muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/8898, Karar No: 2017/1199, Tarih: 15.02.2017

**19. Ceza Dairesi         2016/8898 E.  ,  2017/1199 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6831 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Sanığın açma suçunu ağaç keserek gerçekleştirmiş olması nedeniyle, zamanaşımı süresi içinde 6831 sayılı Kanun'un 91. maddesinden her zaman dava açılarak hüküm kurulması mümkün görülmüştür.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Başkaca temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden reddine,

Ancak;

1)Sanık hakkında verilen 10 ay hapis cezasının mahkemece seçenek tedbire çevrilirken, cezanın yarısından TCK'nın 50/1-f maddesi gereğince kamuya yararlı bir işte çalıştırılmasına karar verilmesi ile yetinilmesi gerekirken, infazı kısıtlar biçimde "4 ay süreyle ağaç bakım dikim hizmetlerinde çalıştırılması seçenek yaptırımlarına çevrilmesi suretiyle sanığın cezasının infazına" karar verilmesi,

2)Sanık hakkında TCK’nın 50/1-f maddesi tatbik edilirken, hükmolunan cezanın yarısından bir katına kadar süreyle kamuya yararlı işte çalışma seçenek yaptırımı uygulanabileceği gözetilmeden, 10 ay hapis cezasının 4 ay süreyle kamuya yararlı bir işte çalışma seçenek yaptırımına çevrilmesi,

3)Suçun önem ve değeri ile kesilen ağaç sayısının fazla olması nedeniyle, sanık hakkında ceza tayin edilirken, alt sınırdan uzaklaşılarak temel cezanın belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı ve katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca, tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 15.02.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4584, Karar No: 2020/6065, Tarih: 22.10.2020

**3. Hukuk Dairesi         2019/4584 E.  ,  2020/6065 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... ile davalı ... Turizm ve Ticaret A.Ş aralarındaki alacak davasına dair ... 17. Asliye Ticaret Mahkemesinden verilen 17/09/2013 günlü ve 2011/52 E. - 2013/125 K. sayılı hükmün onanması hakkında Dairece verilen 29/05/2019 günlü ve 2017/7420 E. - 2019/5093 K. sayılı ilama karşı davacı vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiştir.

Düzeltme isteğinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili; müvekkili İdareye ait arsa üzerinde davalı tarafından 5 yıldızlı otel yapılarak 40 yıl süre ile işletmesi, bu süre içerisinde yıllık kira bedelinin brüt ciro üzerinden ortalama %11,5 olarak belirlenerek kira ödemesi yapılması ve kırkıncı yılın sonunda ise idareye devredilmesi konusunda davalı ile aralarında 10/01/1989 tarihinde yap-işlet-devret metoduyla yapım sözleşmesi düzenlendiğini, şirketin otel yapımını 16/11/1993 tarihinde tamamlayarak faaliyete geçtiğini, taraflar arasında tanzim edilen sözleşmenin 14.maddesine göre cironun % 11,50 oranındaki kısmı davalı tarafından kira bedeli olarak 1999 yılına kadar idareye yatırılmakta iken bu tarihten itibaren kira bedellerine İİK 89 maddesine istinaden hacizler tatbik edildiğinden kira bedellerinin icra dosyalarına ödenmeye başlandığını ancak 2003-2006 yılları arasında bazı ödemelerin sözleşmede düzenlenen günde ödenmediği, 1 ila 51 günlük gecikmeler olduğunun tespit edildiği, geç ödemeler nedeniyle dosya borçlusu sıfatıyla idarenin borcunun daha da arttığı belirtilerek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 44.742,43 TL gecikme bedelinin sözleşme gereği bankaların 6 aylık mevduata uygulanan faiz nispetine göre hesaplanacak faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı; taraflar arasında düzenlenen sözleşme gereği kira bedellerinin 15 Ocak, 15 Nisan, 15 Temmuz ve 15 Ekim tarihlerinde ödeneceğinin kararlaştırıldığını ancak 1999 yılında müvekkili şirkete tüm alacakları bloke edecek miktarda 89/1 haciz ihbarnamesi geldiği için ödemelerin belediye yerine borçlusu olduğu icra dosyalarına yapıldığını, davacı ile akdedilen sözleşmede belirtilen tarihlerde icra dosyasına ödeme yapılmasının hukuken mümkün bulunmadığını, icra dosyasına karşı 89/2 haciz ihbarnamesi tebellüğünden 7 gün sonra temerrüde düşülebileceğini ancak söz konusu icra dosyalarının hiçbirinden 89/2 ihbarnamesi gönderilmediğini bu nedenle geç ödeme emri ile temerrüdden bahsedilemeyeceğini, bu itibarla davanın İİK 89 ve MK. md 2 ye aykırı olduğunu belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş, verilen hükmün davacı vekili tarafından temyizi üzerine; Dairemizin 29.05.2019 günlü ve 2017/7420 E. -2019/5093 K. sayılı ilamı ile hükmün onanmasına karar verilmiştir. Dairemizin onama kararına karşı davacı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuş olmakla, yeniden yapılan incelemede;

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş, verilen hükmün davacı vekili tarafından temyizi üzerine; Dairemizin 29.05.2019 günlü ve 2017/7420 E. -2019/5093 K. sayılı ilamı ile hükmün onanmasına karar verilmiştir. Dairemizin onama kararına karşı davacı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuş olmakla, yeniden yapılan incelemede;

Taraflar arasında düzenlenen 10/01/1989 tarihli yap işlet devret sözleşmesinin varlığı hususunda bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Sözleşmenin 14. maddesinde taraflar arasında kararlaştırılan kira bedelinin üçer aylık olarak 31 Mart,30 Haziran, 30 Eylül, 31 Aralık tarihlerinde üç aylık brüt cirolar üzerinden ödeneceği , herhangi bir üç aya ait ödemenin bir sonraki ayın en geç 15 ‘ine kadar yapılacağı, üç aylık ödemelerin gecikmesi halinde gecikilen günler için bankaların 6 aylık mevduata uygulanan faiz nispetine göre hesaplanan gecikme cezası tahakkuk ettirileceği düzenlenmiştir. Davacı, işbu davasında taraflar arasında düzenlenen sözleşmenin 14. maddesi gereğince davalı kiracının kira bedelini geç ödemesi halinde kararlaştırılan gecikme zammının tahsilini istemiştir. Her ne kadar mahkemece, haciz ihbarnamesini alan davalının icra müdürlüklerine karşı borcun kapandığı, haczin fekkedildiğine dair kendisine bir yazı gelmediği müddetçe sorumluluğunun devam etmekte olup icra dosyaları ile ilgili alacağın sona erip ermediği veya haczin fekkedilip edilmediği hususlarını araştırmak mükellefiyetinin haciz ihbarnamesi gönderilen davalıya ait bulunmadığı, bu nedenle davacı veya icra müdürlüğü tarafından haciz ihbarnamesine konu edilen alacaklara ait dosya borcunun kapandığı veya hacizlerin fekkedildiği davalıya bildirilmediği müddetçe davalının dava konusu faiz alacağının mesnedi olan kira bedellerini davacıya ödememesinden dolayı kusurlu olduğunun söylenemeyeceği ve sözleşmenin 14. maddesinde belirtilen gecikme cezasının uygulanma imkanının da bulunmayacağı, bu hukuki gerekçeler doğrultusunda davalının sözleşme hükümlerine aykırı davranmadığı, bu nedenle de davacının davalıdan isteyebileceği gecikme faizinin olmadığı kanaatine varıldığı belirtilerek davanın reddine karar verilmiş ise de toplanan delillerden ve dosya kapsamından davalı kiracının sözleşme hükümlerine aykırı olarak bir takım ödemelerini geç yaptığından davacının borçlusu olduğu icra dosyasındaki borçlarının geç ödenmesine bağlı olarak zararı söz konusu olacağına göre bu davayı açmakta hukuki yararının olduğu anlaşılmaktadır. Somut olayda, icra hukukuna ilişkin hükümlerin değil sözleşme hükümlerinin uygulanması esastır. Bu itibarla , mahkemenin sözleşme hükümleri kapsamında değerlendirme yapılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken bundan zühul edilerek yazılı gerekçeyle karar verildiği bu defaki incelemeden anlaşılmakla, hükmün bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle, davacı vekilinin karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 29.05.2019 günlü ve 2017/7420 E. -2019/5093 K. sayılı ilamının kaldırılmasına ve hükmün davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan karar düzeltme harcının istek halinde karar düzeltme isteyene iadesine, 22/10/2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/14791, Karar No: 2011/16644, Tarih: 08.12.2011

**11. Hukuk Dairesi         2009/14791 E.  ,  2011/16644 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 3. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 23/06/2009 tarih ve 2008/61-2009/180 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi duruşmalı olarak davacı vekili ve davalı TPE vekili tarafından istenmiş olmakla, duruşma için belirlenen 06/12/2011 gününde davacı avukatı .....ile davalı ... avukatı ... gelip, davetiye tebliğine rağmen davalı TPE avukatı duruşmaya gelmediğinden temyiz dilekçesinin süresinde verildiği anlaşıldıktan ve duruşmada hazır bulunan taraf avukatları dinlenildikten sonra, duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakılmıştı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, “Derby” markasının ilk defa 1953 yılında tıraş bıçakları vs. emtia üzerinde kullanılmak üzere müvekkili adına tescil edildiğini, sonraları aynı şekilde veya bazı eklemelerle kozmetik, temizlik ürünleri ve benzeri çeşitli emtialar için de marka tescilleri yaptırıldığını, davalı şirket adına tescili istenen “Derbytech” markasının müvekkiline ait markaların neredeyse tümü ile aynı ve ayırt edilemeyecek kadar benzer olduğunu, müvekkili tarafından sözkonusu tescil başvurusuna karşı yapılan itirazların davalı Kurumca reddine karar verildiğini, oysaki müvekkiline ait “Derby” markalarının tanınmış marka olup, ulaştığı tanınmışlık düzeyi nedeniyle de davalı şirket tarafından tescili istenen marka farklı ürünlerde kullanılacak olsa bile müvekkiline ait markanın itibarının zedeleneceğini, tüketicileri yanıltacağını ve müvekkili tarafından üretilen bir ürün olduğu düşüncesine yol açılacağını, müvekkiline ait tescilli ve tanınmış markanın birebir aynısı olan markayı tescil ettirmek isteyen davalı başvuru sahibinin müvekkilinin tescilli markasının tanınmışlık düzeyinden haksız bir şekilde yararlanma amacını gütmesi nedeniyle kötüniyetli olduğunu, TPE tarafından verilen kararların yerinde olmadığını ileri sürerek, YİDK’nun 2007-M-7468 sayılı kararının iptali ile “Derbytech” markasının ve marka başvurusunun hükümsüzlüğü ile iptaline ve sicilden terkinine, müvekkiline ait “Derby” markasının tanınmış marka olduğunun tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı TPE Başkanlığı vekili, davacı ile davalı şirket markalarının işaret bağlamında benzer olmakla birlikte aynı ya da benzer mal ve hizmetleri kapsamadıkları için davacı markaları ile davalı markası arasında iltibas ihtimalinin bulunmadığını, davalının davacıdan tamamen farklı bir alanda iştigal ettiği göz önüne alındığında 556 sayılı KHK’nin 8/4. maddesinde belirtilen şartların da gerçekleşmediğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı TPE Başkanlığı vekili, davacı ile davalı şirket markalarının işaret bağlamında benzer olmakla birlikte aynı ya da benzer mal ve hizmetleri kapsamadıkları için davacı markaları ile davalı markası arasında iltibas ihtimalinin bulunmadığını, davalının davacıdan tamamen farklı bir alanda iştigal ettiği göz önüne alındığında 556 sayılı KHK’nin 8/4. maddesinde belirtilen şartların da gerçekleşmediğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı şirket vekili, davacı markasının tamamen kişisel bakım ve temizlik ürünleri sektöründe bilindiğini, müvekkilinin markasının ise özellikle makine ve makine aksamları emtiaları bakımından kullanıldığını, bu nedenle markalar arasında iltibas tehlikesinin bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davacının "DERBY" ibareli markalarının özellikle "traş bıçakları" için KHK’nin 8/4. maddesi hükmü anlamında tanınmış olduğu, bu durumda tescil kapsamındaki 07/01, "testere, zımpara makinesi, keski makinesi, motorlu çim biçme makinesi", 07/07 "ziraat aletleri ve makineleri, makine veya motor ile çekilen ziraat aletleri, ziraat makineleri" emtiası ile bu malların nitelikleri, kesme, biçme gibi traş bıçakları ile benzer ve çağrışım suretiyle ilişkilendirilebilir fonksiyonları olan emtia olmaları nedeniyle KHK'nin anılan hükmü uyarınca haksız yararlanma, ayırt ediciliğinin zedelenmesi ve itibarına zarar vermesi olasılığının mevcut olduğu, dosya kapsamındaki deliller itibariyle davalı başvurusunun kötü niyetli olduğunu kabule olanak bulunmadığı sonucuna varılarak, davanın kısmen kabulü ile davacıya ait “Derby” ibareli markanın 556 sayılı KHK’nin 8/4. maddesi hükmü kapsamında tanınmış marka olduğunun tespitine, davalı TPE YİDK’nun 2007-M-7468 sayılı kararının başvuru kapsamındaki 07/01 ve 07 sınıf ve alt gruba dahil mallar yönünden kısmen iptaline, 2005/52668 sayılı markanın 07/01 ve 07 sınıf ve alt gruba dahil mallar yönünden kısmen hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine, fazlaya ilişkin istemlerin ise reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı ve davalı TPE Başkanlığı vekilleri temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Davalı TPE vekilinin temyiz itirazlarına gelince; dava, YİDK kararının iptali ile davalı şirket tarafından tescili istenen “Derbytech” ibareli marka başvurusunun hükümsüzlüğü ile iptaline, sicilden terkinine ve davacıya ait “Derby” markasının tanınmış marka olduğunun tespiti istemlerine ilişkindir.

Davacı şirkete ait ve tanınmış olduğu kabul edilen “Derby” ibareli markalar ile davalı şirket tarafından tescil başvurusuna konu “Derbytech” ibareli marka işaret bağlamında benzer ise de taraf markalarının tescil kapsamında bulunan malların birbirinden çok farklı olması nedeniyle markalar arasında 556 sayılı KHK’nin 7/1-b ve 8/1-b maddeleri anlamında bir iltibas bulunmamaktadır. Ancak, davacının “Derby” ibareli markalarının özellikle “tıraş bıçakları” için anılan KHK’nin 8/4. maddesi anlamında tanınmış marka olması davalı şirkete ait farklı mallarda tescili istenen benzer işaret için tescil engeli oluşturup oluşturmayacağının tespiti için anılan madde hükmünün somut olayla ilgili olarak değerlendirilmesi gerekmektedir.Anılan maddede tescil edilmiş veya tescil için başvurusu yapılmış markanın toplumda ulaştığı tanınmışlık düzeyi nedeniyle haksız bir yararın sağlanabileceği, markanın itibarına zarar verebileceği veya tescil için başvurusu yapılmış markanın ayırt edici karakterini zedeleyici sonuçlar doğurabileceği durumda tescil edilmiş veya tescil için başvurusu daha önce yapılmış bir marka sahibinin itirazı üzerine farklı mal veya hizmetlerde kullanılacak olsa bile sonraki markanın tescil başvurusunun reddedileceği düzenlenmiştir. Mahkemece yapılan değerlendirmede davacının "DERBY" ibareli markalarının özellikle "tıraş bıçakları" için KHK’nin 8/4. maddesi hükmü anlamında tanınmış olduğu, bu durumda tescil kapsamındaki 07/01, "testere, zımpara makinesi, keski makinesi, motorlu çim biçme makinesi", 07/07 "ziraat aletleri ve makineleri, makine veya motor ile çekilen ziraat aletleri, ziraat makineleri" emtiası ile bu malların nitelikleri, kesme, biçme gibi tıraş bıçakları ile benzer ve çağrışım suretiyle ilişkilendirilebilir fonksiyonları olan emtia olmaları nedeniyle KHK'nin anılan hükmü uyarınca haksız yararlanma, ayırt ediciliğinin zedelenmesi ve itibarına zarar vermesi olasılığının mevcut olduğu gerekçesiyle YİDK kararının anılan mallar yönünden kısmen iptaline karar verilmiştir.Oysaki davalı şirkete ait başvuru konusu markanın kullanılacağı mallar ile davacı markasının kapsamındaki tıraş bıçaklarının birbirlerinden tamamen farklı nitelikteki mallar olmaları ve çok farklı ihtiyaçları karşılamaları nedeniyle aralarında herhangi bir bağlantı kurulmasının sözkonusu olamayacağı, davalı şirkete ait markanın kapsamındaki malların hitap ettiği ortalama tüketicilerin davalı şirketin mallarını satın aldığı veya kullandığı sırada bu malları davacının tıraş bıçağı ürünüyle ve davacı şirketle ilişkilendirmesinin mümkün bulunmaması karşısında 556 sayılı KHK’nin 8/4

. maddesinde tescil engeli olarak düzenlenmiş bulunan haksız bir yararın sağlanması, markanın itibarına zarar verilmesi veya tescil için başvurusu yapılmış markanın ayırt edici karakterinin zedelenmesi gibi koşulların somut olayda gerçekleşmediği anlaşılmakla YİDK kararının iptaline ilişkin davacı isteminin reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde 07/01 ve 07/07 sınıf ve alt gruba dahil mallar yönünden davalı Kurum kararının kısmen iptaline karar verilmesi doğru görülmediğinden kararın bu yönden davalı Kurum yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddine; (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle hükmü temyiz eden davalı TPE Başkanlığı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın anılan davalı yararına BOZULMASINA, aşağıda yazılı bakiye 02,80 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davalı TPE' ne iadesine, 08/12/2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1001, Karar No: 2016/1339, Tarih: 09.02.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/1001 E.  ,  2016/1339 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Sulh Hukuk Mahkemesi

Vesayet hukukuna ilişkin davada Ereğli (Konya) Sulh Hukuk ve Karapınar Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, 4721 sayılı TMK'nın 407. maddesi uyarınca hükümlüye vasi atanmasına ilişkindir.

Ereğli (Konya) Sulh Hukuk Mahkemesince, hükümlünün nüfus kayıtlarına göre cezaevine girmeden önceki son ikamet adresinin “... ...” olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Karapınar Sulh Hukuk Mahkemesi ise, hükümlünün cezaevine girmeden önce ".../..." adresinde ikamet ettiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı vermiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, "Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairesine aittir." Yine, aynı Kanunun 22. maddesi uyarınca "Bir öğretim kurumuna devam etmek için bir yerde bulunma ya da eğitim, sağlık, bakım veya ceza kurumuna konulma, yeni yerleşim yeri edinme sonucunu doğurmaz."

Ereğli B Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğünün hükümlünün beyanına dayalı 23.12.2015 tarihli tutanağından, hükümlünün cezaevine girmeden önceki yerleşim yeri adresinin ".../..." olduğu anlaşılmıştır. Her ne kadar Ulukışla Sulh Hukuk Mahkemesince verilmiş bir yetkisizlik kararı yok ise de; Ereğli (Konya) Sulh Hukuk ve Karapınar Sulh Hukuk Mahkemelerinin verdikleri yetkisizlik kararları ile davadan el çektikleri anlaşılmış olup, işin sürüncemede kalmaması için Yargıtayca yargı yeri belirlenmesi gerektiğinden, uyuşmazlığın Ulukışla Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nun 21 ve 22. maddeleri gereğince Ulukışla Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 09/02/2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/4326, Karar No: 2024/20223, Tarih: 12.06.2024

**10. Ceza Dairesi         2024/4326 E.  ,  2024/20223 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/30 E., 2022/47 K.

SUÇ : Uyuşturucu madde ticareti yapma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Dairemizin 25.12.2023 tarihli ve 2023/10259 Esas, 2023/11608 Karar sayılı ilamına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 22.04.2024 tarihli ve KD-2022/100871 sayılı itirazı üzerine yapılan inceleme neticesinde;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 308 inci maddesi uyarınca yapılan lehe itiraz başvurusu üzerine dava dosyası, aynı Kanun'un 308 inci maddesinin ikinci fıkrası gereğince Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İTİRAZ SEBEPLERİ

Yerel mahkemenin, koşulları oluşmasına rağmen sanık hakkında tekerrür hükmünün uygulanmamasına ilişkin bozma öncesi kararına karşı aleyhe temyiz bulunmaması nedeniyle, bozma sonrası verilen inceleme konusu hükümde başkaca bir bozma nedeninin bulunmasına rağmen sanık hakkında tekerrür hükmünün uygulanmamasına ilişkin hukuka aykırılığın bozma nedenine eklenmeyip eleştiri konusu yapılması gerektiğine ilişkindir.

1412 sayılı Ceza Muhakemesi Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun), 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi uyarınca inceleme konusu dosyada uygulanması gereken;

321 inci maddesinde; “Yargıtay, aleyhine itiraz olunan hükmü hangi cihetten kanuna muhalif görmüşse o cihetten bozar.

Hükmün bozulmasına sebep olan kanuna muhalefet keyfiyeti, bu hükme esas olarak tespit edilen vakıalarda olmuş ise bu muameleler dahi aynı zamanda bozulur”,

326 ncı maddesinin dördüncü fıkrasında ise; "Hüküm yalnız sanık tarafından veya onun lehine Cumhuriyet savcısı veya 291. maddede gösterilen kimseler tarafından temyiz edilmişse, yeniden verilen hüküm, evvelki hükümle tayin edilmiş olan cezadan daha ağır olamaz" hükümleri yer almaktadır.

Temyiz nedenini oluşturacak hukuka aykırılıklar 1412 sayılı Kanun'un 307 nci ve 308 inci maddelerinde gösterilmiştir. 1412 sayılı Kanun'un 307 nci maddesinin birinci fıkrasında, "Temyiz ancak hükmün kanuna muhalif olması sebebine müstenit olur" denildikten sonra ikinci fıkrasında, "Hukuki bir kaidenin tatbik edilmemesi yahut yanlış tatbik edilmesini" kanuna muhalefet olarak belirtilmiş, 308 inci maddesinde ise sekiz bent halinde gösterilen hususlarda kanuna "mutlaka muhalefet" edilmiş sayılacağı kabul edilmiştir.

1412 sayılı Kanun'daki düzenlemelere göre; Yargıtay temyiz nedenleriyle bağlı olmaksızın, temyiz dilekçesinde ileri sürülsün veya sürülmesin son karara etkili olan tüm hukuka aykırılıkları kendiliğinden inceleyip hükmü bozabilecektir. Yargıtayca yapılacak denetimde, mevcut delillerin yerel mahkemece