muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/7296, Karar No: 2010/3199, Tarih: 22.03.2010

Yerel mahkemece açıklanan yönler gözetilmeyerek, yerinde olmayan gerekçeyle yazılı biçimde karar verilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

b)Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Davacının yaralanmasının niteliği ve derecesi ile yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde, davacı yararına takdir edilen manevi tazminat tutarı azdır. Daha üst düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere karar bozulmalıdır.

c)Davacı vekili, yargılama aşamasında, 04/08/2008 günlü dilekçeyle, kabul edilecek tazminata haksız eylem gününden itibaren faiz yürütülmesini istemiştir. Davalı vekili ise, bu isteme açıkça karşı koymamıştır.

Tazminat hukuku ilkeleri gereğince, haksız eylemden kaynaklanan zararın ödetilmesi amacıyla açılan davalarda, istek bulunması durumunda, kabul edilecek tazminatlara olay gününden itibaren faiz yürütülmesi gerekir.

Yerel mahkemece, davacının faiz istemi konusunda da bir karar verilmemiş olması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda (2/a, b ve c) sayılı bentte gösterilen nedenlerle davacı yararına BOZULMASINA; davalının tüm, davacının öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddine ve temyiz eden davacıdan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 22/03/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/13049, Karar No: 2018/18606, Tarih: 13.09.2018

**22. Hukuk Dairesi         2018/13049 E.  ,  2018/18606 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Y A R G I T A Y K A R A R I

Muhtıranın usulüne uygun olması için aşağıdaki hususlara dikkat edilmelidir:

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 2010/19-286 esas - 2010/330 karar sayılı kararında bir muhtıranın geçerli olması için gereken özellikler belirtilmiştir. Buna göre;

Temyiz harç ve giderlerinin eksik ödendiğinin anlaşılması halinde muhtıra gönderilerek kararı veren Hâkim veya Mahkeme Başkanı tarafından yedi günlük kesin süre içinde harç ve giderin tamamlanması, aksi halde temyizden vazgeçmiş sayılacağı hususu temyiz edene yazılı olarak bildirilir. Verilen süre içinde harç ve giderler tamamlanmadığı takdirde, mahkeme kararın temyiz edilmemiş sayılmasına karar verir. Bu kararın da temyiz edilmesi halinde 432’nci maddenin son fıkrası hükmü kıyasen uygulanır.

Hâkim veya Mahkeme Başkanı tarafından “temyiz harç ve giderlerinin tamamlanması için yedi günlük kesin süre” verilmesi ve ayrıca yazılı olarak “aksi halde temyizden vazgeçmiş sayılacağı hususu”nun bildirilmesi gerekmektedir.

Bu nedenle muhtırada Hâkim veya Mahkeme Başkanı’nın sicili ve imzası bulunmalıdır. Muhtıra Hâkim veya Mahkeme Başkanı tarafından imzalanmadan verilmişse, dolayısıyla da Hâkim tarafından usulünce düzenlenmiş muhtıra yoksa geçerli bir bildirimin yapıldığından söz etmeye de olanak yoktur.

Mahkeme Yazı İşleri Müdürü’nün veya Kalem personelinin temyiz harcı veya giderinin tamamlanması için temyiz edene süre vermesi veya tebligat zarfı üzerine ihtar/uyarı şeklinde yazılan ve Hâkim imzası taşımayan muhtıra usule aykırıdır, Mahkeme Yazı İşleri Müdürü’nün veya Kalem personelinin vermiş olduğu süre ya da tebligat zarfı üzerine ihtar/uyarı şeklinde yazılan ve Hâkim imzası taşımayan muhtıra üzerine temyiz harcını veya giderini ödememiş olan taraf, temyiz talebinden vazgeçmiş sayılamaz.

Yargıtay’ın kararlılık kazanmış uygulamasına göre, muhtırada yapılması gereken işlemin ne olduğu açıkça ve ilgili tarafın yanılmasına neden olmayacak biçimde gösterilmeli; bu açıdan ikmal edilecek harç ya da giderin miktarı ve yatırılma merci ve süresi, bunun yapılmamasının sonuçları net biçimde açıklanmalıdır. Örneğin, “dosyaya yatırılması” şeklindeki ifade tarafın yanılmasına neden olabileceğinden, bu ifadeyi taşıyan muhtıra geçersiz olacaktır.

Somut olayda, Dairemizce, kararın her iki davalı tarafından temyiz edilmesine rağmen tek temyiz harcı yatırılması sebebiyle eksik olan temyiz yoluna başvurma harcı ile nispi temyiz karar harcının yatırılması için dosyanın geri çevrilmesi üzerine Mahkemece davalılar vekiline gönderilen muhtırada harcın dosyaya yatırılması gerektiğinin belirtildiği ve böylelikle gönderilen muhtıranın usulüne uygun olmadığı anlaşılmaktadır.

Somut olayda, Dairemizce, kararın her iki davalı tarafından temyiz edilmesine rağmen tek temyiz harcı yatırılması sebebiyle eksik olan temyiz yoluna başvurma harcı ile nispi temyiz karar harcının yatırılması için dosyanın geri çevrilmesi üzerine Mahkemece davalılar vekiline gönderilen muhtırada harcın dosyaya yatırılması gerektiğinin belirtildiği ve böylelikle gönderilen muhtıranın usulüne uygun olmadığı anlaşılmaktadır.

Bu itibarla; davalılar vekiline yukarıda açıklanan şekilde temyiz harcı ve gerekiyor ise temyiz masraflarının yatırılması için geçerli muhtıra tebliğ edilerek tebellüğe dair belgenin gönderilmesi, muhtırada kararın her iki davalı tarafından temyiz edilmesine rağmen tek harç yatırılmasından kaynaklı eksiklik bulunduğu ve harcın tamamlanmaması halinde harç yatırmayan taraf temyiz isteminden vazgeçmiş sayılacağından mevcut harcın hangi davalı için yatırıldığının bildirilmesi gerektiği hususlarının belirtilmesi, temyiz eden davalılar tarafından yatırılması halinde temyiz harcı ve gerekiyorsa temyiz masraflarının yatırıldığına dair belgenin gönderilmesi, yukarıda açıklandığı şekilde geçerli muhtıra tebliğ edilmesine rağmen temyiz eden davalılar tarafından temyiz harcı ve gerekiyorsa temyiz masraflarının yatırılmaması halinde buna ilişkin mahkeme tarafından tutanak tutularak bu tutanağın Dairemize gönderilmesi için dosyanın Mahkemesine İKİNCİ KEZ GERİ ÇEVRİLMESİNE, 13.09.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6640, Karar No: 2018/18258, Tarih: 17.12.2018

**13. Ceza Dairesi         2018/6640 E.  ,  2018/18258 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I)Suça sürüklenen çocuk hakkında kamu malına zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik yapılan temyiz incelemesinde;

Mahkemenin 15/01/2009 gün ve 2009/23 Esas ve 2009/267 Karar sayılı kamu malına zarar verme suçuna yönelik mahkumiyet hükmünün, suça sürüklenen çocuk müdafinin temyizi üzerine Yargıtay 15. Ceza Dairesi'nin 04/06/2014 tarih ve 2013/20906 esas 2014/11181 sayılı kararıyla onanmasına karar verilerek hükümlerin kesinleşmesine karşın, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından sadece işyeri dokunulmazlığını ihlal suçundan itiraz edildiği ve bu itirazın iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçu yönünden kaldırıldığı diğer kararlara yönelik itiraz bulunmadığı daire kararının geçerli olduğu, mala zarar verme suçu hakkında yeniden kurulan hükmün hukuki değerden yoksun ve yok hükmünde olduğu, hukuken varlık kazanmayan bir kararın temyiz davasına konu edilmesi de mümkün olmadığından, suça sürüklenen çocuk ve müdafiinin konusu bulunmayan temyiz isteminin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi yollaması ile 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

II)Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik yapılan temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre suça sürüklenen çocuk ve müdafiinin temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

III) Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığını ihlal etme suçundan kurulan hükme yönelik yapılan temyiz incelemesinde;

Suça sürüklenen çocuğa atılı 5237 sayılı TCK'nın 116/2-4, 31/3 maddesine uyan iş yeri dokunulmazlığını ihlal etme suçu için öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre; 5237 sayılı TCK'nın 66/1-e, 66/2, 67/4 maddelerinde öngörülen 7 yıl 12 aylık zamanaşımının suç tarihi olan 15/01/2009 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ve müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi uyarınca zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 17/12/2018 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2450, Karar No: 2016/4691, Tarih: 14.11.2016

**15. Hukuk Dairesi         2016/2450 E.  ,  2016/4691 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki taraf vekillerince istenmiş ve temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesinden kaynaklanmakta olup, iş bedelinin zamanında ödenmemesi nedeni ile faiz alacağının tahsili için yapılan ilâmsız icra takibine itirazın iptâli ve takibin devamı istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Sözleşme tarihinde yürürlükte bulunan mülga 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 101/I. maddesinde muaccel bir borcun borçlusunun alacaklının ihtarı ile mütemerrit olacağı, aynı maddenin II. fıkrasında borcun ifa edileceği günün taraflarca kararlaştırılmış veya muhafaza edilen bir hakka dayanarak iki taraftan birisinin bunu usulen ihbarda bulunmak suretiyle tespit etmiş olması halinde bu günün bitmesiyle borçlunun mütemerrit olacağı belirtilmiş, 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 117. maddesinin 1. fıkrasında muaccel bir borcun borçlusunun alacaklının ihtarı ile temerrüde düşeceği belirtildikten sonra borcun ifa edileceği gün birlikte belirlenmiş veya sözleşmede saklı tutulan bir hakka dayanarak taraflardan biri usulüne uygun bir bildirimde bulunmak sureti ile belirlemiş ise bu günün geçmesi ile, haksız fiilde fiilin işlendiği, sebepsiz zenginleşmede ise zenginleşmenin gerçekleştirdiği tarihte borçlunun temerrüde düşeceği hükmü getirilmiştir.

Ödeme yeri ve şartları başlıklı, taraflarca imzalanan sözleşmenin 11.2. maddesinde hakediş raporlarının sözleşmenin eki olan Yapım İşleri Genel Şartnamesi'nde düzenlenen esaslar çerçevesinde kanuni kesintiler de yapılarak her ayın ilk 5 günü içinde düzenleneceği, hazırlanan hakediş raporları İdarece onaylandıktan sonra 30 gün içinde tahakkuka bağlanarak 15 gün içinde ödeneceği şeklinde düzenleme mevcut olup, sözleşmenin bu hükmü kararlaştırılmış kesin vade niteliğinde değildir. Dairemizin 07.02.2011 gün 2010/5619 Esas, 2011/567 Karar sayılı ilâmı ile benzer içtihat ve uygulamalarında sözleşmelerdeki bu hükmün kesin vade değil alacağın istenebilir olduğu tarihi belirleyen bir düzenleme olduğu kabul edilmektedir. Bunun dışında sözleşmede ödeme tarihleri konusunda kesin vade ile ilgili bir düzenleme bulunmadığı gibi davacı tarafça usulüne uygun ihtarla davalı iş sahibinin temerrüde düşürüldüğü de ileri sürülüp kanıtlanmamıştır.Bu durumda mahkemece davacının işlemiş faiz ile ilgili icra takibinde haklı olmadığı kabul edilerek davanın tümden reddine karar verilmesi yerine yanlış değerlendirme sonucu yetersiz bilirkişi raporuna itibar edilerek davanın kısmen kabulü doğru olmamış, kararın bozulması uygun görülmüştür.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davacının tüm temyiz itirazlarının reddine, 2. bent uyarınca davalının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün yararına BOZULMASINA, aşağıda yazılı bakiye 1,50 TL temyiz ilâm harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 14.11.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8008, Karar No: 2011/10698, Tarih: 20.10.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/8008 E.  ,  2011/10698 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ÜNYE 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 08/04/2011

Taraflar arasında birleştirilerek görülen davada;

Davacılar, miras bırakanları H.A.in kız çocuklarından mal kaçırmak amacıyla maliki olduğu 4 parseldeki 7 nolu bağımsız bölümü davalı oğlu A.'ye satış suretiyle muvazaalı temlik ettiğini, A.'nin de danışıklı olarak diğer davalı dayısı C.'e devrettiğini, ayrıca birleşen dava ile murisin 4 parseldeki 6 adet bağımsız bölümü de emanetçi konumundaki güvenilir kişi olan davalı M.e satış suretiyle danışıklı devrettiğini ileri sürerek tapu iptali, tescil veya tenkis isteklerinde bulunmuştur.

Davalılar, iddiaların yersiz olduğunu bildirip davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, birleşen davanın davalısı M.Yönünden iddiaların kanıtlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine; asıl davanın davalısı A.yönünden davanın husumetten reddine , davalı C. yönünden davanın kabulü ile 7 nolu bağımsız bölümün tapusunun davacıların miras payları oranında iptali ile davacılar adına tesciline karar verilmiştir.

Karar, davacılar ve davalı C. vekilleri tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi .....raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Davalar, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali, tescil veya tenkis isteklerine ilişkin olup mahkemece asıl davanın davalısı C. yönünden temlike konu 4 parsel sayılı taşınmazdaki 7 nolu bağımsız yönünden işlemin mirasçıdan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğu, davalı C.’in durumu bilen veya bilmesi gereken kişi konumunda bulunduğu belirlenmek suretiyle davacıların miras payları oranında davanın kabulüne, karar verilmiş olmasında bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Davalı C.in sair temyiz itirazları yerinde değildir. Reddine Ancak, asıl dava yönünden kabul kapsamına alınan 7 nolu bağımsız bölümün davacıların miras paylarına isabet eden değeri üzerinden harç ve avukatlık ücreti takdiri gerekirken fazla harç ve davacılar yararına fazla avukatlık ücreti takdiri doğru olmadığı gibi asıl dava ve birleşen davanın tüm yargılama giderlerinden asıl davanın davalısı olan C.’in sorumlu tutulması da doğru değildir. Davalı C.’in bu yönlere değinen temyiz itirazları yerindedir.

Birleşen dava yönünden davacıların temyiz itirazlarına gelince;

Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nispi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu Muvazaada miras bırakan gerçek-ten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l–4–1974 tarih 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Medeni Kanunun 706, Borçlar Kanunun 213 ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşınmaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince, çekişme konusu 4 parseldeki 2,4,6,8,9 ve 10 nolu bağımsız bölümler yönünden davalı M.’in 3.kişi konumunda olduğu, muris ve oğlu A.ile bir yakınlığının bulunmadığı, iyiniyetli olduğu gözetilerek birleşen davanın reddine karar verilmiş ise de, davalı M.’in Ankara’da müteahhitlik yaptığı, miras bırakanın oğlu A.’nin Ankara’da doktor olan oğlunun arkadaşı tarafından taşınmazların satımı için bulduğu, davalı M.’in taşınmazları alım gücü olduğu ve yatırım amaçlı satın aldığı yönündeki savunmalarının, gerek davalı M.’in işine gerekse hayatın olağan akışına aykırı olduğu, miras bırakanın çekişmeli taşınmazları satmasını gerektiren bir nedeninin ve paraya ihtiyacının bulunmadığı, satış bedelleri ile gerçek değerler arasında aşırı fark bulunduğu, satış işlemlerinin murisin ölümünden kısa süre önce yapılmış olduğu halde bedellerinin terekesinden ve banka kayıtlarından çıkmadığı, davalı tarafından da ödemeye ilişkin banka kaydı sunulmadığı, ayrıca taşınmazların muris ölünceye kadar muris tarafından

ölümünden sonrada oğlu A. tarafından idare edildiği, kiraların halen A. tarafından toplanıldığı, gözetildiğinde ve bu olgular yukarıda değinilen ilkeler ile birlikte değerlendirildiğinde, miras bırakanın gerçek iradesinin, oğlu A.ye mal kaçırmak olduğu, davalı M.inde emanetçi konumunda olduğu sonucuna varılmaktadır.

ölümünden sonrada oğlu A. tarafından idare edildiği, kiraların halen A. tarafından toplanıldığı, gözetildiğinde ve bu olgular yukarıda değinilen ilkeler ile birlikte değerlendirildiğinde, miras bırakanın gerçek iradesinin, oğlu A.ye mal kaçırmak olduğu, davalı M.inde emanetçi konumunda olduğu sonucuna varılmaktadır.

Hal böyle olunca, birleşen dava yönünden de, davacıların miras payları oranında davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı olduğu üzere hüküm kurulması doğru değildir.

Davacılar ve asıl davanın davalısı C.’in değinilen yönlere ilişkin temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle, hükmün açıklanan nedenlerden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesine göre) HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 20.10.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/3133, Karar No: 2022/4538, Tarih: 12.05.2022

**3. Hukuk Dairesi         2022/3133 E.  ,  2022/4538 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

VEK. AV. ...

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece bölge adliye mahkemesi kararının kaldırılmasına ve ilk derece mahkemesi kararının bozulmasına dair verilen karara, ilk derece mahkemesince uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulüne yönelik olarak verilen kararın, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

6100 sayılı HMK’nın “Bozmaya uyma veya direnme” başlıklı 373. maddesinin birinci fıkrası; “Yargıtay ilgili dairesinin tamamen veya kısmen bozma kararı, başvurunun bölge adliye mahkemesi tarafından esastan reddi kararına ilişkin ise bölge adliye mahkemesi kararı kaldırılarak dosya, kararı veren ilk derece mahkemesine veya uygun görülecek diğer bir ilk derece mahkemesine, kararın bir örneği de bölge adliye mahkemesine gönderilir.” hükmünü,

Aynı maddenin dördüncü fıkrası ise; “Yargıtayın bozma kararı üzerine ilk derece mahkemesince bozmaya uygun olarak karar verildiği takdirde, bu karara karşı temyiz yoluna başvurulabilir.” hükmünü içermektedir.

Açıklanan madde hükümleri birlikte değerlendirildiğinde; ilk derece mahkemesi tarafından, Yargıtay’ın bozma kararı doğrultusunda karar verilmesi halinde, davanın taraflarına, karara karşı sadece temyiz yoluna başvuru olanağı tanındığı anlaşılmaktadır.

Bu halde ise; ilk derece mahkemesince verilen kararın, HMK’nın 362. maddesinde bölge adliye mahkemeleri tarafından verilen kararlar için öngörülen temyiz kesinlik sınırına tabi olacağı tartışmasızdır.

6763 sayılı kanun ile 6100 sayılı HMK'ya eklenen ek 1. madde uyarınca; aynı Kanunun 362. maddesinde öngörülen kesinlik sınırı, 01.01.2022 tarihinden itibaren 107.090 TL’ye çıkartılmıştır.

Bozmaya uyularak verilen karar, karar tarihi itibariyle kesin niteliktedir. HMK'nın 366. maddesi atfıyla aynı Kanunun 352. maddesi uyarınca, kesin olan karar hakkında Yargıtay tarafından temyiz isteminin reddine karar verilebilir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz dilekçesinin miktar itibariyle REDDİNE ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 12/05/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.

EUÇ/SC