muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/6465, Karar No: 2006/8453, Tarih: 13.07.2006

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2006/6465 E.  ,  2006/8453 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalılar aleyhine 23.03.2001 ve 01.05.2001 gününde verilen dilekçeler ile tapu iptali, tescil ve tazminat istenmesi üzerine bozma ilamına uyularak yapılan duruşma sonunda; davanın kısmen kabul, kısmen reddine dair verilen 06.12.2005 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, davalılar arasındaki eser sözleşmesi nedeniyle yükleniciye bırakılması kararlaştırılan bağımsız bölümlerin ondan temlik alındığı iddiasıyla kişisel hakka dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Mahkemece, dava kabul edilmiş, hükmü, davalılardan arsa sahibi ... temyiz etmiştir.

Hükmüne uyulan Dairemizin 19.12.2002 tarihli bozma ilamında vurgulandığı üzere arsa payı devri karşılığı inşaat yapım sözleşmelerinde yüklenicinin öncelikli borcu üzerinde inşaat yapılacak binayı sözleşmesine fen ve amaca uygun meydana getirmek ve arsa sahibine teslim etmektir. Yüklenici teslimden sonra da ayıba karşı tekeffül hükümleri uyarınca arsa sahibine karşı sorumludur. Aksine, sözleşme olmadığı sürece Borçlar Kanununun 364.maddesi gereği eser yukarıda söylenen şekilde arsa sahibine teslim edilmeden bir bakıma sözleşmenin bedeli olan bağımsız bölümlerin devri arsa sahibinden talep edilemez. Yükleniciden temellük edilen hakka dayanılarak üçüncü kişilerin arsa sahibinden bağımsız bölüm istemeleri durumunda da ilke budur. Bu gibi durumda da yüklenicinin edimini tam olarak yerine getirip getirmediğine bakmak gerekir. Çünkü; yükleniciden şahsi hakkını temellük edenler onun halefi durumundadır.

Somut olaya gelince; bozma kararından sonra yapılan keşif sonucu düzenlenen 27.09.2004 günlü raporda yapıda ruhsata aykırı bölümler olduğu, zemin kattaki projesinde otopark olan yerin meskene dönüştürüldüğü, iskan ruhsatı alınabilmesi için bu bölümlerin eski hale getirilmesi gerektiği saptanmıştır. Başka bir anlatımla projesinde otopark olan yer ruhsata aykırı olarak mesken haline getirildiğinden, ruhsat ile fiili durum arasındaki aykırılık yasal hale getirilmeden yapıya iskan ruhsatı verilme olanağı yoktur. Davalılar arasındaki 03.07.1995 tarihli sözleşme ile ruhsat alma yükümlülüğü davalı yüklenici Ünal Yurtkafur'a ait bulunduğundan yapının iskan ruhsatı alınmadığı sürece yüklenicinin sözleşmedeki edimlerini yerine getirdiği kabul edilemez. Mahkemece de tarafların özgür iradeleriyle kararlaştırdıkları sözleşme hükümleri bir yana bırakılarak, onların iradeleri yerine geçecek biçimde hüküm kurulamaz.

Böyle olunca, mahkemece yapılması gereken iş; davacılara binadaki iskan ruhsatı almasına engel hususları gidermek üzere uygun bir mehil vermek, bunlar giderildikten sonra yine uygun bir mehil verilerek yapının iskan ruhsatını almalarını sağlamak, iskan ruhsatı alınırsa davayı kabul etmek, aksi halde reddetmek olmalıdır. Yüklenici edimini yerine getirmişçesine davanın yazılı olduğu şekilde kabulü doğru değildir.

Kabule göre de; yapıda kat irtifakı kurulmamıştır. Kat irtifakını kurmak yapıdaki tüm pay maliklerinin ortaklaşa yapmaları gereken bir iştir. Dolayısıyla kat irtifakının tüm pay maliklerinin huzuru ile kurulması gerekir. Böylesine davalarda ancak hak sahibi adına temlik alınan bağımsız bölüme karşılık gelen arsa payının tescili olanaklı iken saptanan arsa payını kat irtifak payı olarak tapuya tescili de yanlıştır. Nitekim bu hususa Dairemiz bozma kararında da değinilmiş, ancak uyarılmasına rağmen yine de tescil hükmü kat irtifak payı olarak ve bağımsız bölüme özgülenerek kurulmuştur.

Karar açıklanan nedenlerle bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 13.07.2006 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4527, Karar No: 2012/19568, Tarih: 07.06.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/4527 E.  ,  2012/19568 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Sanık hakkında hazineye ait taşınmaza işyeri yapmak sureti ile tecavüz ettiğinden bahisle dava açılmış ise de; dosyada tapu kaydı, ayrıntılı kroki, ada ve parseli gösteren pafta örneği bulunmadığından, tecavüze konu taşınmazın varsa tapu kaydı, pafta örneği getirtilerek taşınmazın niteliği, yapı vasfında olup olmadığı, yapımı için ruhsat gerekip gerekmediği, İmar Kanunu ve mevzuat içinde kalıp kalmadığı belirlenmek sureti ile sanığın tecavüz ettiği iddia olunan taşınmazın kıyı kanununa göre kıyıda veya uygu- lama imar planı varsa sahil şeridinde kalıp kalmadığı, tecavüze konu yerin belediye sınır- lan içinde veya özel imar rejimine tabi yerlerden olup olmadığı araştırılarak sonucuna göre gerektiğinde Belediye başkanlığına da duruşma günü bildirilerek TCK.nun 184. ve Kıyı Kanunun 15. maddeleri uyarınca sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekir- ken, beraat kararı verilmesi,

2- Raporları hükme esas alınan ve keşifte dinlenen bilirkişilere yemin yap- tırılmaması suretiyle CMK.nun 54. maddesi yollamasıyla 62. maddesi hükmüne aykırılık yapılması,

Yasaya aykın, katılan vekilinin temyiz itirazlan bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyannca uygulanması gereken CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 07.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1740, Karar No: 2021/440, Tarih: 03.02.2021

**4. Hukuk Dairesi         2020/1740 E.  ,  2021/440 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... ve diğerleri aleyhine 21/11/2012 gününde verilen dilekçe ile trafik kazası sonucu ölüm nedeniyle manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 18/07/2017 günlü kararın Yargıtayda duruşmalı olarak incelenmesi davalı ...... tarafından süresi içinde istenilmekle, daha önceden belirlenen 17/12/2019 duruşma günü için yapılan tebligat üzerine Yargıtay 17. Hukuk Dairesinde taraflardan kimsenin gelmediği görüldü. Dosyanın 4. Hukuk Dairesine iş bölümü kararı uyarınca intikalinden sonra görüşülmesine geçildi. Dosya içerisindeki kâğıtlar incelenerek gereği düşünüldü.

Dosyanın incelenmesinde; davalılardan ...’ın karar tarihi itibarıyla cezaevinde hükümlü olduğu, gerekçeli kararın anılan davalının vasisine tebliğ edildiği, davalı asıl ... tarafından cezaevinden süresinde temyiz dilekçesi gönderildiği, ayrıca anılan davalının vasisi tarafından Avukat ...’a verilmiş vekaletnamenin dosyaya sunulduğu ve bu avukat tarafından da temyiz dilekçesi verildiği, ancak temyiz sırasında maktu istinaf karar harcı yatırılması nedeniyle mahkemece eksik istinaf karar harcının tamamlanması yönünde muhtıra çıkarıldığı ve muhtıranın Avukat ...’a tebliğ edildiği, eksik harçların muhtırada belirlenen süreden sonra tamamlandığı ve dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtaya gönderildiği, Yargıtay 17. Hukuk Dairesinin 18/12/2019 tarihli 2018/2307 esas ve 2019/12135 karar sayılı ilamı 6100 sayılı HMK’nın 344. maddesi (HUMK'nun 434/son) gereğince davalı vekilinin temyiz isteği hakkında bir ek karar verilmesi ve ek kararın usulüne uygun tebliğ edilerek temyiz süresinin beklenilmesi yönünde geri çevirme kararı verildiği, Yargıtay ilamı üzerine mahkemece 10/01/2020 tarihli ek karar ile muhtırada belirtilen harçların bir haftalık kesin süreden sonra yatırılması nedeniyle davalı vekilinin temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verildiği, ek kararın Avukat ...’a tebliğ edildiği anlaşılmaktadır.

Ancak mahkemece verilen ek kararın Avukat ...’a tebliğ edilmesi usulsüzdür. Şöyle ki; davalı ...’ın vasisi tarafından anılan avukata verilen vekaletname asaleten düzenlenmiş olup avukata, vasi tarafından kısıtlı olan davalı ... adına yetki verilmemiştir. Dolayısıyla Avukat ...’ın, davalı ...’ı temsil yetkisi bulunmamaktadır. Bu nedenle ek kararın Avukat ...’a tebliği usulsüzdür.

Şu durumda Dairemizce yapılan inceleme tarihi itibarıyla davalı ...’ın cezaevinden tahliye olduğu hususu da gözetilerek; ek kararın davalı asıl ...’a usulüne uygun tebliği ile yasal temyiz süresi beklenildikten sonra temyiz edilmesi halinde Yargıtaya yeniden gönderilmesi için dosyanın yerel mahkemesine geri çevrilmesine karar vermek gerekmiştir.

Şu durumda Dairemizce yapılan inceleme tarihi itibarıyla davalı ...’ın cezaevinden tahliye olduğu hususu da gözetilerek; ek kararın davalı asıl ...’a usulüne uygun tebliği ile yasal temyiz süresi beklenildikten sonra temyiz edilmesi halinde Yargıtaya yeniden gönderilmesi için dosyanın yerel mahkemesine geri çevrilmesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen şekilde işlem yapılıp eksiklikler tamamlandıktan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtaya yeniden gönderilmesi için dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE 03/02/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3419, Karar No: 2018/1199, Tarih: 14.02.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/3419 E.  ,  2018/1199 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM : Beraat

... Karasör Boya Gıda İnş. Tur. San. ve Tic. Ltd. Şirketinin müdürü olan sanık ...'in, 2006 ve 2007 yıllarında sahte fatura düzenlediğinin iddia edildiği davada ; sanığın,“.. şirketimiz tarafından belirtilen yıllarda hiçbir fatura kesilmemiş ve düzenlenmemiştir, zaten belirtilen yıllarda şirket atıl durumda olup faaliyet göstermediğinden fatura kesilmesi de mümkün olmamıştır. Şirketimiz adına kesilip piyasaya sürüldüğü iddia edilen faturalar bizim şirkete ait değildir” diyerek sahte fatura düzenlemediğini savunması; faturaları kullandığı iddia olunan ...Araç Üstü Ekip Karasör Boya İnş. Tur. San. ve Tic. Ltd. Şti. hakkındaki vergi inceleme raporunun dosya kapsamına alınması ancak davaya konu edilen faturaların ele geçirilememiş olması karşısında; gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek biçimde belirlenmesi amacıyla,

1-Faturaları kullandığı iddia olunan şirket yetkilisi hakkında kamu davası açılıp açılmadığının sorulması, açıldığının tespiti halinde mümkünse davaların birleştirilmesi, aksi halde, dava dosyasının incelenerek ayrıntılı özetinin tutanağa geçirilmesi, dava dosyasında faturaların olup olmadığının tespiti ile bu davayı ilgilendiren bilgi ve belgelerin onaylı örneklerinin alınarak dosyaya konulması,

2-Sahte fatura düzenleme suçunda, suçun maddi konusunun fatura olması, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanun'a göre kullanılan veya bu Kanun'un Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre; faturaların Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesi gerektiğinden, suça konu faturaların asılları veya onaylı suretleri dosya içerisine konulup incelenerek, kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadığının tespit edilmesi,

3-Faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişilerin dinlenerek, sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıkları ve sanığı tanıyıp tanımadıklarının sorulması, fatura asıllarının ele geçirilmesinden sonra, gerektiğinde faturadaki imzaların sanığa ait olup olmadığı hususunda bilirkişi incelemesi yaptırılması,

Toplanan delillerin sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerekirken, eksik araştırma ile yazılı şekilde sanığın beraatine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 14.02.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/4368, Karar No: 2024/7606, Tarih: 25.06.2024

**5. Hukuk Dairesi         2024/4368 E.  ,  2024/7606 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/483 Esas, 2023/1390 Karar

DAVACILAR: ... vd. vekili Avukat ...

DAVALILAR: 1.... vekili

Avukat ...

DAHİLİ DAVALILAR : ... vd. vekili Avukat ...

DAVA TARİHİ : 01.02.2016

KARAR : Kabul

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen arsa paylarının düzeltilmesi davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı ... Belediyesi vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar dava dilekçesinde özetle; bağımsız bölümlere özgülenen arsa paylarının değerleriyle doğru orantılı olarak tespiti ile tapuya tescilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı ... vekili cevap dilekçesinde özetle; davacı tarafın açmış olduğu arsa paylarının yeniden tespiti davası hukuka aykırı olup reddinin gerektiğini, dava konusu taşınmazın bodrum katı 403,00 m², zemin katın 359,00 m², galerili 1. Kat 569,00 m² olarak yapılmış olduğunu, arsa payı tahsisinde 20 dükkan olarak kabul edilerek bodrum, zemin ve galerili 1. Kata da 16 dükkan olarak arsa payı tahsis edilmiş olduğunu, bodrum katının iddia edildi üzere tek dükkan olmayıp 20 dükkandan meydana geldiğini, bu nedenle hukuka aykırılık olmadığını, 634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanunu'nun (634 sayılı Kanun) 3 üncü maddesinde bağımsız bölümlerden her birine bu fıkra uyarınca tahsisi edilen arsa payı, o bölümlerin arsa yapı değerlerinde sonradan meydana gelen azalma veya çoğalma sebebi ile değiştirilmeyeceğini belirttiğini, Trabzon Büyükşehir Belediyesi Bayındırılık ve İmar komisyonu raporu doğrultusunda yapılan incelemede arsa payı tahsisinini olması gerektiği gibi yapıldığını, hukuka ve hakkaniyete aykırı olmadığı, bu haliyle davcıların davalarının reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 17.12.2020 tarihli ve 2019/1245 Esas, 2020/1214 Karar sayılı kararıyla; davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı idare vekili ve davacılar vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 10.06.2021 tarihli ve 2021/1381 Esas, 2021/1351 Karar sayılı kararıyla; mahkeme kararı usul ve kanuna uygun bulunarak davacılar vekilinin istinaf başvurusunun usulden reddine, davalı vekilinin istinaf başvurusunun ise esastan reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı idare vekili ve davacılar vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 10.06.2021 tarihli ve 2021/1381 Esas, 2021/1351 Karar sayılı kararıyla; mahkeme kararı usul ve kanuna uygun bulunarak davacılar vekilinin istinaf başvurusunun usulden reddine, davalı vekilinin istinaf başvurusunun ise esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili ... temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairece yapılan temyiz incelemesi neticesinde; somut olayda, dava konusu taşınmazda kat irtifakının 1992, kat mülkiyetinin ise 2009 yılında kurulduğu, ana yapının bodrum, zemin ve 1. kattan oluştuğu, hükme esas alınan bilirkişi raporunda yukarıda açıklanan yönlerden bir değerlendirme yapılmadığı gibi dava tarihi ile ana yapı ve bağımsız bölümlere değer biçilmek suretiyle yeni arsa payı belirlendiği anlaşılmakla, bilirkişi raporu hüküm kurmaya elverişli değildir. Mahkemece, 1992 yılında kat irtifakı kurulan dava konusu taşınmazda bu tarihte bağımsız bölümlerin değerinde ve dolayısıyla arsa paylarının tespitinde dikkate alınmayan ve arsa payları arasında orantısızlığa yol açan somut ve haklı nedenleri belirlemeyen, bağımsız bölümlerin kat irtifakının kurulduğu tarihteki değerlerinin yukarıda açıklanan unsurları ve bu belirlemeye göre tapu sicilinde kayıtlı arsa paylarında düzeltilmesi gereken bir yanlışlık olduğu konusunda gerekli değerlendirme ve gerekçeyi kapsamayan soyut ve genel ifadeli bilirkişi raporu esas alınarak davanın kabulüne karar verilmesi doğru görülmediğinden hükmün bozulmasına karar vermiştir.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak davanın kabulüne karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı idare vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle; mahkemece bozma ilamına uygun inceleme yapılmadığını, mevcut arsa paylarında hata olmadığını ve yargılama gideri ile vekâlet ücreti yönünden önceki kararın usuli müktesep hak oluşturduğunu, davanın reddinin gerektiğini ileri sürmüştür.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukukî Nitelendirme

Uyuşmazlık, bağımsız bölümlere özgülenen arsa paylarının düzeltilerek tapuya tescili istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 634 sayılı Kanun'un 3 üncü ve 33 üncü maddeleri.

3. Değerlendirme

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukukî Nitelendirme

Uyuşmazlık, bağımsız bölümlere özgülenen arsa paylarının düzeltilerek tapuya tescili istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 634 sayılı Kanun'un 3 üncü ve 33 üncü maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. İlk Derece Mahkemesince bozma ilamına uyulmuş ise de bozma ilamının gerekleri yerine getirilmemiştir. Şöyle ki, 1992 yılında kat irtifakı kurulan dava konusu taşınmazda bu tarihte bağımsız bölümlerin değerlerinde ve dolayısıyla arsa paylarının tespitinde dikkate alınmayan ve arsa payları arasında orantısızlığa yol açan somut ve haklı nedenler tespit edilmediği gibi yeni belirlenen arsa paylarının ise denetime elverişli uzman bilirkişi raporu esas alınarak yapıldığı söylenemez.

3. O halde İlk Derece Mahkemesince bozma kararı gerekleri yerine getirilerek arsa paylarının belirlenmesinde esas alınacak olan bağımsız bölümlerin kat irtifakı kurulduğu tarih itibari ile değerlerini olumlu veya olumsuz etkileyen tüm unsurların incelenip irdelenmesi, bağımsız bölümlerin kat mülkiyeti kurulduğu tarihteki, cinsi, bulunduğu kat, alanı, ısıtma ve aydınlatma süreleri, mimari kullanımı ve konumu, cephesi, manzarası gibi hususların yeniden değerlendirilmesi için bilirkişi kurulundan yeniden ek rapor alınması, arsa paylarının düzenlenmesini gerektirecek bir hususun olup olmadığının araştırılıp, sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme sonucu davanın kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz harcının istek halinde iadesine,

25.06.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/136, Karar No: 2022/565, Tarih: 14.04.2022

**Hukuk Genel Kurulu         2019/136 E.  ,  2022/565 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Yargıtay 4. Hukuk Dairesi (İlk Derece Mahkemesi Sıfatıyla)

1. Taraflar arasındaki “tazminat” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; ilk derece mahkemesi sıfatıyla Yargıtay 4. Hukuk Dairesince verilen davanın esastan reddine ilişkin 09.10.2018 tarihli ve 2018/10 E., 2018/50 K. sayılı karar davacı tarafından temyiz edilmiştir.

2. Hukuk Genel Kurulunca incelenerek kararın süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki belgeler okunduktan sonra gereği görüşüldü:

3. Dava, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (HMK) 46. maddesine dayalı tazminat istemine ilişkindir.

4. Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında öncelikle, gerekçeli kararın görülmekte olan davada vekille temsil edildiği iddia edilen davacı asıl ...’a tebliğ edildiği anlaşılmıştır.

5. Vekil vasıtasıyla takip edilen işlerde tebligatın nasıl yapılacağı, 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 11. maddesinde açıklanmıştır. Buna göre, anılan Kanun'un 11. maddesi; “Vekil vasıtasıyla takip edilen işlerde tebligat vekile yapılır.” hükmünü içermektedir.

6. Görüldüğü üzere madde metninde, vekil aracılığıyla takip edilen davalarda tebligatın vekile yapılacağı belirtilmektedir.

7. Bunun yanında, 10.07.1940 tarihli ve E:1940/7 E., 1940/75 K. sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararının gerekçesinde de; “...Davanın son dereceye kadar takibi için vekil tayin etmiş olan bir kimseye ilam tebliği mümkün bulundukça müvekkiline tebligat yapılması kanuna aykırı ve bu sebeple tebliğ dahi hükümsüz olduğundan, kanun yoluna başvurma için belli olan süre böyle yolsuz bir tebliğ üzerine cereyan etmez...” denilmek suretiyle aynı ilke benimsenmiştir.

8. Nitekim, Hukuk Genel Kurulunun 28.11.2012 tarihli ve 2012/5 E., 2012/911K. sayılı ilamı da aynı yöndedir.

9. Somut olaya gelince; gerekçeli kararın davacı asıl ...’a tebliğ edilmesi üzerine davacı asıl verdiği temyiz dilekçesinde; “Şöyleki; 2018/3 E. sayılı davada vekilim olduğu ve vekilim 22.05.2018 tarihli ilk duruşmaya katıldı. Duruşma 09.10.2018 tarihine bırakıldı. Bu duruşmaya vekilimin mazereti sebebiyle ve benim bilgim dahilinde duruşmaya katılmadı. Duruşmada vekilimin mesleki mazereti sebebiyle duruşmaya katılmadığı beyanıma rağmen duruşma tutanağına bu beyanım geçmemiştir. Gerekçeli karar sanki vekil yokmuş gibi davranılmıştır. Kararda vekilimin adı geçmediği gibi kararda kendisine tebliğ edilmemiştir…” şeklinde beyanda bulunduğu anlaşılmaktadır.

10. O hâlde, davacının yukarıdaki beyanı gözetilerek mahkemece yapılacak iş; öncelikle davacının vekilinin bulunup bulunmadığının açıklığa kavuşturulması, şayet vekili varsa usulüne uygun vekâletname ibraz ettiği takdirde gerekçeli kararın davacı ...’ın vekiline yukarıda açıklanan yasal düzenleme de gözetilerek yöntemine uygun olarak tebliği ile temyiz süresinin geçmesinin beklenmesi; kararın temyiz edilmemesi hâlinde bu şekliyle, temyizi hâlinde ise devamı işlemler de tamamlanarak ondan sonra dosyanın son kontrolünün yapılıp, eksiksiz olmak üzere temyiz incelemesi yapılmak üzere Hukuk Genel Kuruluna gönderilmesi gerekmektedir.

11. Açıklanan nedenlerle; dosyanın, belirtilen eksiklik giderilerek temyiz incelemesi yapılmak üzere Hukuk Genel Kurulu’na gönderilmesi için, ilk derece mahkemesi sıfatıyla Yargıtay 4. Hukuk Dairesine geri çevrilmesi gerekir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

Yukarıda belirtilen eksiklik tamamlandıktan sonra temyiz incelemesi için Hukuk Genel Kurulu’na gönderilmek üzere, dosyanın ilk derece mahkemesi sıfatıyla Yargıtay 4. Hukuk Dairesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 14.04.2022 gününde oybirliği ile karar verildi.