muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/8585, Karar No: 2025/1788, Tarih: 05.03.2025

Mercii İzmir 3. Sulh Ceza Hâkimliğinin 19/09/2023 tarihli kararının kesin nitelikte olduğu, bu bağlamda mükerrer olduğu değerlendirilen başvuru hususunda karar verilmesine yer olmadığına dair karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.

(...)"

şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. Somut olayda; şüpheliler hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan 19.06.2023 tarihinde kovuşturmaya yer olmadığına karar verildiği, söz konusu karara 31.07.2023 tarihinde müşteki vekilince itiraz edilmesi üzerine, İzmir 3. Sulh Ceza Hakimliği tarafından itirazın reddine karar verilmesiyle 19.09.2023 tarihinde kovuşturmaya yer olmadığı kararının kesinleşmesinden sonra İzmir 5. Sulh Ceza Hakimliği tarafından bu kez itirazın kabulüne dair karar verildiği anlaşılmıştır.

2. 5271 sayılı Kanun'un 173/6. maddesi "itirazın reddedilmesi halinde aynı fiilden dolayı kamu davası açılabilmesi için 172/2. maddesi uygulanır" şeklindedir. Aynı Kanun'un 172/2. maddesi aynı fiilden

dolayı dava açılabilmesi için yeni delil elde edilmesini ve sulh ceza hakimliğince bir karar verilmesini zorunlu tutmuştur. Buna göre kovuşturmaya yer olmadığı kararı kesinleştikten sonra Cumhuriyet savcısı tekrar dava açma gereği duyarsa yeni delille birlikte sulh ceza hakimliğine başvurarak kamu davasının açılmasına onay verilmesini talep edecektir. Bu konuda vekilin tekrar itiraz hakkı ve yetkisi bulunmamaktadır. Bu nedenle itirazın reddine karar verilmesi gerekirken yeniden inceleme yapılarak mükerrer karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. İzmir 5. Sulh Ceza Hakimliğinin, 09.11.2023 tarihli ve 2023/6798 D.İş sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309/3. maddesi gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

5271 sayılı Kanun’un 309/4-a maddesi uyarınca dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

05.03.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10795, Karar No: 2011/9621, Tarih: 26.09.2011

**4. Hukuk Dairesi         2011/10795 E.  ,  2011/9621 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... tarafından, davalı ... ve diğeri aleyhine 22/10/2009 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 02/03/2010 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı ... tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, maddi ve manevi tazminat istemlerine ilişkindir. Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz olunmuştur.

Dava, kamu görevlilerinin yetkilerini kullanırken, kusurları sonucu kişilere zarar vermelerinden kaynaklanan ve zarar görenlerin kamu görevlileri aleyhine açtıkları tazminat davasıdır.

Sorun, kamu görevlilerinin yetkilerini kullanırken veya görevlerini yaparken, kişilerin zarar görmesi halinde, zarar görenin kamu görevlisinin şahsına karşı açtığı davada, kamu görevlisinin hizmet kusurundan ayrılabilen kişisel kast ve kusurunun araştırılmasına gerek olup olmadığı ve netice itibariyle davanın esastan mı yoksa husumetten mi reddine veya kabulüne karar verileceği ve bu konuda yorum yolu ile sonuca ulaşmanın ve uygulama yapmanın mümkün olup olmadığına ilişkindir.

Bu durumda, kamu görevlisinin görevini yaparken kusurlu davranışta bulunmasının hizmet kusuru mu yoksa, hizmetten ayrılabilen kişisel kusuru mu olacağının tespiti gerekmektedir. Kamu kurumları kamu hizmeti yaparlar. Ancak kamu kurumları tüzel kişilik olduklarından ve bu kişilik maddi değil soyut bir kişilik olduğundan, kamu hizmetini bizzat yerine getiremezler. Kamu hizmeti, ... kişi konumunda olan kamu görevlileri ve bunların kullandıkları araç ve gereçlerle yerine getirilir. Bunun sonucu olarak, kamu görevlilerinin veya bunların kullandıkları araç ve gereçlerin kusur, ihmal ve hatalarından dolayı kamu hizmetinin yerine getirildiği sırada kişilerin zarar görmesi halinde meydana gelecek kusur kamu kurumunun hizmet kusurunu oluşturur. Burada, kamu görevlisinin hizmetten ayrılabilen kişisel kusurundan bahsetmek kesinlikle mümkün değildir. Kamu görevlisinin buradaki kusuru hizmet kusurunu oluşturur.

Hizmetten ayrılabilen kişisel kusur ise kamu hizmeti ile ilgisi olmayan kamu görevlisinin ... ... ile tamamen ... tutum ve davranışlarından kaynaklanan bir kusurdur.

Konunun iyi anlaşılabilmesi için örnek vermek gerekirse:

Sabahleyin aracı ile kamu hizmetini yapmak için çalıştığı hastaneye gelen doktorun, aracını ... ederken kendisinden önce tedavi olmak için hastaneye gelmiş olan bir hastanın

Hizmetten ayrılabilen kişisel kusur ise kamu hizmeti ile ilgisi olmayan kamu görevlisinin ... ... ile tamamen ... tutum ve davranışlarından kaynaklanan bir kusurdur.

Konunun iyi anlaşılabilmesi için örnek vermek gerekirse:

Sabahleyin aracı ile kamu hizmetini yapmak için çalıştığı hastaneye gelen doktorun, aracını ... ederken kendisinden önce tedavi olmak için hastaneye gelmiş olan bir hastanın

aracına çarpıp zarar vermesi halinde bu, doktorun kamu hizmetiyle alakalı olmayan kişisel kusurudur. Aynı doktorun aracını ... ettikten, hastanedeki poliklinik odasına girdikten sonra görevi olan sağlık hizmeti ile ilgili yaptığı (teşhis, tedavi ve ameliyat gibi) eylemlerde bir kusur olursa bu kusur hizmet kusurudur.

Yukarıda açıklanan sorun konusunda sağlıklı bir sonuca ulaşmak için öncelikle konuya ilişkin yasal düzenlemeleri incelememiz gerekir.

Anayasa’nın 129/5 maddesinde; memurlar ve diğer kamu görevlilerinin yetkilerini kullanırken (görevlerini yaparken) işledikleri kusurlardan ... tazminat davaları rücu edilmek kaydıyla kanunun gösterdiği şekil ve şartlara uygun olarak ANCAK idare aleyhine dava açılabilir.

657 sayılı Devlet Memurları Yasası’nın (kişilerin uğradıkları zararlar başlıklı) 13. maddesinde; kişiler kamu hukukuna tabi görevlerle ilgili olarak uğradıkları zararlardan dolayı bu görevleri yerine getiren personel aleyhine DEĞİL ilgili kurum aleyhine dava açarlar.

Borçlar Yasası’nın (Haksız muamelelerden ... borçlar başlıklı) 41/1 maddesinde; gerek kasten gerek ihmal ve teseyyüp yahut tedbirsizlik ile haksız bir surette diğer kimseye bir zarar ika eden şahıs o zararın tazminine mecburdur.

Anayasa’nın 129/5 maddesi ile 657 sayılı Devlet Memurları Yasası’nın 13. maddesinin Borçlar Yasası’nın 41/1 maddesi ışığında yorumlayarak kamu görevlileri aleyhine kişisel kast ve kusurlarının varlığı halinde Adli Yargı’da dava açılabileceğinin kabulü mümkün değildir. Zira: Borçlar Yasası’nın 41/1 maddesi genel bir hüküm olup, yine genel olarak “zarar ika eden şahsı” esas almış olup, kamu görevlisi veya memurdan bahsetmemektedir.

Bir konuda hem genel hüküm, hem de ... hüküm varsa, o takdirde ... hükümlere üstünlük verilerek uygulama yapılması hukukun ... prensiplerindendir.

Yukarıda açıklanan Anayasa’nın 129/5 ile 657 Devlet Memurlara Yasası’nın 13. maddesi karşısında Borçlar Yasası’nın 41/1 maddesi esas alınarak kamu görevlilerinin kast ve kusurlarından dolayı kamu görevlileri aleyhine dava açılabileceğinin yorum yoluyla kabul edilmesi de mümkün değildir.

Bir konuda hem genel hüküm, hem de ... hüküm varsa, o takdirde ... hükümlere üstünlük verilerek uygulama yapılması hukukun ... prensiplerindendir.

Yukarıda açıklanan Anayasa’nın 129/5 ile 657 Devlet Memurlara Yasası’nın 13. maddesi karşısında Borçlar Yasası’nın 41/1 maddesi esas alınarak kamu görevlilerinin kast ve kusurlarından dolayı kamu görevlileri aleyhine dava açılabileceğinin yorum yoluyla kabul edilmesi de mümkün değildir.

Anayasa’nın 129/5 maddesiyle 657 sayılı Devlet Memurları Yasası’nın 13. maddesi, yorum gerektirmeyecek kadar açık, net ve amirdir. Diğer yandan yasalar iptal edilmekçe veya değiştirilmedikçe yürürlüktedir. Ve mevcut hükümleri ile uygulanmaları gerekir. Yargı, uygulamaları ve bir kısım sosyal ihtiyaçlar nedeni ile yasaların yetersizliği veya değiştirilmesi gerektiği düşünce ve kanaatinde olsa dahi, yorum yolu ile yürürlükteki Anayasa ve yasa maddelerini uygulamayarak atıl bırakamaz. Yorum yolu ile Anayasa ve Yasalara aykırı uygulama yapamaz ve karar veremez. İhtiyaç varsa ... yasal düzenlemeler yapılabilir. Ve Yasal düzenleme yapma yetki ve görevi T.B.M.M.’ne aittir.

Sonuç olarak kamu görevlilerinin yetkilerini kullanırken işledikleri kasıtlarından ve kusurlarından dolayı ... tazminat davalarında kamu görevlilerinin aleyhine değil ANCAK kamu idaresi aleyhine dava açılabileceğinin kabulü gerekir.

Olay tarihinde, İnegöl İlçesi Yeniceköy Beldesi'nin Belediye Başkanı ile Encümen Üyesi olan ve kamu görevlisi sıfatını taşıyan davalıların, usulsüz işlemleri nedeniyle tazminat isteminde bulunulmuştur.Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında, davanın idari yargı yerinde ve idareye karşı açılması gerekir. Davalılara husumet yöneltilemez. Husumet yokluğu nedeniyle davanın reddi yerine, işin esasının çözümlenmesi doğru görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda gösterilen nedenle BOZULMASINA; bozma nedenine göre öteki temyiz itirazlarının ise incelenmesine yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 26/09/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/12210, Karar No: 2011/13679, Tarih: 19.12.2011

**4. Hukuk Dairesi         2010/12210 E.  ,  2011/13679 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... ve diğeri aleyhine 3/09/2009 gününde verilen dilekçe ile haksız eyleme dayalı maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 07/04/2010 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı ... tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dava, kasten yaralama eylemine dayalı maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece; maddi tazminat isteminin reddine, manevi tazminat isteminin kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılardan ... tarafından temyiz edilmiştir.

Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Dava konusu olayda; olayın oluş biçimi, yaralanmanın niteliği ve derecesi, olay tarihi ve yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde, davacı yararına hükmedilen manevi tazminat miktarı fazladır. Davacı yararına daha alt düzeyde manevi tazminata hükmedilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, diğer temyiz itirazlarının (1) numalaralı bentte gösterilen nedenlerle reddine ve temyiz eden davalıdan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 19/12/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/13571, Karar No: 2024/33, Tarih: 15.01.2024

**10. Hukuk Dairesi         2023/13571 E.  ,  2024/33 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

SAYISI : 2022/162 E., 2022/270 K.

KARAR : Kısmen kabul

Taraflar arasında görülen hizmet tespiti davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece mahkeme kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Mahkeme kararı davacı, davalılar Kurum ve Çevre Şehircilik ve İklim Değişikliği Bakanlığı vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulü ile incelemenin dosya üzerinde yapılmasına karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili, davacının 01.01.1986- 27.06.2011 tarihleri arasında çalıştığının tespitini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı Bakanlık vekili duruşmada alınan beyanında; davanın müvekkil idare ile bir ilgisinin olmadığını, idareye karşı açılan davanın reddini talep ettiklerini beyan etmiştir.

Davalı Kurum vekili duruşmada alınan beyanında; davanın reddini talep etmiştir.

Davalı Lojman Yönetimi sakinlerinden duruşmada hazır bulunanlar bir kısım beyanlarında; lojman sakinleri olarak son oturanlar olduklarını, talep edilen dönemler içinde bir çok kişinin bu lojmanda oturduğunu, davacıyı kendilerinin işe almadığını, sadece kışın sabah ve akşam kaloriferlerlerini yaktığını, bunun karşılığında ise dairede ücret ödemeden ve yakıt parası ödemeden oturduğunu, merdiven temizliği konusunda kendisine parasını ödediklerini beyan ederek davanın reddini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 07.05.2013 tarihli ve 2011/257 E. 2013/181 K. sayılı kararıyla; davacının 01.01.1986 - 30.06.2006 tarihleri arasında hizmet tespitine yönelik davasının hak düşürücü süre geçtiğinden reddine, davacının 30.06.2006 -27.06.2011 tarihleri arasında hizmet tespitine yönelik davasının reddine karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Birinci Bozma Kararı

1.Mahkeme kararına karşı davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Y. 21. Hukuk Dairesinin 03.07.2014 tarihli ve 2013/12881 E. 2014/15986 K. sayılı ilamında; Bayındırlık Lojmanları ve ...'nün tüzel kişilikleri bulunmadığından bu davalılar bakımından husumet yokluğu nedeni ile davanın reddine karar verilmesi, Çevre Şehircilik ve İklim Değişikliği Bakanlığının davaya dahil edilmesi, davacının lojmanda kapıcı statüsü ile görevlendirilmesine ilişkin kayıtlar ile davacıya yapılan ücret ödemelerinin Çevre ve Şehircilik Bakanlığından(mülga Bayındırlık ve İskan Bakanlığı) celp edilmesi, lojmanda ikamet edenler ile komşu iş yeri çalışanlarının beyanlarının alınması, çalışmanın tam süreli mi kısmi zamanlı mı olduğunu belirlenmesi gerektiği gerekçeleriyle karar bozulmuştur.

B. İkinci Bozma Kararı

1.Bozmaya uyan Mahkemece verilen 23.05.2017 tarihli ve 2014/560 E. 2017/215 K. sayılı kararıyla; davanın Kurum ve Çevre Şehircilik ve İklim Değişikliği Bakanlığı yönünden reddine, davanın ... ve T.C ... Valiliği Bayındırlık ve İskan İl Müdürlüğü yönünden husumetten reddine karar verilmiştir.

2.Y. 21. Hukuk Dairesinin 24.09.2018 tarihli,2017/4082 E. 2018/6642 K. sayılı ilamında; 2006 yılı ve sonrası için kaloriferlerin yandığı tarih aralıklarının yıllara göre araştırılması, davaya konu lojmanda doğalgaz ile ısınma yöntemine geçilmiş ise geçiş tarihinin tespit edilmesi, apartman temizliği hususunda apartmanda kaç daire olduğunun ve temizliğin hergün yapılıp yapılmadığının ve hangi aralıklarla yapıldığının, yapıldığı zamanlarda da ne kadar sürdüğünün ve kalorifer yandığı dönemlerde yakmanın ne kadar sürdüğünün ayrıntılı şekilde araştırılması ve gün içinde kaç saat çalıştığının tespit edilmesi gerektiği gerekçesiyle karar bozulmuştur.

C. Üçüncü Bozma Kararı

1.Bozmaya uyan Mahkemece verilen 25.02.2021 tarihli ve 2018/792 E. 2021/97 K. sayılı kararıyla; davanın kısmen kabulüne, 01.07.2006- 27.06.2011 tarihleri arasında davalı T.C. Çevre Şehircilik ve İklim Değişikliği Bakanlığın'a ait lojmanda çalıştığının kabulü ile sigortalılığının tespitine, 01.01.1986- 30.06.2006 tarihleri arasındaki hizmet tespit talebinin hak düşürücü süre nedeniyle reddine, davanın ... ve T.C ... Valiliği Bayındırlık ve İskan İl Müdürlüğü yönünden husumetten reddine karar verilmiştir.

2. Dairemizin 14.02.2022 tarihli,2021/11606 E. 2022/1840 K. sayılı ilamında; Mahkemece, hükmün gerekçesinde; davacının kısmi süreli (part-time) olarak çalıştığı yılın altı ayı ve haftanın 7 günü kaloriferin yandığı yakma süresinin kül alma ve kömür atılması dahil günlük 2 saat olduğu ve 17 daireli konutta hafta da bir 3 saat olmak üzere bina, çevre temizliği yapıldığının kabulü ile bu çalışmalar üzerinden yapılan değerlendirmede, davacının günlük 2,5 saat çalıştığının kabulü ile aylık çalışmasının 10 gün olduğunun kabulü ile kaloriferin yanmadığı altı aylık dönem için günlük yarım saatlik çalışma üzerinden yapılan hesaplamada aylık olarak 2 gün çalışmasının olduğunun kabul edilmesi gerektiği belirtildiği halde, davacının 01.07.2006-27.06.2011 tarihleri arasında davalı ... ve İklim Değişikliği Bakanlığına ait lojmanda çalıştığının tespitine karar verilerek hüküm ile gerekçe arasında çelişki oluşturulduğu gerekçesiyle karar bozulmuştur.

D. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar;

D. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar;

Dosyada toplanan bilgi ve belgeler ile tanık beyanlarının incelenmesinden, davacının davalıya ait lojmanda kısmi süreli (part-time) olarak çalıştığı yılın altı ayı ve haftanın 7 günü kaloriferin yandığı yakma süresinin kül alma ve kömür atılması dahil 15 Ekim-15 Nisan döneminde günlük 2 saat olduğu ve 17 daireli konutta hafta da bir 3 saat olmak üzere bina, çevre temizliği yapıldığının, davacının günlük 2,5 saat çalıştığının, aylık çalışmasının 10 gün olduğunun kabulü ile kalorifer yakılmayan dönemde (16 Nisan-14 Ekim dönemi) altı aylık dönem için günlük yarım saatlik çalışma üzerinden yapılan hesaplamada aylık olarak 2 gün çalışmasının olduğu kabul edilerek davanın kısmen kabulüne, davacının 01.07.2006- 27.06.2011 tarihleri arasında davalı T.C. Çevre Şehircilik ve İklim Değişikliği Bakanlığın'a ait lojmanda asgari ücret üzerinden her yıl kaloferin yakıldığı kış dönemi olan 15 Ekim-15 Nisan aylarında günde 7,5 saat olmak üzere ayda 10 gün ve yaz dönemi olan 16 Nisan-14 Ekim aylarında günde 7,5 saat olmak üzere ayda 2 gün part-time (kısmi süreli) çalıştığının tespitine, 01.01.1986- 30.06.2006 tarihleri arasındaki hizmet tespit talebinin hak düşürücü süre nedeniyle reddine, davanın ... ve T.C ... Valiliği Bayındırlık ve İskan İl Müdürlüğü yönünden husumetten reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı, davalılar Kurum ve Çevre ve Şehircilik ve İklim Değişikliği Bakanlığı vekilleri tarafından temyiz isteminde bulunulmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili, eksik inceleme ile karar verildiğini, davalı Kurum ve davalı ... ve İklim Değişikliği Bakanlığı çalışmanın ispatlanmadığını, yeterli araştırma yapılmadığını, davanın reddedilmesi gerektiğini belirterek kararın bozulmasını talep etmişlerdir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacının 01.01.1986-27.06.2011 tarihleri arasında çalıştığının tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3 ncü maddesinin 2 nci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 428 inci maddesi, 438.nci maddesinin 7, 8, 9 uncu fıkraları ile 439 uncu maddesinin 2 nci fıkrası ve 506 sayılı Kanun'un 79, 5510 sayılı Kanun'un 86 ncı maddeleridir.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 1086 sayılı Kanun'un 428 inci maddesi ile 439 uncu maddesinin 2 nci fıkrasında yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 1086 sayılı Kanun'un 428 inci maddesi ile 439 uncu maddesinin 2 nci fıkrasında yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla davacı, davalılar Kurum ve Çevre Şehircilik ve İklim Değişikliği Bakanlığı vekilleri tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı, davalılar Kurum ve Çevre Şehircilik ve İklim Değişikliği Bakanlığı vekillerinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Dosyanın Mahkemesine gönderilmesine,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden ilgiliye yükletilmesine,

15.01.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.