muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/7, Karar No: 2014/15, Tarih: 21.11.2014

Diğer taraftan 6100 sayılı HMK 114 maddesinde dava şartları sayılmış, (c) fıkrasında mahkemenin görevli olması davası şartları arasında sayılmıştır. Aynı kanunun 115 maddesinde ise dava şartının bulunmaması halinde davanın usulden reddedileceği belirtilmiştir.

Tüm bu hususlar ve yukarıda belirtilen yasal mevzuat dikkate alındığında fiil ve kararın verildiği tarihte ilk derece mahkemesi hakimi olan ihbar edilen Dr. Halil Yılmaz hakkında açılan tazminat davasında görevli ve yetkili mahkemenin ilk derece mahkemesi sıfatıyla yargılama yapacak olan Yargıtay 10. Hukuk Dairesi’nin olduğunun kabul edilmesi, bu kabulün gereği olarak da kurulumuzun görevsiz olması nedeniyle 6100 sayılı HMK 114/c ve 115/2 maddeleri gereğince davanın usulden reddine karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM: Yukarıda açıklanan nedenlerle;

1- 6100 sayılı HMK 47 maddesi gereğince ilk derece mahkemesi sıfatıyla yapılacak yargılamanın Yargıtay 10.Hukuk Dairesi’nce yapılması gerektiğinden, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun GÖREVSİZLİĞİNE,

2- 6100 sayılı HMK 331/2 maddesi gereğince yargılama giderinin görevli mahkemece hüküm altına alınmasına,

3- 6100 sayılı HMK’nun 20 maddesi gereğince görevsizlik kararına karşı süresi içinde kanun yoluna başvurulmayarak kesinleşmesi halinde kararın kesinleştiği tarihten; kanun yoluna başvurulması halinde bu başvurunun reddi kararının tebliğ tarihinden itibaren iki hafta içinde kararı veren Hukuk Genel Kurulu’na başvurulması halinde, dava dosyasının ilgili merciiye gönderilmesine,

Gerekçeli kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde Yargıtay Büyük Genel Kurulu’nda temyizi kabil olmak üzere taraf vekillerinin yüzüne karşı oyçokluğu ile verilen 30.01.2013 gün ve 2013/1 Esas, 2013/1 sayılı karar davacı tarafından temyiz edilmiştir.

BÜYÜK GENEL KURUL KARARI

Davacının temyiz istemi üzerine dosyadaki kâğıtların okunmasından sonra gereği düşünüldü:

Davacı, 6100 sayılı HMK’nun 46. maddesine dayanarak devlet aleyhine tazminat davası açmıştır.

Mahkemece yukarıda başlık bölümüne alınan gerekçe ile davanın görevsizlik nedeni ile reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 13. maddesinde Yargıtay’ın görevleri sayılmış; Yargıtay Başkan ve üyeleri ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcıvekili ve özel kanunlarında belirtilen kimseler aleyhindeki görevden doğan tazminat davalarına ve bunların kişisel suçlarına ait ceza davalarına ve kanunlarda gösterilen diğer davalara ilk ve son derece mahkemesi olarak bakmak Yargıtay’ın görevleri arasında sayılmıştır.

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 13. maddesinde Yargıtay’ın görevleri sayılmış; Yargıtay Başkan ve üyeleri ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcıvekili ve özel kanunlarında belirtilen kimseler aleyhindeki görevden doğan tazminat davalarına ve bunların kişisel suçlarına ait ceza davalarına ve kanunlarda gösterilen diğer davalara ilk ve son derece mahkemesi olarak bakmak Yargıtay’ın görevleri arasında sayılmıştır.

Hukuk ve Ceza Genel Kurulları’nın görevlerini belirleyen 15. madde de ise; Yargıtay Başkan ve üyeleri, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı ve Yargıtay Cumhuriyet Başsavcıvekili ile yargılama görevi özel kanunlarınca Yargıtay Genel Kurullarına verilen kişilere ait davaları ilk mahkeme olarak görmek ve hükme bağlamak ve ilk mahkeme olarak özel dairelerce verilen hüküm ve kararların temyiz ve itiraz yoluyla incelenmesini yapmak görevleri arasında sayılmıştır.

6100 sayılı HMK 47. maddesinde HMK 46. Maddesine dayanılarak hakimin hukuki sorumluluğu nedeniyle devlet aleyhine açılacak davalarda görevli mahkeme belirlenmiş, Devlet aleyhine açılan tazminat davası, ilk derece ve bölge adliye mahkemesi hâkimlerinin fiil ve kararlarından dolayı ise Yargıtay ilgili hukuk dairesinde; Yargıtay Başkan ve üyeleri ile kanunen onlarla aynı konumda olanların fiil ve kararlarından dolayı açılacak ise Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nda açılacağı ve ilk derece mahkemesi sıfatıyla görüleceği düzenlenmiştir.

Somut olayda; yargısal faaliyeti gerçekleştirdiği sırada hakim olan ihbar edilen Halil Yılmaz, dava açılmadan önce 22.12.2011 tarihinde Yargıtay üyesi seçilmiş, eldeki dava ise 22.11.2012 tarihinde açılmıştır.

Görüşmeler sırasında azınlıkta kalan üyeler, HMK 47 maddesi dikkate alındığında kararı veren hakime göre değil kararın verildiği mahkemeye göre görevli mahkemenin belirlendiğini, davanın konusunun ilk derece mahkemesi fiil ve kararlarından dolayı açıldığına göre görevli mahkemenin Yargıtay ilgili hukuk dairesinin olduğunu savunmuşlar ise de bu görüş kurul çoğunluğu tarafından kabul edilmemiştir.

Kurul çoğunluğu ise; Yargıtay Kanunu 13. ve 15. maddeler dikkate alındığında dava açıldığı tarihte Yargıtay Üyesi seçilmiş olan ihbar edilen Halil Yılmaz’ın gerçekleştirdiği yargısal faaliyet nedeni ile açılan davada görevli mahkemenin Hukuk Genel Kurulu olduğunu kabulü etmiştir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle ilk derece mahkemesi sıfatıyla verilen kararın bozulması gerekmiştir.

Kurul çoğunluğu ise; Yargıtay Kanunu 13. ve 15. maddeler dikkate alındığında dava açıldığı tarihte Yargıtay Üyesi seçilmiş olan ihbar edilen Halil Yılmaz’ın gerçekleştirdiği yargısal faaliyet nedeni ile açılan davada görevli mahkemenin Hukuk Genel Kurulu olduğunu kabulü etmiştir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle ilk derece mahkemesi sıfatıyla verilen kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Davacının, temyiz itirazlarının kabulü ile Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun ilk derece mahkemesi sıfatıyla verdiği kararın; yukarıda açıklanan nedenle 6217 sayılı Kanunun 30.maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen “Geçici madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 429.maddesi gereğince BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, istek halinde temyiz peşin harcın yatırana geri verilmesine, 21.11.2014 gününde oyçokluğu ile ikinci görüşmede karar verildi.

KARŞI OY

“Hâkimin Hukuki Sorumluluğu” HMK’nın 46. ve devamı maddelerinde düzenlenmiş olup; 47. maddesinde, “Davaların açılacağı mahkeme” gösterilmiştir. 47. madde “Devlet aleyhine açılan tazminat davası, ilk derece…mahkemesi hakimlerinin fiil ve kararlarından dolayı, Yargıtay ilgili hukuk dairesinde… açılır ve ilk derece mahkemesi sıfatıyla görülür…” hükmünü içermektedir. Bu maddeye göre, zararı meydana getiren hâkimin yargısal faaliyeti yaptığı sırada bulunduğu konum dikkate alınarak, görevli ve yetkili mahkemenin belirlenmesi gerekmektedir. Davaya konu eylemi yapan olarak ihbar edilen Dr. Halil Yılmaz, o tarihte Ankara 6. İş Mahkemesi Hâkimidir. Dolayısıyla Dr. Halil Yılmaz’ın, eylem tarihi itibarıyla ilk derece mahkeme hâkimi olması nedeniyle, Yargıtay 10. Hukuk Dairesinin görevli olduğu ve ilk derece mahkemesi sıfatıyla yargılamanın burada yapılması gerektiği görüşündeyim. 21.11.2014

6. Ceza Dairesi Üyesi

KARŞI OY

Dava; Hakimin yargısal faaliyetleri nedeniyle devlet aleyhine açılmış manevi tazminat davasıdır.

İhbar edilen hakim uyuşmazlık konusu kararı verdikten sonra 22.12.2011 tarihinde Yargıtay üyeliğine seçilmiş, dava ise Yargıtay 10. Hukuk Dairesinde açılmıştır. Bu dairece yapılan yargılama sonunda “… sorumluluğu ileri sürülen hakim Dr. Halil Yılmaz’ın, 22.12.2011 tarihinde Yargıtay üyeliğine seçilmiş olması ve 6100 sayılı HMK 47 maddesi karşısında davanın Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nda görülmesi gereklidir.” gerekçesi ile görevsizlik kararı verilmiştir.

İhbar edilen hakim uyuşmazlık konusu kararı verdikten sonra 22.12.2011 tarihinde Yargıtay üyeliğine seçilmiş, dava ise Yargıtay 10. Hukuk Dairesinde açılmıştır. Bu dairece yapılan yargılama sonunda “… sorumluluğu ileri sürülen hakim Dr. Halil Yılmaz’ın, 22.12.2011 tarihinde Yargıtay üyeliğine seçilmiş olması ve 6100 sayılı HMK 47 maddesi karşısında davanın Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nda görülmesi gereklidir.” gerekçesi ile görevsizlik kararı verilmiştir.

Görevsizlik kararının temyiz edilmeden kesinleşmesi üzerine dosya HGK na gelmiş, HGK da temyize konu kararında"6100 sayılı HMK 47. maddesinde “ Davaların Açılacağı Mahkeme” başlığı altında yargısal faaliyetten dolayı devlet aleyhine açılacak davalarda görevli ve yetkili mahkeme belirlenmiş, Devlet aleyhine açılan tazminat davası, ilk derece ve bölge adliye mahkemesi hâkimlerinin fiil ve kararlarından dolayı ise Yargıtay ilgili hukuk dairesinde; Yargıtay Başkan ve üyeleri ile kanunen onlarla aynı konumda olanların fiil ve kararlarından dolayı açılacak ise Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nda açılacağı ve ilk derece mahkemesi sıfatıyla görüleceği düzenlenmiştir.

Madde gerekçesinde de “…ilk derece ve bölge adliye mahkemesi hâkimlerinin fiil ve kararlarından dolayı devlet aleyhine açılan tazminat davası, dava konusuna göre temyiz edilse idi, temyiz incelemesi Yargıtay’ın hangi hukuk dairesinde yapılacak idiyse o hukuk dairesinde; Yargıtay Başkan ve üyeleri ile kanunen onlarla aynı konumda olanların fiil ve davranışlarından dolayı açılacak tazminat davasının da Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nda açılacağı ifade edilmiştir.

Madde metninden ve gerekçesinden anlaşılacağı üzere görevli ve yetkili mahkeme belirlenirken zararı meydana getiren yargısal faaliyeti yapan hakimin bu faaliyeti yaptığı sırada bulunduğu konum dikkate alınarak belirleme yapıldığı anlaşılmaktadır.

Diğer taraftan 6100 sayılı HMK 114 maddesinde dava şartları sayılmış, (c) fıkrasında mahkemenin görevli olması davası şartları arasında sayılmıştır. Aynı kanunun 115 maddesinde ise dava şartının bulunmaması halinde davanın usulden reddedileceği belirtilmiştir. " Gerekçesiyle göresizlik kararı vermiş, temyiz üzerine dosya Yargıtay Büyük Genel Kuruluna gelmiştir.

YBGK oy çokluğu ile görevli mahkemenin HGK olduğu sonucuna varmıştır.

Bu tür davalarda görevli mahkemeyi belirleyen 6100 sayılı HMK nın 47.maddesi “(1) Devlet aleyhine açılan tazminat davası, ilk derece ve bölge adliye mahkemesi hâkimlerinin fiil ve kararlarından dolayı, Yargıtay ilgili hukuk dairesinde; Yargıtay Başkan ve üyeleri ile kanunen onlarla aynı konumda olanların fiil ve kararlarından dolayı Yargıtay Hukuk Genel Kurulunda açılır ve ilk derece mahkemesi sıfatıyla görülür. Yargıtay ilgili hukuk dairesinin tazminat davası sonucunda vermiş olduğu kararlara ilişkin temyiz incelemesi Yargıtay Hukuk Genel Kurulunca; bu Kurulun ilk derece mahkemesi sıfatıyla tazminat davası sonucunda vermiş olduğu kararlara ilişkin temyiz incelemesi ise Yargıtay Büyük Genel Kurulunca yapılır.

(2) Devletin sorumlu hâkime karşı açacağı rücu davası, tazminat davasını karara bağlamış olan mahkemede görülür “ şeklinde düzenlenmiştir.

HGK gerekçesinde de belirtildiği üzere yargılama, kararı veren hakimin sıfatı nedeniyle değil “fiil ve kararlarından dolayı” yapılmaktadır. Nitekim dava da bu nedenle Hazine aleyhine açılmaktadır. Görev hususu kamu düzenini ilgilendirdiğinden görevli mahkemenin tespiti öncelik arz etmektedir.

Görevli mahkemenin tespitinde esas alınması gereken hakimin kararı verdiği tarihteki sıfatıdır.Yasa koyucu bu hususu “… ilk derece ve bölge adliye mahkemesi hâkimlerinin fiil ve kararlarından dolayı, Yargıtay ilgili hukuk dairesinde…” şeklinde yasalaştırmıştır. Davanın açıldığı tarihteki veya devamı sürecindeki sıfatın kabulü halinde emekli olan Yargıtay üyesinin verdiği karar nedeniyle açılacak davanın ilk derece mahkemesinde görülmesi gerektiği sonucuna ulaşılacaktır ki yasa koyucu bunu murad etmemiştir.

Sonuç itibariyle; görevli mahkemenin Yargıtay Özel Dairesi olduğu, bu yönde verilen HGK kararının onanması gerektiği düşüncesiyle çoğunluk görüşüne katılmıyorum.

1.Hukuk Dairesi Üyesi
Yargıtay — Esas No: 2015/6694, Karar No: 2016/9283, Tarih: 18.05.2016

**13. Ceza Dairesi         2015/6694 E.  ,  2016/9283 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Hükmün yüzüne karşı verilmesine rağmen sanığın CMUK'un 310/1. maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süre geçtikten sonra 19.12.2014 tarihinde temyiz talebinde bulunduğu, yapılan temyiz isteminin mahkemesince 25.12.2014 tarihli ek kararla reddedildiği, ek kararın tebliği üzerine yasal süresi içinde sanık tarafından temyiz edildiği anlaşılmakla, temyiz talebinin reddine dair 25.12.2014 tarihli ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden CMK'nın 296. maddesi uyarınca temyiz isteminin reddine ilişkin kararın ONANMASINA 18.05.2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9040, Karar No: 2017/12555, Tarih: 25.09.2017

**3. Hukuk Dairesi         2016/9040 E.  ,  2017/12555 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı , davalı ile kreş ve özel okullara balo vs kıyafeti dikimi amacı ile adi ortaklık kurduklarını , 2012 yılı ekim ayında vergi kaydı yapıldığını , bankada ortak hesap açıldığını,12/10/2012 tarihinde bu hesaba 12.000.00.- TL yatırdığını , ortaklığın tüm harcamalarında bu paranın kullanıldığını; davalının sermaye katkısı olmadığını, maddi sıkıntıya düşülünce adi ortaklığın kapatılmasına karar verildiğini , 31/01/2013 tarihinde de işyerinin kapatıldığını , davalının zarara eşit katılmadığını ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakları saklı olmak üzere, 6.000.00.- TL sermaye borcunun 12/10/2012 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı , ortak hesaba kendisinin de 6.000.00.- TL yatırdığını, ortak hesaptan ortak sermaye olan parayı davacının çektiğini, kendisinin ortaklığa emeğini de koyduğunu belirterek; davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; 5.762.68.- TL nin 31/03/2013 tarihinden itibaren yasal faizi ile tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava konusu uyuşmazlık, taraflar arasındaki adi ortaklık ilişkisinden kaynaklanmaktadır.

818 sayılı Borçlar Kanununda "Adi şirket" ve 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununda "Adi ortaklık sözleşmesi" başlıkları altında yapılan tanımlarda adi ortaklık, "iki ya da daha fazla kişinin emeklerini ve mallarını ortak bir amaca erişmek üzere birleştirmeyi üstlendikleri sözleşmedir" şeklinde tanımlanmıştır.

Adi ortaklık sözleşmesi geçerlik şekli olarak herhangi bir şekle bağlı değildir. Ancak, ispat şekli bakımından yasal delillerle kanıtlanması gerekir.

Ayrıca adi ortaklık ilişkisinde, bir ortak tarafından açılan alacak talebine ilişkin dava , ortaklığın fesih ve tasfiyesi istemini de kapsar.

Somut olayda; taraflar arasındaki ortaklığın fiilen ve hukuken son bulduğu uyuşmazlık konusu değildir. Ortaklık son bulduğuna göre, tasfiyenin de mahkemece bizzat yaptırılması gerekir. Ortaklığın feshi ile ortaklığın tasfiyesi ayrı ayrı hukuki işlemlerdir.

Tasfiye, ortaklığın bütün malvarlığının belirlenip, ortakların birbirleri ile alacak verecek ve ortaklıktan doğan tüm ilişkilerinin kesilmesi yoluyla ortaklığın sonlandırılması, malların paylaşılması ya da satış yoluyla elden çıkarılmasıdır. Diğer bir anlatımla, tasfiye memuru tarafından yapılacak bir arıtma işlemi olup, hesap ve işlemlerin incelenip, bir bilanço düzenlenerek ortaklığın aktif ve pasifi arasındaki farkı ortaya koymaktır.

Tasfiye, ortaklığın bütün malvarlığının belirlenip, ortakların birbirleri ile alacak verecek ve ortaklıktan doğan tüm ilişkilerinin kesilmesi yoluyla ortaklığın sonlandırılması, malların paylaşılması ya da satış yoluyla elden çıkarılmasıdır. Diğer bir anlatımla, tasfiye memuru tarafından yapılacak bir arıtma işlemi olup, hesap ve işlemlerin incelenip, bir bilanço düzenlenerek ortaklığın aktif ve pasifi arasındaki farkı ortaya koymaktır.

Bu durumda, mahkemece; 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 642.madde ve devamı hükümlerince tasfiye işlemi gerçekleştirilmelidir.

6101 sayılı Türk Borçlar Kanununun Yürürlüğü ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 1.maddesine göre; Türk Borçlar Kanununun yürürlüğe girdiği tarihten önceki fiil ve işlemlere, bunların hukuken bağlayıcı olup olmadıklarına ve sonuçlarına, bu fiil ve işlemler hangi kanun yürürlükte iken gerçekleşmişse, kural olarak o kanun hükümleri uygulanır. Ancak, Türk Borçlar Kanununun yürürlüğe girmesinden sonra bu fiil ve işlemlere ilişkin olarak gerçekleşecek temerrüt, sona erme ve tasfiye, Türk Borçlar Kanunu hükümlerine tabidir.

Tasfiye usulünü düzenleyen TBK'nun 644.maddesine göre;" Ortaklığın sona ermesi halinde tasfiye, yönetici olmayan ortaklarda dahil olmak üzere, bütün ortakların elbirliğiyle yapılır. Ancak, ortaklık sözleşmesinde, ortaklardan biri tarafından kendi adına ve ortaklık hesabına belirli bazı işlemlerin yapılması öngörülmüşse, bu ortak, ortaklığın sona ermesinden sonra da o işlemleri tek başına yapmak ve diğerlerine hesap vermekle yükümlüdür.

Ortaklar, tasfiye işlerini yürütmek üzere tasfiye görevlisi atayabilirler. Bu konuda anlaşamamaları halinde, ortaklardan herbiri, tasfiye görevlisinin hakim tarafından atanması isteminde bulunabilir.

Tasfiye görevlisine ödenecek ücret, sözleşmede buna ilişkin bir hüküm veya ortaklarca oybirliği ile verilmiş bir karar yoksa, tasfiyenin gerektirdiği emek ile ortaklık malvarlığının geliri gözönünde tutularak hakim tarafından belirlenir ve ortaklık malvarlığından, buna imkân bulunamazsa, ortaklardan müteselsilen karşılanır."

Tasfiye işlemleri; hakim tarafından öngörülecek üçer aylık (uyuşmazlığın mahiyetine göre süreler uzatılıp kısaltılabilir) dönemlerde tasfiye memuru tarafından 3 aşamada gerçekleştirilmelidir.

Birinci aşamada; ortaklığın sona erdiği tarih itibariyle ortaklığın tüm malvarlığı (aktif ve pasifi ile birlikte) belirlenmeli, yönetici ve idareci ortaktan ortaklık hesabını gösterir hesap istenmeli, verilen hesapta uyuşmazlık çıktığı takdirde, taraflardan delilleri sorularak toplanmalı, tasfiye memurunun belirlediği malvarlığı bilançosu taraflara tebliğ edilmeli, bu husustaki itirazları da karşılanıp, toplanacak delillere göre değerlendirilmelidir.

Birinci aşamada; ortaklığın sona erdiği tarih itibariyle ortaklığın tüm malvarlığı (aktif ve pasifi ile birlikte) belirlenmeli, yönetici ve idareci ortaktan ortaklık hesabını gösterir hesap istenmeli, verilen hesapta uyuşmazlık çıktığı takdirde, taraflardan delilleri sorularak toplanmalı, tasfiye memurunun belirlediği malvarlığı bilançosu taraflara tebliğ edilmeli, bu husustaki itirazları da karşılanıp, toplanacak delillere göre değerlendirilmelidir.

İkinci aşamada; ortaklığın malvarlığına ilişkin satış ve nakte çevirme işlemi (TMK'nun 634. vd. maddelerinde düzenlenen resmi tasfiye işlemi kıyasen uygulanmak suretiyle) gerçekleştirilmeli, şayet bu mallar mevcut değilse, değerleri bilirkişi marifetiyle saptanmalıdır.

Üçüncü ve son aşamada ise; yukarıdaki işlemler sonucu oluşan değerden, öncelikle ortaklığın borçları ödenmeli ve ortaklardan herbirinin, ortaklığa verdiği avanslar ile ortaklık için yaptığı giderler ve katılım payı geri verilmeli, bundan sonra bir şey artarsa, bu kazanç veya (ortaklığın, borçlar, giderler ve avanslar ödendikten sonra kalan varlığı, ortakların koydukları katılım paylarının geri verilmesine yetmezse) zarar da belirlenerek ortaklara paylaştırılmak üzere son bilanço düzenlenmelidir.

Bu aşamalardan sonra ise; tasfiye memurunun yaptığı tasfiye işleminin sonuç bilançosuna göre hakim, (HMK'nun 297.maddesi uyarınca) tarafların hak ve yükümlülüklerini saptayıp, tasfiye işlemini sonlandırmalı ve bu doğrultuda hüküm oluşturmalıdır.

Mahkemece, yukarıda açıklanan hususlar gözeltilmeksizin, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme ile, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ; Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 25/09/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5696, Karar No: 2024/1243, Tarih: 14.03.2024

**12. Ceza Dairesi         2019/5696 E.  ,  2024/1243 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2863 sayılı Kanun'a aykırılık

HÜKÜM : Zamanaşımı nedeniyle düşme

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında 2863 sayılı Kanun'a aykırılık suçundan kurulan hükmün katılan vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesindeki temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında 2863 sayılı Kanun'a aykırılık suçundan, kamu davasının zamanaşımı nedeniyle düşürülmesine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 24.05.2019 tarihli, 2015/386968 sayılı ve onama görüşlü Tebliğname ile dava dosyası Dairemize tevdii olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği; kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, eksik inceleme ile hüküm kurulduğuna ve diğer temyiz sebeplerine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Mahkemece, her ne kadar iddianame de suç tarihi 09/10/2013 tarihi olarak belirtilmiş ise de yapılan keşif ve alınan bilirkişi raporuna göre suça konu arazi üzerinde bulunan kuru duvar ile beton çit ile tel örgülerin belirtilen tarihte yapılmadığı, arazi üzerindeki ağaçların belirtilen tarihte dikilmediği, tüm dosya kapsamı ve sanığın aksi sabit olmayan savunmasına göre olay tarihinin 2005 yılı ve öncesi olduğu, sanığa isnat edilen ve daha ağır bir suçu oluşturma ihtimali bulunmayan eylemin 2863 sayılı Kanun'un 65/b. maddesinde yaptırıma bağlandığı, anılan suçun 5237 sayılı TCK'nun 7/2. maddesi yollaması ile lehe neticeler doğuran mülga 765 sayılı TCK'nun 102/4. Maddesi uyarınca 5 yıllık zaman aşımına tabi olduğu, dava zaman aşımını kesen nedenlerin varlığı halinde süre yeniden işlemekte ise de; bu süre 104/2. maddesi uyarınca en fazla yarı oranında uzayacağından suç tarihi olan 2005 yılı ve öncesi tarihinden itibaren 765 sayılı TCK'nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde ön görülen 7 yıl 6 aylık zaman aşımının gerçekleşmiş olduğu gerekçesiyle kamu davasının zamanaşımı nedeniyle düşürülmesine karar verildiği anlaşılmıştır.

Mahkemece mahallinde 15.05.2015 tarihinde icra edilen keşif neticesinde alınan inşaat, fen, arkeolog, ziraat mühendisi bilirkişi ortak raporunda; dava konusu yerin 1. derece arkeolojik sit alanında kaldığı, duvarların 30-40 yıllık olabileceği, tel örgülerin bağlandığı beton direklerin 10-15 yıl aralığında yapılmış olabileceği, 31 adet zeytin ağacının 20-25 yaş aralığında, 1 adet zeytin ağacının 80-100 yaş aralığında, 1 adet armut ağacının da 50-60 yaş aralığında olduğunun tespit edildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE VE KARAR

IV. GEREKÇE VE KARAR

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşılmakla, katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan vekilinin tüm temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

14.03.2024 tarihinde karar verildi.