muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/8613, Karar No: 2020/639, Tarih: 03.02.2020

**23. Hukuk Dairesi         2016/8613 E.  ,  2020/639 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi (Ticaret Mahkemesi Sıfatıyla)

Taraflar arasındaki kooperatifin dağılması davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik verilen ek karar ile tavzih kararına ilişkin hükmün süresi içinde davacı vekilince ek karar ve tavzih kararı yönünden temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davalı ... İlçe Merkezi Tarımsal Kalkınma Kooperatifinin 2012, 2013 ve 2014 yılları Genel Kurul Toplantılarının yeterli çoğunluğun sağlanamaması nedeni ile yapılamadığını ileri sürerek kooperatifin feshi ile tasfiyesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı kooperatif, davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece iddia ve tüm dosya kapsamına göre, Bakanlık Temsilcileri ile kooperatif başkan ve yardımcılarının huzurunda davalı kooperatifin üç yıl üst üste genel kurul toplantısını yapmadığının sabit olduğu gerekçesiyle davanın kabulü ile kooperatifin tasfiye ve feshine, 1.500,00 TL tasfiye avansının davacı vekilince yatırılmasına karar verilmiş, bilahare atanan tasfiye memurunca yapılan talep neticesinde, 23.12.2015 tarihli ek karar ile tasfiye memuru ücretinin 1.500,00 TL'den 1.800,00 TL'ye çıkarılmasına, 3.000,00 TL tasfiye avansının davacıdan tahsiline karar verilmiş, akabinde 05.01.2016 tarihli tavzih kararı ile, gerekçeli kararda hüküm altına alınan 1.500,00 TL'nin tasfiye memuru ücreti olmayıp tasfiye avansı olduğunun anlaşılması üzerine, ek karar, tasfiye avansının 1.500,00 TL'den 3.000,00 TL'ye çıkarılmasına, tasfiye memuruna 1.800,00 TL ücret takdirine, masrafın davacı tarafça karşılanması şeklinde tavzih edilmiştir.

Ek kararı ve tavzih kararını, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, kooperatifin feshi istemine ilişkindir.

1-Davacı vekilinin 23.12.2015 tarihli ek karara ilişkin temyiz itirazları yönünden;

Mahkemece, davalı kooperatifin fesih ve tasfiyesine dair verilen asıl kararda takdir ve tayin olunan 1.500,00 TL tasfiye avansının şimdilik davacıdan tahsiline hükmedilmiş olup, hükümde yer alan “şimdilik” ibaresi nedeniyle, davacı tarafça temyiz edilmeyen bu hususun, davacı aleyhine sonuç doğurmayacağının kabulü gerekir.

Fesih ve tasfiyesine karar verilen kooperatifler bakımından, tasfiye iş ve işlemleri için gerekli masraflar ile tasfiye memuru ücretleri, ilgili kooperatifin malvarlığından karşılanması gerekli bedeller olup, ancak kooperatifin malvarlığının bulunmaması ve tasfiye talep eden kurum tarafından bu hususun bilinmesi halinde tasfiye talep eden kuruma yüklenebilecektir.

Mahkemece, bahsi geçen husus araştırılmaksızın davacı kurum aleyhine tasfiye masrafı ve tasfiye memuru ücretine hükmedilmesi doğru olmamıştır.

2-Davacı vekilinin 05.01.2016 tarihli tavzih kararına ilişkin temyiz itirazları yönünden;

Mahkemece, bahsi geçen husus araştırılmaksızın davacı kurum aleyhine tasfiye masrafı ve tasfiye memuru ücretine hükmedilmesi doğru olmamıştır.

2-Davacı vekilinin 05.01.2016 tarihli tavzih kararına ilişkin temyiz itirazları yönünden;

HMK'nın 305. maddesi " (1) Hüküm yeterince açık değilse veya icrasında tereddüt uyandırıyor yahut birbirine aykırı fıkralar içeriyorsa, icrası tamamlanıncaya kadar taraflardan her biri hükmün açıklanmasını veya tereddüt ya da aykırılığın giderilmesini isteyebilir. (2) Hüküm fıkrasında taraflara tanınan haklar ve yüklenen borçlar tavzih yolu ile sınırlandırılamaz, genişletilemez ve değiştirilemez." hükmünü içermektedir. Mahkemece hüküm ile hükmedilmemiş olan tasfiye masrafı ve tasfiye memuru ücretine ilişkin bedellere, tavzih yolu ile hükmedilmesi hüküm fıkrasının genişletilmesi niteliğinde olduğundan bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin 23.12.2015 tarihli ek karara ilişkin temyiz itirazlarının kabulü ile ek kararın, davacı yararına BOZULMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin 05.01.2016 tarihli tavzih kararına ilişkin temyiz itirazlarının kabulü ile tavzih kararının, davacı yararına BOZULMASINA, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 03.02.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8934, Karar No: 2015/20245, Tarih: 11.11.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/8934 E.  ,  2015/20245 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Siirt 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 06/05/2014

NUMARASI : 2013/1113-2014/403

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmış ise de; alınan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

Dava konusu taşınmaz karışık meyve bahçesi niteliğinde kabul edilmesine rağmen, hakim olan meyve ağaçlarının cinsi bilirkişi raporunda belirtilmemiştir.

Bu durumda; mahallinde bilirkişi kurulu eşliğinde keşif yapılarak dava konusu taşınmaz üzerindeki meyve ağaçlarının cins ve adetleri ayrı ayrı belirtilmek suretiyle karışık meyve bahçesi veya kapama meyve bahçesi niteliği taşıyıp taşımadığı tespit edilip var olan meyve ağaçlarından elde edilecek ürün miktarı ve toplam kg. satış fiyatları ile dekara üretim giderleri ilgili İl Gıda Tarım Müdürlüğünden sorulup, araştırılarak sonucuna göre karar verilmesi gerektiği düşünülmeden, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 11/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6474, Karar No: 2018/46, Tarih: 16.01.2018

**6. Ceza Dairesi         2014/6474 E.  ,  2018/46 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağmaya teşebbüs, tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet, beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanıklar ... ve ... hakkında katılan ...'e yönelik, sanık ... hakkında ise katılan ...'a yönelik yağmaya teşebbüs suçundan kurulan beraat ile sanık ... hakkında katılan ...'a yönelik tehdit suçundan kurulan mahkumiyet suçlarına yönelik yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Oluşa ve dosya içeriğine göre, sanıklar ... ve ...'nun 02.11.2012 günü gündüzleyin saat 12.30 sularında Mamak, Boğaziçi Mahallesinde esnaflık yapan katılan ...'ün kuyumcu dükkanına ellerinde bıçakla gelerek zorla para almaya kalkıştıkları, aynı gün saat 14.00 sıralarında ise sanıklar ... ve ...'un katılan ...'ın hırdavatçı dükkanına sanık ...'ın elinde bıçak olduğu halde gelerek zorla para almak istediklerinin canlı teşhis tutanağı, tanık beyanları ve katılanların samimi beyanlarından anlaşılması karşısında, sanıkların üzerlerine atılı yağma suçlarından mahkumiyetleri yerine, yerinde olmayan gerekçe ile yazılı biçimde sanık ...'ın, tehdit suçundan cezalandırılması, diğer sanıkların ise beraatlerine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanı ile o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, 16/01/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3083, Karar No: 2017/15729, Tarih: 28.11.2017

**8. Hukuk Dairesi         2017/3083 E.  ,  2017/15729 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Vakıf Üyeliğinin ve Primlerinin Tespiti ve Muarazanın Önlenmesi İstemli

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş olup, hükmün duruşma yapılması suretiyle Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmiştir. Dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 28.11.2017 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü temyiz eden davacı vekili Av. ... Kışı ve karşı taraftan davalı vekili Av. .....geldiler. Duruşmaya başlanarak temyiz isteğinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan ve hazır bulunanların sözlü açıklaması dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Dava dilekçesinde; davacı ...'ın ...'nde güvenlik görevlisi olarak çalışmaya başladığı 15.07.1982 ile emekli olduğu 31.01.2002 tarihleri arası davalı vakfa üyeliğinin ve prim borcunun tespiti istenmiş, Mahkemece, davanın zamanaşımı süresinin dolması nedeniyle reddine karar verilmiştir.

Mahkeme kararı, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, davalı vakıf senedinde 2005 yılında yapılan değişiklik sonucu davacının vakıf üyesi olduğu ile davalı vakfa ödemesi gereken prim miktarının tespiti istemine ilişkindir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelerin incelenmesi sonucu; davacının güvenlik görevlisi olarak 15.07.1982 tarihinde ....Bankasında güvenlik görevlisi olarak işe başladığı ve 31.01.2002 tarihinde emekli olduğu, davacının çalıştığı tarihler itibari ile Bankanın diğer çalışanlarına tanınan vakfa üye olma hakkı güvenlik görevlisi statüsünde çalışanlara tanınmadığı, davalı Vakfın, 30.09.2005 tarihinde yapılan Genel Kurulu'nda Munzam Sosyal Güvenlik Hakları Yönetmeliği'ne ilave edilen Geçici 3. madde ile .....'nde Koruma ve Güvenlik Görevlisi olarak çalışmış ve 01.10.2005 tarihinden önce ....ğı Vakfı'nda yaşlılık, malullük aylığı veya sürekli iş görmezlik geliri bağlanmış olanlara 30.12.2005 tarihine kadar yazılı talepte bulunmak ve maddede belirtilen hususları tam ve zamanında yerine getirmek suretiyle yapacakları borçlanma nedeniyle Munzam Sandık Vakfından Emeklilik aylığı bağlanabilme imkânı tanınmıştır.

Davacı, 05.12.2005 tarihli kabul ve taahhüt formu ile Munzam Sosyal Güvenlik Hakları Yönetmeliği'ne ilave edilen Geçici 3. madde ile getirilen Munzam Sandık Vakfından Emeklilik Aylığı Bağlanabilme imkânından faydalanmak istediğini "Katılma payı ödeme borcu ....'ye aittir. Bu nedenle katılma payının muhatabı olduğum anlamına gelmemek kaydı ile imzalıyorum'' ihtirazi kayıtla imzalayarak davalı-Vakfa bildirmiş davalı Vakıf tarafından 06.12.2005 tarihli yazı ile borçlanılmak istenilen süreye ilişkin ödenmesi gereken tutara, işveren katılım payı da dahil edilerek davacıya bildirimde bulunmuştur.

Somut olaya davacının emeklilik tarihi olan 31.01.2002 tarihinde davalı Vakfa üye olma imkanı yokken bu hak 30.09.2005 tarihli vakıf genel kurul kararı ile tanınmış ve 30.12.2005 tarihine kadar yazılı müracaat şartı getirilmiş, davacı da süresi içinde 05.12.2005 tarihinde davalı Vakfa üyelik için müracaat etmiştir. Geçici 3. madde ile davacı gibi güvenlik görevlilerine borçlanma ve emekli olma hakkı getirildiğinden bu hakka ilişkin davalar da zamanaşımı başlangıcı emeklilik tarihi değil (çünkü emeklilik tarihinde böyle bir hak mevcut değil) borçlanma hakkı getiren geçici 3.maddenin yürürlük tarihi olan 01.10.2005 tarihidir. Bu tarihten itibaren de dava tarihine kadar on yıllık zamanaşımı süresi dolmadığından işin esasının incelenmesi yerine yanılgılı değerlendirme sonucu davanın zamanaşımı sebebiyle reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Davacı vekilinin temyiz isteminin yukarıda açıklanan nedenlerle kabulü ile mahkeme kararının 6100 sayılı HMK'nın Geçici 3. maddesi ve 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, taraflarca HUMK'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve Yargıtay duruşmasının yapıldığı tarihte yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi hükümleri uyarınca 1.480,00 TL Avukatlık Ücreti'nin davalıdan alınarak Yargıtay duruşmasında avukat marifetiyle temsil olunan davacıya verilmesine, peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 28.11.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6794, Karar No: 2012/7720, Tarih: 31.05.2012

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2012/6794 E.  ,  2012/7720 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 30.05.2011 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı tesisi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 28.02.2012 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, maliki olduğu 710 parsel sayılı taşınmazının genel yola bağlantısının bulunmadığını ileri sürerek davalılara ait 708, 709, 712 ve 689 parsel sayılı taşınmazlardan geçit hakkı talep etmiştir.

Yargılamaya katılan davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, bilirkişilerce saptanan 712 ve 713 parsel sayılı taşınmazlardan geçmesi öngörülen (D) harfli güzergahın komşular arasında fedakarlığın dağıtılması ve denkleştirilmesi kuralına uygun olduğu, ancak 713 parsel sayılı taşınmaz maliki aleyhine dava açılmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davacı temyiz etmiştir.

Ülkemizde arazi düzenlenmesinin sağlıklı bir yapıya kavuşmamış olması ve her taşınmazın yol ihtiyacına cevap verilmemesi geçit davalarının nedenidir. Geçit hakkı verilmesiyle genel yola bağlantısı olmayan veya yolu bulunsa bile bu yol ile ihtiyacı karşılanamayan taşınmazın genel yolla kesintisiz bağlantısı sağlanır. Uygulama ve doktrinde genellikle bunlardan ilkine “mutlak geçit ihtiyacı” veya “geçit yoksunluğu”, ikincisine de “nispi geçit ihtiyacı” ya da “geçit yetersizliği” denilmektedir.

Türk Medeni Kanununun 747/2 maddesi gereğince geçit isteği, önceki mülkiyet ve yol durumuna göre en uygun komşuya, bu şekilde ihtiyacın karşılanmaması halinde geçit tesisinden en az zarar görecek olana yöneltilmelidir. Zira geçit hakkı taşınmaz mülkiyetini sınırlayan bir irtifak

hakkı olmakla birlikte, özünü komşuluk hukukundan alır. Bunun doğal sonucu olarak yol saptanırken komşuluk hukuku ilkeleri gözetilmelidir. Geçit gereksiniminin nedeni, taşınmazın niteliği ile bu gereksinimin nasıl ve hangi araçlarla karşılanacağı davacının sübjektif arzularına göre değil, objektif esaslara uygun olarak belirlenmeli, taşınmaz mülkiyetinin sınırlandırılması konusunda genel bir ilke olan fedakârlığın denkleştirilmesi prensibi dikkatten kaçırılmamalıdır.

Uygun güzergâh saptanırken önemle üzerinde durulması gereken diğer bir yön ise, aleyhine geçit kurulan taşınmaz veya taşınmazların kullanım şekli ve bütünlüğünün bozulmamasıdır. Şayet başka türlü geçit tesisi olanaklı değil ise bunun gerekçesi kararda açıkça gösterilmelidir.

Uygun güzergâh saptanırken önemle üzerinde durulması gereken diğer bir yön ise, aleyhine geçit kurulan taşınmaz veya taşınmazların kullanım şekli ve bütünlüğünün bozulmamasıdır. Şayet başka türlü geçit tesisi olanaklı değil ise bunun gerekçesi kararda açıkça gösterilmelidir.

Yararına geçit kurulacak taşınmazın tapuda kayıtlı niteliği ve kullanım amacı nazara alınarak özellikle tarım alanlarında, nihayet bir tarım aracının geçeceği genişlikte (emsaline göre 2,5-3 m.) geçit hakkı tesisine karar vermek gerekir. Bu genişliği aşan bir yol verilecekse, gerekçesi kararda dayanakları ile birlikte gösterilmelidir.

Saptanan geçit nedeniyle yükümlü taşınmaz malikine ödenmesi gereken bedel taşınmazın niteliği gözetilerek uzman bilirkişiler aracılığı ile objektif kıstaslar esas alınarak belirlenmelidir. Saptanacak bedel de hükümden önce depo ettirilmelidir. Hemen belirtmek gerekir ki, bedelin saptanmasından sonra hüküm tarihine kadar taşınmazın değerinde önemli derecede değişim yaratabilecek uzunca bir süre geçmiş veya bedel tespitinden sonra yörede taşınmazın değerini artıracak değişiklikler meydana gelmiş olabilir. Bu gibi durumlarda mülkiyet hakkı kısıtlanan taşınmaz malikinin mağduriyetine neden olmamak ve diğer tarafın hakkın kötüye kullanılması sonucunu doğuracak olası davranışlarını önlemek için hüküm tarihine yakın yeni bir değer tespiti yapılmalıdır.

Somut olayda; davacıya ait taşınmazın genel yola bağlantısı bulunmadığı ileri sürülerek komşu taşınmazlardan geçit irtifakı tesis edilmesi talep edilmiştir. Gerçekten de 710 parsel sayılı taşınmazın genel yola bağlantısı bulunmamaktadır. Genel yol ile en yakın bağlantı kurabileceği komşu taşınmazlar ise pafta üzerinden 712, 713, 709, 708 ve 689 parsel sayılı taşınmazlar olarak görülmektedir. Mahkemece taşınmaz başında keşif yapılmış, keşifte dinlenen kadastro teknisyeni bilirkişiler ve ziraat mühendisinin hazırladığı raporlara göre 4 alternatif belirlenmiştir. Bu alternatiflerde saptanan genişlik ve değer açısından yukarıda açıklanan ilkelere bir aykırılık görülmemiştir. Ancak;

Bilirkişilerin belirlediği (A) harfi ile işaretli güzergah 393,27 m2 olup 1179.81 TL değerinde, (B) harfi ile işaretli güzergah 393.17 m2 1179,51 TL, (C) harfi ile işaretli güzergah 389,24 m2 1167,72 TL değerinde, (D) ve (E) harfleri ile işaretlenen son güzergah ise 385.47 m2 ve 1156,41 TL değerindedir. Görülüyor ki, genel yola ulaşmak için saptanan güzergahların tamamının miktarları ve değerleri birbirine çok yakındır. Mahkemenin fedakarlığın denkleştirilmesi ilkesi ve komşulara yüklenecek külfet açısından uygun olduğunu takdir ettiği (D) ve (E) harfi ile işaretli güzergah diğerlerinden sadece 5 m2 kadar daha düşük ve değeri de yaklaşık 20 TL azdır. Bu miktarlar fedakarlığın denkleştirilmesi ilkesi açısından bir güzergahın diğerine üstün tutulmasını gerektirecek nitelikte değildir.

Saptanan geçit güzergahlarının miktar ve değerleri açısından birinin diğerine üstün tutulmasını sağlayacak açık bir farklılık bulunmadığı takdirde yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda tercihe öncelik sağlayacak başka kriterlerin dikkate alınması gerekmektedir. Fedakarlığın denkleştirilmesi ilkesinden kastedilen sadece değere yönelik bir değerlendirme değildir. Taşınmazların önceki kullanım durumları, taşınmazlar üzerindeki ağaç ya da başka muhdesatların varlığı, taşınmazların yüzölçümü miktarının fazlalığı, kullanım bütünlüğünün bozulmaması gibi kriterlerin tamamı bütün olarak değerlendirildiğinde komşulara en az külfet yükleyecek ve karşılıklı katlanma yükümlülüğü kapsamında kalacak bir değerlendirme yapılabilir.

Somut olaya yeniden döndüğümüzde bilirkişilerin saptadığı (A) harfli güzergahın daha uygun olduğu sonucuna ulaşılmaktadır. Şöyle ki, bu güzergah hem birden fazla taşınmazı irtifak hakkı ile yükümlü hale getirmemekte hem de 92300 m2'lik bir taşınmazdan 393,27 m2'nin komşuya yol olarak bırakılması katlanma yükümlülüğü açısından diğer taşınmazlara göre tercih edilebilir niteliktedir. Mahkemece tüm bu hususlar gözardı edilerek davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz harcının istek halinde yatırana iadesine, 31.05.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3524, Karar No: 2020/2622, Tarih: 02.06.2020

**11. Ceza Dairesi         2017/3524 E.  ,  2020/2622 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilerek tartışılan delillere, Mahkemenin oluşa uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanık ve Cumhuriyet savcısının diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir, ancak;

1-Sahte fatura düzenleme suçunda, her takvim yılında işlenen suçların birbirinden ayrı ve bağımsız suçları oluşturduğu, ancak aynı takvim yılı içerisinde farklı zamanlarda sahte fatura düzenleme eylemlerinin bir bütün halinde zincirleme sahte fatura düzenleme suçunu oluşturacağı gözetilmeden ve hangi takvim yılından hüküm kurulduğu da belirtilmeksizin sanık hakkında tek hüküm kurulması suretiyle eksik ceza tayini,

2- Sanığın 3 aydan fazla hapis cezasına mahkumiyeti bulunduğu halde TCK’nin 51. maddesi hükmüne aykırı davranılarak hükmedilen hapis cezasının ertelenmesine karar verilmesi,

3-Hükmün gerekçesinde sanık hakkında TCK’nin 58. maddesinin uygulanması kabul edildiği halde, hüküm fıkrasında bu maddeye yer verilmeyerek gerekçe ile hüküm arasında çelişkiye düşülmesi,

4-Adli sicil kaydında tekerrüre esas sabıkası bulunan sanık hakkında TCK’nin 58. madde hükmünün uygulanmaması,

5-Uzun süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 53/1-c maddesindeki hak yoksunluklarının alt soy bakımından uygulanamayacağının gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, sanık ve Cumhuriyet savcısının temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 02.06.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.