muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/12847, Karar No: 2023/409, Tarih: 09.02.2023

dosya kapsamına göre itiraza konu iddianamenin iadesi kararı usul ve yasaya uygun görülmekle İTİRAZIN REDDİNE" karar verildiği belirlenmiştir.

5. 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) "Önödeme" başlıklı 75 ... maddesinin, inceleme konusu ile ilgili birinci fıkrası;

"(1) Uzlaşma kapsamındaki suçlar hariç olmak üzere, yalnız adlî para cezasını gerektiren veya kanun maddesinde öngörülen hapis cezasının ... sınırı altı ayı aşmayan suçların faili;

..."

Şeklinde düzenlenmiştir.

6136 sayılı Kanun'un 15 ... maddesinin, inceleme konusu ile ilgili birinci fıkrası;

"(1)Bu Kanun hükümlerine aykırı olarak 4 üncü maddede yazılı olan bıçak veya diğer aletleri veya benzerlerini satanlar, satmaya aracılık edenler, satın alanlar, taşıyanlar veya bulunduranlar hakkında altı ... bir yıla kadar hapis ve yirmibeş günden az olmamak üzere adlî para cezasına hükmolunur.

..."

Şeklinde düzenlenmiştir.

6. İstanbul Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğünün 27.08.2020 tarihli ve İST-BLS-20-10435 uzmanlık numaralı raporunda, şüphelinin kullandığı araçtan ele geçen genel yapı ve mekanik aksamı bakımından sustalı çakı benzeri olduğu, yapılan muayenesinde namlusunun otomatik olarak açılmasını temin eden susta mandalı ile açılan namluyu sapa tespit ederek sabit hale getiren susta kilidinin ... ve görev yapar durumda olduğu ve bu nedenle 6136 sayılı Kanun'un dördüncü maddesinde yasak olarak belirtilen sustalı çakı benzerlerinden olduğu belirtilmiştir.

7. İnceleme konusu soruşturma dosyasında bulunan kriminal rapor ve anılan Kanun hükümleri uyarınca, ele geçen bıçağın 6136 sayılı Kanun'un 4 üncü maddesi kapsamında yasak niteliği haiz olmasına göre şüphelinin eyleminin aynı Kanun'un 15 ... maddesinin birinci fıkrası kapsamında düzenlenen suçu oluşturduğu iddiası ile düzenlenen İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığının 19.11.2020 tarihli ve 2020/153597 Soruşturma, 2020/48038 Esas sayılı iddianamesinin 5271 sayılı Kanun'un 174 üncü maddesinin birinci fıkrasının (c) bendi uyarınca önödeme önerisinde bulunulmadan düzenlendiği gerekçesi ile iadesine ilişkin karara karşı İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığının, şüpheliye atılı suçun önödemeye tabi olmadığı belirtilerek iade kararının usul ve yasaya aykırı olduğu itirazına karşı, iade kararında gösterilen gerekçe ve tüm dosya kapsamına göre iddianamenin iadesi kararının usul ve yasaya uygun olduğuna ilişkin İstanbul Anadolu 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 11.12.2020 tarihli ve 2020/1482 Değişik iş sayılı kararı isabetli görülmemiş ve bu nedenle kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

II. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. İstanbul Anadolu 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 11.12.2020 tarihli ve 2020/1482 Değişik iş sayılı

kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

II. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. İstanbul Anadolu 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 11.12.2020 tarihli ve 2020/1482 Değişik iş sayılı

kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (b) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 09.02.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/20285, Karar No: 2014/2938, Tarih: 20.02.2014

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/20285 E.  ,  2014/2938 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Bilirkişi kurulunca değerlendirmeye esas alınan buğday ve arpanın 2013 yılı itibarıyla sulu ve kuru şartlarda dekar başına asgari ve azami verim, kilogram başına toptan satış fiyatı ve dekar başına ayrıntılı üretim giderine ait veri cetvelinin gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğü'nden getirtilip dosya içerisine konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 20.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3088, Karar No: 2020/1884, Tarih: 25.06.2020

**15. Hukuk Dairesi         2019/3088 E.  ,  2020/1884 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacılar ... Mirasçıları 1-... 2-... 3-... 4-... 5-... 6-... ile davalı Kale Çelik İnş. ve Tic. Ltd. Şti. Yetkilisi ... arasındaki davadan dolayı İstanbul 13. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 09.02.2017 gün ve 2014/260 E.-2017/59 K. sayılı hükmü onayan Dairemizin 08.07.2019 gün ve 2019/2023 E.-2019/3242 K. sayılı ilamı aleyhinde davacı vekili ile davalı şirket yetkilisi tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre davacı vekili ile davalı şirket yetkilisinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan nedenlerden hiç birisine uymayan karar düzeltme isteklerinin REDDİNE ve HUMK’nın 442. maddesi hükmünce 384,00 TL para cezası ile bakiye 20,80 TL red harcının karar düzeltme isteyen davacıya, 384,00 TL para cezası ile bakiye 20,80 TL red harcının karar düzeltme isteyen davalıya yükletilmesine, 25.06.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/339, Karar No: 2017/5246, Tarih: 03.05.2017

**2. Hukuk Dairesi         2016/339 E.  ,  2017/5246 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı erkeğin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumlarına, nafakanın niteliğine, günün ekonomik koşullarına göre davacı kadın lehine hükmolunan yoksulluk nafakası çoktur. Mahkemece Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak daha uygun miktarda nafakaya hükmedilmesi gerekir. Bu yön gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda (2.) bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda (1.) bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 03.05.2017(Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2019/2933, Karar No: 2019/5763, Tarih: 27.06.2019

**11. Ceza Dairesi         2019/2933 E.  ,  2019/5763 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Sanık ... hakkında: Beraat Sanık ... hakkında: Düşme

A) Sanık ... hakkında "2006 ve 2007 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak" suçlarından verilen düşme hükmüne yönelik katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanığın UYAP aracılığı ile MERNİS üzerinden temin edilen nüfus kayıt örneğine göre, hükümden önce 24.08.2015 tarihinde vefat ettiği belirtildiğinden, sanık hakkında açılan kamu davasının 5237 sayılı TCK'nin 64/1 ve 5271 sayılı CMK'nin 223/8. maddeleri uyarınca ölüm nedeniyle düşürülmesi gerektiği gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

B) Sanık ... hakkında "2006 ve 2007 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak" suçlarından verilen beraat hükmüne yönelik katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanığa yüklenen "2006 ve 2007 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak" suçlarının yasada gerektirdiği cezalarının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, 5237 sayılı Kanun'un 66/1-e maddesinde öngörülen 8 yıllık asli dava zamanaşımının kesici en son işlem olan sanığın sorgusunun yapıldığı 01.02.2010 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanık hakkında açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK'nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, 27.06.2019 tarihinde oy birliğiyle ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/9305, Karar No: 2009/184, Tarih: 13.01.2009

**1. Hukuk Dairesi         2008/9305 E.  ,  2009/184 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İZMİR 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 03/06/2008

Taraflar arasında görülen davada;

Davacılar, miras bırakanları R.'in adına kayıtla 3 parselde 5 nolu bağımsız bölümü, oğlu T.in piyasaya olan borçlarının bitmesinden sonra T.'e devredilmesi amacıyla davalıya bedelsiz olarak temlik edildiğini, miras bırakanın amacının oğlu T.'e devretmek olduğunu, ayrıca murisin işlem tarihinde ehliyetsiz olduğunu ileri sürerek kaydın iptali ile adlarına tescilini istemişlerdir.

Davalı, bedelini ödeyerek satın aldığını belirtip, davanın reddini savunmuştur. Mahkemece, davacı T.davasının ispatlanamadığı gerekçesiyle kabulüne, T.'ın davasının ise işlemden kaldırılmasına karar verildi.

Karar, davalı vekili tarafından süresinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 13.1.2009 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz edilen vekili Avukat T.K. geldi davetiye tebliğe rağmen temyiz eden vekili avukat ile diğer temyiz edilen gelmedi, yokluklarında duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen asilin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi .tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Dava, tapu iptal ve tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillere göre; 3 parseldeki 5 nolu bağımsız bölümün davacıların miras bırakanı R. ait iken 17.7.2002 tarihinde davalı Z.'e satış suretiyle temlik edildiği anlaşılmaktadır.

Davası kabul edilen davacı T. esasen kayıt maliki R.in babası olduğunu ve taşınmazın kendisine verilmesi kararlaştırıldığı halde, ahara olan borçlarından dolayı devredilmediğini ve sonradan kendisine devredilmek üzere kayınpederi olan Z.satış gösterilmek suretiyle intikal ettirildiğini, taşınmazın kendi üzerine geçmesi halinde diğer mirasçılarında kendisine karşı hak talebinde bulunarak bir dava açmayacaklarını ileri sürerek tapu iptal ve tescil isteğinde bulunmuştur.

Hemen belirtilmelidir ki, olayları bildirmek taraflara hukuki nitelendirmeyi yaparak buna uygulanacak kanun hükmünü tespit ve tayin ederek uygulamak hakime aittir.

Yukarıda değinilen iddianın ileri sürülüş biçimini ve içeriğine göre taraflar arasındaki çekişmenin inançlı işlemden kaynaklandığı tartışmasızdır.

Bilindiği üzere; böylesine bir iddianın ise 5.2.1947 tarih 20/6 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca yazılı belge ile kanıtlanması zorunludur.

Ne varki, böyle bir yazılı belge ibraz edilmediği gibi, hatırlatılan yemin teklifinin de kullanılmadığı dosya kapsamı ile sabittir.

O halde, davanın ispatlanamadığı gözetilmek suretiyle reddine karar verilmesi gerekirken, hukuki nitelendirmede yanılgıya düşülerek davanın kabul edilmesi isabetsizdir.

Bilindiği üzere; böylesine bir iddianın ise 5.2.1947 tarih 20/6 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca yazılı belge ile kanıtlanması zorunludur.

Ne varki, böyle bir yazılı belge ibraz edilmediği gibi, hatırlatılan yemin teklifinin de kullanılmadığı dosya kapsamı ile sabittir.

O halde, davanın ispatlanamadığı gözetilmek suretiyle reddine karar verilmesi gerekirken, hukuki nitelendirmede yanılgıya düşülerek davanın kabul edilmesi isabetsizdir.

Davalının temyiz itirazları yerindedir.Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerden ötürü HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 13.1.2009 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/92, Karar No: 2022/78, Tarih: 16.03.2022

**Ceza Daireleri Başkanlar Kurulu         2021/92 E.  ,  2022/78 K.**

**"İçtihat Metni"**

Görevsizlik Kararı Veren

Yargıtay Daireleri : 4 ve 6. Ceza

Mahkemesi :Asliye Ceza

Sayısı : 264-410

Katılan sanık ... hakkında tehdit, konut dokunulmazlığının ihlali ve kasten yaralama, müşteki sanık ... hakkında silahla tehdit, kasten yaralama, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve (iki kez) hakaret suçlarından açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda İnegöl 2. Asliye Ceza Mahkemesince 10.06.2014 tarih ve 264-410 sayı ile, katılan sanık ...'nın kasten yaralama ve konut dokunulmazlığının ihlali suçlarından mahkûmiyetine, tehdit suçundan beraatine; müşteki sanık ...'ün silahla tehdit, kasten yaralama ve müşteki ...'ya yönelik hakaret suçlarından mahkûmiyetine, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve katılan sanık ...'ya yönelik hakaret suçlarından beraatine karar verilmiştir.

Hükümlerin katılan sanık ... ve müşteki sanık ... tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 4. Ceza Dairesince 05.02.2020 tarih ve 28092-2553 sayı ile;

"Katılan sanık ...'nin, ...'ye verdiği altının bedelini istediğinde tartıştıkları ...'nin 'bıçağı alıp seni doğrayacağım' şeklinde sözler söyleyerek tehdit ettiği ve yaraladığı şeklinde kabul edilen eylemlere, Yargıtay Kanunu’nun 14. maddesine, Yargıtay Büyük Genel Kurulunun kararına, sanık hakkında hukuki alacağın tahsili amacıyla tehdit suçundan hüküm kurulmasına, Ceza Daireleri Başkanlar Kurulunun 27.12.2016 tarihli ve 2016/215, 19.04.2017 tarihli ve 2017/110 sayılı kararlarının içeriğine, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 13.12.2018 tarihli ve 2017/402 esas, 2018/644 sayılı kararına ve temyizin kapsamına göre, işin incelenmesi Yüksek 6. Ceza Dairesinin görevine girdiği",

Dosyanın gönderildiği Yargıtay 6. Ceza Dairesince de 09.06.2021 tarih ve 475-10972 sayı ile;

"Temyizin kapsamına, Yargıtay Kanunu'nun 14. maddesine ve Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 2020/1 sayılı kararına göre, işin incelenmesi Yüksek 4. Ceza Dairesinin görevine girdiği",

Gerekçesiyle karşılıklı görevsizlik kararları verilmiştir.

Oluşan olumsuz görev uyuşmazlığının çözümlenmesi için Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Daireleri Başkanlar Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

CEZA DAİRELERİ BAŞKANLAR KURULU KARARI

Yargıtay 4 ve 6. Ceza Daireleri arasında oluşan ve çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; temyiz incelemesinin hangi Özel Dairece yapılması gerektiğinin belirlenmesine ilişkindir.

Gerekçesiyle karşılıklı görevsizlik kararları verilmiştir.

Oluşan olumsuz görev uyuşmazlığının çözümlenmesi için Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Daireleri Başkanlar Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

CEZA DAİRELERİ BAŞKANLAR KURULU KARARI

Yargıtay 4 ve 6. Ceza Daireleri arasında oluşan ve çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; temyiz incelemesinin hangi Özel Dairece yapılması gerektiğinin belirlenmesine ilişkindir.

Yargıtay Kanunu'nun Ceza Dairelerinin görevini düzenleyen 14/3. maddesinin (a) bendi; "Daireler arasındaki iş bölümünün belirlenmesinde dava açılan belgedeki nitelendirme esas alınır. Açıklama ile sevk maddelerinin uyumsuz olduğu durumlarda açıklamaya itibar edilir." şeklinde iken, 28.06.2014 tarihli ve 29044 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 31. maddesiyle; "Daireler arasındaki iş bölümünün belirlenmesinde mahkeme kararındaki nitelendirme, mahkûmiyet dışındaki kararlarda ise iddianame veya iddianame yerine geçen belgedeki nitelendirme esas alınır." şeklinde değiştirilmiştir. Ayrıca anılan maddenin (b) bendinde; "Çeşitli suçlara ait davalarda suçların en ağırını incelemeye yetkili olan daire görevlidir." hükmüne yer verilmiştir.

İncelenen dosya kapsamına göre;

Müşteki sanık ...'ün 16.06.2014 tarihli temyiz dilekçesinde yer alan "... Hakkımda çıkan adli idari para cezasına itiraz etmekteyim, verilen kararın tarafınızca bozularak beraat kararı verilmesini ve mağduriyetimin giderilmesini arz ve talep ederim." , katılan sanık ...'nın ise 11.08.2014 tarihli temyiz dilekçesindeki "...Hakkımda verilen ve adil olmayan para cezası ile ilgili kararın lehime bozulmasını arz ve talep ederim." şeklindeki ifadeler karşısında; sadece mahkûmiyet hükümlerine yönelik olarak temyiz talebinde bulundukları, beraat kararları yönünden temyiz taleplerinin olmadığı anlaşılmaktadır.

Yerel Mahkemece kasten yaralama ve hakaret suçlarından kurulan mahkûmiyet hükümleri kesin nitelikteki doğrudan adli para cezası olup bu hükümlere yönelik temyiz istemleri ilk bakışta reddedilecek taleplerdendir.

Gerek temyiz taleplerinin kapsamı gerekse kesin nitelikteki mahkûmiyet kararları dikkate alındığında ceza dairelerinin görevinin belirlenmesinde esas alınması gereken hükümler, silahla tehdit ve konut dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan mahkûmiyet hükümleridir.

Yargıtay Ceza Daireleri Başkanlar Kurulunun istikrarlı kararlarıyla sürdürülen uygulamaya göre, çeşitli suçlara ilişkin açılan davalardan en ağırı saptanırken, hapis cezasının üst sınırı daha fazla olan suça ilişkin dava daha ağır olarak kabul edilmeli, üst sınırların eşit olması hâlinde bu kez alt sınırı daha fazla hapsi gerektiren suça ilişkin davanın daha ağır olduğu sonucuna varılmalıdır. Hapis cezası ile birlikte öngörülen adli para cezaları ise her iki suça ilişkin hapis cezalarının alt ve üst sınırlarının eşit olması hâlinde dikkate alınmalıdır.

2797 sayılı Yargıtay Kanunu'nun Ceza Dairelerinin görevini düzenleyen 14/3. maddesinin 28.06.2014 tarihli ve 29044 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 31. maddesi değişik (a) bendine göre, anılan maddedeki söz konusu değişikliğin yürürlük tarihi olan 28.06.2014 tarihinden sonra tebliğnamesi düzenlenmiş olan dosyalar bakımından uygulanmasının gerektiği de gözetilerek, mahkûmiyet kararları yönünden mahkeme kararındaki nitelendirmenin esas alınmasının gerekmesi ve silahla tehdit suçunun müeyyidesinin konut dokunulmazlığının ihlali suçunun müeyyidesine nazaran daha ağır olması karşısında temyiz incelemesinin 2797 sayılı Yargıtay Kanunu'nun 14. maddesi uyarınca hazırlanıp 22.01.2015 tarihli ve 29244 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak 02.02.2015 tarihinde yürürlüğe giren ve 18.12.2015 olan tebliğname tarihi itibarıyla uygulanması gereken 19.01.2015 tarihli ve 2015/8 sayılı iş bölümüne göre silahla tehdit suçuna ilişkin temyiz davalarına bakmakla yetkili ve görevli olan Yargıtay 4. Ceza Dairesince yapılması gerekmektedir.

Bu itibarla, Yargıtay 6. Ceza Dairesinin görevsizlik kararı isabetli bulunduğundan, Yargıtay 4. Ceza Dairesinin görevsizlik kararının kaldırılmasına ve dosyanın anılan Daireye gönderilmesine karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 05.02.2020 tarihli ve 28092-2553 sayılı görevsizlik kararının KALDIRILMASINA,

2- Dosyanın Yargıtay 4. Ceza Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 16.03.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/13019, Karar No: 2024/11273, Tarih: 10.12.2024

**7. Ceza Dairesi         2023/13019 E.  ,  2024/11273 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Hâkimliği

SAYISI : 2021/2748 Değişik iş

İNCELEME KONUSU KARAR: İtirazın reddi

KANUN YARARINA BOZMA YOLUNA BAŞVURAN : Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu’na (2918 sayılı Kanun) muhalefet etmekten kabahatli ... hakkında anılan Kanun'un 48/5. maddesi gereğince sürücü belgesinin 2 yıl süre ile geri alınmasına dair İzmir Trafik Tescil ve Denetleme Şube Müdürlüğünün 11.05.2022 tarihli ve 075253 sayılı tutanağına karşı yapılan başvurunun reddine dair Karşıyaka 2. Sulh Ceza Hâkimliğinin 30.06.2021 tarihli ve 2021/2478 değişik iş sayılı kararına karşı yapılan itirazın Karşıyaka 1. Sulh Ceza Hâkimliğinin 13.07.2021 tarihli 2021/2748 değişik iş sayılı kararıyla reddine karar verildiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309/1. maddesi uyarınca, 02.05.2023 tarihli evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 06.06.2023 tarihli ve KYB-2023/53998 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 06.06.2023 tarihli ve KYB-2023/53998 sayılı kanun yararına bozma isteminin; “...Dosya kapsamına göre muterizin kullanmış olduğu motorsiklet ile seyir halindeyken durdurularak yapılan denetlemede 0,29 promil alkollü olduğunun tespit edilmesi üzerine, İzmir Trafik Tescil ve Denetleme Şube Müdürlüğünün 11/05/2022 tarihli ve 075253 sayılı tutanağı ile müterizin Manisa ilinden alınma 48495 belge, AG .... seri sıra numaralı sürücü belgesinin 2 yıl süre ile geçici olarak geri alınması üzerine, başvurunun Karşıyaka 2. Sulh Ceza Hakimliğinin 30/06/2021 tarihli ve 2021/2478 değişik iş sayılı kararı ile reddi ile mercii Karşıyaka 1. Sulh Ceza Hakimliğinin 13/07/2021 tarihli kararıyla itirazın reddine karar verilmiş ise de;

2918 sayılı Kanun'un 48/5. maddesinde yer alan "Yapılan tespit sonucunda, 0.50 promilin üzerinde alkollü olarak araç kullandığı tespit edilen sürücüler hakkında, fiili bir suç oluştursa bile, 700 Türk Lirası idari para cezası verilir ve sürücü belgesi altı ay süreyle geri alınır. Hususi otomobil dışındaki araçları alkollü olarak kullanan sürücüler bakımından promil alt sınırı 0.21 olarak uygulanır.Alkollü olarak araç kullanma nedeniyle sürücü belgesi geri alınan kişiye, son ihlalin gerçekleştiği tarihten itibaren geriye doğru beş yıl içinde; ikinci defasında 877 Türk Lirası idari para cezası verilir ve sürücü belgeleri iki yıl süreyle, üç veya üçten fazlasında ise, 1.407 Türk Lirası idari para cezası verilir ve sürücü belgeleri her seferinde beşer yıl süreyle geri alınır.." şeklindeki düzenlemeler ile,