muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/8913, Karar No: 2014/9599, Tarih: 14.05.2014

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken sanık ...'in vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 11.08.2003 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 14.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/28077, Karar No: 2015/3134, Tarih: 23.02.2015

**5. Hukuk Dairesi         2014/28077 E.  ,  2015/3134 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 24. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 05/09/2013

NUMARASI : 2009/193-2013/549

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın Ç.. B.. yönünden husumetten reddine, Ankara Büyükşehir Belediye Başkanlığı yönünden kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalılardan Ankara Büyükşehir Belediye Başkanlığı vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece Ç.. B.. hakkındaki davanın husumetten reddine, Ankara Büyükşehir Belediye Başkanlığı aleyhine açılan davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı Ankara Büyükşehir Belediye Başkanlığı vekilince temyiz edilmiştir.

Mahallinde yapılan keşif sonucu, taşınmazın dava tarihindeki değerinin biçilmesinde ve alınan rapor uyarınca bedelinin tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalılardan Ankara Büyükşehir Belediye Başkanlığı vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, temyiz edenden peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 23.02.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2011/8464, Karar No: 2012/798, Tarih: 15.02.2012

**1. Ceza Dairesi         2011/8464 E.  ,  2012/798 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 8 - 2010/61663

MAHKEMESİ : Şanlıurfa 2. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO : 16/10/2009, 2005/317 (E) ve 2009/259 (K)

SUÇ : Silahla Yaralama, izinsiz silah taşıma.

TÜRK MİLLETİ ADINA

l-a) Sanık hakkında 6136 sayılı Yasaya aykırılıktan kurulan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin karar CMK'nun 231/12.maddesi gereğince itiraz yoluna tabi olup temyiz kabiliyeti bulunmadığından itiraz merciince karar verilmek üzere dosyanın mahalline iadesine karar verilmiştir.

b) Sanık hakkında hükmolunan ceza miktarı dikkate alınarak müdafiinin duruşmalı temyiz talebinin CMUK'nun 318. maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.

2- Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın mağdur M. E.yönelik eyleminin sübutu kabul edilmiş, cezayı azaltıcı haksız tahrik nedeninin bulunmadığı gerekçeleri ile açıklanmış, takdiri indirim nedeninin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bozma nedeni dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanık müdafiinin eksik incelemeye, lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine;

Ancak;

Dosya kapsamına göre; aralarında kat karşılığı inşaat sözleşmesinden doğan anlaşmazlık bulunan sanık ile mağdur Mehmet'in olay günü notere gitmek için buluştukları, araç içerisindeyken mağdur Mehmet'in inşaat bitmeden kalan arsaların devrini yapmayacağını söylemesi üzerine taraflar arasında tartışma çıktığı, mağdurun araçtan inmek istemesine rağmen sanığın aracı durdurmadığı, bir müddet sonra aracın yavaşlaması üzerine mağdurun araçtan indiği, ancak yanında getirdiği evrakların bulunduğu poşeti sanığın arabasının içinde unuttuğu, sanığın mağduru unuttuğu poşeti alması için çağırdığı, mağdurun sanığın arabasına yaklaştığı sırada ise sanığın aralarında birkaç metre kaldığında araçtan inerek mağdura yönelik 5 el ateş etmesi sonucu mağdurun 31.08.2004 tarihli rapora göre sol omuzunda 3x2 cm. ebadında sıyrık meydana gelecek şekilde, olayla ilgisi bulunmayan mağdur E. S. ise mağdur M. E. sıkılan mermilerin birisinin kendisine isabet etmesi üzerine organ tatiline neden olacak şekilde yaralandığı olayda sanığın mağdur M. E. eyleminde karşı eyleme bağlı olarak ortaya çıkan kastının öldürmeye yönelik olduğu anlaşıldığı haldi, suç vasfında yanılgıya düşülerek sanık hakkında yazılı şekilde kasten yaralama suçundan hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmekle, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, CMUK.nun 326/son maddesi gereğince sanığın ceza miktarı yönünden kazanılmış hakkı saklı kalmak kaydıyla, usul ve yasaya uygun olan hükmün tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak (BOZULMASINA), 15/02/2012 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/723, Karar No: 2020/1963, Tarih: 09.03.2020

**2. Hukuk Dairesi         2020/723 E.  ,  2020/1963 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Konya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı-karşı davacı erkek tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davalı-karşı davacı erkeğin aşağıdaki bentlerin dışında kalan sair temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumlarına, nafakanın niteliğine, günün ekonomik koşullarına göre davacı-karşı davalı kadın yararına takdir edilen tedbir ve yoksulluk nafakası çoktur. Mahkemece Türk Medeni Kanunu'nun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak daha uygun nafakaya hükmedilmesi gerekir. Bu yön gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve kanuna aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

3-Tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumlarına, nafakanın niteliğine, günün ekonomik koşullarına göre ortak çocuk yararına takdir edilen tedbir ve iştirak nafakası çoktur. Mahkemece Türk Medeni Kanunu'nun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak daha uygun nafakaya hükmedilmesi gerekir.Bu yön gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve kanuna aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. ve 3. bentlerde gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, dosyanın ilgili bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine oybirliğiyle karar verildi. 09.03.2020 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2017/36754, Karar No: 2017/16487, Tarih: 06.07.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/36754 E.  ,  2017/16487 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Y A R G I T A Y K A R A R I

Muhtıranın usulüne uygun olması için aşağıdaki hususlara dikkat edilmelidir:

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 2010/19-286 Esas- 2010/330 Karar sayılı kararında bir muhtıranın geçerli olması için gereken özellikler belirtilmiştir. Buna göre;

Temyiz harç ve giderlerinin eksik ödendiğinin anlaşılması halinde muhtıra gönderilerek kararı veren Hâkim veya Mahkeme Başkanı tarafından yedi günlük kesin süre içinde harç ve giderin tamamlanması, aksi halde temyizden vazgeçmiş sayılacağı hususu temyiz edene yazılı olarak bildirilir. Verilen süre içinde harç ve giderler tamamlanmadığı takdirde, mahkeme kararın temyiz edilmemiş sayılmasına karar verir. Bu kararın da temyiz edilmesi halinde 432’nci maddenin son fıkrası hükmü kıyasen uygulanır.

Hâkim veya Mahkeme Başkanı tarafından “temyiz harç ve giderlerinin tamamlanması için yedi günlük kesin süre” verilmesi ve ayrıca yazılı olarak “aksi halde temyizden vazgeçmiş sayılacağı hususu”nun bildirilmesi gerekmektedir.

Bu nedenle muhtırada Hâkim veya Mahkeme Başkanı’nın sicili ve imzası bulunmalıdır. Muhtıra Hâkim veya Mahkeme Başkanı tarafından imzalanmadan verilmişse, dolayısıyla da Hâkim tarafından usulünce düzenlenmiş muhtıra yoksa geçerli bir bildirimin yapıldığından söz etmeye de olanak yoktur.

Mahkeme Yazı İşleri Müdürü’nün veya Kalem personelinin temyiz harcı veya giderinin tamamlanması için temyiz edene süre vermesi veya tebligat zarfı üzerine ihtar/uyarı şeklinde yazılan ve Hâkim imzası taşımayan muhtıra usule aykırıdır, Mahkeme Yazı İşleri Müdürü’nün veya Kalem personelinin vermiş olduğu süre ya da tebligat zarfı üzerine ihtar/uyarı şeklinde yazılan ve Hâkim imzası taşımayan muhtıra üzerine temyiz harcını veya giderini ödememiş olan taraf, temyiz talebinden vazgeçmiş sayılamaz.

Yargıtay’ın kararlılık kazanmış uygulamasına göre, muhtırada yapılması gereken işlemin ne olduğu açıkça ve ilgili tarafın yanılmasına neden olmayacak biçimde gösterilmeli; bu açıdan ikmal edilecek harç ya da giderin miktarı ve yatırılma merci ve süresi, bunun yapılmamasının sonuçları net biçimde açıklanmalıdır. Örneğin, “dosyaya yatırılması” şeklindeki ifade tarafın yanılmasına neden olabileceğinden, bu ifadeyi taşıyan muhtıra geçersiz olacaktır.

Somut olayda, Dairemizce yapılan geri çevirme üzerine mahkemece davacı vekiline gönderilen muhtırada harcın dosyaya yatırılması gerektiğinin yazıldığı ve böylelikle gönderilen muhtıranın usulüne uygun olmadığı, ayrıca 06.02.2017 tarihli ek kararın da davacı vekiline tebliğ edilmediği anlaşılmaktadır.

Somut olayda, Dairemizce yapılan geri çevirme üzerine mahkemece davacı vekiline gönderilen muhtırada harcın dosyaya yatırılması gerektiğinin yazıldığı ve böylelikle gönderilen muhtıranın usulüne uygun olmadığı, ayrıca 06.02.2017 tarihli ek kararın da davacı vekiline tebliğ edilmediği anlaşılmaktadır.

Bu itibarla; davacı vekiline yukarıda açıklanan şekilde temyiz harcı ve gerekiyor ise temyiz masraflarının yatırılması için geçerli muhtıra ve 06.02.2017 tarihli ek karar tebliğ edilerek tebellüğe dair belgenin gönderilmesi, temyiz eden davacı tarafından yatırılması halinde temyiz harcı ve gerekiyorsa temyiz masraflarının yatırıldığına dair belgenin gönderilmesi, yukarıda açıklandığı şekilde geçerli muhtıra tebliğ edilmesine rağmen temyiz eden davacı tarafından temyiz harcı ve gerekiyorsa temyiz masraflarının yatırılmaması halinde buna ilişkin mahkeme tarafından tutanak tutularak bu tutanağın gönderilmesi için; dosyanın mahkemesine ÜÇÜNCÜ KEZ GERİ ÇEVRİLMESİNE, 06.07.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2126, Karar No: 2023/3221, Tarih: 08.06.2023

**7. Hukuk Dairesi         2022/2126 E.  ,  2023/3221 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Sapanca Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki ecrimisil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, İlk Derece Mahkemesince 18.09.2021 tarihli ek karar ile istinaf talebinin reddine karar verilmiştir.

Ek kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince, 18.09.2021 tarihli ek kararın usul ve esas yönünden hukuka uygun olduğu gerekçesiyle istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Bilindiği üzere; 6100 s. HMK'un 344/(1) inci maddesi; "(1)İstinaf dilekçesi verilirken, istinaf kanun yoluna başvuru için gerekli harçlar ve tebliğ giderleri de dâhil olmak üzere tüm giderler ödenir. Bunların hiç ödenmediği veya eksik ödenmiş olduğu sonradan anlaşılırsa, kararı veren mahkeme tarafından verilecek bir haftalık kesin süre içinde tamamlanması, aksi hâlde başvurudan vazgeçmiş sayılacağı hususu başvurana yazılı olarak bildirilir. Verilen kesin süre içinde harç ve giderler tamamlanmadığı takdirde, mahkeme başvurunun yapılmamış sayılmasına karar verir. Bu karara karşı istinaf yoluna başvurulması hâlinde, 346 ncı maddenin ikinci fıkrası hükmü kıyas yoluyla uygulanır." düzenlemesini içermektedir.

Somut olayda; İlk Derece Mahkemesi 18.09.2021 tarihli ek kararı ile davalı vekilinin gerekli istinaf harç ve masrafı kendilerine gönderilen 12.07.2021 tarihli muhtıraya rağmen yatırmadığı gerekçesiyle istinaf dilekçesinin reddine karar vermiştir.

Davalı vekili 18.09.2021 tarihli ek karara kaşı 22.10.2021 tarihli dilekçe ile istinaf talebinde bulunmuştur.

6100 sayılı HMK'un 344 üncü maddesi gereği istinaf kanun yoluna başvuru için gerekli harçlar ve tebliğ giderlerinin 7 (yedi) günlük süre içerisinde yatırılmamış olmasına, davalının süresinde yatırmadığı giderler için haklı ve makul bir neden sunamamasına, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve delillerin taktirinde ve değerlendirilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, İlk Derece Mahkemesince 18.09.2021 tarihli ek karar ile istinaf başvurusunun reddine karar verilmesinde yasaya aykırı bir durum bulunmadığı gerekçesiyle Bölge Adliye Mahkemesince davalı vekilinin istinaf başvurularının 6100 s. HMK'un 353/1-b.1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmesi yukarıda anılan Kanun hükmüne uygun olduğundan, istinaf dilekçesinin reddine yönelik ek karara karşı Bölge Adliye Mahkemesince verilen temyize konu kararın onanması gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Bölge Adliye Mahkemesince verilen 18.09.2021 tarihli kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

KARAR

Açıklanan sebeple;

Bölge Adliye Mahkemesince verilen 18.09.2021 tarihli kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

08.06.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16004, Karar No: 2015/13155, Tarih: 24.12.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/16004 E.  ,  2015/13155 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Ereğli (Konya) Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 06/10/2015

NUMARASI : 2015/692-2015/809

DAVACI : H.. B..

KISITLI ADAYI : R.. B..

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada Karapınar Sulh Hukuk ve Ereğli (Konya) Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, vasi atanması istemine ilişkindir.

Karapınar Sulh Hukuk Mahkemesince, dava dilekçesi ve Ereğli B Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğünün cevabi yazısına göre kısıtlı adayının ikamet adresinin “E.. Karayolu Üzeri A.. Kavşağı E.. Petrol Ereğli/KONYA” olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Ereğli (Konya) Sulh Hukuk Mahkemesince ise, kısıtlı adayının yerleşim yeri adresinin “G.. Mah. E.. Sok. No... Karapınar/KONYA” olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.” Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

Karapınar İlçe Emniyet Müdürlüğünün 04.05.2015 tarihli cevabi yazısı ve Ereğli İlçe Emniyet Müdürlüğünün 04.09.2015 tarihli cevabi yazısına göre kısıtlı adayının cezavine girmeden önceki son ikamet adresinin “G.. Mah. E.. Sok. No... Karapınar/KONYA” olduğu anlaşıldığından uyuşmazlığın Karapınar Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince Karapınar Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 24/12/2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/16446, Karar No: 2020/3612, Tarih: 17.06.2020

**8. Hukuk Dairesi         2017/16446 E.  ,  2020/3612 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Elatmanın Önlenmesi Ve Eski Hale Getirme

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup hükmün davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Davacı Hazine vekili, uzun süreden beri kullanılmayan eski İzmir yolunun yaklaşık 1.056 m2’lik kısmına davalı tarafından zeytin ağaçları ile muhtelif meyve ağaçlarının dikildiğini, kullanılmayan eski yolun çıplak mülkiyetinin Hazine'ye ait olduğunu açıklayarak davalının elatmasının önlenmesiyle taşınmazın eski haline getirilmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, dava konusu taşınmazın uzun süreden beri kullanılmadığını ve yol vasfını kaybettiğini, kendisinin taşınmaza zeytin ağaçları ve meyve ağaçları dikmek suretiyle taşınmazı imar ve ihya ettiğini, Hazine'ye ecrimisil ödediğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece yapılan ilk yargılama sonucunda, 2644 sayılı Tapu Kanunu'nun 21.maddesinde kapanmış yolların köy veya belediye adına tescil edileceğinin düzenlendiği, taşınmazın Taytan Belediyesi adına tescil edilmesinin gerektiği, bu tescilden sonra Belediye'nin davalı aleyhine dava açma hakkının bulunduğu, Belediye adına tescil edilmesi gereken bir taşınmaz hakkında taraf sıfatı bulunmayan Hazine'nin dava açamayacağı gerekçesiyle dava şartı yokluğundan davanın reddine karar verilmiş, hükmün davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairemiz'in 11.09.2014 tarihli ve 2013/23452 Esas, 2014/15787 Karar sayılı ilamı ile, dava konusu eski yolun 2644 sayılı Tapu Kanunu'nun 21. maddesi ve 3402 sayılı Yasa'nın 16/A maddesi gereğince Belediye adına tescil edilmediği sürece mülkiyetinin Hazine'ye ait olduğunun kabul edilmesinin gerekeceği, zira TMK'nin 705. maddesi uyarınca mülkiyetin tescille kazanılacağı, terk edilen (eski) karayolunun mülkiyetinin Hazine'ye ait olduğunun kabul edilmesi gerektiğine göre; taşınmazın bulunduğu bu durumu gözetilerek davacı Hazine'nin dava açmakta hukuki yararının bulunduğunun kabul edilerek, tarafların iddia ve savunmaları doğrultusunda talep hakkında olumlu veya olumsuz bir karar verilmesinin gerektiği gerekçesi ile karar bozulmuş; Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda hükme esas alınan 13.04.2017 tarihli fen bilirkişisi raporu uyarınca davalının eski İzmir karayolunda yer alan 2.087,89 m2’lik kısma ağaç dikmek suretiyle elattığının sabit olduğu gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmesi üzerine; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, yola elatmanın önlenmesi ve eski hale getirme istemlerine ilişkindir.

Dava, yola elatmanın önlenmesi ve eski hale getirme istemlerine ilişkindir.

1.Mahkemece her ne kadar hükme esas alınan bilirkişi raporu uyarınca, davanın kabulü ile davalının eski İzmir karayoluna ağaç dikmek sureti ile gerçekleştirdiği tecavüzünün önlenmesine karar verilmiş ise de,dosya içerisindeki bilgi ve belgeler ile UYAP kayıtlarına göre, dava dışı Taytan Belediye Başkanlığı’nın eldeki dava tarihinden önce 2012 yılında Hazine aleyhine açtığı dava ile, eski İzmir karayolunun Tapu Kanunu'nun 21. maddesi uyarınca adına tescilini istediği, Salihli 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2014/544 Esas, 2015/6 Karar sayılı ilamı ile yol fazlası olduğu tespit edilen 2.087,89 m2'lik kısmın yeni bir parsel numarası verilirek Belediye adına tesciline karar verildiği, anılan kararın Yargıtay denetiminden geçerek 08.05.2018 tarihinde kesinleştiği, temyize konu dosyada aldırılan bilirkişi raporunda dava konusu ile yer ile Salihli 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2014/544 Esas, 2015/6 Karar sayılı ilamına konu yerin aynı yerler olduğunun bildirildiği anlaşılmıştır.

Bu durumda Mahkemece, davacı sıfatıyla yeni malik Tatyan Belediyesine davayı takip edip etmeyeceği konusunda bildirim yapılması gerektiği düşünülmeden işin esasına girilerek yazılı şekilde kabul kararı verilmesi doğru görülmemiş, hükmün bu nedenle bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

2.Bozma neden ve şekline göre davalının esasa ilişkin sair temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir,

SONUÇ; Davalının temyiz itirazları yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle yerinde olduğundan kabulüyle hükmün 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK’un 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle sair temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, taraflarca HUMK'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 17.06.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.