muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/12450, Karar No: 2013/13540, Tarih: 03.10.2013

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2013/12450 E.  ,  2013/13540 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Alacak

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı alacak davasına dair karar, davacı ve davalılar tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kira alacağının tahsili ve icra inkar tazminatı istemine ilişkindir. Mahkemece kira alacağı bakımından davanın kabulüne, icra inkar tazminatı isteminin reddine karar verilmesi üzerine hüküm davacı vekili ve davalılar vekili tarafından ayrı ayrı temyiz edilmiştir.

1-Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller takdir edilerek karar verilmiş olmasına, takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına, dava dilekçesindeki açıklamalara göre davanın itirazın iptali davası olmayıp kira alacağının tahsilinin istenmesine göre temyiz eden davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davaya dayanak oluşturan ve hükme esas alınan 22/12/2004 başlangıç tarihli 5 yıl süreli kira sözleşmesi davalı ... ... Telekomünikasyon Endüstri Ticaret A.Ş tarafından ... İletişim Hizmetleri A.Ş. adına vekaleten imzalamıştır. Bu nedenle davalı ... ... Telekomünikasyon Endüstri Ticaret A.Ş. kira sözleşmesinin tarafı değildir. Bu durumda mahkemece davalı ... ... Telekomünikasyon Endüstri Ticaret A.Ş aleyhine açılan davanın husumet nedeniyle reddine karar verilmesi gerekirken, bu davalının da kira alacağı ile sorumlu tutulması doğru görülmemiştir.

Davacı vekili 22/12/2004 başlangıç tarihli beş yıl süreli kira sözleşmesi gereğince 22/12/2009 tarihinde ödenmesi gereken yıllık 3500 Euro karşılığı 6923.-TL kira alacağının davalıdan tahsilini istemiştir. Davalı ... Hizmetleri A.Ş. vekili kira bedelini 17/12/2009 tarihinde ödediklerini savunmuş, cevap dilekçesi ekinde 17/12/2009 tarihli “baz istasyonu kira ödemesi” açıklamasıyla davacıya 7647,550 TL ödendiğine dair banka dekontu sunmuştur. 22.12.2004 başlangıç tarihli beş yıl süreli kira sözleşmesi gereğince 22.12.2009 tarihinde ödenmesi gereken yıllık 3500 Euro karşılığı 6923 TL kira alacağının davalıdan tahsilini istemiştir.

Davacı vekili davalının ödeme savunmasına karşı kira bedelinin peşin ödenmesi gerektiğini beyan etmiştir. Kira sözleşmesinin 3.maddesinde ilk yılın kira bedelinin kiralanan yerde baz istasyonu montajının bitmesinden ve devreye alınmasından sonra kiralayanın banka hesabına yatırılacağı, ilk yıldan sonraki kira bedellerinin sözleşme tarihini takip eden ayın 10. gününde kiralayanın banka hesabına yatırılacağı kararlaştırılmıştır. Bu durumda

mahkemece kiralanan yerde baz istasyonunun montajının tamamlandığı tarih tespit edilerek davalının savunmasında belirttiği 17/12/2009 tarihli ödemenin hangi dönemin kira ödemesi olduğu tespit edildikten sonra sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, davalının ödeme savunması üzerinde durulmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

mahkemece kiralanan yerde baz istasyonunun montajının tamamlandığı tarih tespit edilerek davalının savunmasında belirttiği 17/12/2009 tarihli ödemenin hangi dönemin kira ödemesi olduğu tespit edildikten sonra sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, davalının ödeme savunması üzerinde durulmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda (2) No'lu bentte açıklanan nedenlerle davalıların temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz eden davalılara iadesine, 03.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5201, Karar No: 2012/7444, Tarih: 15.05.2012

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2012/5201 E.  ,  2012/7444 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil istemine ilişkin davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi Hazine ve davalı ... varsisi tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı Hazine, .... 121 ada 101 parsel sayılı, 30575,82 m2 yüzölçümündeki taşınmazın, tapuda davalı adına kayıtlı olduğunu, taşınmazın kesinleşmiş orman sınırları dışında kalsa da, eski tarihli memleket haritası ve hava fotoğraflarında orman sayılan yerlerden olduğunu belirterek tapu kaydının iptali ile orman niteliğiyle Hazine adına tapuya tescili istemiyle dava açmıştır. Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile dava konusu taşınmazın 28/07/2010 tarihli fen bilirkişi rapor ve krokisinde (D) işaretli 17359,04 m2’lik bölümünün tapu kaydının iptali ile orman niteliğiyle Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm Hazine ve davalı vasisi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 1983 yılında 6831 sayılı Yasa gereğince orman kadastrosu yapılmıştır. 1997 yılında 3302 sayılı Yasa ile değişik 2B madde uygulaması yapılmış ve kesinleşmiştir.

1) Davacı Hazinenin taşınmazın (E) işaretli bölümüne ilişkin temyiz itirazları yönünden;

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye, uzman orman bilirkişi tarafından orman kadastrosu, eski tarihli hava fotoğrafları ve memleket haritasına dayalı olarak yöntemine uygun biçimde yapılan inceleme ve araştırmada çekişmeli taşınmazın orman sayılmayan yerlerden olduğu anlaşıldığına ve davalı yararına 3402 sayılı Yasanın 14. maddesinde yazılı kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla taşınmaz edinme koşullarının oluştuğu belirlenerek yazılı biçimde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün onanması gerekmiştir.

2) Davalı ... vasisinin temyiz itirazlarına gelince;

2) Davalı ... vasisinin temyiz itirazlarına gelince;

Mahkemece, dava konusu taşınmazın orman olduğu belirlenerek tapu kaydının iptaline karar verilen kısmının fen bilirkişiler ..... ve ..... tarafından düzenlenen 02.07.2010 tarihli rapor ekindeki krokide (A) işaretli bölümün, İnegöl Asliye Hukuk Mahkemesinin 05.03.1964 tarih 1962/1080 - 1964/91 sayılı Hazinenin taraf olduğu tescil ilamı ile oluşan tapu kaydı ve tescil krokisi kapsamında kaldığı, (C) işaretli bölümünün ise tescil krokisinin güney sınırını okuduğu ..... Sağlık’a ait taşınmaz olup satış suretiyle davalının uhdesine geçtiği anlaşılmaktadır. Asliye hukuk mahkemesinin tescil kararının eski HYUY’nın 237. maddesi ve yeni HMK’nun 303. maddesi gereğince taraflar için kesin hüküm oluşturduğu, tescil krokisinin dışında kalan ve ..... Sağlık’tan satın alınan bölümün ise uzman orman bilirkişi tarafından orman kadastrosu, eski tarihli hava fotoğrafları ve memleket haritasına dayalı olarak yöntemine uygun biçimde yapılan inceleme ve araştırmada orman sayılmayan yerlerden olduğu ve davalı yararına 3402 sayılı Yasanın 14. maddesinde yazılı kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla taşınmaz edinme koşulları oluştuğuna göre davanın tümden reddine karar verilmesi gerekirken delillerin takdirinde hata yapılarak kısmen kabulüne karar verilmesi isabetsiz olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: 1) Yukarıda birinci bentde açıklanan nedenlerle Hazinenin temyiz itirazlarının reddi ile taşınmazın (E) işaretli bölümü yönünden hükmün ONANMASINA, Harçlar Yasasının değişik 13/j maddesi gereğince harç alınmasına yer olmadığına,

2) İkinci bentde açıklanan nedenlerle; davalı ... Vasisinin temyiz itirazlarının kabulü ile taşınmazın (D) işaretli bölümü yönünden hükmün BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde iadesine 15/05/2012 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3313, Karar No: 2017/2955, Tarih: 21.02.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/3313 E.  ,  2017/2955 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili; müvekkilinin davalı şirket bünyesinde ... ... barajında güvenlik görevlisi olarak 10.12.2010 tarihinde işe başladığını ve işten çıkarıldığı tarih olan 30.09.2013 tarihine kadar çalışmasına devam ettiğini, işe girdiği tarihten itibaren sürekli fazla mesai yaptığını, fazla çalışmalarının karşılığının kendisine ödenmediğini, öyle ki iş verence belirlenen günlük mesai saatini doldurduktan sonra işveren tarafından bir mesai saati kadar (örneğin 8+8 gibi) tekrar çalıştırıldığını, Çalışma Sosyal Güvenlik Bakanlığı ... Bölge Müdürlüğü Müfettişlerince de yapılan fazla çalışmaların tespit edildiğini ileri sürerek, ödenmeyen fazla çalışma ücretlerinin davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının müvekkili şirketin güvenlik hizmetini üstlendiği ... barajı HES inşaatı şantiyesinde güvenlik görevlisi olarak istihdam edildiğini ve baraj şantiyesinin kapatılması üzerine hizmet sözleşmesinin tazminatlı olarak sona erdirildiğini, Çalışma Sosyal Güvenlik Bakanlığı ... Bölge Müdürlüğü Müfettişleri tarafından fazla mesai ücretlerinin ödenme biçimiyle ilgili olan bir kısım eksiklikler tespit edildiğini, müvekkil şirketin bu eksiklikleri giderildiğini ve eksik ödenen fazla mesai ücretlerinin davacı da dahil olmak üzere tüm personelin banka hesaplarına yatırıldığını, davacının 3'lü vardiya sistemine bağlı olarak 8 saat çalışıp 16 saat istirahat ettiğini, bu haliyle fazla mesainin istisnai durumlarda söz konusu olduğunu, yapılan bu istisnai fazla mesailerin karşılığının da kanuna uygun biçimde Haziran 2011 ayından itibaren personelin maaş bordrolarında tahakkuk ettirildiğini ve banka hesabına yatırıldığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davacının fazla çalışma yaptığı 2011 yılı Haziran ayı sonuna kadar olan ücretlerinin ödendiği , Haziran 2011'den sonra ise hazır kıta uygulamasının kaldırıldığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Karar süresi içerisinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Karar süresi içerisinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Somut olayda, Mahkemece davacının fazla mesai ücret alacakları imzalı ücret bordrolarına ve davacıya ait banka hesap ekstresine göre ödendiği gerekçesi ile reddedilmiş ise de bu tespit dosya kapsamına uygun düşmemektedir. Şöyle ki, iş müfettişleri tarafından yapılan genel denetim sonucunda düzenlenen 29.04.2011 tarihli raporda, işyerinde yasal haftalık çalışma sürelerinin aşıldığı, 16.11.2009 tarihinden bu yana, hazır kıta olarak bekletilen tüm işçilere, her hazır kıta nöbeti için, günlük 7,5 saat üzerinden hesaplanacak fazla çalışma ücretlerinin, aynı Kanun'un 41. maddesi gereğince, saat ücretlerin % 50 oranında arttırılması suretiyle hesaplanarak, aynı Kanun'un 32.maddesi gereğince ödenmesi gerektiği tespit edilmiştir. Kaldı ki, davalı işveren de savunmasında, Çalışma Sosyal Güvenlik Bakanlığı ... Bölge Müdürlüğü Müfettişleri tarafından aralarında fazla mesai ücretlerinin de ödenme biçimiyle ilgili olan bir kısım eksiklikler tespit edildiğini, şirket tarafından bu eksikliklerin giderdiğini ve eksik ödenen fazla mesai ücretlerinin davacı da dahil olmak üzere tüm personelin banka hesaplarına yatırıldığını beyan etmiş ve bu ödemelere ilişkin banka dekontları sunmuştur. Davalı işveren ücret bordrolarında tahakkuk ettirilen miktarların eksik olduğunu ve 2011 Haziran ayından sonra bu eksiklikleri ödediğini kabul etmektedir. Mahkemece yapılacak iş; davacının hazır kıta olarak bekletildiği çalışmalarının tespit edilerek karşılıklarının tam olarak ödenip ödenmediği hususunda bilirkişiden rapor alınmak suretiyle fazla mesai alacağı bulunup bulunmadığını belirlemektir. Eksik inceleme ile hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan sebepden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 21.02.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16393, Karar No: 2020/1609, Tarih: 05.03.2020

**1. Hukuk Dairesi         2016/16393 E.  ,  2020/1609 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil-tazminat davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ... 'ın raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil, mümkün olmazsa tazminat isteğine ilişkindir.

Davacılar, mirasbırakan anneleri ... Danacı’nın maliki olduğu 520, 706, 915, 856, 1165, 1220, 1278, 1553, 2656 ve 2795 parsel sayılı taşınmazlardaki paylarını 20.06.2012 tarihinde davalı oğlu... satış göstererek temlik ettiğini, yapılan temlikin mirastan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek, tapu kayıtlarının iptali ile miras payı oranında adına tescilini, mümkün olmazsa tazminini istemişlerdir.

Davalı, mirasbırakana ölünceye kadar baktığını, her türlü ihtiyaçları ile ilgilendiğini, sosyal güvencesi olmadığından ... giderlerini karşıladığını, mirasbırakanın da taşınmazlarını satmak zorunda kaldığını bildirip, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddianın kanıtlandığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

1928 doğumlu mirasbırakan ... Danacı’nın 12.09.2013 tarihinde ölümü ile geriye mirasçı olarak davacı çocukları ..... ile kendisinden önce ölen oğlu ...ın çocukları davacı ... ve dava dışı Meral’i bıraktığı, mirasbırakanın maliki olduğu 520, 706, 915, 856, 1165, 1220, 1278, 1553 ve 2795 sayılı parsellerdeki 2/8’er payları ile 2656 sayılı parseldeki 2/16 payını 20.06.2012 tarih ve 1675 yevmiye no’lu akit ile davalı oğlu ...’ya satış suretiyle temlik ettiği kayden sabittir.

Öte yandan, mirasbırakanın ölümü ile geriye 68 sayılı parseldeki 3/16 payı ile 366, 644, 868, 1393, 1819, 1834, 2298, 2227, 2572 ve 2573 sayılı parsellerdeki 95/256’şar payları bırakığı, anılan taşınmazların dava konusu taşınmazlar ile aynı ilçede bulunduğu anlaşılmıştır.

Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 1.4.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 706., Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 237. (Borçlar Kanunu'nun (BK) 213.) ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile mirasbırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince; tanık beyanları uyarınca, uzun süre mirasbırakanın davalı oğlu ile birlikte yaşadığı, mirasbırakanın bir yıldan fazla yatalak bir vaziyette yaşadığı, öncesinde de yaşlılıktan kaynaklanan ... sorunlarının bulunduğu, bu zaman zarfında mirasbırakana davalı ve eşinin baktığı, tüm ihtiyaçları ile ilgilendikleri, diğer çocuklarının mirasbırakan ile yeterince ilgilenmediği anlaşılmıştır. Hem davacı tanıkları hem de davalı tanıkları mirasbırakan ...’ye davalı ve eşinin aynı evde yaşayarak uzun süre baktığını beyan etmişlerdir.

Hemen belirtilmelidir ki; satışa konu edilen bir malın devrinin belirli bir semen karşılığında olacağı kuşkusuzdur...(bir başka ifade ile malın bedelinin) ise mutlaka para olması şart olmayıp belirli bir hizmet ya da emek de olabileceği kabul edilmelidir (Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 29.04.2009 günlü 2009/1-130 sayılı kararı). Esasen, yukarıda da değinildiği üzere muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı olarak açılan davaların hukuki dayanağını teşkil eden 01.04.1974 günlü 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında mirasbırakanın gerçek iradesinin mirasçıdan mal kaçırma olması halinde uygulanabilirliğinin kabulü gerekir. Başka bir ifade ile murisin iradesi önem taşır.

O halde, yukarıda değinilen somut olgular, açıklanan ilkeler çerçevesinde değerlendirildiğinde; mirasbırakanın taşınmazlarından bir kısmını davalı oğluna devrettiği, geriye azımsanmayacak derecede taşınmazlar bıraktığı, mevcut deliller ile de saptandığı üzere mirasbırakanın asıl irade ve amacının kendisine uzun süre bakan, tüm ihtiyaçları ile ilgilenen oğluna karşı minnet borcunu ödemek olduğu, mal kaçırma amacı ile hareket etmediği anlaşılmıştır.

Hal böyle olunca, davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Davalı vekilinin yerinde bulunan temyiz itirazlarının kabulü ile, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 05/03/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/609, Karar No: 2017/2657, Tarih: 27.02.2017

**8. Hukuk Dairesi         2017/609 E.  ,  2017/2657 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İtirazın kaldırılması ve tahliye

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş olup hükmün davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı alacaklı 15.05.2010 başlangıç tarihli yazılı kira akdine dayanarak 11.11.2014 tarihinde haciz ve tahliye talepli olarak başlattığı icra takibi ile 15.05.2012 – 15.10.2014 tarihleri arasındaki bakiye kira alacağı 7.281,00 TL’nin işlemiş faiziyle tahsilini talep etmiş, ödeme emri davalı borçluya 13.11.2014 tarihinde tebliğ edilmiştir. Davalı borçlu 19.11.2014 tarihli itiraz dilekçesinde, takipte bildirildiği gibi 7.281,00 TL borcu olmadığını, müvekkilinin alacaklıya 1.985,00 TL borcu bulunduğunu, bu nedenle takibe konu 5.296,00 TL asıl alacağa ve bu miktar üzerinden hesaplanan fahiş faiz miktarına itiraz ettiğini, takibe dayanak kira sözleşmesinde kira artış oranının açıkça gösterildiğini, alacaklı tarafından sözleşmedeki artış oranına aykırı olarak kira bedelleri ve faiz oranının hesap edildiğini bildirerek takibe, borca ve ferilerine itiraz etmiştir. Ödeme emrine davalı borçlu tarafından itiraz edilmesi üzerine, davacı alacaklı icra mahkemesine başvurarak itirazın kaldırılması ve tahliye isteminde bulunmuştur. Davalı vekili, davanın kira borcunun ödenmemesi değil fiilen ödenen miktar ile kira artış oranı arasındaki farklılıklardan kaynaklandığını, davacı tarafından müvekkiline gönderilen 20/02/2013 tarihli elektronik postadan dahi 2012 kira borcunun tamamının Ocak 2013'de kapandığının kabul edildiğini, bunun davacının talebinin haksız olduğunu gösterdiğini ileri sürerek davanın reddini savunmuştur. Mahkemece takip alacağının 6.800,00 TL olduğu, bunun faizinin ise 313,06 TL olduğu, buna göre davalı borçlunun takip tarihinde 6.800,00 TL borcu olduğu halde ödeme emrinin tebliğinden itibaren 30 günlük ödeme süresi içerisinde 6.385,00 TL ödediği, aradaki fark yönünden borçlunun temerrüdünün gerçekleştiği, davalının borcun 5.296,00 TL alacağa itiraz ettiği, itiraz tarihinde bu bölüm yönünden itirazında haksız olduğunun anlaşıldığı gerekçesi ile davalının itirazının 5.296,00 TL alacağa yönelik olarak kaldırılmasına ve tahliyeye karar verilmiş, karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kira alacağının tahsili için başlatılan takibe itirazın kaldrılması ve tahliye istemlerine ilişkindir. -//-

Dava, kira alacağının tahsili için başlatılan takibe itirazın kaldrılması ve tahliye istemlerine ilişkindir. -//-

Taraflar arasında 15.05.2010 başlangıç tarihli, 1 yıl süreli kira sözleşmesinin varlığı hususunda uyuşmazlık yoktur. Sözleşme ile kiralanan taşınmaz “konut” olarak kullanılmak üzere aylık 1.500,00 TL bedelle kiraya verilmiştir. Sözleşmenin özel şartlar 12.maddesi ile “Kiracı kira artışını %10’dan aşağı olmamak üzere İTO’nun açıklamış olduğu enflasyon nispetinde artırmayı kabul ve taahhüt eder” düzenlemesine yer verilmiştir. Tarafların özgür iradesi ile kararlaştırılan bu şart geçerli olup tarafları bağlar. Sözleşmenin bu hükmü gereğince davalı kiracının kira parasını her yenilenen kira yılında sözleşmedeki artış oranına uygun şekilde artırarak ödemesi gerekir. Bu durumda mahkemece, aylık kira bedellerinin Türk Borçlar Kanun'unun 344. maddesindeki sınırlama da gözetilerek sözleşmede kararlaştırılan artış şartına göre belirlenmesi ve davalının ödediği miktarda dikkate alınmak sureti ile sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, taraflarca İİK'nun 366/3. maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine 27.02.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.