muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/16547, Karar No: 2007/3544, Tarih: 22.03.2007

sınırlar olduğu kesinleşen 668 sayılı parsele ait kararda kabul edildiği gibi, hükmüne uyulan 30.11.2000 gün ve 2000/3409-4665 sayılı bozma kararında da kabul edildiği, esasen bu konunun mahkemenin de kabulünde olduğundan H 17-a-12-b numaralı fotogometri yöntemiyle düzenlenen kadastro paftasında görülen ve dava dışı 268 ve 828 sayılı parsellerin kuzey doğu sınırını oluşturan...Yolundan başlayarak kuzey doğuya devam ederek Ana ... Deresi ile birleşen ve dava konusu arazinin kuzey sınırını oluşturan ... Deresi Kolunun, dava konusu araziye en yakın dere olması nedeniyle davacının dayandığı tapu kaydının kuzey sınırının ... Deresinin bu kolu olacağı ve bu derenin kuzeyinde bulunan arazi kesiminin, tapu kaydı içinde olduğunun kabul edilemeyeceği, 4785 Sayılı Yasa gereği devletleştirildiği halde, Devlet Ormanlarının içinde ve bitişiğinde olmayan ve bu ormanlardan sabit sınırlarla ayrılan tapulu ormanların, 5658 Sayılı Yasa ile iadeye tabi özel orman olacağı gözönünde bulundurularak 4785 ve 5658 Sayılı Yasa hükümleri tartışılıp değerlendirilerek, eski tarihli resmi belgelerde orman sayılan ancak davacıya ait tapu kaydı kapsamında kalan arazi kesiminin özel orman olup olmadığı konularını da içerir, bilirkişilerden ilmi verilere dayalı rapor alınmalıdır. Mahkemece bu şekilde bir araştırma yapılmamış olması isabetsiz olduğundan, davacının temyiz itirazlarının kabulü ile yukarıda yazılı parsel ve parsel bölümlerine ilişkin hükmün BOZULMASI gerekmiştir.

9- Davaya katılan Orman Yönetimi ile davacının kadastro sırasında tespit harici bırakılan arazi yönündeki temyiz itirazlarına gelince;

Davacı, birleşen dosyada kadastro sırasında tespit harici bırakılan ve Bilirkişi Harita Kontrol Mühendisi ... tarafından düzenlenen haritada kuzeyi ... Deresi, güneyi ve batısı...Yolu ile çevrili arazi kesiminin de dayandığı Şubat 1983 tarih 10 numaralı tapu kaydı kapsamında kaldığını bildirerek adına tescilini istediği ve Orman Yönetimi bu arazinin orman olduğunu iddia ederek davaya katıldığı halde tespit ve tescil harici bu arazi kesimi hakkında yukarıda 8 numaralı bentte yazılı ilkeler doğrultusunda araştırma ve inceleme yapılarak sonucuna göre hüküm kurulmamış olması isabetsiz olduğundan katılan Orman Yönetimi ile davacının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASI gerekmiştir.

10- Davalı ...'ın 306 sayılı parsel yönündeki temyiz itirazları;

10- Davalı ...'ın 306 sayılı parsel yönündeki temyiz itirazları;

Çekişmeli 306 sayılı parselin Ocak 1984 tarih 21 numaralı tapu kaydına dayanılarak tespitinin davalı mirasbırakanı adına yapılıp kesinleştiği ve bu parselin davacının dayandığı tapu kaydının batı sınırını oluşturan "...Mezarı Yolu"nun batısında kaldığı 306 parsele uygulanan tapunun doğu sınırında, davacıya ait tapunun batı sınırındaki yolu okuduğu, bu durumda 306 sayılı parselin davacının tutunduğu tapu kaydı kapsamında kaldığının kabul edilemeyeceği, 306 parsel hakkındaki davanın reddine karar verilmesi gerekirken kabule karar verilmesi isabetsiz olduğundan, davalı ...'ın temyiz itirazlarının kabulü ile 306 sayılı parsel yönündeki hükmün BOZULMASI gerekmiştir.

SONUÇ: 1- Yukarıda II/1. bentte yazılı nedenlerle; davalı ...'ın temyiz istemlerinin süre yönünden REDDİNE, kendisinden peşin alınan temyiz harcının istek halinde iadesine,

2- Yukarıda II/2. bentte yazılı nedenlerle; (306 sayılı parsel maliki ... hariç) diğer tüm davalı gerçek kişilerin ve davalı ...Köyü Tüzelkişiliğinin ve davalı Hazinenin tüm temyiz itirazlarının reddi ile II/2. bentte yazılı parsellere ilişkin hükmün ONANMASINA,

3- Yukarıda II/3. bentte yazılı nedenlerle; Orman Yönetiminin temyiz itirazlarının reddi ile bu bentte yazılı parsel ve parsel bölümlerine ilişkin hükmün ONANMASINA,

4- Yukarıda II/4, 5, 6, 7 ve 8. bentlerde yazılı nedenlerle; davacı ...'ın temyiz itirazlarının kabulü ile bu bentlerde yazılı parsel ve parsel bölümleri hakkındaki hükmün BOZULMASINA,

5- Yukarıda II/9. bentte yazılı nedenlerle; katılan davacı Orman Yönetimi ile davacı ...'ın temyiz itirazlarının kabulü ile tespit ve tescil harici bırakılan taşınmazlar hakkındaki hükmün BOZULMASINA,

6- Yukarıda II/10. bentte yazılı nedenlerle; davalı ...'ın temyiz itirazlarının kabulü ile 306 sayılı parsele ilişkin hükmün BOZULMASINA 22/03/2007 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/30214, Karar No: 2018/26604, Tarih: 10.12.2018

**22. Hukuk Dairesi         2017/30214 E.  ,  2018/26604 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı ... vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı; davalı iş yerinde 01/03/2005 – 30/08/2011 tarihleri arasında çalıştığını, iş akdinin haksız olarak fesh edildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatı, fazla mesai, genel tatil ücreti, hafta tatili ücreti alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan delillere dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı ... vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, belgelere ve tüm dosya kapsamına göre; davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında iş sözleşmesinin işverence haklı nedenle fesh edilip edilmediği hususunda uyuşmazlık vardır.

İhbar olunan şirket tarafından, davacının 02.09.2011, 03.09.2011 ve 05.09.2011 tarihlerinde devamsızlık yaptığı gerekçesi ile hakkında devamsızlık tutanakları tutulmuş ve davacının iş akdinin devamsızlık nedeni ile fesih edildiği bildirilmiş ve belgeleri ibraz edilmiştir. Davacı asil ise, duruşmada bu konudaki beyanında; “saldırı olayından sonra ben bir gün işe gitmedim, o da ifade vermek için emniyete gittiğim gündür, sonraki günde işe gitmedim. Bu ikinci gün evime fesih tebligatı geldi.Kayınpederim ve kaynımda aynı sebepten işten çıkarıldı. İşyerinde servis yoktur. İki sene arazöz işinde sonra park bahçelerde çalışmaya başladım”şeklinde beyanda bulunmuş ve belirtilen sürelerde işe gitmediğini kabul etmekle birlikte kayınpederinin evine saldırı olduğunu ve bu sebeple işe gitmediğini açıklamıştır. Bu durumda yapılacak iş, davacının kayınpederinin evine yapıldığı iddia edilen saldırıya ilişkin varsa soruşturma yada ceza dosyası celp edilmeli, davacının devamsızlık yaptığı tarihlerde böyle bir saldırının gerçekleşip gerçekleşmediği, davacının bu tarihlerde ifadeye çağrılıp çağrılmadığı tespit edilmeli, feshin haklı nedenle olup olmadığına karar verilmelidir.

3-Taraflar arasında, davacı işçinin fazla mesai yapıp yapmadığı ve hafta tatili ile resmi ve dini bayram günlerinde çalışıp çalışmadığı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

3-Taraflar arasında, davacı işçinin fazla mesai yapıp yapmadığı ve hafta tatili ile resmi ve dini bayram günlerinde çalışıp çalışmadığı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda iş yeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, iş yeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları şahit beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille söz konusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı yazılı delille ispatlaması gerekir. Bordrolarda tahakkuk bulunmasına rağmen bordroların imzasız olması halinde ise, varsa ilgili dönem banka ve tüm ödeme kayıtları celp edilmeli ve ödendiği tespit edilen miktarlar yapılan hesaplamadan mahsup edilmelidir.

Fazla çalışmanın yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

Fazla çalışmanın belirlenmesinde 4857 sayılı İş Kanunu'nun 68. maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin dikkate alınması gerekir.

Aynı ilkeler hafta tatili ve ulusal bayram ve genel tatil çalışmaları için de geçerlidir

Fazla çalışmanın yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

Fazla çalışmanın belirlenmesinde 4857 sayılı İş Kanunu'nun 68. maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin dikkate alınması gerekir.

Aynı ilkeler hafta tatili ve ulusal bayram ve genel tatil çalışmaları için de geçerlidir

Somut olayda, davacı, 01.03.2005 – 30.08.2011 tarihleri arasında davalı işyerinde çalışan işçi olup, davacı tanıklarından ..., davacının kayınbiraderi olup, davacı ile davalı işyerinde birlikte çalışması bulunmamakta, diğer ... ise, davacının komşusu olup, davacı ile davalı işyerinde davacı ile birlikte çalışması bulunmamaktadır. Dinlenen davacı tanıklarının beyanları ile davacının ne kadar fazla çalışma çalışma yaptığının tespit edilemediği ancak aynı işyerinde başka işçilerin açmış oldukları davalarda, davacının kışın 6 ay 07:00-17:00 arası çalıştığı, haftalık 9 saat fazla çalışma yaptığı, yazın 6 ay 07:00-18:30 arası çalıştığı ve haftalık 15 saat fazla çalışma yaptığı, ayda 2 pazar çalışması yaptığı, milli bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığı kabul edilerek düzenlenen bilirkişi raporu hükme esas alınarak, mahkemece yazılı şekilde karar verilmiştir. Mahkemece, dinlenen davacı tanıklarının davalı işyerinde davacı ile birlikte çalışması bulunmadığı gözetilerek, fazla çalışma, hafta tatili ve ulusal bayram ve genel tatil çalışması alacakları yönünden davacının bu taleplerini ispat edemediği kabul edilerek davanın reddine karar verilmesi gerekirken, varsayıma dayalı olarak hazırlanan bilirkişi raporuna göre yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan mahkeme kararının yukarıda açıklanan sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 10.12.2018 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/9647, Karar No: 2018/25, Tarih: 15.01.2018

**22. Hukuk Dairesi         2017/9647 E.  ,  2018/25 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının iş akdinin haksız ve bildirimsiz feshedildiğini belirterek kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatil ücreti alacaklarının davalıdan tahsili talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında ihbar tazminatı alacağının hesaplanmasına ilişkin uyuşmazlık bulunmaktadır.

İhbar tazminatı, belirsiz süreli iş sözleşmesini haklı bir nedeni olmaksızın ve usulüne uygun bildirim öneli tanımadan fesheden tarafın, karşı tarafa ödemesi gereken bir tazminattır. Buna göre, öncelikle iş sözleşmesinin Kanunun 24 ve 25. madde yazılı olan nedenlere dayanmaksızın feshedilmiş olması ve Kanunun 17. maddesinde belirtilen şekilde usulüne uygun olarak ihbar öneli tanınmamış olması halinde ihbar tazminatı ödenmelidir. Yine haklı fesih nedenine rağmen işçi ya da işverenin 26. maddede öngörülen hak düşürücü süre içinde fesih yoluna gitmemeleri halinde sonraki fesihlerde karşı tarafa ihbar tazminatı ödeme yükümlülüğü doğar.

İhbar tazminatı iş sözleşmesini fesheden tarafın karşı tarafa ödemesi gereken bir tazminat olduğu için, iş sözleşmesini fesheden tarafın feshi haklı bir nedene dayansa dahi, ihbar tazminatına hak kazanması mümkün olmaz.

İhbar tazminatının miktarı “ bildirim süresine ilişkin ücret ” olarak Kanunda belirlenmiştir.

Somut uyuşmazlıkta, davacının hizmet süresi 1 yıl 6 ay 26 gün (28.04.2011-22.11.2012) olarak belirlenmiştir. İş Kanunu'nun 17. maddesi gereğince davacının kıdem süresine göre ihbar önelinin 6 hafta olarak hesaplanması gerekirken 8 haftalık ücret karşılığı üzerinden yapılan hesaplamaya dayanılarak ihbar tazminatına hükmedilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 15.01.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2767, Karar No: 2015/13610, Tarih: 15.06.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/2767 E.  ,  2015/13610 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Siirt 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 26/03/2014

NUMARASI : 2013/932-2014/418

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. ve 18. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. ve 18. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Taşınmaz malın tarım arazisi niteliğinde kabulü ile olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net geliri üzerinden bilimsel yolla değerinin tesbit edilmesinde; üzerinde bulunan ve taşınmaz mala bahçe niteliği vermeyen ağaçlara maktuen değer biçilmesinde ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek taşınmazın mülkiyet ihtilafına ilişkin dava sonunda hak sahibi olduğunu ispatlayana ödenmek üzre bankada üç aylık vadeli hesapta tutulmasına karar verilmesi yöntem olarak doğrudur. Ancak;

Dava konusu taşınmaz üzerinde bulunan zeytin ağaçlarının dosya içerisindeki fotoğraflarına göre dava tarihi itibari ile 3-5 yaşında olduğundan, bu yaşdaki ağaçlarının dava tarihi itibari ile ve adet olarak maktu bedelleri ile bakım masrafları İl Tarım Müdürlüğünden getirtilip, bilirkişi raporu denetlenmeden, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harçının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçının Hazineye irad kaydedilmesine, 15.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/7693, Karar No: 2020/6822, Tarih: 08.12.2020

**12. Ceza Dairesi         2019/7693 E.  ,  2020/6822 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Karar tarihi : 06/06/2016

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/4, 62, 50/1-a, 52/2, 4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin sair nedenlere ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık müdafinin, UYAP üzerinden gönderdiği 04/06/2016 tarihli dilekçesinde duruşmaya katılamayacağına dair mazeret bildirerek, duruşmanın ertelenmesini talep etmesine rağmen, isteminin reddine veya kabulüne dair herhangi bir karar verilmeden savunma hakkı kısıtlanarak yargılamaya devamla hüküm kurulması suretiyle CMK’nın 289. maddesine aykırı davranılması,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, sair yönleri incelenmeksizin hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 08/12/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1770, Karar No: 2013/21097, Tarih: 26.12.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2012/1770 E.  ,  2013/21097 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmıyan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 07/05/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'un vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 16.09.2002 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelliyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, beraat hükümlerinin ONANMASINA, 26.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.