muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/12671, Karar No: 2006/14484, Tarih: 06.12.2006

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2006/12671 E.  ,  2006/14484 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 17.9.1998 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve mera olarak sınırlandırma, elatmanın önlenmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 9.5.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı Hazine; kadastro çalışmalarında kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalılar adına tespit ve tescil edilen 193 ada 4,6,7,8,9,10,11,12,14,15,16,17,18,19,20,21,22,23,24 ve 25 parsel numaralı taşınmazların 1937 tarih 489 numaralı niteliği mera olan vergi kaydının kapsamında kaldığını, bu durumun Kadastro Mahkemesinin 1997/24 ve 1997/26 esas sayılı davalarında yapılan keşifle de belirlendiğini, tüm bu yerler mera olduğundan zilyetlikle mülk edinme olanağı bulunmadığını ileri sürerek tapu kayıtlarının iptali ve taşınmazların mera olarak sınırlandırılmasına, davalıların elatmalarının önlenmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece; dava konusu taşınmazların 489 numaralı vergi kaydının kapsamı dışında kaldığı, öncesinin mera olmadığı, taşınmaz üzerinde daha önce böğürtlen ve hayıtlık tabir edilen fundalık bitkilerinin mevcut olduğu, fundalığın zilyetlikle iktisabının mümkün bulunduğu, davalıların taşınmazları köy tüzel kişiliğinden satın alarak iktisap ettiklerinin anlaşılması nedeniyle dava reddedilmiş, hüküm davacı Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

1- Dava konusu 193 ada 25 parsel numaralı taşınmaz maliki ... ... davanın açıldığı 17.9.1998 tarihinden önce 6.7.1992 tarihinde ölmüştür. Yargıtay İçtihatları Birleştirme Kurulu'nun 1.6.1978 tarih 4/5 sayılı kararında

vurgulandığı üzere ölmüş bir kişiye karşı dava açılamaz. Ölü şahsa karşı açılmış davaya o kişinin mirasçılarına tebligat yapılmak suretiyle, mirasçılarına karşı devam edilemez. Bu nedenle mahkemenin 25 parsel numaralı taşınmaz hakkındaki davanın açıklanan nedene bağlı kalınarak reddi yerine taraf teşkili tamammış gibi kabul edilerek esasa ilişkin hüküm kurması yasaya aykırıdır.

2- Davacı Hazinenin diğer taşınmazlara yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Mera, bir veya birden fazla köy ve kasaba halkına, bağımsız veya birlikte tahsis edilmiş ya da kadimden beri hayvan otlatmak amacıyla kullanılan, hak sahiplerinin üzerinde intifa hakkı olan arazi parçasıdır. devletin hüküm ve tasarrufu altında olan mera yaylak ve kışlaklar ... mülkiyete geçirilemez, amacı dışında kullanılamaz, zamanaşımı uygulanmaz, sınırları daraltılamaz (Mera Kanunu madde 3 ve 4).

2- Davacı Hazinenin diğer taşınmazlara yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Mera, bir veya birden fazla köy ve kasaba halkına, bağımsız veya birlikte tahsis edilmiş ya da kadimden beri hayvan otlatmak amacıyla kullanılan, hak sahiplerinin üzerinde intifa hakkı olan arazi parçasıdır. devletin hüküm ve tasarrufu altında olan mera yaylak ve kışlaklar ... mülkiyete geçirilemez, amacı dışında kullanılamaz, zamanaşımı uygulanmaz, sınırları daraltılamaz (Mera Kanunu madde 3 ve 4).

Davada, davacı Hazine tarafından delil olarak dayanılan Bucak Kadastro Mahkemesinin 1997/24 E. 1997/61 K. ve 1997/26 E. 1997/80 karar sayılı ilamlar tarafları itibariyle eldeki dava için kesin hüküm sayılmaz ise de sözü edilen davalarda yapılan keşif, yerel bilirkişilerin beyanları ve düzenlenen raporlar güçlü delil olarak eldeki davada toplanan delillerle birlikte değerlendirilmesi gerekir.

Kadastro Mahkemesinin 1997/24 esas ve 1997/26 esas sayılı davalarında yapılan keşifte mahalli bilirkişiler, 1937 tarih 489 numaralı mera vasıflı vergi kaydının 177 ada 7 parsel, 193 ada 1 ile 25 parsel, 197 ada 1 parsel, 190 ada 7 parsel, 192 ada 3 ve 4 parsel numaralı taşınmazları kapsadığını bildirmişler 1997/24 esas sayılı davada ayrıca 193 ada 1 ile 25 parsel numaralı taşınmazların o tarihte Kocaaliler Kasabası köy statüsünde iken köy muhtarı tarafından şu andaki parsel maliklerine 1943 yılında satıldığını, eskiden oraların köy merası olduğunu, 1943'den bu yana şahıslarca kullanıldığını söylemişler, Kadastro bilirkişisi de krokisinde 193 ada 1'den 25'e kadar olan parselleri 489 numaralı vergi kaydının içerisinde göstermiştir.

Eldeki davanın yapılan keşfinde dinlenen mahalli bilirkişi taşınmazların mera olduğu konusunda bir açıklama yapamamış ise de 1943 yılında dava konusu taşınmazların köy heyetince şimdi kullanan davalıların murislerine satıldığını, o zamandan itibaren tarla olarak kullanıldıklarını, 1943 yılından önce bu yerlerin bataklık olduğunu üzerinde böğürtlen ve hayıtlık bitkilerinin bulunduğunu, yerlerin köye ait olduğunu bildiklerini, içinde malların gezdiğini bildirmiş, davalı tanıkları da mahalli bilirkişi beyanına benzer mahiyette beyanda bulunmuşlardır. Kadastro teknisyeni bilirkişi 7.5.2001 tarihli raporunda 489 numaralı vergi kaydının kuzeyindeki derenin mahalli bilirkişi tarafından dava konusu taşınmazların kuzeyinden geçen ... olarak işaret

edildiğini açıklamıştır.

edildiğini açıklamıştır.

Kadastro Mahkemesinin 1997/24 ve 1997/26 esas sayılı davalarının keşfinde bulunan mahalli bilirkişilerin beyanları, eldeki davada keşifde hazır bulunan tanıkların ve mahalli bilirkişinin anlatımları ve kadastro bilirkişi raporu uyuşmazlık konusu taşınmazların 1937 tarih 489 numaralı mera vasıflı vergi kaydının kapsamında kaldıkları, öncesinden beri mera olarak kullanılmakta iken köylünün eline geçtiği, öncesi mera olan yerlerin ne suretle olursa olsun zilyetlikle kazanılamayacağı ortadadır. Bu nedenle davanın kabulüne karar verilecek yerde yazılı nedenlerle davanın reddi doğru olmadığından karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 6.12.2006 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8700, Karar No: 2016/7393, Tarih: 08.06.2016

**23. Ceza Dairesi         2016/8700 E.  ,  2016/7393 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dikili ağaç, fidan veya bağ çubuğuna zarar verme

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığa ait olduğu kulak küpesinden tespit edilen ve sanıkça epey zaman önce kaybolduğu iddia edilen ..... olarak isimlendirilen koyunun, tanığa ait oradan geçen bir başka sürüye karıştığı, tanığın katılanı arayarak bahçesine zarar verildiğini bildirdiği, katılanın bahçesinde yapılan incelemede zeytin ağaçlarına taşınmaz içerisinde hayvan otlatımı yapılarak yaprak ve dal uçlarının yedirilmesi suretiyle zarar verildiğinin tespit edildiği, sanığın bu şekilde dış dünyadan tel örgüler ile ile ayrılmış taşınmaz içerisine kendisine ait hayvanı otlatmak amacıyla sokmak suretiyle bilerek ve isteyerek mala zarar verme suçunu işlediği iddia ve kabul olunan somut olayda; olay tarihinde katılana ait zeytin bahçesinden çıkarak tanık ...'nın sürüsüne katıldığı iddia olunan ve sonradan sanığa ait olduğu belirlenen bir adet küçükbaş koyunun sanığın aksi sabit olmayan ve ... dışındaki diğer tanık beyanlarıyla doğrulanan savunmasına göre olay tarihinden 1-1.5 ay kadar önce kaybedilmiş olduğu ve bu savunmanın aksine delil bulunmadığı, kolluk tutanaklarına göre, olay yerinde yapılan incelemede, katılana ait arazide çok sayıda küçükbaş hayvan izi ve pisliklerinin bulunduğunun belirlendiği, dolayısıyla katılanın zeytin ağaçlarına birden çok hayvan tarafından zarar verilmiş olduğunun anlaşıldığı, ancak savunmanın aksine, katılana ait zeytin bahçesine sanığa ait küçükbaş hayvan sürüsünün sanık tarafından sokularak kasten zarar verildiğini gösteren sanığın cezalandırılabilmesi için her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı deliller elde edilemediğinden verilen beraat kararında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 08/06/2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4599, Karar No: 2019/802, Tarih: 12.02.2019

**16. Ceza Dairesi         2018/4599 E.  ,  2019/802 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Hüküm : TCK' nın 314/2, 3713 sayılı Kanunun 5/1, TCK'nın 62, 53, 58/9, 63 maddeleri gereğince mahkumiyetine dair istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Sanık müdafiinin, ceza miktarı itibariyle yasal şartları taşımayan duruşma talebinin CMK'nın 299. maddesi uyarınca reddine;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre, sanığın örgütle iltisaklı zaman gazetesine abone olmasının ve çocuğunu örgüte müzahir okula göndermesinin örgütsel faaliyet olarak değerlendirilemeyeceği belirlenerek yapılan incelemede;

Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih, 2014/140 E, 2015/85 K. sayılı iptal kararının TCK'nın 53. maddesinin uygulanması yönünden infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, ./..

tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanık müdafiinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmediğinden CMK’nın 302/1. maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddiyle hükmün ONANMASINA, 12.02.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

... ... ... ... Dr. ... Başkan V. Üye Üye Üye Üye
Yargıtay — Esas No: 2021/5256, Karar No: 2023/3652, Tarih: 08.05.2023

**11. Ceza Dairesi         2021/5256 E.  ,  2023/3652 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : 2010 ve 2012 takvim yıllarında sahte fatura kullanma, 2012 yılına ait defter kayıt ve belgeleri gizleme

HÜKÜMLER : Beraat

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 ... maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 ... maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Trabzon 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 28.03.2016 tarihli ve 2015/33 Esas, 2016/206 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 2010 ve 2012 takvim yıllarında sahte fatura kullanma, 2012 yılına ait defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçlarından 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararları verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyizi; bir kısım belgelerin incelemeye ibraz edilmemiş olması ve dosya kapsamındaki delillere göre sahte belge kullanma fiilinin gerçekleşmiş olması nedeniyle sanığın söz konusu suçlardan mahkumiyeti yerine beraatine hükmedilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. 2010 takvim yılında sahte fatura kullanma suçu yönünden suç tarihinin 25.01.2011, 2012 takvim yılında sahte fatura kullanma suçu yönünden suç tarihinin ise 25.01.2013 olduğu, 2012 yılına ait defter kayıt ve belgeleri ibraz etmeme suçu bakımından ise suç tarihinin 16.09.2014 olduğu göz ardı edilerek gerekçeli karar başlığında suç tarihinin 2014 olarak yazılması hususunun mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür .

2. Sanığın yargılama konusu eylemleri için 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 359 uncu maddesinin (a) bendinin ikinci fıkrası ve aynı maddenin (b) bendinin birinci fıkrası uyarınca belirlenecek cezaların türü ve üst sınırına göre 5237 sayılı ... Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı ve aynı Kanun’un 67 nci maddesinin dördüncü fıkrası gereği 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır.

2. Sanığın yargılama konusu eylemleri için 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 359 uncu maddesinin (a) bendinin ikinci fıkrası ve aynı maddenin (b) bendinin birinci fıkrası uyarınca belirlenecek cezaların türü ve üst sınırına göre 5237 sayılı ... Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı ve aynı Kanun’un 67 nci maddesinin dördüncü fıkrası gereği 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır.

3. Sanığa isnat edilen 2012 takvim yılında sahte fatura kullanma ve 2012 yılına ait defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçları yönünden; 5237 sayılı Kanun’un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi ve 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin sanığın sorgusunun yapıldığı 01.04.2015 tarihi olduğu ve bu tarihten temyiz inceleme tarihine kadar 8 yıllık olağan zamanaşımı; 2010 takvim yılında sahte fatura kullanma suçu yönünden ise, aynı Kanun’un 67 nci maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca, suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Trabzon 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 28.03.2016 tarihli ve 2015/33 Esas, 2016/206 Karar sayılı kararına yönelik katılan vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 ... maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen olağan ve olağanüstü zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

08.05.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14042, Karar No: 2018/5012, Tarih: 11.04.2018

**17. Ceza Dairesi         2016/14042 E.  ,  2018/5012 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Dosyada mevcut CD izleme tutanağına göre kamera saatinin güncel saatten 45 dakika geri olduğu ve suça sürüklenen çocuğun kamera saatine göre saat 20.00 ‘da iş yerine girdiği ve saat 20.03’te iş yerinden çıktığının belirtildiği,suç tarihinde güneşin UYAP kayıtlarına göre yaz saati uygulaması nedeniyle 20.21’de battığı , bu nedenle suça sürüklenen çocuğun eylemini gündüzleyin gerçekleştirmesine rağmen TCK'nın 143. maddesinin uygulanarak suça sürüklenen çocuğa fazla ceza tayini,

2-Suça sürüklenen çocuğun katılanın beyanı alındıktan sonra yakalama emri üzerine 09.04.2014 tarihinde alınan savunmasında kamera kayıt cihazını aldıktan 3 gün sonra katılana iade ettiğini ifade ettiği anlaşılmakla,suça sürüklenen çocuğun savunması katılana okunduktan sonra 5237 sayılı TCK'nın 168/1-4. maddesinde tanımlanan etkin pişmanlık hükmünün uygulama koşullarının tartışılması bakımından öncelikle katılandan iadenin olup olmadığı; iade var ise gerçekleşen kısmi iade nedeniyle suça sürüklenen çocuk hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmasına rızası olup olmadığı sorularak sonucuna göre suça sürüklenen çocukhakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağına karar vermek gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz sebepleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 11.04.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1260, Karar No: 2012/448, Tarih: 19.01.2012

**14. Ceza Dairesi         2011/1260 E.  ,  2012/448 K.**

**"İçtihat Metni"**

Irza geçme suçundan sanık ...'nın bozma üzerine yapılan yargılaması sonunda; reşit olmayan mağdure ile rızası ile cinsi münasebette bulunma suçundan mahkûmiyetine dair Çanakkale Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 11.11.2005 gün ve 2005/386 Esas, 2005/351 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan, dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın oluşa uygun işlediği kabul edilen reşit olmayan mağdure ile rızası ile cinsi münasebette bulunma suçunun 765 sayılı TCK.nın 416/3. maddesinde öngörülen cezasının üst sınırı itibarıyla aynı Kanunun 102/4 ve 104/2. maddesinde belirtilen 7 yıl 6 aylık asli ve ilave zamanaşımına tâbi olduğu, suç tarihi olan Mayıs 2002 tarihinden, inceleme gününe kadar bu sürenin gerçekleştiği anlaşıldığından, 5237 sayılı TCK.nın 7/2. maddesi ile 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle hükmün CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, aynı Kanunun 322/1 ve 5271 sayılı CMK.nın 223/8. maddeleri uyarınca davanın zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 19.01.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/11962, Karar No: 2024/15115, Tarih: 21.10.2024

**2. Ceza Dairesi         2022/11962 E.  ,  2024/15115 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/957 E., 2021/409 K.

ŞİKÂYETÇİLER : ..., ...

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Bozma

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanığın temyiz isteminin, eylemin gündüz meydana geldiğine, suça konu eşyaların değerlerinin düşük olduğuna, eylemin teşebbüs aşamasında kaldığına, zincirleme suç hükümlerinin uygulanmaması gerektiğine ve lehine olan hükümlerin uygulanmadığına yönelik olduğu belirlenerek incelemede;

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 142. maddesinde 6545 sayılı Türk Ceza Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 62. maddesi ile yapılan ve 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren değişiklik uyarınca, sanığa yüklenen 5237 sayılı Kanun’un 142/2-h ve 143. maddelerinde öngörülen suçun gerektirdiği cezanın alt sınırının 5 yıldan fazla olması ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 14.10.2021 tarihli ve 2021/35 Esas, 2021/473 Karar sayılı kararı dikkate alınarak, 5271 sayılı Kanun’un 150/3. maddesi uyarınca sanığa zorunlu müdafii atanması ve müdafii huzurunda savunmasının alınması gerektiği gözetilmeden, yargılamaya devam edilerek aynı Kanun’un 188/1 ve 289/1-(h) maddelerine aykırı davranılması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan nedenle, 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname'ye değişik gerekçeyle uygun olarak BOZULMASINA, dava dosyasının, aynı Kanun'un 304/2-a. maddesi uyarınca İnegöl 3. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 21.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.