muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/21229, Karar No: 2013/3580, Tarih: 05.03.2013

Davada, davacılara ait taşınmazda davalıların dava dışı yükleniciden harici sözleşme ile satın aldıkları 6 nolu dairenin haksız işgali nedeniyle ecrimisil talep edilmektedir.

Ecrimisil, TMK.nun 995.maddesine göre ve 08.03.1950 tarih, 22/4 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında kabul edildiği gibi, başkasının taşınmazını haksız olarak kullanan kötü niyetli kimsenin, o taşınmazı haksız olarak elinde tutmasından (kullanmasından) doğan zararın ve elde ettiği ya da etmeyi ihmal eylediği semerelerin tazminidir. Başka bir deyişle işgal zararı, gelir getirebilecek bir yerin haksız işgali nedeniyle malikin o yerden olağan biçimde yararlanmaması yüzünden malvarlığındaki artışa engel olmaktır. Bu engel olmanın sağladığı malvarlığına girmeyen çoğalma en az kira, en çok da tam gelir yoksunluğu olarak değişebilir. Tazminatın amacı el atma olmasaydı malikin mal varlığı ne durumda olacak idiyse o durumun sağlanmasıdır.

Davalıların, davacılara ait binanın 6 nolu dairesinde oturdukları konusunda uyuşmazlık yoktur. Uyuşmazlık, davalıların dava dışı yükleniciden harici sözleşme ile satın aldıkları 6 nolu daire yönünden haksız işgalci olup, olmadıkları noktasında toplanmaktadır.

Davacıların murisi ile dava dışı yüklenici arasında imzalanan Kat Karşılığı İnşaat Sözleşmesinin geçersiz olduğunun tespitine 19.11.1998 tarihinde kesinleşen mahkeme ilamı ile karar verildiğine göre dava konusu (sonraki tarih) Eylül 2006 -02.09.2010 tarihlerinde artık davalıların haklı kullanımından bahsedilemez.

Bir taşınmaz malın veya payının mülkiyetinin başkasına devri ya da devir vaadini öngören sözleşmelerin geçerli sayılması BK.nun 213 (TBK.nun 237), Tapu Kanununun 26. ve TMK.nun 706.maddesi uyarınca resmi şekilde yapılmasına bağlıdır. Burada öngörülen şekil, sözleşmenin geçerlilik koşulu olup, kamu düzenine ilişkindir ve re'sen gözönünde tutulur. Davalılar ile dava dışı yüklenici arasında 6 nolu dairenin satılması hakkında düzenlenen sözleşme resmi şekilde düzenlenmediğinden hukuken geçerli değildir.

Geçerli olmayan taşınmaz satış sözleşmesine dayanılarak dava konusu dairenin kullanılması haklı bir sebebe dayanmadığı için davalıların haksız işgalci olduklarının kabulü gerekir.

Bu durumda, davalıların 6 nolu daireyi haksız işgal ettikleri ve fayda sağladıkları anlaşıldığına göre, mahkemece; dosyada mevcut bilirkişi raporuna göre veya gerekirse alınacak ek rapor sonucuna göre ecrimisile karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile davanın reddine ilişkin hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 05.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/17267, Karar No: 2017/26779, Tarih: 20.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/17267 E.  ,  2017/26779 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 20/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12348, Karar No: 2015/5187, Tarih: 07.05.2015

**14. Hukuk Dairesi         2014/12348 E.  ,  2015/5187 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 01.07.2008 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil mümkün olmaz ise tazminat istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 12.04.2012 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ve davalılar ... Belediye Başkanlığı ile ... Belediye Başkanlığı vekilleri tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_ K A R A R \_

Davacı, Hazineye ait Kabasakal Köyü 1145 (173) no'lu kök parselin içinde bulunduğu alanda Seyhan Belediyesi ile ... Belediyesi tarafından yapılan imar düzenlemelerinin idari yargı yerinde iptal edildiğini ileri sürerek, kadastral parselin ihyası ile Hazine adına tescilini mümkün olmadığı taktirde tazminat istemiştir.

Davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, ... Belediye Başkanlığı hakkında karar verilmesine yer olmadığına, diğer davalılar yönünden eski hale ihya isteğinin kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü, davacı vekili, davalı ... Belediye Başkanlığı vekili ile davalı ... Belediye Başkanlaığı vekili temyiz etmiştir.

1-Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve tüm dosya içeriğine göre davacı vekilinin ve davalılar vekillerinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Dava, imar işleminin iptali sebebiyle kadastral mülkiyet durumunun ihyası isteğine ilişkin olup, taraflar arasında mülkiyet ihtilafı bulunmamaktadır. Hüküm sonucunun ikinci bendinde tesciline karar verilen "1145B" işaretli kısmın atıf yapılan 06.04.2010 tarihli bilirkişi krokili raporunda 512 m2 olarak gösterildiği halde 12 m2 yazılması, maddi hataya dayalı olup, yerel mahkemece her zaman düzeltilebileceği kabul edilmiştir. Ayrıca davacının talebi kamusal tasarruftan kaynaklanan sicil kaydının düzeltilmesine ilişkin bulunduğundan hüküm altına alınması gerekli karar ilam harcı ile avukatlık ücretinin maktu olması gerekirken nispi olarak tayin edilmiş olması doğru olmadığı gibi, ihyasına karar verilen ihdas parselinin Hazine adına tesciline karar verilmemiş olması da doğru görülmemiş ise de bu husus kararın bozulmasını ve yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden HUMK'nın 438/7. maddesi uyarınca hüküm sonucunun aşağıdaki şekilde düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1.) bentte açıklanan nedenlerle davacı ve davalılar vekillerinin diğer temyiz itirazlarının reddine, (2.) bent uyarınca hüküm sonucunun ikinci bendinde yer alan “...1145 parsel sayılı kadastro parselin ihyasına," ibaresinden sonra ''Hazine adına tesciline'' ibaresinin eklenmesine, hüküm sonucunun dördüncü bendinin hükümden çıkarılarak yerine "Alınması gereken 21,15 TL maktu karar ilam harcının davalı ... Belediye Başkanlığı ile dahili davalı ... Belediye Başkanlığından alınarak hazineye irat kaydına," cümlesinin yazılmasına, hükmün beşinci bendinin hüküm sonucundan çıkarılarak yerine "Karar tarihinde yürürlükte bulunan A.A.Ü.T. gereğince hesaplanan 1.200,00 TL maktu vekalet ücretinin davalı Adana Büyükşehir Belediye Başkanlığı ile davalı Çukurova Belediye Başkanlığından alınarak davacıya verilmesine'' cümlesinin yazılmasına, hükmün HUMK'nın 438/7. maddesi gereğince değiştirilmiş ve DÜZELTİLMİŞ bu şekliyle ONANMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde davalı tarafa iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 07.05.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3588, Karar No: 2020/852, Tarih: 06.02.2020

**17. Hukuk Dairesi         2018/3588 E.  ,  2020/852 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen kararın süresi içinde davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Davacılar vekili, 14/07/2008 tarihinde davacı ...'in eşi diğer davacı ...'in babası olan destek ...'in davalıya trafik sigortalı aracı kullanırken meydana gelen tek taraflı trafik kazasında vefat ettiğini, kazanın meydana gelmesinde her ne kadar davacıların desteği kusurlu ise de, davacıların 3. kişi konumunda bulunduklarını belirterek her bir davacı için 500,00 TL olmak üzere toplam 1.000,00 TL destekten yoksun kalma tazminatının faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmiş, ıslah dilekçesi ile talebini artırmıştır.

Davalı vekili, zamanaşımı nedeni ile davanın reddine karar verilmesi gerektiğini, ayrıca kazanın davacıların desteğinin %100 kusuru ile meydana geldiğini, bu nedenle davacıların desteklerinin kusurundan yararlanarak tazminat talebinde bulunamayacaklarını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Yapılan yargılama sonucu davanın kabulüne dair verilen hüküm, davalı vekilinin temyizi üzerine, Dairemizin 24.02.2016 gün ve 2015/18212-2016/2231 sayılı ilamı ile bozulmuştur. Mahkemece, uyulmasına karar verilen bozma ilamı, toplanan delillere göre; davacı ... bakımından

açılan davanın kısmen kabulü ile 80.170,78 TL tazminatın temerrüt tarihi olan 26/10/2012 tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine, davacı ... bakımından açılan davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde bir usulsüzlük bulunmamasına, uyulan bozma kararı doğrultusunda inceleme yapılıp hüküm verilmiş olmasına göre davacılar vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 18,50 TL kalan onama harcının temyiz eden davacılardan alınmasına 06/02/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/26355, Karar No: 2013/13407, Tarih: 23.09.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/26355 E.  ,  2013/13407 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek

HÜKÜM : 213 sayılı Vergi Usul Yasasının 359/b-1 maddesi, 5237 sayılı TCK.nun 53. maddeleri gereğince 4 yıl hapis cezası ile cezalandırılmalarına.

1-Sanık ...'un şirket ile ilgili işlemleri diğer sanık ...'ın yürüttüğünü , şirket yetkilisinin ve faturaları düzenleyenin sanık ... olduğunu , sanık ...'ın ise şirketi temsile yetkili kişinin sanık ... olduğunu düzenlenen faturalarla kendisinin ilgisi olmadığını savunduğu, Şanlıurfa Vergi Dairesi Başkanlığı'nın 14/06/2007 tarih VDENR-VI-339/67 sayılı Vergi Suçu Raporunda belirtilen 14/06/2007 tarih VDENR-2007-VI-339/52 sayılı Vergi Tekniği Raporu ve eklerinin dosya içinde bulunmadığı anlaşılmakla, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek biçimde belirlenebilmesi bakımından; düzenlenen vergi tekniği raporunun aslı getirtilip, suç tarihleri olan 2003, 2004, 2005, 2006 yılları ve 2007 yıllarında şirket ortaklarının ve şirketi temsil ve imza yetkilisinin kimler olduğu, ilgili Ticaret Sicil Memurluğu'ndan sorulup ve imza sirkülerinin temin edilmesi, tarh dosyasındaki beyannamelerin kim veya kimler tarafından ne suretle verildiğinin araştırılması, faturaların asılları ve onaylı suretleri getirtilerek yasada öngörülen zorunlu bilgileri içerip içermediğinin incelenmesi, katılan kurumdan başka mükelleflerde sanıkların sorumlusu oldukları şirkete ait faturalara rastlanıp rastlanmadığının sorulması, tespiti halinde faturaların sanıklardan alınıp alınmadığının araştırılması, bu kapsamda faturaları alıp kullanan kişi veya şirketler hakkında düzenlenen vergi inceleme raporlarının onaylı örneğinin ve eklerinin celp edilmesi, kamu davası açılıp açılmadığının sorulması, açıldığının tespiti halinde dava dosyasının intikalinin sağlanarak ayrıntılı özetinin tutanağa geçirilmesi ve bu davayı ilgilendiren bilgi ve belgelerin onaylı örneklerinin alınarak dosyaya konulması, gerektiğinde faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişiler dinlenerek sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak aldıkları ve sanıkları tanıyıp tanımadıkları saptanarak, faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi yönünden satıcı ile alıcı arasında mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyeleri, teslim ve tesellüm belgeleri, bedelinin ödendiğine dair ticari teamüle uygun, kanıtlama yeterliliği olan şirket banka hesapları ve kasa mevcuduyla uyumlu geçerli belgeler olup olmadığı araştırılıp toplanan tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre sanıkların hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik incelemeyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabul ve uygulamaya göre de;

Kabul ve uygulamaya göre de;

2-Sanıklar hakkında mütalaa ekindeki vergi suçu raporuna uygun olarak 2003-2004, 2005, 2006 ve 2007 takvim yıllarında "sahte fatura düzenlemek" suçlarından açılan kamu davasında; her takvim yılında sahte fatura düzenlemek eylemlerinin ayrı ve bağımsız suçları oluşturduğu, aynı takvim yılında farklı dönemlerde birden çok sahte fatura düzenlenmesi durumunda faturaların adet ve tutarları, zarar miktarı, kastın yoğunluğu ve suçun işlenmesindeki özelliklere göre, temel cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak tayin edilmesi ve her bir takvim yılı için ayrı ayrı hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde tek suç kabulü ile tek hüküm kurulması,

3-5728 sayılı sayılı Yasanın 276. maddesi ile değiştirilmeden önceki 213 sayılı Yasanın 359/b-1 maddesine göre, sahte fatura düzenlemek suçunun cezasının 18 aydan 3 yıla kadar ağır hapis cezası olduğu ve suçun en son işlendiği 2007 yılı Nisan ayında bu maddenin yürürlükte olduğu, buna göre de 4369 sayılı Yasayla değişik 359/b-1. maddesindeki cezanın sanıkların lehine olduğu gözetilmeden, temel cezanın 5728 sayılı Yasa ile değişik 359/b maddesi uyarınca 4 yıl hapis olarak belirlenmesi suretiyle fazla ceza tayini,

Yasaya aykırı, sanık ... müdafii ile sanık ...'un temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, sanıkların ceza miktarı bakımından kazanılmış haklarının saklı tutulmasına 23.09.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8394, Karar No: 2014/8962, Tarih: 07.05.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/8394 E.  ,  2014/8962 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir. Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak ya da bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun Kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7.5.2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır. Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır. İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına ... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir. AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanık ...'ın resmi nikahlı evli iken vefat eden babasının ölümünden dolayı, dul ve yetim maaşı alabilmek için, diğer sanık olan eşi ... ile 31.10.2006 tarihinde anlaşmalı olarak boşandığı, ancak boşandıktan sonra fiilen hiç ayrılmayıp, birlikte yaşamaya devam ederek SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmişse de, mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun’un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai bir düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler çerçevesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 07.05.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/2321, Karar No: 2006/5908, Tarih: 01.06.2006

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2006/2321 E.  ,  2006/5908 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Tarih : 10.3.2005

Nosu : 1415-96

Taraflar arasındaki menfi tesbit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalılar vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacılar vekili, müvekkillerinin davalılardan ...’a 11.000 Dolar borçlarına karşı bono verdiklerini, bono ile icra takibine başlandığını, oysa borcun ...’un oğlu olan diğer davalı...’a belge karşılığı ödendiğini belirterek borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, ibraya konu belgedeki imzanın davalı...’a ait olmadığı gibi, aksi halde de belgede alacaklı davalı ... ’un imzası olmadığını bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, icra takibine konu bono bedelinin Adli Tıp Kurumu raporuyla imzası sabit olan (davalı ... ’un oğlu olan diğer davalı) ...’a 30.8.2003 tarihli belge karşılığı ödenmiş olması nedeniyle davanın kabulüne, icra takibine konu 11.000 Dolar bedelli senet nedeniyle davacıların borçlu olmadıklarının tespitine, takibin durdurulmasına karar verilmiş, karar davalılar vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalılar vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Dava konusu bononun keşidecileri davacılar ...,..., lehdarı davalılardan ...’dur. Davacılar söz konusu bu bononun ödendiğini bildirerek iş bu menfi tespit davasını açmışlardır ve ödeme iddialarına delil olarak bonoda sıfatı bulunmayan diğer davalı... tarafından verilmiş olan imzalı ibranameye dayanmışlardır.

Anılan bu ibranamede bonoda alacaklı görünen lehdar ...’un herhangi bir imzası bulunmadığı gibi ibranameyi düzenleyen davalı...’a bono bedelini tahsil etmesi ve ibraname vermesi için bir yetki verdiği de kanıtlanamamıştır. O halde bonoda herhangi bir sıfatı bulunmayan davalı... tarafından verilmiş bulunan ibranamenin bono lehdarı diğer davalı ... ’u bağlamayacağı düşünülmeden yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmesinde isabet görülmemiştir.

SONUÇ : Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalılar vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte yazılı nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 1.6.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.

Aslı gibidir.