muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/2692, Karar No: 2024/3247, Tarih: 27.03.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/2692 E.  ,  2024/3247 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2022/108 E., 2023/431 K.

KARAR : Kısmen kabul

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen maddi ve manevi tazminat davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 373 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca; Yargıtayın bozma kararı üzerine İlk Derece Mahkemesince bozmaya uygun olarak karar verilmesi halinde, bu karara karşı temyiz yoluna başvurulabilir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak verilen karar, 6100 sayılı Kanun’un 362 nci maddesinde öngörülen kesinlik sınırına tabidir.

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Kanun'un 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre davalı vekili yönünden temyize konu edilen maddi ve manevi tazminat miktarları ayrı ayrı karar tarihi itibariyle kesinlik sınırı olan 238.730,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekili temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Temyiz harcının istek halinde ilgilisine iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

27.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7632, Karar No: 2015/5503, Tarih: 09.04.2015

**14. Ceza Dairesi         2013/7632 E.  ,  2015/5503 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun basit cinsel istismarı

HÜKÜM : Mahkûmiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Sanığın, mağdurenin keman dersi almak amacıyla gittiği Yalova Belediyesi Konservatuarında bağlama dersi öğretmeni olarak çalıştığı, fakat mağdureye ders vermediği bu itibarla aralarında öğretmen-öğrenci konumundan kaynaklanan disiplin gereği hiyerarşik bir ilişki bulunmadığı gibi, yaygın eğitim öğretim kurumu olan okul ortamında olduğu gibi bakım ve gözetim yükümlülüğünün de bulunmadığı gözetilmeden, TCK.nın 103/1. maddesi gereğince tayin edilen cezanın aynı Kanunun 103/3. maddesiyle arttırılması suretiyle fazla ceza tayini,

Hükümden sonra 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 58, 59, 60 ve 61. maddeleri ile 5237 sayılı Kanunun 102, 103, 104 ve 105. maddelerinde yer alan cinsel dokunulmazlığa karşı suçların yeniden düzenlenmesi karşısında; 5237 sayılı TCK.nın 7/2. madde-fıkrasındaki "Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur" hükmü gözetilerek, lehe olan hükmün, önceki ve sonraki kanunların bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenmesi ve her iki kanunla ilgili uygulamanın, denetime imkân verecek şekilde kararda gösterilmesi suretiyle yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 09.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/16304, Karar No: 2012/24362, Tarih: 31.10.2012

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2012/16304 E.  ,  2012/24362 K.**

**"İçtihat Metni"**

... San. A.Ş. vekili avukat ... ile ... İnş. ve Tic. A.Ş. vekili avukat ... aralarındaki dava hakkında ... 8. Asliye Ticaret Mahkemesinden verilen 02.03.2011 tarih ve 2006/261 2011/81 sayılı hükmün Dairenin 27.4.2012 tarih ve 1095-11568 sayılı ilamıyla onanmasına karar verilmişti. Süresi içinde davalı-karşı davacı avukatınca kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşuldu.

KARAR

Davacı-karşı davalı, davalı ile aralarında 05.08.1981 tarihli konsorsiyum sözleşmesi imzalandığını, sözleşmeye göre davacı ve davalı şirketin masraf ve karlara %50'şer oranında ortak olduklarını, 15.07.1982 tarihli ek sözleşmeyle ortaklık adına alınan işlerin üç gruba ayrıldığını, yapılan tüm ödemeler sonucunda davalı şirketin aralarındaki anlaşmalara aykırı davranarak çok daha fazla para tahsil ettiğini, bunun üzerine taraflar arasında 14.11.1996 tarihli ödemeye ilişkin olarak 15.01.1997 tarihli 3 adet anlaşmanın imzalandığını, Libya mahkemesince yapılan tespite göre, paylaşım yapılmasına esas teşkil eden belgelerin doğru olmadığının belirlendiğini,bu nedenle taraflar arasında imzalanan 15.01.1997 tarihli anlaşmalar esas alınarak 140.769.433 Libya Dinarı karşılığı borçlarının bulunmadığının tespiti ve 940.741,00 Amerikan Doları alacağın aylık % 1,5 fazi oranı üzerinden faizi ile davalıdan tahsilini ve aylık % 1,5 bileşik faiz uygulanmasını istemiştir.

Davalı-karşı davacı, taraflar arasında imzalanan 05.08.981 tarihli konsorsiyum sözleşmesi gereği taraflar arasındaki sözleşmenin tahkim yoluyla çözümlenmesi gerektiğini, ihtilaflı ödeme tarihinin 14.11.1996, imzalanan taahhütname ve protokolün 15.01.1997 tarihli olduğunu, alacağın zamanaşımına uğradığını, taahhütnamenin 2-c maddesinde Mesa'nın ödemeyi Libya'dan gelecek transferlerden yapacağının kararlaştırıldığını savunarak davanın reddini dilemiş; davalı şirket alacağı olan 389.457,00 ABD Dolarının, 400.405,22 ABD Doları faizi ile birlikte davacı karşı davalı şirketten tahsilini, dava tarihinden itibaren yıllık % 9 bileşik faiz uygulanmasını istemiştir.

2012/16304-24362

Mahkemece, asıl davada menfi tespit davasının kabulüne, alacak davasının kısmen kabulüne; karşı davanın reddine karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiş, karar dairemizin 27.04.2012 gün 2012/1095 Esas, 2012/11568 sayılı ilamı ile onanmış, davalı-karşı davacı bu kez karar düzeltme talebinde bulunmuştur.

02.03.2011 günlü mahkeme kararı, davalı-karşı davacı tarafından 25.10.2011 günlü dilekçe ile mürafaalı olarak temyiz edilmiş ise de, dosyanın dairemizce zuhulen mürafaa açılmadan incelendiği, bu kez yapılan inceleme ile anlaşıldığından, davacının talebinin kabulü ile dairemizin 27.04.2012 gün 2012/1095 Esas, 2012/11568 sayılı onama kararının kaldırılmasına, maddi hatanın düzeltilerek duruşma günü verilmesi için dosyanın kaleme tevdiine karar verilmesi gerekmiştir.

02.03.2011 günlü mahkeme kararı, davalı-karşı davacı tarafından 25.10.2011 günlü dilekçe ile mürafaalı olarak temyiz edilmiş ise de, dosyanın dairemizce zuhulen mürafaa açılmadan incelendiği, bu kez yapılan inceleme ile anlaşıldığından, davacının talebinin kabulü ile dairemizin 27.04.2012 gün 2012/1095 Esas, 2012/11568 sayılı onama kararının kaldırılmasına, maddi hatanın düzeltilerek duruşma günü verilmesi için dosyanın kaleme tevdiine karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı-karşı davacının karar düzeltme talebinin KABULÜ ile, Dairemizin 27.04.2012 gün 2012/1095 Esas, 2012/11568 sayılı ONAMA İLAMININ KALDIRILMASINA, duruşma günü verilmesi için DOSYANIN KALEME TEVDİİNE, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 31.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/19241, Karar No: 2013/5843, Tarih: 06.03.2013

**2. Hukuk Dairesi         2012/19241 E.  ,  2013/5843 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İzmir 4. Aile Mahkemesi

TARİHİ :14.6.2012

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı (koca) tarafından; kusur belirlemesi, tazminatlar ve nafakalar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davacının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumlarına, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur derecelerine paranın alım gücüne , ihlal edilen mevcut ve beklenen menfaatlerin kapsamına nazaran davalı yararına hükmolunan maddi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50. ve devamı maddeleri hükmü nazara alınarak daha uygun miktarda maddi tazminat (TMK.md.174/1) takdiri gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

3-Tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumlarına, nafakanın niteliğine, günün ekonomik koşullarına göre davalı kadın yararına takdir edilen yoksulluk nafakası çoktur. Mahkemece Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak daha uygun miktarda nafakaya hükmedilmesi gerekir. Bu yön gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. ve 3. bentlerde gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan bölümlerinin ise yukarıda 1.bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 06.03.2013 (Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2012/10065, Karar No: 2012/29923, Tarih: 11.12.2012

**2. Hukuk Dairesi         2012/10065 E.  ,  2012/29923 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İnegöl 2. Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :2.2.2012

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Birlik görevlerini yerine getirmeyen, eşine sürekli hakaret eden davacı koca boşanmaya sebep olan olaylarda tamamen kusurludur. Davalı kadının boşanmayı gerektirir kusurlu bir davranışının varlığı kanıtlanamamıştır.

Türk Medeni Kanununun 166.maddesi hükmünü tamamen kusurlu eşin de dava açabileceği ve yararına boşanma hükmü elde edebileceği biçiminde yorumlamamak ve değerlendirmemek gerekmektedir.Çünkü böyle bir düşünce, kimsenin kendi eylemine ve tamamen kendi kusuruna dayanarak bir hak elde edemeyeceği yönündeki temel hukuk ilkesine aykırı düşer.Diğer taraftan gene böyle bir düşünce tek taraflı irade ile sistemimize aykırı bir boşanma olgusunu ortaya çıkarır. Boşanmayı elde etmek isteyen kişi karşı tarafın hiçbir eylem ve davranışı söz konusu olmadan, evlilik birliğini, devamı beklenmeyecek derecede temelinden sarsar, sonrada mademki birlik artık sarsılmış diyerekten boşanma doğrultusunda hüküm kurulmasını talep edebilir. Öyle ise Türk Medeni Kanununun 166.maddesine göre boşanmayı isteyebilmek için tamamen kusursuz ya da az kusurlu olmaya gerek olmayıp daha fazla kusurlu bulunan tarafın dahi dava hakkı bulunmakla beraber, boşanmaya karar verilebilmesi için davalının az da olsa kusurunun varlığı ve bunun belirlenmesi kaçınılmazdır. Az kusurlu eş boşanmaya karşı çıkarsa bu halin tespiti dahi tek başına boşanma kararı verilebilmesi için yeterli olamaz. Az kusurlu eşin karşı çıkması hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olmalı, eş ve çocuklar için korunmaya değer bir yararın kalmadığı anlaşılmalıdır.(TMK.md.166/2)

Mevcut olaylara göre evlilik birliğinin, devamı eşlerden beklenmeyecek derecede, temelinden sarsıldığı kuşkusuzdur. Ne var ki bu sonuca ulaşılması tamamen davacının tutum ve davranışlarından kaynaklanmış olup, davalıya atfı mümkün hiçbir kusur gerçekleşmemiştir. Bu durumda açıklanan nedenle isteğin reddi gerekirken yasa hükümlerinin yorumunda yanılgıya düşülerek boşanmaya karar verilmesi usul ve kanuna aykırıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre diğer temyiz itirazlarının incelenmeine yer olmadığına, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 11.12.2012 (salı)
Yargıtay — Esas No: 2023/6092, Karar No: 2024/2861, Tarih: 06.03.2024

**11. Ceza Dairesi         2023/6092 E.  ,  2024/2861 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 20.06.2023

SAYISI : 2022/533 E., 2023/964 K.

SUÇLAR : Sahte fatura düzenleme, sahte fatura kullanma

EK KARAR : Temyiz isteminin reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 20.06.2023 tarihli ve 2022/533 Esas, 2023/964 Karar sayılı ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Ankara 40. Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.12.2021 tarihli ve 2018/906 Esas, 2021/758 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında mahkûmiyet kararları verilmiştir.

2. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesinin, 07.04.2023 tarihli ve 2022/533 Esas, 2023/964 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında kurulan kararın bozulmasına karar verilmiştir.

3. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesinin, 20.06.2023 tarihli ve 2022/533 Esas, 2023/964 Karar sayılı ek kararı ile sanıklar müdafinin temyiz isteminin reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanıklar müdafinin temyiz istemi, atılı suçun oluşmadığı, zamanaşımı süresinin dolduğuna, kararın bozulmasına ilişkindir.

III. GEREKÇE

5271 sayılı Kanun'un 286 ncı maddesinin birinci fıkrasında ''Bölge adliye mahkemesi ceza dairelerinin bozma dışında kalan hükümleri temyiz edilebilir.'' hükmüne yer verildiği, dolayısıyla sanıklar hakkında Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesinin, 07.04.2023 tarihli ve 2022/533 Esas, 2023/964 Karar sayılı bozma kararının 5271 sayılı Kanun'un 284 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca kesin nitelikte olup, temyizi mümkün olmadığından sanıklar müdafiinin temyiz istemi yerinde görülmemiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesinin, 20.06.2023 tarihli ve 2022/533 Esas, 2023/964 Karar sayılı ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden sanıklar müdafinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Ankara 40. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

06.03.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/12018, Karar No: 2012/33952, Tarih: 13.11.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/12018 E.  ,  2012/33952 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık hakkında, hazineye ait taşınmaza restaurant, tenis kortu, bahçe ve şezlong yerleri yapmak suretiyle tecavüz ettiğinden bahisle dava açılmış ise de; dosyada tapu kaydı, ayrıntılı kroki, ada ve parseli gösteren pafta örneği bulunmadığından, tecavüze konu taşınmazın varsa tapu kaydı, pafta örneği getirtilerek gerektiğinde refakete inşaat mühendisi bilirkişide alınarak yeniden keşif yapılıp taşımazın niteliği, bina vasfında olup olmadığı, yapımı için ruhsat gerekip gerekmediği, İmar Mevzuatı kapsamında kalıp kalmadığı belirlenmek suretiyle, sanığın tecavüz ettiği iddia olunan taşınmazın Kıyı Kanunu'na göre kıyıda veya uygulama imar planı varsa sahil şeridinde kalıp kalmadığı, tecavüze konu binanın belediye sınırları içinde veya özel imar rejimine tabi yerde olup olmadığı ve yapım tarihi de araştırılarak sonucuna göre gerekirse Belediye Başkanlığıda duruşmadan haberdar edilerek TCK.nun 184 ve Kıyı Kanunu'nun 15. maddesi uyarınca sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan hazine vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 13.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16675, Karar No: 2020/2733, Tarih: 01.06.2020

**8. Hukuk Dairesi         2016/16675 E.  ,  2020/2733 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Muhdesatın Tespiti

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup hükmün bir kısım davalılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacılar vekili, ... İli ... ilçesi ... ... Mahallesi ... mevkiinde, 106 ada 3 parselde kayıtlı bulunan gayrimenkulde, 119 metrekare iki katlı ev bulunduğunu, söz konusu evin bir katının davacılardan ...'e, bir katının da davacılardan İdris’e ait olduğunu, bu nedenle evin müvekkilleri adına tespitinin gerektiğini, yine ... ili ... Mahallesi ... mevkiinde bulunan 106 ada 1 parselde kayıtlı gayrimenkulde bulunan evin ve ağaçların ise davacılardan ... 'a ait olduğunun tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar cevap dilekçesi vermemiş, davalılar vekili 07.04.2015 havale tarihli beyan dilekçesinde davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulü ile ... ili ... ilçesi ... ... mahallesi 106 ada 1 parsel sayılı taşınmaz içerisinde bulunan 2 katlı ev ve tek katlı ahır ile muhtelif cins ağaçların davacı ...'a aidiyetinin tespitine, ... ili ... ilçesi ... ... mahallesi 106 ada 3 parsel sayılı taşınmaz içerisinde bulunan 3 katlı ev ve muhtelif cins ağaçların davacı ...'a ve ...'a aidiyetinin tespitine karar verilmiş, hüküm süresi içinde davalı paydaşlar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, muhdesatın tespiti isteğine ilişkindir.

Tüm dosya içeriği ve toplanan delillerden, davaya konu taşınmazların kadastro tespitinin, 17.06.1997 tarihinde yapıldığı, itiraz olmadan 17.03.1998 tarihinde kesinleştiği, davaya konu 1 parselin davacılardan İbrahim adına iki katlı kargir ev ve bahçe vasfıyla tescil edildiği, kadastro tutanağında davacılardan İbrahim tarafından parsel üzerine 1972 tarihinde ev yapıldığının belirtildiği, 3 parselin ise, bir katlı kargir ev ve bahçe vasfıyla davacılar İdris ve ...’in babası adına tespit gördüğü, davaya konu taşınmazlar hakkında davalılar murisi tarafından tespit öncesi nedene dayanarak tapu iptal tescil davası açıldığı, ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 1999/42 Esas 2002/237 Karar sayılı ilamıyla davalılar murisinin dayanak 19.11.1985 tarihli tapu kaydı uygulanmak suretiyle, davaya konu taşınmazların 2/3 hissesinin davalılar murisi adına tesciline karar verildiği, 28.03.2004 tarihinde kararın kesinleştiği, davaya konu taşınmazların 2/3 payı üzerinde davalıların elbirliği halinde malik oldukları, 106 ada 1 parselin 09.03.2015 tarihinde ifraz görerek 1.345.28 m2 kısmının yol vasfıyla, davacılardan İbrahim ve davalılar adına 106 ada 1/A parsel olarak tescil edildiği, oluşan son tapu kayıtlarında muhdesat şerhi bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Bir şeye malik olan kimse, o şeyin bütünleyici parçalarına da malik olur (4721 s.lı TMK mad. 684/1). Arazi üzerindeki mülkiyet, kullanılmasında yarar olduğu ölçüde, üstündeki hava ve altındaki arz katmanlarını kapsar. Bu mülkiyet kapsamına, yasal sınırlamalar saklı kalmak üzere kalıcı yapılar, bitkiler ve kaynaklar da girer (TMK mad.718 ). 22.12.1995 tarihli ve 1/3 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında da vurgulandığı gibi Eşya Hukukunda, muhdesattan, bir arazi üzerinde kalıcı yapı ve tesisler ile bağ ve bahçe şeklinde dikilen ağaçları anlamak gerekir. Muhdesat, şahsi bir hak olup (TMK mad. 722, 724 ve 729), sahibine arazi mülkiyetinden ayrı bağımsız bir mülkiyet veya sınırlı bir ayni hak bahşetmez. Taşınmaz üzerindeki kalıcı yapı, ağaç gibi bütünleyici parça niteliğindeki muhdesatların taşınmazın arzından ayrı bir mülkiyetinin varlığından söz edilemez. Açıklanan bu ilke ve esaslara göre, kural olarak muhdesatın arz malikinden başkasına aidiyetinin tespiti istenemez.

Tespit davası, kendine özgü davalardan olup dava sonucunda istihsal edilecek ilamın icra ve infaz kabiliyeti bulunmamaktadır. Bunun doğal sonucu olarak da bu davaların uygulama alanı sınırlıdır. Bilindiği üzere, tespit davalarının görülebilmesi için güncel hukuki yararın bulunması (6100 s.lı HMK mad. 106/2) ve dava sonuçlanıncaya kadar da güncelliğini kaybetmemesi gerekir. Tespit davaları eda davalarının öncüsüdür, bu nedenle eda davası açılmasının mümkün olduğu hallerde, tespit davası açılmasında hukuki yararın bulunmadığı kabul edilmektedir. Hukuki yararın bulunması dava şartı olup, yargılamanın her aşamasında taraflarca ileri sürülebileceği gibi, hakim tarafından da re'sen gözetilir. Hukuki yararın bulunmadığının tespiti halinde davanın, dava şartı yokluğu gerekçesiyle usulden reddine karar verilmelidir.(HMK mad. 114/1-h ve 115)

Öğretide ve Yargıtayın devamlılık gösteren uygulamalarında, taşınmaz hakkında derdest ortaklığın giderilmesi davasının, kentsel dönüşüm uygulamasının ya da kamulaştırma işleminin bulunması gibi istisnai durumlarda muhdesatın tespiti davasının açılmasında güncel hukuki yararın bulunduğu kabul edilmektedir.