muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/5688, Karar No: 2019/6689, Tarih: 06.05.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/5688 E.  ,  2019/6689 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan verilen hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Mala zarar verme suçundan doğrudan hükmolunan adli para cezasının miktar ve türüne göre; 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Yasa'nın 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000,00 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

II-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan verilen hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

TCK'nun 168. maddesinin 31/3. maddesinden önce uygulanması suretiyle aynı Kanun'un 61. maddesine aykırı davranılması, sonuç ceza değişmediğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

III-Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan verilen hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hükümde, 5237 sayılı TCK'nun 52/4. maddesine göre adli para cezası taksitlendirilirken, infazda duraksamaya neden olacak şekilde taksit aralığının gösterilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hükümdeki taksitlendirmeye ilişkin bölümde geçen “20 eşit taksitte ve 20 ayda ödenmesine“ ibaresinden önce gelmek üzere "Birer ay ara ile" ibaresinin eklenmesi suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 06.05.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3724, Karar No: 2015/29253, Tarih: 01.10.2015

**15. Ceza Dairesi         2015/3724 E.  ,  2015/29253 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çaykara Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli mala zarar verme, hakkı olmayan yere tecavüz

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok, etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Katılanların, muris İ E'den miras yolu ile kalan kendilerine ait Ataköy Beldesi, Yeşilçamlık mahallesindeki 186 ada 2 nolu parselde üzerinde tek katlı ahşap evin bulunduğu, fındık bahçelerinin olduğu, katılanların İstanbul ilinde ikamet etmeleri ve fındık bahçelerini kontrol edememelerinden dolayı sanığın, suça konu 182 ada 2 nolu parsel üzerine betonarme bir ev inşaa ettiği ayrıca arazi üzerinde bulunan fındık ağaçlarını kesmek suretiyle fındık ağaçlarına zarar verdiği, böylece atılı suçları işlediğinin iddia edildiği olayda;

Sanığın, suça konu olan evi katılanların şikayet tarihinden yaklaşık 4 yıl önce dosyaya sunulan taksim sözleşmesi uyarınca yaptığını savunması ve bu savunmasının keşif mahallinde dinlenilen tanıklar tarafından da doğrulanması yine fındık bahçesi üzerinde bulunan ağaçları kesmeyip budadığı, bakıma ihtiyaç duyan fındıklığın zirai yönden bakımını yaptığı anlaşılmakla bu sebeplerle yüklenen suçlar açısından kastının bulunmadığı gerekçesine dayanan mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılar vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 01.10.2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7217, Karar No: 2022/8462, Tarih: 02.11.2022

**3. Hukuk Dairesi         2022/7217 E.  ,  2022/8462 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TÜKETİCİ MAHKEMESİ

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen ve istinaf incelenmesinden geçen ayıplı mal davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairemizce bölge adliye mahkemesi kararının kaldırılmasına ve ilk derece mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmesi üzerine, ilk derece mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda davanın kabulüne yönelik olarak verilen kararın, süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

6100 sayılı HMK’nın “Bozmaya uyma veya direnme” başlıklı 373. maddesinin birinci fıkrası; “Yargıtay ilgili dairesinin tamamen veya kısmen bozma kararı, başvurunun bölge adliye mahkemesi tarafından esastan reddi kararına ilişkin ise bölge adliye mahkemesi kararı kaldırılarak dosya, kararı veren ilk derece mahkemesine veya uygun görülecek diğer bir ilk derece mahkemesine, kararın bir örneği de bölge adliye mahkemesine gönderilir.” hükmünü,

Aynı maddenin dördüncü fıkrası ise; “Yargıtayın bozma kararı üzerine ilk derece mahkemesince bozmaya uygun olarak karar verildiği takdirde, bu karara karşı temyiz yoluna başvurulabilir.” hükmünü içermektedir.

Açıklanan madde hükümleri birlikte değerlendirildiğinde; ilk derece mahkemesi tarafından, Yargıtay’ın bozma kararı doğrultusunda karar verilmesi halinde, davanın taraflarına, karara karşı sadece temyiz yoluna başvuru olanağı tanındığı anlaşılmaktadır.

Bu halde ise; ilk derece mahkemesince verilen kararın, HMK’nın 362. maddesinde bölge adliye mahkemeleri tarafından verilen kararlar için öngörülen temyiz kesinlik sınırına tabi olacağı tartışmasızdır.

6763 sayılı kanun ile 6100 sayılı HMK'ya eklenen ek 1. madde uyarınca; aynı Kanunun 362. maddesinde öngörülen kesinlik sınırı, 01.01.2022 tarihinden itibaren 107.090 TL’ye çıkartılmıştır.

Bozmaya uyularak verilen karar, karar tarihi itibariyle kesin niteliktedir. HMK'nın 366. maddesi atfıyla aynı Kanunun 352. maddesi uyarınca, kesin olan karar hakkında Yargıtay tarafından temyiz isteminin reddine karar verilebilir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz dilekçesinin miktar itibariyle REDDİNE, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 02/11/2022 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/29474, Karar No: 2019/4799, Tarih: 26.02.2019

**9. Hukuk Dairesi         2015/29474 E.  ,  2019/4799 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

YARGITAY KARARI

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 8. maddesine göre iş mahkemesinden verilen kararlar tefhim ve tebliğ tarihinden itibaren 8 gün içinde temyiz olunabilir. Bu süre içinde temyiz dilekçesinin hakime havale edildikten sonra temyiz defterine kaydının yaptırılması ve harcının yatırılması gerekir. 6100 sayılı HMK geçici 3. madde 1. fıkrasına göre; “Bölge adliye mahkemelerinin, 26/9/2004 tarihli ve 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanunun geçici 2. maddesi uyarınca Resmî Gazete’de ilan edilecek göreve başlama tarihine kadar, 1086 sayılı Kanunun temyize ilişkin yürürlükteki hükümlerinin uygulanmasına devam olunur.” 2. fıkrasına göre; Bölge adliye mahkemelerinin göreve başlama tarihinden önce aleyhine temyiz yoluna başvurulmuş olan kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar 1086 sayılı Kanunun 26/09/2004 tarihli ve 5236 sayılı Kanunla yapılan değişiklikten önceki 427 ilâ 454. madde hükümlerinin uygulanmasına devam olunur.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 5. maddesine göre iş mahkemesinden verilen kararlar tefhim ve tebliğ tarihinden itibaren 8 gün içinde temyiz olunabilir. Bu süre içinde temyiz dilekçesinin hakime havale edildikten sonra temyiz defterine kaydının yaptırılması ve harcının yatırılması gerekir. Temyiz süresi içinde temyiz dilekçesi temyiz defterine kaydedilmiş, ancak harç yatırılmamış ise, harç ve temyiz giderlerinin yatırılması için ilgili tarafa HUMK.’nun 434/3. maddesi gereği 7 günlük kesin süre verilmesi gerekir. 8 günlük süre içinde temyiz edilmeyen(HUMK.432/4), temyiz defterine kaydı yapılmayan(HUMK. 434/2) veya verilen kesin süre içinde temyiz harç ve gideri yatırılmayan(HUMK. 434/3) kararlar kesinleşmiş olur.

Temyiz süresi içinde temyiz dilekçesi temyiz defterine kaydedilmiş, ancak temyiz harç ve giderleri yatırılmamış veya eksik yatırılmış ise, temyiz harç ve giderlerinin yatırılması veya tamamlanması için ilgili tarafa HUMK.nun 434/3. maddesi gereği bir muhtıra ile 7 günlük kesin süre verilmesi gerekir. Mahkemece ilgili tarafa gönderilen temyiz harç ve giderlerinin yatırılması veya tamamlanmasına dair iş bu muhtıranın mutlaka müzekkere şeklinde yazılması ve muhtırada verilen kesin süre içinde temyiz harç ve giderlerinin yatırılmaması ya da tamamlanmaması halinde mahkeme kararının temyiz edilmemiş sayılacağına karar verileceğinin açıkça yazılması gerekir. Yine bu muhtırada yatırılması veya tamamlanması istenen temyiz harç ve giderleri kalem kalem ve miktar olarak belirtilmeli, temyiz harç ve giderlerinin nereye yatırılacağı açıkça yazılmalıdır.

Usulüne uygun muhtıraya rağmen, muhtırada belirtilen temyiz harç ve giderlerinin tamamlanmaması halinde mahkemece, temyiz talebinde bulunan tarafın temyiz talebi ile ilgili olarak; " ...mahkeme kararını temyiz etmemiş sayılmasına" şeklinde karar verilmelidir.

Usulüne uygun muhtıraya rağmen, muhtırada belirtilen temyiz harç ve giderlerinin tamamlanmaması halinde mahkemece, temyiz talebinde bulunan tarafın temyiz talebi ile ilgili olarak; " ...mahkeme kararını temyiz etmemiş sayılmasına" şeklinde karar verilmelidir.

Davalıya nispi temyiz harcını yatırması için muhtıra 17/08/2015 tarihinde tebliğ edilmiş olup, davalının muhtıra da belirtilen temyiz harçlarını yedi günlük süre geçtikten sonra 25/08/2015 tarihinde yatırdığı anlaşıldığından, davalının TEMYİZ TALEBİNİN REDDİNE, temyiz harcının istek halinde ilgilisine iadesine, 26.02.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3538, Karar No: 2013/6556, Tarih: 30.04.2013

**1. Hukuk Dairesi         2013/3538 E.  ,  2013/6556 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : SAMANDAĞ ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 15/03/2012

Taraflar arasında birleştirilerek görülen tapu iptali ve tescil,mümkün olmadığı taktirde tenkis davası sonunda, yerel mahkemece davanın, kısmen kabulüne ilişkin olarak verilen karar davacı vekili ile davalılar R. ve S.vekilince yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi,Tetkik Hakimi. raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüld Dava ve birleşen dava muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı pay oranında tapu iptali ve tescil;mümkün olmadığı taktirde tenkis isteklerine ilişkindir.

Mahkemece,davalılar S.ve S. bakımından çekişmeli 48,75,115,223 ve 229 parsel sayılı taşınmazlar yönünden ve 107 nolu parseldeki R.'a temlik edilen ½ pay yönünden muvazaa olgusunun sabit olduğu gerekçesiyle davacıların miras payları oranında tapuların iptali ile adlarına tesciline; davalı A.bakımından çekişmeli 73 ve 295 nolu parsellerdeki satışın gerçek olduğu gerekçesiyle anılan parseller bakımından davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden ve toplanan delillerden;mirasbırakan S.D.ün 12.12.2008 tarihinde öldüğü,geriye mirasçı olarak eşi H. ve H.'den olma kız çocukları davacılar E. ve M. ile erkek çocukları S.,S.,R.ile dava dışı C.i bıraktığı,maliki olduğu 48 nolu parseli 04.11.1996 tarihinde ve 223 ve 229 nolu parselleri 26.07.1994 tarihinde oğlu davalı R.'a,ondan da 07.02.2005 tarihinde gelini davalı S.ye;107 nolu parselin ½ hissesini kadastro öncesi oğlu davalı S.a diğer ½ hissesini de 26.07.1994 tarihinde oğlu davalı R.'a;75 ve 115 nolu parselleri 01.02.2005 tarihinde oğlu davalı S.'ya ve 73 ve 295 nolu parselleri 01.02.2005 tarihinde torunu davalı A.e satış suretiyle temlik ettiği anlaşılmaktadır.

Davacılar; anılan temliki işlemlerin mirasçılardan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek eldeki davayı açmışlar;davalılar r.s.savunmalarında murisin mallarının mirasçılar arasında paylaştırıldığını, ancak davacıların kendilerine isabet eden parseli kardeşleri S.'ya bağışladıklarını ayrıca S.nin babası A.'den alınan borç para ile S.'nin babasının mirasından feragat etmesi karşılığında parsellerin S.ye temlik edildiğini beyan etmişler. Davalı A. ise satışın gerçek olduğunu bildirmiştir.

Mahkemece, çekişmeli 48,75,115,223 ve 229 nolu parseller ile 107 nolu parseldeki R.'a temlik edilen ½ paya yönelik muvazaa olgusu kabul edilmek suretiyle davanın kabul edilmiş olması doğrudur.Davalılar r.s.vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir. Reddine.

Davacıların temyiz itirazlarına gelince;

Mahkemece, çekişmeli 48,75,115,223 ve 229 nolu parseller ile 107 nolu parseldeki R.'a temlik edilen ½ paya yönelik muvazaa olgusu kabul edilmek suretiyle davanın kabul edilmiş olması doğrudur.Davalılar r.s.vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir. Reddine.

Davacıların temyiz itirazlarına gelince;

Bilindiği üzere;Uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa,niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türü dür. Söz konusu Muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l-4-1974 tarih 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanununun 706., Borçlar Kanununun 213 ve Tapu Kanununun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince; çekişmeli yerlerin resmi akit tarihindeki değerleri ile o tarihteki gerçek satış değerleri arasında açık ve aşırı nispetsizlik bulunduğu,mirasbırakının özellikle, o tarih itibariyle mal satma ihtiyacının olmadığı, davalının ise, alım gücünün bulunmadığı mirasbırakanın torunu davalı A.e çok düşük bedelle temlik etmesinin makul ve zorunlu bir sebebinin bulunduğunun tespit edilemediği görülmektedir. Böylece elde edilen tüm deliller yukarıdaki ilkelerle birlikte değerlendirildiğinde, mirasbırakan tarafından alım gücü bulunmayan torununa yapılan temliki işlemlerin kız çocuklarından mal kaçırmak amacıyla dolayısıyla muvazaalı olduğu sonucuna varılmaktadır.

Hal böyle olunca; çekişmeli 73 ve 295 parsel sayılı taşınmazlar yönünden de davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı olduğu üzere hüküm tesisi isabetsizdir.

Öte yandan;keşfen saptanan ancak harcı ikmal edilmeyen değer üzerinden vekalet ücreti takdir edilmeyip dava dilekçesinde belirtilen dava değeri üzerinden davacılar yararına avukatlık parasına hükmedilmesinde kural olarak bir isabetsizlik yoktur.Ancak,Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 8/1. maddesindeki “ Bir davanın takibi sırasında karşılık dava açılması, başka bir davanın bu davayla birleştirilmesi veya davaların ayrılması durumunda, her dava için ayrı ücrete hükmolunur.” hükmü gözetilmeyerek davacılar yararına tek bir vekalet ücretine karar verilmiş olması da doğru değildir.

Davacılar vekilinin, bu yönlere değinen temyiz itirazları yerindedir.Kabulü ile yerel mahkeme kararının 6100 sayılı HMK.nun geçici 3/2.maddesi yollaması ile 1086 sayılı HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 30.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/6892, Karar No: 2007/12289, Tarih: 23.10.2007

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2007/6892 E.  ,  2007/12289 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı davalılardan ... ile 2004 yılında gayri resmi olarak evlendiklerini, davalı ...’nin ise kayınpederi olup evliliğin devamı süresince birlikte oturduklarını, yaşının küçük olması nedeniyle resmi nikah yapılmadığını, davalıların kendisini döverek evden attıklarını, ailesine bu durumu bildirince jandarmaya gittiklerini, çeyiz senedinde bulunan eşya ve ziynetlerin aynen, olmaz ise bedelleri karşılığı şimdilik 10.000,00 YTL’nın faizi ile davalılardan alınmasını istemiştir.

Davalılar, davacının kendi isteği ile müşterek haneyi terk ettiğini, dövülmediğini, ailesinin şikayeti ile jandarmaya gidilerek ifade verildiğini, aynı gün ziynet eşyalarını ve bir kısım eşyaları iade ettiklerini, beyaz eşyaları da iadeye hazır olduklarını savunarak davanın reddine karar verilmesini dilemişlerdir.

Mahkemece , ziynet eşyaları yönünden davanın reddine, çeyiz eşyaları yönünden davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava çeyiz senedine dayalı alacak davasıdır. Davacı davalılardan ... ile gayri resmi evlilikleri sırasında düzenlenen 02.10.2004 tarihli çeyiz eşyası senedinde yazılı olan eşyaların dövülerek evden atılması nedeniyle kendisine verilmediğini iddia ederek alacak talebinde bulunmuş, davalılar ise cevap dilekçelerinde dava konusu olan çeyiz senedinde yazılı ziynet eşyalarını jandarmada ifadelerinin alındığı gün davacıya teslim ettiklerini savunmuşlardır. Davalılar bu savunmalarını isbat için tanık göstermiş ve mahkemece bu tanıklar dinlenmiş ise de gayri resmi evlilik 2007/6892-12289

HUMK 293/1 maddesi kapsamında kalmadığı, gibi davacı tarafın HUMK 289. maddesine uygun açık muafakatıda bulunmadığından olayda tanık dinlenemez ve tanık beyanlarına dayanılarak hüküm kurulamaz. Kaldıki usule uygun olmamasına rağmen dinlenen tanıklarda davalının ödeme savunmasını kanıtlar nitelikte beyanda bulunmamışlardır. Öyle olunca davalılar savunmalarını kanıtlıyamamışlarsada, açıkça cevap dilekçesinde "yasal her türlü delil" demek suretiyle yemin deliline de dayanmış olduklarından, davalılara davacıya yemin teklif etme hakkı olduğu hatırlatılıp, sonucuna göre karar verilmek gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, temyiz olunan kararın davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 23.10.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/9996, Karar No: 2010/5748, Tarih: 11.05.2010

**4. Hukuk Dairesi         2009/9996 E.  ,  2010/5748 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... ve diğerleri vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 23/06/2006 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 29/04/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, trafik Kazası nedeniyle desteğin ölümünden dolayı uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece, trafik kazasının meydana gelişinde davalı sürücünün kusuru bulunmadığına ilişkin bilirkişi görüşü benimsenerek istem reddedilmiş; karar, davacılar tarafından temyiz olunmuştur.

Dava konusu trafik kazası nedeni ile davalı sürücü ... Asliye Ceza Mahkemesi’nin 2006/197-2008/417 Esas sayılı dava dosyasında yargılanıp cezalandırıldığı anlaşılmaktadır.

Borçlar Yasası'nın 53. maddesi gereğince ceza mahkemesinin beraat kararı, hukuk yargıcı yönünden bağlayıcı değilse de ceza mahkemesince belirlenecek maddi olgular hukuk yargıcı yönünden de bağlayıcıdır. Ceza mahkemesinde, davalı sürücünün kazanın meydana gelişinde kusuru bulunduğu saptanarak cezalandırılmasına karar verildiği anlaşıldığına göre, dava konusu olayın özelliği nedeniyle ceza mahkemesindeki davanın kesinleşmesi beklenmeli ve ondan sonra tüm kanıtlar birlikte değerlendirilerek varılacak sonuca uygun bir karar verilmelidir.

Yerel mahkemece açıklanan yön gözetilmeyerek, yerinde olmayan gerekçeyle, yazılı biçimde karar verilmiş olması, usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenle BOZULMASINA; bozma nedenine göre öteki temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 11/05/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.