muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/2493, Karar No: 2015/4927, Tarih: 06.10.2015

**22. Ceza Dairesi         2015/2493 E.  ,  2015/4927 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, kararların nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1-Sanıklar ... ve ... hakkında mağdurlar ... ve ...'e yönelik eylemleri nedeniyle, sanık ... hakkında ise mağdur ...'e yönelik eylemi nedeniyle, hırsızlık suçlarından, sanık ... hakkında ise suç eşyasının satın alınması suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanık ...'ın mağdur ...'in ikametindeki bahçeden motosikletinin çalınması sırasında gözcülük yaparak hırsızlık suçuna iştirak ettiği halde, TCK’nın 37/1. maddesi yerine, koşulları bulunmayan TCK’nın 39/2. maddesiyle uygulama yapılması, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre sanıklar ..., ..., ... müdafiileri ve sanık ...'un temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle, hükümlerin ONANMASINA,

2-Sanıklar ..., ..., ..., ..., ... hakkında mağdurlar ... ve ...' yönelik eylemleri nedeniyle sanık ... hakkında ise mağdur ...'e yönelik eylemi nedeniyle hırsızlık suçlarından kurulan hükümlere ve o yer Cumhuriyet savcısının sanık ... hakkında mağdur ...'e yönelik hırsızlık suçundan karar verilmemesine yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Dosya kapsamına göre diğer temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

a-Mahkemece yapılan keşfe ve hazırlanan bilirkişi raporlarına göre, suçların, mağdurların ikamet ettiği binaların alt katından ve bina dahilinde işlenmiş olduklarının anlaşılması karşısında, sanıklar hakkında TCK'nın 142/1-b maddesi yerine, aynı Kanunun

142/2-g maddesi ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

b-Sanık ... hakkında mağdur ...'e yönelik hırsızlık suçundan dava açıldığı halde herhangi bir hüküm kurulmaması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ... müdafiilerinin ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin sebepten dolayı BOZULMASINA, 06.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12327, Karar No: 2013/1206, Tarih: 24.01.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2012/12327 E.  ,  2013/1206 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala Zarar Verme, Yaralama, Yaralamaya Teşebbüs

HÜKÜM : Düşme, Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın hakkında verilen düşme kararını temyiz etmekte hukuki yararı bulunduğu ve daha önce kasıtlı bir suçtan mahkum olduğu anlaşıldığından, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilebilmesi için aranan, 5271 sayılı CMK'nın 231/6. maddesinin (a) bendinde yazılı “kasıtlı bir suçtan mahkum olmamış bulunma” nesnel koşulunun bulunmaması nedeniyle, hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilemeyeceği belirlenerek yapılan incelemede;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder.Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma,suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır.Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Sanık ve mağdur ... arasında ters bakma meselesi nedeniyle tartışma çıktığı, akabinde kavgaya dönüştüğü bu kapsamda önce mağdurun sanığı elleriyle yaraladığı, bu sırada üzerinde taşıdığı bıçağı çıkaran sanığın mağduru yaralamaya çalıştığı ancak olay yerinde bulunan şahısların buna engel oldukları, bir müddet sonra sanığın elinde bıçak olduğu halde diğer mağdurlar ... ve ...'nin işyerine girdiği burada elindeki bıçak ile ...'ı basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek ölçüde yaraladığı, daha sonra işyerinin camlarını kırarak zarar verdiği olayda, mahkemenin sanık hakkında mala zarar verme suçundan açılan kamu davasını şikayetten vazgeçme nedeniyle düşürmesinde ve yaralama ile yaralamaya teşebbüs suçlarının oluştuğuna ilişkin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Dosyada mevcut adli sicil kaydından tekerrüre esas sabıkası olduğu anlaşılan sanık hakkında TCK'nın 58.maddesinin uygulanmaması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 24.01.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18003, Karar No: 2017/10844, Tarih: 11.12.2017

**19. Ceza Dairesi         2015/18003 E.  ,  2017/10844 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 26/05/2009 tarih, 2009/16-15 Esas, 2009/138 Karar sayılı kararında da belirtildiği üzere gerçeğe aykırı beyan suçunun “oluşabilmesi için bildirimin bizzat borçlu tarafından ve gerçeğe aykırı olduğu bilinerek yapılması ve aynı zamanda bu bildirimin İİY’nın 74'üncü maddesinde gösterilen hususları da içermesi gerekir.

Anılan maddede ise mal beyanının içeriği; “....borçlunun gerek kendisinde ve gerek üçüncü şahıslar yedinde bulunan mal ve alacak ve haklarında borcuna yetecek miktarın nev’ini mahiyet ve vasıflarını ve her türlü kazanç ve gelirlerini ve yaşayış tarzına göre geçim membalarını ve buna nazaran borcunu ne suretle ödeyebileceğini yazı ile veya şifahen icra dairesine bildirmesi” olarak açıklanmıştır.

Madde metninden de anlaşıldığı üzere, içeriği itibariyle kanuna uygun bir bildirimden söz edilebilmesi için borçlunun bu beyanında;

a) Çeşit, mahiyet ve vasıflarını da göstermek suretiyle borcuna yetecek miktardaki mal, alacak ve haklarını,

b) Her türlü kazanç ve gelirlerini,

c) Yaşayış tarzına göre geçim kaynaklarını,

d) Borcunu ne surette ödeyebileceğini, bildirmiş olması gerekir.

Sanığın Erzincan İcra Müdürlüğü’nün 2013/1640 Esas numaralı icra takip dosyasına 08/03/2013 tarihinde bulunmuş olduğu beyanda her türlü kazanç ve gelirleri ile yaşayış tarzına göre geçim kaynaklarını belirtmemiş olması karşısında İİK’nın 74. maddesine uygun olarak yapılmış bir mal beyanının bulunmaması karşısında unsurları oluşmayan suç bakımından sanığın beraatine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de;

1-Hakkında mahkumiyet hükmü verilen sanığa, İİK’nın 354. maddesi gereği şikayetçinin şikayetten vazgeçmesi veya borcun ödenmesi halinde cezanın bütün neticeleri ile beraber düşeceğinin hatırlatılmaması,

Kabule göre de;

1-Hakkında mahkumiyet hükmü verilen sanığa, İİK’nın 354. maddesi gereği şikayetçinin şikayetten vazgeçmesi veya borcun ödenmesi halinde cezanın bütün neticeleri ile beraber düşeceğinin hatırlatılmaması,

2-02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 338. maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 11/12/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6029, Karar No: 2018/8076, Tarih: 17.10.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/6029 E.  ,  2018/8076 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanık ... tarafından kullanılan dava konusu faturaları düzenleyen mükellef firma yetkililerinin, sahte fatura düzenleme suçu nedeniyle yargılandıkları Dairemizin 2017/7951 ve 2017/3453 Esas sayılı dosyaları ve sanığın 2007 takvim yılında sahte fatura kullandığı iddiasıyla yargılandığı Dairemizin 2016/4171 Esas sayılı dosyaları ile birlikte yapılan incelemede;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak:

1-Aynı takvim yılı içinde farklı şirketlere ait olsa da birden fazla sahte fatura kullanma eylemlerinin ayrı ayrı suçları değil kendi içinde zincirleme şekilde işlenmiş tek bir sahte fatura kullanma suçunu oluşturacağı cihetle;Ali Fuat Cebesoy Vergi Dairesi mükellefi Black Sea Ahşap Ambalaj..Ltd.Şti yetkilisi olan sanığın 2007 takvim yılında sahte fatura düzenlediği iddia ve kabul edilen kamu davasında, sanığın 2007 takvim yılında mükellef Mesut Kınalı'dan aldığı 4 adet sahte faturayı kullandığı iddiasıyla Sakarya 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2012/1533E.2014/116K. Sayılı dosyasında yargılanarak 15 ay hapis cezası aldığı, hükmün 5237 sayılı TCK'nin 51. maddesi uyarınca ertelendiği, bu hüküm süresinde temyiz edilmediğinden Dairemizin 2016/4171 Esas, 2018/.. Karar sayılı ilamı ile temyiz talebinin reddine karar verilerek kesinleştiği; kesinleşen hükme konu olan sahte faturalar ile iş bu davaya konu faturaların farklı olması nedeniyle mükkerrer olmadıkları ancak sübutu kabul edilen eylem nedeniyle zincirleme suça ilişkin hükümler de uygulanarak tayin olunacak cezadan kesinleşmiş önceki cezanın mahsup edilmesi gerektiği dikkate alınıp sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Suça konu faturaların KDV indirimine konu edilmeleri nedeniyle suç tarihinin 25.01.2008 olduğu cihetle suç tarihinde 213 sayılı Kanunun 359/b-1 maddesinde öngörülen temel ceza alt sınırının 18 ay hapis olduğu ancak mahkemece gerekçeli kararda temel cezanın asgari hadden uygulandığı belirtilmesine rağmen, 3 yıl hapis cezası olarak belirlenmesi suretiyle fazla ceza tayini,

3- Aynı takvim yılına ait birden fazla fatura kullanılması halinde zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiği dikkate alınarak, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 43. maddesinin 1. fıkrasının uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

4-25.01.2008 olan suç tarihinin gerekçeli karar başlığında "2007" şeklinde eksik ve yanlış yazılması

5- 5237 sayılı TCK’nun 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

4-25.01.2008 olan suç tarihinin gerekçeli karar başlığında "2007" şeklinde eksik ve yanlış yazılması

5- 5237 sayılı TCK’nun 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 17.10.2018 tarihinde oy birliği ile karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2017/7669, Karar No: 2017/19926, Tarih: 25.09.2017

**5. Hukuk Dairesi         2017/7669 E.  ,  2017/19926 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Taşınmaza arazi olarak değer belirleyen rapor hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

1-... İlçesi ... Köyü ... parsel sayılı taşınmazın, 01.10.2014 tarihli ... Belediye Başkanlığı cevabında 1/1000 ölçekli uygulama imar planı içinde kaldığının belirtildiği ve dosyada bulunan kanıt ve belgeler gözetildiğinde arsa vasfında olduğu anlaşılmıştır.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak

suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2-Dava konusu taşınmazın kamulaştırılmasından arta kalan 122,44 metrekarelik kısmına imar durumuna göre yapılaşma izni verilip verilmeyeceği ilgili Belediye Başkanlığı İmar Müdürlüğünden araştırılarak davacı idare ve davalı taşınmaz malikinin de beyanı alınmak suretiyle taşınmazın tüm bedeline hükmedilmesi ya da arta kalan alanda değer kaybı belirlenmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

2-Dava konusu taşınmazın kamulaştırılmasından arta kalan 122,44 metrekarelik kısmına imar durumuna göre yapılaşma izni verilip verilmeyeceği ilgili Belediye Başkanlığı İmar Müdürlüğünden araştırılarak davacı idare ve davalı taşınmaz malikinin de beyanı alınmak suretiyle taşınmazın tüm bedeline hükmedilmesi ya da arta kalan alanda değer kaybı belirlenmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 25/09/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10191, Karar No: 2012/38146, Tarih: 13.12.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/10191 E.  ,  2012/38146 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- CMK.nun 193/2. madde ve fıkrasında belirtilen koşulların bulunmadığı gözetilmeden, sanığın sorgusu yapılmaksızın hüküm kurulması,

2- Kabul ve uygulamaya göre de;

Sanık hakkında iskele ve üzerine kafeterya yapmak suretiyle hakkı olmayan yere tecavüz ettiğinden bahisle dava açılmış ise de; dosyada tapu kaydı, ayrıntılı kroki, ada ve parseli gösteren pafta örneği bulunmadığından, tecavüze konu sahil kesiminin varsa tapu kaydı, pafta örneği getirtilerek gerektiğinde refakate inşaat mühendisi bilirkişide alınarak keşif yapılıp taşınmazın niteliği, bina vasfında olup olmadığı, yapımı için ruhsat gerekip gerekmediği, İmar mevzuatı kapsamına girip girmediği belirlenmek suretiyle sanığın tecavüz ettiği iddia olunan taşınmazın Kıyı Kanunu'na göre kıyıda veya uygulama imar planı varsa sahil şeridinde kalıp kalmadığı, tecavüze konu yerin belediye sınırları içinde veya özel imar rejimine tabi yerde olup olmadığı ve yapım tarihi de araştırılarak sonucuna göre TCK.nun 184. ve Kıyı Kanunu'nun 15. maddesi uyarınca sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan hazine vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5230 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca (BOZULMASINA), 13.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/17214, Karar No: 2017/26762, Tarih: 20.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/17214 E.  ,  2017/26762 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 20/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6875, Karar No: 2015/2339, Tarih: 07.04.2015

**23. Hukuk Dairesi         2014/6875 E.  ,  2015/2339 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Davacı vekilince açılan iflasın ertelenmesi davasının bozma ilamında uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine, davacının iflasına yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Davacı vekili, müvekkilinin 02.02.2010 tarihinde beş yıldızlı otel inşaatına başladığını, yapılan inşaatın büyük ölçüde tamamlanmasına rağmen, gerekli finansman kaynağının sağlanamaması ve alacaklıların takibi nedeniyle şirketin borca batık hale geldiğini, hazırlanan iyileştirme projesinin uygulanması halinde şirketin borca batıklıktan kurtulabileceğini ileri sürerek, iflasının ertelenmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davacının borca batık olduğu, somut ve gerçekçi iyileştirme projesinin uygulanması ile şirketin borca batıklıktan kurtulabileceği gerekçesiyle davanın kabulüne dair verilen karar, bir kısım müdahil vekillerinin temyiz istemi üzerine, Dairemizin 25.12.2012 tarih ve 5731 E., 7657 K. sayılı ilamı ile, bilirkişi raporlarında şirketin borca batık olduğu, ortaklara ait taşınmazların satışı suretiyle sermaye borcunun ödenmesi ve otel inşaatının bitmesiyle elde edilecek gelirlerle borca batıklıktan kurtulabileceğinin belirtildiği, ödenmemiş sermaye borcu olan bir şirketin iyileştirme projesinin ciddi ve inandırıcı olmayacağı, bazı taşınmazların ortaklara ait olmadığının anlaşıldığı, bu taşınmazların satışı ve şirkete kaynak aktarılması konusunda hukuki işlemler tamamlanmadan, taşınmazlar üzerindeki sınırlamalar incelenmeden soyut taahhüdün borca batıklıktan kurtulmaya yönelik bir tedbir olarak değerlendirilmesinin isabetsiz olduğu, iyileştirme projesinde dış kaynak girişine yer verilmediği, iyileştirme projesinin ciddi ve inandırıcı olmadığının gözetilmesi gerektiği belirtilerek bozulmuş, mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda; bozma ilamından sonra davacı vekilince, davacı şirketin 25.000.000,00 TL olan sermayesinin 7.127.957,00 TL'sinin ödendiği, 17.872.243,00 TL sermaye taahhüt borcu bulunduğunu belirtir dilekçe ve bu hususta alınmış özel rapor sunulduğu, halen ödenmemiş sermaye borcu bulunan davacı şirketin iyileştirme projesinin ciddi ve inandırıcı görülmediği, öte yandan kayyım heyeti raporlarından davacı şirketin borca batıklık durumunun devam ettiğinin de anlaşıldığı gerekçesiyle, iflas erteleme talebinin reddi ile davacı şirketin iflasına karar verilmiştir.

Karar, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı doğrultusunda inceleme yapılıp hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına, bozmanın kapsamı dışında kesinleşmiş olan yönlere ilişkin temyiz itirazları incelenemeyeceğine göre, davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Karar, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı doğrultusunda inceleme yapılıp hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına, bozmanın kapsamı dışında kesinleşmiş olan yönlere ilişkin temyiz itirazları incelenemeyeceğine göre, davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 07.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/25797, Karar No: 2014/40325, Tarih: 04.12.2014

**3. Ceza Dairesi         2014/25797 E.  ,  2014/40325 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2013/44657

MAHKEMESİ : Kırklareli(Kapatılan) 1. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 10/12/2012

NUMARASI : 2010/690 (E) ve 2012/477 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

1) Sanık hakkında en ağır olan ağaç kesme eyleminden dolayı tek mahkumiyet hükmü kurulması gerekirken, ağaçlar fidan, yapacak, yakacak olarak ayrılarak birden çok mahkumiyet kararı verilmesi suretiyle fazla ceza tayini,

2) Kabule göre ise;

Sanık hakkında verilen gün karşılığı adli para cezalarının içtima ettirilmeyeceğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 04.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.