muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/31670, Karar No: 2015/887, Tarih: 14.01.2015

**8. Ceza Dairesi         2014/31670 E.  ,  2015/887 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- CMK.nun 193/2. maddesi uyarınca fiilin suç oluşturmaması veya suçun yasal unsurlarının gerçekleşmemesi, nedeniyle derhal beraat kararı verilmesi dışında, sanığın ifadesinin sonuca etkili olduğu, delillerin takdir ve tayini gereken durumlarda sanığın sorgusu yapılıp savunması saptanmadan beraat kararı verilemeyeceği gözetilmeksizin, usulüne uygun biçimde savunması alınmadan ve delil değerlendirmesi de yapılarak yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

2- Suçtan zarar görme olasılığı bulunan ... ve ... davadan haberdar edilmeden yargılamaya devamla hüküm kurulmak suretiyle CMK 234/1-b maddesine aykırı davranılması,

3- Kabul ve uygulamaya göre de;

Sanık hakkında belde sınırları içindeki taşınmaza beton yürüyüş bandı yapmak suretiyle tecavüz ettiğinden bahisle kamu davası açılmış ise de; suç tarihi itibariyle dava konusu yapıyı inşaa ettiği iddia edilen otelin sorumlu müdürü de ticaret sicil müdürlüğü veya kültür turizm müdürlüğünden sorulması ile dosyada tapu kaydı, ayrıntılı kroki, ada ve parseli gösteren pafta örneği bulunmadığından, tecavüze konu taşınmazın varsa tapu kaydı, pafta örneği getirtilerek refakate inşaat bilirkişi de alınarak keşif yapılıp taşınmazın niteliği belirlenmek suretiyle sanığın tecavüz ettiği iddia olunan taşınmazın Kıyı Kanununa göre kıyıda veya uygulama imar planı varsa sahil şeridinde kalıp kalmadığı, tecavüze konu yapının belediye sınırları içinde veya özel imar rejimine tabi yerde olup olmadığı ve yapım tarihi de araştırılarak sonucuna göre TCK.nun 184 ve Kıyı Kanunu'nun 15. maddesi uyarınca sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik incelemeyle karar verilmesi,

Yasaya aykırı, şikayetçi ...ve ... Belediyesi vekillerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 14.01.2015 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2278, Karar No: 2015/9587, Tarih: 29.06.2015

**19. Hukuk Dairesi         2015/2278 E.  ,  2015/9587 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, yanlar arasında noterde düzenlenen Residence” niteliğindeki taşınmazın müvekkili şirkete satışının öngörüldüğünü, taşınmaz bedelinin %18 KDV oranı üzerinden davalı şirkete ödendiğini, satışa konu edilen taşınmazın fiili teslimi ve kullanımının “konut” olup, işyeri olmadığını, dolayısıyla KDV oranının %1 olması gerekirken yasal mevzuata açıkça aykırı olarak %18 oranı üzerinden müvekkiline uygulandığını, bunun üzerine müvekkilinin davalıya fazladan ödemiş olduğu KDV miktarının tahsili için davalı aleyhine icra takibine giriştiğini, takibin itiraz sonucu durduğunu ileri sürerek itirazın iptali ile takibin devamına ve icra inkar tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davaya konu edilen satış vaadi sözleşmesinde gayrimenkulün cinsinin açıkça “rezidans” olarak belirtildiğini, taşınmazın cinsi gereği %18 KDV uygulandığını, bahsi geçen bedelin de vergi dairesine ödendiğini belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece yapılan yargılama ve alınan bilirkişi raporu sonucunda, dava konusu taşınmazın konut kapsamına girdiği, bu doğrultuda uygulanması gereken KDV oranı % 1 olup, davacının talebinde haklı olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne itirazın iptali ile takibin aynen devamına ve icra inkar tazminatına karar verilmiş, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Taraflar tacir olup, kural olarak yaptıkları işlemlerin ticari olması asıldır. Taraflar arasında resmi şekilde düzenlenen gayrimenkul satış vaadi sözleşmesinde KDV oranı %18 gösterilmiş, aynı şekilde faturada da aynı oranda KDV oranına yer verilmiştir. Davacı faturaya 8 gün içerisinde itiraz etmemiş, böylece fatura münderecaatı kesinleşmiştir. Öte yandan taraflar karşılıklı edimlerini ifa etmiş ve sözleşme ilişkisi sona ermiştir. Davalının maliyeye ödediği KDV'yi kısmen geri aldığı yönünde bir iddiaya da dosya içeriği itibari ile rastlanılmamıştır. Başka bir anlatımla somut olayda; davalının bu yönden sebepsiz zenginleşmesi olayı da bulunmamaktadır.

Hal böyle olunca mahkemece davanın reddine karar vermek gerekirken somut olaya uygun düşmeyen gerekçelerle yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 29.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1396, Karar No: 2017/3560, Tarih: 22.06.2017

**14. Ceza Dairesi         2017/1396 E.  ,  2017/3560 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Mahkemece gerekçe kısmında 6545 sayılı Kanunla değişik 5237 sayılı TCK'nın 103/1. maddesinin sanığın daha lehine olduğu kabul edilip hakkında sonuç olarak 6 yıl 8 ay hapis cezasına hükmolunacağı belirtilmesine karşın, hüküm kurulduğu sırada anılan kanun maddesinin değişiklikten önceki halinin uygulanması suretiyle çelişkiye neden olunması,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 22.06.2017 tarihinde, üye ...'in sanık hakkında lehe kanun değerlendirmesi yapılırken TCK'nın 103/6. maddesinin uygulamada dikkate alınmaması gerektiği yönündeki karşı oyu ve oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Tüm dosya kapsamından olumsuz bir çevre ve aile hayatı olan mağdureye ilk olarak henüz on yaşındayken annesinin erkek arkadaşı olan İbrahim ismindeki bir erkeğin cinsel istismarda bulunduğu daha sonra on iki yaşındayken erkek arkadaşı ... tarafından nitelikli cinsel istismara uğradığı, bu eylemden sonra arkadaşı ...'in kendisini aldattığı düşüncesiyle bunalıma girdiği, ardından hayat kadını olan ... ile tanıştığı bu kişinin mağdureyi farklı kişilere pazarladığı ve mağdurenin ...'ın istismarı olayından sonraki iki buçuk yıllık süreçte en az yirmi yedi kişinin cinsel istismarına maruz kaldığı anlaşılan olayda sayın çoğunlukla görüş ayrılığımız sanık hakkında TCK.'nın 103/6 madde ve fıkrasının uygulanıp uygulanmayacağına yönelik olarak çıkmıştır.

Her ne kadar Adli Tıp Kurumu (ATK) raporlarında İbrahim ve ...'ın eylemleri nedeniyle mağdurenin ruh sağlığının bozulmadığı belirtilmiş ise de mağdurenin suç tarihlerinde on ve on iki yaşında olması ve ...'in eyleminin nitelikli olması dikkate alındığında bu eylemlerle birlikte tüm eylemlerin mağdurenin ruh sağlığını bozacak nitelikte olduğuna kuşku bulunmamaktadır.

Her ne kadar Adli Tıp Kurumu (ATK) raporlarında İbrahim ve ...'ın eylemleri nedeniyle mağdurenin ruh sağlığının bozulmadığı belirtilmiş ise de mağdurenin suç tarihlerinde on ve on iki yaşında olması ve ...'in eyleminin nitelikli olması dikkate alındığında bu eylemlerle birlikte tüm eylemlerin mağdurenin ruh sağlığını bozacak nitelikte olduğuna kuşku bulunmamaktadır.

ATK 6. İhtisas Dairesi 20 Mayıs 2012 günlü raporunda mağdurenin ruh sağlığındaki bozulmanın ... dışındaki tüm sanıkların eylemlerinin birlikte etkisiyle oluştuğunu tespit etmiştir. Bunun üzerine mahkeme ilk kararında sanık hakkında TCK.nın 103/6 madde ve fıkrasını uygulamış ancak bu karar Dairemizin 02 Kasım 2015 günlü kararında "Her bir sanığın işlediği suç yönünden mağdurenin ruh sağlığının bozulup bozulmadığının tespiti gerekir" gerekçesiyle bozulmuştur. Bunun üzerine tekrar ATK dan rapor aldırılmış. ATK Genel Kurulu 01 Eylül 2016 günlü raporunda ''Ruh sağlığını cinsel istismarda bulunan tüm sanıkların birlikte bozduğu sanık ayrımının yapılamadığını'' tespit etmiştir.

Görüleceği gibi ATK 6. İhtisas kurulu raporu ile ATK Genel Kurulu raporu arasında esasen bir fark bulunmamaktadır. Her ikisi de sanıkların eylemlerinin birlikte ruh sağlığını bozduğunu kabul etmektedir. Oysa TCK 103/6 madde ve fıkrasının uygulanabilmesi için bozma kararında da belirtildiği gibi sanığın eylemi (Her bir sanığın eyleminin ayrı ayrı) sonucunda mağdurenin ruh sağlığının bozulduğunun açık ve net olarak, şüpheye yer bırakmayacak şekilde tespitinde zorunluluk vardır. Ruh sağlığının tüm eylemlerin etkisiyle bozulması ya da eylemlerin birlikte ruh sağlığını bozmuş olması TCK 103/6. madde ve fıkrasının uygulanması için yeterli değildir. Her eylemin ruh sağlığını bozma potansiyeli var bu nedenle her eylem ruh sağlığını bozmuştur denemez. Hangi eylemin ya da eylemlerin ruh sağlığını bozduğu tespit edilememiştir. Bu nedenlerle sanığın eylemi sonucu mağdurenin ruh sağlığının bozulduğunun şüphede kaldığı, şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereğince sanık hakkında TCK.nın 103/6 madde ve fıkrasının uygulanamayacağı düşüncesiyle çoğunluk görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2015/7498, Karar No: 2016/3683, Tarih: 10.03.2016

**3. Hukuk Dairesi         2015/7498 E.  ,  2016/3683 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TÜKETİCİ MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki geçici abonelik tesisi davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı dilekçesinde, ...adresinde ikamet ettiğini, müteahhit tarafından iş bitirme belgesi alınmadığı için aboneliğin gerçekleştirilemediğini, bina yöneticisinin elektrik aboneliği işlemleri için davalı kuruma dilekçe verdiğini ancak herhangi bir cevap alınamadığını belirterek; elektrik abonelik sözleşmesinin tesisine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili dilekçesinde; davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulü ile davacının taşınmazına geçici abonelik tesisine karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

3194 sayılı İmar Kanununun Yapı Kullanma İzni başlıklı 30. maddesinde; "Yapı tamamen bittiği takdirde tamamının, kısmen kullanılması mümkün kısımları tamamlandığı takdirde bu kısımlarının kullanılabilmesi için inşaat ruhsatını veren belediye... ve valilikten izin alınması mecburidir. Mal sahibinin müracaatı üzerine, yapının ruhsat ve eklerine uygun olduğu ve kullanılmasında fen bakımından mahzur görülmediğinin tespiti gerekir" denilmektedir.Yine aynı kanunun Kullanma İzni Alınmamış Yapılar başlıklı 31. maddesinde de; "İnşaatın bitme günü, kullanma izninin verildiği tarihtir. Kullanma izni verilmeyen ve alınmayan yapılarda izin alınıncaya kadar elektrik, su ve kanalizasyon hizmetlerinden ve tesislerinden faydalandırılmazlar. Ancak, kullanma izni alan bağımsız bölümler bu hizmetlerden istifade ettirilir." hükmü bulunmaktadır. Açıklanan madde hükümleri birlikte değerlendirildiğinde yapı kullanma (iskan) izni verilmeyen veya alınmayan yapıların izin alınıncaya kadar belediye hizmetlerinden ve tesislerinden faydalanamıyacakları açıktır.

Hal böyle iken, yasa koyucu; ülkemizde, yapı (inşaat) ruhsatı alınmış olup, buna rağmen yapı kullanma (iskan) izni alınmamış birçok yapının bulunması nedeniyle yukarıda açıklanan yasal düzenlemelere, 3194 sayılı İmar Kanununa 5784 sayılı yasanın 25. maddesi ile eklenen geçici 11. maddesi ile bir istisna getirmiştir. 26.07.2008 tarihinde yürürlüğe giren bu madde; "Bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihe kadar yapı (inşaat) ruhsatı alınmış ve buna göre yapılmış olup, kullanma izni verilmeyen ve alınmayan yapılara; yol, elektrik, su, telefon, kanalizasyon ve doğalgaz gibi altyapı hizmetlerinden birinin veya birkaçının götürüldüğünün belgelenmesi halinde, ilgili yönetmelikler doğrultusunda fenni gereklerin yerine getirilmiş olması ve bu maddenin yayımı tarihinden itibaren başvurulması üzerine, kullanma izni alınıncaya kadar ilgili mevzuatta tanımlanan ait olduğu abone grubu dikkate alınarak, geçici olarak su ve/veya elektrik bağlanabilir. Bu kapsamda, ilgili belediyeden dağıtım şirketlerine elektriğin kesilmesi talebinin söz konusu olması halinde, aboneliği iptal edileceğinden, su ve/veya elektrik bağlanması herhangi bir kazanılmış hak teşkil etmez. Ancak, yapı (inşaat) ruhsatı alınmış ve buna göre yapılmış olma şartı 12/10/2004 tarihinden önce yapılmış olan yapılarla ilgili olarak uygulanmaz. Bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihten önce yapılan abonelikler de ait olduğu gruba dönüştürülür." hükmünü ihtiva etmektedir.

Yukarıda anılan yasal düzenlemeler ve yapılan açıklamalardan sonra, somut olaya dönüldüğünde; davacıya ait bağımsız bölümün yer aldığı binanın yapı kullanma (iskan ) izninin bulunmaması ve yapı (inşaat) ruhsatının 22.02.2011 tarihinde alınmış olması karşısında, davaya konu yere ilişkin ferdi abonelik tesisinin mümkün olmadığı gibi, yapı (inşaat ) ruhsat tarihi itibariyle 3194 sayılı İmar Kanununun geçici 11. maddesinde ifade edilen istisnai halin de, eldeki dava bakımından uygulanamayacağı anlaşılmaktadır.

Şu durumda, mahkemece; istemin reddi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm tesis edilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 10.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2011/4910, Karar No: 2011/12159, Tarih: 04.07.2011

**5. Hukuk Dairesi         2011/4910 E.  ,  2011/12159 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve Hazine adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekilleri yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava konusu taşınmazın Bafra caddesine çok yakın konumda olması nedeniyle bu cadde ve somut emsal olarak alınan taşınmazlar için değerlendirme tarihi olan 2010 yılında Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından RESEN belirlenen emlak vergisine esas metrekare değerinin ilgili Belediye Başkanlığı Emlak Vergi Dairesinden getirtilerek,

Birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE 04.07.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/3415, Karar No: 2007/8779, Tarih: 23.10.2007

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2007/3415 E.  ,  2007/8779 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, adlarına tahakkuk ettirilen eğitim ve öğretim giderinin 29.329,05 YTL.lik kısmından sorumlu olmadıklarının tespiti ile fazladan ödenen 9.076,16 YTL.nin faizi ile tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hükmün temyiz incelemesi taraf vekillerince, incelemenin duruşmalı olarak yapılması ise davacılar vekili tarafından yasal süresi içinde verilen temyiz dilekçesi ile istenilmekle taraflara yapılan tebligat üzerine duruşma için tayin olunan günde temyiz edenlerden davacı Vek.Av.... ile davalı Vek.Av. ... geldiler. Gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendikten sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, tetkik hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacılar vekili dava dilekçesinde, yükümlü ...’in 2000-2004 yılları arasında Kuleli Askeri Lisesinde eğitimini tamamladıktan sonra 2005-2006 eğitim yılında Kara Harp Okulunda eğitime başladığını ancak 15.09. 2004 tarihinde kendi isteğiyle eğitimini bıraktığını, bunun üzerine davalı idare tarafından 25.027,90 YTL asıl alacak ile 15.09.2004 tarihine kadar işlemiş 23.122 YTL faiz borcu olmak üzere toplam 48.149,90 YTL borç tahakkuk ettirildiğini; bildirilen bu borcun 29.027,90 YTL.sini ödediklerini, oysa yüklenme senedinde yer almayan personel ve amortisman giderinden sorumlu olmadıklarını, bu nedenle kendilerine bildirilen toplam 48.149,90 YTL borcun 29.329,05 YTL’sinden sorumlu olmadıklarının tespitini ve asıl borç ve işlemiş faiz toplamından fazla ödenen 9.076,16 YTL’nin yasal faizi ile birlikte davalı kurumdan tahsili istenilmiş, mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1-Dosya içerisinde bulunup, davacı yükümlünün askeri liseye girerken verdiği ve Yenice Noterliğince 29.8.2000 tarihinde 2604 yevmiye numarası ile düzenlemiş olduğu yüklenme senedinde öğrencinin okulla ilişiğinin kesilmesi halinde hangi kalem masraflardan sorumlu olacağı ayrıntılarıyla yazılmıştır. Sayılan bu gider kalemleri arasında atış, personel ve amortisman gideri bulunmadığından davacıların askeri lise dönemine ilişkin olan ve davaya dayanak oluşturan maliyet çizelgesindeki bu giderlerden sorumlu tutulamayacağının dikkate alınmamış olması,

2-Yukarıda belirtilen yüklenme senedini düzenlenme tarihinde davacı asıl borçlu 01.01.1987 doğum tarihli olan ... ergin olmadığı için ona velayeten babası ... tarafından imzalanmış, 15.09.2004 tarihinde okuldan ayrıldığı ve davalı idare tarafından borcun istenildiği 28.10.2004 tarihinde asıl borçlu ... ergin olmadığı için babası ve velisi olan davalı ...’den borç istenilmiştir. Ancak bu davanın açıldığı tarihte asıl borçlu ... ergin olduğundan davacı baba ...’in husumet ehliyeti kalmamıştır. Mahkemece davacı ...’in davasının aktif husumet ehliyeti olmadığından reddi gerekirken, esastan reddedilmiş olması,

3-Davacı ... davacı yükümlü ...’in askeri liseye girişi sırasında verdiği ve Yenice Noterliğince 29.8.2000 tarihinde 2604 yevmiye ile düzenlediği kefalet senedinde “okulla ilişiğin kesilmesi halinde, bu öğrenci adına tahakkuk edecek okul masraflarını sarf tarihinden itibaren tahsil tarihine kadar geçen süre içinde hesap edilecek kanuni faizi ile birlikte 12.009.375.000 lirayı geçmemek üzere müteselsil kefil ve müşterek borçlu sıfatı ile ödeyeceğini” taahhüt etmiştir. Mahkemece bu davalının kefalet senedindeki miktar ile sorumlu tutulması gerekirken, borcun tamamından sorumlu tutulmuş olması,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, Yargıtay duruşmasında vekille temsil edilen davacı yararına takdir edilen 500,00 YTL. vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacı tarafa verilmesine, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edenlerden davacı tarafa iadesine, 23.10.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/14500, Karar No: 2019/2733, Tarih: 21.02.2019

**12. Hukuk Dairesi         2018/14500 E.  ,  2019/2733 K.**

**"İçtihat Metni"**

.......

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının reddini mutazammın 19/04/2018 tarih, 2016/30517 E. - 2018/3401 K. sayılı daire ilamının müddeti içinde tashihen tetkiki şikayetçi ipotek borçlusu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

İİK'nun 363. maddesi uyarınca icra mahkemesince verilen kararlar tefhim veya tebliğ tarihinden itibaren on gün içinde temyiz edilebilir. Temyiz tarihi ise temyiz harcının yatırıldığı veya temyiz dilekçesinin temyiz defterine kaydedildiği tarihtir.

Somut olayda, mahkemenin gerekçeli kararının şikayetçi vekiline 19/07/2016 tarihinde tebliğ edildiği, kararın şikayetçi vekili tarafından e-imza ile Uyap üzerinden elektronik ortamda 29/07/2016 günü oluşturulup yine aynı tarihte Uyap üzerinden elektronik ortamda havale edilerek gönderilen dilekçe ile temyiz edildiği ve temyiz harcının yatırıldığına ilişkin sayman mutemedi alındı belgesinin de 29/07/2016 tarihli olduğu görülmektedir, bu suretle şikayetçinin kararı 10 günlük yasal süre içinde temyiz ettiği anlaşılmış olup, Dairemizce temyiz dilekçesinin reddine karar verilmesi yerinde olmadığından, şikayetçinin karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin temyiz dilekçesinin reddine ilişkin 19/04/2018 tarih, 2016/30517 E. - 2018/3401 K. sayılı kararının oy birliği ile kaldırılmasına karar verildikten sonra şikayetçinin temyiz itirazlarının incelenmesine geçildi;

Şikayetçi ipotek borçlusunun icra mahkemesine başvurusunda; ipotek bedelini icra dosyasına depo ederek, icra müdürlüğünce ipotek alacaklısına ipoteğin kaldırılması için muhtıra tebliğini talep edildiğini, gönderilen muhtıranın tebliğini müteakip ipotek bedelinin teslim alınmadığını ileri sürerek ipoteğin fekki talebinde bulunduğu, mahkemece, dosya üzerinde yapılan inceleme sonucunda, icra müdürlüğünce muhafaza edilen ipotek bedelinin nasıl tespit edildiğinin anlaşılamadığı, ipotek lehtarının kimlik ve adres bilgilerinin tam olarak tespiti, ipotek kurulmasına dair tüm belgelerin tapu müdürlüğünden getirtilmesi ve ipotek bedelinin talep tarihine müdürlükçe ya da görevlendireceği bilirkişi tarafından takip tarihine güncellenmesi sonucunda İİK'nun 153. maddesi uyarınca uygulanacak işlemlerin İstanbul yetkili gayrimenkul satış icra dairesi tarafından yapılması gerektiği gerekçesi ile istemin reddine karar verildiği görülmektedir.

İİK'nun 153. maddesinde; "İpotekle temin edilmiş ve vadesi gelmiş bir alacağın borçlusu icra dairesine müracaatla alacaklısının gaip ve yerleşim yerinin meçhul bulunduğunu veya borcu almaktan ve ipoteği çözmekten imtina ettiğini beyan ederse icra dairesi on beş gün içinde daireye gelerek parayı almasını ve ipoteği çözmesini alacaklıya usulüne göre tebliğ eder. Alacaklı bu müddet içinde gelmediği veya gelip de kanunen makbul bir sebep beyan etmeksizin parayı almaktan ve ipoteği çözmekten imtina eylediği takdirde borçlu borcunu icra dairesine tamamıyla yatırırsa, icra mahkemesi verilen paranın alacaklı namına hıfzına ve ipotek kaydının terkinine karar verir. Bu karar tapu dairesine tebliğ edilerek ipotekli taşınmazın siciline geçirilir" hükmü yer almaktadır.

Anılan madde uyarınca, ipoteğin fekki için, ipoteğin, tarafların özgür iradeleri sonucu konulmuş olması, ipotek bedelinin fer'ileri ile birlikte icra müdürlüğüne ödenmesi ve alacaklının da parayı almaktan makbul bir sebep ileri sürmeksizin kaçınmış olması gerekir.

Bu durumda mahkemece, öncelikle işin niteliği gözetilerek duruşma açılıp ipotek alacaklısı ve ipotek borçlusu duruşmaya davet edilerek yukarıda belirtilen ilke ve kurallar çerçevesinde İİK’nun 153. maddesi koşullarının oluşup oluşmadığı denetlenerek, sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Şikayetçi ipotek borçlusunun temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 21/02/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.

......