muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/3423, Karar No: 2012/7850, Tarih: 05.11.2012

**1. Ceza Dairesi         2012/3423 E.  ,  2012/7850 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

TÜRK MİLLETİ ADINA

1- Sanık ... hakkında tehdit ve hakaret, sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan CMK.nun 231/5.maddesi uyarınca verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin karar, CMK.nun 231/12 maddesine göre itiraz yoluna tabi olup, temyiz kabiliyeti bulunmadığından, mahallinde itiraz mercii tarafından gereği yapılmak üzere dosyanın bu suçlar yönünden inceleme yapılmaksızın itiraz merciine gönderilmek üzere CMK.nun 264.maddesi uyarınca Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE karar verilmiştir.

2- Sanık ...'nin bıçakla mağdur ...'i sol el bilek ve sol göğüs

bölgesinden yaşamsal tehlike geçirmesine neden olacak şekilde yaraladığı olayda, teşebbüs nedeniyle 9 yıldan 15 yıla kadar hapis cezası öngören 5237 sayılı TCK.nun 35. maddesi ile uygulama yapıldığı sırada meydana gelen zararın ağırlığı dikkate alınarak makul bir ceza yerine 9 yıl hapis cezasına hükmedilmesi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

3- Sanık ... hakkında kasten öldürmeye teşebbüs, silahla yaralama suçlarından kurulan hükümler yönünden;

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde kasten öldürmeye teşebbüs suçunun niteliği tayin, cezayı azaltıcı takdiri indirim sebebinin niteliği takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle değerlendirilip reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde eleştiri ve bozma nedenleri dışında isabetsizlik görülmediğinden, sanık müdafiinin meşru savunma koşullarının varlığına, öldürme kastı bulunmadığına yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle;

A- Sanığın mağdur ...'i kasten öldürmeye teşebbüs suçu ile ilgili olarak; TCK.nun 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca 53/1-c bendindeki "velayet hakkından, vesayet ve kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan yoksunluğun" sadece sanıkların kendi altsoyu yönünden koşullu salıverme tarihine kadar süreceği, altsoyu haricindekiler yönünden ise yoksunluğun hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar devam edeceği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi yasaya aykırı ise de, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hüküm fıkrasında 53.madde ile yapılan uygulamanın bulunduğu bölümdeki (c) bendinde düzenlenen haklardan (güvenlik tedbirinden) ibaresinden sonra gelmek üzere "kendi alt soyu dışında kalan kişiler yönünden cezanın infazı tamamlanıncaya kadar, kendi altsoyu yönünden" ibaresinin eklenmesine karar verilmek suretiyle CMUK.nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak DÜZELTİLEN hükmün ONANMASINA,

B-a) Mağdur ...'e yönelik eylem yönünden;

B-a) Mağdur ...'e yönelik eylem yönünden;

aa- Sanığın olay günü tesadüfen karşılaştığı aralarında husumet bulunan mağdur ... ve babası Kemal'e sizi ailece öldüreceğim, hepinizi keseceğim diye tehdit ettiği, olay yerinde bulunanların araya girmesi sonucu herhangi bir kavga olmaksızın ayrıldıkları, kısa bir süre sonra sanığın bıçakla kendilerine doğru geldiğini gören mağdurun, sanığın saldırısından kurtulmak amacıyla kaçtığı sırada sanığın, kendisine yetişip bıçakla hedef gözeterek batın bölgesine vurup, sol böbrekte yaralanmaya, yaşamsal tehlike geçirmesine neden olacak şekilde yaraladığı, mağdurun aldığı bıçak darbesi sonucu yere düştüğü, bu durumu gören mağdurun babası Kemal'in, yapma o senin yeğenindir diye söyleyerek sanığa müdahalede bulunması üzerine sanığın, bu kez bıçakla Kemal'e vurup yaraladığı olayda; sanığın söz ve fiili ile açığa çıkan kastının öldürmeye yönelik olduğu, bu nedenle kasten

öldürmeye teşebbüs suçundan cezalandırılması gerektiği gözetilmeksizin silahla yaralama suçundan hüküm kurulması,

bb-) TCK.nun 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca 53/1-c bendindeki "velayet hakkından, vesayet ve kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan yoksunluğun" sadece sanıkların kendi altsoyu yönünden koşullu salıverme tarihine kadar süreceği, altsoyu haricindekiler yönünden ise yoksunluğun hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar devam edeceği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

b-) Sanık ... hakkında mağdur ...'u tehdit suçundan kurulan hüküm yönünden;

Mağdur ve tanıklar ... ile Muhammet Fatih'in soruşturma aşamasında alınan ifadelerine göre; sanığın işyeri yakınında bulunan fırına girdiğinde orada bulunan ve arkadaşı ile sohbet etmekte olan mağdur ...'u görünce hemen yanında bulunan kuru sıkı tabancasını çekerek mağdura doğrultup tehdit ettiği, mağdurdan sanığa yönelik herhangi bir haksız hareket bulunmadığı halde, tanıkların kovuşturma aşamasında değiştirdikleri ve sanığı suçtan kurtarmaya yönelik beyanlarına itibar edilerek sanık hakkında meşru savunma koşullarının oluştuğu gerekçesiyle beraatine karar verilmesi,

Kabule göre; bulundurulması ve taşınması bizatihi suç teşkil etmeyen kuru sıkı tabancanın iadesi yerine müsaderesine karar verilmesi,

Yasaya aykırı ve sanık müdafii ile müdahiller... ve ... vekillerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmekle, sanık hakkında kurulan hükümlerin tebliğnamedeki düşünce gibi BOZULMASINA, 05/11/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/18596, Karar No: 2012/28326, Tarih: 27.11.2012

**2. Hukuk Dairesi         2011/18596 E.  ,  2012/28326 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Bakırköy 9. Aile Mahkemesi

TARİHİ :15.06.2011

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı tarafından; kusur belirlemesi, davacı yararına takdir edilen maddi ve manevi tazminat miktarları ve çocuk için takdir edilen nafaka miktarı yönünden temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 27.11.2012 günü temyiz eden davalı P.M.vekili Av. ...geldi. Karşı taraf davacı M. M.ile vekilleri gelmediler. Gelenin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre,davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumlarına, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur derecelerine paranın alım gücüne , ihlal edilen mevcut ve beklenen menfaatlerin kapsamına nazaran davacı yararına hükmolunan maddi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50. ve devamı maddeleri hükmü nazara alınarak daha uygun miktarda maddi tazminat (TMK.md.174/1) takdiri gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

3-Tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumlarına, nafakanın niteliğine ve günün ekonomik koşullarına göre 2004 doğumlu çocuk için takdir edilen iştirak nafakası çoktur. Mahkemece Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak daha uygun miktarda nafakaya hükmedilmesi gerekir. Bu yön gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. ve 3. bentlerde gösterilen sebeplerle maddi tazminat ve iştirak nafakasının miktarları yönünden BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerinin ise yukarıda l. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, duruşma için takdir olunan 900.00 TL. vekalet ücretinin Müge'den alınıp Pamir'e verilmesine, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, iş bu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 27.11.2012 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2016/2944, Karar No: 2018/3233, Tarih: 09.04.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/2944 E.  ,  2018/3233 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

A) Sanık hakkında “defter ve belge ibraz etmeme” suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;

Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararların 5560 sayılı Yasa ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 231/12. maddesi uyarınca temyizi mümkün olmayıp, itiraza tabi olduğu anlaşılmakla, sanık müdafiinin vaki temyiz isteminin CMK'nın 264/2. maddesi uyarınca itiraz olarak kabulü ile dava dosyasının merciince karara bağlanmak üzere mahalline İADESİNE,

B) Sanık hakkında “2007 takvim yılında sahte fatura düzenleme ve kullanma” suçlarından kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz talebinin incelenmesinde ise;

1)Sanığın "2007 takvim yılında sahte fatura düzenleme ve kullanma" suçlarını işlediği iddiasıyla açılan kamu davasında; 12.06.2013 tarihli vergi suçu raporunda, sanığın kullanmış olduğu faturaları düzenleyen mükellefler yönünden hazırlandığı belirtilen vergi tekniği raporlarının dosya içerisinde bulunmadığının anlaşılması karşısında, gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde tespiti bakımından; faturaları düzenleyen ... Amb.İnş.Akar.Gıda San.Tic.Ltd.Şti, ... Teks.Tur.Gıda.İnş.San.ve Tic.Ltd.Şti, ..., ... ve ... haklarındaki vergi tekniği raporlarının getirtilmesi, bu şirket yetkilileri ve mükellefler hakkında belirtilen takvim yılında “sahte fatura düzenleme” suçundan dava açılıp açılmadığının araştırılması, açıldığının tespiti halinde dava dosyalarının getirtilerek incelenmesi, bu davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dava dosyasına intikal ettirilmesi ve toplanan tüm deliller değerlendirilip sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2)Kabule göre de;

a)Sanık hakkında "2007 takvim yılında sahte fatura kullanma ve sahte fatura düzenleme" suçlarından kamu davası açılmış olup, hükmün gerekçesinde sanığın 2007 takvim yılında sahte fatura düzenlediği ve sahte fatura kullandığı kabul edilmesine rağmen, sahte fatura düzenlenme ve sahte fatura kullanma suçlarının birbirinden ayrı ve bağımsız suçları oluşturduğu gözetilmeksizin, yazılı şekilde sanık hakkında tek bir mahkumiyet hükmü kurulması,

2)Kabule göre de;

a)Sanık hakkında "2007 takvim yılında sahte fatura kullanma ve sahte fatura düzenleme" suçlarından kamu davası açılmış olup, hükmün gerekçesinde sanığın 2007 takvim yılında sahte fatura düzenlediği ve sahte fatura kullandığı kabul edilmesine rağmen, sahte fatura düzenlenme ve sahte fatura kullanma suçlarının birbirinden ayrı ve bağımsız suçları oluşturduğu gözetilmeksizin, yazılı şekilde sanık hakkında tek bir mahkumiyet hükmü kurulması,

b)Sahte fatura düzenleme suçu açısından, suç tarihinin düzenlenen en son fatura tarihi olan “31.12.2007”, sahte fatura kullanma suçu yönünden ise, faturaların en son Aralık ayı KDV beyannamesinde kullanılması nedeniyle suç tarihinin “25.01.2008” olacağı cihetle; 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 4369 sayılı Yasa ile değişik 359/b-1. maddesinde onsekiz aydan üç yıla kadar hapis cezası öngörülmüş olup, aynı eylemin düzenlendiği 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 276. maddesi ile değişik 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 359/b maddesinde ise üç yıldan beş yıla kadar hapis cezası öngörüldüğü nazara alındığında, sahte fatura düzenleme ve kullanma suçlarının cezasının alt sınırının 18 ay hapis olduğu ve temel cezanın teşdiden uygulandığına ilişkin bir gerekçe de gösterilmemesine rağmen, temel cezanın 3 yıl hapis cezası olarak takdir edilmesi suretiyle fazla ceza tayini,

c)Sanığın aynı takvim yılında birden fazla sahte fatura düzenlediği ve kullandığının dosya kapsamından anlaşılmasına karşın, zincirleme suçla ilgili TCK'nın 43. maddesi uygulanmayarak eksik ceza tayini,

d)5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde yer alan haklardan yoksunluğun sanığın kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri yönünden koşullu salıverilme tarihine kadar, kendi altsoyu dışındakiler yönünden infaz tarihine kadar yoksun bırakılması gerektiğinin gözetilmemesinin Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ceza miktarı itibarıyla kazanılmış hakkın saklı tutulmasına, 09.04.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1423, Karar No: 2014/13552, Tarih: 21.10.2014

**4. Hukuk Dairesi         2014/1423 E.  ,  2014/13552 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Hatay 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 19/11/2013

NUMARASI : 2007/155-2013/472

Davacı A.. G.. vekili Avukat B. V. O.tarafından, davalılar M.. H.. vdl. aleyhine 04/06/2007 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine yapılan yargılama sonunda; Mahkemece davanın reddine dair verilen 19/11/2013 günlü kararın Yargıtay’da duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle, daha önceden belirlenen 21/10/2014 duruşma günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacı asil A.. G.. ve vekili Avukat B. V.O. geldi, karşı taraftan davalılar adına gelen olmadı. Davalılardan N.. G.. vekili Avukat N. Ş.'nın mazeret dilekçesi gönderdiği görüldü. Okundu, mazereti reddedildi. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve hazır bulunanın sözlü açıklaması dinlendikten sonra tarafa duruşmanın bittiği bildirildi. Dosyanın görüşülmesine geçildi. Tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü.

Dava, hatalı tedaviye dayalı maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, düşerek kolundan yaralandığını, olay günü ve sonrası yapılan tıbbi müdahale ve devamındaki hata, ihmal ve ilgisizlik sonucu kolunda kalıcı sakatlık oluştuğunu belirterek maddi ve manevi zararının tazminini istemiştir.

Davalılar, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuşlardır.

Mahkemece; Adli Tıp Genel Kurulu raporu ile yine aynı doğrultudaki Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi öğretim üyeleri arasından seçilen bilirkişi kurulu tarafından düzenlenen 18/07/2011 tarihli raporlar hükme esas alınarak olayda davalılara yüklenecek bir kusurun bulunmadığı, şeklindeki gerekçe ile davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya kapsamından MKÜ Tıp Fakültesi Adli Tıp Anabilimdalı Başkanlığınca düzenlenen 26/08/2010, Adli Tıp 3. İhtisas Kurulu tarafından düzenlenen 13/02/2009 ve 26/10/2009, MKÜ Tıp Fakültesi öğretim üyeleri arasından seçilen kurul tarafından düzenlenen 11/10/2010, Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi öğretim üyeleri arasından seçilen kurul tarafından düzenlenen 18/07/2011, Adli Tıp Genel Kurulu tarafından düzenlenen 14/02/2013 tarihli raporların bulunduğu ve bu raporların birbiri ile çelişkili oldukları, kusur durumunun açık olarak belirlenemediği görülmektedir. Şu durumda, tüm raporları irdeleyen ortopedi uzmanlarından oluşacak beş kişilik uzman bilirkişi heyet raporu alınmalı, tüm çelişkiler açıklattırılarak giderilmelidir. Eksik incelemeye dayalı kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

Yine, aynı olay hakkında idare mahkemesi kararları da değerlendirilerek tahsilde tekerrür oluşturmayacak şekilde hüküm kurulmalıdır.

Yine, aynı olay hakkında idare mahkemesi kararları da değerlendirilerek tahsilde tekerrür oluşturmayacak şekilde hüküm kurulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına ve davacı yararına takdir olunan 1.100,00 TL duruşma avukatlık ücretinin davalılara yükletilmesine, peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 21/10/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/2376, Karar No: 2007/16275, Tarih: 22.11.2007

**2. Hukuk Dairesi         2007/2376 E.  ,  2007/16275 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İnegöl 1. Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :10.10.2006

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm boşanma ve fer'ileri yönünden temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle \*Dava tarihinden sonra gerçekleşen ve Sulh ceza mahkemesinin 2006/327 Esas sayılı davasına konu teşkil eden olayların bu dava da delil olarak değerlendirilmesinin mümkün bulunmamasına ve dava tarihinden önce gerçekleşen olaylar nazara alındığında ise, eşine şiddet uygulayan ve ağır hakaretlerde bulunan davacı-davalı kocanın boşanmaya neden olan olaylarda ağır kusurlu olmakla beraber Türk Medeni Kanununun 166/2 maddesi koşullarının gerçekleştiğinin de anlaşılmasına göre davalı-davacı kadının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Türk Medeni Kanununun 174/1. maddesi mevcut veya beklenen bir menfaati boşanma yüzünden haleldar olan kusursuz yada daha az kusurlu tarafın, kusurlu taraftan uygun bir maddi tazminat isteyebileceğini, 186. maddesi, evi birlikte seçeceklerini , birliğin giderlerine güçleri oranlarında emek ve mal varlıkları ile katılacaklarını öngörmüştür. Toplanan delillerden boşanmaya sebep olan olaylarda maddi tazminat isteyen eşin diğerinden daha ziyade kusurlu olmadığı anlaşılmaktadır. Boşanma sonucu bu eş, en azından diğerinin maddi desteğini yitirmiştir. O halde mahkemece, tarafların sosyal ve ekonomik durumları ile kusurları ve hakkaniyet ilkesi (MK.Md,4 BK.md.42 ve 44 ) dikkate alınarak \*davalı-davacı kadın yararına uygun miktarda maddi tazminat verilmelidir. Bu yönün dikkate alınmaması doğru görülmemiştir.

3-Türk Medeni Kanununun 174/2 maddesi, boşanmaya sebebiyet vermiş olan olaylar yüzünden kişilik hakları saldırıya uğrayan tarafın, kusurlu olandan manevi tazminat isteyebileceğini öngörmüştür. Toplanan delillerden evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına sebep olan olaylarda tazminat isteyen \*davalı-davacı kadının ağır yada eşit kusurlu olmadığı, bu olayların kişilik haklarına saldırı teşkil ettiği anlaşılmaktadır. O halde mahkemece, tarafların sosyal ve ekonomik durumları, tazminata esas olan fiilin ağırlığı ile hakkaniyet kuralları (TMK. 4 BK. 42,43,44,49) dikkate alınarak \*davalı-davacı kadın yararına uygun miktarda manevi tazminata hükmedilmesi gerekir. Bu yönün dikkate alınmaması doğru görülmemiştir.

S O N U Ç : Temyiz edilen kararın 2. ve 3. bentlerde açıklanan sebeplerle BOZULMASINA, hükmün diğer bölümlerinin ise 1’nci bentteki nedenlerle ONANMASINA, temyiz peşin harcın yatırana geri verilmesine, iş bu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 22.11.2007 Prş.
Yargıtay — Esas No: 2018/5187, Karar No: 2018/5221, Tarih: 18.12.2018

**16. Ceza Dairesi         2018/5187 E.  ,  2018/5221 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Hüküm : TCK'nın 314/2, 3713 sayılı Kanunun 5/1, TCK'nın 62,

53, 58/9, 63. maddeleri gereğince mahkumiyetine dair

istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

İstinaf kararının, Avukatlık Kanunu hükümlerine göre sanık müdafiine usulüne uygun tebliğ edilmediği, Tebligat Kanununun 32. maddesi uyarınca sanık müdafiinin beyan ettiği tarihin tebliğ tarihi olduğu ve temyiz başvurusunun süresinde yapıldığı belirlenerek tebliğnamedeki görüşe iştirak edilmemiştir.

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre, talimat üzerine para yatırmadığı anlaşılan sanığın sırf Bank Asya'da hesabının bulunmasının ve çocuğunu örgüte müzahir okula göndermesinin örgütsel faaliyet olarak kabul edilemeyeceği belirlenmekle yapılan incelemede;

Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih, 2014/140 E. 2015/85 K. sayılı iptal kararının TCK'nın 53. maddesinin uygulanması yönünden infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin,

tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanığın temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmediğinden CMK’nın 302/1. maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddiyle hükmün ONANMASINA, 18.12.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4017, Karar No: 2019/3510, Tarih: 08.04.2019

**15. Ceza Dairesi         2018/4017 E.  ,  2019/3510 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : TCK'nın 155/2, 43/1, 62, 52/2, 53 maddeleri gereğince mahkumiyet

Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan sanıkların mahkumiyetine ilişkin hükümler, sanıklar müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Katılanın beyaz eşya satılan işyerinde muhasebe ve satış elemanı olarak çalışan sanıklara ait evde, onbeş kalem beyaz eşya ve küçük ev eşyasının mağazadan usulsüz olarak çıkarılarak tasarruf edildiği, 04/01/2007 ile 02/04/2009 tarihleri arasında işletmede gün içinde yapılan tahsilatlardan bir kısmının katılanın kontrol ettiği günlük kasa defterine işlenmeyip, Asist adı verilen merkezi bilgisayar sistemine önceki veya sonraki tarihler yazılmak suretiyle kaydedilip, sanıklarca kasadan gizlenerek alındığı ve karara esas alınan 11/05/2010 tarihli mali bilirkişi raporuna göre toplam 449.178 TL'lik zarar oluştuğu, bu şekilde sanıkların hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işledikleri iddia edilen olayda; her ne kadar sanıklar savunmalarında üzerlerine atılı suçu işlemediklerini belirtmişlerse de; dairemizin bozma ilamı doğrultusunda alınan 29/11/2013 havale tarihli bilirkişi raporunda; sanıkların evinde yapılan aramada 13 kalem ürün ele geçirildiği, bu ürünlerden 10 tanesinin faturalarının işletme kayıtlarında yer almadığı, 2006-2007-2008-2009 hesap dönemlerinde ... Dayanıklı Malları Tek. San. ve Tic. Ltd. Şti'nde aylık ortalama 4 işçinin çalıştığı, sanıklardan başka muhasebe bölümünde çalışan görevlinin olmadığı ve yine işletmede tutulan günlük kasa ve muhasebe kayıtlarını sanıklardan başkasının tutmadığı, incelenen bordrolarda sanıklara ait maaştan kesinti ve vergi iadesi mahsubu yapılmadığı, sanıkların çalıştığı 2007-2008-2009 yıllarında toplam 411.779 TL'lik parayı zimmetlerine geçirdikleri, 4.850 TL değerinde 10 adet beyaz eşyanın faturasız ürünleri işletmeden aldıkları yönünde görüş ve kanaatin bildirilmesi, katılan beyanları, tanıkların anlatımları, 06.04.2009 tarihli ev arama tutanağı ve dosya kapsamına göre; sanıkların eylemleri sonucu hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunun oluştuğu gerekçesine dayanan mahkemenin kabul ve uygulamasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin 1, 2 ve 4. numaralı fıkralarıyla ilgili olarak Anayasa Mahkemesi'nin verdiği 08/10/2015 tarihli ve E. 2014/140, K. 2015/85 sayılı kısmi iptal kararının, 24/11/2015 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girdiğinden koşulların oluşması halinde infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.