muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/6390, Karar No: 2020/5737, Tarih: 08.10.2020

4857 sayılı Kanun'un 2/7.maddesi ile işçilerin İş Kanunu'ndan, sözleşmeden ve toplu iş sözleşmesinden doğan hakları güvence altına alınmak istenmiştir. Aksi halde, 4857 sayılı Kanun'dan kaynaklanan yükümlülüklerinden kurtulmak isteyen işverenlerin işin bölüm veya eklentilerini muvazaalı bir biçimde başka kişilere vermek suretiyle yükümlülüklerinden kaçması mümkün hale gelecektir.

Asıl işveren ile alt işverenin birlikte sorumluluğu müteselsil niteliktedir. Asıl işveren, doğrudan bir hizmet sözleşmesi bulunmamakla birlikte İş Kanunu'nun 2. maddesinin 6. fıkrası gereğince alt işverenin işçilerinin iş kazası veya meslek hastalığı nedeniyle uğrayacakları maddi ve manevi zarardan alt işveren ile birlikte müteselsilen sorumludur. Bu nedenle meslek hastalığına veya iş kazasına uğrayan alt işverenin işçisi veya ölümü halinde mirasçıları tazminat davasını müteselsil sorumlu olan asıl işveren ve alt işverene karşı birlikte açabilecekleri gibi yalnızca asıl işverene veya alt işverene karşı da açabilirler.

Öte yandan asıl işveren ile alt işveren arasında yapılan sözleşme ile iş kazası veya meslek hastalığına bağlı maddi ve manevi tazminat sorumluluğunun alt işverene ait olduğunun kararlaştırılması; bu sözleşmenin tarafı olmayan işçi veya mirasçıları bağlamaz.

Birlikte istihdam, grup şirketlerinde ortaya çıkan bir çalışma biçimidir ve bu çalışma biçiminde işçilerin bir kısmı aynı anda birden fazla işverene ve birlikte hizmet vermektedirler. Daha çok yönetim organizasyonu kapsamında birbiriyle bağlantılı olan bu şirketler aynı binalarda hizmet verebilmekte ve bir kısım işçiler iş görme edimini işverenlerin tamamına karşı yerine getirmektedir. Tüm şirketlerin idare müdürlüğünün aynı şahıs tarafından yapılması, şirketlerin birlikte kullandığı iş yerinde verilen muhasebe, güvenlik, ulaşım, temizlik, kafeterya ve yemek hizmetlerinin yine tüm işverenlere karşı verilmiş olması buna örnek olarak gösterilebilir. Bu gibi bir ilişkide, işçi ve işverenler arasında tek bir iş ilişkisi vardır.

İş sözleşmesine katılmada ise, başlangıçta tek bir işverenle kurulan iş ilişkisine zamanla diğer bir iş veren katılmakta ve işçi iş görme edimini bu katılan şirkete karşı da yerine getirmektedir. İşçinin ilk işvereni ile bağlantısı kopmamakta, iş sözleşmesinin devri değil, işveren tarafında bir çoğalma söz konusu olmaktadır. Bu durumda da tek bir iş ilişkisi vardır. (M.Alp.İş Sözleşmesinin Devrinde Bazı Sorunlar.DEÜ.Hukuk Fakultesi Dergisi.Cilt 9.Özel Sayı, 2007.s:197).

İş sözleşmesine katılmada ise, başlangıçta tek bir işverenle kurulan iş ilişkisine zamanla diğer bir iş veren katılmakta ve işçi iş görme edimini bu katılan şirkete karşı da yerine getirmektedir. İşçinin ilk işvereni ile bağlantısı kopmamakta, iş sözleşmesinin devri değil, işveren tarafında bir çoğalma söz konusu olmaktadır. Bu durumda da tek bir iş ilişkisi vardır. (M.Alp.İş Sözleşmesinin Devrinde Bazı Sorunlar.DEÜ.Hukuk Fakultesi Dergisi.Cilt 9.Özel Sayı, 2007.s:197).

Holding ve şirket gruplarının bünyesinde her biri bağımsız tüzel kişiliğe ve hukuki varlığa sahip şirketler yer almaktadır. Dolayısıyla holdinge bağlı şirketlerde çalışan işçilerin işvereni hukuken holding veya şirket topluluğu değil iş akdinin tarafı olan şirkettir. Buna göre, aynı gruba ya da holdinge bağlı farklı tüzel kişiliği haiz şirketlerin iş kazaları veya meslek hastalıklarından kaynaklanan hukuki sorumlulukları, bünyesinde bulundukları holding ya da gruptan bağımsızdır. Yani holding ya da guruptaki diğer şirketler, kazalı işçinin işvereni olan şirketin iş kazaları veya meslek hastalıklarından kaynaklanan hukuki sorumluluklarından ötürü kural olarak sorumlu tutulamazlar. Ancak şirketler arasında organik bağın bulunduğu durumlarda birlikte istihdamın mevcudiyeti veya işçinin işveren şirketten alacağının tahsilini olanaksız hale getiren muvazaalı işlemlerin varlığı durumunda işveren şirketle birlikte diğer şirketler de sorumlu tutulabilir. (Süzek, Sarper. İş Hukuku. Yenilenmiş 12. Bası. İstanbul. s:158)

Neticeten yukarıda değinildiği üzere çalışma hayatında işçinin asıl işverenin dışında başka işverenlere de hizmet verdiği, yine işçinin bilgisi dışında olmakla beraber esasında birbiri ile bağlantısı olan işverenlerin işlerini ifa ettiği de bir hakikattir. Bu gibi durumlarda, Dairemizin önceki içtihatlarında da belirtildiği gibi şirketler arasında organik bağdan söz etmek gerekir.

Somut olayda; davalı şirketler Tasfiye Halindeki Tatarlılar Yapı Malzemeleri Üretim Pazarlama İthalat ve İhracat San. Tic. A.Ş. ve Efes Seramik A.Ş.'nin aşamalardaki ortaklarının aynı gerçek kişiler olduğu dikkate alındığında şirketler arasında organik bağ bulunduğu açık olup, bu kapsamda davalı şirketlerin hüküm altına alınan tazminatlardan birlikte sorumlulukları yoluna gidilmesi gerektiği gözden kaçırılarak, davalı .... açısından davanın reddine karar verilmesi hatalı olmuştur.

3-Mahkemece yargılamaya konu iş kazasının oluşumunda davalı ...'in kusuru bulunmadığından bahisle hakkındaki davanın reddine karar verilmiştir.

Somut olayda, davalı ...hakkındaki davanın husumet yokluğundan reddine karar verildiğinin anlaşılmasına göre, hüküm tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT'nin 7/2. maddesi kapsamında davalı yararına tek ve maktu vekalet ücreti takdiri yerine yazılı şekilde nispi vekalet ücretine hükmedilmesi hatalı olmuştur.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular nazara alınmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Somut olayda, davalı ...hakkındaki davanın husumet yokluğundan reddine karar verildiğinin anlaşılmasına göre, hüküm tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT'nin 7/2. maddesi kapsamında davalı yararına tek ve maktu vekalet ücreti takdiri yerine yazılı şekilde nispi vekalet ücretine hükmedilmesi hatalı olmuştur.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular nazara alınmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacılar vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz eden davacılara iadesine

08/10/2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1547, Karar No: 2014/18175, Tarih: 23.09.2014

**2. Hukuk Dairesi         2014/1547 E.  ,  2014/18175 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ankara 2. Aile Mahkemesi

TARİHİ :21.11.2013

NUMARASI :Esas no:2012/1325 Karar no:2013/1537

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 23.09.2014 günü temyiz eden davacı-karşı davalı Z.. A.. ile vekili Av... ve karşı taraf davalı-karşı davacı A.. A.. ile vekili Av.... geldiler. Gelenlerin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı-davalı kadının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça, taraflardan her biri, hakkını dayandırdığı olguların varlığını ispatla yükümlüdür.(TMK.md.6) Davacı-davalı kadın, talep ettiği ziynet eşyalarının davalı-davacı koca tarafından satılıp harcandığını ileri sürmüş, davalı-davacı koca ise, ziynetlerin davacı-davalı tarafından müşterek evden götürüldüğünü savunmuştur. Somut olayda kadın, dava konusu ziynet eşyasının, eşi tarafından elinden alınıp satıldığını ve bunların iade edilmediğini sunduğu delillerle ispat edememiştir. Davacı-davalı kadın delil listesinde yemin deliline de dayanmıştır. İspat yükü kendisine düşen ve davasını diğer delillerle kanıtlayamayan davacı-davalı kadına ziynet eşyalarına ilişkin talebi konusunda diğer tarafa yemin teklif etme hakkı hatırlatılıp, Hukuk Muhakemeleri Kanununun 225 ve devamı maddelerindeki yeminle ilgili usul işlemleri yerine getirilip, gerçekleşecek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik incelemeyle hüküm tesis edilerek ziynet alacağı talebinin reddine karar verilmesi isabetsiz olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün, yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, duruşma için takdir olunan 1.100.00 TL. vekalet ücretinin Abuzer'den alınıp Zeliha'ya verilmesine, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.23.09.2014(Salı)
Yargıtay — Esas No: 2016/928, Karar No: 2016/7844, Tarih: 24.11.2016

**11. Ceza Dairesi         2016/928 E.  ,  2016/7844 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 16.10.2015 gün ve 2015-20844/66821 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 25/01/2016 gün ve 2015/386463 sayılı ihbarnamesi ile;

Resmi belgede sahtecilik suçundan sanık ...'in, 765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 342/1, 80, 81/1 ve 71. maddeleri gereğince 10 yıl 12 ay ağır hapis cezası ile cezalandırılmasına dair ... Ağır Ceza Mahkemesinin 18/11/2003 tarihli ve 1998/97 esas, 2003/243 sayılı kararının infazı sırasında, 01/06/2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun lehe hükümlerinin uygulanması talebi üzerine, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun uygulanmasının sanığın lehine olmayacağı gerekçesiyle talebin reddine dair ... 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 14/09/2005 tarihli ve 1998/97 esas, 2003/243 sayılı ek kararının “ ... 1. Ağır Ceza Mahkemesince yerinden uyarlama talebi üzerine verilen 14/09/2005 tarihli ek kararın kesinleşmiş olması sebebiyle, bu karar üzerine infaz aşamasında aynı mahkeme tarafından verilen 31/10/2005 tarihli ve 1998/97 esas, 2003/243 sayılı ek kararı ile 05/11/2013 tarihli 2013/190 esas, 2013/344 sayılı ek kararların hukuken yok hükmünde olduğu düşünülerek yapılan incelemede,

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 7/2, 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun’un 9/3. maddesindeki “Lehe olan hüküm, önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak, ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenir.” şeklindeki düzenleme ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 27/12/2005 tarihli ve 2005/3-162-173 sayılı kararına nazaran, lehe yasanın saptanıp uygulanması, herhangi bir inceleme ve araştırma yapılmasını, kanıt toplanmasını, takdir hakkının kullanılmasını gerektiriyorsa ya da cezanın kişiselleştirilmesine ilişkin bir hükmün uygulanması olanağı sonraki yasa ile doğmuşsa, hükümde değişiklik yargılamasının duruşmalı yapılmasının zorunlu olduğu gözetilmeden, evrak üzerinden karar verilmesinde isabet görülmediğinden.” bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca, bozulması istenilmiş olmakla,

Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Uyarlama talebi üzerine verilen 14.09.2005 tarihli ek kararın kesinleşmesinden sonra, aynı konuda verilen 31.10.2005 ve 05.11.2013 tarihli ek kararların yok hükmünde olduğu kabul edilmiştir.

İncelenen dosyaya içeriğine göre, ihbarnamedeki kanun yararına bozma isteği yerinde görüldüğünden; ... 1. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 14.09.2005 tarihli 1998/97 esas ve 2003/243 karar sayılı ek kararının CMK'nın 309. maddesinin 3. fıkrası uyarınca BOZULMASINA, bozma nedenine göre aynı maddenin 4. fıkrasının (a) bendi gereğince müteakip işlemlerin mahallinde takdir ve ifasına, dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 24.11.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9001, Karar No: 2012/18624, Tarih: 30.05.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/9001 E.  ,  2012/18624 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık hakkında hazineye ait taşınmaza şezlong koyup, bar ve oturma alanı, su sporları ünitesi, iskele, güvenlik birimi, duş, voleybol sahası ve köprü yapmak suretiyle tecavüz ettiğinden bahisle dava açılmış ise de; dosyada tapu kaydı, ayrıntılı kroki, ada ve parseli gösteren pafta örneği bulunmadığından, tecavüze konu taşınmazın varsa tapu kaydı, pafta örneği getirtilerek gerektiğinde refakate inşaat mühendisi bilirkişi de alınarak yeniden keşif yapılıp taşınmazın niteliği, bina vasfında olup olmadığı, yapımı için ruhsat gerekip gerekmediği, İmar mevzuatı içinde kalıp kalmadığı belirlenmek suretiyle sanığın tecavüz ettiği iddia olunan taşınmazın Kıyı Kanunu'na göre kıyıda veya uygulama imar planı varsa sahil şeridinde kalıp kalmadığı, tecavüze konu binanın belediye sınırları içinde veya özel imar rejimine tabi yerde olup olmadığı ve binanın yapım tarihi de araştırılarak sonucuna göre TCK.nun 184 ve Kıyı Kanunu'nun 15. maddesi uyarınca sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan hazine vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5230 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken CMUK.nun 321. maddesi uyarınca (BOZULMASINA), 30.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8023, Karar No: 2015/3585, Tarih: 05.03.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/8023 E.  ,  2015/3585 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İzmir 1. İş Mahkemesi

Tarihi : 06/12/2012

Numarası : 2012/14-2012/871

Davacı F.. Ç.. ile davalı ... Elektrik Dağıtım A.Ş. aralarındaki dava hakkında İzmir 1. İş Mahkemesinden verilen 06/12/2012 günlü ve 2012/14 E.-2012/871 K. sayılı kararı Dairemizin 08/07/2013 günlü ve 2013/5117 E.-2013/12829 K. sayılı kararı ile ONANMASINA karar verilmiştir. Davacı F.. Ç.. vekilince kararın maddi hataya dayandığı gerekçesiyle onama kararının ortadan kaldırılması istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dosya içeriğine göre, Dairemizce temyiz incelemesi sonucunda verilen kararda maddi hata saptanamadığı gibi, maddi hataya dayandığı ileri sürülen hususun hukuki takdire ilişkin olduğu ayrıca İş Mahkemeleri Kanununun 8.maddesi gereğince İş Mahkemelerinin kararları ile ilgili Yargıtay kararlarına karşı karar düzeltme istenemeyeceği de dikkate alınarak davacı F.. Ç.. vekilinin dilekçesinin REDDİNE, 05/03/2015 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

MUHALEFET ŞERHİ

Davacı, davalı işveren nezdinde 10.11.2003 tarihinde teknisyen olarak çalışmaya başladığını, 16.06.2004 tarihinde işyerinde yetki alan sendikaya üye olduğunda 31 Tl. olan yövmiyesinin 24,33 Tl.'na düşürüldüğünü ileri sürerek ücret farkı alacağının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı, dava konusu alacakların zamanaşımına uğradığını, sendika üyeliği öncesi günlük ücreti 31 Tl. ve buna bağlı olarak aylık ücreti 930 Tl. iken davacının üyelik sonrası 24,33 Tl. olarak belirlenen çıplak yövmiyesine TİS hükümleri doğrultusunda sağlanan ek ödemeler ile birlikte ücretinin 1.357,80 TL.'na yükseldiği, yapılan işlemin TİS hükümlerine uygun olduğu ve davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının sendika üyesi olduktan sonra işyerinde yürürlükte bulunan TİS hükümlerine göre ücret aldığı gerekçesiyle davanın reddine ilişkin verilen karar, davacı tarafça temyiz edilmiş ve Dairemizin 08.07.2013 gün ve 5117-12829 sayılı ilamı ile onanmış, davacı tarafça onamanın maddi hataya dayandığı ileri sürülmüştür.

Davacı, davalı işyerinde çalışmaya başladığını, 2004 yılı Haziran ayında işyerinde örgütlü sendikaya üye olduğunu ve TİS'den yararlanmaya başlaması üzerine yevmiyesinin iş sözleşmesinde kararlaştırılan miktarın altına düşürüldüğünü belirterek ücret farkından kaynaklı işçilik alacakları taleplerinde bulunmaktadır.

Davacı, davalı işyerinde çalışmaya başladığını, 2004 yılı Haziran ayında işyerinde örgütlü sendikaya üye olduğunu ve TİS'den yararlanmaya başlaması üzerine yevmiyesinin iş sözleşmesinde kararlaştırılan miktarın altına düşürüldüğünü belirterek ücret farkından kaynaklı işçilik alacakları taleplerinde bulunmaktadır.

Davacının işe girdiği ve sendikaya üye olduğu tarihlerde yürürlükte bulunan 2822 sayılı TİSGLK’un 6. Maddesinde, “Toplu iş sözleşmesinde aksi belirtilmedikçe hizmet akitleri toplu iş sözleşmesine aykırı olamaz. Hizmet akitlerinin toplu iş sözleşmesine aykırı hükümlerinin yerini toplu iş sözleşmesindeki hükümler alır. Hizmet akdinde düzenlenmeyen hususlarda toplu iş sözleşmesindeki hükümler uygulanır. Toplu iş sözleşmesinde hizmet akitlerine aykırı hükümlerin bulunması halinde hizmet akdinin işçi lehindeki hükümleri geçerlidir…” düzenlemesi yer almakta dava tarihinde yürürlükte bulunan 6356 sayılı yasanın 36. Maddesi de aynı hükmü içermektedir.

Bu düzenlemeler “işçi lehine şart ilkesi” olarak adlandırılan kuralın Türk İş Hukukundaki pozitif yansımasını oluşturmaktadır. Söz konusu hüküm gereğince normlar hiyerarşisinde iş sözleşmesine nazaran daha üstte bulunan toplu iş sözleşmeleri hükümleri yerine iş sözleşmeleri hükümleri ancak işçi lehine olmak koşuluyla uygulanma kabiliyetine sahiptir. Bir başka ifadeyle iş sözleşmesi ile toplu iş sözleşmesi karşı karşıya geldiğinde yani aynı konuda iş sözleşmesi ile toplu iş sözleşmesinde farklı düzenlemeler yer aldığında iş sözleşmesi hükmü, daha işçi lehine olmak koşuluyla tatbik edilebilir.

Somut olaya dönüldüğünde; davacının iş sözleşmesi ile kararlaştırılan temel ücretinin sendikaya üye olduktan sonra düşürüldüğü anlaşılmaktadır. Bu ücretin düşürülmesi işlemi 4857 sayılı İş Kanunu'nun 22. maddesine göre değil toplu iş sözleşmesi ile yapılmıştır. Nitekim İş Kanunu’nun 22. maddesindeki prosedüre uyulup işçinin yazılı rızasının alındığı da iddia ve ispat edilmiş değildir. Öte taraftan TİS’lerle belirlenen ücretlerin ödendiği savunulmuş ise de öncelikle dosyada yer alan TİS’lerde davacının ücretine ilişkin doğrudan bir düzenleme ve cetvele rastlanılmamıştır. Sadece TİS’in 72. maddesinde sözleşme anlamında asgari ücret tanımlanmış ve sözleşmenin eki niteliğindeki cetvellere göre belirleneceği ifade edilmiştir.

İşveren tarafından toplu iş sözleşmelerinin uygulanması neticesinde iş sözleşmesinde kararlaştırılan ücretin davacının sendikaya üyeliği ve TİS'den yararlanmaya başlanması üzerine düşürülmesi 2822 sayılı TİSGLK'nın 6. maddesi uyarınca işçi lehine şart ilkesinin ihlali niteliğinde olup, kanuna aykırıdır. Mahkemece davalının zamanaşımı savunması nazara alınarak hesap dönemine ilişkin tüm ücret bordroları dosyaya getirtilmek ve gerekirse bilirkişiden ek rapor alınmak suretiyle davacının ücret farkından kaynaklı taleplerine ilişkin yeniden bir karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile davanın reddi yolundaki ilk derece mahkeme kararı isabetsizdir. Açıklanan bu nedenle maddi hata talebinin kabulü ile hükmün bozulması gerekirken aksi yönde verilen sayın çoğunluğun kararına katılmıyoruz. 05.03.2015
Yargıtay — Esas No: 2023/15037, Karar No: 2024/3764, Tarih: 20.03.2024

**6. Ceza Dairesi         2023/15037 E.  ,  2024/3764 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/427 E., 2022/484 K.

SUÇLAR : Nitelikli yağma, mala zarar verme, nitelikli konut dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama - Bozma

Sanık hakkında bozma sonrası kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 412 sayılı Kanun'un 305 inci maddesi uyarınca temyiz isteklerinin süresinde olduğu 1412 sayılı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Sanık hakkında konut dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçları yönünden, ilk mahkûmiyet hükmünün kesinleştiği Dairemizin 24.04.2018 tarihli onama kararı ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının kabul edildiği Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 30.03.2022 tarihli kararı arasında dava zamanaşımının durduğu da nazara alınarak yapılan incelemede;

1- Sanık hakkında konut dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından kurulan mahkûmiyet hükümlerinin incelenmesinde;

Olay günü gece vakti katılanların ikametine giren sanığın para kumbarasını kırarak 50,00 TL para ile alet çantasında bulanan bıçağı aldığı ayrıca evde bulunan bir miktar yiyecek malzemelerini çuvala doldurduğu esnada, katılanların eve gelmesi üzerine çuvalı bırakıp para ve bıçağı alarak pencereden atlayıp kaçtığı, sanığın kaçtığını gören katılanların sanığı kovaladığı ve başka bir sokak içerisinde üzerinde para ve bıçak olduğu halde yakalamaları üzerine sanığın katılanlara tornavida salladığı olayda; hırsızlık olarak başlayan eyleminin evden aldığı para ve bıçak ile kaçabilmek için ikametin dışında katılanlara tornavida savurması ile birlikte yağmaya dönüştüğü olayda, mahalli mahkemenin suçların vasıflarını tayininde isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, tebliğnamede konut dokunulmazlığın ihlali suçuna ilişkin bozma istemli görüşe iştirak edilmemiştir.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozmaya, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre, sanık ve müdafiinin temyiz istemi yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve yasaya uygun bulunan hükmün kısmen Tebliğname'ye uygun olarak ONANMASINA,

2- Sanık hakkında yağma suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün incelenmesinde ise;