muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/736, Karar No: 2023/1572, Tarih: 02.05.2023

Bozma ilâmının 2 no.lu maddesinden sonra gelmek üzere 2/b maddesi olarak ilave edilmek sureti ile; Mahkemece, asıl davada davanın kabulüne dair verilen ilk karar, davalı vekilinin temyiz istemi üzerine, Yargıtay 15. Hukuk Dairesi'nin 18.01.2012 tarih ve 2011/5484 Esas, 2012/110 Karar sayılı ilâmıyla bozulmuş, bozma ilâmında çeklerle yapılan ödemeler incelenmeden takas mahsup itirazı üzerinde durulmadan hükme varılmasının hatalı olduğu belirtilmiştir. Mahkemece bozma ilâmına uyulmak sureti ile yapılan yargılamada alınan 18.03.2013 tarihli bilirkişi raporunda davalı tarafından davacı ...'a 17.000,00 TL'lik çek ile ödeme yapıldığı ve söz konusu ödemenin taraflar arasındaki borç /alacak hesaplamalarında mahsup yapılabileceği belirtilmiş olup, anılan bilirkişi raporuna bu yönden itiraz edilmediği, kaldı ki bu ödemenin başka bir hukuki ilişkiden kaynaklandığının ileri sürülmemiş olması karşısında davacı ... 'un alacağından 17.000,00 TL çekle ödemenin mahsubu ile bakiye üzerinden hüküm kurulması gerekirken bu hususun gözetilmemesinin doğru olmadığı bu kez yapılan incelemede anlaşıldığından karar düzeltme talebinin bu şekilde kısmen kabulü ile Yargıtay 23. Hukuk Dairesinin 2015/6099 Esas 2016/4007 Karar sayılı bozma ilâmına 2-b maddesinin belirtilen şekilde eklenmesine karar vermek gerekmiştir." gerekçesi ile hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

D. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin 20/04/2022 tarih 2018/336 Esas 2022/329 Karar sayılı kararı ile bozmaya uyularak, davacı arsa sahiplerinin açmış olduğu asıl alacağa ilişkin faiz taleplerini içeren 2016/361 Esas ve 2019/330 Esas sayılı dosyalar birleştirilerek asıl davanın kısmen kabulü ile arsa sahipleri ile bağımsız bölüm sahiplerine arsa payları ile orantılı olacak şekilde hüküm kurulmuş, birleşen 2009/358 Esas sayılı dosyada kısmen kabul, birleşen 2013/341 Esas sayılı dosyada yüklenici ve yapı denetim şirketi yarı yarıya oranda kusurlu bulunarak kısmen kabul kararı, birleşen 2016/361 ve 2019/330 Esas sayılı dosyalarda da kısmen kabul kararı verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde asıl ve birl. dava davacılar birl.- davada davalılar vekili tarafından temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacılar vekili temyiz dilekçesinde özetle; 17.000,00 TL'lik ödemenin mahsup edilmemesi gerektiğini, ödemenin ispatlanamadığını, işin anahtar teslim olduğunu fazla imalat bedeline hükmedilemeyeceğini, ayıplı imalat bedeli belirlenirken sadece arsa sahiplerine düşen paylar oranında hükmedilmesinin doğru olmadığını, faiz belirlenirken reeskont faiz olarak belirlenmesi ve karar verilmesi gerektiği ve vekalet ücretinin yanlış hesaplandığını belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesine dayalı olarak açılan alacak istemlerine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesine dayalı olarak açılan alacak istemlerine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun geçici 3 ncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 428 nci maddesi, 438 nci maddesinin yedi, sekiz ve dokuzuncu fıkraları ile 439 ncu maddesinin ikinci fıkrası,

818 sayılı Borçlar Kanununun 410 ve devamı maddeleri,

3. Değerlendirme

1.Mahkemelerin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanunun geçici 3 ncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Kanunun 428 nci maddesi ile 439 ncu maddesinin ikinci fıkrasında yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen Mahkeme kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Asıl dava davacılar-birleşen dava davalılar vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenlere yükletilmesine,

Dosyanın Mahkemesine gönderilmesine,

Karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine,

02/05/2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3011, Karar No: 2020/1176, Tarih: 10.02.2020

**11. Hukuk Dairesi         2019/3011 E.  ,  2020/1176 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 2. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 14/03/2018 tarih ve 2016/372 E- 2018/113 K. sayılı kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce verilen 12/04/2019 tarih ve 2018/1026 E- 2019/450 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili ve davalı TPMK vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin SULTAN ibaresini 1984 yılında ticaret unvanının ayırıcı unsuru olan tescil ettirdiğini, 30 adet mağazası olan CANSULTAN ibareli 29, 30, 35. sınıf ürünleri içeren 2002/09555, CANSULTAN GOLD SİYAH ÇAY+ŞEKİL ibareli 30, 39. sınıf ürünleri içeren 2007/36699, CANSULTAN+ŞEKİL ibareli 29. sınıf ürünleri içeren 2009/38842, CANSULTAN ibareli 29, 30, 35. sınıf ürünleri içeren 2010/23287, CANSULTAN ibareli 29, 30, 35. sınıf ürünleri içeren 2010/48055, CANSULTAN ibareli 37, 43. sınıf ürünleri içeren 2010/48064, SULTAN ALIŞVERİŞ VE YAŞAM MERKEZİ ibareli 35. sınıf ürünleri içeren 2013/31586, SULTANAVM ibareli 35. sınıf ürünleri içeren 2011/84000, SULTAN ALIŞVERİŞ VE EĞLENCE MERKEZİ ibareli 35, 36, 41, 43. sınıf ürünleri içeren 2012/39685 sayılı tescilli markaları bulunan müvekkilinin 18.12.2014 tarihinde "Sultan" ibareli 35/1-5 ve 1-34. sınıf ürünler için 35/5. sınıf hizmetleri içeren marka tescil başvurusunda bulunduğunu, 2014/105251 kod numarası verilen başvurunun kısmen reddinden sonra Resmî Marka Bülteninde yayımlandığını, bunun üzerine davalının "SULTANLAR" ibareli markalarına dayanarak başvurunun reddi istemiyle itirazda bulunduğunu, itirazın Markalar Dairesi tarafından davalıya ait 1998/15044 ve 2010/47317 sayılı davalı markalarıyla başvuru konusu işaretin iltibasa neden olacağı gerekçesiyle kabul edildiğini ve başvurunun reddedildiğini, bunun üzerine müvekkilinin ret kararının kaldırılması istemiyle itirazda bulunduğunu, YİDK'nın 2016/M-7728 sayılı kararıyla davalının 1998/15044 sayılı markasının ret gerekçesi olmaktan çıkarıldığını ancak 2010/47317 sayılı marka ile başvuru konusu işaretin karışıklığa neden olacağı gerekçesiyle reddedildiğini, kararın haksız olduğunu, hukuka uygun bulunmadığını, bütünsel olarak bıraktıkları umumi intiba itibariyle görsel, sescil ve anlamsal olarak başvuru konusu işaret ve redde mesnet markaların tamamen farklı olduğunu, işarette yer alan farklı unsurların yeterli ayırt edicilik sağladığını, görsel, sescil ve anlamsal olarak bıraktıkları umumi intiba olarak başvuru konusu işaret ile davalının itiraza mesnet markalarının iltibasa neden olacak derecede benzer olmadığını, kapsamlarının farklı olduğunu, müvekkilinin önceki tescillerinden kaynaklı kazanılmış hakkı olduğunu ileri sürerek YİDK kararının iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı şirket vekili, kurumun yapmış olduğu işlemlerin hukuka uygun bulunduğunu, görsel, anlamsal ve sescil olarak başvuru konusu "Sultan" ibareli işaret ile davalının "SULTANLAR GRUP" ibareli markanın bıraktığı genel izlenimin aynı olduğunu, markalar ile başvuru konusu işaret arasındaki diğer farklı unsurlar bulunmasının farklı bir etki doğurmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı Türk Patent ve Marka Kurumu vekili, müvekkili Kurum kararının usul ve yasaya uygun bulunduğunu savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı Türk Patent ve Marka Kurumu vekili, müvekkili Kurum kararının usul ve yasaya uygun bulunduğunu savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesince, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, redde mesnet "SULTANLAR GRUP" ibareli markanın asıl ve ayırt edici unsurunun SULTANLAR ibaresinden oluştuğu, davacının başvurusunun da "Sultan" ibareli olduğu, işarette asıl ve ayırt edici unsurun "SULTAN " ibaresi olduğu, başvuru konusu işarette yeterli ayırt edicilik sağlayacak başka bir unsurun da bulunmadığı, redde mesnet marka ile başvuru konusu markanın ayırt edilemeyecek derecede benzer olduğu, redde mesnet alınan davalıya ait SULTANLAR GRUP ibareli markanın 30 ve 32. sınıf ürünler hariç 1-34. sınıf ürünler ile 35-45. sınıf hizmetleri içerdiği, 35/6. sınıftaki mağazacılık hizmetlerinin genel nitelikte olduğu, başvurunun ise 1, 2, 3, 4, 5, 8, 10, 12, 13, 14, 15, 17, 18, 19, 22, 23, 26, 27, 28, 29, 30, 31, 32, 33. sınıf ürünler için 35/6. sınıf hizmetler için reddedildiği, bu sebeple redde mesnet markanın sadece 35/6. sınıftaki genel mağazacılık hizmetleri için davacı başvurusunu engelleme olanağının bulunmadığı, bunun için davalının anılan markayı, başvuru konusu ürünler için mağazacılık hizmetlerinde kullandığını kanıtlaması gerektiği, fakat böyle bir ispatın bulunmadığı, davalıya ait redde mesnet markanın kapsamında 30 ve 32. sınıf ürünler hariç 1-34. sınıf ürünlerin de yer aldığı ve ticaret markasının mağazacılık hizmeti için 35/6. sınıf hizmetelerin tesciline engel olabileceği gerekçesiyle, davanın kısmen kabulü ile Türk Patent YİDK'nın 2016/M-7728 sayılı kararının, 2015/105251 sayılı marka tescil başvurusu kapsamında bulunan 30 ve 32. sınıf ürünler için 35/6. sınıf hizmetler (Müşterilerin malları elverişli bir şekilde görmesi ve satın alması için Kahve, kakao; kahve veya kakao esaslı içecekler, çikolata esaslı içecekler. Makarnalar, mantılar, erişteler. Pastacılık ve fırıncılık mamulleri, tatlılar. Bal, arı sütü, propolis. Yiyecekler için çeşni/lezzet vericiler. Mayalar, kabartma tozları. Her türlü un, irmikler, nişastalar. Toz şeker, kesme şeker, pudra şekeri. Çaylar, buzlu çaylar. Şekerlemeler, çikolatalar, bisküviler, krakerler, gofretler. Sakızlar. Dondurmalar, yenilebilir buzlar. Tuz. Hububat (tahıl) ve mamulleri. Pekmez. Biralar; bira yapımında kullanılan preparatlar. Maden suları, kaynak suları, sofra suları, sodalar. Sebze ve meyve suları, bunların konsantreleri ve özleri, meşrubatlar., enerji içecekleri (alkolsüz) malların bir araya getirilmesi hizmetleri (belirtilen hizmetler perakende, toptan satış mağazaları, elektronik ortamlar, katalog ve benzeri diğer yöntemler ile sağlanabilir) bakımından iptaline, sair yönlerden iptal isteminin reddine karar verilmiştir.

Karara karşı, davacı vekili, davalı şirket vekili ve davalı kurum vekili istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

Karara karşı, davacı vekili, davalı şirket vekili ve davalı kurum vekili istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince, dosya kapsamı, mevcut delil durumu ve ileri sürülen istinaf sebepleri dikkate alındığında mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle taraf vekillerinin istinaf başvurularının HMK'nın 353/1-b.1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili ve davalı TPMK vekili temyiz etmiştir.

1-Dava, marka başvurusunun reddine dair TPMK YİDK kararının iptali istemine ilişkindir. Davacının 2015/105251 sayılı ve “Sultan” ibareli marka başvuru tarihinin 12.03.2015 tarihli olduğu, oysa davalı TPMK tarafından red gerekçesi yapılan 2010/47317 sayılı markanın 04.09.2014 tarihinde dava dışı Tibet İthalat İhracat ve Kozmetik Sanayi AŞ.'ye devredildiği, dolayısıyla davalı Sultanlar Ev İhtiyaç Maddeleri Pazarlama AŞ.'nin bu markaya dayanarak davacının başvuru markasına itiraz hakkının bulunmamasına rağmen, davalı TPMK tarafından 04.08.2016 tarihli kararla, bu marka gerekçe gösterilerek başvurunun reddine karar verilmesi doğru olmadığı gibi, Mahkemece de, red gerekçesi marka davalı şirkete aitmiş gibi değerlendirme yapılarak karar verilmesi doğru görülmemiş, hükmün bu nedenle davacı şirket yararına bozulması gerekmiştir.

2-Bozma sebep şekline göre davalı TPMK vekilinin temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin kabulü ile İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULARAK KALDIRILMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalı TPMK vekilinin temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine şimdilik yer olmadığına, HMK'nın 373/1. maddesi uyarınca dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, ödedikleri peşin temyiz harcının istekleri halinde temyiz edenlere iadesine,11/02/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/10064, Karar No: 2007/3317, Tarih: 10.04.2007

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2006/10064 E.  ,  2007/3317 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

1-Taşınmaz arsa niteliğinde kabul edilerek ona göre değerlendirme yapan bilirkişi raporlarına dayanılarak hüküm kurulmuş ise de, belediye başkanlığından getirtilen yazı taşınmazın niteliğinin tespiti bakımında yetersizdir.

Bakanlar Kurulunun Yargıtay'ca kısmen benimsenen 28.2.1983 gün ve 1983/6122 sayılı kararı uyarınca, imar planında yer almayan bir taşınmazın, arsa sayılabilmesi için belediye veya mücavir alan sınırları içinde olmakla beraber, belediye hizmetlerinden (belediyece meskun olduğu için veya meskun hale getirileceği için sunulan yol, su, elektrik, ulaşım, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma vs.) yararlanan ve meskun yerler arasında yer alması gerekir.

Taşınmaz belediye nazım imar planı içinde ise, Yargıtay İçtihatları Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 17.4.1998 gün ve 1996/3-1998/1 Sayılı Kararı uyarınca, bu plan kapsamına alındığı tarih ve plandaki konumu, altyapı hizmetlerinden yararlanma ve ulaşım olanakları, belediye merkezine uzaklığı, kullanım biçimi itibariyle iskan amacına yönelik yapılaşma olasılıkları da değerlendirilmek üzere araştırılmalıdır.

Bu hususlar Belediye Başkanlığından ve diğer ilgili merciilerden sorulup alınacak cevap yazılarına göre taşınmazın niteliğinin tespiti gerekirken eksik inceleme ile hüküm kurulması,

2-Dava konusu taşınmazın karşılaştırma sonucu bulunan değerinden İmar Kanununun 18.maddesinin ikinci fıkrası hükmü gereği düzenleme ortaklık payına tekabül edecek oranda indirim yapılması gerekip gerekmediğinin belirlenmesi bakımından dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazın imar uygulaması sonucu meydana gelen parseller olup olmadığının Belediye İmar Müdürlüğünden sorulmaması ve bu suretle eksik inceleme ile hükmün tesisi,

3-Bilirkişiler tarafından emsal olarak değerlendirmeye esas alınan taşınmaz üzerinde bina bulunduğu anlaşılmakta olup bina değerinin emsalin satış değerinden düşülmesi gerekirken bu indirim yapılmadan karşılaştırma yapılarak yüksek değere ulaşılması,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 10.4.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/18079, Karar No: 2017/7264, Tarih: 16.05.2017

**3. Hukuk Dairesi         2016/18079 E.  ,  2017/7264 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :AİLE MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki nafakanın artırımı davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili; tarafların İnegöl Aile Mahkemesinin 2013/58 esas 2014/121 karar sayılı dosyası ile boşandıklarını, davacı için aylık 150 TL yoksulluk nafakasına, müşterek çocuk için aylık 150 TL iştirak nafakasına hükmedildiğini, davalının oto yıkama, kiralama işi kurduğunu, kendi adına kayıtlı olmayan araçları kiraya verdiğini ileri sürerek müşterek çocuk .... için aylık 150 TL olan iştirak nafakasının 700 TL'ye, davacı için aylık 150 TL yoksulluk nafakasının 300 TL'ye yükseltilmesine ve belirlenecek nafakanın her yıl ÜFE/TÜFE oranında artırılmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, davanın kabulü ile, müşterek çocuk Bilal için takdir edilen aylık 150 TL iştirak nafakasının aylık 700 TL ye,davacı için takdir edilen aylık 150 TL yoksulluk nafakasının aylık 300 TL ye yükseltilmesine, nafakaların her yıl TÜİK' in uyguladığı ÜFE oranında artırılmasına karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Türk Medeni Kanununun 176/4.maddesi gereğince, tarafların mali durumlarının değişmesi veya hakkaniyeti gerektirdiği hallerde iradın artırılması veya azaltılmasına karar verilebilir.

Yukarıda sözü edilen yasal düzenlemeye göre iradın arttırılması veya azaltılması için ya tarafların mali durumlarının değişmesi veya hakkaniyetin bunu zorunlu kılması gerekmektedir.

Yargıtay'ın yerleşmiş uygulamasına göre; nafaka alacaklısı kadının ihtiyaçları ile nafaka yükümlüsü davalının gelir ve giderinde, nafakanın takdir edildiği tarihe göre olağanüstü bir değişiklik olmadığı takdirde; yoksulluk nafakası TÜİK’in yayınladığı ÜFE oranında artırılmalı ve böylece taraflar arasında önceki nafaka takdirinde sağlanan denge korunmalıdır.

Yargıtay'ın yerleşmiş uygulamasına göre; nafaka alacaklısı kadının ihtiyaçları ile nafaka yükümlüsü davalının gelir ve giderinde, nafakanın takdir edildiği tarihe göre olağanüstü bir değişiklik olmadığı takdirde; yoksulluk nafakası TÜİK’in yayınladığı ÜFE oranında artırılmalı ve böylece taraflar arasında önceki nafaka takdirinde sağlanan denge korunmalıdır.

TMK.'nın 182/2 maddesinde; velayetin kullanılması kendisine verilmeyen eşin, çocuğun bakım ve eğitim giderlerine gücü oranında katılmak zorunda olduğu hükme bağlanmıştır.Velayet kendisine tevdi edilmeyen taraf ekonomik imkanları ölçüsünde müşterek çocuğunun giderlerine katılmakla yükümlüdür. Diğer taraftan iştirak nafakası belirlenirken ana ve babanın ekonomik durumları gözönünde tutulmakla birlikte velayet hakkı kendisine tevdi olunmuş tarafın bu görev nedeniyle emeğinin ve yüklendiği sorumlulukların karşılığı olağan harcamaların da dikkate alınması zorunludur. Ne var ki, nafaka miktarının belirlenmesine esas alınması gereken giderlerinin makul sınırlar içinde kalmasına özen gösterilmesi ve velayet kendisine bırakılmayan tarafın ağır yükümlülüklere maruz bırakılmaması da gerekmektedir.

Mahkemece, nafaka takdir edilirken; çocuğun yaşı, eğitimi ve ihtiyaçlarının yanında, ana-babanın gelir durumu da gözetilmeli ve nafaka yükümlüsünün (babanın) gelir durumu ile orantılı olacak şekilde hakkaniyete uygun bir nafakaya hükmedilmelidir.

Somut uyuşmazlıkta; tarafların boşandıkları, müşterek çocuk ve davacı için ayrı ayrı aylık 150'şer TL nafakaya hükmedildiği, kararın 15.01.2015 tarihinde kesinleştiği,eldeki davanın ise 18.01.2016 tarihinde açıldığı anlaşılmaktadır.

Taraflara ilişkin yapılan sosyo ekonomik durum araştırmasında; davalının ... Yıkama isimli iş yerini işlettiği, bu işletmeden aylık 15.000 TL gelirinin olduğu, kendi evinde kira ödemeden kaldığı, müşterek çocuğun 2007 doğumlu oldukları anlaşılmıştır .

Mahkemece, yoksulluk ve iştirak nafakasının hakkaniyete uygun olarak davalının boşandıktan sonra gelirinde oluşan büyük artış nedeniyle TÜİK’in yayınladığı ÜFE oranında artırılmadığı, daha fazla artırım yapıldığı tespit edilmiş ise de dosya içerisinde bulunan davalının sosyal ve ekonomik durum araştırmasının tam olarak gerçeği yansıtmadığı, araştırmada bilgisindan yararlanılan kişilerin kim oldukları anlaşılmadığı görülmektedir.

Hal böyle olunca mahkemece, davalının sosyal ekonomik durumunun kolluk aracılığıyla, tam olarak tespit edilmesi, söz konusu bölgede bulunan benzer işletmelerin gelirlerininde araştırılarak, gerekirse işletmenin vergi kayıtları da getirtilerek sonucu dairesinde yoksulluk ve iştirak nafakası takdiri gerekirken eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

Hal böyle olunca mahkemece, davalının sosyal ekonomik durumunun kolluk aracılığıyla, tam olarak tespit edilmesi, söz konusu bölgede bulunan benzer işletmelerin gelirlerininde araştırılarak, gerekirse işletmenin vergi kayıtları da getirtilerek sonucu dairesinde yoksulluk ve iştirak nafakası takdiri gerekirken eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davalı tarafın sair temyiz itirazlarının reddine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 16/05/2017 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/34998, Karar No: 2015/919, Tarih: 14.01.2015

**8. Ceza Dairesi         2014/34998 E.  ,  2015/919 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz, imar kirliliğine neden olma ve kıyı kanuna aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemece kanıtlar değerlendirilip gerektirici nedenleri açıklanmak suretiyle verilen beraat kararı usul ve yasaya uygun bulunduğundan katılan temsilcisinin, suçun sabit olduğuna yönelik yerinde görülmeyen temyiz itirazının reddiyle hükmün (ONANMASINA), 14.01.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.