muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/28406, Karar No: 2022/5162, Tarih: 31.05.2022

Sanık ... ile suça sürüklenen çocuklar ..., ..., ..., ..., İlker, ... haklarında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı, sanık ... hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve suça sürüklenen çocuk ... hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve şantaj suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesinde;

5271 sayılı CMK'nın 288 ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler nazara alınıp, aynı Kanunun 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri ve Bölge Adliye Cumhuriyet Savcısı ile katılan Bakanlık vekilinin temyiz dilekçelerinde belirttikleri nedenler de gözetilerek yapılan değerlendirmede, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından gerçekleştirilen yargılama neticesinde sanık ... ile suça sürüklenen çocuklar ..., ..., İlker, ... haklarında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı, sanık ... hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçlarından kurulan hükümler yönünden istinaf başvurusunun esastan reddine ve suça sürüklenen çocuklardan ... ile ... haklarında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve Umutcan hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı, şantaj suçlarından kurulan hükümler açısından ise istinaf başvurusunun kabulüyle kararların kaldırılarak atılı suçlardan beraatlerine dair kurulan hükümlere yönelik temyiz sebepleri yerinde görülmediğinden, Bölge Adliye Cumhuriyet Savcısı ile katılan Bakanlık vekilinin temyiz istemlerinin 5271 sayılı CMK'nın 302/1. madde ve fıkrası gereğince esastan reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

Sanıklar ..., ... ile suça sürüklenen çocuklar ..., ..., ... haklarında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Sanıklar ..., ... ile suça sürüklenen çocuklar ..., ..., ... haklarında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 141, 5271 sayılı CMK'nın 34/1, 230 ve 289/1-g maddeleri uyarınca mahkeme kararlarının, Yargıtay denetimine olanak verecek biçimde açık ve gerekçeli olmasının zorunlu olduğu, bu kapsamda gerekçe bölümünde iddia ve savunmada ileri sürülen görüşlerin belirtilmesi, mevcut delillerin tartışılarak değerlendirilmesi, hükme esas alınıp reddedilen delillerin açıkça gösterilmesi ve bu kapsamda sanıklar ile suça sürüklenen çocukların değişik tarihlerde mağdureye yönelik gerçekleştirdikleri sabit görülen fiilleri ile bunların hukuki nitelendirmelerinin ayrı ayrı ve açıkça yapılması suretiyle delillerle sonuç arasında bağ kurularak ulaşılan kanaatin belirtilmesi gerektiği halde ilk derece mahkemesince kurulan hükümlerde bu hususlarda CMK'nın 230. maddesine aykırı olacak şekilde değerlendirmede bulunulmayıp, sanıklar ile suça sürüklenen çocuklar ve mağdurenin aşamalardaki ifadelerine atıf yapılmak suretiyle esasa ilişkin kabul yapılmaksızın gerekçesiz hükümler kurulması karşısında, söz konusu kararlara yönelik istinaf başvurusunun kabulü gerekirken esastan reddedilmesi suretiyle aynı Kanunun 289/1-g. maddesine muhalefet edilmesi,

Samsun On Dokuz Mayıs Üniversitesi Tıp Fakültesi Sağlık Uygulama ve Araştırma merkezince düzenlenen 12.03.2013 ve 08.04.2014 tarihli heyet raporlarında ..., ..., ..., ... ile ... tarafından farklı zamanlarda maruz kaldığı iddia edilen cinsel istismar eylemleri sonucunda gelişen travma sonrası stres bozukluğu nedeniyle mağdurenin ruh sağlığının bozulduğu belirtilmesine rağmen adları geçen sanıklar ile suça sürüklenen çocukların her birinin müstakil eylemlerinden dolayı ayrı ayrı ruh sağlığının bozulduğuna dair bir tespitte bulunulmaması karşısında, adları geçen sanıklar ile suça sürüklenen çocuklar haklarında 5237 sayılı TCK'nın 103/6. maddesinin uygulanamayacağının gözetilmemesi,

Suça sürüklenen çocuk ... bakımından dosyada bulunan Gülhane Askeri Tıp Akademisi Komutanlığının 21.01.2015 tarihli heyet raporuna göre kendisinde organik olmayan psikoz denilen akıl hastalığı bulunan suça sürüklenen çocukla ilgili Samsun Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesi sağlık kurulunun 22.10.2013 günlü raporunda akıl sağlığının yerinde olmadığının belirtilmesi üzerine Bulancak Sulh Hukuk Mahkemesinin 19.04.2014 gün ve 2013/559 Esas, 2014/221 Karar sayılı ilamıyla vasi tayin edildiğinin anlaşılması karşısında, suça sürüklenen çocuğun tüm rapor ve tedavi evrakıyla birlikte İstanbul Adli Tıp Kurumuna sevk edilerek ihtisas dairesinde gözlem altına alınmasını müteakip 4. ihtisas kurulundan olay tarihinde müsnet suçla ilgili cezai sorumluğunun bulunup bulunmadığı, fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama veya bu fiille ilgili davranışlarını yönlendirme yeteneğinin azalmış olup olmadığı, mevcut haliyle hakkında 5237 sayılı TCK'nın 32/1 ya da 32/2. maddelerinin uygulanıp uygulanamayacağı hususlarında rapor alındıktan sonra hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Suça sürüklenen çocuklar ... ile ... haklarında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan kurulan hükümlerin temyiz incelemesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, ilk derece mahkemesinin soruşturma ile kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdiriyle anılan hükme ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararı nazara alındığında yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Mağdure hakkında İstanbul Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulunca düzenlenen 30.06.2014 tarihli raporda mağduru bulunduğu olaylar nedeniyle ruh sağlığının nitelikli cinsel istismar eylemlerinde bulunan sanıklar tarafından birlikte bozulduğunun bildirilip, bu kapsamda ruh sağlığının suça sürüklenen çocuklar ... ile ...’un eylemlerinden dolayı müstakilen bozulup bozulmadığının tespit edilmemesi karşısında, adları geçen suça sürüklenen çocuklar haklarında 5237 sayılı TCK'nın 103/6. maddesinin uygulanamayacağı gözetilmeden yazılı şekilde hükümler kurulması,

Suça sürüklenen çocuk ... bakımından, olay tarihinde on iki - on beş yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı TCK'nın 31/2. maddesi gereğince işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve bu fiille ilgili davranışlarını yönlendirme yeteneğinin gelişip gelişmediğinin tespiti için alınan 25.03.2014 tarihli raporun içeriği itibarıyla yetersiz olması ve 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanununun 35. maddesine göre aldırılması zorunlu olan sosyal inceleme raporunun da düzenlenmediğinin anlaşılması karşısında, söz konusu eksiklikler giderildikten ve müdafinin temyiz dilekçesinde suça sürüklenen çocuğun olay anında mağdurenin on beş yaşından küçük olduğunu bilmediği yönündeki savunması nazara alınarak olayda TCK'nın 30. maddesinde düzenlenen hata hükümlerinin uygulanma koşullarının bulunup bulunmadığı da tartışıldıktan sonra karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ve değerlendirme ile yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 230. maddesine muhalefet edilmesi,

Kanuna aykırı, suça sürüklenen çocuklar ... ve ... müdafileri ile katılan Bakanlık vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin 16.06.2021 gün ve 2019/2374 Esas, 2021/1275 Karar sayılı sanıklar ..., ... ile suça sürüklenen çocuklar ..., ..., ... haklarında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan kurulan hükümler yönünden istinaf başvurusunun esastan reddine ve suça sürüklenen çocuklar ... ile ... hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan kurulan hükümlere ilişkin istinaf başvurusunun kabulüyle hükümlerin kaldırılarak beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan mahkumiyetlerine dair kurulan hükümlerin 5271 sayılı CMK'nın 302/2-4. madde ve fıkrası gereğince BOZULMASINA, dosyanın Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmesine, 31.05.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8995, Karar No: 2018/6576, Tarih: 25.10.2018

**4. Hukuk Dairesi         2016/8995 E.  ,  2018/6576 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... Gazetecilik ... Reklamcılık Ltd. Şti. aleyhine 09/04/2015 gününde verilen dilekçe ile basın yoluyla kişilik haklarına saldırıdan kaynaklanan manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 26/01/2016 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, basın yoluyla kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, manevi tazminat isteminin kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, ...Gazetesi'nin 03/04/2015 tarihli nüshasında yayınlanan "Şer İmparatorluğu" ve devamında "Elemanları Teröristlere ..." başlıklı haber ile müvekkilinin kişilik haklarına saldırıda bulunulduğunu belirterek uğradığı manevi zararın giderilmesi isteminde bulunmuştur.

Davalı vekili, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece; dava konusu haberde, davacının televizyonda yaptığı yayında kullandığı ifadelere yer verilerek ... elemanlarının teröristlere ...ğı başlığının atıldığı, davacının resminin de yayınlanarak terör ve terörist yanlısı olarak gösterildiği, halkın kin ve husumetine maruz kalacak şekilde hedef gösterildiği, kişilik haklarının ihlal edildiği, haber verme hakkının sınırlarının aşıldığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Basın özgürlüğü, Anayasanın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Kanunu’nun 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durum da halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın; olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır.

Bunun içindir ki bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Bunun içindir ki bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasa'nın Temel Hak ve Özgürlükler Bölümü ile Türk Medeni Kanunu’nun 24 ve 25. maddelerinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

Tüm bu açıklamalar ışığında, dava konusu yazı bir bütün olarak değerlendirildiğinde; davacının televizyon sunucusu olarak sunduğu haberde kullandığı ifadelerin eleştirisi kapsamında kaldığı, kullanılan ifadelerin kişilik haklarına saldırı niteliğinde olmadığı, ağır eleştiri düzeyinde kaldığı anlaşılmaktadır. Bu durumda, mahkemece açıklanan olgular gözetilerek istemin tümden reddi gerekirken, yerinde olmayan yazılı gerekçe ile davalının manevi tazminat ile sorumlu tutulmuş olması doğru değildir. Kararın açıklanan nedenlerle bozulması gerekir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 25/10/2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/6560, Karar No: 2019/2535, Tarih: 25.03.2019

**3. Hukuk Dairesi         2017/6560 E.  ,  2019/2535 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki ayıp giderim bedelinin kira parasından mahsubu davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, dava dilekçesinde; mülkiyeti davalılara ait olan binaların öğrenci yurdu olarak kullanılmak üzere kiralandığını, asansörlerin yıllık kontrollerinin Makina Mühendisleri Odası'na yaptırıldığını, kontrol sonucu asansörlerin kullanılmasının can ve mal güvenliği açısından uygun olmadığının belirlendiğini, asansörlerdeki eksikliklerin giderilmesi, aksi takdirde bu eksikliklerin davacı tarafça giderilip kira bedelinden kesileceğinin davalılara yazı ile bildirildiğini, davalıların cevaben bu eksikliklerin kurum tarafından giderilmesi gerektiğini, kira bedelinden kesilemeyeceğini bildirdiklerini, kiralama aşamasında bina inceleme raporunda kiralananda asansör bulunduğu tespit edilerek kira bedeli tespitinde bunun etken kabul edildiğini belirterek asansörlerdeki arıza ve eksikliklerin giderilmesi için davalılar namına ifaya izin verilmesini ve fazlaya ilişkin haklar saklı kalmak üzere 30.937,50 TL nin kira bedelinden indirilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Bir kısım davalılar ..., ..., ... cevap dilekçesinde özetle; kira kontratı imzalanırken ruhsatlı ve kullanıma uygun asansörlerin bulunduğunu, özenli kullanım ve ayıbı bildirme borçlarını ifa etmeyen davacının ayıbın giderilmesine katlanması gerektiğini bildirmiş, diğer davalılar davaya cevap vermemişlerdir.

Mahkemece talimat yoluyla keşif yaptırılarak aldırılan bilirkişi raporu doğrultusunda açılan davanın kısmen kabulü ile A bloktaki asansör için 3.800,00 TL B bloktaki asansör için 3.200,00 TL olmak üzere toplam 7.000,00 TL nin kira bedelinden mahsup edilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafça temyiz edilmiştir.

1-) Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre; davacının sair temyiz itirazları yerinde değildir.

1-) Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre; davacının sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2-)Somut olayda taraflar arasında 19/10/2007 imza tarihli teslimden itibaren 1 yıl süreli kanun icabı 1'er yıllık sürelerle uzatılarak sürdürülen kira sözleşmesi bulunmakla kiralananda yer alan asansörlerde tespit edilen birtakım hasar ve eksiklerin davalı kiraya veren namına giderilmesi ve giderim bedelinin kira bedelinden düşülmesi için huzurdaki davanın açıldığı anlaşılmaktadır. Dava tarihinde davacı 30.000 TL üzerinden kiralanandaki noksanlıkların ikmali amacıyla dava açmış, davanın devamı sırasında ise noksanlık olarak gösterilen bir kısım kalemlerin davalı tarafça ikmal edildiğini iddia etmiştir. Yine taraflar arasındaki sözleşmenin 11. maddesinde "Mücbir sebepten kaynaklı zararların mal sahibi tarafından, kullanımdan kaynaklı hasarların ise kurum tarafından yaptırılacağı düzenlenmiştir. Bu durumda sözleşme hükmü de dikkate alınarak dava tarihi itibariyle kullanımdan kaynaklanmayan masraf kalemleri ile dava süresince giderilen eksiklik ya da hasar kalemleri tespit edilerek bu amaçla ek bilirkişi raporu aldırılması, bu masraf kalemlerine ilişkin olarak değerlendirme yapılması ve sonucunda temyiz eden sıfatı da dikkate alınarak karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davacının sair temyiz itirazlarının reddine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davacı yararına BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz eden davacıya iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 25/03/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/23791, Karar No: 2018/4577, Tarih: 05.04.2018

**2. Hukuk Dairesi         2016/23791 E.  ,  2018/4577 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Tedbir Nafakası-Aile Konutu Şerhi Konulması

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı tarafından, kısmen kabul edilen tedbir nafakası davası yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı erkeğin aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumlarına, nafakanın niteliğine, günün ekonomik koşullarına göre davacı kadına takdir edilen tedbir nafakası çoktur. Mahkemece Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak daha uygun miktarda nafakaya hükmedilmesi gerekir. Bu yön gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, iş bu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 05.04.2018 (Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2017/797, Karar No: 2020/16600, Tarih: 24.11.2020

**9. Hukuk Dairesi         2017/797 E.  ,  2020/16600 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; davacının davalıya ait işyerinde ... İli ve İlçelerinde ilaç ve tıbbi tanıtım mümessili olarak çalıştığını, hafta içi 07.30 da çalışmaya başlayıp akşam saat 22.00 ye kadar çalıştığını, cumartesi günleri de 08.00 den saat 14.00 e kadar çalıştığını, fazla çalışma ücretinin ödenmediğini ileri sürerek; alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; davacının mesaisini kendisinin ayarladığını, prim alacağını daha fazla yükseltmek için kendi isteği ile fazla çalışmasının fazla mesai olarak kabul edilemeyeceğini, kendisine prim ödendiğini ve primlerin olası fazla mesai alacağından mahsubu gerektiğini savunarak; davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, fazla mesai ücreti alacağının reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar süresinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2- Taraflar arasında, davacı işçinin fazla mesai ücretine hak kazanıp kazanmadığı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda iş yeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, iş yeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları şahit beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.