muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/15082, Karar No: 2017/25124, Tarih: 16.11.2017

**5. Hukuk Dairesi         2016/15082 E.  ,  2017/25124 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasının kabulüne dair verilen yukarıda tarih ve numaraları yazılı hükmün duruşmalı olarak Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçelerle istenilmiş olmakla, duruşma için belirlenen 16/11/2017 günü temyiz eden taraf vekillerinin yüzlerine karşı duruşmaya başlanarak, sözlü açıklamaları da dinlendikten ve dosyadaki kağıtlar okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Arsa niteliğindeki ... ilçesi,... beldesi, ... Mahallesi 110 ada 39 parsel sayılı taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak, tel çite ise niteliğine göre değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmediği gibi, taşınmazın üzerindeki fındık ağaçlarına taşınmazın kapama fındık net gelirine göre belirlenen bedelinden mutad münavebe ürünlerine göre belirlenen bedel indirilmek suretiyle değer tespiti yöntem itibariyle doğrudur. Ancak;

Dava konusu taşınmaz üzerindeki fındık ağaçları ile zemine ekilebilecek münavebe ürünlerin değerlendirme tarihi olan 2015 yılı dekar başına üretim masrafları ile yıllık ortalama toptan kg. satış fiyatlarının İlçe Gıda, Tarım ve Hayvancılık Müdürlüğünden getirtilerek bu verilere göre fındık ağaçlarının dava tarihindeki bedelinin tespit edilmesi gerektiği halde 2014 yılı verilerini esas alan rapor doğrultusunda eksik inceleme ile hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine, Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince 1.480,00-TL vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya, 1.480,00-TL vekalet ücretinin de davacıdan alınarak davalıya verilmesine, 16/11/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/31554, Karar No: 2016/2619, Tarih: 14.03.2016

**6. Ceza Dairesi         2013/31554 E.  ,  2016/2619 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozmaya, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre, suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-) Oluş ve dosya kapsamına göre; sanık ... ...'nın kız arkadaşı ile sorun yaşadığından intihar etmeyi düşündüğü, kız arkadaşının evinin civarında bunu gerçekleştirmek için tabanca temin etmeye karar verdiği, marketten bir bıçak satın aldıktan sonra önünde trafik kazası yaptığı yönünde trafiğe ihbarda bulunduğu, trafik ekibi geldiğinde, ekip arabası içerisinde müşteki polis memuru ...'in boynuna bıçağı dayayarak tabancasını almaya kalkıştığı, o sırada müşteki ...'in kendisinin koluna vurarak bıçağı yere düşürdüğü ve sanığı etkisiz hale getirerek jandarmaya teslim ettiği anlaşılmıştır.

Sanığın savunmasında, ısrarla kız arkadaşı ile sorun yaşadığından intihar etmeyi düşündüğünü, silah alacak parası olmadığı için, trafik kazası ihbarı yapıp olay yerine gelecek polislerden silahı almak için bir senaryo uydurduğunu, silahı aldıktan sonra intihar edeceğini, asıl kastının bir mal temin etme olmayıp sırf intihar aracı olarak silahı almak olduğunu beyan ettiği, bunların ise hayatın olağan akışı içerisinde çok fazla rastlanılan hususlar olmadığı dikkate alındığında, sanığın suç tarihinde 5237 sayılı TCY'nın 32. maddesi gereğince işlediği suçun hukuksal sonuçlarını algılayamama veya davranışlarını yönlendirme yeteneğini azaltacak derecede akıl hastalığının bulunup bulunmadığı araştırılarak, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2-) Sanığın hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar TCK'nın 53/1-a-b-c-d-e maddesinde yazılı hakları kullanmaktan yoksun bırakılmasına ancak, TCK'nın 53/3. maddesi uyarınca koşullu salıverildiği takdirde, kendi altsoyu üzerinde TCK'nın 53/1-c bendinde sayılan hakları kullanmaktan yoksunluğunun sona erdirilmesine karar verilmiş ise de; 24.11.2015 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 gün, 2014/140-2015/85 Esas ve Karar sayılı kararı ile TCK'nın 53/1-b maddesinde yazılı, "seçme, seçilme ve diğer siyasi hakları kullanmaktan" ibaresinin iptal edilmiş olması nedeniyle kararın yerinde yeniden değerlendirilmesi gerekliliği,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ... savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 14.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1477, Karar No: 2013/570, Tarih: 24.04.2013

**Hukuk Genel Kurulu         2012/1477 E.  ,  2013/570 K.**

* ZORUNLU BAĞKUR SİGORTALILIK SÜRESİNİN TESPİTİ

* İŞ MAHKEMELERİ KANUNU (5521) Madde 8

* SOSYAL SİGORTALAR KANUNU(MÜLGA) (506) Madde 79

* SOSYAL SİGORTALAR KANUNU(MÜLGA) (506) Geçici Madde 20

* SOSYAL SİGORTALAR VE GENEL SAĞLIK SİGORTASI KANUNU (5510) Madde 4

* SOSYAL SİGORTALAR VE GENEL SAĞLIK SİGORTASI KANUNU (5510) Geçici Madde 7

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki “sigortalılık süresinin tespiti” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Ankara 3. İş Mahkemesi'nce davanın kısmen kabulüne dair verilen 18.11.2009 gün ve 2008/578 E. 2009/638 K. sayılı kararın incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 10. Hukuk Dairesi'nin 27.09.2011 gün ve 2010/3315 E. 2011/12515 K. sayılı ilamı ile;

(…Dosya içeriğine göre; davacının; 16.03.2005 intikal tarihli giriş bildirgesine ve vergi kaydına göre ilk defa 04.10.2000 tarihi itibariyle 1479 Sayılı Yasa kapsamında zorunlu Bağ-Kur sigortalısı olarak tescil edildiği, vergi kaydının 01.03.1988-03.05.1988 ve 05.02.1999-07.12.2001 arası dönemler ile 16.01.2003- devam biçiminde olduğu, oda kaydının 01.03.1988-21.11.1991 dönemine ilişkin bulunduğu, 05.02.1999 tarihinde başlayan sicil kaydının ise, halen devam ettiği anlaşılmaktadır.

02.08.2003 tarihli Resmi Gazete’de yayınlanarak yürürlüğe giren 4956 sayılı yasanın 47.maddesi ile 1479 sayılı Yasa’ya eklenen geçici 18.maddesinde; sigortalılık niteliği taşıdıkları halde 04.10.2000 tarihine kadar kayıt ve tescilini yaptırmamış olan sigortalıların sigortalık hak ve mükellefiyetlerinin 04.10.2000 tarihinden itibaren başlayacağı belirtilmiş, aynı maddede, Kanunun Yürürlük tarihinden itibaren 6 ay içinde Kuruma yazılı olarak baş vurma şartıyla, 04.10.2000 tarihine kadar tescilini yaptırmayanlara, 20.04.1982-04.10.2000 tarihleri arasında vergiye kayıtlı oldukları süreyi borçlanma imkanı getirilmiştir.

1479 sayılı yasanın geçici 18. maddesinde belirtilen “yazılı başvuru” şartı, şekil şartı olmayıp, sigortalının, 04.10.2000 tarihi öncesi döneme ilişkin vergiye kayıtlı olduğu süreyi, yasada belirtilen 6 aylık sürede, kurum’a başvurarak veya borçlanmaya ilişkin prim ödeyerek borçlanma iradesini ortaya koyması, yasadan yararlanmak için yeterli sayılmalıdır. Anılan yasada belirtilen 6 aylık sürenin geçmesinden sonra, 04.10.2000 tarihine ilişkin sürenin,1479 sayılı yasa kapsamında sigortalı olarak değerlendirilmesi mümkün değildir.

Davacının, Kanunda belirtilen 6 aylık sürede borçlanma iradesini ortaya koyacak şekilde Kuruma başvurusunun veya borçlanma tutarına ilişkin prim ödemesinin bulunmadığı anlaşılmakla, davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı biçimde kabulüne hükmedilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalı kurum avukatının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır...)

Davacının, Kanunda belirtilen 6 aylık sürede borçlanma iradesini ortaya koyacak şekilde Kuruma başvurusunun veya borçlanma tutarına ilişkin prim ödemesinin bulunmadığı anlaşılmakla, davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı biçimde kabulüne hükmedilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalı kurum avukatının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır...)

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir. HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulu’nca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, 1479 sayılı Kanuna tabi zorunlu sigortalılık süresinin tespiti istemine ilişkindir.

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacının, 01.03.1988 tarihinde manav olarak çalışmaya başladığı ve vergi numarasının bulunduğunu, aynı tarihte 0642 sicil numarası ile esnaf derneğine kaydının yapıldığını, 03.05.1988 tarihine kadar manav olarak çalıştığını, bu tarihte vergi kaydı sona ermekle birlikte esnaf derneğindeki kaydının devam ettiğini, 05.02.1999 tarihinde nakliyeciler ve şoförler esnaf odasına ve vergiye kaydı yapıldığını ancak Bağ-Kur kaydının 04.10.2000 tarihinde müvekkilinin müracaatı üzerine yapıldığını beyanla, 01.03.1988 tarihinden 04.10.2000 tarihine kadar olan sürede, müvekkilinin kesintisiz Bağ-Kur sigortalısı olarak hizmet ettiğinin tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Sosyal Güvenlik Kurumu (SGK) vekili cevap dilekçesinde; 4956 sayılı Kanun ile getirilen Geçici 18. madde uyarınca, sigortalılık niteliği taşıdığı halde 04.10.2000 tarihine kadar kayıt ve tescilini yaptırmamış olan sigortalıların, sigortalılık hak ve mükellefiyetleri 04.10.2000 tarihinden itibaren başlayacağından, bu tarihten önceki kayıtların tescil için esas alınmasının mümkün olmadığını, bu sürelerin borçlanılmasına ilişkin düzenleme uyarınca ise, süresinde müracaat olmadığından hizmet verilmesinin mümkün olmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Yerel mahkemece, 1991-1999 tarihleri arası döneme ilişkin talebin reddine, davacının oda kaydının bulunduğu 01.03.1988-21.11.1991 ve 05.02.1999-04.10.2000 tarihleri arasında 1479 sayılı Kanuna tabi sigortalı olduğunun tespitine dair verilen karar, davalı SGK vekilinin temyizi üzerine, Özel Daire tarafından yukarıda açıklanan gerekçelerle bozulmuş, mahkemece, davacının 05.02.1999-04.10.2000 tarihleri arasındaki dönemde ayrıca vergi kaydı da bulunduğu belirtilerek, önceki gerekçe genişletilmek suretiyle direnme kararı verilmiştir.

Direnme hükmü davalı SGK vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlık, 04.10.2000 tarihinden önce Kuruma kayıt ve tescili bulunmayan davacının anılan tarih öncesi için vergi, oda ve esnaf sicil kaydına istinaden, 1479 sayılı Kanuna tabi zorunlu sigortalı olduğunun tespitine karar verilip verilemeyeceği noktasında toplanmaktadır.
Yargıtay — Esas No: 2012/2408, Karar No: 2013/9331, Tarih: 09.05.2013

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2012/2408 E.  ,  2013/9331 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, makam tazminatının almakta olduğu yaşlılık aylığına ilaveten tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Uyuşmazlık, 5510 sayılı Kanun'un geçici m.4/XI uyarınca, davacının yaşlılık aylığına geçmişte yapmış olduğu belediye başkanlığı görevi nedeniyle görev ve makam tazminatının da eklenmesi gerektiğinin tespiti istemine ilişkindir.

Söz konusu 5510 sayılı Kanun geçici m.4/XI hükmüne göre; "...Bu Kanunun yürürlük tarihinden önce, seçimler neticesinde belediye başkanı olarak görev yapmış olup, bu kanunun yürürlük tarihinden önce 5434 sayılı Kanunun bu Kanunla yürürlükten kaldırılan Ek 68 inci maddesine göre makam tazminatı ve buna bağlı olarak temsil veya görev tazminatı ödenenler hariç olmak üzere, sosyal güvenlik kanunlarına göre emeklilik veya yaşlılık aylığı almakta olanlardan; 5434 sayılı Kanunun bu Kanunla yürürlükten kaldırılan 39’uncu maddesine göre aylık bağlanması şartlarını haiz olanlara, bu Kanunun yürürlük tarihinden itibaren, bu kişilerden bu Kanunun yürürlük tarihi itibariyle 5434 sayılı Kanunun bu Kanunla yürürlükten kaldırılan 39'uncu maddesine göre aylık bağlanması şartlarını haiz olmayanlara ise bu şartları haiz oldukları tarihten itibaren 5434 sayılı Kanunun bu Kanunla yürürlükten kaldırılan Ek 68’inci maddesinde belirtilen şartlar da dikkate alınarak, emsali belediye başkanının almakta olduğu makam tazminatı ve buna bağlı olarak temsil veya görev tazminatı tutarı, almakta oldukları emeklilik veya yaşlılık aylıklarına ilave edilmek suretiyle ödenir..." Belirtilen kanun hükmü ile 5510 sayılı Kanundan önce uygulamada görülen; 5434 sayılı Kanuna göre emekli maaşı alan belediye başkanlarına görev ve makam tazminatı verilirken; SSK veya Bağ-Kur'dan emekli olan belediye başkanlarına görev ve makam tazminatı verilmemesi konusundaki farklı uygulamaların önlenmesi amaçlanmıştır.

Ancak, farklı sosyal güvenlik kurumlarından emekli maaşı alan sigortalılar arasındaki bu eşitliğin sağlanması için; öncelikle sigortalıların fiili hizmet sürelerinin eşit olması gerektiği önkoşul olarak aranmıştır. Bu amaçla 5510 sayılı Kanunun Geçici m.4/XI ile mülga 5434 sayılı Kanunun m.39 ve Ek m.68 hükümlerine atıf yapılmış; SSK ve Bağ-Kur'dan yaşlılık aylığı alan belediye başkanlarının, görev ve makam tazminatı alabilmeleri için ayrıca atıf yapılan maddelerdeki koşullara haiz olmaları gerektiği belirtilmiştir. Belirtilen koşuların varlığı halinde 5510 sayılı Kanun'un yürürlük tarihi olan 1.10.2008 tarihinden itibaren görev ve makam tazminatının verilmesi mümkün olacaktır. Fakat, bu koşullar gerçekleşmemişse, gerçekleştiği tarihten itibaren görev ve makam tazminatının verilebileceği de m.4/XI hükmünde belirtilmiştir. Böylece, kanun koyucu, atıf yapılan maddelerde belirtilen koşulların gerçekleşmesi halinde sosyal güvenlik kurumları arasındaki (T.C.Emekli Sandığı, SSK, Bağ-Kur) farklı uygulamaların giderilmesini ve eşitliğin sağlanmasını amaçlamıştır.

Açıklanan yasal düzenlemeler karşısında; evvelce belediye başkanlığı hizmeti bulunan; gerek, T.C Emekli Sandığı mensuplarına, gerekse SSK veya Bağ-Kur'dan yaşlılık aylığı alan sigortalılara 5510 sayılı Kanunun Geçici m.4/XI hükmüne göre görev ve makam tazminatı verilebilmesi için şu koşulların gerçekleşmesi gerekmektedir:

1-)Seçimler sonucunda belediye başkanı olarak görev yapmış olmak (5510 sayılı Kanunun Geçici m.4/XI).

2-)Fiilen 25 yıl (9000 iş günü) kesenek karşılık veya prim ödemekle birlikte 60 yaşını doldurmuş olmak yada 15 yıl (5400) kesenek karşılık veya prim ödemekle birlikte 61 yaşını da doldurmuş olmak (5434 sayılı Kanunun m.39/b ve k);

3-)Hizmetin en az 2 yıl süreyle gerçekleşmiş olması (5434 s.K Ek m.68);

Somut olayda, 30.12.1949 tarihinde ... davacının, 25 fiili hizmet yılı üzerinden 01.06.2006 tarihinden itibaren SGK'dan yaşlılık aylığı bağlandığı ve seçilmek suretiyle 07.06.1992-27.03.1994 (1 yıl 9 ay 20 gün) döneminde belediye başkanlığı yaptığı görülmektedir.

Eldeki davaya ilişkin olarak 5510 sayılı Kanun geçici m.4/XI ile bu maddeyle, atıf yapılan 5434 sayılı Kanunun m. 39 hükümleri uyarınca geçmişte belediye başkanlığı yapan ve SSK yahut Bağ-Kur'dan yaşlılık aylığı alan sigortalılara; ayrıca görev ve makam tazminatı verilebilmesi için 60 yaşını doldurmuş olma koşulunun yanısıra seçimle iş başına gelerek yaptığı Belediye Başkanlığı görevinin en az 2 yıl süreyle yerine getirilmiş olması koşulunun da gerçekleşmesi gerekmektedir. Somut olayda, istek tarihi itibariyle seçimle iş başına gelerek yaptığı Belediye Başkanlığı görevinin en az 2 yıl süreyle yerine getirilmiş olması koşulu gerçekleşmediğinden, böylece 5434 sayılı Kanunun m.39 koşullarının tümünün oluşmadığı belirgin olduğundan davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme sonucu davanın kabulüne karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 09.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3963, Karar No: 2018/5989, Tarih: 27.09.2018

**20. Hukuk Dairesi         2018/3963 E.  ,  2018/5989 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada ...... Sulh Hukuk ve ...... 4. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar bölge adliye mahkemelerinin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı bölge adliye mahkemesinin yargı çevresinde kalan mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verildiğinden ve 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince bölge adliye mahkemeleri hukuk dairelerinin görevi yargı çevresi içerisinde bulunan adlî yargı ilk derece hukuk mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, 4721 sayılı TMK'nın 405. maddesi uyarınca vasi atanmasına ilişkindir.

...... Sulh Hukuk Mahkemesince kısıtlı adayının “......Mah. ............ Sok. No: 5/1 ......” adresinde ikamet ettiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

...... 4. Sulh Hukuk Mahkemesince kısıtlı adayının mernis adresinin “...... Mah. ...... Sok. No:9 İç Kapı No:1 ....../......” olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.” Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

...... İlçe Emniyet Amirliğince yapılan araştırmaya göre kısıtlı adayının “......Mah. ............ Sok. No: 5/1 ......” adresinde ikamet ettiği anlaşıldığından uyuşmazlığın ...... 4. Sulh Hukuk Mahkemesi'nde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri ile 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince ...... 4. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 27/09/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi..
Yargıtay — Esas No: 2012/9649, Karar No: 2012/12969, Tarih: 18.09.2012

**4. Hukuk Dairesi         2012/9649 E.  ,  2012/12969 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 09/06/2006 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 09/02/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, haksız fiile dayalı maddi ve manevi zararın tazmini istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Dava konusu olayda; olayın oluş biçimi, davacının yaralanma derecesi ve yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde davacı yararına takdir edilen manevi tazminat tutarı azdır. Daha üst düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacının vekalet ücretine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 18/09/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10692, Karar No: 2012/2526, Tarih: 27.02.2012

**9. Ceza Dairesi         2011/10692 E.  ,  2012/2526 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüt adına suç işleme, suç örgütlerinin oluşturdukları korkutucu güçten yararlanılarak tehdit etme

Hüküm : 1- 3713 sayılı Kanunun 2/2. maddesi yollaması ile TCK'nın 314/2, 62/1, 53/1-2-3, 58/7-9, 3713 sayılı Kanunun 5. maddeleri uyarınca mahkumiyet

2- TCK'nın 106/2-d, 62/1, 53/1-2-3, 58/7-9, 3713 sayılı Kanunun 5/1. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Usulüne uygun tebligata rağmen sanık müdafiinin duruşmaya gelmediği ve geçerli bir mazeret de bildirmediği anlaşıldığından, duruşmasız olarak yapılan inceleme sonunda gereği düşünüldü:

Yapılan yargılama sonunda toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçlarının sübutu kabul, olay niteliğine ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde vasıfları tayin edilmiş, cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 27.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.