muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/2434, Karar No: 2020/4324, Tarih: 21.10.2020

Bölge Adliye Mahkemesince; tüm dosya kapsamına göre; davacıların davalı bankanın usulsüz işlemler yaparak davacı şirkete krediler kullandırdığını, hesaptan havale ve ödemeler yaptığını ileri sürdüğü, davacıların yapıldığını ileri sürdüğü bu işlemlerin 19.12.2006 tarihinden 07.09.2010 tarihine kadar yaklaşık 4 yıl süre ile yapıldığı, yapılan bu işlemlerin çoğunun davacı şirket yetkilisi ile şirket müdürünün ve aynı zamanda yetkilisinin eşi olan ...tarafından yapıldığının anlaşıldığı, davacının bu kadar uzun süreli yapılan işlemlerden bilgisi olmadığını ileri sürmesinin hayatın olağan akışına uygun olmadığı gibi basiretli tacir davranışına da uygun olmadığı, öte yandan davacı taraf takip başladıktan sonra 23.11.2011 tarihli protokolle borcunun 880.000,00 TL olduğunu kabul ettiği ve protokolün 1.maddesinde davacıların protokolden sonra her ne ad nam altında olursa olsun bankadan gayrikabil rücu olmak üzere talepte bulunmayacaklarının hüküm altına alındığı, yine davacı şirket tarafından işlemleri yapan şirket çalışanları hakkında da herhangi bir yasal girişimde bulunulmadığı dosya içeriğinde sabit olduğu, banka çalışanları hakkında yapılan suç duyurusu sonucunda da takipsizlik kararı verildiği, tüm bu hususlar gözetildiğinde davacılar vekilinin istinaf talepleri yerinde olmadığı gerekçesiyle davacılar vekilinin istinaf talebinin esastan reddine karar verilmiş, hüküm davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacılar vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle muhakeme hukukuna ve maddi hukuka uygun bulunan hükmün ONANMASINA, dosyanın İstanbul 10. Asliye Ticaret Mahkemesi'ne iadesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesi'ne gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 18,50 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacılardan alınmasına, 21.10.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2179, Karar No: 2025/1156, Tarih: 26.02.2025

**3. Hukuk Dairesi         2024/2179 E.  ,  2025/1156 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 37. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/361 E., 2024/17 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 6. Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/1948 E., 2021/3275 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; Ankara Esenboğa Havalimanı'nda bulunan 3 nolu hangar yerinin, davacı tarafından hangar inşa etmek ve beş yıl süreyle kullanmak amacıyla 03.06.2013 tarihinde kiralandığını, kira ödemeleri ve inşaat süreciyle ilgili yaşanan anlaşmazlıklar neticesinde davalı tarafça sözleşmenin feshedildiğini, ancak inşa edilen ve sökülüp götürülebilir nitelikte olan çelik konstrüksiyonların teslimi konusunda davalı ile yapılan şifahi görüşmelerden sonuç alınamadığını ileri sürerek; çelik konstrüksiyonların müvekkil şirkete aynen iadesine, aynen iadenin mümkün olmaması halinde bedelinden, fazlaya ilişkin haklar saklı kalmak kaydıyla, şimdilik 400.000,00 TL'nin davalıdan faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili; davacının sözleşme ile yüklendiği edimlerini zamanında yerine getiremediğini, verilen ek sürelere rağmen inşaatın tamamlanmadığını, bu nedenle sözleşmenin haklı nedenle feshedildiğini, fesih aşamasında imzalanan protokolde, kiracının herhangi bir alacak veya hak talebinin olmadığı ve ek süre sonunda inşaat tamamlanmazsa mevcut yapıların idareye bedelsiz devredileceğinin kabul edildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; itiraza uğramayan 22.08.2016 tarihli fesih protokolünde sözleşmenin fesih edildiğinin yazılı olduğu, yine verilen ek sürenin bitim tarihine kadar davacının kira sözleşmesi uyarınca hangar inşasını tamamladığına dair bir iddiasının bulunmadığı gibi yargılama safhasında da fesih protokolünün geçersizliğine dair bir iddiada bulunulmadığı, dolayısıyla bu fesih protokolünün taraflar açısından bağlayacağı olacağı ve davacı kiracının davalı kiraya verenden sözleşme kapsamında herhangi bir hak ve alacak talebi olmadığını kabul ettiği gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiş; karara karşı, davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

IV. İSTİNAF

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarihli ve sayılı belirtilen kararıyla, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş; karara karşı, süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

IV. İSTİNAF

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarihli ve sayılı belirtilen kararıyla, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş; karara karşı, süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; içinde bulunduğu zor durumdan yararlanılarak imzalatılan fesih protokolünün hukuki geçerliliğinin bulunmadığını, ilgili protokolünün kendi içinde çelişkili hükümler içerdiğini, davalı idarenin kamu gücünü kullanarak sözleşmeyi tek taraflı feshettiğini, verilen ek sürenin bitmesi dahi beklenmeden fesih protokolünün imzalatıldığını, dava konu çelik konstrüksiyonlara ise haksız olarak el konulduğunu ileri sürerek, kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, haksız fesih nedeniyle kiralananda yapılan çelik konstrüksiyonların aynen iadesi, mümkün olmaması halinde bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Temyiz olunan kararda belirtilen gerekçeye, taraflar arasında imzalanan 22.08.2016 tarihli fesih protokolünde açıkça 03.06.2013 tarihli kira sözleşmesinin taraflarca karşılıklı olarak feshedilmesine ilişkin hükümlerin yer almasına, tarafların 03.06.2013 tarihli sözleşmenin bütünü ile fesih edildiğini karşılıklı olarak açıkca beyan ve kabul etmelerine, anılan sözleşme ile kiracının, kiraya verenden herhangi bir alacak ve hak talebi olmadığını, alınamayan bir hakkın veya yerine getirilmeyen bir yükümlülüğün bulunmadığı hususlarının kabul, beyan ve taahhüt edildiği anlaşılmakta olup, özgür irade ile düzenlenen bu şartların geçerli olması nedeniyle taraflarını bağlayacak olmasına, tahliyenin ise 04.04.2017 tarihinde ilgili Kaymakamlık marifetiyle gerçekleştirildiğinin anlaşılmasına göre, davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun bulunan kararın onanmasına karar verilmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 370/1 maddesi uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,26.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/12143, Karar No: 2024/12751, Tarih: 30.09.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/12143 E.  ,  2024/12751 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2024/341 E., 2024/481 K.

KARAR : Davanın kısmen kabulü

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece İlk Derece Mahkemesi kararının ikinci kez bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalı ... ile dava dışı alt işverenler arasında imzalanan hizmet alım sözleşmesi kapsamında davacının alt işveren işçisi olarak davalı Bakanlığa ait işyerinde belirsiz süreli iş sözleşmesi ile çalışırken 696 sayılı Kanun Hükmünde Kararname kapsamında sürekli işçi kadrosuna geçirildiğini, sürekli işçi kadrosuna geçirildikten sonra ücretinin düşürüldüğünü, bundan dolayı ücret farkı, ikramiye farkı, ilave tediye farkı alacaklarının bulunduğunu, ayrıca davacının pandemi döneminde davalı Bakanlık tarafından yayımlanan Genelge çerçevesinde 7, 10 ve 15'er günlük nöbetler ile gece gündüz yirmi dört saat kapalı sistem çalıştığını, bu çalışma şeklinde fazla çalışma yaptığını ve ulusal ... ve genel tatil günleri ile hafta tatili günlerinde çalıştığını, gece çalışması da yaptığını; ancak bu çalışmalara ilişkin zamlı ücretlerin ödenmediğini ileri sürerek fark ücret, ikramiye ve ilave tediye alacakları ile fazla çalışma, ulusal ... ve genel tatil, hafta tatili ve gece zammı ücreti alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; ücret politikasının hukuka uygun olduğunu ve davacının ödenmeyen alacağının bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 24.05.2022 tarihli kararı ile; davacının sürekli işçi kadrosuna geçiş sürecinde imzalanan bireysel iş sözleşmesinde ücretinin asgari ücretin belirli bir oranda fazlası olduğuna yönelik açık bir düzenleme bulunmadığı, bu sebeple fark ücret, ikramiye ve ilave tediye alacaklarına hak kazanılmadığı; ancak talep konusu diğer alacaklar bakımından ücret bordroları, puantaj kayıtları ile yasal mevzuat dikkate alınarak hazırlanan bilirkişi raporunun dosya kapsamına uygun olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı ... davalı vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuşlardır.

B. Gerekçe ve Sonuç

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı ... davalı vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuşlardır.

B. Gerekçe ve Sonuç

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 29. Hukuk Dairesinin 12.12.2022 tarihli kararı ile; davacının sürekli işçi kadrosuna geçiş sürecinde imzalanan bireysel iş sözleşmesinde ücretinin asgari ücretin belirli bir oranda fazlası olduğuna yönelik açık bir düzenleme bulunmadığı, ücret bordroları, puantaj kayıtları ile yasal mevzuat dikkate alınarak hazırlanan bilirkişi raporunun dosya kapsamına uygun olduğu gerekçesiyle taraf vekillerinin istinaf başvurularının ayrı ayrı esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Birinci Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemizin 12.06.2023 tarihli ilâmı ile; davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine karar verilerek davacı tarafça dava dilekçesinde fazla çalışma ücretinin 270,00 TL, hafta tatili ücretinin ise 100,00 TL olarak talep edilmiş olduğu, hükme esas alınan bilirkişi raporunda ilgili alacakların belirtilen tutarların üzerinde olacak şekilde hesaplanmasına ve İlk Derece Mahkemesince de davacı tarafça ıslah talebinde bulunulmamış olduğundan taleple bağlı kalınarak karar verildiği açıklanmış olmasına rağmen fazla çalışma ücreti alacağı ile hafta tatili alacakları yönünden dava dilekçesindeki miktarların altında olacak şekilde hüküm kurulduğu gerekçesiyle Bölge Adliye Mahkemesi kararının ortadan kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

B. İlk Derece Mahkemesince Birinci Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin 15.02.2024 tarihli kararı ile; bozma kararı doğrultusunda fazla çalışma ücreti ile hafta tatili ücreti alacakları dava dilekçesindeki talep miktarıyla sınırlı olacak şekilde hüküm altına alınmak suretiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

C. İkinci Bozma Kararı

1. İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemizin 27.05.2024 tarihli ilâmı ile; davacının ödenmeyen gece zammı ücreti alacağının bulunduğu sabit olup Dairemizin 12.06.2023 tarihli kararında da ilgili alacağa yönelik kurulan hükmün bozma kapsamı dışında bırakılmasına rağmen bozmaya uyan İlk Derece Mahkemesince, hüküm fıkrasında söz konusu talebin reddine karar verilmesinin hatalı olduğu; ayrıca harç kamu düzenine ilişkin olduğundan İlk Derece Mahkemesince, davalı ... Bakanlığının harçtan muaf olduğu gözetilmeksizin aleyhine harca hükmedilmesinin yerinde olmadığı gerekçesiyle İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

D. İlk Derece Mahkemesince İkinci Bozmaya Uyularak Verilen Karar

D. İlk Derece Mahkemesince İkinci Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; bozma ilâmı doğrultusunda dava dilekçesindeki miktar ile sınırlı olmak üzere fazla çalışma ücreti, hafta tatili ücreti ile gece zammı ücreti alacaklarının hüküm altına alınmasına karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; yapılan işin niteliği dikkate alındığında 24 saat aralıksız çalışma olgusunun kabul edilmesi gerektiğini, fazla çalışma ücreti, hafta tatili ücreti, ulusal ... ve genel tatil ücreti alacakları ile gece zammı alacaklarına ilişkin hesaplamaların hatalı yapıldığını, ücret farkı alacağından bağımsız olarak günlük 11 saati ve gece 7,5 saati geçen çalışmaların ödenmediğini, davacıdan yazılı ... alınmadan yapılan fazla çalışmaların yasak çalışma kapsamında olduğunu, pandemi nedeniyle yapılan aralıksız çalışmalar neticesinde hak kazanılan hafta tatili ücreti alacaklarının ödenmediğini, hükme esas alınan raporun ve dolayısıyla hükmün eksik incelemeye dayandığını, ayrıca bilirkişi tarafından kabul edilen hesaplama döneminin ve mahsup yönteminin de hatalı olduğunu, hafta tatili ücreti ile ulusal ... ve genel tatil ücreti alacaklarının toplu iş sözleşmesindeki düzenlemelere uygun şekilde zamlı şekilde hesaplanması gerektiğini, davacının kadroya geçiş öncesi asgari ücretin yüzde fazlası ücret üzerinden çalıştığı sabit iken kadroya geçiş sonrası ücretin eksik ödendiğini, ücretin işverence tek taraflı şekilde düşürülmesi hukuka aykırı olduğundan ücret fark alacaklarının da hüküm altına alınması gerektiğini ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının bozulması istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dosya içeriğine, ikinci bozmanın mahiyeti ve kapsamına göre taraflar arasındaki uyuşmazlık, gece zammı ücreti alacağına ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 4857 sayılı İş Kanunu'nun 32, 34 ve 69 uncu maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeple;

Davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

VII. KARAR

Açıklanan sebeple;

Davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

30.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/3842, Karar No: 2022/12364, Tarih: 13.06.2022

**11. Ceza Dairesi         2022/3842 E.  ,  2022/12364 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 04.03.2002

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜMLER : İstinaf başvurusunun esastan reddi ve istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddi

EK KARAR : Temyiz talebinin reddi

1-Katılan vekilinin “2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme” suçlarına ilişkin verilen temyiz talebinin reddine dair 04.03.2022 tarihli ek karara yönelik temyizinin incelenmesinde:

5271 sayılı CMK'nin 286/2-h maddesi uyarınca, davanın düşmesine, ceza verilmesine yer olmadığına, güvenlik tedbirine ilişkin ilk derece mahkemesi kararları ile ilgili olarak bölge adliye mahkemesince verilen bu tür kararlar veya istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararların temyizinin mümkün olmadığı ve bu itibarla Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 25. Ceza Dairesinin 04.03.2022 tarihli temyiz talebinin reddine ilişkin ek kararında hukuka aykırılık bulunmadığından, katılan vekilinin temyiz isteminin CMK'nin 296/2 ve 298. maddeleri gereğince REDDİNE,

2-Katılan vekilinin “2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçuna ilişkin verilen istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddi kararına yönelik temyizinin incelenmesinde:

Sanığa yüklenen “2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçunun Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK'nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının gerçekleştiği ve sanık hakkındaki kamu davasının düşmesine karar verilmesi gerektiği yönündeki hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre, katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden, temyiz isteminin 5271 sayılı CMK'nin 302/1. maddesi uyarınca ESASTAN REDDİNE, dosyanın ilk derece mahkemesine, karardan bir örneğin Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 25. Ceza Dairesine gönderilmesine, 13.06.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16554, Karar No: 2015/1693, Tarih: 27.01.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/16554 E.  ,  2015/1693 K.**

**"İçtihat Metni"**

Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Mülkiyet (tespit istemli) (esasen muhdesatın aidiyetinin tespiti)

... ve müşterekleri ile ... ve müşterekleri aralarındaki dava hakkında Asliye Hukuk Mahkemesi'nden verilen 22.11.2012 tarih ve 211/243 sayılı hükmün Daire'nin 24.02.2014 gün ve 12422/3240 sayılı ilamıyla onanmasına karar verilmişti. Davacılar vekili tarafından süresinde kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacılar ... ve müşterekleri vekili tarafından davalılar ... ve müşterekleri aleyhine açılan muhdesat meydana getirildiğinin tespiti davasının yapılan yargılaması sonunda Mahkemece, davacıların davasının reddine karar verilmiş, hüküm davacılar vekilinin temyizi sonunda Dairenin 24.02.2014 tarih 2013/12422 esas 2014/3240 karar sayılı ilamı ile onanmıştır. Davacılar vekili süresinde karar düzeltme isteğinde bulunmuştur.

Dava tarafların murisi ...adına tapuda kayıtlı bulunan İkinciler köyü 69 ve 70 parseller üzerine dikilmiş bulunan muhdesat niteliğindeki ağaçların davacılar tarafından meydana getirildiğinin tespitine ilişkindir.

Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına ve ilâmda belirlenip dayanılan gerektirici sebeplere, dava konusu ağaçların davacılar tarafından dikilerek yetiştirildikleri iddia edilmekte ise de muhdesat niteliğindeki ağaçların murisin sağlığında, muris adına ve murisin gözetiminde dikildikleri, meydana getirildikleri, davalı kızların dahi bahçede çalıştıklarının anlaşıldığına, Mahkemece davanın reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığına göre HUMK'nun 440.maddesinde yazılı hallerden hiçbirisine uymayan davacılar vekilinin aşağıda gösterilen nedenler dışındaki hükmün esasına yönelen sair karar düzeltme istemlerinin REDDİNE,

Dava 8.000 TL. değer üzerinden harç yatırılarak açılmıştır. Mahallinde yapılan keşif sonunda dava konusu ağaçların dava tarihi itibarıyla toplam değerleri 121.520 TL olarak belirlenmiştir. Mahkemece harcı tamamlanan ve duruşmalı temyiz incelemesinin reddinde esas alınan 8.000 TL dava değeri kabul edilerek bu değer üzerinden davada kendisini vekille

temsil ettiren davalılar lehine vekalet ücreti takdir etmesi gerekirken harcı tamamlanmayan keşifte belirlenen fazla değer üzerinden davalılar aleyhine yazılı şekilde fazla vekalet ücretine hükmedilmesi doğru olmamıştır.

temsil ettiren davalılar lehine vekalet ücreti takdir etmesi gerekirken harcı tamamlanmayan keşifte belirlenen fazla değer üzerinden davalılar aleyhine yazılı şekilde fazla vekalet ücretine hükmedilmesi doğru olmamıştır.

Davacılar vekilinin temyiz itirazının bu bakımdan kabulü ile hükmün, davacılar aleyhine hükmedilen vekalet ücretine ilişkin bölümü yönünden açıklanan nedenlerle bozulması gerekirken, tümü ile onandığı karar düzeltme isteği sonucu yeniden yapılan incelemeyle belirlenmiş olduğundan, davacılar vekilinin karar düzeltme isteğinin vekalet ücreti yönünden kabulüne, Dairenin maddi hataya dayalı 24.02.2014 tarih 2013/12422 esas 2014/3240 karar sayılı onama kararının, davacılar aleyhine hükmedilen vekalet ücretine yönelik hüküm bölümü bakımından ortadan kaldırılmasına, hükmün bu sebeple bozulması gerekmekte ise de, yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hüküm fıkrasının 3 numaralı bendindeki “….Davalı... kendisini vekil ile temsil ettirdiğinden ... uyarınca takdir edilen 11.741,20 TL'nin davacılardan alınarak davalı ...'a verilmesine” sözlerinin çıkarılmasına, yerine “…Davalı ... kendisini vekil ile temsil ettirdiğinden ... uyarınca takdir edilen 960,00 TL. vekalet ücretinin davacılardan alınarak davalı ...'a verilmesine” sözlerinin yazılmasına, hükmün düzeltilen bu şekli ile ONANMASINA, (HUMK'nun 442/1 maddesi gereğince) ilama karşı karar düzeltme yolu kapalı bulunduğuna, 76,70 TL peşin harcın istek halinde temyiz eden davacılara iadesine, 27.01.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.