muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/6171, Karar No: 2013/17927, Tarih: 11.06.2013

düzenleme bulunmamaktadır. Kanunun 23 üncü maddesinde belirtilen ikişer veya üçer yıllık süreler, atama tasarrufu ile ilgili olup, vakıf üniversitelerinde çalışacak yardımcı doçentlerle iş sözleşmesinin belirsiz süreli olarak yapılmasına engel bir durum teşkil etmemektedir. Dairemizin uygulaması da bu yöndedir (Yargıtay 9. HD. 23.2.2009 gün ve 2008/12778-2009/3194 sayılı kararı).

Somut olayda davacı ile davalı arasında yapılan iş sözleşmesinde 23.8.2002- 23.1.2003 tarihleri arasında çalışılacağı taahhüt edilmiştir. Davacı, davalı işyerinde kalıpçı ustası olarak 23.8.2002-19.11.2002 tarihleri arasında çalışmıştır. İş Kanunu uyarınca asıl olan taraflar arasında yapılan iş sözleşmesinin belirsiz süreli oluşudur. Hangi durumlarda belirli süreli iş sözleşmesi yapılacağı yukarıda açıklanmıştır. Son zamanlarda Dairemizin genel görüşü yurtdışı müteahhitlik işlerinde işçi ile işveren arasında yapılan iş sözleşmelerinin belirsiz süreli olduğu kabul edilmiştir (Dairemizin 29.01.2013 gün 2011/42481 E. 2013/3360 K., 28.5.2013 gün ve 2011/45659 E. 2013/16114 K. sayılı karaları). Her ne kadar taraflar arasında yapılan iş sözleşmesinin belirli süreli olduğu belirtilmiş ise de dosya kapsamına göre ilişkinin belirli süreli olması gerektirir bir delil ibraz edilememiştir. Somut uyuşmazlıkta iş sözleşmesi belirsiz süreli olup davacı 19.11.2002 tarihinden sonrası için ücret talep edemez. Mahkemece davacının iş sözleşmesi sona erdikten sonraki döneme ilişkin bakiye süre ücreti talebinin reddi gerekirken kabulü isabetsizdir.

3- Öte yandan kabule göre davacı tarafından dosyada bilirkişi gideri olarak 360 TL, 8,60 TL tebligat, 1,24 TL müzekkere, 15,86 TL talimat gideri olmak üzere 385,70 TL yargılama gideri yapıldığı anlaşılmaktadır. Buna karşın mahkemece yargılama giderinin toplam 263,40 TL olarak kabul edilerek bunun üzerinden karşı tarafa yargılama gideri yüklenmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 11.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11707, Karar No: 2015/13371, Tarih: 19.11.2015

**4. Hukuk Dairesi         2015/11707 E.  ,  2015/13371 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bodrum 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 02/04/2015

NUMARASI : 2011/274-2015/153

Davacı O..G.. vekili Avukat H.. B..tarafından, davalılar M.. C.. ve diğeri aleyhine 13/07/2011 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 02/04/2015 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, davalıların kusuru ile meydana gelen yangının davacı tarafından söndürülmesi nedeniyle yapılan yangın söndürme masraflarının tazmini istemine ilişkindir. Mahkemece, davacının aktif husumet ehliyetinin bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, karar davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, görev sınırları içerisinde kalan orman bölmesindeki ziraat arazisinde yangın çıktığını, yangını söndürmek için söndürme işçileri, helikopter, arazöz kullanıldığını ve yangının ormana sirayet etmeksizin söndürüldüğünü, yangının çıkmasına davalıların sebep olduğunu belirterek, davalılardan yaptığı yangın söndürme masraflarının tazminini talep etmiştir.

Mahkemece, davaya konu olan yangın olayının orman tahdit sınırı dışında devletin hüküm ve tasarrufu altındaki alanda meydana geldiği, davacının aktif husumet ehliyetinin bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

6831 sayılı Kanunun 68. maddesinde ormanların içinde veya yakınında ateş ve yangın belirtisi görenlerin bunu derhal orman idaresine veya en yakın muhtarlığa, jandarma dairelerine veya mülkiye amirlerine haber vermeye mecbur oldukları belirtilmiştir. Aynı kanunun 75. maddesinde orman yangınlarını önleme ve orman yangınları ile mücadele etme amacıyla orman idaresinin yerine getirilmesi gereken yükümlülükler belirtilmiş, 76/d maddesinde de ormanlara 4 km mesafede veya orman kanununun 31 ve 32. maddesi kapsamına giren (orman kenarı veya orman içi) köyleri hudutları içinde anız veya benzeri bitki örtüsü yakmak yasaklanmıştır. Bu düzenlemeler ışıgında orman idaresinin görevleri arasında orman yangınları ve muhtelif zararlara karşı ormanların korunması, gerekli tedbirlerin alınması bulunmaktadır.

Davaya konu edilen olayda, yangının orman tahdit sınırları dışında meydana geldiği sabittir. Davacı orman idaresi, orman alanına yakın mesafedeki orman yangınını söndürmüştür. Yangını söndürmek için, helikopter ve arazöz gibi araçları kullanılmış, ayrıca işçi ve teknik eleman çalıştırmak suretiyle bir takım masraflar yapılmıştır. Davacının yaptığı bu masraflar ile yangın orman alanına sirayet etmemiştir. Davacının orman tahdit sınırları dışında çıkan yangını söndürmesi orman alanında meydana gelebilecek çok büyük bir zararı önlemiştir. Orman idaresi kanunun verdiği hak ve yetki ile yangın söndürme çalışmasına katıldığı ve söndürme amaçlı çalışmalar sonucunda bir takım masraflar yapmak suretiyle idarenin uygun illiyet bağı ile zarara uğradığı anlaşıldığından zarar kapsamı belirlenerek hüküm altına alınması gerekirken yerinde olmayan gerekçe ile davanın aktif husumet yokluğu nedeniyle reddine karar verilmiş olması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 19/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6418, Karar No: 2015/4116, Tarih: 16.09.2015

**22. Ceza Dairesi         2015/6418 E.  ,  2015/4116 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığını ihlal, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, kararların nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I-) Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve mala zarar verme suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz isteminin incelenmesinde:

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre suça sürüklenen çocuk ... müdafiisinin temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin isteme uygun olarak ONANMASINA,

II-) Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığını ihlal etme suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesinde:

Dosya kapsamına göre diğer temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sabıkası bulunmayan suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan erteleme hükümleri değerlendirilirken, tekrar suç işlemeyeceği yönünde kanaat oluştuğundan bahisle hapis cezasının ertelenmesine karar verildiği halde, somut bir zararın söz konusu olmadığı iş yeri dokunulmazlığı suçundan 5271 sayılı CMK’nın 231. maddesi uyarınca değerlendirme yapılırken, zararın giderilmemesi gerekçe olarak gösterilmesi suretiyle, yerinde olmayan gerekçeyle suça sürüklenen çocuk hakkında 5271 sayılı CMK'nın 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiisinin itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebebten dolayı isteme uygun olarak BOZULMASINA, 16/09/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1403, Karar No: 2022/8144, Tarih: 30.05.2022

**10. Hukuk Dairesi         2022/1403 E.  ,  2022/8144 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi

İlk Derece Mahkemesi Develi 1. Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir

İlk Derece Mahkemesince, davanın kabulüne dair verilen karara karşı, davalı ve feri müdahil Kurum vekilleri tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesince davalı ve feri müdahil Kurum vekillerinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi kararının davalı ve feri müdahil Kurum vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu. Temyiz konusu hükme ilişkin dava, 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun Geçici 3. maddesi delaletiyle 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 438. maddesinde sayılı ve sınırlı olarak gösterilen hâllerden hiçbirine uymadığından, temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılmasına ilişkin isteğin reddine karar verildikten sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

I-İSTEM:

Davacı, davalı işveren nezdinde yorgan bölümünde çalıştığını, her sene kış aylarında bir buçuk, bazen iki ay olmak üzere çalışmaya ara verdiklerini belirterek, Kuruma bildirilmeyen 01/04/1998-30/06/2006 tarihleri arasındaki hizmetlerinin tespitini istemiştir.

II-CEVAP:

Davalı şirket vekili, davanın reddini istemiştir.

Feri müdahil Kurum vekili, davanın reddini istemiştir.

III-MAHKEME KARARI:

A-İLK DERECE MAHKEME KARARI

Mahkemece, davanın kabulü ile; davacının davalı işyerinde SGK'ye bildirilen çalışmaları hariç ve icrada tekerrür olmamak üzere 01.04.1998-30.06.2006 tarihleri arasında 16 Mart-31 Aralık tarihleri arasında tam süreli olarak çalışması olduğunun tespitine karar verilmiştir.

B-BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

Bölge Adliye Mahkemesi, feri müdahil Kurum vekilinin ve davalı ... ve Tekstil A.Ş. vekilinin istinaf isteminin 6100 sayılı HMK'nın 353/1-b maddesinin (1) numaralı alt bendi uyarınca esastan reddine karar vermiştir.

IV-TEMYİZ KANUN YOLUNA BAŞVURU VE NEDENLERİ:

Davalı şirket vekili, davanın hak düşürücü sürenin dolmuş olması sebebiyle reddedilmesi gerektiğini, davacının davalı işyerinde kesintili çalıştığını, davacının davasının reddi gerekirken kabule yönelik Yerel Mahkeme kararı hatalı bulunduğunu belirterek temyiz kanun yoluna başvurmuştur.

Feri müdahil Kurum vekili, davanın hak düşürücü süre içerisinde açılmadığını, eksik inceleme ve araştırma neticesinde karar verildiğini belirterek temyiz kanun yoluna başvurmuştur.

V-İLGİLİ HUKUK KURALLARI VE İNCELEME:

Feri müdahil Kurum vekili, davanın hak düşürücü süre içerisinde açılmadığını, eksik inceleme ve araştırma neticesinde karar verildiğini belirterek temyiz kanun yoluna başvurmuştur.

V-İLGİLİ HUKUK KURALLARI VE İNCELEME:

Davanın yasal dayanağı 506 sayılı Kanunun 79/10./5510 sk 86 maddesi olup anayasal haklar arasında yer alan sosyal güvenliğin yaşama geçirilmesindeki etkisi gözetildiğinde, sigortalı konumunda geçen çalışma sürelerinin saptanmasına ilişkin bu tür davalar kamu düzeni ile ilgili olduğundan özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmeleri zorunludur. Bu bağlamda, hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyip gerek görüldüğünde kendiliğinden araştırma yapılarak delil toplanabileceği açıktır.

Hizmet tespiti davalarının amacı, hizmetlerin karşılığı olan sosyal güvenlik haklarının korunmasıdır. Hizmet akdine dayalı çalışma olgusunun ispatında delil sınırlandırması yoksa da davacının Kurum sicil dosyası, işyeri özlük dosyası temin edilip işyerinin Kanunun kapsamında veya kapsama alınacak nitelikte bulunup bulunmadığı eksiksiz bir şekilde belirlendikten sonra iddia edilen çalışmanın başlangıç ve bitiş tarihleri, hangi işyerinde ne iş yapıldığı, işyerinin kapsam, kapasite ve niteliği, prime esas kazanca tabi ücretin ne olduğu, çalışmanın sürekli, kesintili, mevsimlik olup olmadığı eksiksiz bir şekilde açıklığa kavuşturulmalıdır.

Taraf tanıklarının sözleri değerlendirilirken bunların inandırıcılığı üzerinde durulmalı, verdikleri bilgilere nasıl vakıf oldukları, işveren ve işçiyle, işyeriyle ilişkileri, bazen uzun yılları kapsayan bilgilerin insan hafızasında yıllarca eksiksiz nasıl taşınabileceği düşünülmeli ve tanıklar buna göre dinlenilmeli, re’sen araştırma kapsamında sadece taraf tanıkları ile yetinilmeyip mümkün oldukça işyerinin müdür, amir, şef, ustabaşı ve postabaşı gibi görevlileri ve o işyerinde çalışan öteki kişiler ile o işyerine komşu ve yakın işyerlerinde bu yeri bilen ve tanıyanlar dahi dinlenerek tanık beyanlarının sağlığı denetlenmeli ve çalışma olgusu böylece hiç bir kuşku ve duraksamaya yer bırakmayacak biçimde belirlenmelidir.

Öte yandan 506 sayılı Kanunun 4. maddesinde; “sigortalıları çalıştıran gerçek ve tüzel kişiler” işveren olarak tanımlanmıştır. “Çalıştıran” olgusu, tespiti istenen sürelere ilişkin hizmet akdinin tarafı konumunda olan ve hizmet akdini düzenleyen “işvereni” ifade etmektedir. Hizmet tespitine yönelik davalarda, çalışma ilişkisinin nitelik ve süresinin belirlenmesinde, bu yöndeki işyeri bilgi ve belgelerine ulaşılmada, kısacası, davanın sübutu ve verilen kararın infazı açısından, işverenin kim olduğunun bilinmesinde yasal zorunluluk vardır. Bu nedenle, sigortalının taraf olduğu hizmet akdinin hangi işverenler tarafından düzenlenmiş olduğu tespit edilip, hizmet tespitine yönelik davanın, anılan Yasa'nın 79/10. maddesine göre, sigortalıyı fiilen çalıştıran işverenlere yöneltilmesi gerekir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, davacının ...sicil sayılı işyerinden 25.07.1999-31.12.2000 tarihleri arasında; ... sicil sayılı işyerinden 01.10.2004-15.02.2005 tarihleri arasında bildirimleri bulunduğu, davalı tarafından sunulan şahsi sicil dosyasında, işverenin ibra edildiğine dair ibra sözleşmesi bulunduğu, bir kısım bordro tanıklarının dinlendiği anlaşılmaktadır.

Davacı, davalı şirkette her sene kış aylarında bir buçuk, bazen iki ay olmak üzere çalışmaya ara verdiklerini belirterek, 01.04.1998-30.06.2006 tarihleri arasındaki çalışmalarının tespitini istemiş, Mahkemece, davacının davalılara ait işyerinde kuruma bildirilen günler haricinde 01.04.1998-30.06.2006 tarihleri arasında 16 Mart-31 Aralık tarihleri arasında tam süreli olarak çalıştığı kabul edilerek hüküm kurulmuşsa da, yapılan araştırma ve inceleme yetersiz olup, hüküm kurmaya elverişli değildir.

Mahkemece, hizmet akdinin oluşabilmesi için işyerinin varlığı öncelikli koşul olduğundan, ...ve ... sicil sayılı işyerinin hangi tarihte yasa kapsamına alındığı ve talep konusu dönemde müfettiş raporları olup olmadığı araştırılmalı, ... sicil sayılı işyerine ait ihtilaf konusu döneme ait dönem bordroları celp edilmeli, işveren tarafından ibraz edilen davacının imzası bulunan belgelerin bulunması karşısında davacı isticvap olunarak davacıya bu belgelere karşı diyecekleri sorulmalı, imza inkarı halinde yöntemince imza incelemesi yapılmalı, uzun süreyi kapsayan tespit davasında bordro tanıklarının kayıtlı çalışma dönemlerinin mahkemece tespitine karar verilen sürenin tamamını kapsamadığı, bu denli uzun süre çalışma iddiasının ispatı bakımından tespite karar verilen süreyi doğrulayan yeterli sayıda nitelikli tanık beyanı bulunmadığı anlaşıldığından Mahkemece çalışma iddiasının ispatı bakımından, tespite karar verilen sürede kayıtlı çalışması bulunan yeteri kadar bordro tanığı tespit edilerek dinlenilmeli, dinlenen tanıkların hizmet cetvelleri davalı kurumdan istenmeli, aynı işyerinde çalışan ve davalı işverene karşı aynı şekilde dava açan davacıların hizmetlerinin neden uzun süre eksik ve/veya hiç bildirildiği üzerinde durulmalı, çalışma süresi her türlü şüpheden uzak somut şekilde belirlenerek hüküm kurulmalıdır.

Kabule göre, davacının nüfus kaydına göre 04.04.2002 tarihinde doğum yaptığı anlaşıldığından doğum yaptığı ve izinli olduğu süreler araştırılıp dışlanmadan sonuca gidilmesi hatalı olmuştur. Davacının çalıştığı tespit edildiği takdirde, doğum öncesi ve sonrası izinli geçen süreler tespit edilip dışlanarak sonucuna göre karar verilmelidir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın, eksik inceleme ve araştırmayla yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı ve feri müdahil Kurum vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesinin istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin kararının kaldırılarak İlk Derece Mahkemesince verilen hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi kararının HMK'nın 373/1. Maddesi gereğince kaldırılarak temyiz edilen ilk derece mahkemesi hükmünün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde ilgilisine iadesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, 30/05/2022 gününde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/7923, Karar No: 2010/10750, Tarih: 06.10.2010

**11. Ceza Dairesi         2010/7923 E.  ,  2010/10750 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM : 213 sayılı VUK.nun 359/b-1, 765 sayılı TCK.nun 80, TCK.nun 62, CMK.nun 307/4, 647 sayılı Kanunun 6, 765 sayılı TCK.nun 94 maddeleri uyarınca erteli 5 ay hapis cezası, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına

5271 sayılı CMK.nun 225.maddesi uyarınca hükmün konusu duruşmanın neticesine göre iddianamede gösterilen fiilden ibaret olup, Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının 09.09.2005 tarih ve 95413/29311/16710 sayılı iddianamesi ile, Ankara Gelirler Bölge Müdürlüğünün mütalaası, vergi suçu ve vergi inceleme raporlarına uygun olarak sanık hakkında, “2003 takvim yıllında muhteviyatı itibariyle yanıltıcı belge kullanmak” suçundan kamu davasının açıldığı ve “sahte fatura düzenlemek” suçundan yargılama koşulu olan mütalaa da bulunmadığı gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK. nun 321 nci maddesi uyarınca BOZULMASINA, 06.10.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2011/722, Karar No: 2012/3597, Tarih: 07.03.2012

**4. Hukuk Dairesi         2011/722 E.  ,  2012/3597 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... Radyo TV Haberleşme ve Yayıncılık A.Ş. vdl. aleyhine 30/04/2009 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 05/10/2010 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, yayın yolu ile kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davalılar tarafından temyiz olunmuştur.

Basın özgürlüğü, Anayasanın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Yasasının 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durum da halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır. Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasanın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanununun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu

yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

Davaya konu 17.11.2008 tarihli Televizyon yayınında: “…karşıt olduğu herkesi yaftalayan, sadece çift ismi var diye insanları sabetayistlikle ve hainlikle itham eden ... aslında kim? ......'ten pkk ya güzelleme, ...'ın akıl hocası, 'un avukatı, Küçük, ...'ın sofrasında vb. yorumlarla davacının terör örgütü pkk yöneticileriyle çekindiği fotoğraflar ve katıldığı bazı görüşmelerdeki beyanatları ve videoların yayın yapıldığı dosya içerisindeki CD çözümünden anlaşılmaktadır..

Dava konusu yayın, davacının kamu oyuna yansımış kendisi tarafından da dile getirilen beyanatları üzerine yapılmış olup; haberde değinilen bir kısım olgular da yürütülmekte olan bir soruşturma çerçevesinde davacının verdiği röportajlara dayanmaktadır. Şu durumda, yayın görünür gerçeğe uygun olup, konunun önem ve değeri göz önünde tutulduğunda düşünsel bağlılığın korunduğu da kabul edilmelidir. Açıklanan nedenler karşısında, çatışan yararlar dengesinin davacı aleyhine bozulmadığı, yayının eleştiri boyutunda kaldığı ve davalı yönünden hukuka uygunluk nedeninin gerçekleştiği benimsenmelidir. Mahkemece, istemin tümden reddedilmesi gerektiği gözetilmeyerek yerinde olmayan gerekçeyle, yazılı biçimde karar verilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda gösterilen nedenlerle davalılar yararına BOZULMASINA; ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 07/03/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/17550, Karar No: 2012/13263, Tarih: 09.05.2012

**2. Ceza Dairesi         2012/17550 E.  ,  2012/13263 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Elektrik enerjisi hırsızlığı

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Temyiz isteminin reddine dair 09.03.2012 tarih, 2009/718, 2010/663 sayılı ek kararda, bir suretinin hükümlüye tebliği için müzekkere yazılmasına karar verildiği halde, ek kararın tebliğine ilişkin belgeye rastlanmadığından, varsa tebliğ-tebellüğ belgesi eklenerek, yoksa ek karar hükümlüye tebliğ edilerek, temyiz isteminde bulunması halinde, dilekçesi de eklenmek suretiyle iadesi gerektiğinden, eski hale getirme istemi, temyiz isteminin reddi kararının temyizi halinde birlikte değerlendirilmek üzere dosyanın bu aşamada incelenmeksizin mahkemesine iade edilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE, 09.05.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.