muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/992, Karar No: 2011/1997, Tarih: 24.02.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/992 E.  ,  2011/1997 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İPSALA ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 01/11/2010

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, dava konusu 3698 parsel sayılı taşımazın imar planında otopark alanı olarak görünmesine ve 3194 sayılı İmar Yasasının 11. maddesine göre satışının mümkün olmamasına rağmen, 5393 sayılı Belediye Yasasının 27. ve 28. maddelerine aykırı olarak belediye başkanının birinci derecede yakınlarının  ortağı olduğu davalı şirkete ihale yoluyla satıldığını ileri sürerek tapu iptal ve tescil isteğinde bulunmuştur.

Davalı, satışın yapıldığı sırada Belediye Başkanı olan kişinin davalı şirketle  ortaklığı ve  ilgisi  olmadığını, ihale sonucu bedelin ödendiğini belirtip davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, idari bir işlem olan ihalenin idari yargı yerinde iptal edilmedikçe adli yargıda iptal ve tescil davası açılamayacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi  raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü

Davacı Belediye dava konusu 3698 parsel sayılı taşınmazın imar planında otopark olarak gözükmesi nedeniyle İmar Yasasının 11. maddesine göre satışının mümkün olmamasına rağmen İhale Yasasına aykırı olarak Belediye Başkanının 1. derecede yakınlarının ortağı olduğu davalı şirkete ihale yoluyla satıldığını ileri sürerek tapu iptal tescil isteğinde bulunmuştur.

Mahkemece satışa esas olan ilişkinin idari bir karara dayandığı ve bu idari kararın hukuksal varlığını koruduğu sürece eldeki davanın açılamayacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Oysa davacının yukarıda özetlenen iddiası irdelendiğinde ; davacının idari karara ve Belediye Meclisince alınan bu karar nedeniyle Belediye Encümenine verilen yetkinin yolsuzluğuna değil taşınmazın 2886 Sayılı Yasanın 6. maddesi hükmüne aykırı olarak ihale edildiği ve satın alan davalının bu madde kapsamında ihaleye katılamayacak kişilerden olduğu iddiasına dayandığı, dolayısı ile açıkça yasaya aykırı işlem sonucu kayıt oluşturulduğu ve iddianın  yolsuz tescil niteliği taşıdığı açıktır.

Bu tür bir davanın ise idari yargı ile bir ilgisi bulunmamaktadır.

Hal böyle olunca, taraf delillerinin değerlendirilmesi suretiyle İşin esası hakkında bir karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu üzere yanılgılı değerlendirme ve hatalı gerekçe ile karar verilmiş olması doğru değildir. Davacının temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün HUMK’nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA,alınan  peşin  harcın  temyiz edene  geri  verilmesine, 24.02.2011  tarihinde  oybirliğiyle  karar  verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3233, Karar No: 2015/3571, Tarih: 29.06.2015

**18. Ceza Dairesi         2015/3233 E.  ,  2015/3571 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Soruşturma aşamasında alınan beyanlara göre, iddianame konusu eylemin 05.04.2010 tarihinde ...'ın ikametinin önünde meydana geldiği, kovuşturma aşamasında tanık olarak dinlenen ... ve ...'ın ise iddianame konusu eylemden farklı olarak muhtarlık binası içinde meydana gelen farklı bir olayla ilgili beyanda bulunduklarının anlaşılması karşısında, adı geçen tanıklara ifadelerinde geçen eylemin ne zaman gerçekleştiği açıklattırılıp, anlatımları gerekçede yöntemince tartışılıp değerlendirilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik kovuşturma ile hüküm kurulması,

Kanuna aykırı ve Cumhuriyet savcısının temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 29.06.2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/142, Karar No: 2014/5189, Tarih: 19.02.2014

**9. Hukuk Dairesi         2012/142 E.  ,  2014/5189 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İNEGÖL 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ (İŞ)

TARİHİ : 28/10/2011

NUMARASI : 2010/464-2011/688

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile yıllık izin ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı müvekkilinin, iş sözleşmesinin işverence haksız olarak feshedildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık izin ücreti alacaklarını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının çalışma arkadaşlarına yönelik yapmış olduğu hakaret ve saldırılardan dolayı iş sözleşmesinin 28/04/2010 tarihinde ihbarsız ve tazminatsız olarak feshedildiğini savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının iş sözleşmesini fesihte haksız olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilerek kıdem ve ihbar tazminatları hüküm altına alınmıştır.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İş sözleşmesinin, işçinin doğruluk ve bağlılığa aykırı söz veya davranışları sebebiyle işverence haklı olarak feshedilip feshedilmediği noktasında taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

4857 sayılı İş Kanununun 25 inci maddesinin (II) numaralı bendinde, ahlâk ve iyi niyet kurallarına uymayan haller sıralanmış ve belirtilen durumlar ile benzerlerinin varlığı halinde, işverenin iş sözleşmesini haklı fesih imkânının olduğu açıklanmıştır. Yine değinilen bendin (e) alt bendinde, işverenin güvenini kötüye kullanmak, hırsızlık yapmak, işverenin meslek sırlarını ortaya atmak gibi doğruluk ve bağlılığa uymayan işçi davranışlarının da işverene haklı fesih imkânı verdiği ifade edilmiştir. Görüldüğü üzere yasadaki haller sınırlı sayıda olmayıp, genel olarak işçinin sadakat borcuna aykırılık oluşturan söz ve davranışları işverene fesih imkânı tanımaktadır.

Somut olayda, davacının başka bir işyeri çalışanına yönelik hakaret ve saldırısı sebebiyle işverence olayın öğrenilmesinden sonra 6 işgünlük yasal hak düşürücü süre içinde yapılan feshin haklı olduğu anlaşılmakla, davacının kıdem ve ihbar tazminatı istemlerinin reddi gerekirken kabulü hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 19.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1119, Karar No: 2020/2321, Tarih: 08.06.2020

**1. Hukuk Dairesi         2017/1119 E.  ,  2020/2321 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL - TAŞINMAZ BEDELİ

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil, bedel davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'un raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil, olmazsa taşınmaz bedelinin tahsili isteğine ilişkindir.

Davacı, mirasbırakan babaları ...'nün 1122 ada 1 ve 16 parsel sayılı taşınmazlarını oğlu olan davalı ...'ye satış göstermek suretiyle temlik ettiğini, temliklerin mirastan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu, murisin mal satmaya ihtiyacının olmadığını ileri sürerek, tapu kayıtlarının iptali ile miras payı oranında adına tescile, mümkün olmadığı takdirde miras payı oranında taşınmaz bedellerinin faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemişlerdir.

Davalı, dava konusu taşınmazları mirasbırakan babası ...'den değil, dava dışı ...'den satın aldığını, babasının mallarının birçoğunu tüm çocukları arasında taksim ettiğini, davacı ve dava dışı diğer mirasçıların halen taksim neticesinde paylarına isabet eden taşınmazları kullandıklarını belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, temliklerin muvazaalı olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; 1923 doğumlu mirasbırakan ...'nun 26.04.2011 tarihinde ölümü ile mirasçı olarak dava dışı eşi .... ile oğulları davacı ..., davalı ... ve dava dışı ...'in kaldıkları, mirasbırakan...in çekişme konusu 1 ve 16 parsel sayılı taşınmazlarını 29.12.2004 tarihinde dava dışı ...'e, ...nin ise 12.12.2006 tarihinde mirasbırakanın oğlu olan davalı ...'ye satış suretiyle temlik ettiği anlaşılmaktadır.

Uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 01.04.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 706., Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 237. (Borçlar Kanunu'nun (BK) 213.) ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Bilindiği ve Türk Medeni Kanunu'nun 6. maddesinde düzenlendiği üzere "Kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça taraflardan her biri, hakkını dayandırdığı olguların varlığını ispatla yükümlüdür." Yine 6100 sayılı HMK'nun 190/1. maddesi gereğince "ispat yükü, kanunda özel bir düzenleme bulunmadıkça iddia edilen vakıaya bağlanan hukuki sonuçtan kendi lehine hak çıkaran tarafa aittir.

Bilindiği ve Türk Medeni Kanunu'nun 6. maddesinde düzenlendiği üzere "Kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça taraflardan her biri, hakkını dayandırdığı olguların varlığını ispatla yükümlüdür." Yine 6100 sayılı HMK'nun 190/1. maddesi gereğince "ispat yükü, kanunda özel bir düzenleme bulunmadıkça iddia edilen vakıaya bağlanan hukuki sonuçtan kendi lehine hak çıkaran tarafa aittir.

Somut olaya gelince; mirasbırakan ..in dava dışı 753 ada 34 parsel sayılı kat irtifaklı taşınmazının 220/1070'er paylarını oğulları...,...ve ...'e temlik ettiği ve bu temlik neticesinde anılan taşınmazdaki 14 ve 15 numaralı bağımsız bölümlerin davalı ..., 16 ve 17 numaralı bağımsız bölümlerin davacı ..., 18 ve 19 numaralı bağımsız bölümlerin dava dışı mirasçı... adına tescil edildiği, yine mirasbırakanın dava konusu 752 ada 24 parsel sayılı taşınmazında kat irtifakı kurulması üzerine 1754/13576'şar paylarının oğulları ...,..,... ve ... adına, 877/13576 payını ise dava dışı eşi ... adına tescil edildiği, bu suretle mirasbırakanın taşınmazlarını mirasçılarına paylaştırdığı anlaşılmış olup, dava konusu taşınmazları ise dava dışı...ye muvazaalı olarak yani oğlu olan davalı ...'ye devretmek amacıyla temlik ettiği usulünce ispat edilememiştir.

Hal böyle olunca; mirasbırakanın mirasçılarından mal kaçırmak kastıyla hareket ettiği ispat edilemediğinden, davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru değildir.

Davalının yerinde bulunan temyiz itirazlarının kabulü ile, hükmün açıklanan nedenlerden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz eden davalıya geri verilmesine, 08.06.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/9019, Karar No: 2007/1408, Tarih: 22.02.2007

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2006/9019 E.  ,  2007/1408 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

1-Taşınmaz arsa niteliğinde kabul edilerek ona göre değerlendirme yapan bilirkişi raporlarına dayanılarak hüküm kurulmuş ise de, belediye başkanlığından getirtilen yazı taşınmazın niteliğinin tespiti bakımında yetersizdir.

Bakanlar Kurulunun Yargıtay'ca kısmen benimsenen 28.2.1983 gün ve 1983/6122 sayılı kararı uyarınca, imar planında yer almayan bir taşınmazın, arsa sayılabilmesi için belediye veya mücavir alan sınırları içinde olmakla beraber, belediye hizmetlerinden (belediyece meskun olduğu için veya meskun hale getirileceği için sunulan yol, su, elektrik, ulaşım, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma vs.) yararlanan ve meskun yerler arasında yer alması gerekir.

Taşınmaz belediye nazım imar planı içinde ise, Yargıtay İçtihatları Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 17.4.1998 gün ve 1996/3-1998/1 Sayılı Kararı uyarınca, bu plan kapsamına alındığı tarih ve plandaki konumu, altyapı hizmetlerinden yararlanma ve ulaşım olanakları, belediye merkezine uzaklığı, kullanım biçimi itibariyle iskan amacına yönelik yapılaşma olasılıkları da değerlendirilmek üzere araştırılmalıdır.

Bu hususlar Belediye Başkanlığından ve diğer ilgili merciilerden sorulup alınacak cevap yazılarına göre taşınmazın niteliğinin tespiti gerekirken eksik inceleme ile hüküm kurulması,

2-Dava konusu taşınmazın karşılaştırma sonucu bulunan değerinden İmar Kanununun 18.maddesinin ikinci fıkrası hükmü gereği düzenleme ortaklık payına tekabül edecek oranda indirim yapılması gerekip gerekmediğinin belirlenmesi bakımından dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazın imar uygulaması sonucu meydana gelen parseller olup olmadığının Belediye İmar Müdürlüğünden sorulmaması ve bu suretle eksik inceleme ile hükmün tesisi,

3-Bilirkişiler tarafından emsal olarak değerlendirmeye esas alınan taşınmaz üzerinde bina bulunduğu anlaşılmakta olup bina değerinin emsalin satış değerinden düşülmesi gerekirken bu indirim yapılmadan karşılaştırma yapılarak yüksek değere ulaşılması,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 22.2.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8616, Karar No: 2012/19381, Tarih: 06.06.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/8616 E.  ,  2012/19381 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık hakkında hazineye ait taşınmaza ev ve bahçe yapmak suretiyle tecavüz ettiğinden bahisle dava açılmış ise de; dosyada tapu kaydı, ayrıntılı kroki, ada ve parseli gösteren pafta örneği bulunmadığından, tecavüze konu taşınmazın varsa tapu kaydı, pafta örneği getirtilerek taşınmazın niteliği, yapı vasfında olup olmadığı bilirkişi raporunda yapıma ara ara devam edildiğinin bildirilmesi karşısında, yapımın bitim tarihi, inşai nitelikte ilave yapılmışsa tarihi, yapımı için ruhsat gerekip gerekmediği, İmar Kanunu ve mevzuat içinde kalıp kalmadığı belirlenmek suretiyle sanığın tecavüz ettiği iddia olunan taşınmazın Kıyı Kanunu'na göre kıyıda veya uygulama imar planı varsa sahil şeridinde kalıp kalmadığı, tecavüze konu binanın belediye sınırları içinde veya özel imar rejimine tabi yerde olup olmadığı araştırılarak sonucuna göre TCK.nun 184 ve Kıyı Kanunun 15. maddesi uyarınca sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan hazine vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 06.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/152, Karar No: 2016/2004, Tarih: 17.02.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/152 E.  ,  2016/2004 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dava dilekçesinde; hissedarı olduğu kavaklık vasfındaki üzerinde yonca ekili alan, erik, elma ve söğüt ağaçlarının bulunduğu taşınmaza davalıya ait büyükbaş hayvanlarının girerek zarar verdiğini, davalıya zararın tazmini için başvurduğunu, ancak ödeme yapmayacağını belirttiğini, zarar hususunda delil tespiti yaptırdığını belirterek; 5.539,50 TL zarar ve 615,10 TL tespit masrafının yasal faiziyle tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde; müvekkiline ait hayvanların zarar verdiği iddiasının soyut olduğunu, taşınmazın etrafının korumasız bulunduğunu, delil tespiti yaptıran ...'in dava konusu taşınmaza malik olmadığını, tespit yaptırma sıfatının bulunmadığını, tespitin yokluğunda yapıldığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davalıya ait hayvanların davacının taşınmazına girerek zarar verdiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile; 5.019,50 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm süresi içerisinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, 818 sayılı BK.nun 56. maddesine (6098 sayılı TBK. nun 67. maddesine) dayalı hayvan bulunduranın sorumluluğuna ilişkin tazminat isteğine ilişkindir.

BK.nun 56. (TBK 67) maddesinde öngörülen hayvan idare edenin (tutucusunun) sorumluluğu, özel bir sorumluluktur. Anılan madde hükmüne göre, hayvanın bakımını ve yönetimini üzerine alan kişi, hayvanı idare eden (TBK 67'de hayvan bulunduran) sıfatıyla bu hayvanın sebebiyet vermiş olduğu zararları ödeme yükümlülüğü altındadır.

TMK'nın 6.maddesi hükmü uyarınca; Kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça, taraflardan herbiri hakkını dayandırdığı olguların varlığını kanıtlamakla yükümlüdür. Gerek doktrinde; gerek Yargıtay içtihatlarında kabul edildiği üzere, ispat yükü hayatın olağan akışına aykırı durumu iddia eden ya da savunmada bulunan kimseye düşer. Öte yandan ileri sürdüğü bir olaydan kendi yararına haklar çıkarmak isteyen kimsenin, iddia ettiği olayı kanıtlaması gerekir.

Dosyanın incelemesinde; davacı tarafından dava konusu taşınmaza davalıya ait hayvanların zarar verdiği iddia edilmiş, davalı tarafça iddianın soyut olduğu savunmasında bulunulmuştur.

Dosyanın incelemesinde; davacı tarafından dava konusu taşınmaza davalıya ait hayvanların zarar verdiği iddia edilmiş, davalı tarafça iddianın soyut olduğu savunmasında bulunulmuştur.

Keşif sırasında dinlenen mahalli bilirkişi ... beyanında; “Dava konusu yerin ...'e ait olduğunu, davacının taşınmazındaki ağaçların zarar gördüğünü, ancak bu zararın nasıl meydana geldiğini bilmediğini, ağaçların değerinin ne kadar olduğunu bilmediğini, dava konusu taşınmazın etrafının tamamının çitle çevrili olmadığını, çit olan yerlerden hayvanların geçemeyeceğini ancak açık yerlerden geçeceğini”,

Tarafların ortak tanığı ... beyanında ise; “ davacı ve davalının komşuları olduğunu, davalının hayvancılıkla uğraştığını, kendisinin de hayvancılık yaptığını, hayvanların üst dişlerinin olmadığını, ağaçları kemiremeyeceklerini ancak başka şekilde zarar verebileceklerini, hayvanların dava konusu taşınmaza girdiklerini duymadığını ve görmediğini, dava konusu taşınmazın bulunduğu yerin herkesin hayvancılıkla uğraştığı yer olduğunu, başkasının hayvanının da davacının ağaçlarına zarar verebileceğini” ifade etmiştir.

Hal böyle olunca; mahkemece davacı tarafından davalıya ait hayvanların taşınmazına zarar verdiği iddiası ispatlanmadığından davanın reddine karar verilmesi gerekirken, delillerin yanılgılı değerlendirmesi sonucunda yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 17/02/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9676, Karar No: 2013/2876, Tarih: 18.03.2013

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2012/9676 E.  ,  2013/2876 K.**

**"İçtihat Metni"**

Irza geçme suçundan sanık ...'ın bozma üzerine yapılan yargılaması sonunda; eyleminin reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçunu oluşturduğunun kabulü ile mahkûmiyetine dair Çorum Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 11.05.2010 gün ve 2010/137 Esas, 2010/184 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Oluş ve kabule göre, sanığın eylemine uyan reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçunun 765 sayılı TCK.nın 416/3. maddesinde öngörülen cezasının üst sınırı itibarıyla, aynı Kanunun 102/4 ve 104/2. maddelerine göre 7 yıl 6 aylık asli ve ilave zamanaşımına tâbi olduğu, suç tarihi olan 14.09.2004 ile inceleme günü arasında bu sürenin gerçekleştiği anlaşıldığından, hükmün 5237 sayılı TCK.nın 7/2. maddesi ile 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, aynı Kanunun 322/1 ve 5271 sayılı CMK.nın 223/8 maddeleri uyarınca kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 18.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.