muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/7019, Karar No: 2021/4724, Tarih: 06.04.2021

Neticeten yukarıda değinildiği üzere çalışma hayatında işçinin asıl işverenin dışında başka işverenlere de hizmet verdiği, yine işçinin bilgisi dışında olmakla beraber esasında birbiri ile bağlantısı olan işverenlerin işlerini ifa ettiği de bir hakikattir. Bu gibi durumlarda, şirketler arasında organik bağdan söz etmek gerekir.

Dosyadaki bilgi ve belgelerin incelenmesinden; Bulvar Samsun Projesi kapsamında iş sahibinin TTA Gayrimenul Yatırım Ortaklığı A.Ş olduğu, sözleşme ile işi Torunlar Yapı San. A.Ş.- Yorum Adi Ortaklığına devrettiği, Torunlar Yapı San. A.Ş.- Yorum Adi Ortaklığı‘nın işin kaba ve otopark inşaatını İmpa Yapı Endüstri ve San. A.Ş.'ye verdiği, davacının İmpa Yapının işçi olarak çalıştığı ve kullandığı spiralin patlaması sonucu, spiral parçalarının yüzüne ve gözüne gelmesi sonucu yaralandığı anlaşılmıştır.

Somut olayda, dava dışı Torunlar Yapı San. A.Ş. ile davalı ...Ş. arasında fiili ve organik bağın araştırılmadığı anlaşılmaktadır.

Mahkemece yapılacak iş; öncelikle aynı olaya ilişkin rücu dava dosyasındaki kusur raporunun da dosya kapsamına getirtilerek -verilen kararların kesinleşip kesinleşmediğinin gözetilerek - dava dışı Torunlar Yapı San. A.Ş. ile davalı ...Ş. arasında organik bağ olup olmadığının irdelenmesi, organik bağ var ise hükmedilen tazminatlardan davalı ...Ş.'nin sorumlu tutulması, aksi halde ise bu davalı yönünden davanın reddine karar verilmesinden ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular nazara alınmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacı ve davalılardan İmpa Yapı Endüstri ve San. A.Ş. vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilerek temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebepten dolayı kaldırılmasına, ilk derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar vermek gerekmiştir

SONUÇ: Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının yukarıda yazılı sebeplerden dolayı 6100 sayılı HMK’nun 373/1. maddesi uyarınca kaldırılmasına, İlk Derece Mahkemesi kararının yukarıda belirtilen nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacı ve davalılardan İmpa Yapı Endüstri ve San. A.Ş.'ye iadesine, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesi'ne, karardan bir örneğin de Bölge Adliye Mahkemesi'ne gönderilmesine, 06/04/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/22310, Karar No: 2012/28037, Tarih: 03.07.2012

**3. Ceza Dairesi         2012/22310 E.  ,  2012/28037 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kasten yaralama suçundan sanıklar ... ve ... 'in, 237 sayılı Türk Ceza Kanununun 86/2, 2/1, 2/1-2.maddeleri uyarınca ayrı ayrı 2000 yeni Türk Lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair Bozyazı Sulh Ceza Mahkemesinin 24.04.2007 tarihli ve 2006/139 esas, 2007/54 sayılı kararına karşı Adalet Bakanlığı'nın 14.05.2012 tarih ve 2012/8373-28224 sayılı yazısıyla kanun yararına bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 01.06.2012 tarih ve 2012/141368 sayılı tebliğnamesiyle Dairemize gönderilmekle incelendi.

Mezkur ihbarnamede;

1) Sanıkların üzerine atılı kasten yaralama suçundan ayrı ayrı 2000 yeni Türk Lirası adli para cezası ile cezalandırılmaları şaklinde hüküm kurulmuş ise de; kararın gerekçe ve hüküm kısmında asgari hadden cezalandırma yoluna gidildiğinin belirtilmesi karşısında, suçun işlendiği 27.05.2006 tarihi itibarıyla 5560 sayılı Kanunun henüz yürürlüğe girmediği cihetle, para cezasının seçimi durumunda 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 52/2.maddesi uyarınca beş ... adli para cezası üzerinden hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesinde,

2) Sanık ...'in sabıka kaydında yer alan Bozyazı Asliye Ceza Mahkemesinin 21.01.2001 tarihli ve 1999/156 esas, 2001/146 sayılı kararının tekerrüre esas olması karşısında hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunun 86/2.maddesinden uygulama yapılırken hapis cezası yerine para cezasına hükmedilmesinde,

3) Sanık ...'in sabıka kaydında yer alan Bozyazı Asliye Ceza Mahkemesinin 21.01.2001 tarihli ve 1999/56 esas,2001/146 sayılı kararının tekerrüre esas olduğunun gözetilmemesinde isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı CMK'nin 309. maddesi gereğince anılan kararın bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşıldı.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Adalet Bakanlığının kanun yararına bozma isteyen yazısına dayanan tebliğnamede ileri sürülen hususlar yerinde görüldüğünden, Bozyazı Sulh Ceza Mahkemesinin 24.04.2007 tarih ve 2006/139 Esas, 2007/54 sayılı kararının 5271 sayılı CMK' nin 309/4-d. maddesi gereğince BOZULMASINA,

1) Sanıklar ... ve ...'in 5237 sayılı TCK' nin 86/2.maddesi gereğince 5 ... adli para cezası ile cezalandırılmalarına,aynı kanunun 62/1.maddesi gereğince cezalarının 1/6 oranında indirilerek 4 ... adli para cezası ile cezalandırılmalarına,aynı kanunun 52/2.maddesi gereğince günlüğü 20 Türk Lirasından hesaplanarak toplam 80 Türk Lirası adli para cezası ile cezalandırılmalarına;infazın bu miktar üzerinden yapılmasına;

2) Sanık ... hakkında tebliğnamenin 2 ve 3 nolu şıklarındaki hususlardan yapılan bozmanın aleyhe sonuç doğurmamasına; hükmün diğer kısımlarının aynen bırakılmasına, dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 03.07.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17918, Karar No: 2016/1198, Tarih: 08.02.2016

**10. Hukuk Dairesi         2015/17918 E.  ,  2016/1198 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava, 01.10.2008-04.01.2014 tarihleri arası 5510 sayılı Yasanın 4/1-b maddesi kapsamındaki sigortalılığın tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne, davacının Kurumca kabul edilmeyen 01.10.2008-13.11.2013 tarihleri arası dönemde 5510 sayılı Yasanın 4/1-b maddesi kapsamındaki sigortalılığın tespitine karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici sebeplere ve özellikle; 6102 sayılı Türk Ticaret Kanununun 362. maddesindeki “Yönetim kurulu üyeleri en çok üç yıl süreyle görev yapmak üzere seçilir. Esas sözleşmede aksine hüküm yoksa, aynı kişi yeniden seçilebilir.” düzenlemesi ve mülga 6762 sayılı Ticaret Kanununun 314. maddesindeki “İdare meclisi azaları en çok üç yıl müddetle seçilirler. Esas mukavelede aksine hüküm yoksa tekrar seçilmeleri caizdir.” düzenlemesine karşılık, yasada bu üç yıl sonunda anonim şirketlerde görev süresi biten yönetim kurulu üyelerinin bu sıfatlarının kendiliğinden düşeceğine dair bir hüküm bulunmaması nedeniyle yönetim kurulunun yeni yönetim seçilene kadar zorunlu görevlerine devam edeceklerinin kabulü gerekir. Bu durumda yönetim kurulu ve denetim kurulu üyelerinin görev süresinin bitmesiyle, şirketin kendiliğinden organsız kaldığından söz edilemez (Yargıtay 11. Hukuk Dairesi’nin 01.06.2009 tarihli, 2009/5463 E., 2009/6666 K. sayılı kararı). Dolayısıyla 30.12.1997 tarihinde üç yıllığına anonim şirket yönetim kurulu üyesi olan davacının bu üyeliğinin 13.11.2013 tarihli genel kurulda yeniden seçilene değin devam ettiğinin kabulü gerektiğinden ve davanın yasal dayanağı olan 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 4. maddesinin 1. fıkrasında “Bu Kanunun kısa ve uzun vadeli sigorta kolları uygulaması bakımından;… b) Köy ve mahalle muhtarları ile hizmet akdine bağlı olmaksızın kendi adına ve hesabına bağımsız çalışanlardan ise; … 3)Anonim şirketlerin yönetim kurulu üyesi olan ortakları, sermayesi paylara bölünmüş komandit şirketlerin komandite ortakları, diğer şirket ve donatma iştiraklerinin ise tüm ortakları,… sigortalı sayılırlar.” düzenlemesi karşısında, tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 08.02.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10477, Karar No: 2013/1010, Tarih: 04.02.2013

**17. Hukuk Dairesi         2012/10477 E.  ,  2013/1010 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki rücuan tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkiline trafik sigortalı, davalıya ait aracın, davalı tarafından 0,25 promil alkollü olarak kullanıldığı esnada kaza yaptığını, müvekkili tarafından karşı araç hasarı için 4.929,00 TL ödeme yapıldığını, Karayolları Trafik Yönetmeliği'nin 97/b-2 maddesi gereğince ticari araçların alkollü olarak kullanılamayacağını, bu nedenle ödenen bedelin davalıdan tahsili için başlatılan ... takibine davalının itiraz ettiğini belirterek itirazın iptaline, takibin devamına ve davalının %40 ... inkar tazminatı ödemesine ... verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, kazanın oluşumunda müvekkilinin kusurunun bulunmadığını, kazanın münhasıran alkolün etkisi altında meydana geldiğinin ispat edilmesi gerektiğini ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davanın kısmen kabulüne, davalının ... takibine itirazının 3.451,00 TL asıl alacak üzerinden iptaline, fazlaya ilişkin talebin reddine, ... inkar tazminatı talebinin reddine ... verilmiş; hüküm, davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, zorunlu trafik sigortası poliçesinden kaynaklanan rücuan tazminat istemine ilişkindir.

2918 sayılı ...'nun 48. maddesinde, alkollü içki alması nedeniyle güvenli sürme yeteneklerini kaybetmiş kişilerin karayolunda araç sürmelerinin yasak olduğu ifade edilmiştir.

Karayolları Trafik Yönetmeliği'nin "Uyuşturucu ve Keyif Verici Maddeler ile İçkilerin Etkisinde Araç Sürme Yasağı" başlıklı 97/1.maddesinde, alkollü içki almış olması nedeniyle güvenli sürme yeteneğini kaybetmiş kişilerin karayolunda araç sürmelerinin yasak olduğu açıklandıktan sonra, bu konu ile

ilgili olan "b-2" bendinde, alkollü içki almış olarak araç kullandığı tesbit edilen diğer araç sürücülerinden kandaki alkol miktarı 0.50 promil üstünde olanların araç kullanamayacakları belirtilmiştir.

Öte yandan, Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası Genel Şartlarının B.4.d maddesinde, tazminatı gerektiren olay işletenin veya eylemlerinden sorumlu olduğu kişilerin veya motorlu aracın hatır için karşılıksız olarak kendilerine verilen kişilerin uyuşturucu veya keyif verici maddeler almış olarak aracı sevk ve idare etmeleri esnasında meydana gelmiş veya olay yukarıda sayılan kişilerin alkollü içki almış olmaları nedeniyle aracı güvenli sürme yeteneklerini kaybetmiş bulunmalarından ileri geliyorsa sigortacının ... ettirene rücu hakkı olduğu açıklanmıştır.

Bununla birlikte, Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası Genel Şartlarının B.4.d maddesinin dayanağını teşkil eden ...'nun 48. maddesinin yasaklamayı düzenleyen ilk fıkrasında, alkollü içki almış olması nedeniyle güvenli araç sürme yeteneklerini kaybetmiş kişilerin karayolunda araç sürmeleri yasaklanmış olup, aynı maddenin 2. fıkrasındaki yönetmelik düzenlenmesine olanak tanıyan hükümde, yasaklama yetkisi yönetmeliğe bırakılmış olmadığından, Karayolları Trafik Yönetmeliğinin 97. maddesinde, yukarıda anılan yasa hükmü tekrarlandıktan ve müteakip, uyuşturucu veya keyif verici maddeler ile alkollü içkilerin oranlarının ne şekilde saptanacağı belirlendikten sonra, yasada yer alan hükmü dikkate almadan salt 0.50 promilin üstünde alınan alkol miktarına göre araç kullanma yasağı getirilmesinin yasal dayanağı bulunmadığından geçersiz bulunmaktadır. Geçersiz yönetmelik hükümlerinin yasaya aykırı bir şekilde genel şart olarak kabulü de mümkün değildir.

O halde, hasarın teminat dışı kalabilmesi için kazanın meydana geliş şekli itibariyle sürücünün salt (münhasıran) alkolün etkisi altında kaza yapmış olması gerekmektedir. Diğer bir anlatımla, sürücünün alkollü olması tek başına hasarın teminat dışı kalmasını gerektirmez. Üstelik, böyle bir durumda hasarın teminat dışı kaldığının ispat yükü TTK'nun 1281. maddesi hükmü gereğince sigortacıya düşmektedir.

...'ın yerleşik uygulamalarında; sürücünün aldığı alkolün oranının doğrudan doğruya sonuca etkisi bulunmadığından, mahkemece nöroloji uzmanı, hukukçu ve trafik konusunda uzman bilirkişilerden oluşan bilirkişi kurulu aracılığıyla olayın salt alkolün etkisiyle gerçekleşip gerçekleşmediğinin, alkol dışında başka unsurlarında olayın

meydana gelmesinde rol oynayıp oynamadığının saptanması, sonuçta olayın tek başına alkolün etkisiyle meydana geldiğinin belirlenmesi durumunda, oluşan hasarın poliçe teminatı dışında kalacağından davanın kabulüne aksi halinde reddine ... verilmesi gerekeceği ilkesi benimsenmektedir. (YHGK 23.10.2002 gün ve 2002/11-768-840; YHGK 7.4.2004 gün ve 2004/11-257-212; YHGK 2.3.2005 gün ve 2005/11-81-18; YHGK 14.12.2005 gün 2005/11-624-713 sayılı ilamları)

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya baktığımızda; mahkemece alınan ilk raporda, kazanın oluşumunda sigortalı araç sürücüsünün %75 oranında kusurlu olduğu, ikinci alınan raporda ise %70 oranında kusurlu olduğu belirtilmiştir. Bu durumda mahkemece, kazanın salt (münhasıran) alkolün etkisi altında meydana gelmediği gözetilerek davanın reddine ... verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenini göre davacı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacı ve davalıya geri verilmesine 4.2.2013 gününde oybirliğiyle ... verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2054, Karar No: 2021/220, Tarih: 14.01.2021

**11. Ceza Dairesi         2020/2054 E.  ,  2021/220 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Beraat

Katılan vekilinin temyiz talebinin sanık hakkında 2003 ve 2005 takvim yıllarında Vergi Usul Kanunu’na muhalefet suçundan kurulan beraat hükümlerine yönelik olduğu; hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği tarihten itibaren deneme süresi içinde işlenen ikinci suç tarihine kadar dava zamanaşımının durduğu gözetilerek yapılan incelemede;

5237 sayılı TCK’nin 7 ve 5252 sayılı TCK’nin Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun’un 9. maddeleri karşısında; sanığa yüklenen 2003 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçunun Kanun’daki cezasının türü ve üst sınırına göre, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK’nin 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, en aleyhe kabul ile 31.12.2003 olan suç tarihinden hüküm tarihine kadar; sanığa yüklenen 2005 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçunun Kanun’daki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, en aleyhe kabul ile 31.12.2005 suç tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davalarının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi gereğince DÜŞMESİNE, 14.01.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3404, Karar No: 2012/3653, Tarih: 21.05.2012

**7. Hukuk Dairesi         2012/3404 E.  ,  2012/3653 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairemizin 14.2.2011 tarihli eksik iade kararının gereği yerine getirilmemiştir.

1-Dava konusu Diyarbakır İl Merkez ... Köyü’nün 126 parsel sayılı taşınmaza ait komisyon kararının ilgililere tebliğine ilişkin belgeler, başka dosyada dava konusu olmuş ve sonuçlanmış ise dava dosyası, kesinleşmiş ise kesinleşme şerhini içerir kadastro sonucu oluşan tapu kaydının Tapu Sicil Müdürlüğünden,

2-Katılan ... ve paydaşlarının miras bırakanı ... ve bütün mirasçıları yazılmak suretiyle adlarına aynı çalışma alanı içerisinde kayıtsız ve belgesizden kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla taşınmaz mal tespit ya da tescil edilip edilmediği Kadastro Müdürlüğü ve Tapu Sicil Müdürlüklerinden ayrı ayrı sorulup gelecek cevabi yazıların dosyaya konulması, eksikliklerin tümü ile yerine getirilmesi, aksi takdirde ilgili hakim hakkında Hakim ve Savcılar Yüksek Kuruluna, ilgili kalem personeli hakkında o yer Cumhuriyet Başsavcılığına suç duyurusunda bulunulacağının gözönünde tutulması, ondan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın yerel mahkemesine İADESİNE, 21.05.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/8929, Karar No: 2022/1798, Tarih: 09.02.2022

**5. Hukuk Dairesi         2020/8929 E.  ,  2022/1798 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki çekişmeli taşınmazın kesinleşen kıyı kenar çizgisi içinde kaldığından, tapu kaydının mahkeme kararı ile iptal edilmesi nedeniyle uğranılan zararın 4721 sayılı TMK'nın 1007. maddesi uyarınca tazmini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin verilen ilk derece mahkemesinin kararına karşı davalı Hazine vekilinin istinaf başvurusu üzerine Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8 . Hukuk Dairesi'nin istinaf isteminin esastan reddine dair kararı ile birlikte Karacabey 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2016/1118 Esas - 2018/186 Karar sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı Hazine vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, çekişmeli taşınmazın kesinleşen kıyı kenar çizgisi içinde kaldığından, tapu kaydının mahkeme kararı ile iptal edilmesi nedeniyle uğranılan zararın 4721 sayılı TMK'nın 1007. maddesi uyarınca tazmini istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, davalı Hazine vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi'nce esastan reddine karar verilmiş olup; hüküm, davalı Hazine vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; dava konusu Bursa İli, Karacabey İlçesi, Boğazköy Köyü 863 parsel sayılı 7.852,07m2 yüzölçümlü taşınmazın 08.11.1989 tarihinde tesis kadastrosu sebebi ile davacı adına tapuya tescil edildiği, Hazine tarafından açılan Karacabey 2. Asliye Mahkemesi'nin 2014/298Esas-2016/179Karar sayılı ilamı ile kıyı kenar çizgisi içerisinde kalan 7.834,19m2’lik kısmının tapusunun iptali ile tescil harici bırakılmasına karar verildiği, kararın temyiz incelemesinden geçerek 21.11.2016 tarihinde kesinleştiği, eldeki davanın 19.12.2016 tarihinde 10 yıllık zamanaşımı süresi içerisinde açıldığı anlaşılmıştır.

Dava konusu taşınmaza gelir metodu esas alınarak değer biçilmesine ve taşınmazların gerçek bedelinin TMK'nın 1007. maddesi gereğince davalı Hazine'den tahsiline ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı HMK’nın 353/1-b-1 maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı Hazine vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK'nın 370. maddesi gereğince ONANMASINA, davalı Hazine harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, 09/02/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19150, Karar No: 2015/4403, Tarih: 30.03.2015

**11. Hukuk Dairesi         2014/19150 E.  ,  2015/4403 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul (Kapatılan) Anadolu 21. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 10/07/2014 tarih ve 2013/257-2014/232 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin yurt içindeki mallarının taşıma işini davalı şirketin yerine getirdiğini, davalı şirkete hasarsız olarak verilen emtianın hasarlı olarak teslim edildiğini, zararının karşılanmadığını, bu nedenle davalı şirkete karşı icra takibi başlatıldığını ancak itiraz üzerine takibin durduğunu ileri sürerek itirazın iptali ile yüzde 20'den aşağı olmamak üzere icra inkar tazminatına hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, taşınması gerçekleştirilen ürünlerin eksiksiz ve tam olarak teslim edildiğini, davacı şirketin hasarlı malı kendilerine göndermediğini bu nedenle hasar konusunda bilgileri olmadığını savunarak davanın reddi ile davacı şirketin yüzde 20'den aşağı olmamak üzere kötü niyet tazminatına mahkum edilmesini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davalı şirketin TMK'nın 6. maddesi gereğince davacı şirkete borcu olmadığını ispatlayamadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dava, karayoluyla iç taşımada davalı alt taşıyıcı tarafından taşımaya konu malların bir kısmının eksik ve bir kısmının ise hasarlı olarak gönderilene teslimi sebebiyle davacı asıl taşıyıcı tarafından tazminat alacağının tahsili için başlatılan icra takibine itirazın iptali ile icra inkar tazminatı istemlerine ilişkindir.

Mahkemece, davacı tarafından davalıya karşı kesilen 09.07.2012 tarih 71916 nolu faturaya istinaden davacının davalıdan 6.831,85 TL alacaklı olduğu ve aksinin ispat külfeti altında olan davalı tarafından ispat edilemediği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş ise de mahkemenin değerlendirmesi ve kabulü eksik incelemeye dayalı olduğu gibi dosya içeriğine de uygun değildir.

Mahkemece, davacı tarafından davalıya karşı kesilen 09.07.2012 tarih 71916 nolu faturaya istinaden davacının davalıdan 6.831,85 TL alacaklı olduğu ve aksinin ispat külfeti altında olan davalı tarafından ispat edilemediği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş ise de mahkemenin değerlendirmesi ve kabulü eksik incelemeye dayalı olduğu gibi dosya içeriğine de uygun değildir.

İddiaya göre, davacının dayandığı fatura, müşterisi dava dışı ...şirketine ait 24 adet kolinin, bir tanesinin kayıp, bir tanesinin ise hasarlı olarak gönderilene tesliminden dolayı meydana gelen zarara ilişkindir. Gerçekten de, davacı tarafından dosyaya sunulan ve davalının çalışanı ... da imzasının bulunduğu 22.11.2011 tarihli belgeye göre 24 koliden bir tanesinin eksik bir tanesinin de hasarlı olarak gönderilene teslim edildiği sabittir. Ancak, kayıp koli ile hasarlı koli içerikleri ve zararın miktarı dosya içeriğinden anlaşılamamaktadır. Buna göre, davacı tarafından dava dışı ... şirketine bu zarar sebebiyle bir ödeme yapılıp yapılmadığı, davacının bu şekilde bir zararının oluşup oluşmadığı, zararın miktarı ve

kapsamı araştırılarak sonucuna göre bir karar vermek gerekirken, eksik ve denetime elverişsiz bilirkişi raporuna dayanılarak ve ispat yükü yer değiştirilmek suretiyle davanın kabulü isabetsiz olup, hükmün bu sebeple bozulması gerekmiştir.

2-Kabule göre de, dava, 6762 sayılı TTK'nın 785. maddesi uyarınca tazminat istemine ilişkin olduğu halde icra inkar tazminatına karar verilmesi de doğru görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda (1) ve (2) nolu bentlerde açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın anılan taraf yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 30.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.