlenmiştir.

Hükme dayanak yapılan bilirkişi raporunda, bağımsız bölümlerin binada bulundukları yerleri ve yüzölçümleri açıkça belirtilmesine karşın her bir bağımsız bölümün kat irtifakı ya da kat mülkiyeti kurulduğu tarihteki değerlerine etkili olabilecek diğer unsurlar tek tek yazılıp açıklanmamış ve bu bağımsız bölümlerin değerleri ayrı ayrı hesaplanmamış, soyut bir biçimde değerlendirme yapılarak arsa payları yeniden belirlenmiştir.

Mahkemece, yukarıda açıklanan hususlar doğrultusunda arsa paylarının belirlenmesinde esas alınacak olan bağımsız bölümlerin değerlerini olumlu ya da olumsuz etkileyen tüm unsurların incelenip irdelenmesi için bilirkişi kurulundan yeniden ek rapor alınması ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, Yargıtay duruşmasında vekille temsil edilen davalı yararına takdir edilen 1.100,00 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalı tarafa verilmesine, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 03.02.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9403, Karar No: 2012/26261, Tarih: 05.12.2012

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2012/9403 E.  ,  2012/26261 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, mala zarar vermek, işyeri dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I-Suça sürüklenen çocuklar ..., ... ve ... hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükümlerin incelenmesinde ;

Hükümler tarihinde yürürlükte bulunan 5237 sayılı TCK'nın 52. maddesinde öngörülen düzenlemeye göre, hükmolunan cezanın türü ve miktarına nazaran, 1412 sayılı CMUK'un 5219 sayılı Yasa ile değişik 305/2. maddesi gereğincehükümlerin temyizi olanaklı bulunmadığından, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca suça sürüklenen çocuklar ..., ... ve ... müdafiilerinin temyiz taleplerinin REDDİNE,

II-Suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Suçun gece sayılan zaman dilimi içerisinde işlendiğinin anlaşılması karşısında; hırsızlık suçu bakımından 5237 sayılı TCK'nın 143. maddesi gereğince; iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçu bakımından ise aynı yasanın 116/2-4 maddesi gereğince artırım yapılmaması, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre suça sürüklenen çocuklar ... ve ... müdafiilerinin temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA,

III-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesine gelince;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanığın suç tarihi itibariyle işlediği iddia olunan hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını ihlal etme suçlarının hukuki anlam ve sonuçlarını algılayabilecek durumda olup olmadığına, bu fille ilgili davranışlarını yönlendirme yeteneğinin bulunup bulunmadığına dair rapor aldırılmadan yetersiz ve suç tarihini kapsamayan rapora dayanılarak hüküm kurulması,

Kabule göre,

1-Suç tarihi itibariyle 15 yaşından küçük sanık hakkında sosyal inceleme raporu aldırılmaması ya da aldırılmama nedeninin karar yerinde gösterilmemesi suretiyle 5395 Sayılı Çocuk Koruma Kanunun 35/3. maddesine muhalefet edilmesi,

2-Suçun gece sayılan zaman dilimi içerisinde işlendiğinin anlaşılması karşısında; hırsızlık suçu bakımından 5237 sayılı TCK'nın 143. maddesi gereğince; iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçu bakımından ise aynı yasanın 116/2-4 maddesi gereğince artırım yapılmaması,

1-Suç tarihi itibariyle 15 yaşından küçük sanık hakkında sosyal inceleme raporu aldırılmaması ya da aldırılmama nedeninin karar yerinde gösterilmemesi suretiyle 5395 Sayılı Çocuk Koruma Kanunun 35/3. maddesine muhalefet edilmesi,

2-Suçun gece sayılan zaman dilimi içerisinde işlendiğinin anlaşılması karşısında; hırsızlık suçu bakımından 5237 sayılı TCK'nın 143. maddesi gereğince; iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçu bakımından ise aynı yasanın 116/2-4 maddesi gereğince artırım yapılmaması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, suça sürüklenen çocuğun 5320 sayılı yasanın 8/1 maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakkının korunmasına, 05.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/10175, Karar No: 2021/1523, Tarih: 22.02.2021

**16. Ceza Dairesi         2019/10175 E.  ,  2021/1523 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Hüküm : TCK'nın 314/2, TMK'nın 5/1, TCK'nın 62, 53/1-2-3, 58/9, 63 uyarınca mahkumiyet kararına yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi

Temyiz edenler : Sanık ve müdafii

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenlerin sıfatı, başvuruların süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz taleplerinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre sanığın çocuklarını örgüte müzahir okula göndermesinin atılı suç yönünden delil ya da örgütsel faaliyet olarak değerlendirilemeyeceği belirlenerek yapılan incelemede;

İlk Derece Mahkemesinin gerekçeli karar başlığında suç tarihinin yazılmaması mahallinde düzeltilebilir yazım hatası kabul edilmiştir.

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanık ve müdafiinin temyiz dilekçelerinde ileri sürdükleri nedenler yerinde görülmediğinden CMK’nın 302/1.

maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddiyle hükmün ONANMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın Muş 1. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin bilgi için Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE 22.02.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/2594, Karar No: 2021/7068, Tarih: 29.03.2021

**9. Hukuk Dairesi         2021/2594 E.  ,  2021/7068 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE

MAHKEMESİ : ... 29. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

İLK DERECE

MAHKEMESİ : ... 26. İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı şirkete ait ... Erzin şantiyesinde devreye alma elektrik teknisyeni asistanı olarak 02/07/2013- 21/01/2015 tarihleri arasında aylık net 2.250,00 TL. Ücret ile Cezayir Şantiyesinde ise 13/04/2015-21/09/2015 tarihleri arasında 5 ay 8 gün aylık net 1.750 USD ücret ile Irak Şantiyesinde ise 01/10/2015- 12/12/2017 tarihleri arasında 2 yıl 2 ay 11 gün aylık net 2.750USD ücret ve her yıl için 2 net maaş tutarında sadakat primi karşılığında çalıştığını, davacının maaşının bu dönem 2.400 USD'den Temmuz 2017'den itibaren 2.750 USD'ye yükseltildiğini, Suudi Arabistan Şantiyesinde 25/12/2017- 20/03/2018 tarihleri arasında 2 ay 25 gün aylık net 2.750 USD ücret ile Bahreyn Şantiyesinde 21/03/2018- 24/09/2018 tarihleri arasında 6 ay 3 gün aylık net 3.250 USD ile çalıştığını, ödenmeyen fazla mesai, hafta tatili ve ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davanın reddini talep etmiştir.

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

İlk Derece Mahkemesince, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu :

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı, davalı taraf istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti :

Bölge Adliye Mahkemesince, İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve esas yönünden hukuka uygun olduğu gerekçesiyle, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Temyiz başvurusu :

Kararı, davalı taraf temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Somut olayda mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının çalışması bulunan tüm dönemler yönünden davacının bir hafta 15, diğer hafta 17,5 saat fazla mesai yaptığı, ayda iki hafta hafta tatillerinde çalıştığı, dini bayramların ilk günü hariç ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığı kabulü ile hesaplama yapılmıştır.

Davacının ... ilinde geçen çalışmaları yönünden, davacı tanıkları 4 aylık süre sonunda 2 hafta izin kullandıklarını beyan etmelerine rağmen bu husus dikkate alınmaksızın hesaplama yapılması hatalı olmuştur.

Davacının ... ilinde geçen çalışmaları yönünden, davacı tanıkları 4 aylık süre sonunda 2 hafta izin kullandıklarını beyan etmelerine rağmen bu husus dikkate alınmaksızın hesaplama yapılması hatalı olmuştur.

Davacının Cezayir ülkesinde geçen çalışmaları yönünden, dinlenen tanıkların davacı ile birlikte Cezayir'de çalışmaları bulunmadığı görülmekle bu çalışma dönemi yönünden davacının iddiasını ispat edememesi nedeni ile reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olmuştur.

Davacı Suudi Arabistan Şantiyesinde 25/12/2017- 20/03/2018 tarihleri arasında 2 ay 25 gün aylık net 2.750USD ücret ile Bahreyn Şantiyesinde 21/03/2018- 24/09/2018 tarihleri arasında 6 ay 3 gün aylık net 3.250USD ile çalıştığını beyan etmiştir. Davacı ile birlikte davalı şirketin Riyad ve Bahreyn şantiyelerinde birlikte çalıştığını beyan eden tanık... talimatla alınan ifadesinde, davacı ile birlikte 6 ay çalıştıklarını, davacının 3.200 USD maaş aldığını, ücretin bankadan ödendiğini, sabah 08.00-18.00 arası 6 gün çalışıldığını, işlerinin yoğun olmadığını, ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalışma olmadığını beyan etmiştir. Tanığın davacı ile hangi tarihle arası birlikte çalıştığı, Riyad şantiyesinde davacının aylık ne kadar ücret aldığı belirlenmemiştir. Riyad şantiyesindeki çalışmalar yönünden dosyaya sunulu ücret bordroları da bulunmamaktadır.

Bu halde mahkemece yapılması gereken, ilgili tanık yeniden dinlenerek, tanığın davacı ile birlikte hangi şantiyede ne kadar süre çalıştığı, davacının Riyad ve Bahreyn şantiyelerinde aylık ücretinin ne kadar olduğu, ücretlerin bankadan mı elden mi ödendiği sorularak tüm dosya kapsamı itibari ile bir sonuca varılması gerekirken eksik inceleme ile hüküm kurulması hatalı olmuştur.

Mahkemece davacının Riyad ve Bahreyn şantiyelerindeki çalışmaları yönünden tanık... dışında başkaca tanık beyanı bulunmadığından, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ücreti ile fazla mesai ücretinin tanık...'nin beyanı değerlendirilerek hüküm kurulması gerekirken, tanık beyanı incelenmeksizin diğer şantiyelerde geçen çalışmalarla aynı şekilde çalıştığı kabulü ile hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararının ve bu karara karşı istinaf başvurusunu esastan reddeden Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin ise kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 29/03/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.