muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/1942, Karar No: 2015/5327, Tarih: 09.11.2015

Ancak;

Oluşa ve dosya içeriğine göre, sanıklar Turan ve H. B.'nin yol verme meselesi nedeniyle tartıştıkları mağdurlar Abdulmenaf ve Enver'e TCK'nun 37. maddesi kapsamında fiil üzerinde ortak hakimiyet kurmak suretiyle ellerinde bulunan bıçaklarla saldırdırmaları üzerine mağdur Abdulmenaf'ın göğüs bölgesinden iki bıçak darbesi ile kalpte üç yerde kesiye neden olacak şekilde, mağdur Enver'in ise batın bögesinden batına nafiz tek bıçak darbesi yaralandıkları, toraksa ve batına nafiz yaralanmaları nedeniyle de mağdurların hayati tehlike geçirdikleri olayda;

A)Sanıklar hakkında mağdur Abdulmenaf'a yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçlarından kurulan hükümlerde, teşebbüs nedeniyle 9 yıldan 15 yıla kadar hapis cezası öngören TCK'nun 35. maddesi ile yapılan uygulamalar sırasında meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlıkları birlikte gözetilerek üst sınıra yakın cezalar tayin edilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde 13'er yıl hapis cezalarına hükmolunması suretiyle eksik cezalar tayini,

B)Sanıklar hakkında mağdur Enver'e yönelik kasten yaralama suçlarından kurulan mahkumiyet hükümleri yönünden yapılan incelemede; sanıkların eylem ve

irade birliği içinde hareket etmek suretiyle ellerinde bulunan bıçaklarla mağdurlara doğrudan saldırmaları, kullanılan aletlerin niteliği, darbelerin yöneltildiği vücut bölgeleri ve şiddetleri ile kastın bölünmesini gerektirir bir sebep de bulunmaması karşısında, sanıkların eylemlerine bağlı olarak ortaya çıkan kasıtlarının her iki mağduru da öldürmeye yönelik olduğu gözetilmeden, yazılı şekilde mağdur Abdulmenaf'a yönelik eylemleri nedeniyle kasten öldürmeye teşebbüs suçundan hüküm kurulmasına rağmen mağdur Enver'e yönelik eylemleri nedeniyle kasten yaralama suçlarından hüküm kurulması,

Kabule ve uygulamaya göre de;

Kasten yaralama suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerinde, 5237 sayılı TCK'nun 86/1. maddesi ile tayin olunan 1 yıl 6 ay hapis cezası üzerinden aynı Kanunun 86/3-e maddesi ile yapılan 1/2 oranında artırım ile cezanın 1 yıl 15 ay hapis yerine hatalı hesaplama yapılması suretiyle 2 yıl 3 ay hapis olarak belirlenmesi,

C)Adli emanetin 2012/481 sırasında kayıtlı bulunan suçta kullanılan bıçağın sanıklar Turan ve H.B.'ye ait olmadığı, söz konusu bıçağın tanık İ.. B..'un işletmiş olduğu büfeden sanık Turan tarafından sahibinin bilgi ve rızası olmadan alındığı ve olayda kullanıldığı anlaşılmakla, sahibine iadesine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde müsaderesine karar verilmesi,

D)Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/3- c maddesi uyarınca, 5271 sayılı CMK’'nun 150, 234. ve 239. maddeleri gereğince, sanıklar Turan ve H. B. için baro tarafından görevlendirilen zorunlu müdafii ücretlerinin sanıklardan yargılama gideri olarak tahsiline karar verilemeyeceğinin gözetilmemesi,

D)Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/3- c maddesi uyarınca, 5271 sayılı CMK’'nun 150, 234. ve 239. maddeleri gereğince, sanıklar Turan ve H. B. için baro tarafından görevlendirilen zorunlu müdafii ücretlerinin sanıklardan yargılama gideri olarak tahsiline karar verilemeyeceğinin gözetilmemesi,

4)Sanıklar Abdulmenaf ve Enver hakkında mağdur Turan'a yönelik kasten yaralama suçlarından şikayet yokluğu nedeniyle kurulan düşme hükümleri yönünden yapılan incelemede;

A)5271 sayılı CMK'nun 158/6. maddesinde yer alan “Yürütülen soruşturma sonucunda kovuşturma evresine geçildikten sonra suçun şikayete bağlı olduğunun anlaşılması halinde; mağdur açıkça şikayetten vazgeçmediği takdirde, yargılamaya devam olunur” şeklindeki düzenleme ve mağdur Turan'ın yargılama aşamasında sanıklardan şikayetçi olduğuna ilişkin beyanı karşısında karşısında; haklarında silahla kasten yaralama suçlarından dava açılan ancak yargılama sırasında eylemlerinin şikayete tabi olan ve TCK'nun 86/2. maddesinde düzenlenen kasten yaralama suçları kapsamında kaldığı kabul edilen sanıklar Abdulmenaf ve Enver hakkında mağdur Turan'a yönelik eylemleri nedeniyle şikayet şartı gerçekleşmediğinden bahisle düşme kararı verilemeyeceğinin gözetilmemesi,

B)Sanıklar Abdulmenaf ve Enver'de ele geçen ve adli emanetin 2012/481 sırasında kayıtlı bulunan muştaların taşınmasının ve bulundurulmasının 6136 sayılı

Kanunun 4. ve 15. maddeleri uyarınca yasak olmasına karşın, söz konusu eşyalar hakkında suç duyurusunda bulunulmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde sahiplerine iadesine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş olup, Cumhuriyet savcısının, katılan Abdulmenaf'ın, katılan sanık Turan ve müdafileri ile sanık H.B.ve müdafilerinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden, hükümlerin tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak (BOZULMASINA), 09/11/2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5521, Karar No: 2014/7890, Tarih: 22.04.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/5521 E.  ,  2014/7890 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir.Bu nitelikli halin oluşması için,eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir.Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun Kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir.Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanık resmi nikahlı evli iken, vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 14.05.2004 tarihinde muvazaalı olarak eşinden boşandığı, ancak aynı evde eski eşi ile birlikte yaşamaya devam ettiği, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdığı iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra,eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında,eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanığın eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 22.04.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/12094, Karar No: 2013/18392, Tarih: 23.09.2013

**7. Ceza Dairesi         2011/12094 E.  ,  2013/18392 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : 1163 Sayılı kanuna muhalefet

HÜKÜM : Beraatlerine

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

1163 sayılı Kanun'un 45. maddesinde "Genel kurul olağan ve gerektiğinde olağanüstü olarak toplanır. Olağan toplantının her hesap devresi sonundan itibaren 6 ay içinde ve en az yılda bir defa yapılması zorunludur. Genel kurul, anasözleşmede gösterilen şekil ve surette toplantıya çağrılır."

Anılan Kanun'un Ek 2/2 madde fıkrasında ise "Genel kurulu olağan toplantıya çağırmayan yönetim kurulu üyeleri..cezalandırılır" hükmü öngörülmüş bulunmaktadır.

Şu hale göre; 2006 yılına ait olağan genel kurul toplantısının 2007 yılının ilk 6 ayı içinde yapılması zorunluluğu bulunduğu halde toplantının yasal ve geçerli bir mazeret olmadan öngörülen zamanda yapılmadığının ileri sürülmesi ve sanıkların 11.05.2005 tarihinden bu yana sorumlu yönetim kurulu üyesi olarak kayıtlı bulunduklarının anlaşılması karşısında, sanıkların savunmalarının tespit edilmesi, yapılacak yargılama sonucuna göre sanıkların hukuki durumunun takdiri gerektiği gözetilmeden, savunmaları dahi alınmamış sanıkların suç kastı ile hareket etmediklerinden bahisle yazrılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, mahalli Cumhuriyet Savcısı'nın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün istem gibi BOZULMASINA, 23.09.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/3677, Karar No: 2006/5289, Tarih: 26.06.2006

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2006/3677 E.  ,  2006/5289 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-Yargıtay'ın yerleşmiş uygulamalarına göre, iklim koşulları, arazinin toprak ve topoğrafik yapısı ile bölgesindeki konumu (büyük yerleşim yerlerine uzaklığı vb) gözetildiğinde, dava konusu taşınmazın bulunduğu yerle benzer nitelikte olan ülkemizin değişik yörelerindeki kuru tarım arazilerinin değerlendirilmesinde (değeri önemli biçimde etkileyen kanıtlanmış, farklı ve özel bir etkenin bulunması durumu dışında) kapitalizasyon faiz oranı %6 olarak alınmaktadır. Hal böyle iken bilirkişi kurul raporlarında taşınmazın değerinin belirlenmesinde kapitalizasyon faizi oranının %6 yerine %5 olarak kabulü,

2-Üzerinde irtifak hakkı kurulması nedeniyle taşınmazda oluşacak değer düşüklüğü oranının saptanmasında taşınmaz malın cinsi, kullanım biçimi ile irtifak hakkının niteliği (boru hattı, enerji nakil hattı vs) kapladığı alan, yeri ve yönü gözönünde bulundurulmalıdır. Yargıtay uygulamalarında üzerinde irtifak hakkı kurulmuş olan taşınmazda bu irtifak nedeniyle oluşacak değer düşüklüğünün (taşınmazın cinsi ve niteliğine uygun kullanımı önemli ölçüde etkileyen özel bir durum yoksa) irtifaktan etkilenen alanın mülkiyet değerinin arazide %35'ini, arsada ise %50'sini geçmeyeceği kabul edilmektedir.

Buna göre, tarım arazisi niteliğinde olan dava konusu taşınmazda irtifak nedeniyle oluşacak değer düşüklüğünün en fazla binde 6'yı geçemeyeceğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Mahkemece, yukarıda sözü edilen benzer sebepleri doğrultusunda bilirkişi kurulundan ek rapor alınmalı, alınan bu ek raporun bozmaya uygunluğu da denetlendikten sonra hasıl olacak sonuç doğrultusunda karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 26.6.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1893, Karar No: 2018/5706, Tarih: 02.10.2018

**14. Ceza Dairesi         2018/1893 E.  ,  2018/5706 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı (iki kez) (sanık ...); beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı (üç kez) (sanık ...); beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı (sanık ...); beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma (sanık ...)

HÜKÜM : Sanık ...'in beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma (mağdure ...'a yönelik) ve çocuğun basit cinsel istismarı (mağdureler ... ile ...'ye yönelik iki kez) suçlarından mahkumiyetine; sanık ...'ın beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından beraati (mağdure ...'a yönelik) ile çocuğun basit cinsel istismarı suçundan (mağdureler ..., ... ile ...'ye yönelik üç kez) mahkumiyetine; sanık ...'in çocuğun basit cinsel istismarı suçundan (mağdure ...'a yönelik) mahkumiyetine; sanık ...'un beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan mahkumiyeti ile kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan beraatine (mağdure ...'a yönelik)

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Mahkemece kurulan hükümlerin süresinde temyiz edilmesi üzerine düzenlenen 25.01.2018 günlü tebliğnamede sanık ...'un, mağdure ...'a karşı işlediği beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne ilişkin sanık müdafii, katılan mağdure vekili ile O Yer Cumhuriyet Savcısının temyizleriyle ilgili herhangi bir görüş belirtilmediği ve sanık ... hakkında mağdure ...'a yönelik işlediği kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan mahkumiyet hükmü ile ilgili olarak tebliğnamenin beşinci bendinin başlık kısmında suç ismi çocuğun cinsel istismarı yazılmasına rağmen ... kısmında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükme dair anlatımda bulunularak görüş bildirilmesi suretiyle çelişkiye yol açıldığı anlaşılmakla, sanık ... hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve sanık ... hakkında ise kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından kurulan hükümlerle ilgili ek tebliğname düzenlendikten sonra Dairemize iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 02.10.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/11983, Karar No: 2024/5132, Tarih: 09.10.2024

**12. Ceza Dairesi         2020/11983 E.  ,  2024/5132 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/330 E. 2016/214 K.

SUÇ : Taksirle Öldürme

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; sanık müdafii ve katılanlar vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesindeki temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

Kilis 2.Asliye Ceza Mahkemesinin, ... İnşaattın yetkilisi hakkında taksirle taksirle öldürme suçunu işlediğinden bahisle suç duyurusunda bulunması üzerine sanık ... hakkında 01.07.2015 tarihli tarihli iddianame ile kamu davası açılarak Kilis 3.Asliye Ceza Mahkemesince taksirle öldürme suçundan mahkumiyetine kararı verilmiş ise de; dosya içerisinde sanık ... hakkında taksirle öldürme suçundan Kilis Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 12.01.2012 tarihli ve 2011/3219 soruşturma nolu ek kararı ile kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği ve kararın kesinleşip kesinleşmediğine dair dosyada tebliğat parçasının bulunmadığı olayda, CMK'nın madde 172/1 Cumhuriyet savcısı, soruşturma evresi sonunda, kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak delil elde edilememesi veya kovuşturma olanağının bulunmaması hâllerinde kovuşturmaya yer olmadığına karar verir. Bu karar, suçtan zarar gören ile önceden ifadesi alınmış veya sorguya çekilmiş şüpheliye bildirilir. Kararda itiraz hakkı, süresi ve mercii gösterilir. CMK'nın madde 172/2'de ise kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildikten sonra kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak yeni delil elde edilmedikçe ve bu hususta sulh ceza hâkimliğince bir karar verilmedikçe, aynı fiilden dolayı kamu davası açılamaz, şeklindeki düzenlemeleri dikkate alınarak bahse konu kovuşturmaya yer olmadığına ilişkin dosya celp edilip, tarafların ve olayın aynı olup olmadığı, aynı ise dava açılması için yeni delil elde edilip edilmediği ayrıca söz konusu kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kesinleşip kesinleşmediği hususları tespit edilip bu karar yerinde tartışılmadan yazılı şekilde hüküm tesisi,

Bozmayı gerektirmiş olup, açıklanan nedenleKilis 3. Asliye Ceza Mahkemesinin kararına yönelik sanık müdafinin ve katılanlar vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Esası incelenmeyen dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 09.10. 2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/12473, Karar No: 2010/13935, Tarih: 23.12.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/12473 E.  ,  2010/13935 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TESCİL

Taraflar arasında görülen davada;

Davacılar, 16.11.1951 tarih 20 nolu iskan tapusu kapsamında kalan yerin kadastro çalışmaları sırasında Sakarya nehri istilasında bulunması nedeniyle tespit dışı bırakıldığını, ancak bir süre sonra taşınmazın bir bölümünün suyun istilasından kurtularak ortaya çıktığını ileri sürerek, müştereken adlarına tescili isteğinde bulunmuşlardır.

Asli müdahiller, davacıların tescil talep ettikleri yerin kendilerine ait tapu kapsamında kaldığını belirtip davacıların açtığı davanın reddine karar verilmesini talep etmişlerdir.

Davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

Davanın reddine ilişkin olarak verilen karar, Dairece; “…davada dayanılan iskan tapusunun dava konusu yeri kapsayıp kapsamadığının belirtilen ilkeler çerçevesinde araştırılması, ayrıca çekişmeli yerin kıyı kenar çizgisi kapsamında kalıp kalmadığının saptanarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle…”bozulmuştur. Hükmüne uyulan bozma ilamı uyarınca davanın reddine dair karar Dairece bu kez “…dosyanın bütün halinde yeniden önceki keşifte görev alan uzman bilirkişilere tevdii ile davacı dayanağı kaydın kapsamının yukarıda açıklanan biçimde saptanması, bu arada kıyı kenar çizgisinin gösterildiği kroki ile kaydın uygulanmasına ilişkin olarak düzenlenen krokinin çakıştırılması, tüm bu bilgilerin yeniden düzenlenecek olan rapor ve krokiye ayrıntılı ve uygulamayı gösterecek biçimde yansıtılması, hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerektiği …”belirtilerek bozulmuş, mahkemece bu defa ispat edilemeyen davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı ... tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla;Tetkik Hakimi ...'ün raporu okundu,düşüncesi alındı.Dosya incelendi,gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Hükmüne uyulan bozma kararında, gösterildiği şekilde işlem yapılarak karar verilmiştir. Davacı ...'in temyiz itirazı yerinde değildir. Reddi ile usul ve yasaya ve bozma kararının gerekçelerine uygun olan hükmün ONANMASINA, 23.12.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.