muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/487, Karar No: 2021/2154, Tarih: 04.03.2021

**11. Ceza Dairesi         2021/487 E.  ,  2021/2154 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

I-Sanıklar ... ve ... hakkında 2009 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan verilen mahkûmiyet hükümlerine yönelik sanıklar müdafinin temyiz talebi yönünden yapılan incelemede;

5271 sayılı CMK'nin 225. maddesi uyarınca hükmün konusu duruşmanın neticesine göre iddianamede gösterilen fiil ve failden ibaret olup, iddianamede açıklanan ve suç oluşturduğu ileri sürülen fiilin dışına çıkılarak açılmayan davadan yargılama yapılıp hüküm kurulmasının mümkün bulunmadığı; İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığının 03.01.2014 tarihli, 2014/865 esas sayılı iddianamesi ile mütalaaya uygun olarak sanıklar hakkında, "defter ve belge gizleme" suçundan kamu davası açıldığı, "sahte fatura kullanma" suçundan açılmış bir dava bulunmadığı gözetilmeden, iddianame dışına çıkılarak "sahte fatura kullanma" suçundan hüküm kurulması,

II-Sanık ... hakkında 2009 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik sanık müdafinin temyiz talebi yönünden yapılan incelemede;

Sanık hakkında “2009 takvim yılında sahte fatura kullanma” suçundan açılan kamu davasında; sanığın savunmasında suça konu faturaların gerçek bir ticari ilişkiye dayandığını beyan etmesine rağmen, vergi inceleme raporlarında KDV indirimine konu edilen ve 3 farklı mükelleften alınan faturaların sahte olduğu, bu mükellefle hakkında sahte fatura düzenleme suçlarından vergi tekniği raporlarının düzenlenmiş olduğunun belirlenmesi karşısında;

1-Maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek biçimde belirlenmesi bakımından;

a-Faturaları düzenleyen mükellefler hakkında tanzim edilen vergi inceleme raporlarının ilgili vergi dairesinden getirtilmesi,

b-Fatura düzenleyicisi mükellefler hakkında ilgili takvim yılında “sahte fatura düzenleme suçundan” dava açılıp açılmadığının araştırılması; dava açılmış ise dosyaların getirtilerek incelenmesi ve ilgili belgelerin onaylı örneklerinin dosyaya alınması,

c-Gerektiğinde, faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi için; faturaları düzenleyen mükellefe ait mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyelerinin, teslim ve tesellüm belgelerinin, bedelinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun ve kanıtlama yeterliliği olan banka hesaplarının ve kasa mevcuduyla uyumlu geçerli belgeler ile faturaları düzenleyen mükellefin yeterli mal girişi veya üretimi olup olmadığına ilişkin belgelerin getirtilmesi, faturaları düzenleyen mükellefler ile kullanan mükellefin ticari defter ve belgeleri üzerinde karşılıklı bilirkişi incelemesi yaptırılması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile hüküm kurulması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile hüküm kurulması,

2-Aynı takvim yılında kullanılan sahte faturaların farklı aylara ait olması ve farklı beyanname dönemlerinde birden çok sahte fatura kullanılması halinde TCK'nin 43. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

3-Sahte fatura kullanma suçunda suç tarihi, sahte faturalar hangi vergi türünde kullanılmışsa bu vergiye göre sunulması gereken son beyanname tarihi olup, suça konu faturaların KDV indiriminde kullanılması ve fatura tarihleri gözetildiğinde son fatura tarihi 20.07.2009 olup suç tarihinin 25.08.2009 olduğu gözetilmeden gerekçeli karar başlığına eksik yazılması,

Yasaya aykırı, sanık müdafinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, sonuç ceza miktarınca sanıkların kazanılmış haklarının saklı tutulmasına, 04.03.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/583, Karar No: 2024/1800, Tarih: 03.06.2024

**3. Hukuk Dairesi         2024/583 E.  ,  2024/1800 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen maddi ve manevi tazminat davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın manevi tazminat talebi yönünden kısmen kabulüne maddi tazminat yönünden reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 373 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca; Yargıtayın bozma kararı üzerine İlk Derece Mahkemesince bozmaya uygun olarak karar verilmesi halinde, bu karara karşı temyiz yoluna başvurulabilir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak verilen karar, 6100 sayılı Kanun’un 362 nci maddesinde öngörülen kesinlik sınırına tabidir.

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Kanun'un 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre, İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak verilen kararda hüküm altına alınan ve temyize konu edilen toplam miktar her bir davacı yönünden 75.000,00 TL olup, karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 238.730,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin (miktar itibariyle) REDDİNE,Peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine,03.06.2024 tarihinde oy çokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY

Daire çoğunluğu ile aramızdaki ihtilaf, İlk Derece Mahkemesi kararının temyiz edildiği tarih itibariyle miktar yönünden temyizen incelenmesinin mümkün olup olmadığı; kesinlik sınırının tespitinde HMK’nın 341/2 nci maddesinin mi, HMK’nın 362/1-a maddesinin mi uygulanması gerektiği hususudur.

Hukuk Genel Kurulunun 24.06.2021 tarihli ve 2021/4-307 E., 2021/833 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi öncelikle istinaf ve temyize ilişkin yasal düzenlemelerin açıklanmasında yarar vardır.

Bölge Adliye Mahkemeleri 20 Temmuz 2016 tarihinde faaliyete geçmiş olup, bu tarihten itibaren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (HMK) istinaf ve temyiz hükümleri uygulanmaya başlanmıştır.

Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun istinaf yoluna başvurulabilen kararları düzenleyen 341 inci maddesi;

“(1) İlk Derece Mahkemelerinden verilen nihai kararlar ile ihtiyati tedbir, ihtiyati haciz taleplerinin reddi ve bu taleplerin kabulü hâlinde, itiraz üzerine verilecek kararlara karşı istinaf yoluna başvurulabilir.

Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun istinaf yoluna başvurulabilen kararları düzenleyen 341 inci maddesi;

“(1) İlk Derece Mahkemelerinden verilen nihai kararlar ile ihtiyati tedbir, ihtiyati haciz taleplerinin reddi ve bu taleplerin kabulü hâlinde, itiraz üzerine verilecek kararlara karşı istinaf yoluna başvurulabilir.

(2) Miktar veya değeri üç bin Türk Lirasını geçmeyen mal varlığı davalarına ilişkin kararlar kesindir (Ek cümle: 24.11.2016-6763/41 md.). Ancak manevi tazminat davalarında verilen kararlara karşı, miktar veya değere bakılmaksızın istinaf yoluna başvurulabilir…” düzenlemesini içermektedir.

İlk Derece Mahkemeleri tarafından verilen ve miktar veya değeri 3.000 (yeniden değerleme oranlarına göre hesaplandığında 2022 yılı için 17830 TL) Türk Lirasını geçmeyen mal varlığına ilişkin davalardaki kararlar kesindir. Kesinlik sınırı bakımından manevi tazminat istemleri için bir istisna getirilmiş ve miktarı ne olursa olsun manevi tazminata ilişkin kararlara karşı istinaf yoluna başvurunun mümkün olduğu belirtilmiştir.

Aynı Kanun’un temyiz edilemeyen kararları düzenleyen 362 nci maddesinde;

“(1) Bölge Adliye Mahkemelerinin aşağıdaki kararları hakkında temyiz yoluna başvurulamaz:

a) Miktar veya değeri kırk bin Türk Lirasını (bu tutar dâhil) (yeniden değerleme oranlarına göre hesaplandığında 2022 yılı için 107.090 TL) geçmeyen davalara ilişkin kararlar…” şeklinde bir düzenlemeye yer verilmiştir.

Bir Mahkeme kararının temyiz edilip edilemeyeceği belirlenirken, temyiz hakkının doğduğu (kararın verildiği) tarihteki hukuksal durum esas alınmalı; karar tarihinde yürürlükte bulunan kanun hükmü temyiz sınırı yönünden hangi düzenlemeyi içeriyor ise ona bağlı kalınmalıdır.

Kanunda İlk Derece Mahkemesince verilen kararların temyiz edilmesi hâlinde kesinlik sınırının tespitine dair açık bir hüküm bulunmamakta, bu konuda yasal boşluk bulunmaktadır. Ancak HMK’nın sistematiğine bakıldığında mahkemeye göre bir kesinlik sınırı belirlendiği görülmektedir. İlk Derece Mahkemesince verilen kararların temyizi halinde istinaf kesinlik sınırının uygulanması halinde istinafa tanınan kesinlik miktarı İlk Derece Mahkemesine de tanınmış olacaktır. Bu durumda İlk Derece Mahkemesi kendi kesinlik sınırını aşarak toplu mahkeme olan istinafın kesinlik sınırı kadar miktara kesin olarak karar verecek ve bu da kanun yolu denetimine tabi olmayacaktır. Davanın kısmen kabulü kısmen reddi halinde ise kesinlik sınırı rakamı iki katına çıkmaktadır. (Örneğin 2023 yılı için davanın 238.730,00 TL yönünden kabul 238.730,00 TL yönünden reddi halinde bu karar iki taraf için de kesin olacaktır.) Bu durum hak arama hürriyetine da aykırılık teşkil edecektir.

Yukarıda anlatılan nedenlerle karar tarihine göre İlk Derece Mahkemesinin kararının temyizinde HMK’nın 341/2 nci maddesindeki düzenlemenin dikkate alınması gerekli olduğu ve Yargıtayca inceleme yapılması gerektiği düşüncesinde olduğumdan sayın çoğunluğun görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2019/968, Karar No: 2019/6846, Tarih: 31.10.2019

**10. Ceza Dairesi         2019/968 E.  ,  2019/6846 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : ANKARA Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : Mahkûmiyet (İlk derece mahkemesi hükümleri kaldırılarak)

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Yargılama sürecindeki işlemlerin yasaya uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, eylemlere uyan suç tipi ile aşağıda belirtilenin dışında yaptırımların doğru olarak belirlendiği anlaşıldığından, yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Uyuşturucu madde satmak amacıyla kararlaştırılan satış yerine otomobil ile, motorsiklet ile, bisiklet ile ya da yaya olarak gitmek arasında bir fark bulunmadığı, Türk Medeni Kanunu hükümlerine göre aracın menkul mal niteliğinde olduğu, 2559 sayılı Polis Vazife ve Salahiyet Kanununun 4/A maddesi kapsamında aracın, dışarıdan bakıldığından içerisi görünen bölümdeki suç unsurlarına arama kararına gerek olmadan el konulabildiği, satış eyleminin de aracın dışarıdan bakıldığında görünen bölümünde gerçekleştirildiği, olayda aracın hareket edebilen bir uyuşturucu madde satış tezgahı olarak kullanıldığı, Yasanın amacının uyuşturucu madde alışverişinin gizli veya açık yapılması olmayıp uyuşturucu madde satıcılarının okul, yurt, hastane, kışla ve ibadethane gibi yerlerin çevresini mekan tutmalarını engellemek olduğu, satıcıların bu gibi yerlere araçları ile gelip araçlarını satış tezgahı olarak kullanarak bu kuralı bertaraf edemeyecekleri, Yasa koyucunun araç içinden yapılan uyuşturucu madde satışlarında daha az ceza vermeyi amaçlamadığı, aracını TCK'nın 188/4-b maddesinde belirtilen yerlerden birinin önüne çekip burada uyuşturucu madde satışı yapan bir satıcı ile araç dışındaki bir satıcı arasında fark olamayacağı, Kanunun kötü niyeti himaye etmeyeceği, araç içinde de olsa aracın bulunduğu yerin umumi veya umuma açık yerlerden olması şartıyla TCK'nın 188/4-b maddesinde belirtilen yerlerden birine iki yüz metreden yakın mesafe içinde olması halinde söz konusu madde uyarınca cezanın yarı oranında artırılması gerektiği gözetilmeden ilk derece mahkemesinin hükmünden TCK'nın 188//4-b maddesi uyarınca yapılan uygulamanın çıkarılması suretiyle sanık hakkında eksik ceza tayini,Yasaya aykırı, sanık ve müdafii ile Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, Dosyanın Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına verilmesine, 31/10/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1478, Karar No: 2016/9411, Tarih: 30.03.2016

**12. Hukuk Dairesi         2016/1478 E.  ,  2016/9411 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

İİK'nun 129/1. maddesi uyarınca, birinci ve ikinci ihalede satışın yapılabilmesi için artırma bedelinin, malın tahmin edilen bedelinin yüzde ellisini bulması ve satış isteyenin alacağına rüçhanı olan alacakların toplamından fazla olması,bundan başka paraya çevirme ve paraların paylaştırılması masraflarını geçmesi zorunludur. Birden fazla taşınmazın aynı ilanla satışa çıkarılması halinde, toplam paraya çevirme giderinden, satışı yapılan her taşınmaza isabet eden miktar, oranlama suretiyle tespit edilerek, ayrıca müstakil harcamalar var ise, bedele eklenerek, oluşacak sonuca göre, İİK'nun 129. maddesindeki koşullara uygun şekilde satışın gerçekleştirilip gerçekleştirilmediğinin belirlenmesi gerekir. İhale bedelinin, İİK'nun 129. maddesinde öngörülen kriterlere uygun olmaması ise, tek başına ihalenin feshi sebebi olup, mahkemece re’sen nazara alınmalıdır.

Somut olayda, alacaklı tarafından borçlu hakkında yapılan icra takibinde, aynı ilanla 175 ada 17 sayılı parsel ile 176 ada 40 sayılı parselin satışa çıkarıldığı ve her iki taşınmazın tahmini değerlerinin toplamının 1.335.053,20 TL olduğu, sözü edilen taşınmazlar için 3.740,00 TL gazete ilanı, 1.165,80 TL kıymet takdiri ve 121,00 TL tebligat gideri olmak üzere toplam 5.026,80 TL satış masrafı yapıldığı anlaşılmaktadır. Öte yandan, 176 ada 40 sayılı parselin, 03.12.2014 tarihli 2. artırmada 3. kişi Ayhan Çengel'e 607.100,00 TL bedelle ihalesinin gerçekleştirildiği ve oranlama yapıldığında, toplam paraya çevirme giderinden, anılan taşınmaza isabet eden miktarın 4.545,10 TL olduğu görülmektedir. Diğer taraftan, söz konusu taşınmazın tahmini değeri 1.207.122,38 TL olup, bu bedelin %50'sine tekabül eden meblağ 603.561,10 TL'dir. Bu durumda, 176 ada 40 sayılı parselin ihale bedelinin, taşınmazın tahmini değerinin %50'sine, satış masraflarının eklenmesiyle oluşan 608.106,20 TL tutarındaki miktarı karşılamadığı açıktır.

O halde, mahkemece, ihalenin feshi isteminin, 176 ada 40 parsel sayılı taşınmaza hasren kabulü ile anılan taşınmaz yönünden ihalenin feshine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirmeyle, istemin tümden reddi yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Borçlunun temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366. ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 30/03/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1715, Karar No: 2011/2040, Tarih: 10.03.2011

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2011/1715 E.  ,  2011/2040 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... vek. Av. ... ile davalılar 1-... Petrol Tur. Ltd. Şti, 2-Sosyal Güvenlik Kurumu vek. Av. ... aralarındaki tespit davası hakkında İnegöl 1. Asliye Hukuk (İş) Mahkemesince verilen 16.3.2009 gün ve 125/109 sayılı kararın temyiz süresinin reddine ilişkin Dairemizin 25.10.2010 gün ve 13201/10344 sayılı ilamına karşı davalılardan Kurum vekili tarafından süresi içinde maddi hatanın düzeltilmesi yoluna başvurulmuş olmakla dosya incelendi. Gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

İş Mahkemeleri Kanununun 8/3. maddesi gereğince İş Mahkemelerinden verilen kararlara ve buna bağlı Yargıtay ilamına karşı karar düzeltme yolu kapalıdır. Ancak; Yargıtay onama ya da bozma kararlarında açıkça maddi hatanın bulunduğu hallerde, dosyanın yeniden incelenmesi mümkündür. Zira maddi yanılgıya dayalı olarak verilmiş onama ya da bozma kararları ile hatalı biçimde hak sahibi olmak, evrensel hukukun temel ilkelerine ters düştüğünden karşı taraf yararına sonuç doğurmamalıdır. Dairemizin giderek Yargıtay’ın yerleşmiş görüşleri de bu doğrultudadır.

Gerçekten; maddi yanılgı kavramından amaç; Hukuksal değerlendirme ve denetim dışında, tamamen maddi olgulara yönelik, ilk bakışta yanılgı olduğu açık ve belirgin olup, her nasılsa, inceleme sırasında gözden kaçmış ve bu tür bir yanlışlığın sürdürülmesinin Kamu düzeni ve vicdanı yönünden savunulmasının mümkün bulunmadığı, yargılamanın sonucunu büyük ölçüde etkileyen ve çoğu kez tersine çeviren ve düzeltilmesinin zorunlu olduğu açık yanılgılardır.

Uygulamada zaman zaman görüldüğü gibi, Yargıtay denetimi sırasında, uyuşmazlık konusuna ilişkin maddi olgularda, davanın taraflarında, uyuşmazlık sürecinde, uyuşmazlığa esas başlangıç ve bitim tarihlerinde, zarar hesaplarına ait rakam ve olgularda ve bunlara benzer durumlarda; yanlış algılanma sonucu, açık ve belirgin yanlışlıklar yapılması mümkündür. Bu tür açık hatalarda ısrar edilmesi ve maddi gerçeğin göz ardı yapılması, yargıya duyulan güven ve saygınlığı sarsacağı gibi, Adalete olan inancı ortadan kaldırır ve yok eder.

Bu nedenledir ki; Yargıtay; bu güne değin maddi yanılgının belirlendiği durumlarda soruna müdahale etmiş baştan yapılmış açık maddi yanlışlığın düzeltmesini kabul etmiştir. Kaldı ki kimi açık maddi yanılgıya dayalı ve yanlışlığı son derece belirgin haksız ve adaletsiz sonuçların giderilmesi kamu düzeni açısından zorunludur. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 2002/10-895E ve 2002/838K, 2003/21-425E ve 2003/441K sayılı kararları da bu doğrultudadır.

Bu nedenledir ki; Yargıtay; bu güne değin maddi yanılgının belirlendiği durumlarda soruna müdahale etmiş baştan yapılmış açık maddi yanlışlığın düzeltmesini kabul etmiştir. Kaldı ki kimi açık maddi yanılgıya dayalı ve yanlışlığı son derece belirgin haksız ve adaletsiz sonuçların giderilmesi kamu düzeni açısından zorunludur. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 2002/10-895E ve 2002/838K, 2003/21-425E ve 2003/441K sayılı kararları da bu doğrultudadır.

Davacı ... ile davalı S.G.K. Başkanlığı ve ... Petrol Turizm Limited Şirketi arasında görülen, davacının davalı şirkette 1.3.2006-11.11.2007 tarihleri arasında hizmet aktina dayalı olarak çalıştığının tespitine ilişkin davada İnegöl 1.İş Mahkemesince verilen 16.3.2009 gün ve 2008/125 E, 2009/109 K Sayılı hükmün davalılar tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairemizce hükmün davalılardan SGK’na 15.6.2009 tarihinde teblig edilmesine rağmen temyizin 3.7.2009 tarihinde davalı ... Limited Şirketine

4.6.2009 tarihinde tebliğ edilmesine rağmen temyizin17.6.2009 tarihinde gerçekleştiği 8 günlük temyiz süresinin geçtiğinden bahisle temyiz dilekçelerinin süre aşımı nedeniyle reddine karar verilmiş ve bu karar üzerine davalı Kurum vekili Dairemizin süreden red karanın maddi yanılgıya dayalı olduğu 15.6.2009 tarihinde tebliğ edilen gerekçeli kararın Bursa 2.İş Mahkemesi kanalıyla taşra temyizi olarak kaydedilmek suretiyle 18.6.2009 tarihinde yasal 8 günlük süre içersinde temyiz edildiğini belirterek temyiz talebinin süre aşımı nedeniyle reddine ilişkin Dairemiz kararın kaldırılmasını istemiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden davanın kısmen kabulüne ilişkin 16.3.2009 tarihinde davalıların yokluğunda verilen kararın davalı Kurum ‘a 15.6.2009 tarihinde tebliğ edildiği ve bu kararın taşra temyizi olarak kaydedilmek suretiyle Bursa 2.İş Mahkemesi kanalıyla 18.6.2009 tarihinde yasal 8 günlük süre içinde temyiz edildiği Dairemizin davalı Kurum yönünden temyiz talebinin süre aşımı nedeniyle reddine ilişkin kararının maddi hataya dayandığı anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca Kurum temyizinin reddine ilişkin 25.10.2010 günlü Dairemiz kararı kaldırılmalı ve işin esası incelenmelidir.

Dava, davacının 01.03.2006-11.11.2007 tarihleri arasında davalı işverene ait işyerinde hizmet akdine dayalı olarak geçen ve Kuruma kayıt ve tescil edilmeyen çalışmaların tesbiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile, davacının 1.4.2006-11.11.2007 tarihleri arasında davalı işverene ait iş yerinde çalıştığının tesbitine karar verilmiştir.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden, davacının davalı işyerinde market görevlisi olarak çalıştığı iddiasıyla ilgili olarak Kuruma bildirim yapılmadığı, davalıya ait akaryakıt istasyonu ve market iş yerinin 1.4.2006 tarihi itibariyle vergiye kaydedildiği görülmüş; ancak işyerinin 506 sayılı Yasa kapsamına alınıp alınmadığı işverene ait sicil dosyasının getirtilmemesi nedeniyle anlaşılamamıştır.