muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/3318, Karar No: 2023/96, Tarih: 11.01.2023

Police ve emre muharrer senetlerle çekler hakkındaki 167 nci madde hükmü mahfuzdur.

İpotekle temin edilmiş faiz ve senelik taksit alacaklarında, alacaklının intihabına ve borçlunun sıfatına göre, rehinin paraya çevrilmesi veya haciz yahut iflas yollarına müracaat olunabilir.'

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Temyiz eden davalı harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

11.01.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4830, Karar No: 2014/8896, Tarih: 02.07.2014

**14. Hukuk Dairesi         2014/4830 E.  ,  2014/8896 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Burdur 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 02/07/2013

NUMARASI : 2012/330-2013/452

Davacı-karşı davalılar vekili tarafından, davalı-karşı davacılar aleyhine 01.10.2012-30.10.2012 gününde verilen dilekçe ile elatmanın önlenmesi, karşı dava temliken tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; dava ve karşı davanın reddine dair verilen 02.07.2013 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı-karşı davalı ve davalı-karşı davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, mülkiyet hakkına dayalı elatmanın önlenmesi, birleştirilen dava TMK'nın 725. maddesine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Davacı-karşı davalılar, adlarına paylı olarak kayıtlı 2546 parsel sayılı taşınmaza, bitişiğindeki 2532 parsel sayılı taşınmaz malikleri tarafından elatıldığını ileri sürerek elatmanın önlenmesine karar verilmesini istemişlerdir.

Davalı-karşı davacılar, davacıların taşınmazına haksız olarak elatmadıklarını belirterek davanın reddini savunmuş, karşı davalarında, ortak sınırın kendi taşınmazlarında kalan kısmına ağaç dikerek malik sıfatıyla zilyed olduklarını, dikilen bu ağaçların değerinin arazi değerinden fazla olduğunu belirterek bu kısmın davalıların taşınmazında kalması halinde temliken tesciline karar verilmesini istemişlerdir.

Mahkemece, bilirkişi raporunda yeşil ile boyalı kısmın davalı-karşı davacıların maliki oldukları 2532 parsel sayılı taşınmaz içerisinde kaldığından haksız elatmanın sözkonusu olamayacağı, davalılar tarafından ağaç dikmek suretiyle elatılan ve krokide kırmızı ile boyalı olarak gösterilen kısmın davacı-karşı davalılara ait 2546 parsel sayılı taşınmaz içerisinde kaldığı, çaplı taşınmaza elatma halinde iyi niyet iddiasının kabul edilemeyeceği gerekçesiyle elatmanın önlenmesi ve temliken tescil istemlerinin reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davacı-karşı davalılar ve davalı-karşı davacılar vekili ayrı ayrı temyiz etmiştir.

1-Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya kapsamına göre davalı-karşı davacılar vekilinin tüm, davacı-karşı davalılar vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Davacı-karşı davalılar vekilinin elatmanın önlenmesine ilişkin temyiz itirazlarına gelince; mülkiyet hakkı, TMK'nın 683 ila 778. maddeleri arasında düzenlenmiş olup; anılan Kanun'un 683. maddesinde aynen: "Bir şeye malik olan kimse, hukuk düzeninin sınırları içinde, o şey üzerinde dilediği gibi kullanma, yararlanma ve tasarrufta bulunma yetkisine sahiptir.

Malik, malını haksız olarak elinde bulunduran kimseye karşı istihkak davası açabileceği gibi, her türlü haksız elatmanın önlenmesini de dava edebilir." hükmü yer almaktadır.

Malik, malını haksız olarak elinde bulunduran kimseye karşı istihkak davası açabileceği gibi, her türlü haksız elatmanın önlenmesini de dava edebilir." hükmü yer almaktadır.

Somut olayda, mahkemece yapılan keşif sonucu alınan bilirkişi raporunda kırmızı ile boyalı olarak gösterilen ve davacı-karşı davalıların maliki oldukları 2546 parsel sayılı taşınmaz sınırları içinde kalan 76,59 m2 yüzölçümündeki kısma davalı-karşı davacıların kavak ağaçları dikmek suretiyle elattığı tarafların kabulündedir.

Bu durumda mahkemece, davacı-k.davalıların maliki olduğu 2546 parsel sayılı taşınmaz sınırları içinde kalan 76,59 m2 yüzölçümündeki kısma davalıların ağaç dikmek suretiyle elattıkları sabit olup bu kısma ilişkin olarak elatmanın önlenmesi isteğinin kabulüne karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bu nedenle kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı-karşı davacılar vekilinin tüm, davacı-karşı davalılar vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı-karşı davalılar vekilinin elatmasının önlenmesi yönündeki temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün bu nedenle BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde davacı-karşı davalılara iadesine, 02.07.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10081, Karar No: 2016/1281, Tarih: 20.01.2016

**2. Hukuk Dairesi         2015/10081 E.  ,  2016/1281 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı erkek tarafından kusur belirlemesi, nafakaların miktarı ve velayet yönünden; davalı kadın tarafından ise tamamına yönelik olarak temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle mahkemece kabul edilen ve gerçekleşen kusurlu davranışlara göre boşanmaya neden olan olaylarda davalı kadının davacı erkeğe göre daha az kusurlu olduğunun ve bu bağlamda Türk Medeni Kanununun 166/2. maddesi koşullarının oluştuğunun anlaşılmasına göre davalı kadının tüm, davacı erkeğin ise aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumlarına, nafakanın niteliğine, günün ekonomik koşullarına göre müşterek çocukların ihtiyaçlarına nazaran takdir edilen iştirak nafakası çoktur. Mahkemece Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak daha uygun nafakaya hükmedilmesi gerekir. Bu yön gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

3-Tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumlarına, nafakanın niteliğine, günün ekonomik koşullarına göre davalı kadın yararına takdir edilen yoksulluk nafakası çoktur. Mahkemece Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak daha uygun miktarda nafakaya hükmedilmesi gerekir. Bu yön gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. ve 3. bentlerde gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerinin ise yukarıda l. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, aşağıda yazılı harcın davalıya yükletilmesine, peşin harcın mahsubuna ve 136.00 TL. temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, temyiz peşin harcını yatıran davacıya geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren onbeş gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.20.01.2016 (Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2021/3389, Karar No: 2022/4169, Tarih: 30.05.2022

**12. Ceza Dairesi         2021/3389 E.  ,  2022/4169 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Dava : Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat

Hüküm : Davacının tazminat talebinin kısmen kabulüyle 11.224,99 TL maddi, 23.000 TL manevi tazminatın davalıdan alınarak davacıya verilmesine

Davacının tazminat talebinin kısmen kabulüne ilişkin hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Gerekçeli karar başlığında, ''Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat'' olan dava türünün ''Kanun dışı yakalanan veya tutuklanan kişilere tazminat verilmesi'' olarak yazılması, mahallinde düzeltilebilir yazım yanlışı olarak kabul edilmiştir.

Tazminat talebinin dayanağı olan İnegöl Ağır Ceza Mahkemesinin 2014/61 Esas – 2015/18 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında, davacının uyuşturucu veya uyarıcı madde ticareti yapma veya sağlama suçundan 23.05.2008 – 29.04.2010 tarihleri arasında 706 gün gözaltında ve tutuklu kaldığı, yapılan yargılama sonunda beraatine hükmedildiği, beraat hükmünün 20.02.2015 tarihinde kesinleştiği, gözaltı tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5271 sayılı CMK'nın 142. maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye davanın açıldığı ve kanunda öngörülen yasal şartların oluştuğu,

Nesnel bir ölçüt olmamakla birlikte, hükmedilecek manevi tazminatın davacının sosyal ve ekonomik durumu, üzerine atılı suçun niteliği, tutuklanmasına neden olan olayın cereyan tarzı, tutuklu kaldığı süre ve benzeri hususlar ile tazminat davasının kesinleşeceği tarihe kadar davacının elde edeceği parasal değer dikkate alınıp, hak ve nasafet ilkelerine uygun makul bir miktar olarak tayin ve tespiti gerekirken, davacı lehine belirlenen ölçütlere uymayacak miktarda eksik manevi tazminata ve maddi tazminatın, davacının tutuklu kaldığı döneme ilişkin net asgari ücret üzerinden hesaplanan "12.350,41" TL yerine, hatalı bilirkişi raporuna dayanılarak bu miktarın altında kalacak şekilde "11.224,99" TL olarak tayin edilmesi suretiyle, davacı lehine eksik maddi tazminata hükmolunması, aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Davacının 100.000 TL maddi, 100.000 TL manevi tazminatın gözaltı tarihinden itibaren işleyecek faizi ile ödenmesi talebine ilişkin söz konusu davada, yerel mahkemece davacının 11.224,99 TL maddi; 23.000 TL manevi tazminatın gözaltı tarihinden itibaren işleyecek faizi ile davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verildiği anlaşılmakla; mahkemenin kabul ve takdirinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, davalı vekilinin verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkin tüm temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme uygun olarak; ONANMASINA, 30.05.2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4066, Karar No: 2023/21050, Tarih: 14.09.2023

**4. Ceza Dairesi         2023/4066 E.  ,  2023/21050 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

EK KARAR SAYISI : 2020/1362 E., 2021/1064 K.

SUÇ : Cumhurbaşkanına hakaret

KARAR : Temyiz isteminin kabule değer sayılmamasından dolayı reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Bölge Adliye Mahkemesi ek kararının; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Manisa 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 16.07.2020 tarihli ve 2019/388 Esas, 2020/352 Karar sayılı kararı ile sanığın Cumhurbaşkanına hakaret suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 299 uncu maddesinin ilk fıkrası, 43 üncü ve 62 nci maddeleri uyarınca neticeten 1 yıl 15 gün hapis cezasıyla cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2. Bölge Adliye Mahkemesinin 24.06.2021 tarihli ve 2020/1362 Esas, 2021/1064 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanığın istinaf başvurusu sonucunda, 5271 sayılı Kanun'un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

3. Bölge Adliye Mahkemesinin 03.11.2021 tarihli ve aynı sayılı ek kararı ile sanığın temyiz başvurusu hakkında, 5271 sayılı Kanun'un 296 ncı maddesinin birinci fıkrası gereği "temyiz isteminin kabule değer sayılmamasından dolayı reddine" karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi, yeni adresine nakil yaptıramadığına, vasilik kararının uzatılmadığına, bu nedenle dosyasının Yargıtay'a gönderilmesine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Sanığın yokluğunda verilip 17.09.2021 tarihinde usûlüne uygun şekilde tebliğ edilen asıl karara karşı, 5271 sayılı Kanun'un 291 inci maddesinin birinci fıkrasında belirlenen 15 günlük kanunî süre geçtikten sonra 27.10.2021 tarihinde temyiz isteminde bulunulduğu anlaşılmakla, sanığın ek karara yönelik temyiz istemi yerinde görülmemiştir.

IV. KARAR

Açıklanan nedenle Bölge Adliye Mahkemesinin ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun'un 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Manisa 7. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

14.09.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/11583, Karar No: 2011/577, Tarih: 01.02.2011

**8. Ceza Dairesi         2010/11583 E.  ,  2011/577 K.**

**"İçtihat Metni"**

İhbarname No : KYB-2010/169921

6136 sayılı Ateşli Silahlar ve Bıçaklar ile Diğer Suç Aletleri Hakkında Kanun'a aykırı davranma suçundan sanık ...'un, anılan Kanun'un 15/1. ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 62. maddeleri uyarınca 5 ay hapis ve 25 gün karşılığı adli para cezaları ile cezalandırılmasına, sanığa doğrudan verilen 5 ay hapis cezasının daha önce kasti bir suçtan dolayı mahkum olması nedeniyle ve sonuç olarak verilen adli para cezası olması gözetilerek 5237 sayılı Kanun'un 51/1. maddesi gereğince sanığa verilen cezaların ertelenmesine yer olmadığına, anılan Kanun'un 61/8. maddesi gereğince 25 gün karşılığı adli para cezasının 51/1-2 maddeleri uyarınca 500,00 yeni Türk lirası adli para cezasına çevrilmesine, sanığa doğrudan verilen 5 ay hapis cezasının daha önce kasti bir suçtan dolayı hapis cezasına mahkum olmuş olması nedeniyle ve sonuç olarak verilen adli para cezası olması gözetilerek sanık hakkında 53/1 maddesinin uygulanmasına yer olmadığına, sanığın mahkum olduğu hapis cezası müddeti boyunca 50/1-d maddesi gereğince bıçak satılan yerlere gitmekten yasaklanmasına dair (BAFRA) Sulh Ceza Mahkemesinin 28.10.2008 tarihli ve 2008/404-532 sayılı kararını kapsayan dosyası ile ilgili olarak;

Tüm dosya kapsamına göre, sanığa verilen 5 ay hapis cezasının doğrudan hapis olarak nitelendirilip hüküm fıkrasının 8/a bendinde, "... sonuç olarak verilen adli para cezası olması gözetilerek sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun, 53/1. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına" denilmek suretiyle kısa süreli hapis cezasının seçenek yaptırıma çevrilmiş gibi düşünülmesi ve devamında hapis cezasını seçenek yaptırıma çevirmeden anılan Kanun'un 50. maddesinin 1. fıkrasının, d bendine göre, mahkum olduğu hapis cezası müddeti boyunca bıçak satılan yerlere gitmekten yasaklanmasına karar verilmesi suretiyle infazda tereddüde sebebiyet verecek şekilde çelişkiye düşülmesinde, isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı CMK.nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 29.6.2010 gün ve 43274 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay C.Başsavcılığının 23.7.2010 gün ve KYB/2010-169921 sayılı ihbarnamesi ile dairemize tevdii kılınmakla incelendi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Gereği görüşülüp düşünüldü:

TÜRK MİLLETİ ADINA

Gereği görüşülüp düşünüldü:

5 ay hapis cezasına hükmolunan sanık hakkında, hüküm fıkrasının 8/a bendinde "Sanığa doğrudan verilen 5 ay hapis cezasının sanığın daha önce kasti bir suçtan dolayı hapis cezasına mahkum olmuş olması nedeniyle ve "sonuç olarak verilen adli para cezası olması gözetilerek TCK.nun 53. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına" denilerek kısa süreli hapis cezasının para cezasına çevrilmiş gibi düşünüldüğü ve devamında kısa süreli hapis cezasının TCK.nun 50/1-d madde ve fıkrası uyarınca "mahkum olduğu hapis cezası müddetince bıçak satılan yerlere gitmekten yasaklanmasına" karar verilmesi suretiyle infazda duraksamaya neden olunması ve CMK.nun 309/4. madde ve fıkrasının (d) bendi gereğince, bozma nedeninin hükümlü hakkında daha hafif bir cezanın verilmesini gerektirmesi halinde bu hafif cezaya Yargıtay Ceza Dairesince doğrudan hükmedilmesinin gerekmesi karşısında yargılamanın tekrarlanması yasağı bulunduğundan, Yargıtay Ceza Dairesince hükmün bozulması ile yetinilmeyip, gereken kararın doğrudan ilgili daire tarafından verilmesi gerektiğinden, Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay C.Başsavcılığından 23.7.2010 gün ve KYB/2010-169921 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren ihbarname içeriği yerinde olmakla Bafra Sulh Ceza Mahkemesinin 28.10.2008 tarihli ve 2008/404 esas ve 2008/532 sayılı kararının CMK.nun 309. maddesi gereğince oybirliğiyle (BOZULMASINA),

Sanık hakkında kurulan hükümden "Sanığa doğrudan verilen 5 ay hapis cezasının sanığın daha önce kasti bir suçtan dolayı hapis cezasına mahkum olmuş olması nedeniyle ve sonuç olarak verilen adli para cezası olması gözetilerek sanık hakkında "TCK.nun 53/1. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına" ilişkin kısmın çıkarılması ve yine hükümden "mahkum olduğu hapis cezası müddetince bıçak satılan yerlere gitmekten yasaklanmasına" ilişkin kısım çıkarılarak yerine sanık hakkında hükmolunan kısa süreli hapis cezasının TCK.nun 50/1-a, 52/2. madde ve fıkraları uyarınca asgari hadden olmak üzere günlüğü 20 liradan paraya çevrilerek 3000 lira adli para cezası olarak tesbitine karardaki diğer hususların aynen bırakılmasına, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına tevdiine, 1.2.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/504, Karar No: 2011/4399, Tarih: 30.11.2011

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/504 E.  ,  2011/4399 K.**

**"İçtihat Metni"**

Irza geçme suçundan sanık ...’ın yapılan yargılaması sonunda; sanığın eyleminin reşit olmayan mağdurenin rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçunu oluşturduğunun kabulü ile mahkûmiyetine dair Edirne 1. Ağır Ceza Mahkemesinden bozma üzerine verilen 10.11.2005 gün ve 2005/339 Esas, 2005/397 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın oluşa uygun olarak işlediği kabul edilen reşit olmayan mağdurenin rızayla cinsi münasebette bulunma suçunun kanun maddesinde öngörülen cezasının üst sınırı itibariyle, 765 sayılı TCK.nun 102/4. maddesinde belirlenen 5 yıllık asli zamanaşımının, karar tarihi olan 10.11.2005'den inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşıldığından, 5237 sayılı TCK.nun 7/2. maddesi ile 5230 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle hükmün CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanunun 322/1 ve 5271 sayılı CMK.nun 223/8. maddeleri uyarınca davanın zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 30.11.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/22788, Karar No: 2016/5401, Tarih: 31.03.2016

**18. Hukuk Dairesi         2015/22788 E.  ,  2016/5401 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, yüklenme senedi ve müteselsil kefalet senedinin iptali ile mecburi hizmet yükümlülüğünün ortadan kaldırılması istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle, ... Üniversitesi ile ... Üniversitesi arasındaki nakil ile davacının ... Üniversitesi ile arasında var olan mecburi hizmet taahhüdünün ... Üniversitesine aktarıldığını ileri sürerek, davacının mecburi hizmet yükümlülüğünün ortadan kaldırılarak, imzalamış olduğu yüklenme senedi ve muteber imzalı müteselsil kefalet senedinin iptalini istemiş; mahkemece, 6569 sayılı Kanunun 26.maddesi ile 2547 sayılı Kanunun 35/3 maddesine eklenen ek fıkraya göre mecburi hizmet, eş durumu ve sağlık mazeretleri hariç olmak üzere başka yüksek öğretim kurumlarında ve kamu kurum ve kuruluşlarında yerine getirilemeyeceği, davacının iradesi dışında, mecburi hizmetinin bir üniversiteden başka bir üniversiteye aktarıldığı ve mecburi hizmet naklinin İnsan Hakları Avrupa Sözleşmesi'nin 4/2 madde ve bendine aykırı olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir,

Dosya içeriğinden, ... Üniversitesinde araştırma görevlisi olarak görev yaparken, doktora eğitimi için ... .... Bölümünde görevlendirildiği ve bu bölümde doktora eğitimini tamamladığı, görevine başlamadan önce ... Üniversitesi lehine ....Noterliğinin ... yevmiye numaralı ve 30.11.2001 tarihli yüklenme senedi ve müteselsil kefalet senedini imzaladığı, iş bu senetle, doktora eğitimini tamamladıktan sonra mecburi hizmet yapacağı ... Üniversitesine dönmediği takdirde çeşitli ödemeler yapmayı kabul ettiği, sonrasında ... Üniversitesi ... Fakültesi Dekanlığı'na ... ana bilim dalı yardımcı doçent kadrosuna başvurmak için talepte bulunduğu ve buna istinaden .... tarafından ... Üniversitesi ... Enstitüsü araştırma görevlisi ....'ın, .... Üniversitesi ... Fakültesi yardımcı doçent kadrosuna atamasının yapılacağından bahisle, 2547 sayılı Kanun'un 35. maddesi uyarınca yurtiçinde yapmış olduğu lisansüstü eğitimden doğan mecburi hizmet yükümlülüğünün anılan üniversiteye devredilmesinin uygun bulunduğu, dolayısıyla davacının mecburi hizmeti ... Üniversitesine aktarıldığı anlaşılmıştır. Bu durumda, davacının davalı ... ... Üniversitesinde çalışma yönünden talebinin bulunduğu, .... tarafından mecburi hizmet devrine onay verildiği ve gerekçede belirtilen 2547 sayılı Yükseköğretim Kanunu'nun 35/3.maddesinin “Yurt içi veya yurt dışında yetiştirilen öğretim elemanları, genel hükümlere göre bağlı oldukları yükseköğretim kurumlarında mecburi hizmetlerini yerine getirmek zorundadırlar. (Ek cümle: 19/11/2014-6569/26 md.) Bu mecburi hizmet, eş durumu ve sağlık mazeretleri hariç olmak üzere başka yükseköğretim kurumlarında ve kamu kurum ve kuruluşlarında yerine getirilemez. Bu yükümlülüğü yerine getirmeyenlere, yükseköğretim kurumlarında görev verilmez” hükmünü içeriyor ise de nakil davacının isteği üzerine gerçekleşmiş olup mecburi hizmet yükümlülüğünün davalı üniversiteye devri sırasında ... Üniversitesi ile imzaladığı yüklenme ve kefalet senetlerinin iptali de söz konusu olmadığına göre davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yanılgılı gerekçeyle davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 31.03.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.