muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/18469, Karar No: 2013/20936, Tarih: 27.11.2013

**5. Hukuk Dairesi         2013/18469 E.  ,  2013/20936 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Her nekadar mahkemece bozma ilamına uyulmuşsa da, bozma gerekleri tam olarak yerine getirilmemiştir. Şöyle ki;

1) Dava konusu taşınmaz arsa niteliğindedir. Kamulaştırma Kanununun kıymet takdir esaslarını belirleyen 11. maddesinin 1. fıkrasının arsalara ilişkin (g) bendi uyarınca arsaların bedelinin değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre hesaplanması zorunludur.

Hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda, emsal karşılaştırması yapılmadan soyut ifadelerle taşınmaza değer biçildiğinden, bu rapora göre hüküm kurulması mümkün değildir.

Bu durumda; taraflara dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, luzümu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi, dava konusu taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili ... ve Tapu Sicil Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi doğru olmadığı gibi,

2) 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun geçici 6. maddesinde değişiklik yapan ve 11.06.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı Yasanın 21.maddesi ile "kamulaştırmasız el atmadan kaynaklanan tazminat davalarında mahkeme ve icra harçları ile her türlü vekalet ücretleri bedel tespit davalarında öngörülen şekilde maktu olarak belirlenir. ... açılan ve kesinleşmeyen davalarda da uygulanır." hükmünün getirilmiş olduğu gözetildiğinde, harç ve vekalet ücretinin maktu olarak hüküm altına alınması gerektiğinden;

Mahkeme kararının açıklanan nedenlerle davalı idare vekilinin temyiz itirazları doğrultusunda BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 27.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6684, Karar No: 2017/5074, Tarih: 27.03.2017

**9. Hukuk Dairesi         2016/6684 E.  ,  2017/5074 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

ADINA AVUKAT ...

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine, işe iadesine ve yasal sonuçlarına hükmedilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 27/03/2017 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

(M) (M)

BP

KARŞI OY

Araç muayene istasyonu olarak faaliyet yürüten davalı işyerinde, mesainin bitmesine rağmen randevu alarak muayeneye gelmiş olan araçların tamamının işlemlerinin bitirilememiş olmasına istinadan ve sırada bekleyen müşterilerin mağdur olmaması için fazla mesai talep eden işverenin talebi, aralarında davacının da bulunduğu ve sendikal faaliyet kapsamında birlikte hareket eden işçiler tarafından kabul edilmemiş buna bağlı olarakta randevu alarak gelmiş olan araç sahiplerinden bir kısmı işlemini yaptıramadan geri dönmek zorunda kalmıştır. Bu durumun işyerinde olumsuzluklara yol açtığı izahtan vareste olup anlatıldığı şekilde birlikte hareket ederek fazla mesai yapmayı reddeden tüm işçiler bu davranışları nedeniyle işten çıkartılmışlardır.

Davacı işçimizde dahil fazla mesai talebini kabul etmeyen işçilerin, işverence yılbaşında talep edilen fazla mesaiye muvafakat isteğini de geri çevirmiş oldukları anlaşılmaktadır.

Fazla mesaiye muvafakatı olmayan işçinin fazla mesaiye kalmadığı için işten çıkartılmasında haklı veya geçerli bir neden bulunmadığı, feshin bu yönüyle geçersiz olduğu da tartışmasızdır.

Tartışma, tamamı sendika üyesi olan ve üyesi oldukları sendikanın işyerinde örgütlenmesi için çalıştıkları belli olan işçilerin işten çıkartılmasının gerçek nedeninin sendikal faaliyetleri olup olmadığı hususundadır.

Somut olaya dönüldüğünde, fazla mesaiye muvafakatı olmayan işçiyi mesaiye kalmaya zorlamanın hukukî dayanağı yoktur ancak randevu alarak gelmiş ve sıraya girmiş araçların geri gönderilmesi yerine geçimini o işyerinden sağlayan işçinin anlayış göstererek makul süreli bir fazla mesaiye kalmasını umut etmek de işverenin gözünden bakıldığında anlaşılamayacak veya yadırganacak bir durum değildir.

Somut olaya dönüldüğünde, fazla mesaiye muvafakatı olmayan işçiyi mesaiye kalmaya zorlamanın hukukî dayanağı yoktur ancak randevu alarak gelmiş ve sıraya girmiş araçların geri gönderilmesi yerine geçimini o işyerinden sağlayan işçinin anlayış göstererek makul süreli bir fazla mesaiye kalmasını umut etmek de işverenin gözünden bakıldığında anlaşılamayacak veya yadırganacak bir durum değildir.

Açıklanan nedenle " İşin yarım kalması benim sorunum değil, ben mesaim bittiği anda işi bırakırım, bu davranışımın ne gibi sonuçlara neden olduğuylada ilgilenmem, mesai içerisinde rahatlıkla bitirilebilecek kadar iş kabul etmek işverenin sorumluluğundadır" şeklinde nitelendirilebilecek tutum nedeniyle gerçekleştiği anlaşılan feshin sendikal nedene dayandığını kabul etmek doğru olmamıştır

Şeklindeki kanaatimiz sebebiyle, aksi yönde oluşan sayın çoğunluk görüşüne katılamıyoruz. 27/03/2017
Yargıtay — Esas No: 2019/10061, Karar No: 2020/6058, Tarih: 08.12.2020

**16. Ceza Dairesi         2019/10061 E.  ,  2020/6058 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

İlk Derece Mahkemesi : Niğde 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 27.02.2018 tarih ve 2018/37 - 2018/119 sayılı kararı

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Hüküm : TCK’nın 314/2, 3713 sayılı Kanunun 5/1. maddesi, TCK’nın 62, 53, 58/9, 63. maddesi uyarınca hükmedilen mahkumiyet kararına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebebine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre sanığın örgütle iltisaklı olması nedeniyle kapatılan okula çocuğunu göndermesi eyleminin örgütsel faaliyet olarak kabul edilemeyeceği belirlenerek yapılan incelemede;

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanık müdafinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmediğinden CMK'nın 302/1. maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddiyle hükmün ONANMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın Niğde 2. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin Adana Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 08.12.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2060, Karar No: 2018/871, Tarih: 05.02.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/2060 E.  ,  2018/871 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

1)Sahte fatura kullanma suçunda suçun maddi konusunun fatura olması ve 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki "Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanun’un Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır" şeklindeki düzenlemeye göre de faturaların Vergi Usul Kanunu’nun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi karşısında, 2006 takvim yıllarına ait kanaat oluşturacak sayıda fatura asıl ya da onaylı örneklerinden kanaat oluşturacak sayıda temin edilip dosya arasına konulması, incelenerek kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadığının tespit edilmesi,

2)Unsurları tamam ise; mükellef şirket hakkında düzenlenen vergi inceleme raporlarında sanığın kullandığı faturaları düzenleyen şirketlerin sahte fatura düzenlediğine ilişkin tespitlerin yer alması karşısında; gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespit edilmesi bakımından; sahte olduğu iddia edilen faturaları düzenleyen firma yetkilileri hakkında sahte fatura düzenlemek suçundan dava açılıp açılmadığı, açılmışsa akibeti araştırılıp, dava dosyaları celp edilip özetinin duruşma tutanağına geçirilip, bu davayı ilgilendiren ve sahteliği belirleyen delillerin onaylı örneklerinin dava dosyasına intikal ettirilmesi, faturaların gerçek alım satım karşılığı olup olmadığının, mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyeleri, teslim tesellüm belgeleri, bedellerinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun kanıtlama yeteneği olan geçerli ödeme belgeleri ve satıcının kasasına ya da banka hesabına girip girmediğinin tespiti ile, faturaları düzenleyen mükellefin yeterli üretimi, mal girişi ya da stoğu olup olmadığı dikkate alınarak faturaları, kullanan kişi ve şirketler ile sanıkların ticari defter ve belgeleri üzerinde karşılaştırmalı bilirkişi incelemesi yaptırıldıktan sonra sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi,

3)Kabule göre de;

a)Aynı takvim yılı içinde birden fazla sahte fatura kullanmak eyleminin zincirleme suç oluşturduğu ve sanık hakkında TCK'nın 43. maddesi hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

b) 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 Tarih 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

3)Kabule göre de;

a)Aynı takvim yılı içinde birden fazla sahte fatura kullanmak eyleminin zincirleme suç oluşturduğu ve sanık hakkında TCK'nın 43. maddesi hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

b) 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 Tarih 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, aynı Yasanın 326/son maddesi gereği kazanılmış hakların saklı tutulmasına, 05.02.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21384, Karar No: 2016/995, Tarih: 21.01.2016

**2. Ceza Dairesi         2014/21384 E.  ,  2016/995 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5237 sayılı TCK'nın 145. maddesindeki suçun konusunu oluşturan malın değerinin azlığı kavramından, daha çoğunu alabilme imkanı varken sadece gereksinimi kadar ve değer olarak da az şeyi alma durumunun anlaşılması ve suçun işleniş şekli ile özellikleri de nazara alınarak uygulanabileceğinden, söz konusu olayda TCK'nın 145.maddesinin uygulama imkanı olmadığı gözetilmeden, telefonun tek başına alınması ve bu telefonunu değerinin de az olması şeklindeki yeterli olmayan gerekçeyle, sanık hakkında söz konusu hükmün uygulanmasına karar verilmesi, karşı temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 21.01.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/22611, Karar No: 2015/9162, Tarih: 04.05.2015

**2. Hukuk Dairesi         2014/22611 E.  ,  2015/9162 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : 5395 Sayılı Yasaya Göre Koruma Kararı

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

...; 22.09.2013 doğumlu küçüğe ... Bakanlığınca belirlenen “genişletilmiş bağışıklık programı” uyarınca yapılması zorunlu aşıları velilerinin yaptırmadığını, yaptırmaktan da kaçındıklarını ileri sürerek, küçük hakkında 5395 sayılı Kanunun 5. maddesinin (1.) bendinin (d) alt bendi uyarınca sağlık tedbirine karar verilmesini istemiş, mahkemece; istek reddedilmiş, hüküm davacı kurum tarafından temyiz edilmiştir.

Türkiye'nin taraf olduğu “Biyoloji ve Tıbbın Uygulanması Bakımından İnsan Hakları ve İnsan Haysiyetinin Korunması Sözleşmesi”ne göre, tıbbi müdahalenin ilgili kişinin bu müdahaleye özgürce ve bilgilendirilmiş bir şekilde muvafakat etmesinden sonra yapılabileceği, muvafakat verme yeteneği olmayan bir kimse üzerinde ise tıbbi müdahalenin sadece onun doğrudan yararı için yapılabileceğine değinildikten sonra, müdahaleye muvafakat verme yeteneği bulunmayan küçüğe veya akıl hastalığı ve benzeri herhangi bir sebepten dolayı muvafakat verme yeteneği bulunmayan bir yetişkine sadece yasal temsilcisinin veya kanun tarafından belirlenen bir kişi veya makam ve kuruluşun izni ile müdahalede bulunulabilir (Söz. m. 6). Bu halde dahi, bu kişi, makam veya kuruluşa, müdahalenin amacı, niteliği ile sonuçları ve tehlikeleri hakkında uygun bilgi verilmesi zorunludur.

Buna göre, küçüğe yapılacak tıbbi bir müdahalenin kural olarak ancak yasal temsilcisinin izniyle yapılabileceğinde duraksama yoktur. Sorun, tıbbi müdahalenin amacı, niteliği, sonuçları ve müdahale edilmemesi halinde, ortaya çıkabilecek tehlikeleri hakkında ana ve baba aydınlatıldığı halde rıza göstermemeleri halinde nasıl hareket edilmesi gerektiğindedir. Birleşmiş Milletler Çocuk Hakları Sözleşmesi çocukla ilgili her türlü kararlarda onun üstün yararının esas olduğunu öngörmektedir. Diğer yandan Türk Medeni Kanunu da yukarıdaki uluslararası sözleşme hükümlerine paralel olarak ana ve babanın velayetleri altındaki çocukların bakım, bedensel, zihinsel, ruhsal ve toplumsal gelişmeleri konusunda onların menfaatini gözönünde tutarak, gerekli kararları alacaklarını ve uygulayacaklarını kabul etmiştir (TMK. md 339/1, 340/1). Şu halde ana babanın çocuklarla ilgili karar alırken onların menfaatlerini ve üstün yararlarını gözönünde tutmaları asıldır. Buna aykırı bir tutum haklı görülemez. Küçüğe yapılacak müdahalenin amacı, niteliği ve sonuçları ile yapılmaması halinde ortaya çıkabilecek sonuçlar konusunda aydınlatıldıkları halde ana ve babanın haklı bir sebep göstermeksizin müdahaleye karşı çıkmaları durumunda çocuğun üstün yararı esas alınarak müdahalenin gerekli olup olmadığına karar verilmelidir.

Somut olayda çocuğa uygulanacak aşının, gelecekteki hastalıklardan çocuğu birey olarak korumak ve toplum sağlığı açısından gerekli olan ... Bakanlığınca belirlenen “genişletilmiş bağışıklık programı” uyarınca yapılması zorunlu aşılardan olduğu görülmektedir. Böyle bir durumda çocuğun yasal temsilcileri uygulanacak aşı ile ilgili olarak aydınlatıldıkları halde, hiç bir haklı gerekçe ileri sürmeksizin buna rıza göstermiyorlarsa çocuğun menfaatine aykırı olan bu tavra hukuki sonuç bağlanamaz. Diğer bir ifadeyle ana ve babanın rıza göstermemeleri çocuğun üstün yararına açıkça aykırı ise rıza aranmaz. Olayda ana baba çocuğa aşı uygulanmasına karşı çıkmışlar, buna rızalarının bulunmadığını yargılama sırasında ifade etmişlerdir. Ne var ki; bu beyanlarını haklı gösterecek bir sebep ve delil göstermedikleri gibi dosyada da, yapılması istenilen aşının çocuğun üstün yararına aykırı olacağına ilişkin bir bulgu ve olgu bulunmamaktadır. Aşının, çocuğun gelecekteki bireysel sağlığı yanında, toplum sağlığı açısından da yapılması zorunlu olduğu dosyadaki raporlardan anlaşıldığına göre, isteğin kabulüne karar verilmesi gerekirken salt ana ve babanın rıza göstermedikleri gerekçesine dayanılarak talebin reddi usul ve yasaya aykırı bulunmuştur.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 04.05.2015 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2016/7191, Karar No: 2017/1149, Tarih: 14.02.2017

**20. Hukuk Dairesi         2016/7191 E.  ,  2017/1149 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ..., davalılar ... ve ... Yönetimi tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında ... köyü 136 ada 1 parsel sayılı 45326,62 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, Devlet ormanı vasfı ile ... adına tespit edilmiştir.

Davacı gerçek kişi, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği ve 171 sayılı vergi kaydına dayanarak 136 ada 1 parsel sayılı taşınmazın kadastro tespitinin iptali ile adına tescili talebi ile dava açmıştır. Mahkemece davanın kısmen kabulü ile (1-B) ile gösterilen 26016,28 m2’lik kısmın davacı adına, (1-A) ile gösterilen 19310,34 m2’lik kısmın ... vasfı ile ... adına tesciline karar verilmiş; hükmün davalı ... Yönetimi ve ... tarafından temyizi üzerine Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 31/03/2008 gün ve 2008/819-5048 sayılı kararıyla bozulmuştur.

Hükmüne uyulan bozma ilamında özetle; "...Mahkemece yapılan araştırma ve inceleme hüküm kurmaya yeterli değildir. Davacı kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği ile 171 sayılı vergi kaydına dayanarak dava açmış olduğu halde 171 sayılı vergi kaydı getirilmemiş ve mahallinde uygulanmamış; davacı yararına kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği şartlarının gerçekleşip gerçekleşmediği araştırılmamış, taşınmazın öncesinin ... niteliğinin ve hukuki durumunun belirlenmesi; eğiminin doğru olarak hesaplanması için münhanili haritalar ile varsa topografya haritaları bulundukları yerden getirtilerek uygulanmadığı gibi, çekişmeli yere komşu 136 ada 2 ve 4 sayılı parsellere ait dayanak vergi kayıtlarının da getirtilerek uygulanmadığı gözlenmiştir.

Kabule göre ise kadastro müdürlüğünce 5304 sayılı Kanunun uygulanmasına ilişkin yönetmeliği 7. maddesi gereğince 136 ada 1 sayılı parselin dava açılan kısmına sınır teşkil eden 126 ada 4 sayılı parsel sınır yönünden davalı hale getirtilerek ve 2006/64 Esas sayılı dava dosyası ile davalı olduğu bildirilerek tutanak aslının dosyaya gönderildiği anlaşılmaktadır. İtirazlı olarak bırakılan bu parsele yönelik ... Yönetimi ve davacı gerçek kişinin açılmış bir davası bulunmamaktadır. Bu nedenle; dava konusu 2006/62 Esas sayılı dosya ile itirazlı olduğu bildirilerek gönderilen bu parselin tutanak asıllarının ve eklerinin kadastro işleminin tamamlanması için kadastro müdürlüğüne gönderilmesine karar verilmesi gerekirken bu parsel hakkında hiçbir işlem yapılmaması doğru değildir" denilmiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılna yargılama sonucu; davacı ...'ın davasının aşağıda açıklandığı üzere kısmen kabulüne ile fazla talebin reddine,

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılna yargılama sonucu; davacı ...'ın davasının aşağıda açıklandığı üzere kısmen kabulüne ile fazla talebin reddine,

1) ... ili, ... ilçesi ... mahallesi (köyü) 136 ada 1 parsel için 12/11/2014 tarihinde tanzim edilen bilirkişi ortak raporuna ekli Fen Bilirkişisi Harita Mühendisi ..., Fen Bilirkişisi Kadastro Teknisyeni ... ve ... Bilirkişisi ... Yüksek

Mühendisi ... tarafından çizilen Ek-10 da kayıtlı, 1/2000 ölçekli kroki ile köşe koordinat noktaları (B) harfi ile işaretli olarak gösterilen, Ek-11 kayıtlı Tutga Koordinat Çizelgesi ve Alan Hesabı Cetvelinde (B) harfi ile işaretli, 18.217,15 m² hesaplanan yerin ... sayılmayan yer olduğunun kabulüne, bu kısmın 136 ada 1 sayılı parselden ifrazı ile adanın son parseli olarak davacı ... adına tapuya kayıt ve tesciline,

2) 136 ada 1 sayılı parselden ifrazına karar verilen [B=18.217,15m²] alan ve miktarları çıktıktan sonra 136 ada 1 parsel sayılı taşınmazın; değişen alan ve miktarı ile ... niteliği ile ... adına tespit ve tesciline karar verilmiş, hüküm davacı ..., davalılar ... ve ... Yönetimi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yörede 3116 sayılı Kanuna göre yapılan ve 1948 yılında ilan edilerek kesinleşen ... kadastrosu ile 5304 sayılı Kanun ile değişik 3402 sayılı Kanunun 4. maddesi hükmü gereğince yapılan aplikasyon vardır.