muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/581, Karar No: 2016/7761, Tarih: 10.05.2016

**22. Ceza Dairesi         2016/581 E.  ,  2016/7761 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet, temyiz isteminin reddi

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, kararların nitelik, cezanın türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanık ...’nın yokluğunda verilen kararın, 17.04.2015 tarihinde askerlik görevini yaptığı birlikte "bölük astsubayı..." imzasına tebliğ edildiği, ancak asker olan sanığın birlik adresine çıkarılan tebligatın 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 14. maddesinin 1. fıkrası ve Tebligat Kanunu'nun Uygulanmasına Dair Yönetmelik'in 22. maddesi hükümleri uyarınca kıta komutanı ve kurum amiri gibi en yakın üste yapılacağı şeklindeki düzenleme dikkate alındığında, tebligat evrakında tebliğ yapılan kişinin kıta kumandanı veya kurum amiri olup olmadığının belirtilmediği ve bu nedenle sanık ...’ya yapılan tebligat işleminin usule aykırı olduğu anlaşıldığından; sanığın temyiz isteğinin öğrenme üzerine ve süresinde olduğu kabul edilerek, temyiz isteğinin reddine dair 15/06/2015 tarihli ek kararın kaldırılması suretiyle yapılan incelemede,

Anayasa Mahkemesi'nin hüküm tarihinden sonra 24.11.2015 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014-140 esas, 2015/85 karar sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre sanık ...’nın temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle, usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA, 10/05/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/36163, Karar No: 2017/3426, Tarih: 17.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/36163 E.  ,  2017/3426 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 17/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4339, Karar No: 2014/15903, Tarih: 04.06.2014

**5. Hukuk Dairesi         2014/4339 E.  ,  2014/15903 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Akçaabat 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 12/12/2013

NUMARASI : 2013/158-2013/386

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın irtifak hakkı karşılığı ve pilon yeri bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın irtifak hakkı karşılığı ve pilon yeri bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmış ise de, alınan rapor geçersizdir. Şöyle ki;

1) Dava konusu taşınmaz mal arsa niteliğindedir. Kamulaştırma Kanununun kıymet takdir esaslarını belirleyen 11. maddesinin 1. fıkrasının arsalara ilişkin (g) bendi uyarınca arsaların bedelinin değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre hesaplanması zorunludur.

Bilirkişi kurulu raporunda emsal alınan taşınmazın satış tarihi 15.07.1990 olup değerlendirme tarihinden yaklaşık 23 sene öncesine ait satış işlemi olduğu gibi, taşınmazın konumu itibariyle de dava konusu taşınmaza oldukca uzak mahalde bulunduğu anlaşıldığından, bu rapora göre hüküm kurulması mümkün değildir.

Bu durumda; taraflara dava konusu taşınmaza yakın mahalden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi, dava konusu taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Sicil Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere olan mesafesini de gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu ile mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2)Dava konusu taşınmazdaki yapıların yaşı tespit edilerek, elatma tarihinden sonra yapıldıklarının anlaşılması halinde, yapıların değer düşüklüğü bedeline hükmedilemeyeceği gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

2)Dava konusu taşınmazdaki yapıların yaşı tespit edilerek, elatma tarihinden sonra yapıldıklarının anlaşılması halinde, yapıların değer düşüklüğü bedeline hükmedilemeyeceği gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 04.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/30792, Karar No: 2014/29311, Tarih: 13.10.2014

**9. Hukuk Dairesi         2012/30792 E.  ,  2014/29311 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA 10. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 09/05/2012

NUMARASI : 2009/519-2012/344

DAVA :Davacı, fazla mesai ücreti, hafta tatil ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti, bakiye süre ücretinin ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş akdinin işveren tarafından haksız olarak feshedildiğini ileri sürerek fazla mesai, hafta tatili, ulusal bayram genel tatil ve bakiye süre ücreti alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının iş akdinin zam talebinin kabul edilmemesi üzerine işe devam etmemesi nedeni ile haklı olarak feshedildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının iş akdini feshinin haksız olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı, kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasındaki uyuşmazlık davacının fazla mesai ücreti alacağına hak kazanıp kazanmadığı noktasında toplanmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Fazla çalışma yönünden diğer bir yasal sınırlama da, 4857 sayılı İş Kanunu'nun 41. maddesindeki, fazla çalışma süresinin toplamının bir yılda ikiyüzyetmiş saatten fazla olamayacağı şeklindeki hükümdür. Ancak bu sınırlamaya rağmen işçinin daha fazla çalıştırılması halinde, bu çalışmalarının karşılığı olan fazla mesai ücretinin de ödenmesi gerektiği açıktır. Yasadaki sınırlama esasen işçiyi korumaya yöneliktir.

Fazla çalışmanın belirlenmesinde, 4857 sayılı Kanun'un 68. maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin de dikkate alınması gerekir.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda hakkaniyet indirimi yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır.

Fazla çalışmanın belirlenmesinde, 4857 sayılı Kanun'un 68. maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin de dikkate alınması gerekir.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda hakkaniyet indirimi yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır.

Somut olayda; davacının silindir operatörü olarak çalıştığı tartışmasızdır. Davalı tanık beyanlarına göre Libya Hükümeti ile yapılan sözleşmelerde günlük ortalama 1.500 ton asfalt dökülmesi gerekirken, asfalt ithalindeki sıkıntılar ve benzer nedenlerden dolayı sınırın altında asfalt döktüklerini, işçilerin günlük çalışması gereken süre kadar dahi çalışma yapmadıklarını bildirmişlerdir. Libya'daki iklim koşullarına göre her gün 07.30-21.30 saatleri arasında kesintisiz olarak çalışmanın mümkün olup olmadığı, silindir operatörü olarak çalışan davacının yaz aylarındaki çalışması ile kış aylarındaki çalışmanın aynı olup olmadığı belirlenmeli, Yargıtay 22. Hukuk Dairesince incelenen 2012/ 7080 esas- 2012/ 7081 esas sayılı dosyalarda genel olarak Libya şantiyelerinde çalışan işçilerin firmalar tarafından ihale makamlarına çalışma yapılmayan günlere ilişkin bildirimlerde bulunulduğu bu tarihlerde işçilerin fazla çalışma yapmadığı kabul edildiğinden, davalı şirketin ihale makamına çalışma yapmadığı ya da yapamadığına ilişkin her hangi bir bildirimde bulunup bulunmadığı, işyeri ile ilgili bilgi ve belgeler getirtilerek, varsa bu belgeler davacıya gösterilip diyecekleri ve tanıklardan da bu belgelerdeki sürelerde çalışma olup olmadığı sorularak tüm bu bilgi ve belgeler toplandıktan sonra deliller birlikte değerlendirmeye tabi tutularak oluşacak sonuca göre karar verilmelidir.

Mahkemece, bu yönler gözetilmeden eksik inceleme ile verilen karar hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 13.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verilmiştir.
Yargıtay — Esas No: 2019/4256, Karar No: 2019/5638, Tarih: 08.10.2019

**20. Hukuk Dairesi         2019/4256 E.  ,  2019/5638 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davada .... 2. Sulh Hukuk ve ... Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı Bölge Adliye Mahkemesinin yargı çevresinde kalan mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verilmiş olması ve 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince Bölge Adliye Mahkemeleri hukuk dairelerinin görevinin yargı çevresi içerisinde bulunan adlî yargı ilk derece hukuk mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

Dava, kayyım tayini istemine ilişkindir.

... Sulh Hukuk Mahkemesince, küçük ...'ün yerleşim adresinin..." olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

... 1. Sulh Hukuk Mahkemesi ise, ...Müdürlüğüne yazılan müzekkere cevabında; Kayyım tayini istenen küçük ...''ün en son ikamet adresinin ...." olduğunun bildirildiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı vermiştir.

Türk Medenî Kanununun 426. maddesinde "Vesayet makamı, aşağıda yazılı olan veya kanunda gösterilen diğer hallerde ilgilisinin isteği üzerine veya re'sen temsil kayyımı atar. Bir işte yasal temsilcinin menfaati ile küçüğün veya kısıtlının menfaati çatışıyorsa..." hükmü; 431. maddesinde ise "Vasinin atanması usûlüne ilişkin kurallar, kayyım ve yasal danışmanın atanmasında da uygulanır." hükmü getirilmiştir. Diğer yandan, aynı Kanunun 411. maddesine göre de, "Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.Dosya kapsamında kolluk araştırmaları sonucunda; küçük ...'ün en son ikamet adresinin "......" olduğunun bildirildiği anlaşıldığından uyuşmazlığın ... Sulh Hukuk Mahkemesinde çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince .... Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 08/10/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/900, Karar No: 2014/14953, Tarih: 17.09.2014

**15. Ceza Dairesi         2013/900 E.  ,  2014/14953 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması, malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı, veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkâr etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Somut olayda; sanığın, katılan Türkiye Jokey Kulübü'ne bağlı olarak ... ilçesinde ganyan bayii işlettiği, müşterilerden kupon karşılığı toplamış olduğu paraları katılan kulüp hesabına yatırması gerektiği halde, 954,35 lirayı hesaba yatırmadığı ve bu şekilde üzerine atılı hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda, sanığın beyanı, bayilik mukavelesi, noter ihtarnamesi ile tüm dosya kapsamından sanığın eyleminin hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu oluşturduğuna yönelik kabulde isabetsizlik bulunmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine; ancak;

1-Hapis cezasının alt sınırdan tayin edilmesine rağmen, adli para cezasının belirlenmesi sırasında, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin, aynı gerekçeye dayanarak tam gün sayısının asgari hadden uzaklaşılması ve hürriyeti bağlayıcı ceza yanında tayin edilen adli para cezası hesaplanırken, cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesine yönelik artırma ve indirimlerin belirlenen gün üzerinden yapılması ve belirlenen sonuç gün ile kişinin bir gün karşılığı ödeyebileceği miktarın çarpılması suretiyle sonuç cezanın bulunması gerektiği gözetilmeden, gün olarak belirlenen cezanın, para cezasına çevrilerek arttırım ve indirimlerin bu miktar üzerinden yapılarak fazla ceza tayini,

2-5237 sayılı TCK'nın 52/4 maddesine göre; "kararda, para cezasının yirmi eşit taksitle ödenmesine karar verildiği halde, taksit aralığının açık bir şekilde gösterilmemiş olması,

2-5237 sayılı TCK'nın 52/4 maddesine göre; "kararda, para cezasının yirmi eşit taksitle ödenmesine karar verildiği halde, taksit aralığının açık bir şekilde gösterilmemiş olması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerle, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesine istinaden uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasından adli para cezasına ilişkin sırasıyla "700 gün”, "14.000,00 TL", "11.666,00 TL" adli para cezası terimlerinin tamamen çıkarılarak yerine, sırasıyla "5 gün", "4 gün" ve “TCK'nın 52/2 maddesi gereğince günlüğü 20 TL'den hesap edilerek 80 TL" adli para cezası ibarelerinin eklenmesi ve hükmün TCK'nın 52/4.fıkrasının uygulanması ile ilgili kısmına "para cezasının birer ay arayla" ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 17.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8570, Karar No: 2014/7078, Tarih: 14.04.2014

**11. Ceza Dairesi         2013/8570 E.  ,  2014/7078 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2013/92568

MAHKEMESİ : Silivri 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 22/02/2010

NUMARASI : 2008/207 (E) ve 2010/161 (K)

SUÇ : Özel belgede sahtecilik

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanık ve müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanığın, 01.09.2006 tarihinde vefat eden murisleri O.. Ç..'den intikal eden miras konusu mallara ilişkin Silivri Vergi Dairesi Müdürlüğüne verdiği 14.12.2006 tarihli Veraset ve İntikal Vergisi Beyannamesini kardeşi olan şikayetçi Ş.. Ç.. ve annesi R.. Ç..'in yerine de imzalayarak üzerine atılı özel belgede sahtecilik suçunu işlediğinin iddia ve kabul edilmesi, sanığın vergi dairesine verdikleri 08.12.2006 tarihli beyannamede Bakırköy Z.. mahallesindeki bir taşınmazın ada numarasının “7..” yerine “7..” yazılması ve tapu müdürlüğünce bu yanlışlığın düzeltilmesi için yeniden beyanname verilmesi gerektiğinin belirtilmesi üzerine suça konu sadece 7.. ada sayılı taşınmazla ilgili 14.12.2006 tarihli beyannameyi şikayetçiler yerine de imzalayıp Silivri Vergi Dairesi Müdürlüğüne verdiğini savunması, dosyada suretleri bulunan 08.12.2006 ve 14.12.2006 tarihli beyannameler ile Silivri Vergi Dairesi Müdürlüğünün 12.12.2006 ve 14.12.2006 tarihli yazıları içeriklerinin sanığın savunmasını doğrular nitelikte olması karşısında; eylemin 5237 sayılı Yasanın 211. maddesindeki “bir hukuki ilişkiye dayanan alacağın ispatı veya gerçek bir durumun belgelenmesi amacıyla resmi belgede sahtecilik” suçunu oluşturup oluşturmayacağı tartışılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, sanık ve müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 14.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/29044, Karar No: 2024/1271, Tarih: 06.02.2024

**4. Ceza Dairesi         2021/29044 E.  ,  2024/1271 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2012/319 E., 2015/451 K.

SUÇLAR : Tehdit, hakaret

HÜKÜMLER : Temyiz isteminin reddine, mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen Yerel Mahkeme kararının, sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan Tebliğname'de, Yerel Mahkemece sanığın tehdit suçundan verilen hükmü temyizi üzerine 26.01.2016 tarihli Ek Kararla temyiz isteminin reddine dair verilen ek kararında temyiz edildiği ancak kararla ilgili herhangi bir görüş bildirilmediği anlaşılmakla, sanığın temyizi hakkında ek Tebliğname düzenlenmesi için dava dosyasının, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

Oy birliğiyle, 06.02.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3448, Karar No: 2014/5595, Tarih: 15.05.2014

**20. Hukuk Dairesi         2014/3448 E.  ,  2014/5595 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar Hazine ve Orman Yönetimi tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Yörede, 1996 yılında yapılan kadastro sırasında ... Köyü 121 ada 95 parsel sayılı 16.535,68 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, dava dışı 121 ada 36 parsel sayılı taşınmaza uygulanan 1981 tarih 44/1 nolu emlak beyannamesinin miktar fazlası olarak tarla niteliği ile Hazine adına tesbit ve tescil edilmiştir. 121 ada 58 parsel sayılı 2.373.249 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, senetsiz ve belgesizden orman niteliği ile Hazine adına tesbit ve tescil edilmiştir. Davacı ... vekili; ırsen intikal, paylaşım ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine tutunarak 121 ada 58 parsel sayılı taşınmazın bir bölümünün, 121 ada 95 parsel sayılı taşınmazın tamamının müvekkili adına tapuya tescili istemiyle dava açmıştır. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne, 121 ada 58 parsel sayılı taşınmaza ilişkin davanın reddine, 121 ada 95 parselin tapu kaydının iptal edilerek davacı ... tapuya tesciline karar verilmiş, davalılar Hazine ve Orman Yönetimi tarafından temyiz edilmekle hüküm, Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 05/11/2008 gün 2008/13818 – 14561 sayılı kararı ile 121 ada 95 parsel yönünden Orman Yönetimi taraf sıfatı bulunmadığından temyiz dilekçesinin reddine, Hazinenin temyiz itirazlarının kabulü ile hüküm 121 ada 95 parsel yönünden bozulmuştur.

Hükmüne uyulan bozma kararında özetle; ''mahkemece yapılan inceleme, araştırma ve uygulama hükme yeterli değildir. Hükme dayanak yapılan orman bilirkişileri tarafından ortak düzenlenen raporda; temyize konu 121 ada 95 parsel sayılı taşınmazın memleket haritası ve hava fotoğraflarında açık alan olarak gözüktüğü, orman sayılmayan yerler olduğu açıklanmakla birlikte, Dairemizin geri çevirme kararı üzerine aynı orman bilirkişileri tarafından düzenlenen rapor ekindeki aplikeli memleket haritasında taşınmazın (B) harfi ile işaretlenen 3.314,82 m2 yüzölçümlü bölümü yeşil renkli ormanlık alanda işaretlenmiş olup, temyize konu taşınmazın orman sayılan yerlerden olup olmadığı yönünde duraksama olmuştur. Bu durumda karara dayanak alınan uzman orman bilirkişileri tarafından düzenlenen rapor çekişmeli yerin öncesinin orman niteliğini belirlemeye yeterli ve kanaat verici olmayıp, bu rapora dayanılarak hüküm kurulamaz. Diğer taraftan davacı kişi, ırsen intikal, paylaşım ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine tutunarak dava açtığı halde, 3402 sayılı Kanunun 14 ve 17. maddelerinde düzenlenen imar ihya ve zilyetlik yoluyla taşınmaz edinme koşullarının yeterince araştırılmadığı belirtilerek usulünce orman araştırması ve zilyetlik araştırması'' gereğine değinilmiştir.