muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/23119, Karar No: 2014/6895, Tarih: 13.03.2014

**5. Hukuk Dairesi         2013/23119 E.  ,  2014/6895 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Diyarbakır 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 07/05/2013

NUMARASI : 2009/187-2013/245

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

1)Dava konusu taşınmaz mal arsa niteliğindedir. Kamulaştırma Kanunu'nun kıymet takdir esaslarını belirten 11.maddesinin 1.fıkrasının arsalara ilişkin (g) bendi uyarınca arsaların bedelinin değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre hesaplanması zorunludur.

Bu itibarla, emsal satışların değerlendirme tarihindeki karşılıklarının fiyat artış endekslerinin uygulanması suretiyle tespiti, bundan sonra emsal ile dava konusu taşınmazın eksik ve üstün yönlerinin neler olduğu ve oranları açıklanmak suretiyle değer biçilmesi gerekir.

Bilirkişi raporlarında bu yönteme uyulmadan değer biçilmiştir. Bu durumda taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre değer biçilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kuruluyla keşif yapılarak sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2)Davalı idarece kanal olarak kamulaştırma kararı aldığı ve ifraz sonucunda tapuda kanal vasfı ile tescil edilen taşınmazlar... ve ... parseller olup, davacının ıslah dilekçesinde .... parsele ilişkin bedeli istediği, mahkemenin de bu yönde karar verdiği halde, .... parsel yerine .....parsel hakkında tescil kararı verilmesi,

3)Davalı idare harçtan muaf olmadığı halde harçtan bağışık kabul edilerek harca karar verilmemesi,

Doğru olmadığı gibi,

4)2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun Geçici 6. maddesinde değişiklik yapan ve 11.06.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı Yasanın 21.maddesi ile "kamulaştırmasız el atmadan kaynaklanan tazminat davalarında mahkeme ve icra harçları ile her türlü vekalet ücretleri bedel tespit davalarında öngörülen şekilde maktu olarak belirlenir. ... açılan ve kesinleşmeyen davalarda da uygulanır." hükmünün getirilmiş olduğu gözetildiğinde, vekalet ücretinin maktu olarak hüküm altına alınması gerektiğinden;

Mahkeme kararının açıklanan nedenle davalı idare vekilinin temyiz itirazı doğrultusunda BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 13.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6803, Karar No: 2020/2659, Tarih: 24.06.2020

**14. Ceza Dairesi         2019/6803 E.  ,  2020/2659 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı (mağdureler ... ile Sıla'ya yönelik)

HÜKÜM : Sanığın atılı suçtan (mağdure sayısınca) mahkumiyetine dair Konya 3. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 20.12.2018 gün ve 2018/253 Esas, 2018/525 Karar sayılı hükümlere yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Katılan ... ile tanık Şerife’nin olayları mağdurelerden öğrenme şekline ilişkin aşamalardaki çelişkili beyanları, mağdure Sıla’nın mahkeme ifadesinde babası olan sanığın, bir gün evde kendisine cinsel istismarda bulunduğu sırada kapıyı okul arkadaşı olan ...’nin çaldığını belirtmesine rağmen savcılıkta dinlenen tanık ...’nin, kapıyı çalan kişinin kardeşi ... olduğunu beyan etmesi ve ...’nin olayları mağdure ...’dan ne zaman öğrendiği hususunda bir açıklamasının olmaması hususları birlikte değerlendirildiğinde, ilk derece mahkemesince katılan, tanıklar ile mağdurelerin hazır edilmesinin ardından katılan ... ve tanıklar ..., ... ile ...’nin olayları mağdurelerden ne zaman ve nasıl öğrendiklerinin sorulması, ayrıca ...’nin kardeşi ...'den, olay günü mağdurenin evine giderek kapıyı çalıp çalmadığı, evden çığlık sesi duyup duymadığı hususlarının sorulmasından sonra toplanacak delillere göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde mahkumiyet kararları verilmesi karşısında, anılan hükümlere yönelik istinaf başvurusunun kabulü yerine esastan reddedilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafisi ile katılan Bakanlık vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, Konya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin 11.04.2019 gün ve 2019/392 Esas, 2019/551 Karar sayılı vaki istinaf başvurusunun esastan reddine yönelik hükmünün 5271 sayılı CMK'nın 302/2-4. madde ve fıkrası gereğince BOZULMASINA, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir suretinin Konya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmesine, 24.06.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/27730, Karar No: 2014/28675, Tarih: 30.09.2014

**9. Hukuk Dairesi         2012/27730 E.  ,  2014/28675 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANTALYA 1. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 02/03/2012

NUMARASI : 2006/865-2012/140

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, ücret, yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti ile genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili; müvekkilinin davalı şirkette Şubat 2001-05.05.2005 tarihleri arasında teknisyen olarak çalıştığını, bu süre zarfında kendisine verilen görevleri gereği gibi yerine getirdiğini, 500 TL maaş aldığını, zamanında davalı şirketin zam yapmadığını, fazla mesai yaptığını, müvekkilinin iş akdinin davalı işveren tarafından alacakları verilmeksizin haksız olarak 05.05.2005 tarihinde feshedildiğini, yıllık izinlerini kullanmadığını, hafta sonu milli ve dini bayramlarda çalıştığını ileri sürerek; kıdem ve ihbar tazminatları ile ücret, yıllık izin, fazla mesai, hafta tatili ve genel tatil ücretlerinin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B)Davalı cevabının özeti:

Davalı vekili; davacının işe gelmeyerek iş akdini kendisinin feshettiğini, tutanaklar tutulduğunu, hırsızlık suçu işlediğinden dolayı hakkında suç duyurusunda bulunulduğunu, şirketi zarara uğrattığını, tüm yıllık izinlerini kullandığını, pazar günü çalışmasının söz konusu olmadığını, resmi ve dini bayram günleri izinlerinin kullandırıldığını, davacının ücret alacağının bulunmadığını, iş akdinin kendisinin feshettiğini savunarak; davanın reddini istemiştir.

C)Yerel Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Ç)Temyiz:

Karar süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmiştir.

D)Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacının çalışma süresi taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Davacı vekili dava dilekçesinde, müvekkilinin 2001 yılı Şubat ayı içerisinde davalı iş yerinde çalışmaya başladığını iddia etmiş; davalı vekilince, davacının çalışmasının resmi kayıtlarıdaki gibi 15.07.2004 tarihinde başladığı savunulmuştur. Mahkemce, karar gerekçesinde davacının işe başlama tarihinin 03.02.2003 olduğu kabul edilmiş ise de; 30.11.2011 tarihli bilirkişi raporundaki hesaplamalar sonucu tespit edilen miktarlar hükme esas alınmış olup, söz konusu raporda hizmet süresinin başlangıcı 01.02.2001 olarak belirtilmiştir.

Tüm dosya kapsamından ve davacı işçinin Bölge Çalışma Müdürlüğü'ne yaptığı şikayette işe giriş tarihini 03.12.2003 olarak belirtmesi karşında, davacının 03.12.2003 tarihinde davalı iş yerinde çalışmaya başladığının kabulü gerekirken yazılı şekilde sonuca gidilmesi hatalıdır.

3- Davacının ihbar tazminatına hak kazanıp kazanmadığı, taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

İhbar tazminatı, belirsiz süreli iş sözleşmesini haklı bir neden olmaksızın ve usulüne uygun bildirim öneli tanımadan fesheden tarafın, karşı tarafa ödemesi gereken bir tazminattır. Buna göre, öncelikle iş sözleşmesinin Kanunun 24 ve 25 inci maddelerinde yazılı olan nedenlere dayanmaksızın feshedilmiş olması ve 17 nci maddesinde belirtilen şekilde usulüne uygun olarak ihbar öneli tanınmamış olması halinde ihbar tazminatı ödenmelidir. Yine haklı fesih nedeni bulunmakla birlikte, işçi ya da işverenin 26 ncı maddede öngörülen hak düşürücü süre geçtikten sonra fesih yoluna gitmeleri durumunda, karşı tarafa ihbar tazminatı ödeme yükümlülüğü doğar.

İhbar tazminatı, iş sözleşmesini fesheden tarafın karşı tarafa ödemesi gereken bir tazminat olması nedeniyle, iş sözleşmesini fesheden tarafın feshi haklı bir nedene dayansa dahi, ihbar tazminatına hak kazanması mümkün olmaz. İşçinin 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi hükümleri uyarınca emeklilik, muvazzaf askerlik, evlilik gibi nedenlerle iş sözleşmesini feshetmesi durumunda ihbar tazminatı talep hakkı bulunmamaktadır. Anılan fesihlerde işveren de ihbar tazminatı talep edemez.

Somut olayda; davacı, 12.05.2005 tarihinde Antalya Bölge Çalışma Müdürlüğü'ne verdiği şikayet dilekçesinde Mart ve Nisan aylarına ait maaşlarının ödenmediği gerekçesi ile 05.05.2005 tarihinde işi bıraktığını beyan etmiş olup, davalı da 05.05.2005 tarihinden itibaren davacının işe gelmediğini savunmuştur. İşçinin ücretinin ödendiğini ispat işverene aittir. Davalı işveren davacının ücret ve diğer işçilik alacaklarını ödediğini ispat edememiştir. Davacının feshi bu nedenle haklı nedene dayanmakta ise de; kıdem tazminatına hak kazanmasına karşın iş akdini kendisi fesheden işçinin ihbar tazminatına hak kazanamayacağının gözetilmemesi hatalıdır.

4- Ayrıca hükme esas alınan 30.11.2011 tarihli bilirkişi raporundaki fazla mesai ücreti hesaplamasının da ne şekilde yapıldığı anlaşılamamaktadır. Fazla mesai ücreti hesaplanırken davacının çalışma saatlerinin ne olduğu, ara dinlenmelerin ne şekilde düşüldüğü belirtilmediğinden rapor denetime elverişli değildir. Fazla çalışma ücreti açısından denetime elverişli şekilde düzenlenmeyen bilirkişi raporu doğrultusunda karar verilmesi de ayrı bir bozma nedenidir.

SONUÇ:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 30.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12697, Karar No: 2014/11818, Tarih: 05.05.2014

**2. Ceza Dairesi         2014/12697 E.  ,  2014/11818 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK.nun 145.maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramı, 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, bunun; daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar, değer olarak az olan şeyi alma durumunda, olayın özelliği ve sanığın kişiliği de değerlendirilerek, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden; hırsızlık suçuna konu eşyanın değerinin azlığı gerekçesiyle TCK.nun 145. maddesi uyarınca cezada indirime gidilmesi karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre suça sürüklenen çocuğun temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA, 05/05/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7451, Karar No: 2019/5178, Tarih: 10.10.2019

**1. Hukuk Dairesi         2016/7451 E.  ,  2019/5178 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 10.10.2019 Perşembe günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalı vekili Avukat ...ile temyiz edilen davacılar vekili Avukat ... geldiler, duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Davacılar, mirasbırakan ...’ın 527 ada 52 parsel sayılı taşınmazdaki payını mirastan mal kaçırmak amacıyla ve muvazaalı olarak ilk eşten olan davalı kızına 02.11.1989 tarihinde satış yolu ile temlik ettiğini, mirasbırakanın davalıyı diğer mirasçılardan korumak amacıyla hareket ettiğini ileri sürerek çekişme konusu 527 ada 52 parsel sayılı taşınmazın davalı adına olan tapu kaydının miras payları oranında iptali ile adlarına tescilini istemişlerdir.

Davalı, yurt dışında çalışarak yaptığı birikimlerle çekişme konusu taşınmazı bedeli mukabilinde ve gerçek bir satış işlemiyle edindiğini, alım gücü bulunduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, temlikin muvazaalı olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; 1929 doğumlu mirasbırakan Ahmet Aydın’ın 02.12.2011 tarihinde ölümü üzerine davacı eşi ... bu eşten olma davacı oğlu ... ile önceki eşlerinden olma çocukları davalı ... ile dava dışı Mevlüt ve ...’ın mirasçı kaldıkları, çekişme konusu 527 ada 52 parsel sayılı taşınmazın 73700/2571700 payı mirasbırakan adına kayıtlı iken bu payın tamamını 02.11.1989 tarihinde davalı kızına satış yoluyla temlik ettiği anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada mirasbırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 1.4.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 706., Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 237. (Borçlar Kanunu'nun (BK) 213.) ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle mirasbırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile mirasbırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Öte yandan, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun(HMK) 190. maddesinde, "İspat yükü, kanunda özel bir düzenleme bulunmadıkça, iddia edilen vakıaya bağlanan hukuki sonuçtan kendi lehine hak çıkaran tarafa aittir."; 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun(TMK) 6. maddesinde, "Kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça, taraflardan her biri, hakkını dayandırdığı olguların varlığını ispatla yükümlüdür." şeklinde yer alan hükümlerle, açılmış bir davada ispat yükünün kural olarak davacıya yüklendiği tartışmasızdır.

Somut olaya gelince, dinlenen davacı tanıklarının temlike ilişkin görgüye dayalı bir bilgilerinin olmadığını ifade ettikleri, toplanan deliller yukardaki ilkelerle birlikte değerlendirildiğinde HMK 190. ve TMK 6. maddeleri gereğince davacı tarafça muvazaa iddiasının kanıtlanamadığı açıktır.

Hal böyle olunca, davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru değildir.

Davalının yerinde bulunan temyiz itirazlarının kabulü ile, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 02.01.2019 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesi gereğince gelen temyiz eden vekili için 2.037.00.-TL. duruşma vekâlet ücretinin temyiz edilenlerden alınmasına, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 10.10.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4901, Karar No: 2017/12656, Tarih: 26.09.2017

**3. Hukuk Dairesi         2017/4901 E.  ,  2017/12656 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki tahliye davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalının 01/01/2012 başlangıç tarihli kira sözleşmesi ile kiracı olduğu taşınmazın müvekkili tarafından oğlunun işyeri ihtiyacı nedeniyle satın alındığını, davacının oğlunun peyzaj mimarı olup kiralananda peyzaj mimarlığı ofisi açacağını, davacının başka boş ve uygun taşınmazı olmadığını belirterek kiralananın tahliyesini istemiştir.

Davalı, davacının aynı içerik ve talepli davasının ... 15. Sulh Hukuk Mahkemesinin 2014/117 Esas sayılı dosyası ile süre yönünden reddedildiğini, aynı dava derdest olduğundan usul ve dava şartları bakımından reddi gerektiğini, ihtiyaç iddiasının samimi, zorunlu ve devamlı olmadığını beyanla davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece,davanın kabulü ile kiralananın tahliyesine karar verilmiş,hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı tarafından ihtiyaç nedeniyle tahliye istemli açılan, ... 15. Sulh Hukuk Mahkemesinin 2014/117 Esas sayılı dosyasında, süre koşullarına uyulmamış olması nedeniyle davanın reddine dair verilen kararın, davacının temyizi üzerine bozulduğu davanın derdest olup, henüz kesinleşmediği görülmektedir. Ayrıca, davalı cevap dilekçesinde tanık deliline dayanmış olup, bildirilen dört davalı tanığından sadece ...'ın beyanı alınmış, diğer tanıklar dinlenilmemiştir. Mahkemece, öncelikle daha önce açılan söz konusu tahliye davası değerlendirilip davacının derdestlik itirazı hakkında bir karar verilmesi, derdestlik itirazının yerinde olmaması halinde davalının gösterdiği diğer tanıklar da dinlenip, tüm taraf delilleri toplandıktan sonra sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş,bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davalı yararına BOZULMASINA, ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 26.09.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/6284, Karar No: 2024/10091, Tarih: 26.06.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/6284 E.  ,  2024/10091 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 47. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/255 E., 2024/325 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Bakırköy 31. İş Mahkemesi

SAYISI : 2023/46 E., 2023/398 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan ilk yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; kararın davalı vekilince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince İlk Derece Mahkemesi kararının ortadan kaldırılmasına ve davanın yeniden görülmesi için dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı üzerine yeniden yargılama yapan İlk Derece Mahkemesince, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekilince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre 01.01.2023-31.12.2024 yürürlük süreli toplu iş sözleşmesindeki taban ücret uygulaması sebebiyle davacının bireysel iş sözleşmesinde belirlenen ücretinin, asgari ücretle olan bağının 01.01.2023 tarihi itibarıyla kesildiği görülmekle; somut davadaki hükmün, ücret tespiti bakımından temyiz kesinlik sınırını aşacak şekilde ileriye yönelik bir etkisinin bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Hüküm altına alınan ve temyize konu edilen toplam miktar, Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibarıyla kesinlik sınırı olan 378.290,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

26.06.2024 tarihinde oybirliği ile karar verildi.