muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/22297, Karar No: 2015/10745, Tarih: 15.06.2015

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 2. maddesinde ''Herkes haklarını kullanırken ve borçlarını yerine getirirken dürüstlük kurallarına uymak zorundadır. Bir hakkın açıkça kötüye kullanılmasını hukuk düzeni korumaz” şeklindeki emredici düzenleme ile Kanun koyucu kişilere tanıdığı hakların belli sınırlar içinde kullanılmasını istemiş, hakkın kötüye kullanılmasının da hukuk düzenince hiç bir şekilde korunmayacağını belirtmiştir.

Sonuç olarak, bu yöndeki hakların sağlıklı bir şekilde öne sürülmesi ve çözüme kavuşturulması için süre sınırlamasının yapılması ve bu hususun meri mevzuat nazara alınarak bir çözüme kavuşturulmasında zorunluluk bulunmaktadır.

Buna göre;

1- 6216 sayılı Anayasa Mahkemesinin Kuruluş ve Yargılama Usûlleri Hakkında Kanunu'nun 47/5.maddesi, Anayasa Mahkemesine bireysel başvuru için, başvuru yollarının tüketildiği tarihten, başvuru yolu öngörülmemiş ise ihlalin öğrenildiği tarihten itibaren 30 gün içinde yapılmasını,

2- İnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına İlişkin Sözleşmenin 35.maddesine göre de, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesine bireysel başvuruda iç hukuk yollarıyla nihai kararın verilmesinden itibaren 6 aylık süre içinde başvuru yapılmasını,

3- 818 sayılı (Mülga) Borçlar Kanunu'nun 60. maddesi ve 6098 sayılı Borçlar Kanunu'nun 72. maddesi haksız fiiller için açılacak tazminat davasının her halde fiilin işlendiği tarihten başlayarak 10 yılın geçmesiyle zamanaşımına uğrayacağını,

4-2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 12. maddesi idari eylemlerden hakları ihlal edilmiş olanların her halde eylem tarihinden itibaren beş yıl içinde ilgili idareye başvurarak haklarının yerine getirilmesini istemeleri ve öngörülen 60 günlük sürede davaların açmalarını,

5-2004 sayılı İcra İflas Kanunu'nun 39. maddesinde ilama müstenit takip, son muamele üzerinden on sene geçmekle zamanaşımına uğrayacağını, öngörmüş ayrıca Adalet Bakanlığı Merkez ve Taşra Teşkilatı ile Bağlı Kuruluşlar Arşiv Yönetmeliğinde beraatle sonuçlanan dosyalar için birim arşivinde saklanma süresi beş yıl olarak öngörülmüştür.

Görüldüğü üzere yasal mevzuatlarda hak aranma ile ilgili çeşitli süreler öngörülmüş ve bu süreler de en uzun olan süre Borçlar Kanunu ve İcra İflas Kanununda öngörülen 10 yıllık hak arama süreleridir. Kanaatimizce en uzun olan bu süreler nazara alınarak, bir sonuca varılması gerekmektedir.

Açıklanan tüm bu nedenlerle, 466 sayılı Kanun kapsamında görülen tazminat davalarında:

1-C.G.K'nın 06.05.2014/141-229 sayılı kararında belirtildiği gibi beraat veya kovuşturmaya yer olmadığına dair kararların Yazı İşleri Yönetmeliğine göre süresinde tebliğ edilip kesinleşme tarihinden itibaren her halükarda 10 yıl, kesinleşmiş kararların tebliğinden itibaren 3 ay içinde tazminat davalarının açılması,

Açıklanan tüm bu nedenlerle, 466 sayılı Kanun kapsamında görülen tazminat davalarında:

1-C.G.K'nın 06.05.2014/141-229 sayılı kararında belirtildiği gibi beraat veya kovuşturmaya yer olmadığına dair kararların Yazı İşleri Yönetmeliğine göre süresinde tebliğ edilip kesinleşme tarihinden itibaren her halükarda 10 yıl, kesinleşmiş kararların tebliğinden itibaren 3 ay içinde tazminat davalarının açılması,

2-Bunun yanında, kararlar Yazı İşleri Yönetmeliğine göre usulüne uygun olarak tebliğ edilmemiş ve kesinleştirme işlemleri yapılmamış yada kesinleştiği tespit edilmemiş ise, tazminat davalarının karar tarihinden itibaren 10 yıldan fazla bir süre geçtiğinde, somut olayın, tarafların ve davanın özelliği de nazara alınmak suretiyle süresi içinde açılmadığının kabulü gerekmektedir.

Davaya konu olay açısından baktığımızda; davacı hakkında verilen 12.09.1983 tarihli beraat kararının usulüne uygun olarak kesinleştirildiğine ilişkin bilgi ve belgelere rastlanmamış ise de davanın safahatı ve karar tarihinden itibaren 10 yıldan fazla süre geçtikten sonra açıldığının anlaşılması karşısında, süresinde açılmayan davanın reddine karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve yetersiz değerlendirme ile kısmen kabulüne karar verilmesi,

Kabule göre de;

Davanın kısmen kabulüne karar verilmiş olması karşısında, davalı maliye hazinesi lehine vekalet ücretine hükmedilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı olup, davacı vekili ve davalı vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu sebeplerden 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince, isteme kısmen uygun olarak, BOZULMASINA, 15.06.2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/25156, Karar No: 2022/6084, Tarih: 29.03.2022

**2. Ceza Dairesi         2020/25156 E.  ,  2022/6084 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dikili ağaç, fidan veya bağ çubuğuna zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın katılanlara ait arazide bulunan ağacı kestikten sonra ikametine taşıması şeklinde gerekleşen eylemlerinin bir bütün olarak değerlendirilmesi sonucunda; eylemin TCK’nın 141/1 maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunu oluşturduğu ancak mala zarar verme suçundan açılan davanın hırsızlık suçuna dönüşmeyeceği dikkate alınarak hırsızlık suçundan dolayı sanık hakkında birleştirme talepli kamu davası açılması için suç duyurusunda bulunularak Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından kamu davası açılması halinde her iki dava birleştirilerek sanık hakkında hırsızlık suçundan mahkumiyet kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’ün temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 29/03/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20377, Karar No: 2014/16760, Tarih: 30.06.2014

**8. Ceza Dairesi         2014/20377 E.  ,  2014/16760 K.**

**"İçtihat Metni"**

İhbarname No : KYB - 2014/194091

Ruhsatsız ateşli silahı bulundurmak ve taşımak suçundan sanık M.. Ş..’ un, 6136 sayılı Ateşli Silahlar ve Bıçaklar ile Diğer Aletler Hakkındaki Kanunu' nun 13/1, 62/1 ve 53. maddeleri uyarınca 10 ay hapis ve 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına dair (KUŞADASI) 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 07.11.2013 tarihli ve 2013/123 esas, 2013/518 sayılı kararını kapsayan dosyasıyla ilgili olarak;

Dosya kapsamına göre; somut olayda 6136 sayılı Ateşli Silahlar ve Bıçaklar ile Diğer Aletler Hakkındaki Kanunu' nun 13/1. maddesi gereğince 1 yıl hapis cezası ve 450,00 Türk lirası adli para cezası verildiği, bu cezanın aynı Kanunun 62. maddesine göre 1/6 oranında indirim yapılarak 10 ay hapis ve 5252 sayılı yasa ile 6136 sayılı Kanunda yapılan değişiklik uyarınca suç tarihi itibariyle temel adli para cezasının 450,00 Türk lirası adli para cezasından fazla olmayacağı gözetilmeden yerine, 10 ay hapis ve suç tarihinden sonra yürürlüğe giren ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 7/2. maddesi gözetilmeyerek aleyhe olan 5728 sayılı yasa ile 6136 sayılı Kanunda yapılan değişiklik uyarınca 20 gün hapis cezası şeklinde hüküm kurulmuş olup, önce gün adli para cezası verilecek indirimler yapıldıktan sonra gün adli para cezası paraya çevrilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulmasında isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı CMK.nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 12.05.2014 gün ve 32565 sayılı kanun ya- rarına bozma istemine atfen Yargıtay C.Başsavcılığının 30.05.2014 gün ve KYB/2014-194091 sayılı ihbarnamesi ile dairemize tevdii kılınmakla incelendi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık hakkında, 6136 sayılı Yasanın 13/1. maddesi uyarınca hürriyeti bağlayıcı ceza yanında hükmedilen 450 TL adli para cezasından TCK.nun 62. maddesi uyarınca indirim yapılırken 375 TL adli para cezasına hükmedilmesi yerine, sanığın 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi,

Yasaya aykırı ve Adalet Bakanlığı'nın Kanun Yararına Bozma istemine dayalı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının ihbarname içeriği bu itibarla yerinde görüldüğünden, Kuşadası 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 07.11.2013 tarih, 2013/123 esas, 2013/518 sayılı kararının CMK.nun 309. maddesi uyarınca (BOZULMASINA), TCK.nun 62. maddesinin uygulanmasına ilişkin fıkradaki “20 gün hapis cezası ile” ibaresinin hükümden çıkarılarak yerine “375 TL adli para cezası ile “ ibaresinin yazıl- masına, infazın bu miktar üzerinden yapılmasına, dosyanın Adalet Bakanlığına gönde- rilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine, 30.06.2014 gününde oybir- liğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2072, Karar No: 2019/14241, Tarih: 25.06.2019

**9. Hukuk Dairesi         2019/2072 E.  ,  2019/14241 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ HUKUK DAİRESİ

Davacı derece ve kademesinin tespiti ile ücret farkı, ikramiye farkı, ilave tediye alacağı ile fazla çalışma ücreti farklarının tahsilini talep etmiştir.

İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin kararını taraf vekilleri istinaf etmiştir.

İlk Derece Mahkemesince davacının istinaf talebinin süre geçtiğinden reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin bu ret kararını davacı vekili ayrıca istinaf etmiştir.

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 32. Hukuk Dairesi İlk Derece Mahkemesince davacının istinaf talebinin süre geçtiğinden reddine ilişkin kararının yerinde olduğu ve davalı açısından da İlk Derece Mahkemesinin davanın kısmen kabulüne ilişkin kararının esastan yerinde olduğu gerekçesi ile taraf vekillerinin istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 32. Hukuk Dairesi’ nin kararını taraf vekilleri ayrı ayrı temyiz etmişlerdir.

Taraf vekillerinin temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşılmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre, taraf vekillerinin yerinde bulunmayan tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı HMK'nın 370. maddesi uyarınca ONANMASINA, dava dosyasının İlk Derece Mahkemesi'ne, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesi'ne gönderilmesine, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenlerden davalıya yükletilmesine, 25/06/2019 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13531, Karar No: 2016/8030, Tarih: 24.05.2016

**3. Hukuk Dairesi         2015/13531 E.  ,  2016/8030 K.**

**"İçtihat Metni"**

T.C.

YARGITAY

3. HUKUK DAİRESİ

BAŞKANLIĞI

Y A R G I T A Y İ L A M I

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : KARABÜK 2. ASLİYE HUKUK(TİCARET) MAHKEMESİ

TARİHİ : 14/07/2015

NUMARASI : 2014/584-2015/284

Taraflar arasındaki kayıp-kaçak bedeli iadesi davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 27.332.20 TL bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine, 24.05.2016 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3935, Karar No: 2015/404, Tarih: 19.01.2015

**4. Hukuk Dairesi         2014/3935 E.  ,  2015/404 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Nazilli 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 14/01/2014

NUMARASI : 2012/462-2014/4

Davacı A.. S.. vekili Avukat Salih tarafından, davalı M.. Ö.. aleyhine 14/04/2011 gününde verilen dilekçe ile cismani zarar nedeni ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 14/01/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, haksız fiil nedeni ile maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, kısmen kabul kararı verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalıların haksız eylemi sonucu 6 ay boyunca çalışamadığını ve 6 ay sonra da kırılmış olan kolunu eskisi gibi kullanamadığını, hastane ve tedavi gideri yaptığını beyan ederek oluşan maddi ve manevi zararının tazminini talep etmiştir.

Davalılar, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davacıda meydana gelen geçici iş ve güç kaybına, davacı tarafından yapılan tedavi giderlerine ve davacıda meydana gelen manevi zarara hükmedilerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dosya kapsamına göre, davacıda meydana gelen zararın tespiti için, adli tıp kurumundan rapor alınmış, raporda davacının 25 gün iş ve güçten kaldığı belirtilmiştir. Davacı dava dilekçesinde, kırılan kolunu eskisi gibi kullanamadığını belirterek daimi iş gücü kaybı da istemiş olmasına rağmen, davacının maluliyeti olup olmadığının belirlenmemiş olduğu görülmüştür. Bu durumda, mahkemece, davacının maluliyetinin olup olmadığının Adli Tıp Kurumu'ndan alınacak ek raporla belirlenerek, daimi iş gücü tazminatının ve manevi tazminat miktarının buna göre belirlenmesi gerekmektedir. Eksik inceleme ile karar verilmiş olması doğru olmamış bu nedenle kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 19/01/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/15901, Karar No: 2024/691, Tarih: 24.01.2024

**7. Ceza Dairesi         2023/15901 E.  ,  2024/691 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/1130 E., 2022/2586 K.

SUÇ : 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Mahkûmiyet, eşya müsaderesi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret

Adana Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesinin, 30.11.2022 tarihli ve 2022/1130 Esas, 2022/2586 Karar sayılı kararının, sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde;

Anayasanın 40 ıncı maddesinin ikinci fıkrası, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 34 üncü maddesinin ikinci fıkrası ve 232 nci maddesinin altıncı fıkrası gereğince, kararlar ve hükümlere karşı başvurulabilecek yasa yolları, süreleri, sürelerin ne zaman başlayacağı, başvuru mercii, şekli ve sonuçlarının kuşkuya yer vermeyecek şekilde ilgililere açıkça bildirilmesinin gerekmesi, anılan Kanun'un 294 üncü maddesinin birinci fıkrasında "Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır." şeklinde, 295 inci maddesinin birinci fıkrasında ise "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir." biçimde düzenlemeler bulunması, sanığın tefhim olunan hükme yönelik olarak sunmuş olduğu 15.12.2022 tarihli temyiz dilekçesinin hükmün hukuki yönüne ilişkin bir sebep içermemesi, kararın son bölümünde, temyiz başvurusunda hükmün neden dolayı bozulmasının istendiğine dair temyiz sebebi gösterilmesinin zorunlu olduğuna, gösterilmemesi halinde ise temyiz isteminin reddedilebileceğine dair bildirimi içeren ihtaratın yer almadığının anlaşılması karşısında; Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 17.03.2021 tarihli ve 2019/9. MD-554 Esas ve

2021/117 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere, hak kaybının önlenmesi bakımından sanığa yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda yapılacak meşruhatlı tebligatla, tebliğden itibaren yedi günlük süre içerisinde, yasal düzenlemeye uygun şekilde temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçe verebileceği, aksi halde sebep yokluğundan temyiz isteminin reddedileceği hususunda ihtar yapılmasının gerektiği anlaşılmakla;

2021/117 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere, hak kaybının önlenmesi bakımından sanığa yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda yapılacak meşruhatlı tebligatla, tebliğden itibaren yedi günlük süre içerisinde, yasal düzenlemeye uygun şekilde temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçe verebileceği, aksi halde sebep yokluğundan temyiz isteminin reddedileceği hususunda ihtar yapılmasının gerektiği anlaşılmakla;

Yukarıda belirtilen şekilde sanığa tebligatın yapıldığı tarihten itibaren 5271 sayılı Kanun'un 295 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca yedi günlük yasal süre içinde ek gerekçeli temyiz dilekçesi sunulmadığı takdirde temyiz talebinin reddedileceğine ilişkin ihtaratlı tebligat yapılarak buna ilişkin evrakın dosyaya konulması, sanığın süresi içerisinde gerekçeli olarak hükmü temyiz etmesi halinde temyiz dilekçesi ve buna ilişkin düzenlenecek olan ek tebliğname ile birlikte, gerekçeli temyiz isteminde bulunulmaması halinde ise mevcut haliyle incelenmek üzere yeniden Dairemize gönderilmesi için, dosyanın incelenmeksizin Adana Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE,24.01.2024 tarihinde, oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3450, Karar No: 2016/910, Tarih: 15.02.2016

**6. Hukuk Dairesi         2015/3450 E.  ,  2016/910 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tazminat

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tazminat davasına dair karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, araç kira sözleşmesinin haksız feshi nedeniyle kazanç kaybı istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili dava dilekçesinde; dava konusu... plakalı aracın 05/09/2012 tarihinden itibaren iki yıllığına davalıdan kiralandığını,davalının 28/08/2013 tarihinde aracı müvekkilinin bilgisi olmadan kendisinde bulunan yedek anahtar marifetiyle aldığını, ardından da müvekkiline 23/08/2013 tarihli kira fesih ihbarnamesini gönderdiğini, kira sözleşmesinde kiraya verene kira sözleşmesini tek taraflı fesih hakı tanınmadığını,aracın teslim edilmesi gerektiğinin cevabi ihtarname ile davalıya bildirilmesine rağmen aracın müvekkiline teslim edilmediğini davaya konu aracın müvekkilinin zilyetliğinde iken müvekkilinin bu araç ile ...Fabrikasının ürünlerini taşımakta olduğunu, davalının da bu araç ile aynı fabrikadan ürün taşıma işine devam ettiğini, kira sözleşmesinin 6. Maddesine göre bu aracın müvekkilinin elinden alınması ile müvekkilinin zarara uğradığını belirterek aracın alındığı 28/08/2013 tarihinden dava tarihine kadar fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak müvekkilinin zararına istinaden 500,00 TL bedelin tazminine karar verilmesini istemiştir. Davalı vekili,davanın reddini savunmuştur. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dava tarihinde yürürlükte bulunan 6098 sayılı Türk Borçlar Yasasının 112. maddesine göre alacaklının, borçludan borcun hiç veya gereği gibi ifa edilmemesi nedeniyle tazminat isteyebilmesi için, bu yüzden bir zarara uğramış olması gerekir. Sözleşmeden kaynaklanan zarar müspet zarar olacağı gibi, menfi zarar da olabilir.Müspet zarar; borçlu edayı gereği gibi ve vaktinde yerine getirseydi alacaklının mameleki ne durumda olacak idiyse, bu durumla eylemli durum arasındaki farktır. Diğer bir anlatımla, müspet zarar, sözleşmenin hiç veya gereği gibi yerine getirilmemesinden doğan zarardır: kuşkusuz kâr mahrumiyetini de içine alır.Kâr kaybı, kârdan mahrum kalma karşılığı meydana gelen zarardır. Genelde sözleşmeyi kusuruyla fesheden taraftan istenir. Aslında kâr kaybı açısından kardan yoksun kalan tarafın malvarlığında kusurlu fesihten önce ve sonra bir değişiklik yoktur. Burada kârdan yoksun kalan kusurlu fesih yüzünden mal varlığında ileride meydana gelecek çoğalmadan mahrum kalır.

Taraflar arasında akdedilen 05.09.2012 başlangıç tarihli ve iki yıl süreli kira sözleşmesi ile ...plakalı aracın kiralandığı hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Kira sözleşmesi 6. maddesinde kiraya verenin kira süresince kiralanan aracın kiracının kullanmasına engel olamayacağı, kiraya verenin kiracının işini aksattığı takdirde bu yüzden meydana gelen zararın tamamını ödemeyi kabul ve taahhüt ettiği kararlaştırılmıştır. Davalı kiraya veren 23.08.2013 tarihli ihtarname ile kira sözleşmesini hiç bir neden belirtmeksizin tek taraflı olarak feshettiğini kiracıya bildirmiştir. Kiraya verenin 28.08.2013 tarihinde kiracının bilgisi dışında aracı teslim aldığı da tarafların kabulündedir. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda kira sözleşmesinin sona erme süresinden 377 gün önce feshedilmiş olmasından dolayı kiracının 11.918,75 TL zararının bulunduğu tespit edilmiş, mahkemece talep ile bağlı kalınarak 500,00 TL zararın tazminine karar verilmiştir. Sözleşmeye bağlılık ilkesi uyarınca taraflar akdettikleri sözleşmedeki hüküm ve koşullar ile bağlı olup kural olarak akdin süresinden önce feshi mümkün değildir. Aksi durumda haklı bir neden olmaksızın sözleşmeyi fesheden tarafın giderim yükümlülüğü doğar. Kiraya verenin sözleşmenin tek taraflı feshi ile aracı süre bitiminden önce teslim alması bu kapsamda sözleşmenin ihlali niteliğindedir. Bu durumda davalı kiraya verenin tazminat sorumluluğu bulunmaktadır. Ancak TBK’nun 114/2 maddesi uyarınca haksız fiil sorumluluğuna ilişkin hükümler, kıyas yoluyla sözleşmeye aykırılık hallerinde de uygulanacaktır. Bu nedenle davalının kira sözleşmesine aykırı davranmasıyla oluşan sorumlulukta tazminattan indirim yapılmasını düzenleyen TBK’nun 52.maddesi uygulaması gerekir. Bu kapsamda davacı kiracı da aracın teslim alındığı 28.08.2013 tarihine müteakip kiracı olarak faaliyetini yürütebileceği yeni bir araç bulma konusunda gerekli çabayı göstermek zorundadır. Bunun bir sonucu olarak davacının aynı şart ve koşullarda kiracı olarak faaliyetini yürütebileceği aynı nitelikli başka bir aracı hangi sürede yeniden kiralayabileceği sürenin belirlenmesi, davalı kiraya verenin de bu süreye ilişkin kazanç kaybından sorumlu tutulması gerekirken yazılı şekilde bu süre belirlenmeden davanın kabulüne karar verilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA ve istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 15/02/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.