muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/2389, Karar No: 2021/801, Tarih: 22.06.2021

26. 3402 sayılı Kadastro Kanunu öncesinde orman kadastrosu ile arazi kadastrosu iki ayrı koldan yürütülmüştür. Orman kadastrosu ile genel kadastro faaliyetleri arasında uyumu sağlamaya yönelik Orman Kadastro Yönetmeliklerinde çeşitli hükümlere yer verilmiştir. 09.06.1958 tarihli Orman Tahdit ve Tescil Talimatnamesi'nin 28. maddesi, 25.06.1970 tarihli ve 12229 tarihli Resmî Gazete'de yayınlanan Orman Tahdit ve Tescil Yönetmeliği'nin 35 ve devamı maddeleri, 19.08.1974 tarihli ve 14981 sayılı Resmî Gazete'de yayınlanan Orman Kadastro Yönetmeliği'nin 33, 48 ve 49. maddeleri bu hususa örnek teşkil ettiği gibi yine bu doğrultuda 02.09.1986 tarihli Resmî Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 6831 sayılı Orman Kanunu’na göre Orman Kadastrosu ve Aynı Kanunun 2/B maddesi Uygulaması Hakkındaki Yönetmeliğin "Tapu ve kadastro dairelerinden istenecek bilgi ve belgeler" başlıklı 18. maddesindeki “Orman kadastrosu yapılacak yerlerin daha önce tapulaması yapılmış ise kadastro pafta örnekleri ile tapu kayıt örneklerinin tapu ve ilgili kadastro müdürlüklerinden getirileceği”, aynı Yönetmeliğin "Orman olarak sınırlandırılan tapulu yerlerin orman işletme müdürlüğüne bildirilmesi" başlıklı 29. maddesindeki “Orman Kadastro Komisyonlarının, orman olarak sınırlandırılan tapulu yerleri, harita, liste ve tutanaklarını orman işletme müdürlüklerine göndereceği ve müdürlük tarafından kesinleşmiş orman sınırları içinde kalan hukuken geçersiz hale gelmiş tapuların kısmen veya tamamen iptali için gerekli işlemlerin yapılacağı” şeklindeki hükümleri de bu amaca yöneliktir.

27. 3402 sayılı Kadastro Kanunu öncesinde orman kadastrosu ile arazi kadastrosu arasındaki ilişki bu şekilde iken, 3402 sayılı Kadastro Kanunu ile "dolu pafta" sistemi benimsenmiş ve orman kadastrosu ile ilgili hükümlere de yer verilmiştir. Dolu pafta sisteminde, ülke koordinat sistemine göre memleketin kadastral veya topoğrafik kadastral haritasına dayalı olarak taşınmaz malların sınırlarını arazi ve harita üzerinde belirterek hukukî durumları tesbit edilmiştir. Bu Kanun'da da çalışmayı yapacak ekip iki kadastro teknisyeni, muhtar ve yerel bilirkişilerden oluşmaktadır. Ancak, Kanun'un 4/3. maddesi (5304 sayılı Kanun'un 3. maddesi ile yapılan değişiklik öncesi); "…çalışma alanında orman bulunması halinde durum çalışmaya başlamadan iki ay önce Orman Genel Müdürlüğüne bildirilir. Bu yerlerin orman sınırlaması ve orman sınırları dışına çıkarma işlemleri 6831 sayılı Orman Kanunu hükümlerine göre orman kadastro komisyonlarınca tesbit ve haritasına işlenerek tutanakları ile birlikte Kadastro ekiplerine teslim edilir. Bu yerlerin ölçü ve harita işlemleri yukarıdaki sınırlar esas alınarak kadastro ekiplerince ikmal edilir. İki ay içinde kadastro komisyonlarınca orman sınırlarının belirlenmemesi halinde kadastro çalışma alanı sınırları kadastro ekiplerince belirlenir ve çalışmalar bu Kanun hükümlerine göre yürütülür. Kadastro ekiplerince bu şekilde tesbit ve ilân edilen yerlerde orman kadastro işlemleri de ikmal edilmiş sayılır. Orman kadastrosu kesinleşmiş yerlerde bu sınırlara aynen uyulur" hükmüne yer verilmiştir.

28. Anılan madde daha sonra 03.03.2005 tarihli ve 25744 sayılı Gazete'de yayınlanarak yürürlüğe giren 5403 sayılı Kanun'un 3. maddesi ile bu madde değiştirilmiş, "çalışma alanında orman bulunması ve 6831 sayılı Orman Kanununa göre orman kadastrosuna başlanmamış olması halinde, orman kadastrosu ve bu ormanların içinde ve bitişiğinde her çeşit taşınmaz malların ormanlarla müşterek sınırlarının tayini ve tesbiti kadastro ekibi tarafından yapılır. Ancak, bu çalışmalarda kadastro ekibine, ... taşra teşkilatınca görevlendirilecek en az bir orman yüksek mühendisi veya orman mühendisi ile tarım müdürlüklerince görevlendirilecek bir ziraat yüksek mühendisi veya ziraat mühendisinin bildirimden itibaren yedi gün içinde iştirak ettirilmesi zorunludur. Bu çalışmalara muhtar ve bilirkişilerin katılmaması halinde çalışmalar resen devam ettirilir" şeklinde düzenlenmiştir.

29. Bu düzenlemeye paralel olarak 6831 sayılı Kanun'un 7. maddesine 15.01.2009 tarihli ve 5831 sayılı Kanun'un 2. maddesi ile "Ancak henüz orman kadastrosuna başlanmamış yerlerde 3402 sayılı Kadastro Kanunu hükümlerine göre belirlenen orman sınırı orman kadastro komisyonlarınca belirlenen orman sınırı niteliğini kazanır" tümcesi eklenmiştir.

29. Bu düzenlemeye paralel olarak 6831 sayılı Kanun'un 7. maddesine 15.01.2009 tarihli ve 5831 sayılı Kanun'un 2. maddesi ile "Ancak henüz orman kadastrosuna başlanmamış yerlerde 3402 sayılı Kadastro Kanunu hükümlerine göre belirlenen orman sınırı orman kadastro komisyonlarınca belirlenen orman sınırı niteliğini kazanır" tümcesi eklenmiştir.

30. Yine 3402 sayılı Kadastro Kanunu'na 02.08.2013 tarihli ve 28726 sayılı Resmî Gazete'de yayınlanarak yürürlüğe giren 6495 sayılı Kanun'un 31. maddesi uyarınca eklenen Ek 5. madde ile "Kadastrosu veya tapulaması tamamlanan çalışma alanlarında, orman kadastrosu ya da tahdidi yapılmamış ormanlar, 4 üncü ve 39 uncu maddelerde yer alan esaslar çerçevesinde kadastroya tabi tutulur" hükmü getirilmiştir.

31. Arazi kadastrosu ve orman kadastrosuna ilişkin yapılan genel açıklamalardan sonra, arazi kadastrosundan sonra yapılan orman kadastrosunun ikinci kadastro olup olmadığı konusuna gelince; ikinci kadastro konusu ilk defa 766 sayılı Tapulama Kanunu'nun 46. maddesinde düzenlenmiştir. 46. madde;

"…Birlik sınırları içinde evvelce kadastro veya tapulaması yapılmış yerler, yanlışlıkla ikinci bir defa tapulamaya tabi tutulmuşsa, ikinci tapulama ne safhada bulunursa bulunsun, bütün sonuçları ile hükümsüz sayılır.

Orman Kanunu uyarınca tahditleri yapılarak kesinleşmiş ve tescil edilmiş ormanlara ait kayıtlar, müseccel bulunduğu birliğin tapu kütüğüne olduğu gibi aktarılır" (m. 46/2-3) şeklindedir. Bu madde ile aynı yer hakkında iki kez tapu kaydı oluşturulması önlenmek istenmiştir. Ormanların sınırlandırma ve kadastrosu Orman Kanunu'nun 7 ve onu izleyen maddeleri hükümleri gereği özel komisyonlar tarafından yapılacağından orman kadastrosu kesinleşmemiş olsa bile 766 sayılı Kanun'un o yerde uygulanması mümkün olmayacaktır (Ozanalp, A.N.: Tapulama Kanunu Şerhi, 1976, s. 691).

32. 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 22/1. maddesinde de; "Evvelce tesbit, tescil veya sınırlandırma suretiyle kadastro veya tapulaması yapılmış yerlerin yeniden kadastrosu yapılamaz. Bu gibi yerler ikinci bir defa kadastroya tabi tutulmuşsa ikinci kadastro bütün sonuçlarıyla hükümsüz sayılır" hükmüne yer verilerek 2. ve 3. fıkralarında bu maddenin uygulanamayacağı hâller belirtilmiştir. Kadastro Kanunu'ndaki bu maddenin amacı da aynı yerde yeni bir arazi kadastro çalışması yapılmasını ve mükerrer tapu oluşmasını önlemek olup, orman kadastrosu bu kapsamda değildir. Nitekim 3402 sayılı Kadastro Kanunu'na eklenen ek 5. madde ile kadastrosu veya tapulaması tamamlanan çalışma alanlarında, orman kadastrosu ya da tahdidi yapılmamış ormanların aynı Kanun'un 4 ve 39. maddelerde yer alan esaslar çerçevesinde kadastroya tabî tutulacağı hükme bağlanmıştır.

33. O hâlde, yukarıda açıklandığı üzere Orman Kanunu’nun özel kanun olması, arazi kadastrosunun yapılış yöntemi ve kadastro ekibin oluşumu, orman kadastrosunun özel ve teknik bilgi gerektirmesi, orman kanunlardaki “orman kadastrosu orman kadastrosu komisyonları tarafından yapılır” şeklindeki kesin düzenleme karşısında orman kadastrosunun ikinci kadastro olduğunu söylemek mümkün değildir.

34. Ne var ki, 3402 sayılı Kanun'un yürürlüğe girmesinden sonra "dolu pafta" sistemi getirildiğinden ve çalışmaya başlamadan önce orman sınırları orman kadastro komisyonu tarafından belirlendiğinden, 5403 sayılı Kanun'la yapılan değişiklikten sonra da çalışma alanında orman bulunması hâlinde kadastro ekibinde en az bir orman mühendisi ve ziraat mühendisi katılması zorunlu olduğundan, ayrıca 6495 sayılı Kanun'un 31. maddesi uyarınca eklenen Ek 5. madde ile kadastrosu veya tapulaması tamamlanan çalışma alanlarında, orman kadastrosu ya da tahdidi yapılmamış ormanların 4. ve 39. maddelerde yer alan esaslar çerçevesinde kadastroya tabî tutulacağı hükmü eklendiğinden artık bu yerlerde orman kadastrosu yapılamaz, yapıldığı takdirde ikinci kadastro sayılması mümkündür.

35. Yapılan açıklamalar ışığında somut olayın incelenmesine gelince; dava konusu 162 parsel sayılı taşınmazın 11.11.1983 tarihinde yapılan tapulama çalışmalarında, 44.800 m2 yüzölçümünde, palamutluk ve zeytinlik vasfında, 05.10.1967 tarihli ve 10 nolu tapu kayıtlarına dayalı olarak davacı adına tespit edildiği ve itiraz edilmeksizin kesinleştiği, taşınmazın bulunduğu yerde 11.06.2003 tarihinde 6831 sayılı Kanun'a göre orman kadastrosu ve 2/B madde uygulamasına başlanıldığı, 3 numaralı tutanakta "…162 parselin bir kısmının (kuzey kısmı) kızıl çam ağaçları ile kaplı olduğu, nu ağaçların yaşları itibariyle ana ormanla aynı yaşta ormanın devamı niteliğinde olduğu, kızıl çam ağaçları ile kaplı kısmın devlet ormanı olarak sınırlandırılmasına..." karar verildiği, yapılan çalışmaların 20.02.2014 tarihinde ilan edildiği ve davacı tarafından askı ilan süresi içerisinde eldeki davanın açıldığı anlaşılmıştır.

36. Dava konusu yerde arazi kadastrosu 766 sayılı Tapulama Kanunu hükümlerine göre yapılmıştır. Tapulama teknisyeni, yardımcısı muhtar ve yerel bilirkişilerden oluşan ekip il ve ilçelerin belediye sınırları dışında bulunan tescile tabî gayrimenkullerin tapulamasını yapmıştır. Tapulama tespiti 1984 yılında kesinleşmiştir. Orman kadastrosu çalışmalarına ise, 11.06.2003 tarihinde başlanılmış, 24.02.2004 tarihinde sonuçlandırılmış ve 20.02.2014 tarihinde de ilan edilmiştir. Bu tarihlerde 6831 sayılı Kanun'un 4999 sayılı Kanun'la değişik hükümleri yürürlüktedir. Buna göre; devlet ormanlarının kadastrosu ve bu ormanların içinde ve bitişiğinde bulunan her çeşit taşınmaz malların ve diğer ormanların Devlet ormanları ile müşterek sınırlarının tayin ve tesbitinin orman kadastro komisyonları tarafından yapılacağı belirtilmiştir (6831 sayılı Kanun m. 7). Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, arazi kadastrosundan sonra orman kadastrosu yapılması hâlinde, orman kadastrosunun ikinci kadastro sayılmayacağı açıkça anlaşılmaktadır.

37. O hâlde mahkemece, çekişmeli taşınmazın bulunduğu yörede 6831 sayılı Kanun hükümleri uyarınca yapılıp 20.02.2014 tarihinde ilân edilen orman kadastrosu ve 2/B madde uygulamasının 1983 yılında yapılan genel arazi kadastrosuna karşı ikinci kadastro kabul edilemeyeceğinden işin esasına girilerek yöntemine uygun şekilde orman araştırması yapılıp sonucuna göre karar verilmesi gereklidir.

38. Hâl böyle olunca; yerel mahkemece Özel Daire bozma kararına uyulması gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

39. Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

IV. SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

Davalı ... İdaresi vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı 6217 sayılı Kanun’un 30. maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen Geçici 3. maddeye göre uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 429. maddesi gereğince BOZULMASINA,

İstek hâlinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine,

Aynı Kanun'un 440. maddesi uyarınca kararın tebliğ tarihinden itibaren on beş gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 22.06.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9493, Karar No: 2015/9131, Tarih: 24.03.2015

**13. Hukuk Dairesi         2015/9493 E.  ,  2015/9131 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalılar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalılara PTT makbuzları ile borç gönderdiğini, bu paranın geri ödenmemesi üzerine davalılar hakkında icra takibi yaptığını, davalıların itirazı üzerine takibin durduğunu belirterek itirazın iptali ile icra inkar tazminatının davalılardan tahsilini talep etmiştir.

Davalılar, davacının ekonomik sıkıntıda bulunması nedeniyle davacıya borç verdiklerini, davacının PTT kanalı ile gönderdiği paraların aldığı borcun geri ödenmesi olduğunu belirterek davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, davalılardan ...'ün posta çeki hesabına ait bidirim cetveli incelendiğinde, davacının davalı ...'ün posta çeki hesabına toplam 14.150 TL yatırdığını, davalı taraf davacıya borç para verdiğini, bu paraların iadesi olarak kendine iade edildiğini beyan etmiş ise de, davalının daha önce davacıya borç para verdiğine ilişkin herhangi bir makbuz ve belge sunulmadığından, davalı tarafın savunmalarına itibar edilmediği gerekçeleri ile davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

1-Davacı, PTT makbuzu ile davalıya borç verdiğini, ancak ödenmediğini, yaptığı icra takibine haksız olarak itiraz edildiğini belirterek bu davayı açmıştır. Davalı taraf karz akdini kabul etmemiştir. Davacının, PTT makbuzu ile davalılardan ... hesabına 14.150 TL ödeme yaptığı dosya içeriği ile sabit olduğu gibi bu husus taraflarında kabulündedir. Uyuşmazlık, gönderilen havale ile davalılara borç verildiği mi yoksa mevcut bir borcun ödenmesi amacıyla mı yapıldığı hakkındadır. Kural olarak TMK'nın 6.maddesi ve HMK'nın 200. (HUMK 288) maddesi gereğince davacı karz akdini yasal delillerle kanıtlamalıdır. Davacı iddiasını ispat için PTT havalesine dayanmıştır. Havale bir ödeme vasıtasıdır. Bu nedenle havalenin mevcut bir borcun ödenmesi amacıyla yapıldığına dair karine vardır. Bu durumda davacı taraf, davalılara borç olarak para havale ettiği iddiasını yasal delillerle ispat etmek zorundadır. Mahkemece, ispat yükü ters çevrilerek davanın kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenle kararın davalılar yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 24/03/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/11439, Karar No: 2021/360, Tarih: 21.01.2021

**3. Hukuk Dairesi         2020/11439 E.  ,  2021/360 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki istirdat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; davalı şirketlerin düzenlediği faturalar ile hukuka aykırı olarak kayıp-kaçak, dağıtım, iletim, sayaç okuma ve perakende satış hizmet bedellerini tahsil ettiğini ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakkı saklı kalmak üzere, 77.569,25 TL’nin işleyecek avans faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep etmiştir.

Davalı ... , davanın yetki yönünden, davalı ...Ş. ise esastan reddini istemiştir.

Mahkemece; davanın yetki yönünden reddine dair karar, davacı tarafın temyizi üzerine Dairece verilen 13/12/2016 tarihli ve 2016/18654 E. 2016/14625 K. sayılı kararı ile yapılmış olan yetki ilk itirazından yalnızca davalı ... ’ın yararlanacağı, davalı ... AŞ.'nin yetki ilk itirazından yararlanamayacağı gözetilmeden karar verilmesinin doğru görülmediği gerekçesi ile bozulmuştur.

Mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama neticesinde; dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına yönelik karar verilmiş, karar davacı vekilince temyiz edilmiştir.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle kararın bozma ilamına uygun olmasına göre, davacının yerinde bulunmayan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2- Dava, elektrik abonesi olan davacıdan tahsil edilen kayıp-kaçak vd. bedellerin istirdatı istemine ilişkindir.

Somut uyuşmazlıkta; mahkemece, davanın açıldığı tarihte davacının davayı açmakta haklı olduğu kabul edilmiş olmasına rağmen davacı lehine vekalet ücreti ve yargılama giderine hükmedilmemiş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması HUMK'nın 438/7. maddesi hükmü gereğidir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE, ikinci bentte açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararının hüküm fıkrasının (3), (4) ve (5) numaralı bentlerinin çıkartılarak yerlerine sırasıyla;

"3- Davacı tarafından sarf edilen 31,40 TL peşin harç ile 555,85TL yargılama giderinin davalıdan alınıp davacıya verilmesine

“4- Davalı tarafından yapılan yargılama giderlerinin davalı üzerinde bırakılmasına

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE, ikinci bentte açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararının hüküm fıkrasının (3), (4) ve (5) numaralı bentlerinin çıkartılarak yerlerine sırasıyla;

"3- Davacı tarafından sarf edilen 31,40 TL peşin harç ile 555,85TL yargılama giderinin davalıdan alınıp davacıya verilmesine

“4- Davalı tarafından yapılan yargılama giderlerinin davalı üzerinde bırakılmasına

“5- Davacı kendisini vekil ile temsil ettirdiğinden karar tarihinde yürürlükte olan AAÜT’ ne göre 1.980 TL vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, davalı lehine vekalet ücreti takdirine yer olmadığına,” bentlerinin yazılmasına, hükmün düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nın Geçici Madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nın 440. maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 21/01/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12742, Karar No: 2023/8608, Tarih: 19.12.2023

**9. Ceza Dairesi         2021/12742 E.  ,  2023/8608 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/110 E., 2015/266 K

SUÇLAR : Çocuğun cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Suça sürüklenen çocuk (SSÇ) hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. ... (Kapatılan) 2. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin, 17.12.2015 tarihli ve 2015/110 Esas, 2015/266 Karar sayılı kararı ile SSÇ hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi, 31 inci maddesinin üçüncü fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca 4 yıl 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve çocuğun kaçırılması ve alıkonulması suçundan açılan davada eylem kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçu kabul edilerek aynı Kanun'un 109 uncu maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (f) bendi ve beşinci fıkrası ile 31 inci maddesinin üçüncü fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 02.03.2020 tarihli ve 14-2016/84102 sayılı, onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdii olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

SSÇ Müdafiinin Temyiz İsteği

Katılan mağdure ve arkadaşlarının zorla alıkonulmadığını, üşüdükleri için SSÇ ve arkadaşları tarafından kalacak yer gösterildiğini, araca kendilerinin bindiğini, araçta SSÇ ve katılan mağdurenin duygusal olarak yakınlaştıklarını, katılan mağdurenin beyanlarının çelişkili olduğunu, katılan mağdurenin bağırdığına dair tanık beyanı bulunmadığını, SSÇ ve arkadaşlarının, katılan mağdure ve arkadaşlarına polise haber verip ailelerinin yanına gitmeleri gerektiğini söylemelerine rağmen katılan mağdurenin itiraz ettiğini ve polisi ararlarsa aleyhlerine ifade vereceğini söylediğini, katılan mağdurenin yaşı itibari ile evden kaçmayı ve ailesine haber verilmesini engellemeyi düşünebildiğini ve sonuçlarını idrak ettiğini, SSÇ ile duygusal olarak yakınlaşıp rızası ile öpüştüklerini, SSÇ’nin de yaşının küçük olduğunu, bu durumda SSÇ'nin de cinsel tacize uğramış olduğunu, ayrıca "103/1,2c’den ve 234’den" karar verilmesi gerektiğini, bu nedenle kararın bozulması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Mahkemesince; " Mağdure ...'in 26/07/2001 hastane doğumlu olup suç tarihinde 15 yaşından küçük olduğu arkadaşları olan ... ... ve ... ile birlikte okula gitmedikleri, akşamleyinde eve dönmeyip bir inşaatta vakit geçirdikleri ertesi günü parkta otururlarken suça sürüklenen çocuk ... ile haklarında İzmir 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 23/11/2015 gün ve 2015/263-717 Esas karar sayılı kararı ile kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan TCK'nun 109/1-3-b maddeleri gereğince cezalandırılmalarına ve verilen cezalarının HAGB yapılan yaşı büyük sanıklar ... ... ve ... ...'nin mağdurenin ve arkadaşlarının yanına gelerek havanında kış mevsiminde soğuk olması nedeniyle üşümemeleri için kendilerinin köpek gezdirdikleri mağdure ve arkadaşlarına ne arıyorsunuz dedikleri onlarında evden kaçtıklarını söylediği, suça sürüklenen çocuğun amcasına ait jipe davet ettikleri, mağdure ve arkadaşları da üşüdükleri için bu daveti kabul edip jipe bindikleri aracın arka koltuğuna oturdukları suça sürüklenen çocuğunda mağdurenin yanına oturduğu, mağdurenin diğer arkadaşları araçta iken uzun süredir uykusuz ve yorgun olmaları nedeniyle vaktinde geç olması nedeniyle uyuyakaldıkları, suça sürüklenen çocuğun mağdureye karşı ilgi duyup mağdureyi öpüp boynundan emmek suretiyle cinsel istismarda bulunduğu, sabahleyin diğer arkadaşları uyandığında mağdurenin olan durumu arkadaşlarına anlattığı, mağdure ve arkadaşlarının evden kaçmış olmaları nedeniyle başlarına daha kötü bir şey gelmemesi için polisi arayıp yardım istedikleri, polis tarafından ailelerine teslim edildiği, mağdure her ne kadar hazırlıktaki beyanında boynundaki izi patenden düştüm diyerek gizlediğini bahsetmiş ise de, daha sonra olayın ortaya çıktığı, suça sürüklenen çocuk savunmasında mağdureyi öptüğünü beyan ettiği, şöyleki mağdurenin kendi telefonuna ... ve ... yazarak kalp yapıp gıdıkladığını, sarıldığını bunun üzerine de kendisininde dayanamadığını ona sarılıp öptüğünü ancak boğazına sarılmadığını ve boğazındaki izleride kendisinin yapmadığını savunmuştur. Suça sürüklenen çocuğun 15 yaşından küçük mağdureye karşı cinsel istismarda bulunduğu, ve hürriyeti engelleme suçunu işlediği mağdurenin beyanları ve diğer dinlenen arkadaşları tarafından teyit edildiği, suça sürüklenen çocuk ve arkadaşlarının, mağdure ve arkadaşlarını önceden tanımadıkları ve arkadaşlıklarının bulunmadığı, mağdurenin yaşının 15 yaşından küçük olduğu ve kendisine karşı suça sürüklenen çocuk tarafından cinsel istismarda bulunulduğunun sübut bulduğu, her ne kadar suça sürüklenen çocuk hakkında evi terk eden çocuğu, ailesine veya yetkili makamlara durumdan haberdar etmeksizin yanında tutmak suçunu işlediğinden hakkında kamu davası açılmış ise de yapılan yargılama ve toplanan delillere göre eylemin suça sürüklenen çocuğun mağdurenin araçta kaldığı süre boyunca basit nitelikte olan öpme suretiyle cinsel istismarda bulunduğu ve bu amaçla alıkoyduğu eyleminin hürriyeti engelleme suçunu oluşturduğu mahkememizce kabul ve takdir edilmiştir