muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/525, Karar No: 2022/1062, Tarih: 29.06.2022

İlk derece mahkemesi sıfatıyla yapılan bir yargılama sonucu maddi tazminatla ilgili verilen kararlar için, bölge adliye mahkemesi tarafından verilen kararlara dair HMK’nın 362. maddesinde öngörülen ve esasen çok yüksek olan kesinlik sınırının uygulanması, hâkimlerin sorumluluğuna dair kararların fiilen temyiz denetimi dışında kalması anlamına gelecektir.

Ayrıca manevi tazminat davaları bakımından ilk derece mahkemelerinin verdikleri kararlara karşı kanun yolu başvurusunda miktar bakımından herhangi bir sınır olmadığı hâlde, bölge adliye mahkemesi kararlarına karşı getirilen temyiz sınırının uygulanması -genel olarak kabul edilen manevi tazminat miktarları dikkate alındığında- hâkimin sorumluluğu ile ilgili manevi tazminat taleplerinde kabul veya red kararlarının çok büyük ölçüde Yargıtayın ilk derece mahkemesi kararı ile kesinleşmesi sonucunu doğuracaktır.

Yine, 47. maddenin 2. fıkrasında, hukukî sorumluluğu bulunan hâkime karşı Devletin açabileceği rücu davasının da ilk derece mahkemesi sıfatıyla Yargıtayın ilgili dairesi tarafından görüleceği öngörülmüş olup, bu noktada da HMK’nın 362. maddesindeki yüksek olan temyiz sınırının uygulanması, belirtilen kararların da büyük ölçüde denetim dışında kalmasına neden olacaktır.

Hâkimin sorumluluğuna dair tazminat davası HMK’nın 46-49. maddelerinde özel olarak düzenlenmemiş olsaydı, bu dava ilk derece mahkemesinde açılabilecek ve mevcut yargılama sistemine göre, HMK’nın 341. maddesi uygulanmak suretiyle istinaf kanun yoluna ve ardından aynı Kanun’un 362. maddesindeki koşullara göre temyiz denetimine tâbi olabilecekti. Kanun koyucu tarafından sıradan bir tazminat davası olmadığı için ayrı ve özel bir prosedüre tâbi tutulan bu davada, diğer ilk derece mahkemesi kararlarına karşı gidilebilen kanun yolu imkânlarının tanınmaması düşünülemez. Kararı veren Yargıtayın ilgili hukuk dairesi olmakla bu karara karşı istinaf kanun yolunun olmayacağı açık olup, aynı koşullarla temyiz denetiminin Yargıtay Hukuk Genel Kurulu tarafından yapılabilmesi gerekir.

Kararın Yargıtayın ilgili Dairesi tarafından verilmiş olması, tek hâkim yerine heyet hâlinde alınmış olması, kanun yolu hakkının sınırlandırılması noktasında belirleyici değildir. Kanunla tanınmış temyiz kanun yolu hakkının, daraltıcı bir yorumla sınırlandırılması yerinde olmaz.

Hâkimin sorumluluğu ile ilgili davalarda Yargıtay ilgili dairesi ilk derece mahkemesi sıfatıyla yargılama yapmakta ve Kanun’un ilk derece mahkemesinde yapılmasını öngördüğü bütün usul hükümleri uygulanmaktadır. İlgili dairenin temyiz incelemesi sonucu verilen bir karar olmayıp, ilk derece mahkemelerine özgü olarak davanın kabulü veya reddine dair kararlar verilmektedir. Verilen karara karşı temyiz hakkı HMK’nın 47. maddesinde öngörülmüş olup, ilk derece mahkemesi sıfatıyla yapılan yargılama sonucu verilen karara karşı, bölge adliye mahkemesi kararları için öngörülen kesinlik sınırının uygulanması isabetli olmaz.

Hâkimlerin hukukî sorumluluğunu düzenleyen HMK hükümleri ve aynı Kanun’un kanun yoluna dair tüm düzenlemeleri dikkate alındığında, Yargıtay ilgili dairesinin ilk derece mahkemesi sıfatıyla verdiği karara karşı kesinlik sınırı noktasında 341. maddenin uygulanması yerinde olur.

Somut uyuşmazlık bakımından davaya konu edilen ve reddine karar verilen miktar bakımından HMK’nın 341. maddesi hükümlerine göre kararın kesin olmadığı ve temyiz kanun yolunun açık olduğu sonucuna varılması gerektiği düşüncesinde olduğumdan, sayın çoğunluğun kesinlik sınırı sebebiyle ön sorun olduğunu kabul eden görüşüne katılamıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2009/17330, Karar No: 2010/57, Tarih: 25.01.2010

**11. Ceza Dairesi         2009/17330 E.  ,  2010/57 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 Sayılı Yasaya Muhalefet

HÜKÜM : 213 Syl.VUK Yasası Md.359/b-1,765 Syl.TCK.Md.59 gereğince 15 ay hapis cezası.

I- Sanık ... hakkında “2002 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçundan verilen hükme yönelik katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Gerekçeli karar başlığında “2002 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçundan eksik yazılan suç tarihinin, düzenlenen en son fatura tarihi olan 31.07.2002 olarak mahallinde eklenilmesi mümkün görülmüştür.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın “2002 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezayı azaltıcı sebebin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan katılan vekilinin bir nedene dayanmayan ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

II- Sanıklar ..., ..., ... ve ... hakkında 2001 ve 2002, sanık ... hakkında 2001 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan verilen hükümlere yönelik katılan vekilinin temyiz itirazlarına gelince;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5349 sayılı Kanunla değişik 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükümleri karşısında; Sanıklar ..., ..., ... ve ...’a yüklenen suçun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve sanıklar lehine olan 765 sayılı TCK.nun 102/4. maddesinde öngörülen asli dava zamanaşımının, sanık ...’in sorgusunun yapıldığı 17.02.2004, sanıklar ..., ... ve ...'ın sorgularının yapıldığı 16.04.2004 tarihlerinden sanık ... hakkında yüklenen suçun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve sanık lehine olan 765 sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2 maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, 27.11.2001 suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar, gerçekleştiği anlaşılmış, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, aynı Yasanın 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak sanıklar ..., ..., ... ve ... hakkında açılan kamu davalarının gerçekleşen dava zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK.nun 102/4 sanık ... Mehmet Can hakkında kamu davasının 765 sayılı TCK.nun 102/4 sanık ... hakkındaki kamu davasının 765 sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2 maddeleri uyarınca ORTADAN KALDIRILMASINA, 25.01.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10176, Karar No: 2015/732, Tarih: 19.02.2015

**20. Hukuk Dairesi         2014/10176 E.  ,  2015/732 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm davalı ... Yönetimi ve dahili davalı Hazine tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

1) Dava konusu taşınmazın bulunduğu yöreye ait, 1963 ve 1995 tarihli memleket haritalarının yapımına esas alınan ve 1980'li yıllara ait hava fotoğrafları getirtilerek, dosya arasına konulması,

2) Birinci bent gereğince getirtilecek 1963 ve 1995 tarihli memleket haritalarının yapımına esas alınan hava fotoğrafları hükme esas alınan raporu düzenleyen fen ve orman bilirkişilerine verilerek, hava fotoğrafları ölçeğinin, kadastro paftası ölçeğine, yine kadastro paftası ölçeğinin de hava fotoğrafları ölçeğine bilgisayar ortamında (Net-Cad veya benzeri programlar kullanılarak) çevrildikten sonra, her iki harita komşu ve yakın komşu parselleri de gösterecek şekilde birbiri üzerine aplike edilmek suretiyle, çekişmeli taşınmazın konumunu, dava konusu taşınmazın kullanılıp kullanılmadığı, üzerindeki bitki örtüsü, üzerindeki ağaçların cinsi, yaşı, dağılımı konusunda açıklamalı ve çevre parsellerle birlikte haritalar üzerinde gösterecekleri müşterek imzalı ek rapor kendilerinden alınarak,

3) Aynı şekilde 1980'li yıllara ait hava fotoğrafları da stereskop aletiyle incelenerek, dava konusu taşınmazın o tarihte kullanılıp kullanılmadığı ve üzerindeki bitki örtüsü, üzerindeki ağaçların cinsi, yaşı, dağılımı konusunda orman bilirkişiden ek rapor alınarak dosyaya konulması,

Ayrıca, dava dosyasının 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla H.U.M.K.'nun 433/3. maddesi ve Hukuk Muhakemeleri Kanunu Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksiklikler giderilmek üzere, dosyanın yerel mahkemeye gönderilmesine 19/02/2015 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7171, Karar No: 2015/38345, Tarih: 02.03.2015

**6. Ceza Dairesi         2014/7171 E.  ,  2015/38345 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

Yerel Mahkemece verilen hüküm sanıklar ve savunmanları tarafından duruşmalı olarak da temyiz edilmekle; sanık ... ve savunmanının duruşma gününden usulen haberdar edildikleri halde geçerli mazeretleri bulunmadan duruşmaya gelmedikleri anlaşılmakla adı geçen sanık yönünden duruşmasız olarak yapılan inceleme sonunda; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü;

I- Sanık ... hakkında kurulan hükmün incelenmesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre, sanıklar .... savunmanının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye kısmen uygun olarak ONANMASINA,

II- Sanık ... hakkında kurulan hükmün incelenmesinde;

Sanık .. ile diğer sanıklar .. ve yakalanamadığı için evrakı tefrik edilen ... arasında suç işleme konusunda işbirliği ve iştirak olduğuna dair delillerin nelerden ibaret olduğu açıklanıp tartışılmadan yazılı şekilde karar verilmesi,

Kabule göre de;

Sanık ..in kendi evde olmadığı sırada, evinin diğer sanıklar tarafından kullanıldığının anlaşılması karşısında, eyleminin yağma suçunu oluşturmayacağının düşünülmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 02.03.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/26821, Karar No: 2015/25636, Tarih: 28.09.2015

**22. Hukuk Dairesi         2015/26821 E.  ,  2015/25636 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, verimliliği teşvik primi farkı, yabancı dil zammı farkı ile yabancı dil izin ücreti fark alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, bozmaya uyarak isteğin reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 28.09.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/30526, Karar No: 2020/9023, Tarih: 08.07.2020

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2016/30526 E.  ,  2020/9023 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ: ALACAK

Y A R G I T A Y K A R A R I

Her ne kadar Dairemizin 03.03.2020 tarihli yazısıyla, davalı ... Doğal Taş Maden San. ve Tic. A.Ş.'nin temyiz yoluna başvurma harcı ve nispi temyiz karar harcını yatırdığına dair makbuz dosyada ve UYAP sisteminde bulunamadığı gerekçesiyle mahkemece davalı tarafa usulüne uygun muhtıra çıkartılarak kanuni süre beklendikten sonra dairemize gönderilmesi hususu talep edilmiş ise de, mahkemece davalı tarafa tebliğ edilen muhtıranın usulüne uygun olmadığı görülmektedir.Muhtıranın usulüne uygun olması için aşağıdaki hususlara dikkat edilmelidir:Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 2010/19-286 Esas- 2010/330 Karar sayılı kararında bir muhtıranın geçerli olması için gereken özellikler belirtilmiştir. Buna göre; Temyiz harç ve giderlerinin eksik ödendiğinin anlaşılması halinde muhtıra gönderilerek kararı veren Hâkim veya Mahkeme Başkanı tarafından yedi günlük kesin süre içinde harç ve giderin tamamlanması, aksi halde temyizden vazgeçmiş sayılacağı hususu temyiz edene yazılı olarak bildirilir. Verilen süre içinde harç ve giderler tamamlanmadığı takdirde, mahkeme kararın temyiz edilmemiş sayılmasına karar verir. Bu kararın da temyiz edilmesi halinde 432. maddenin son fıkrası hükmü kıyasen uygulanır.

Hâkim veya Mahkeme Başkanı tarafından temyiz harç ve giderlerinin tamamlanması için yedi günlük kesin süre verilmesi ve ayrıca yazılı olarak aksi halde temyizden vazgeçmiş sayılacağı hususunun bildirilmesi gerekmektedir. Bu nedenle muhtırada Hâkim veya Mahkeme Başkanı’nın sicili ve imzası bulunmalıdır. Muhtıra Hâkim veya Mahkeme Başkanı tarafından imzalanmadan verilmişse, dolayısıyla da Hâkim tarafından usulünce düzenlenmiş muhtıra yoksa geçerli bir bildirimin yapıldığından söz etmeye de olanak yoktur. Mahkeme Yazı İşleri Müdürü'nün veya Kalem personelinin temyiz harcı veya giderinin tamamlanması için temyiz edene süre vermesi veya tebligat zarfı üzerine ihtar/uyarı şeklinde yazılan ve Hâkim imzası taşımayan muhtıra usule aykırıdır, Mahkeme Yazı İşleri Müdürü’nün veya Kalem personelinin vermiş olduğu süre ya da tebligat zarfı üzerine ihtar/uyarı şeklinde yazılan ve Hâkim imzası taşımayan muhtıra üzerine temyiz harcını veya giderini ödememiş olan taraf, temyiz talebinden vazgeçmiş sayılamaz.

Yargıtayın kararlılık kazanmış uygulamasına göre, muhtırada yapılması gereken işlemin ne olduğu açıkça ve ilgili tarafın yanılmasına neden olmayacak biçimde gösterilmeli; bu açıdan ikmal edilecek harç ya da giderin miktarı ve yatırılma merci ve süresi, bunun yapılmamasının sonuçları net biçimde açıklanmalıdır. Örneğin, “dosyaya yatırılması” şeklindeki ifade tarafın yanılmasına neden olabileceğinden, bu ifadeyi taşıyan muhtıra geçersiz olacaktır.Öte yandan, yatırılması gereken harç miktarının da karar tarihindeki miktara göre belirlenmesi gerekmektedir.Mahkemece düzenlenen muhtırada temyiz harçlarının tamamlanması için verilen sürenin yedi gün yerine bir hafta olmasnını, aksi halde istinaf başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verileceğinin belirtilmesinin, yatırılması gereken harç miktarının karar tarihindeki miktar olmadığından harç miktarlarının hatalı hesaplanması ve muhtırada harcın "mahkeme veznesine" veya "en yakın mahkemeler veznesine" yatırılması gerektiğinin belritlmemesinin hatalı olduğu, bu sebeplerle muhtıranın usulüne uygun olmadığı anlaşılmaktadır.Mahkemece yukarıdaki hususlara dikkate edilmek suretiyle davalıya usulüne uygun muhtıra tebliği ile kanuni süre beklendikten sonra ilgili bilgi ve belgelerin tekrar Dairemize gönderilmesi için dosyanın Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 08.07.2020 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/7279, Karar No: 2011/8207, Tarih: 11.07.2011

**4. Hukuk Dairesi         2011/7279 E.  ,  2011/8207 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat M.... ... tarafından, davalı ... Mat. ve Gaz. A.Ş ve diğerleri aleyhine 28/02/2000 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 19/07/2007 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılardan ... vekili Avukat ... tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Diğer temyiz itirazlarına gelince; dava basın yolu ile kişilik haklarının ihlal edilmesinden kaynaklanan manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş karar davalılardan ... tarafından temyiz edilmiştir.

Basın özgürlüğü, Anayasanın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Yasasının 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durum da halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır. Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasanın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanununun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve ... özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız

2011/7279-2011/8207

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız

2011/7279-2011/8207

kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. ... basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

Davaya konu olayda; dava konusu 19/02/2000 tarihli ...'nde yer alan "Avantanın Perde Arkası" başlıklı haber ile davalılardan ... tarafından kaleme alınan "Sorumluluk bilinci" başlıklı yazıda, davacının bir turizmciden haber yapmama karşılığında maddi çıkar sağladığına ilişkin iddiaya yer verilmiştir. Gerek yayın tarihi, gerekse tekzip kararının yayınlanmaması nedeniyle davacının açtığı manevi tazminat davası sonunda bir miktar manevi tazminat alması ve tarafların mali ve sosyal durumları gözetildiğinde karar altına alınan manevi tazminat miktarı fazladır. Mahkemece daha alt düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, diğer temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 11/07/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8206, Karar No: 2022/9301, Tarih: 13.12.2022

**3. Ceza Dairesi         2021/8206 E.  ,  2022/9301 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Bölge adliye mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurusunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebebine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Duruşma istemi içermeyen temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre, sanığın çocuklarını örgüte müzahir okula göndermesinin örgütsel bir eylem olarak değerlendirilemeyeceği kabul olunarak yapılan incelemede;

Yerel mahkemenin, ByLock delilinin hukuka uygunluğu ile ilgili olarak esas itibariyle ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından onanarak kesinleşen Dairemizin ilk derece mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 esas, 2017/3 sayılı kararında açıklanan gerekçeleri de benimsemiş olması karşısında gerekçede ayrıca Yargıtay uygulamalarına yanlış anlam yüklenerek; bylock delilinin istihbari nitelikte görülerek istihbari delillerin hükme esas alındığının kabulü; ByLock

delilinin incelenmesi için CMK'nın 135. maddeye göre karar alınmasının gerekli olmadığına ilişkin değerlendirme hukuki dayanaktan yoksun olup yasa ve yerleşik uygulamalara aykırı ise de sonuca etkili görülmediğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği, aşamalarda ... sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tiplerine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanık müdafiinin temyiz dilekçesinde ... sürdüğü nedenler yerinde görülmediğinden CMK’nın 302/1. maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddiyle hükmün ONANMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın Niğde 2. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin bilgi için ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 13.12.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.