muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/5095, Karar No: 2018/13444, Tarih: 21.06.2018

F) SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine 21/06/2018 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

K A R Ş I O Y

Somut uyuşmazlıkta tanık beyanlarının elverişli olmaması nedeni ile bozmadan sonra sunulan işe giriş ve çıkış saatlerini gösteren parmak kayıtlarının delil olarak değerlendirilip değerlendirilmeyeceği tartışma konusudur.

Mahkemece yapılan ilk yargılamada tanık beyanlarına dayanarak verdiği ilk karar Dairemizin 27.01.2015 gün, 2014/37166 Esas, 2015/2354 Karar sayılı ilamı ile “davacı tanıklarının ortak beyanlarından davalı işyerinde 3'lü vardiya ile çalışıldığı sabit olup, tanıklar vardiya haricinde, arıza ve bakım işi çıktığında, davacının ekstra mesai yaptığını beyan ettikleri, ancak, bu anlatımların davacının haftada kaç gün ve ne kadar saat fazla çalıştığını tespit için ispata elverişli olmadığı, mahkemece ispatlanamayan fazla çalışma ücreti alacağının reddi yerine kabulüne karar verilmesi gerektiği gerekçesi ile bozulmuştur.

Bozma sonrası yerel mahkemeye davacı vekilinin işe giriş ve çıkış saatlerini gösteren bir dönem için parmak kayıtlarını sunması üzerine, yerel mahkeme önceki kararda direnerek, “dayanılan parmak izi sisteminin 2011-2013 yılları arasında olduğu da nazara alınarak ve dava konusu edilen dönemin tamamının parmak izleri ile tespitinin parmak izi sisteminin devreye girme tarihi itibariyle de mümkün olmadığı, söz konusu parmak izi ile hazırlanan çizelgelerin parmak iziyle tespit edilmeyen dönem açısından da emsal ve karine teşkil edeceği kanaatine varıldığı” gerekçesi ile fazla mesai ücret alacağına karar verilmiştir.

Direnme kararı önüne gelen Yargıtay Hukuk Genel Kurulu 18.04.2018 gün ve 2016/9-931 Esas, 2018/798 Karar sayılı ilamı ile “mahkemenin direnme olarak adlandırdığı bu karar gerçekte direnme olmayıp bozma konusu ile ilgili bozma sonrası ortaya çıkan yeni delil ve olgulara dayalı olarak oluşturulan yeni hüküm niteliğinde olduğu” gerekçesi ile dosyanın temyizen incelenmesi için Dairemize göndermiştir.

Çoğunluk görüşü ile “Tanık anlatımlarının davacının haftada kaç gün ve ne kadar fazla çalıştığını tespit için ispata elverişli olmadığı, davacının daha önce sunmadığı, bozma ilamından sonra sunduğu ve davalı tarafça açıkça muvafakat edilmeyen parmak izi kayıtları da değerlendirilerek fazla çalışma ücreti alacağına hükmedilmesinin hatalı olduğu, bu nedenle fazla çalışma ücreti alacağının reddi gerekirken kabulüne karar verilmesinin bozma nedeni” olduğu gerekçesi ile yerel mahkeme kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Öncelikle dosya içeriğine göre işyerinde üçlü vardiyalı çalışma düzeni olduğu konusunda tartışma yoktur. Ancak davacı ve diğer kendisi gibi çalışanlar arıza bakımında çalışmakta olup, iddia ve beyanlarında vardiya bitmesine rağmen haftanın birkaç günü iyileştirme ve bakım çalışmalarının uzaması nedeni ile 2-3 saat çalıştıklarını, bu çalışma saatinin arızanın durumuna göre değiştiğini iddia etmiş, tanıklarda bunu doğrulamışlardır.

Davacı taraf dava dilekçesinde çalışma koşulları hakkında tanık beyanları yanında işyeri kayıtlarına da dayanmıştır. Dinlenen tanıklar işyerinde işe giriş parmak okuma kayıtlarının bir dönem tutulduğunu doğrulamışlardır.

6100 sayılı HMK’un 31. maddesi uyarınca “Hâkim, uyuşmazlığın aydınlatılmasının zorunlu kıldığı durumlarda, maddî veya hukukî açıdan belirsiz yahut çelişkili gördüğü hususlar hakkında, taraflara açıklama yaptırabilir; soru sorabilir; delil gösterilmesini isteyebilir”. Maddi vakıa, konusunda tarafların ve tanıkların beyanları çelişkili veya belirsiz ise ayrıntılı tanık beyanı alınması ve tanık beyanlarındaki çelişkinin giderilmesi, hakimin aydınlatma görevine girmektedir(Y. 9. HD. HD. 03.05.2013 gün ve 2011/9221 E, 2013/13387 K. Aynı yönde 22. HD. 13.10.2011 gün ve 2011/947 E, 2011/2792 K. , 22. HD.05.04.2013 gün ve 2012/19887 E, 2013/7448 K.). İşin düzenlenmesi çalışma şartları açık değil ve çelişkili ise aydınlatma görevi kapsamında hakim tarafından açıklığa kavuşturulmalıdır(Y. 22. HD. 29.03.2013 gün ve 2012/10997 E, 2013/6778 K ). Bu madde kapsamında, hakim gerekirse yeni delil sunulmasını da isteyebilir.

Somut uyuşmazlıkta, her ne kadar üçlü vardiya var ise de işin niteliğinden iyileştirme ve arıza bakımının devamı nedeni ile vardiya mesai süresi sona ermesine rağmen davacının çalışmaya devam ettiği sabittir. Bu işin niteliğinden kaynaklandığı gibi tanıklarca doğrulanmıştır. Ayrıca bozmadan sonra sunulan giriş ve çıkışı gösteren parmak okuma kayıtları da aynı yöndedir.

Öncelikle tanık beyanları elverişli olup, burada haftanın kaç günü ve kaç saat vardiya bitmesine rağmen çalışıldığı konusunda açıklık bulunmamaktadır. Bu durum hakimin aydınlatma görevi kapsamında kaldığından tanıkların dinlenerek kayıtlı dönem dışında açıklığa kavuşturulması ve belirsizliğin giderilmesi gerekir.

Öncelikle tanık beyanları elverişli olup, burada haftanın kaç günü ve kaç saat vardiya bitmesine rağmen çalışıldığı konusunda açıklık bulunmamaktadır. Bu durum hakimin aydınlatma görevi kapsamında kaldığından tanıkların dinlenerek kayıtlı dönem dışında açıklığa kavuşturulması ve belirsizliğin giderilmesi gerekir.

Diğer taraftan davacının temyizden sonra sunduğu ve işin niteliği nedeni ile vardiyalı çalışmada vardiya bitmesine rağmen çalışmaya devam edildiğini gösteren işe giriş ve çıkış saatlerini gösteren parmak izi kayıtları, davalının elinde bulunan ve davacının dava dilekçesinde dayandığı işyeri kayıtlarındandır. Yeni delil değildir. Kaldı ki maddi vakıa da belirsizlik halinde hakim yeni delil gösterilmesini de isteyebilecektir. Fazla mesai konusunda belirsizlik bulunduğuna göre dayanılan bu kayıtların daha sonra sunulması da yasaya uygundur. Mahkemece kayıtların esas alınması isabetlidir. Ancak mahkemece “söz konusu parmak izi ile hazırlanan çizelgelerin parmak iziyle tespit edilmeyen dönem açısından da emsal ve karine teşkil edeceği” gerekçesi ile kayıt olmayan dönem için tanık beyanları önceki karardaki haftalık çalışma esasına göre alınmıştır. Oysa tanık anlatımları ve çalışma saatleri konusunda belirsizlik giderilmediği gibi kayıtlı dönemde ortalama haftalık çalışma süresi daha az tespit edilmiştir. Emsal alınacak ise kayıtlı dönemde ki ortalama haftalık çalışma süresi esas alınmalıdır. Kararın bu yönü ile bozulması gerektiği görüşünde olduğumuzdan Dairemiz çoğunluğunun bozma kararındaki gerekçelerine katılamıyoruz. 21.06.2018
Yargıtay — Esas No: 2016/753, Karar No: 2016/5231, Tarih: 30.05.2016

**9. Ceza Dairesi         2016/753 E.  ,  2016/5231 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : ............ Ağır Ceza

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Usulüne uygun tebligata rağmen sanıklar .. .. ve .. .. müdafiinin duruşmaya gelmediği ve geçerli bir mazeret de bildirmediği anlaşıldığından sanık .. .. hakkında duruşmalı, sanıklar .. .. ve .. .. hakkında duruşmasız olarak yapılan inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren ve TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerini iptal eden Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarih ve 2014/140-2015/85 sayılı kararı hükümde gözetilmemiş ise de; anılan kararının infaz aşamasında dikkate alınması mümkün görülmüştür.

Bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda tartışılıp sanıkların suçunun sübutu kabul, olay niteliğine ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde vasıfları tayin edilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanıklar müdafilerinin temyiz dilekçeleri ile sanık .. .. müdafiinin duruşmalı inceleme sırasında ileri sürdükleri yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle sanık .. .. yönünden re'sen de temyize tabi olan hükümlerin ONANMASINA, 30.05.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

TEFHİM ŞERHİ:

30.05.2016 tarihinde verilen iş bu karar, Yargıtay Cumhuriyet savcısı .................ın huzurunda duruşmada sanık .. ..'ın savunmasını yapmış bulunan Av. .. ..'ın yokluğunda 01.06.2016 tarihinde usulen ve açık olarak tefhim olundu.
Yargıtay — Esas No: 2014/3469, Karar No: 2015/2290, Tarih: 03.04.2015

**23. Hukuk Dairesi         2014/3469 E.  ,  2015/2290 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının bozma kararına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalılar vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacılar vekili, müvekkillerinin arsa sahibi davalılarla 31.08.2005 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesini imzaladıklarını ve edimlerini yerine getirdiklerini ancak, davalılardan kaynaklanan sebeplerle inşaat ruhsatını alamadıklarını, davalıların da kendilerini verdikleri vekaletnameden azlettiklerini, bu arada davalı arsa sahiplerinin başka bir yükleniciyle sözleşme imzaladığını ileri sürerek, uğranılan maddi zarar karşılığı olarak şimdilik 20.000,00 TL'nin davalılardan tahsilini talep ve dava etmiş, bozma sonrasında 18.09.2013 tarihli ıslah dilekçesiyle talebini 73.880,73 TL olarak artırmıştır.

Davalı arsa sahipleri, davacıların sözleşme imzaladıktan sonra hiçbir işlem yapmadıklarını, bu konuda çektikleri ihtarın da sonuçsuz kaldığını savunarak, davanın reddini istemişler, ıslah edilen miktarın zamanaşımına uğradığını savunmuşlardır.

Davalı arsa sahipleri, davacıların sözleşme imzaladıktan sonra hiçbir işlem yapmadıklarını, bu konuda çektikleri ihtarın da sonuçsuz kaldığını savunarak, davanın reddini istemişler, ıslah edilen miktarın zamanaşımına uğradığını savunmuşlardır.

Mahkemece davanın reddine dair verilen karar, davacılar vekilinin temyizi üzerine Dairemiz'in 06.07.2012 tarih ve 2383 E, 4703 K. sayılı ilamıyla, diğer temyiz itirazlarının reddiyle, mahkemece davacının talep ettiği 20.000,00 TL maddi tazminatın hangi kalem veya kalemlere ilişkin olduğu bedelleri de açıklatılarak davacı yandan sorularak, taleplerin davacı yanca dava tarihinden önce yapılmış, davalıların işine yarayabileceği ve kullanabileceği işlere ilişkin sözleşme konusu parsellerle ilgili olduğu anlaşılırsa, BK'nın 108/1. maddesi gereğince davacıların bu imalata dair isteklerinin yaptırılacak bilirkişi incelemesiyle değerlendirilmesi ve sonucuna göre bir hükme varılması, aksi takdirde şimdiki gibi davanın reddine dair karar verilmesi gerektiği belirtilerek bozulmuştur. Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; davacılar ile davalılar arasında 31.08.2005 tarihli arsa payı karşılığı karşılığı inşaat sözleşmesinin imzalandığı, davacı yüklenicilerin bir kısım edimlerini yerine getirdikleri, inşaat ruhsatı alınmaması sebebi ile davalıların davacıları verdikleri vekaletnamelerden azlettiklerini, davalı arsa sahiplerinin daha sonra başka bir yükleniciye işi verdikleri, bu aşamaya gelinceye kadar davacıların proje, harç, mühendislik, noter ve bir takım ödemeler yaptıkları, bu ödemelerin toplam 123.889,73 TL olduğu, ancak bu miktardan davalıların faydalanacağı 73.889,73 TL harcama yaptıkları gerekçesiyle, davanın kabulü ile 73.889,73 TL 'nin 20.000,00 TL'sinin dava tarihinden, 53.889,73 TL'sının ıslah tarihi olan 18.09.2013 tarihinden, itibaren yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmiştir.

Karar, davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1)Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve bozmanın kapsamı dışında kesinleşmiş olan yönlere ilişkin temyiz itirazları incelenemeyeceğine göre, davalılar vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2)Dava, taraflar arasındaki arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin feshi sebebiyle uğranılan maddi zararın tazmini istemine ilişkindir.

Karar, davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1)Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve bozmanın kapsamı dışında kesinleşmiş olan yönlere ilişkin temyiz itirazları incelenemeyeceğine göre, davalılar vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2)Dava, taraflar arasındaki arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin feshi sebebiyle uğranılan maddi zararın tazmini istemine ilişkindir.

Yargıtay 15. Hukuk Dairesi'nin 11.07.2008 tarih ve 2874 E, 4724 K. ve Dairemizin 10.04.2014 tarih ve 2013/8479 E, 2014/2813 K. sayılı ilamında da açıklandığı üzere, eser sözleşmesinden kaynaklanan uyuşmazlıklarda zamanaşımı süresi Borçlar Kanunu'nun 126/4. maddesine göre 5 yıldır. Fesih halinde açılacak geri alma davalarında Borçlar Kanunu'nun sebebsiz iktisap hükümlerine ilişkin zamanaşımı değil, eser sözleşmesine ilişkin zamanaşımı hükümlerinin uygulanacağı istikrar kazanmış olup, bu husus Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 17.10.1962 gün 14/35 ve 06.01.1968 gün T. 1728 E., 6 K. sayılı içtihatları ile de benimsenmiştir. Somut olayda; taraflar arasında imzalanan 31.08.2005 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi uyarınca verilen vekaletnameden davacı yüklenicinin azledildiği, davalıların başka bir yüklenici ile sözleşme imzaladıkları ileri sürülmüş ve bozmaya uyularak mahkemece dava, imalat bedelinin BK'nın 108/1. maddesi kapsamında davalıdan tahsili istemi olarak ele alınıp, sonuçlandırılmış olup, davanın niteliğinin bu olduğu hususu da bozma sonrasında çekişmesiz hale gelmiştir. Yüklenici işbu dava ile feshi benimsemiş olup, en geç bu tarihte tarafların fesih iradesi birleşmiştir. Mahkemece, dava konusu talebin, feshin kesinleştiği, diğer anlatımla tarafların fesih iradelerinin birleştiği tarihte muaccel olduğu ve BK'nın 128. maddesi uyarınca zamanaşımının işbu davanın açıldığı 22.04.2008 tarihinden itibaren işlemeye başladığı gözetilerek, bu tarihten ıslahın yapıldığı 18.09.2013 tarihi arasında 5 yıllık zamanaşımı süresinin dolduğu gerekçesiyle davalıların ıslaha konu miktara yönelik zamanaşımı def'inin kabulü ile bu bölüm istemin reddine karar verilmesi gerekirken, üstelik zamanaşımı def'i tartışılıp, değerlendirilmeden, ıslaha konu bölümün de tahsiline karar verilmesi doğru olmamıştır.

3-Dava dilekçesine konu 20.000,00 TL'nin tahsiline ilişkin hükme yönelik temyiz itirazlarına gelince;

3-Dava dilekçesine konu 20.000,00 TL'nin tahsiline ilişkin hükme yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Mahkemece bozma ilamına uyulmasına karar verilmesinden sonra alınan 20.02.2013 havale tarihli bilirkişi raporunda, bozmadan önce alınan kök rapora atıf yapılarak, yeni yüklenici şirket tarafından, yüklenici şirket olarak kendi adına yeni yapı ruhsatı alma gereği duymadan ve davacılar tarafından hazırlatılan projelere bağlı olarak düzenlenen yapı ruhsatları ile binan inşa edilmeye başlandığını bildirmiştir. Taraf vekillerinin itirazı üzerine mahkemece 30.04.2013 tarihli ara karar ile, yeni bir bilirkişi heyeti oluşturulmuş olup, bu ara kararda, "BK'nın 108/1. maddesi dikkate alınarak bozma kararı verildiği anlaşıldığından, daha önce alınan bilirkişi raporları, davacı tarafından sunulan Yargıtay bozma ilamındaki belge gözetilmek sureti ile davadan önce yapılan harcamalar ve sözleşmeye konu parsellere ilişkin olanlarının (davalıların işine yarayabileceği ve kullanabileceği) değerlerinin tespitine" karar verilmiştir. Bu ara karar üzerine alınan 04.07.2013 tarihli bilirkişi raporunda, davacı tarafça talep konusu yapılan masraf ve ödemelerin davalı arsa sahiplerinin işine yarayıp yaramayacağı konusunda herhangi bir görüş bildirilmeden davacı tarafından yapılan masrafların 73.889,73 TL olduğu sonucuna varılmıştır. Davalılar vekilince, bu rapor üzerine verilen ıslah dilekçesine cevabında, yapılan imalatın davalıların işine yaramayacağı bildirildiği halde, ek rapor alınmamıştır. 6100 sayılı HMK 'nın 266/1. ( 1086 sayılı HUMK 'nın 275. ) maddesi " Mahkeme, çözümü özel veya teknik

../..

S.3.

bir bilgiyi gerektiren hallerde bilirkişinin oy ve görüşünün alınmasına karar verir " hükmünü içermektedir. Aynı Kanun'un 282. (1086 sayılı HUMK’nın 286.) maddesinde belirtilen bilirkişinin oy ve görüşünün hakimi bağlamayacağı ve hakimin bilirkişi raporunu serbestçe takdir edeceği hükmü, HMK'nın 281. (HUMK'nın 283.) madde hükmü uyarınca bilirkişi raporunu yeter derecede kanaat verici bulmazsa bilirkişiden ek rapor ya da sözlü açıklama alabileceği veya yeni bir bilirkişi incelemesi yaptırabileceği şeklinde anlaşılmalıdır.

Bu durumda mahkemece, hükme esas alınan bilirkişi raporunda bozma ilamı doğrultusunda inceleme ve araştırma yapılmadığı gözetilerek, davalılar vekilinin teknik nitelikteki itirazlarını cevaplandıran, ayrıntılı, gerekçeli, denetime elverişli ek rapor alınarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, bozma ilamının gerekleri yerine getirilmeden, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalılar vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, diğer bentlerde açıklanan nedenlerle, temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, davalılar yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 03.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3172, Karar No: 2023/7742, Tarih: 23.11.2023

**9. Ceza Dairesi         2023/3172 E.  ,  2023/7742 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/641 E., 2022/754 K.

SUÇLAR : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı, fuhuş

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık ile suça sürüklenen çocuk hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Sanık müdafii ile suça sürüklenen çocuğun duruşmalı inceleme taleplerinin, hükmedilen ceza miktarlarına göre 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesinin birinci fıkrası gözetilerek 1412 sayılı Kanun'un 318 inci maddesi uyarınca reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstanbul Anadolu 8. Ağır Ceza Mahkemesinin, 14.05.2013 tarihli ve 2011/19 Esas, 2013/169 Karar sayılı kararı ile sanık ...'ın çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 6 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına; suça sürüklenen çocuk ...'in fuhuş suçundan aynı Kanun'un 227 nci maddesinin birinci fıkrası, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 31 inci maddesinin üçüncü fıkrası, 62 ve 52 nci maddeleri uyarınca 2 yıl 11 ay 20 gün hapis ve 40 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2. İstanbul Anadolu 8. Ağır Ceza Mahkemesinin, 14.05.2013 tarihli ve 2011/19 Esas, 2013/169 Karar sayılı kararının suça sürüklenen çocuk ve müdafii, sanık müdafii ile katılan mağdure vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 07.10.2021 tarihli ve 2021/10847 Esas, 2021/8262 Karar sayılı kararı ile özetle, İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığının 2011/8492 sayılı dosyasında başlatılan soruşturma kapsamında adli emanetin 2010/7569 sırasına kaydedildiği anlaşılan iletişim tespit CD'sinin Mahkemece temin edilmesinden ve mağdurenin kovuşturma evresinde sanık ...'ın eylemini 2010 yılı Mart ayında gerçekleştirdiği yönündeki beyanı üzerinde durularak, sanık ve suça sürüklenen çocuk ile mağdurenin kullandığı GSM hatlarına ait HTS kayıtları incelenmek suretiyle baz istasyonu veya istasyonlarından ortak sinyal alıp almadıkları ile aralarında gerçekleşen görüşmelerin zamanı ile yoğunluğu hususlarında uzman bilirkişiden rapor alındıktan sonra toplanacak delillere göre sanık ile suça sürüklenen çocuğun hukuki durumlarının tayin ve takdiri gerekirken eksik araştırma ile hükümler kurulması nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. İstanbul Anadolu 8. Ağır Ceza Mahkemesinin, 21.11.2022 tarihli ve 2021/641 Esas, 2022/754 Karar sayılı kararı ile sanık ...'ın çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 6 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına; suça sürüklenen çocuk ...'in fuhuş suçundan aynı Kanun'un 227 nci maddesinin birinci fıkrası, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 31 inci maddesinin üçüncü fıkrası, 62 ve 52 nci maddeleri uyarınca 2 yıl 11 ay 20 gün hapis ve 40 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

4. Dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim edilen 21.02.2023 tarihli ve 4-2023/15781 sayılı, onama görüşlü Tebliğname ile Dairemize tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanık Müdafiinin Temyiz İsteği

Sanığın bozma sonrası beyanı alınmadığından savunma hakkının ihlal edildiğine, sadece mağdure beyanı ile mahkumiyet kararı verilemeyeceğine, bilirkişi raporunda belirtildiği üzere cinsel istismar tarihi olan 2011 yılı Mart ayı içerisinde sanığın dosyada bulunan hiç bir şahısla irtibatı olmadığının tespit edildiğine, mağdure beyanlarının çelişkili olup bu beyanlara dayanarak mahkumiyet kararı verilemeyeceğine, atılı suçun kanıtlanamadığı için kararın bozulması gerektiğine ilişkindir.

B. Suça Sürüklenen Çocuk ve Müdafiinin Temyiz İstekleri