muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/2318, Karar No: 2011/5921, Tarih: 26.12.2011

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/2318 E.  ,  2011/5921 K.**

**"İçtihat Metni"**

Reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçundan sanık ...’ın yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan mahkûmiyetine dair Erdemli 2. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 11.05.2006 gün ve 2005/89 Esas, 2006/143 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığa atılı reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçunun 765 sayılı TCK.nun 416/3. maddesinde öngörülen cezasının üst sınırı itibarıyla aynı Kanunun 102/4. maddesine göre 5 yıllık asli zamanaşımına tâbi olduğu, 11.05.2006 tarihli mahkûmiyet hükmünden itibaren inceleme gününe kadar bu sürenin gerçekleştiği anlaşıldığından, hükmün 5237 sayılı TCK.nun 7/2. maddesi ile 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanunun 322/1 ve 5271 sayılı CMK.nun 223/8. maddeleri uyarınca sanık hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 26.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2146, Karar No: 2024/18031, Tarih: 28.11.2024

**2. Ceza Dairesi         2023/2146 E.  ,  2024/18031 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/3040 E., 2019/1449 K.

SUÇA SÜRÜKLENEN

ÇOCUKLAR :..., ..., ...

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜMLER : İlk derece mahkemesi kararının kaldırılarak yeni hüküm tesisi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Ret, bozma

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Anayasanın 40. maddesinin ikinci fıkrası, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 34/2 ve 232/6 maddeleri gereğince, kararlar ve hükümlere karşı başvurulabilecek yasa yolları, süreleri, sürelerin ne zaman başlayacağı, başvuru mercii, şekli ve sonuçlarının kuşkuya yer vermeyecek şekilde ilgililere açıkça bildirilmesinin gerekmesi, anılan Kanun'un 294/1 maddesinde "Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır." şeklinde, 295/1 maddesinde ise "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir." biçimde düzenlemeler bulunması, sanık ...'a tefhim ve tebliğ olunan hükme yönelik olarak sanığın sunmuş olduğu 09.07.2019 tarihli temyiz dilekçesinde hükmün hukuki yönüne ilişkin bir sebep içermemesi, kararın son bölümünde, temyiz başvurusunda hükmün neden dolayı bozulmasının istendiğine dair temyiz sebebi gösterilmesinin zorunlu olduğuna, gösterilmemesi hâlinde ise temyiz isteminin reddedilebileceğine dair bildirimi içeren ihtaratın yer almadığının anlaşılması karşısında; Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 17.03.2021 tarih ve 2019/9. MD-554 Esas ve 2021/117 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere, hak kaybının önlenmesi bakımından sanık ...'a yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda yapılacak meşruhatlı tebligatla, tebliğden itibaren yedi günlük süre içerisinde, yasal düzenlemeye uygun şekilde temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçe verebilecekleri, aksi hâlde sebep yokluğundan temyiz istemlerinin reddedileceği hususunda ihtar yapılmasının gerektiği anlaşılmakla;

Yukarıda belirtilen şekilde sanık ...'a tebligatın yapıldığı tarihten itibaren 5271 sayılı Kanun'un 295/1 maddesi uyarınca yedi günlük yasal süre içinde ek gerekçeli temyiz dilekçesi sunulmadığı takdirde temyiz taleplerinin reddedileceğine ilişkin ihtaratlı tebligat yapılarak buna ilişkin evrakın dosyaya konulması, sanık ...'ın süresi içerisinde gerekçeli olarak hükmü temyiz etmesi hâlinde temyiz dilekçesi ve buna ilişkin düzenlenecek olan ek Tebliğname ile birlikte, gerekçeli temyiz isteminde bulunulmaması hâlinde ise mevcut haliyle incelenmek üzere yeniden Dairemize gönderilmesi için, dosyanın incelenmeksizin Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 28.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/819, Karar No: 2013/16525, Tarih: 22.11.2013

**1. Hukuk Dairesi         2013/819 E.  ,  2013/16525 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL VEYA TAZMİNAT

Yanlar arasında görülen tapu iptali ve tescil veya tazminat davası sonunda, yerel mahkemece davanın reddine ilişkin olarak verilen karar davacılar tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 22.11.2013 Cuma günü için yapılan tebligat üzerine temyiz edenler vekili Avukat ... ile temyiz edilen davalı ... vekili Avukat ... geldiler, davetiye tebliğine rağmen temyiz edilen davalılar ... vekili Avukat, davalı ... vekili Avukat, davalı ... gelmediler yokluklarında duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil, olmadığı taktirde bedel isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden, toplanan delillerden; miras bırakan ...’nun çekişme konusu 904, 909, 920 parsel sayılı taşınmazlar ile 3692 parselin ¾ payını 17.12.1993 tarihli akitle satış suretiyle oğlu davalı ...’a temlik ettiği, onun da, 904 parseli 05.07.2000 tarihli akitle 1/3’er paylı olarak davalılar ..., ... ve ...’e; 909 parselin 4000/6295 payını 18.12.2002 tarihli akitle davalı ...’e, aynı taşınmazın kalan 2295/6295 payını 16.02.2004 tarihli akitle davalı ...’e; 920 parseli ise, 20.05.2004 tarihli akitle davalı ...’a devrettiği, taşınmazın ondan 18.03.2005 tarihli akitle yeniden davalı ...’na, ondan da bu sefer 21.03.2005 tarihli akitle davalı ... ’na satış suretiyle temlik edildiği, daha sonra anılan taşınmazlardan 904, 909 ve 920 parsel sayılı taşınmazların 2007 ve 2009 yıllarında imar uygulamalarına tâbi tutularak oluşan bir kısım imar parsellerinin davalılar adına paylı mülkiyet üzere tescil edildiği anlaşılmaktadır.

Davacılar, anılan bu temliklerin mirasçıdan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek eldeki davayı açmıştır.

Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nispi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türü dür. Söz konusu Muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l.4.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun 706., Borçlar Kanunu'nun 213. (6098 sayılı Türk Borçlar Yasası'nın 237.) ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince; davacıların ve davalı ...’ın miras bırakan ...’nun çocukları olduğu, davalı ...’in köyün imamı, diğer davalıların ise davalı ...’ın köylüsü ve akrabası bulunan, birbirlerini tanıyan kişiler oldukları, taşınmazları ve hayvanları olan miras bırakanın emekli maaşının da bulunduğu, mal satmaya ihtiyacının olmadığı, dava konusu taşınmazların satış bedelleri ile gerçek bedelleri arasında fahiş fark bulunduğu görülmektedir.

Öyleyse, değinilen bu olgular, yukarıda belirtilen ilkeler çerçevesinde değerlendirildiğinde miras bırakan ...’nun dava konusu taşınmazları temlikteki gerçek iradesinin mirasçıdan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğu kabul edilmelidir. Öte yandan, davalı ...’ın murisin oğlu, diğer davalıların ise muvazaayı bilen ve bilmesi gereken kişi konumunda bulundukları açıktır.

Hal böyle olunca; dava konusu 3692 parselde miras bırakanın temlike konu ettiği paydan davacıların miras payı oranında, diğer 904, 909 ve 920 sayılı kadastral parsellerde murisin temlike konu ettiği miktarlardan imâr parsellerine yansıyan oranda ve davacıların miras paylarına göre davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ve hukuki olmayan gerekçe ile yazılı olduğu üzere hüküm tesisi isabetsizdir.

Hal böyle olunca; dava konusu 3692 parselde miras bırakanın temlike konu ettiği paydan davacıların miras payı oranında, diğer 904, 909 ve 920 sayılı kadastral parsellerde murisin temlike konu ettiği miktarlardan imâr parsellerine yansıyan oranda ve davacıların miras paylarına göre davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ve hukuki olmayan gerekçe ile yazılı olduğu üzere hüküm tesisi isabetsizdir.

Davacıların bu yönlere değinen temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 29.12.2012 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesinin 14. maddesi gereğince gelen temyiz edenler vekili için 990.00.-TL. duruşma avukatlık parasının temyiz edilenlerden alınmasına, 22.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/17105, Karar No: 2013/15408, Tarih: 01.10.2013

**4. Hukuk Dairesi         2012/17105 E.  ,  2013/15408 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar ... vdl. vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 30/10/2008 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 23/12/2011 günlü kararın Yargıtay’ca duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne, tebliğat giderleri verilmediği için duruşma isteminin reddine karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalının diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dava, trafik kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir. Yerel mahkemece açılan davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacılar, davalının kusuruyla meydana gelen trafik kazasında desteğin vefat ettiğini beyanla, uğranılan zararın davalıdan tazminini talep etmişlerdir.

Davalı, meydana gelen kazada kusursuz olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Yerel mahkemece; bilirkişi raporları da nazara alınarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hatır taşıması, taşıyanın, yakını olsun olmasın herhangi bir kimseyi taşıtına bindirip, ücret almaksızın bir yerden bir yere götürmesidir.

Davaya konu olayda, destek davalının aracındayken kaza meydana gelmiştir. Hatır taşımasında yolcunun yararı söz konusu olduğu için BK 43. maddesi gereğince davacı eş ... yararına hükmedilen maddi ve manevi tazminatlardan uygun bir miktarda hakkaniyet indirimi yapılması gerekirken bu durumun gözardı edilmesi doğru bulunmamış ve kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ : Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, davalının diğer temyiz itirazlarının (1) sayılı bentte açıklanan nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 01/10/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/25479, Karar No: 2012/23853, Tarih: 12.12.2012

**6. Ceza Dairesi         2008/25479 E.  ,  2012/23853 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Hırsızlık suçundan 5237 sayılı TCK.nın 142/1-b,168/2.maddeleri uyarınca 2 yıl hapis

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-... Canbek'in 03.02.2006 günü Partnet adlı işyerini yanında çalışan 1992 doğumlu mağdur ... ...’e teslim edip kısa süreliğine ayrıldığı, mağdur ... ...’in 03.02.2006 günlü Avukat huzurunda alınan polis beyanında; eşkalini verdiği bir şahsın gelip “beni işyeri sahibi ... gönderdi ben telefon alacağım şu telefonları verirmisin” demesi üzerine ... abi gelsin kendisi verir şeklinde cevap vermesi ile bu şahsın banko arkasına geçip mağdurun yanına gelip kelebek tabir edilen bıçağı çıkarıp doğrultması üzerine telefonları çıkarıp koyduğunu şahsın bunları alıp dışarı çıktığını bu şahıstan çekindiğini ve olayın şoku ile dışarıya çıkamadığını olaydan 3-5 dakika sonra gelen ... ...’e olayı anlattığını şahsı görürse tanıyabileceğini belirttiği,

Mağdurun verdiği eşkale uygun polisçe sabıkalı olduğu bilinen sanık ...’ın 03.04.2006 günü yakalandığı, 03.04.2006 günlü teşhis tutanağına göre ise; mağdur ... ...’in sanık ...’ı şikayetçi ve şüpheli savunmanlarının da katıldığı çoklu ortamda açıkça teşhis ettiği, yakınan ... ...’in ilk kez 03.08.2006 günlü duruşmada alınan beyanında ise; sanığı tanımadığını o gün dükkandan kısa süreliğine ayrılıp geri döndüğünde, mağdur ...’i tezgahın arkasına saklanmış, korkmuş ve ağlayan bir halde görüp sorduğunda, bir şahsın eli cebinde girip telefon istediğini ve aldığını, korktuğunu, ancak bıçak çekmeden bahsetmediğini, sanığın annesinin Nisan ayının ortalarında gelip telefonların bedelini tamamen ödediğini, bu nedenle şikayetten vazgeçtiklerini belirtip aynı günlü

oturumda dinlenen mağdur ... ...’in ise; sanığın dükkana gelip ... gönderdi kızıma telefon alacağım demesi ile telefonları tezgaha koyduğunu, şahsın eli cebinde olup çevredeki bazı olayların etkisi altında cebinde bıçak olabileceğini düşünerek korktuğunu, kendisinin başka telefonlar ile ilgilenirken sanığın 4 cep telefonunu alıp ayrıldığını, babasının tansiyon hastası olduğu için korkup kendisine bıçak çekildiğini söylediğini, bu nedenle hazırlık beyanın doğru olmadığını ancak gelen ve telefonları alanın huzurdaki sanık olduğunu patronundan korktuğu için önce bu durumu açıklamadığını, şimdiki beyanın doğru olduğunu, ileri sürdüğü, sanık ise; çay ocağında çalıştığını hali vakti yerinde olduğunu 03.04.2006 günlü üst aramasında çıkan 14 bin Dolar, 1045 bin lirayı kendisinin dükkan tutmak üzere biriktirdiğini mağdur ve müştekiyi tanımadığını “Partnet” adlı iş yerine de hiç gitmediğini beyan ettiği dikkate alınarak, dosya kapsamı ile birlikte değerlendirildiğinde;

Mağdur ....’in olay sonrasında bulunduğu psikolojik ve fiziki etkilerinin koşullarını gözlemleyerek mahkemede açıklayan yakınan ... ’in anlatımları mağdur ....’in olayın hemen akabinde sıcağı sıcağına ve Avukat huzurunda alınan beyanının öne çıkardığı haliyle eylemin yağma suçunu oluşturduğunun kabulü gerekirken, mağdur ...’in farklı etki ve/veya etkilenimler altındaki değişen beyanına üstünlük tanınmak suretiyle kanıtların takdirinde yanılgıya düşülerek yerinde ve yeterli olmayan gerekçeyle suçun vasfının yazılı şekilde kabulü ile uygulama yapılması,

2- Tekerrüre esas alınacak nitelikte eski hükümlükleri bulunan sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nun 58. maddesinin uygulama olanağının araştırılmaması,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet Savcısı ve sanık ... savunmanının temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle istem gibi BOZULMASINA, 12.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/392, Karar No: 2015/13397, Tarih: 15.09.2015

**12. Ceza Dairesi         2015/392 E.  ,  2015/13397 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 12 - 2014/181010

Mahkemesi : Hakkari 1. Ağır Ceza Mahkemesi

Tarihi : 06/03/2014

Numarası : 2010/289 – 2014/93

Davacı vekilinin 02.08.2010 tarihli dilekçesi ile müvekkili davacının bir suç soruşturması nedeniyle gözaltında kaldığını, yapılan yargılama sonunda üzerine atılı suçtan beraatine hükmedildiğini belirterek 466 sayılı Kanun gereğince maddi ve manevi tazminat istemine ilişkin açılan davanın mahkemece maddi tazminat talebinin reddine, manevi tazminat talebinin kısmen kabulüne ilişkin hüküm, davalı vekili ve davacı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü,

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre; davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Davacı vekili, 02.08.2010 tarihli dilekçesi ile müvekkili olan davacının 31.05.1996 ile 10.06.1996 tarihleri arasında "10 gün" süre ile haksız olarak gözaltında kaldığını belirterek “5.000 TL maddi, 5.000” TL manevi tazminat talebinde bulunmuş,

Mahkemece yapılan yargılama (inceleme) sonunda, davanın kısmen kabulü ile maddi tazminat talebinin reddi ile ''100'' lira manevi tazminatın 31.05.1996 tarihinden itibaren işleyecek kanuni faiziyle birlikte davalı hazineden alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiştir.

Davacının (sanığın), üzerine atılı suç nedeniyle Diyarbakır 2. Devlet Güvenlik Mahkemesinin 06.09.1996 tarih, 1996/317 Esas - 1996/367 sayılı kararı ile beraatine hükmedilmiştir. Davacı (sanık) ve müdafinin yokluğunda verilen beraat kararının incelenmesinde, davacının 31.05.1996 ile 10.06.1996 tarihleri arasında gözaltında kaldığı anlaşılmaktadır. Beraat kararı verildikten sonra, kararın sanığa veya müdafine tebliğ edildiğine dair herhangi bir bilgi veya tebligat parçası bulunmamaktadır.

Davacı hakkındaki tutuklama işlemi, 1 Haziran 2005 tarihinden önce gerçekleştiğinden 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 6. maddesine göre, davacının tazminat talebi 466 sayılı Kanun Dışı Yakalanan veya Tutuklanan Kimselere Tazminat Verilmesi Hakkında Kanun hükümlerine tabi olacaktır.466 sayılı Kanunun 2. maddesine göre de "verilen kararların kesinleştiği veya bu iddiaların mercilerince karara bağlandığı tarihten itibaren üç ay içinde" davanın açılması gerekmektedir.

Kanunda öngörülen 3 aylık sürenin, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 23.03.2010 tarih ve 2009/256 esas, 2010/57 sayılı kararı ile, "kesinleşen kararların tebliğinden" itibaren başlayacağı kabul edilmiş, ancak, kesinleşmiş kararların tebliğini öngören bir kanuni düzenleme bulunmaması nedeniyle, kararının tebliğ edilmemesi halinde tazminat davasının hangi sürede açılacağı hususu belirtilen kararda tartışılmamış, Ceza Genel Kurulu'nun 6.5.2014 tarih ve 141-229 sayılı kararında da 466 sayılı Kanuna göre incelenen tazminat davasının usul ve yasaya uygun yapılan kesinleşmesinden itibaren her halükarda 10 yıl içinde eğer kesinleşmiş beraat kararı tebliğ edilmiş ise tebliğ tarihinden itibaren 3 ay içinde davanın açılması gerektiği kabul edilmiştir.

Bununla beraber ceza yargılaması sonunda verilen beraat hükümlerinin, hükümden sonra usulüne uygun olarak tebliğ edilememesi veya tebliğ edildiğine dair tebligat parçalarının dosyada bulunamaması gibi hallerde, kısaca zamanında kesinleştirilmeyen beraat veya kovuşturmaya yer olmadığına dair kararlarda tazminat davasının hangi sürede açılacağı konusunda açıklık bulunmamakla birlikte, belirsiz olan bu durumun ila nihaye devam edemeyeceği nazara alınarak, bir noktadan sonra dava açmanın bir süre ile sınırlandırılması, bilhassa yukarıda zikredilen CGK'nın 23.03.2010 gün ve 256-57 sayılı kararında herhangi bir süre sınırlaması öngörülmemesi nedeniyle adliye arşivlerinin taranarak tazminat davalarının açıldığı gözlemlendiğinden zorunluluk arzetmektedir.

Davalı Maliye Hazinesinin bu konuda aleyhine açılan tazminat davaları ile ilgili herhangi bir arşiv kaydı veya bilişim sistemleri üzerinden oluşturulmuş bir veri tabanı bulunmadığından, konuya ilişkin temyiz incelemesi yapan dairemizce, aynı yıl içinde aynı hukuksal nedenlerle açılan mükerrer tazminat davalarının bulunduğu da tespit edilmiş olup, bunlara örnek olarak; 12.CD, 16.12.2013/25273-29105 ve 25.3.2013/2459-538 sayılı ilamları gösterilebilir.

Yine aynı şekilde, beraat veya kovuşturmaya yer olmadığına dair kararlar tebliğ edilmesine rağmen bu kararlara kesinleşme şerhleri verilmesi gözardı edilmekte, unutulmakta ve daha sonra bu tebligat parçaları çeşitli nedenlerle dosyadan çıkarılmaktadır. Dolayısıyla, uygulamada beraat kararları ile ilgili sağlıklı bir kesinleştirme işlemi yapılmadığı görülmektedir. Açıklanan nedenlerle bu hakkın kullanılmasının hukuki olarak sınırlandırılması yapılırken, hak kayıplarını önlemeye yönelik bir yolun bulunması da zorunluluk arzetmektedir. Somut olayda da buna benzer bir durum söz konusu olup, karar sonrası beraat kararının tebliğine ilişkin tebligat parçaları dosya içinde bulunmamaktadır. Bu durumda da ya tebligat parçaları sonradan dosyadan çıkarılmış veya karar sonrası tebliğ işlemi hiç yapılmadığı algısı doğmaktadır.