muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/22789, Karar No: 2013/18217, Tarih: 21.11.2013

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıkların resmi nikahlı evli iken, sanık ...'ın vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 08.03.2006 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK' dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra,eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 21.11.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6649, Karar No: 2011/12171, Tarih: 29.11.2011

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2011/6649 E.  ,  2011/12171 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, eğitim ve öğretim giderlerinden kaynaklanan 25.996,50 TL alacağın sarf tarihinden itibaren faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde, davalılardan ...'ın Hava Harp Okulu öğrencisiyken kendi isteği ile 03.09.2006 tarihinde okulla ilişiğinin kesildiğini belirterek, davalı adına askeri lise döneminde yapılan 25.996,50 TL öğrenim giderinin sarf tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini istemiş, mahkemece asıl borçlu ...'ın reşit olması nedeniyle yüklenme senedini velayeten imzalayan babası davalı ... aleyhine açılan davanın pasif husumet yokluğu nedeniyle reddine, diğer davalılar aleyhine açılan davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

Davalı asıl yükümlü ...'ın askeri liseye girerken vermiş olduğu ve ... 4. Noterliği'nce 05.08.2002 tarih ve 11288 yevmiye numarasıyla düzenlenmiş yüklenme senedinde, öğrencinin okulla ilişiğinin kesilmesi halinde hangi kalem masraflardan sorumlu olacağı yazılmıştır. Sayılan bu gider kalemleri arasında atış, personel ve amortisman giderleri yer almamaktadır. Bu durumda; asıl yükümlü ... ile askeri lise dönemi kefili ...'ın sorumlu olacağı miktar belirlenirken, dosyada bulunan askeri lise dönemi maliyet çizelgesindeki masraflardan atış, personel ve amortisman kalemlerine denk gelen miktarlar düşülmeli, belirlenen bu miktar alacağa sarf tarihlerinden -Yargıtay uygulamalarına göre sarf tarihi belli değilse her yıl için eğitim dönemi sonundan- dava tarihine kadar işleyecek faizi hesaplanmalı ve böylece davalılar ... ile ...'ın askeri lise dönemine ilişkin borçlu olduğu miktar belirlenip bu doğrultuda bir karar verilmesi gerekmektedir. Bu husus dikkate alınmadan maliyet broşürlerindeki miktarlar ile okulda kalınan günleri oranlayarak hesap yapan ve atış giderlerini masraftan düşmeyen bilirkişi raporuna dayanarak hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edenlerden davalı tarafa iadesine, 29.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3544, Karar No: 2013/404, Tarih: 25.01.2013

**23. Hukuk Dairesi         2012/3544 E.  ,  2013/404 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

(Tüketici Mahkemesi Sıfatıyla)

Taraflar arasındaki sözleşmenin iptali, tazminat davalarının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın sulh nedeniyle karar verilmesine yer olmadığına yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkili ile davalı arasında 10.05.2007 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin imzalandığını, buna göre dava konusu taşınmaza yapılacak inşaattan 3 dairenin, anahtar teslimi, 1 dairenin de kaba inşaat halinde 30.01.2009 da teslim edileceğini, teslim süresi dolduğu halde davalının inşaatı tamamlamadığını, kendisine teslim edilecek dairelerin 4 adet, aylık kirasının 400,00 TL'den 1.600,00 TL olduğunu ve teslimi gereken tarihten davaya kadar 19 ay için toplam 30.400,00 TL kira kaybı alacaklarının ödenmediğini, sözleşmenin feshini ve kira bedellerinin tepsitini, davalının temerrüdü sebebiyle uğradığı menfi zararların sözleşmenin vade tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalılar, gecikmenin kendilerinden değil, davacının işleri takip etmesi için 7 ay gecikme ile oğlu ...'ye vekalet vermesinden kaynaklandığını, inşaatın bitme aşamasında olduğunu, kaldı ki 1 dairenin kaba inşaat halinde teslim edileceği için kira kaybı istenemeyeceğini savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece davaya Tüketici Mahkemesi sıfatıyla bakılmış; iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, taraflar arasında 10.05.2007 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi imzalandığını, buna göre davacının bağımsız bölümlerinin 30.01.2003 tarihinde teslim edileceğini, yargılama sırasında tarafların 02.03.2011 tarihli Sulh Protokolü ibraz ettiklerini, bu durumda 6100 sıyılı yasanın 314 ve 315. maddelerinde düzenlenen sulh anlaşmasının davayı sona erdireceğini, ancak taraflar sulhe göre karar verilmesini istemediğini belirttiğinden sulh nedeniyle karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1- 4077 Sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun'un 3/e maddesinde tüketici, "bir mal veya hizmeti ticari veya mesleki olmayan amaçlarla edinen, kullanan veya yararlanan gerçek ya da tüzel kişi" olarak tanımlanmıştır. Bu tanımlamaya göre yasa, hazır bir malı veya hizmeti satın alarak onu günlük yaşamında kullanan veya tüketen kişiyi korumaktadır. Bir başka deyişle yasa kapsamına, dar kapsamlı mal ve hizmet ilişkileri olağan tüketim işleri alınmıştır. Aksi bir yorumun kabulü, üst düzey teknoloji ile gerçekleştirilen eser sözleşmesi ilişkilerinin dahi 4077 sayılı yasa kapsamında kalmasını ve bunlardan kaynaklanan uyuşmazlıklara da Tüketici Mahkemelerinde bakılmasını gerektirir ki, bunun yasanın amacına aykırı olduğu açıktır. Buna göre istisna sözleşmesinden doğan ilişkilere de 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun hükümlerinin uygulanması hukuken olanaklı değildir. Nitekim Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 26.02.2003 gün 2003/15-127 E., 2003/102 K. Sayılı kararında bu husus belirtilmiştir. Somut olayda taraflar arasındaki hukuki ilişki eser sözleşmesinden kaynaklandığından, yerel mahkemece görevsizlik kararı verilerek davaya Asliye Hukuk Mahkemesi sıfatıyla bakılması gerekirken, 4077 sayılı yasa uygulanarak Tüketici Mahkemesi sıfatıyla bakılıp, esası hakkında karar verilmesi yerinde görülmemiş kararın bozulması gerekmiştir.

2)Bozma nedenine göre, davacı vekilinin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenle, hükmün BOZULMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 25.01.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/8600, Karar No: 2010/11990, Tarih: 27.09.2010

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2010/8600 E.  ,  2010/11990 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Bilirkişi kurulunca münavebeye alınan kuru fasulyenin 2004 yılı itibarıyla sulu şartlarda dekar başına ortalama verim, kilogram başına ortalama toptan satış fiyatı ve dekar başına üretim giderinin İlçe Tarım Müdürlüğünden getirtilip dosya içerisine konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 27.09.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/27003, Karar No: 2015/25663, Tarih: 28.09.2015

**22. Hukuk Dairesi         2015/27003 E.  ,  2015/25663 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, verimlilik teşvik primi farkı, yabancı dil ücret farkı, idareci primi farkı ile dil primi eklenmesinden kaynaklanan yıllık izin ücreti farkı alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, bozmaya uyarak isteğin reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 28.09.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11437, Karar No: 2018/1882, Tarih: 13.02.2018

**2. Hukuk Dairesi         2016/11437 E.  ,  2018/1882 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Davalı erkek cevap dilekçesinde banka ve telefon kayıtları ile tanık deliline dayanmış, mahkemece ise 22.12.2015 tarihli ön inceleme duruşmasında davalıya tanıklarını bildirmesi için 2 haftalık süre verilmiş ancak tüm delillerini bildirmek üzere süre verilmediği gibi tanık deliline yönelik olarak verilen sürenin de kesin olacağı ve süreye uymamanın hukuki sonuçları hatırlatılmamıştır. Bu nedenle davalıya tanıklarını bildirmesi için verilen süre usule uygun değildir ve hukuki sonuç doğurmaz. Mahkemece; davalı tarafa delil ve tanıklarını bildirmesi için usulüne uygun süre verilmesi, davalı tarafın bu süre içinde bildirmesi halinde delillerinin toplanması, tanıklarının Hukuk Muhakemeleri Kanununun 240 ve devamı maddeleri gereğince dinlenmesi ve tüm deliller birlikte değerlendirilip gerçekleşecek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve kanuna aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

2-Mahkeme, tahkikatın bitiminden (HMK m. 184) sonra sözlü yargılama ve hüküm için tayin olunacak gün ve saatte mahkemede hazır bulunmalarını sağlamak amacıyla iki tarafı davet eder. Taraflara çıkarılacak davetiyede (Tebligat K. m. 9) belirlenen gün ve saatte mahkemede hazır bulunmadıkları takdirde yokluklarında hüküm verileceği hususu bildirilir (HMK. m. 186/1). Sözlü yargılamada mahkeme, tarafların son sözlerini sorar ve hükmünü verir (HMK m. 186/2). Hakim, Türk Hukukunu re’sen uygular (HMK m. 33). Mahkeme, Hukuk Muhakemeleri Kanununun emredici düzenlemelerinin gereğini yerine getirmek zorundadır (HGK 13.03.2013 tarih, 2013/802 esas, 2013/347 karar). Mahkeme, davalı erkeğe tahkikatın tümü hakkında açıklama ve son sözlerini söyleme hakkı vermeyerek Hukuk Muhakemeleri Kanununun 184 ve 186. maddelerinin emredici ve açık hükmünü uygulamadan davalının yokluğunda hüküm vermiştir. Hükmün bu sebeple de bozulmasına karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 1. ve 2. bentlerde gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 13.02.2018(Salı)
Yargıtay — Esas No: 2009/6189, Karar No: 2010/12226, Tarih: 30.11.2010

**11. Hukuk Dairesi         2009/6189 E.  ,  2010/12226 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Mersin 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 28.11.2008 tarih ve 2008/2 - 2008/382 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkiline nakliyat sigorta sözleşmesi ile sigortalı emtianın davalı tarafından taşınması sırasında meydana gelen kaza nedeniyle hasarlandığını, hasar bedelinin müvekkili tarafından sigortalısına ödendiğini ileri sürerek, 11.295 YTL’nin temerrüt faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, yetki itirazı ile birlikte esas yönünden de davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, kazanın meydana geldiği yer olan Anamur Mahkemeleri'nin yetkili olduğu gerekçesiyle, mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2- Dava, taşıma sigorta sözleşmesine dayalı rücuen tazminat istemine ilişkindir.

Somut olayda, davacıya sigortalı emtianın davalı tarafından Antalya’dan, Mersin’e taşınması sırasında Anamur’da aracın tek taraflı olarak kaza yapması sonucu emtianın hasar gördüğü, davacı tarafından sigortalısına hasar bedelinin ödendiği ve TTK’nın 1301. maddesi hükmüne göre davacının sigortalısına halef olarak iş bu davayı Mersin’de açtığı, davalının ikametgâhının ise Konya olduğu hususlarında taraflar arasında uyuşmazlık yoktur.

HUMK’nın 9. maddesi hükmü ile her davanın davalının ikametgahı mahkemesinde açılacağına ilişkin genel yetki kuralı getirilmiş olup, anılan Yasa'nın 10. maddesinde de bu genel kural ile birlikte akdin ifa yeri mahkemesinin de yetkili olacağına ilişkin özel bir yetki kuralı öngörülmüştür. Özel yetki genel yetkiyi ortadan kaldırmaz ise de, onun yanında varlığını sürdürür; dolayısıyla, dava, davacının seçimine göre hem genel ve hem de özel yetkili mahkemede açılabilir. Gerçekten de HUMK'nun 10. maddesinde, sözleşmenin ifa edildiği veya davalı yada vekilinin dava tarihinde orada bulunması kaydıyla, sözleşmenin yapıldığı yer mahkemesinde de dava açılabileceği düzenlenmiş olup, davaya konu taşıma sözleşmesinin ifa yeri varma yeri olan Mersin’dir. Ayrıca HUMK’nın 21. maddesine göre haksız fiilin meydana geldiği mahkeme de yetkili kılınmış ise de, bu yer mahkemesi kesin yetkili bir mahkeme olmayıp, yetkili mahkemelerden sadece birisidir.

Bu itibarla, yukarıda yapılan açıklamalar doğrultusunda taşıma sözleşmesinin ifa yeri olan davanın açıldığı mahkeme iş bu davaya bakmada yetkili olup, mahkemece işin esasına girilmesi gerekirken, ortada kesin yetki durumu sözkonusu değil iken, HUMK’nın 21. maddesine göre kazanın meydana geldiği Anamur mahkemesinin yetkili olduğu gerekçesiyle, yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamış, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1 nolu bentte açıklanan nedenle, davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, 2 nolu bentte açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 30.11.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/217, Karar No: 2019/3255, Tarih: 02.04.2019

**15. Ceza Dairesi         2019/217 E.  ,  2019/3255 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : 5237 sayılı TCK'nın 158/1-f, 62, 52, 53 maddeleri uyarınca mahkumiyet,

Sanıkların nitelikli dolandırıcılık suçundan mahkumiyetine ilişkin hükümler sanık ... müdafii, sanık ..., sanık ... tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanıklardan... ...şirketinin yetkilisi ve ortağı olduğu, ancak şirkete ait çeki diğer ortağı Halil İbrahim'e keşide ettirip, şirket çalışanı sanık ...'e ciro ettirdiği ve katılandan sanıkların bu çekle hep birlikte malzeme alarak alışveriş yaptıkları, sonrasında ise çek ödeme yapmadıkları gibi birbirlerini suçlayarak çelişkili beyanda bulundukları, sanıkların iştirak halinde atılı suçu işledikleri iddia ve kabul edilen olayda; teşhis işlemi, sanıkların birbirlerini suçlar mahiyette ve çelişkili beyanları, sanık ...'in çekle ilgili kayıp çalıntı vs. gibi resmi bir bildirimde bulunmamış olması, sanık ...'in ikrarı ve anlatımı, oluş ve tüm dosya kapsamına göre atılı suçu işledikleri sabit olduğundan sanıklar hakkında verilen mahkumiyet hükümlerinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanık ... müdafiinin, ve diğer sanıkların atılı suçları işlemediğine dair temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin ONANMASINA, 02/04/2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/10061, Karar No: 2008/8285, Tarih: 22.12.2008

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2008/10061 E.  ,  2008/8285 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında kadastro tesbitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında 119 ada 23, 161 ada 2 ve 177 ada 1 parsel sayılı 25.068,29, 5.127,03 ve 18.201,65 metrekare yüzölçümündeki taşınmazlar, 1965 zyılında yapılan Toprak Tevzi çalışmaları sırasında Hazine adına tespit edilmiştir. Davacı ..., yasal süresi içinde kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne ve çekişmeli parsellerin davacı ... adına tesciline karar verilmiş; hüküm, davalı Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, dava konusu taşınmazların kamu malı niteliğinde mera olmadığı, Hazine adına tapulu bulunmadıkları, tespit gününde taşınmazlar üzerinde adına tescile karar verilen zilyedi yararına 3402 sayılı Yasa'nın 14. maddesinde öngörülen zilyetlikle mülk edinme şartlarının gerçekleştiği kabul edilmek suretiyle hüküm kurulmuş ise de; yapılan inceleme, araştırma ve uygulama hüküm için yeterli bulunmamaktadır. Getirilen tapu kayıtlarına göre 1965 yılında dava konusu taşınmazların bulunduğu bölgede 4753 ve 5618 sayılı Yasalar uyarınca "Toprak Komisyonunca" yapılan çalışma ile taşınmazların belirtmelik tutanaklarının düzenlenerek haritaya bağlandığı ve bir kısım taşınmazlar hakkında 4753 ve 5618 sayılı Yasalar uyarınca 26.11.1965 tarihinde Hazine adına tapu kaydı oluşturulduğu, 2004 yılında bölgede 4342 sayılı Yasa uyarınca mera komisyonunca Toprak Komisyonu çalışmaları esas alınarak mera tesbit ve tahsisi yapılıp, mera tahsis haritası ve eki belgelerin düzenlendiği, sonuçlarının kadastro tespit tarihinden önce (18.3.2005 ile 17.04.2005 tarihleri arasında) ilan edildiği anlaşılmaktadır. Mahkemece, mera tahsis çalışmalarının kesinleşip kesinleşmediği ve taşınmazların 1965 yılında Hazine adına oluşturulan tapu kayıtlarının ve mera haritasının kapsamında kalıp kalmadığı belirlenmediği gibi, Hazine adına oluşturulan tapu kaydı kapsamında kalmaları halinde 3402 sayılı Yasa'nın 46/1 ve 46/2. maddesinde öngörülen koşulların gerçekleşip gerçekleşmediği yönünden de araştırma yapılmamıştır. Taşınmazların Hazinenin tapu kaydının kapsamı dışında kalmaları halinde ise kamu orta malı niteliğinde mera olup olmadıkları, kaçak ve yitik kişilerden kalıp kalmadıkları ve davacı taraf yararına 3402 sayılı Yasa'nın 14. maddesinde öngörülen zilyetlikle mülk edinme şartlarının gerçekleşip gerçekleşmediği konusundaki araştırma da yeterli değildir. Böylesine eksik inceleme ile hüküm kurulamaz. Doğru sonuca varılabilmesi için öncelikle, taşınmazlar hakkında Hazine adına oluşturulan 26.11