muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/13822, Karar No: 2013/15321, Tarih: 30.09.2013

**4. Hukuk Dairesi         2013/13822 E.  ,  2013/15321 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 21/07/2010 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 22/04/2011 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davacının diğer temyiz itirazlarına gelince;

Davacı vekili tarafından.davalının hakaretinden kaynaklanan kişilik haklarının ihlali nedeniyle manevi tazminat istenmiştir.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hak ve nısfetle karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para. zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bîr nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Davaya konu olayda; olay tarihi, sarf edilen söz ve yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde hükmedilen manevi tazminat miktarı azdır. Daha üst düzeyde manevi tazminata hükmedilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın (2) nolu bentte gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, davacının diğer temyiz itirazlarının (1) nolu bentte gösterilen nedenle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 30/09/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/5320, Karar No: 2007/5801, Tarih: 19.06.2007

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2007/5320 E.  ,  2007/5801 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Kamulaştırma Yasasının 11.maddesi hükmüne göre, bedel tespit davalarında öncelikle kamulaştırılan taşınmazın değerlendirme tarihindeki vasfının (arsa veya arazi) belirlenmesi, arsa vasfında ise değerlendirme tarihinden önce özel amacı olmayan emsal satışlara göre satış değeri, taşınmaz arazi vasfında ise değerlendirme tarihindeki mevki ve şartlara göre olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net geliri esas alınmak suretiyle değerinin belirlenmesi gerekir. Geri çevirme kararı üzerine dosyaya getirtilen Belediye Başkanlığı yazılarına göre, dava konusu taşınmazın imar planı dışında, belediye sınırları içerisinde olduğu, belediye hizmetlerinden yararlanmadığı, meskun yerlerden olmadığı, nazım imar planı dışında olup belediye alt yapı hizmetlerinden yararlanmadığı, belediye merkezine 2,5 km uzaklıkta bulunduğu anlaşılmıştır.

Bakanlar kurulunun Yargıtay'ca da kısmen benimsenen 28.02.1983 gün ve 1983/6122 sayılı kararı uyarınca, imar planında yer almayan bir taşınmazın arsa sayılabilmesi için belediye veya mücavir alan sınırları içinde olmakla beraber, belediye hizmetlerinden (belediyece meskun olduğu için veya meskun hale getirileceği için sunulan yol, su, elektrik, ulaşım, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma vd.) yararlanan ve meskun yerler arasında yer alması gerekir. Dava konusu taşınmaz, Bakanlar Kurulu Kararının l.maddesi (b) bendinde de belirtildiği gibi fiilen meskun halde bulunamadığından belirlenen özellikleri nedeniyle "arsa" niteliğinde kabulüne olanak yoktur.

Yukarıda açıklanan nedenlerle taşınmazın arazi olarak değerlendirilmesi gerekirken arsa niteliğine göre değerlendirme yapılarak buna göre bedel belirlenmiş olması doğru görülmemiştir.

../..

2007/5320-5801 -2-

Mahkemece İl Tarım Müdürlüğünden değerlendirme tarihine göre münavebeye alınacak ürünlerin hangileri olduğu ve bunlara ait dekar başına ortalama verim, üretim maliyeti ve toptan satış fiyatlarına ilişkin resmi veriler getirtildikten sonra arazi niteliğine göre inceleme yapacak bilirkişi kurulu oluşturularak bu verilere uygun değerlendirme yapan rapor alınmalı ve oluşacak sonuç doğrultusunda karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 19.6.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4642, Karar No: 2019/7188, Tarih: 13.11.2019

**11. Hukuk Dairesi         2018/4642 E.  ,  2019/7188 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 12. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 1. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 26/10/2016 tarih ve 2014/842 E. - 2016/753 K. sayılı kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin kısmen kabulüne dair istanbul Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesi'nce verilen 19/04/2018 tarih ve 2017/346 E. - 2018/441 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin İnegöl Bursa’da mobilya imalatı yaptığını, davalı şirketle arasında akdedilen 13/04/2011 tarihli sözleşmeye göre Rusya/Moskova'da 17/05/2011 ile 20/05/2011 tarihleri arasında yapılacak mobilya fuarında sergilenmek üzere ürünlerinin Rusya'ya fuar alanında 14/05/2011 tarihinde teslim edilmek üzere gümrükleme ve taşıma işinin davalı tarafından taahhüt edildiği, mobilyaların fuarın bitiş tarihi olan 20/05/2011 günü akşamı teslim edildiğini, ürünlerin sergilenemediği, kâr kaybının olduğu, kısmi navlunbedeli, tanıtım, reklam, personel, davetli müşteri ve fuar aksesuar gideri, konaklama gideri v.s. yapılan harcamalar tutarı (61.687 Euro) 141.281,74 TL' nin 14/05/2011 tarihinden işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, uyuşmazlığa CMR konvansiyon hükümlerinin uygulanarak zamanaşımından davanın reddine karar verilmesi gerektiği, müvekkili aleyhine işleyecek tazminat bedelinin taşıma ücretini geçemeyeceği, davanın dava konusu taşımayı fiilen gerçekleştirmiş olan alt taşımacıya ihbarının zorunlu olduğu, davacının fuar katılımcısı sıfatıyla yaptığı harcamaları da haksız olarak talep ettiği, davacının mahrum kalan kâr talebinin fahiş, haksız ve avans faizi talep etmesinin hukuka aykırı olduğunu belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporları, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre; sözleşmenin konusunun Türkiye ile Rusya arasında taşımacılık işine ilişkin olduğu, davacının talebinin geç teslimden doğan tazminat talebi olarak nitelendirileceği,

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporları, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre; sözleşmenin konusunun Türkiye ile Rusya arasında taşımacılık işine ilişkin olduğu, davacının talebinin geç teslimden doğan tazminat talebi olarak nitelendirileceği,

davanın CMR Konvansiyonu'na tabi taşıma sözleşmesinden ve geciken teslimden kaynaklandığı, gecikme durumunda CMR 30/3 maddesinde gönderilenin malın teslim tarihinden itibaren 21 gün içerisinde taşıyıcıya yazılı ihbarda bulunulma düzenlemesine yer verdiği, dava konusu uyuşmazlıkta gönderilenin 20/05/2012 tarihinde davacıya teslim edildiği, teslim tutanağındaki ''Her türlü dava hakkımız saklı kalmak kaydıyla'' ibaresinin geç teslime ilişkin bir bildirim olamayacağı, davacının 21/06/2011 tarihli ihtarının süresinde ihbar olarak değerlendirilemeyeceği, hak düşürücü sürenin geçirildiği gerekçeleriyle davanın reddine karar verilmiştir.

Taraf vekilleri karara karşı istinaf kanun yolu başvurusunda bulunmuşlardır.

Bölge Adliye Mahkemesince; davalı vekilinin istinaf başvurusu hakkında karar verilmesine yer olmadığına ve davacı vekilinin istinaf başvurusunun kısmen kabulüyle yerel mahkemenin kararının kaldırılmasına; (30.212,- Euronun karşılığı) 69.194,54 TL'nin 1 Temmuz 2011 tarihinden itibaren avans faizi işletilerek davacıya ödenmesine, fazlaya dair isteminin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, taşıma sözleşmesinden kaynaklanan tazminat istemine ilişkindir. Davacı ile akdi taşıyan davalı arasında düzenlenen 13/04/2011 tarihli taşıma sözleşmesinde; malın teslim edileceği tarih 16/05/2011 belirlenmiş olmasına rağmen, emtianın bu tarih geçtikten sonra fuarın kapandığı 20/05/2011 günü akşamı teslim edildiği anlaşılmaktadır. Taraflar arasında mutakabat sağlanmış taşıma planına ve özellikle süreye uyulmaması, dikkatsizlikten daha öte tedbirsizliğe, ihtiyatsızlığa varan cesaretle, pervasızca bir davranıştır.Bu nedenle ürünlerin fuar alanına geç teslimi nedeniyle CMR Sözleşmesi’nin ilgili 21. ve 25/3. maddeleri uyarınca davalı taşıyıcının sorumluluğunun belirlenmesi gerekirken ve bu özel düzenlemeye rağmen geç ifa nedeniyle taşıtanın Borçlar Kanunu ve Türk Ticaret Kanunu genel hükümlerine göre sorumluluğunun doğduğu gerekçesi ile hüküm kurulması doğru değil ise de, tam tazminatla sorumluluğu kabul eden Bölge Adliye Mahkemesi’nin sonucu doğru olan kararının bu düzeltilmiş gerekçe ile onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının HMK'nın 370/4. maddesi uyarınca yukarda açıklanan şekilde düzeltilen gerekçeyle ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 3.545,00 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 13/11/2019 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4292, Karar No: 2019/5652, Tarih: 08.10.2019

**20. Hukuk Dairesi         2019/4292 E.  ,  2019/5652 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davada .... Sulh Hukuk ve .... 2. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı Bölge Adliye Mahkemesinin yargı çevresinde kalan mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verilmiş olması ve 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince Bölge Adliye Mahkemeleri Hukuk dairelerinin görevinin yargı çevresi içerisinde bulunan adlî yargı ilk derece hukuk mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

Dava, kayyım tayini istemine ilişkindir.

... Sulh Hukuk Mahkemesince, küçüğün MERNİS adresinin ...." olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

.... Sulh Hukuk Mahkemesi ise davacı ... . kayyım tayini talebinde bulunduğu anlaşılmış olup, ....adresi her ne kadar ...." olarak geçsede Jandarma'nın 29/5/2019 tarihli tutanağında ...... ilinde ikamet eden .... yanında kaldığı ve de kendisine ...... baktığının bildirildiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı vermiştir.

Türk Medenî Kanununun 426. maddesinde "Vesayet makamı, aşağıda yazılı olan veya kanunda gösterilen diğer hallerde ilgilisinin isteği üzerine veya re'sen temsil kayyımı atar. Bir işte yasal temsilcinin menfaati ile küçüğün veya kısıtlının menfaati çatışıyorsa..." hükmü; 431. maddesinde ise "Vasinin atanması usûlüne ilişkin kurallar, kayyım ve yasal danışmanın atanmasında da uygulanır." hükmü getirilmiştir. Diğer yandan, aynı Kanunun 411. maddesine göre de, "Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir."

Dosya kapsamında kolluk araştırmaları sonucunda; küçük .... ilinde ikamet eden.... yanında kaldığı ve de kendisine .. .... baktığının bildirildiği anlaşıldığından uyuşmazlığın .... 2. Sulh Hukuk Mahkemesinde çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince ... 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 08/10/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/31317, Karar No: 2015/33576, Tarih: 18.11.2015

**13. Hukuk Dairesi         2015/31317 E.  ,  2015/33576 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana 4. Tüketici Mahkemesi

TARİHİ : 17/09/2014

NUMARASI : 2013/1319-2014/1594

Taraflar arasındaki hizmetin ayıplı olması davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı T.. B.. tarafından yaptırılan A.. Toki Konutları'ndan daire satın aldığını, bağımsız bölümde, blokta ve site ortak alanlarında gizli ayıplar ve eksik imalatların bulunduğunu, 4077 sayılı Yasanın 4. maddesi gereği gerekli ihtarın yapıldığını ileri sürerek, eksik ayıplı imalat nedeniyle fazlaya ilişkin haklar saklı kalmak kaydıyla 300,00 TL ortak kullanım alanlarında yapılan eksik imalat nedeniyle 100 TL olmak üzere alacağın yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı, davacının daireyi tam ve ve eksiksiz aldığına dair konut teslim tutanağını ve teslim föyünü imzaladığını, iddia edilen ayıplara ilişkin otuz günlük ihbar mükellefiyetinin yerine getirilmediğini savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun’da gizli ayıpların ne kadar sürede satıcıya ihbar edileceğine dair bir hüküm bulunmamaktadır. Öyle olunca, 4077 sayılı TKHK’nun 30. maddesi gereğince, bu kanunda hüküm bulunmayan hallerde genel hükümlere göre uyuşmazlığın çözümü gerekli olduğundan Türk Borçlar Kanunu’nun bu konudaki 223. maddesi uygulanacaktır. Türk Borçlar Kanununun 223. maddesine göre, ”Alıcı,devraldığı satılanın durumunu işlerin olağan akışına göre imkan bulunur bulunmaz gözden geçirmek ve satılan da satıcının sorumluluğunu gerektiren bir ayıp görürse,bunu uygun bir süre içinde ona bildirmek zorundadır.” Bunu ihmal ettiği takdirde, satılanı kabul etmiş sayılır. Ancak, satılanda olağan bir gözden geçirmeyle ortaya çıkarılamayacak bir ayıp mevcut olup da, bu ayıp sonradan meydana çıkarsa bu durumu da hemen satıcıya ihbar etmediği takdirde, yine satılanı bu ayıp ile birlikte kabul etmiş sayılır. TBK’nun 223. maddesinde öngörülen süre içinde ihbar edilmeyen ayıplar için dava açılamaz. Hemen belirtmek gerekir ki eksik iş,yapılması gerektiği halde yapılmayan işleri; ayıplı iş ise eserde olması gereken vasıfla fiilen mevcut olan arasındaki farkları ifade eder. İşin yapılmayan kısmının teslim ve muayenesi söz konusu olamayacağından iş sahibinin eksik işler yönünden ihbarda bulunmasına ya da ihtirazı kayıt koymasına gerek yoktur İş sahibinin muayene ve ihbar yükümlülüğü sadece ayıplı işler içindir.4077 sayılı Yasanın 30. maddesine göre, sözleşmeden kaynaklanan edimin ifasındaki eksiklik nedeniyle davacının 10 yıllık zamanaşımı süresi içerisinde satıcının sorumluluğuna gidebileceği kabul edilmelidir.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya bakılacak olursa; davacının konutunun 25.09.2009 tarihinde teslim edildiği, davalı idare tarafından geçici kabulün ise 25.08.2009 tarihinde yapıldığı dosya kapsamından anlaşılmaktadır.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya bakılacak olursa; davacının konutunun 25.09.2009 tarihinde teslim edildiği, davalı idare tarafından geçici kabulün ise 25.08.2009 tarihinde yapıldığı dosya kapsamından anlaşılmaktadır.

Dava konusu A... Konutları'nda mahkemece keşif yapılmış ve konusunda uzman bilirkişi tarafından rapor tanzim edilmiştir. Bilirkişi, gizli ayıpların teslimden sonra üzerinden kış mevsimi geçtikten sonra ortaya çıkabileceğini belirtmiştir. Mahkemece gizli ayıplar yönünden süresinde, davalı idare adına sahada bulunan yüklenici veya müşavir firma çalışanlarına ihbarda bulunulduğu kabul edilmiş ise de, dosya kapsamı itibariyle sözkonusu ihtarın ne zaman yapıldığı açık ve net olarak anlaşılamamaktadır. Davacının ihtarı süresinde yaptığını yasal delillerle kanıtlaması gerekmektedir. Bu yönde bir ihtarın delil olarak dosyaya sunulmadığı anlaşılmaktadır. Diğer bir söyleyişle,daire ve ortak alanlardaki gizli ayıpların süresinde yapılmadığının kabulü ile reddine karar verilmesi gerekirken aksine düşüncelerle kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

3-Davacının dairesi ile ortak alanlardaki eksik imalatlar yönünden ise emsal dosyalardaki mahkeme gerekçelerinde açıkça, davalı idare tarafından eksik imalatların tamamlanması hususunda yüklenici firmalara süre verildiği ve buna istinaden de eksikliklerin bulunduğunun belirlendiği ve çalışmaların devam ettiğinin komisyonca beyan edildiğinden bahsedilmiş, ancak eksik imalatların dava ve keşif tarihi itibariyle ne kadarının tamamlanmadığının belirlenmediği, bilirkişi raporu doğrultusunda tamamı yönünde hüküm kurulduğu anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca, az yukarıda belirtildiği şekilde, idarece kurulan komisyon ile yüklenici müteahhit firmalara eksik imalatların ne kadarının tamamlatılıp tamamlattırılmadığının tespiti ile sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, yazılı olduğu şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıdaki 1. bentte açıklanan nedenlerle davalının sair temyiz itirazlarının reddine, 2. ve 3. bentte açıklanan nedenlerle hükmün davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan 465,95 TL harcın istek halinde iadesine, 18/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12590, Karar No: 2013/13759, Tarih: 01.10.2013

**1. Hukuk Dairesi         2013/12590 E.  ,  2013/13759 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : GÖLCÜK 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 21/11/2012

Yanlar arasında görülen  tapu iptali tescil ve tenkis  davası sonunda, yerel mahkemece  davanın kabulüne  ilişkin olarak verilen  karar davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi,  Tetkik Hakimi  raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

Dava,  muris muvazaası hukuksal nedenine  dayalı tapu iptali ve tescil olmazsa tenkis ve bedel   isteklerine  ilişkindir.

Mahkemece, miras bırakanın taşınmaz satmaya ihtiyacının olmadığı, tapu kaydındaki değer ile temlik tarihindeki gerçek değer arasında fahiş farklılık bulunduğu, taşınmazın davalıya satışını haklı gösterir sebeplerin olmadığı, temlikin  mirasçılardan mal kaçırma amacıyla   muvazaalı yapıldığı gerekçesiyle davanın kabulüne   karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; davalı vekilinin Küçükçekmece Adliyesinde duruşmasının bulunduğunu belirterek mazeret dilekçesi verdiği, mahkemece  davalı vekilinin Küçükçekmece Adliyesindeki  duruşmasının saat   9.53'de bittiğinin Uyap çıktısından anlaşıldığı, temyize konu dosyanın duruşmasının ise saat 13.45 olduğu gerekçesiyle mazeret dilekçesinin     ara kararla reddedildiği,   6100 sayılı HMK'nin 184 /2ve 186.maddeleri uyarınca işlem yapılmadan  aynı tarihli oturumda davanın kabulüne karar verildiği anlaşılmaktadır.

Hemen belirtmek gerekir ki; hangi yargılama usulü uygulanırsa uygulansın tarafların yargılamada sözlü olarak görüş  ve değerlendirmelerini ifade etmeleri özel bir önem taşımaktadır. Yazılı Yargılama usulünde de tarafların hükümden önce son kez mahkeme huzurunda sözlü değerlendirme yapıp, açıklamada bulunmaları, doğru bir karar verilmesi bakımından önemlidir.

Bu ilkeler, 1086 Sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 376. ve 377. maddesi ile karar tarihinde yürürlükte bulunan 6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 186. maddesinde yapılan düzenlemelerle hüküm altına alınmıştır.

6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 184/2. maddesinde açıkça; Mahkemenin tarafların tahkikatın tümü hakkındaki açıklamalarından sonra, tahkikatı gerektiren bir husus kalmadığını görürse, tahkikatın bittiğini, taraflara tefhim edeceği, yine aynı kanunun 186. maddesi hükmü ile de; mahkemenin  tahkikatın bitiminden sonra sözlü yargılama ve hüküm için tayin olacak gün ve saatte mahkemede hazır bulunmalarını sağlamak amacıyla iki tarafı davet edeceği, taraflara çıkartılacak davetiyede, belirlenen gün ve saatte mahkeme de hazır bulunmadıkları takdirde yokluklarında hüküm verileceği hususunu bildireceği, mahkemenin sözlü yargılamada tarafların son sözlerini sorarak hükmünü vereceği  düzenlenmiş olup, anılan düzenlemeler emredici niteliktedir.

Somut olaya gelince, mahkemenin sözkonusu ilkeleri  dikkate almadan,  yargılama sonunda  tahkikatın bittiğini taraflara tefhim etmeden ve   son  sözlerini sormadan sonuca gitmiş olması doğru değildir. Hal böyle olunca, 6100 Sayılı HMK'nin 184/2. maddesi hükmü gereğince tahkikatın bittiği tefhim edildikten sonra aynı kanunun 186. maddesi gereğince taraflara son söz hakkı verilmesi, ondan sonra hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı olduğu üzere karar verilmiş olması  isabetsizdir.

Davalı vekilinin belirtilen nedenle temyiz itirazı yerindedir. Kabulüyle hükmün açıklanan nedenden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, bozma  sebebine  göre   diğer hususların bu aşamada   incelenmesine  yer  olmadığına,  alınan peşin  harcın  temyiz  edene  geri  verilmesine, 01.10.2013  tarihinde oybirliğiyle karar verildi.