muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/6674, Karar No: 2016/5315, Tarih: 08.06.2016

**11. Ceza Dairesi         2016/6674 E.  ,  2016/5315 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Karar başlığında yanlış gösterilen suç tarihinin 10.10.2007 olarak mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

1) Sahte fatura düzenleme suçunda, suçun maddi konusunun fatura olması, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanun'un ... Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde, bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre de; faturaların Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi karşısında, suça konu belgelerin aslı veya onaylı suretleri getirtilip incelenerek, kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadıkları tespit edilmeden eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması,

2) Kabul ve uygulamaya göre de;

a) Sahte fatura düzenlemek eylemi bakımından 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 4369 sayılı Yasa ile değişik 359/b-1. maddesinde “onsekiz aydan üç yıla” kadar hapis cezası öngörülmüş olup, aynı eylemin düzenlendiği 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 276. maddesi ile değişik 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359/b maddesinde ise “üç yıldan beş yıla” kadar hapis cezası öngörüldüğü nazara alındığında ve Dairemizin 01.07.2013 gün, 2012/2718-2013/10976 E.K. sayılı bozma ilamında suçun işlendiği tarihin 10.10.2007 olduğuna işaret edilmesine rağmen bu hususa riayet edilmeden, suç tarihinde sahte fatura düzenlemek suçunun temel cezasının 18 ay hapis olduğu ve bu haliyle sanığın lehine olduğu gözetilmeden ve uygulamalı yasa karşılaştırması da yapılmadan, temel cezanın 3 yıl hapis cezası olarak belirlenmesi suretiyle fazla ceza tayini,

b) Sanık hakkında 213 sayılı VUK'nun 359/b-1 ve 5237 sayılı TCK'nun 43/1. maddesinin tatbiki ile verilen 3 yıl 9 ay hapis cezasından aynı Yasanın 62. maddesi uygulaması ile sonuç cezanın "3 yıl 1 ay 15 gün" yerine "2 yıl 13 ay 15 gün" hapis olarak belirlenmesi suretiyle eksik ceza tayini, yasaya aykırı,

c) 5237 sayılı TCK’nun 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, Cumhuriyet savcısı ve sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, ceza miktarı itibariyle kazanılmış hakkın saklı tutulmasına, 08.06.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/11070, Karar No: 2019/13074, Tarih: 23.10.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/11070 E.  ,  2019/13074 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvuruların süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

14/04/2011 tarihinde yayınlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen ek 2. madde uyarınca doğrudan verilen 3.000,00 TL'ye kadar olan adli para cezasından ibaret mahkumiyet hükmü kesin olup, suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan dolayı tayin edilen 1.320,00 TL adli para cezasına ilişkin hükmün, cezanın türü ve miktarı itibarıyla temyizi mümkün bulunmadığından, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi gereğince suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz talebinin tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

II-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan hüküm kurulurken TCK'nun 61/4. maddesi uyarınca önce TCK'nun 143. maddesi uyarınca artırım yapıldıktan sonra ardından teşebbüs, yaş küçüklüğü ve takdiri indirim maddelerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi, sonuca etkili olmadığından, iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükümde ise, suça sürüklenen çocuğun eylemini, birden fazla kişiyle işlediğinin anlaşılmasına rağmen hakkında 5237 sayılı TCK'nun 119/1-c. maddesi uygulanmaması suretiyle eksik ceza tayini, aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında, usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 23.10.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4930, Karar No: 2017/2155, Tarih: 17.04.2017

**11. Hukuk Dairesi         2016/4930 E.  ,  2017/2155 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 23/06/2015 tarih ve 2015/37-2015/258 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin taşınmazını davalı ...’nın davalı Banka'dan kullandığı genel kredi sözleşmesine ipotek olarak verdiğini, kredinin geri ödemesinin bitmesine rağmen taşınmaz üzerindeki ipoteğin kaldırılmadığını, müvekkili tarafından davalı Banka'ya ihtarname gönderildiğini, ancak davalı ...’nın ihtarname tarihinden sonra kullandığı bir başka kredi dolayısıyla ipoteğin kaldırılmadığını ileri sürerek müvekkilinin taşınmazı üzerindeki ipoteğin kaldırılmasını talep ve dava etmiş, 19.06.2015 tarihli dilekçe ile taşınmaz üzerindeki ipoteğin kaldırıldığını, davanın konusuz kaldığını, bu nedenle davadan feragat ettiklerini beyan etmiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına göre; davanın feragat nedeniyle reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, genel kredi sözleşmesi için verilen ipoteğin kaldırılması istemine ilişkindir. Davacı vekili, 19.06.2015 tarihli dilekçe ile taşınmaz üzerindeki ipoteğin kaldırıldığı ve davanın bu nedenle konusuz kaldığından bahisle davadan feragat ettiklerini beyan etmiş, mahkemece, davacı vekilinin bu beyanı feragat olarak kabul edilerek davanın feragatten reddine karar verilmiştir. Ancak, davanın feragatten reddine karar verilebilmesi için feragat beyanının 6100 sayılı HMK’nın 307. ile 312. maddeleri arasında düzenlenen haliyle hakkın özüne ilişkin olması ve kesin hüküm sonuçlarını doğuran, açık ve kolay anlaşılabilir bir ifade ile yapılmış, kayıtsız ve şartsız olarak talep sonucundan vazgeçmeyi ifade eden, başka anlamlara gelmediğinde duraksama olmayan bir beyan şeklinde olması gerekmektedir. Oysa, davacı vekilinin 19.06.2015 tarihli feragat dilekçesinin hakkın özüne ilişkin bir feragat içermediği, yargılama sırasında dava konusu ipoteğin kaldırılması nedeniyle davanın konusuz kaldığının bildirilmesine yönelik bir işlem olduğu anlaşılmaktadır. Bu durumda, mahkemece, ipoteğin dava açıldıktan sonra kaldırıldığı gözetilerek konusuz kalan davada karar verilmesine yer olmadığına karar verilmesi ve yargılama giderlerinin HMK’nın 331/1 maddesi gereğince belirlenmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz edene iadesine, 17/04/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/4330, Karar No: 2022/5708, Tarih: 13.06.2022

**3. Hukuk Dairesi         2022/4330 E.  ,  2022/5708 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; davalıya ait otelin hamam, sauna ve masaj odalarının işletilmek için kira sözleşmesi imzaladığını sözleşmeden doğan edimlerini ifa etmesine rağmen davalının haklı sebep göstermeden sözleşmeyi feshettiğini ve otel görevlilerince otele alınmadığını ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla, sözleşmenin feshi nedeni ile maruz kaldığı 8.000 TL maddi zararın, sözleşmenin feshedildiği 06/11/2009 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiş, bilirkişi raporu doğrultusunda talebini ıslahla 150.826,03 TL’e artırmıştır.

Davalı; sözleşmenin geçersiz olduğunu savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; davanın reddine yönelik olarak verilen hüküm, davacı tarafın temyizi üzerine, Yargıtay (Kapatılan) 6. Hukuk Dairesince verilen 15/04/2013 tarihli ve 2012/14109 E. 2013/6822 K. sayılı kararla; davalı şirketin TMSF’e devredilip devredilmediği ve bunun sonucu olarak da davalı şirketin dava ehliyetinin bulunup bulunmadığı üzerinde durularak sonucuna göre karar verilmesi gerektiğinden bahisle bozulmuştur.

Bozmaya uyan mahkemece; davanın husumet yokluğundan reddine dair verilen karar, davacı tarafın temyizi üzerine, Dairece verilen 09/05/2018 tarihli ve 2017/9045 E. 2018/4915 K. sayılı kararla; tüzel kişiliği devam eden davalı şirkete karşı husumet yöneltilmesinde bir hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle bozulmuştur.

Bozmaya uyan mahkemece; davacının davalı ile sözleşme yaptığı dönemde Sarıkamış'ta 2 otelin daha bulunduğu, bu nedenle davacının yeniden yer kiralama konusunda zorluk çekecek olduğundan bahisle mahrum kalınan kar kaybına esas sürenin 3 yıl, ortalama net geliri 50.000 TL olarak esas alan bilirkişi raporunun hüküm kurmaya elverişli olduğu, davalının edimini yerine getirmediği, davacının talep edebileceği kar kaybı tazminatının 150.826,03 TL olduğu gerekçesiyle; davanın kabulü ile 8.000 TL'nin dava tarihinden, taleple bağlı kalınarak 142.000 TL'nin ıslah tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle davalıdan tahsiline karar verilmiş; karar, taraflarca temyiz edilmiştir.

1) Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davacının tüm, davalının sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

1) Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davacının tüm, davalının sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2) Davalı kiraya veren, kiralananı kiracıya 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 301. maddesinde belirtildiği üzere kullanıma hazır halde teslim etmekle yükümlüdür. Kiralananın kullanıma uygun teslim edilmemesi, kiracının sözleşmeyi haklı nedenle feshi yahut sözleşmenin kiraya veren tarafından haksız feshi durumunda kiracı, kusursuz olduğunu kanıtlayamayan kiraya veren davalıdan kâr kaybı zararı adı altında bir miktar paranın kendisine ödenmesini isteyebilir. Kar kaybı hesabı yapılırken davacı kiracının dava konusu kiralanan ile aynı vasıf ve özelliklere sahip başka bir taşınmazı aynı şartlarda ne kadar sürede kiralayabileceği bilirkişi aracılığıyla tespit edilerek bu süre ile sınırlı olarak kâr kaybı alacağına hükmedilmesi gerekir. Burada kârdan yoksun kalanın zararı, kusurlu fesih yüzünden mal varlığında ileride meydana gelecek çoğalmadan mahrum kalmasıdır. Bu zarar kiralanandan tespit edilemiyorsa kiralananla ilgili esnaf, ticaret odalarına yazı yazılarak sözleşme tarihi ile sözleşmenin fesih tarihi arasında sosyo-ekonomik yönden aynı çevrede açılan benzer işletmenin cirosu, kâr oranı, işletme giderlerinin ciroya oranına ilişkin ayrıntılı bilgiler toplandıktan sonra bilirkişi marifeti ile bu veriler değerlendirilerek muhtemel aylık kârı tespit edilmeli ve dava konusu aynı vasıf ve özelliklere sahip başka bir taşınmazı aynı şartlarda kiralayabileceği makul süre kadar kar kaybına hükmedilmelidir. Makul süre, kalan kira süresini aşacak şekilde tespit edilemez, zira kiracının kar kaybına uğrayacağı süre en fazla kira süresinin sona ereceği tarihe kadardır.

Somut olayda; taraflar arasında 23/07/2009 başlangıç tarihli ve 3 yıl süreli kira sözleşmesi imzalanmıştır. Davalının fesih bildirimi 06/11/2009 tarihli olmakla bu tarihe kadar kiralanan davacı tarafça kullanılmış olup, kira sözleşmesinin süresinin 22/07/2012 tarihinde sona ereceği dikkate alınarak, en fazla tahliye tarihi ile 22/07/2012 tarihi arasındaki dönem bakımından kar kaybı tazminatına hükmedilmesi gerekirken, kalan kira süresini aşar şekilde toplam kira süresi olan üç yıl için tazminata hükmedilmesi doğru görülmemiştir. Bunun yanı sıra, hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının aylık ortalama net geliri farazi olarak 5000 TL olarak belirlenmiş olup, bu tutara nasıl belirlendiği yününde bir açıklama içermediği için hüküm vermeye yeterli değildir.

Hal böyle olunca mahkemece; alanında uzman bilirkişilerden oluşturulacak bilirkişi heyetinden; davacının sözleşmenin feshi tarihinde benzer bir işletmeyi aynı şartlarla yeniden kiralayabileceği makul sürenin tespit edilecek makul sürenin kalan kira süresini aşması halinde ise sözleşmenin süresinin biteceği tarih esas alınarak kalan kira süresi ile sınırlı olarak ve davacı kiracının mahrum kaldığı kâr hususlarında rapor alınması ve hasıl olacak (TBK. m. 325’de öngörülen kesinti yöntemi uygulanmak suretiyle) sonuca göre karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ve eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davacının tüm, davalının sair temyiz itirazlarının REDDİNE, ikinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün HUMK’nın 428. maddesi gereğince davalı yararına BOZULMASINA, 80,70 TL temyiz harcının mahallinde davacıdan alınmasına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz eden davalıya iadesine, 6100 sayılı HMK'nın geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nın 440. maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde düzeltme yolu açık olmak üzere, 13/06/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/37541, Karar No: 2017/16528, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/37541 E.  ,  2017/16528 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6883, Karar No: 2021/8537, Tarih: 15.09.2021

**3. Ceza Dairesi         2021/6883 E.  ,  2021/8537 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

İlk Derece Mahkemesi : İzmir 15. Ağır Ceza Mahkemesinin 21.09.2020 tarih ve 2020/74 - 2020/80 sayılı kararı

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Hüküm : TCK’nın 314/2, 53, 58/9, 62/1, 63, 3713 sayılı Kanunun 5/1. maddeleri uyarınca kurulan mahkumiyet kararına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyizin sebebine göre dosya incelendi gereği düşünüldü;

Hükmolunan cezanın süresine göre şartları bulunmadığından sanık müdafiinin duruşmalı inceleme isteminin CMK'nın 299. maddesi uyarınca REDDİNE,

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre çocuğunu örgüte müzahir okula göndermenin örgütsel faaliyet olarak kabul edilemeyeceği belirlenerek yapılan incelemede;

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanık müdafiinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmediğinden CMK’nın 302/1. maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddiyle hükmün ONANMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın İzmir 15. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 15.09.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11472, Karar No: 2017/13102, Tarih: 17.10.2017

**8. Hukuk Dairesi         2016/11472 E.  ,  2017/13102 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup hükmün davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı 3. kişi, 11.08.2015 tarihinde haczedilen hayvanların kendisine ait olduğunu açıklayarak istihkak davasının kabulü ile haczin kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı alacaklı vekili, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, hacze konu hayvanların davacı adına kayıtlı oldukları, hayvanların davacının işletmesinde doğdukları gerekçesi ile davanın kabulü ile hacizlerin kaldırılmasına karar verilmiş, hükmü davalı alacaklı vekili temyiz etmiştir.

Dava, üçüncü kişinin İİK'nun 96. vd. maddelerine dayalı istihkak iddiasına ilişkindir.

Dava konusu haciz, borçluya ödeme emrinin tebliğ edildiği ve dayanak senette geçen adreste yapılmıştır. Yine davacı 3. kişi, borçlunun eşi olup buna göre, İİK'nun 97/a maddesinde öngörülen mülkiyet karinesi borçlu dolayısıyla alacaklı yararınadır. Bu yasal karinenin aksinin davacı 3. kişi tarafından inandırıcı ve güçlü delillerle ispat edilmesi gerekir.

İspat yükü altında olan ve karinenin aksini her türlü delille kanıtlama olanağına sahip olan üçüncü kişi, haczedilen hayvanların kendisine ait olduğunu, hayvan pasaportlarının bulunduğunu iddia etmekte olup, delil olarak ise hayvan pasaportları, işletme tescil belgesi ve tanık anlatımlarına dayanmıştır. Ne var ki; hayvan pasaportları, ilgilinin beyanına dayalı olarak düzenlendiklerinden, istihkak davalarında güçlü delil teşkil etmezler. Bundan ayrı, davacı 3. kişi ile borçlu arasında karı- koca ilişkisi de mevcuttur.

Bu maddi ve hukuki olgular ile mevcut deliller birlikte değerlendirildiğinde, davacı 3. kişi, İİK 97/a maddesindeki mülkiyet karinesinin aksini güçlü ve inandırıcı delillerle ispatlayamadığından, davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde kabulüne karar verilmesi doğru olmadığından kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, taraflarca İİK'nun 366/3. maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 17/10/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7754, Karar No: 2014/21750, Tarih: 06.11.2014

**2. Hukuk Dairesi         2014/7754 E.  ,  2014/21750 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dairemize elektronik ortamda gönderilen dosyanın eksiklikler nedeniyle yeniden incelenerek eksikliklerin giderilmesi için iadesine karar verilmiş, dosya elektronik ortamda ikinci kez gönderilmiştir. Dosyanın incelenmesinde bazı evrakların silik taranması sebebi ile okunamadığı ve çoğu evrakın özel evrak adı altında tek bir yerde tarandığı, bu haliyle dosyanın sağlıklı bir şekilde incelenmesinin mümkün olmadığı anlaşılmıştır. Dosyanın fiziki olarak gönderilmek üzere mahalli mahkemesine İADESİNE oybirliğiyle karar verildi. 06.11.2014 (Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2009/45, Karar No: 2009/2027, Tarih: 18.02.2009

1. Hukuk Dairesi 2009/45 E., 2009/2027 K.

**1. Hukuk Dairesi 2009/45 E., 2009/2027 K.**

**- ELATMANIN ÖNLENMESİ

- ZEYTİNLİK**- 3573 S. ZEYTİNCİLİĞİN ISLAHI VE YABANİLERİNİN AŞILATTIR... [ Madde 20 ]

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen davada ;

Davacı Hazine, maliki olduğu 1693 ve 8237 sayılı parsellere davalının müdahale ettiğini ileri sürerek, elatmanın önlenmesi ve yıkım isteğinde bulunmuştur.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davalının haksız elatmasının keşfen saptandığı gerekçesiyle, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; tetkik hakiminin raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, çaplı taşınmaza elatmanın önlenmesi ve yıkım isteklerine ilişkindir. Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden, davaya konu 8237 sayılı parselin "orman" vasfıyla, 1693 sayılı parselin ise "zeytinlik" vasfıyla Hazine adına kayıtlı bulunduğu, davalının haklı ve geçerli nedene dayanmaksızın her iki parselde toplam 2123,75 m21ik alanı İşgal ettiği anlaşıldığına göre, elatmanın önlenmesine karar verilmesinde bir isabetsizlik yoktur.

Ancak, memleket ekonomisine önemli katkı sağlayan ve 50 yaşlarında 59 adet oldukları bilirkişi incelemesiyle saptanan aşılı zeytin ağaçlarının kaldırılması yönünden yeterli araştırma yapıldığını söyleyebilme olanağı yoktur.

Bilindiği gibi, zeytin ağaçlarının sökülüp kaldırılması 3573 sayılı Zeytinciliğin Islahı ve Yabanilerinin Aşılattırılması Hakkındaki Yasa'nın 23.01.2008 tarih ve 5728 sayılı Yasa'nın 99. maddesi ile değişik hükümleri gereğince bazı usul ve esaslara bağlanmıştır.

Hal böyle olunca, zeytin ağaçlarının kaldırılması isteğinin anılan Yasa çerçevesinde değerlendirilmesi gerektiğinde, anılan Yasa'nın 20. maddesinin olayda uygulama yeri bulunup bulunmadığının belirlenmesi ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik soruşturma ile yazılı olduğu üzere hüküm kurulması doğru değildir. Davalının temyiz itirazı açıklanan nedenden ötürü yerindedir. Kabulüyle, hükmün HUMK'nın 428. maddesi gereğince (BOZULMASINA), alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 18.02.2009 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.