muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/9539, Karar No: 2015/12356, Tarih: 10.06.2015

Ancak;

Sosyal Güvenlik Kurumu'nda başmüfettiş olup, katılanın sahibi olduğu eczaneye yönelik bazı usulsüzlük iddialarını soruşturmak amacıyla görevlendirilen sanığın, durumdan haberdar olarak kendisiyle görüşmeye gelen katılana eczanenin defter kayıt ve belgelerinde bir kısım usulsüzlükler bulunduğunu, bazı çalışanların sigortasız olduğunu, bunları resmiyete dökmesi halinde yüksek miktarda para cezalarının yanında, iş yerinin kapanmasının da söz konusu olabileceğini, olayın hapis cezasına kadar gidebileceğini, 40.000 TL para vermesi halinde bu işi halledebileceğini söylediği, 04/11/2010 günü katılanı cep telefonundan arayarak acele gelmesi gerektiğini gelmemesi halinde tutanak tutup savcılığa göndereceğini belirtmesi üzerine katılanın aynı gün durumu kolluğa bildirdiği, 05/11/2010 günü sabah saatlerinde yine kendisini arayan sanığa bankada olduğunu 1-1,5 saat içinde geleceğini ilettiği, bunun üzerine sanığın “işini bitirdiğini ve Antalya'dan ayrılacağını” bildiren yazıyı saat 10.55'de Sosyal Güvenlik Kurumu Rehberlik ve Teftiş Kurulu Başkanlığına faksladığı, katılanın seri numaraları önceden alınmış 40.000 TL'yi çalışma odasında saat 11.00'de sanığa verdiği, yapılan operasyon ve alınan arama kararı doğrultusunda gerçekleştirilen aramada seri numaraları alınmış paraların sanığın çantasında ele geçirildiği; Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 30/03/2010 tarih ve 2009/5-167-2010/70 sayılı Kararında da açıklandığı üzere; icbar suretiyle irtikap suçunda mağdurun iradesini baskı altında tutmaya elverişli olmak koşuluyla, doğrudan doğruya veya dolaylı biçimde yapılan her türlü zorlayıcı hareketin icbar kavramına dahil olduğu, manevi cebrin, belli bir şiddete ulaşması, ciddi olması, mağdurun baskının etkisinden kolaylıkla kurtulma olanağının bulunmamasının gerektiği, aşamalardaki beyanlar ve olayın oluş şekline göre sanığın öğreti ve uygulamada kabul edildiği üzere yasanın öngördüğü anlamda icbar boyutuna varan bir davranışının bulunmadığı gibi, olaydan sonra görevlendirilen Başmüfettiş Tevfik Özcan tarafından yapılan soruşturma sonucunda düzenlenen 18/05/2011 tarihli rapor ile katılanın sahibi olduğu eczanede usulsüzlükler tespit edilerek katılanın idari, mali ve adli yönden cezalandırılması gerektiğinin bildirildiğinin anlaşılması karşısında, katılanın da meşru zeminde bulunmadığı bu itibarla irtikap suçunun yasal unsurunun oluşmadığı, ancak sanığın eyleminin görevinin gereklerine aykırı olarak bir işi yapmaması için menfaat sağlamak niteliğinde olup rüşvet alma suçunu oluşturacağı, esasında teklifi kabul etmemekle beraber suçüstü yapılması için kabul etmiş görüntüsü veren katılanın sanığı yakalattığı, taraflar arasında özgür iradeleri ile yapılmış bir rüşvet anlaşmasının gerçekleşmemesi nedeniyle eylemin rüşvet almaya teşebbüs aşamasında kaldığı gözetilmeden suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı şekilde icbar suretiyle irtikap suçundan mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre de;

Kabule göre de;

TCK'nın 53/1-a maddesindeki yetkiyi kötüye kullanmak suretiyle atılı suçu işleyen sanık hakkında aynı Kanunun 53/5. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321 ve 326/son maddeleri uyarınca BOZULMASINA, 10/06/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/13296, Karar No: 2022/11053, Tarih: 07.12.2022

**9. Ceza Dairesi         2022/13296 E.  ,  2022/11053 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı, özel hayatın gizliliğini ihlal

HÜKÜM : Sanığın çocuğun cinsel istismarı suçundan mahkumiyeti ile özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan beraatine dair İstanbul Anadolu 14. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 01.03.2022 gün ve 2021/661 Esas, 2022/90 Karar sayılı hükümlere yönelik istinaf başvurularının kabulüyle hükümlerin kaldırılarak sanığın, çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve özel hayatın gizliliğini ihlal suçlarından mahkumiyetine

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınıp, hükmedilen ceza miktarlarına göre yerinde görülmeyen duruşma talebinin 5271 sayılı CMK'nın 299/1. maddesi uyarınca reddiyle duruşmasız yapılan incelemede dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Katılan mağdure vekilinin çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Katılan mağdure vekilinin istinaf dilekçesi içeriğinden çocuğun cinsel istismarı suçundan kurulan kararı istinaf etmediğinin anlaşılması karşısında, bu suçtan kurulan hükmü katılan mağdure aleyhine değiştirmeyen Bölge Adliye Mahkemesi kararını temyize hakkı bulunmadığından, söz konusu karara ilişkin temyiz isteminin 5271 CMK’nın 298. maddesi gereğince REDDİNE,

Sanık hakkında özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan kurulan hükme yönelik temyiz istemlerinin incelenmesine gelince de;

5271 sayılı CMK'nın 288 ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler nazara alınıp, aynı Kanunun 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri ve sanık müdafisi ile katılan mağdure vekilinin temyiz dilekçelerinde belirttikleri nedenler de gözetilerek yapılan değerlendirmede, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından gerçekleştirilen yargılama neticesinde vaki istinaf başvurusunun kabulüyle hükmün kaldırılarak sanığın atılı suçtan mahkumiyetine dair kurulan hükme yönelik temyiz sebepleri yerinde görülmediğinden, sanık müdafisi ile katılan mağdure vekilinin temyiz istemlerinin 5271 sayılı CMK'nın 302/1. madde ve fıkrası gereğince esastan reddiyle hükmün ONANMASINA,

Sanık müdafisinin çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, ilk derece mahkemesinin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdiri ile anılan hükme ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararı nazara alındığında yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Sanık müdafisinin çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, ilk derece mahkemesinin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdiri ile anılan hükme ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararı nazara alındığında yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Mağdurenin aşamalardaki beyanları, savunma, tanık ifadeleri, intikal sonrasında mağdure hakkında alınan genital muayene raporunda akut ya da kronik travmatik bulgunun izlenmediğinin belirtilmesi ve tüm dosya kapsamına göre, sanığın eylemini oral ve anal yoldan organ sokmak suretiyle gerçekleştirdiğine dair mağdurenin soyut beyanları dışında her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilerek ilk derece mahkemesince verilen mahkumiyet hükmüne yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi yerine kabulüyle hükmün kaldırılarak yazılı şekilde karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesinin 04.07.2022 gün ve 2022/893 Esas, 2022/1625 Karar sayılı vaki istinaf başvurusunun kabulüyle hükmün kaldırılarak sanığın çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan mahkumiyetine dair hükmün 5271 sayılı CMK'nın 302/2-4. madde ve fıkrası gereğince BOZULMASINA, dosyanın İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesine gönderilmesine, 07.12.2022 tarihinde Üye ...'un karşı oyu ve oy çokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Sanığın TCK'nın 103/2, 43. maddeleri uyarınca 20 yıl hapis cezası ile cezalandırıldığı olayda, Sayın Çoğunlukla aramızdaki ihtilaf; sanığın suçun nitelikli halinden cezalandırılmasına yetecek delil bulunup bulunmadığı noktasında toplanmaktadır.

Sanığın mağdure ile sevgili olduğu, dönem dönem sanıkla mağdurenin öpüştükleri, mağdurenin sanığın cinsel organına dokunduğu gibi basit cinsel istismar suçunu oluşturan eylemlerle ilgili mağdurenin beyanlarını, sanık da doğrulamaktadır, bu hususta herhangi bir ihtilaf bulunmamaktadır.

Mağdure ifadesinin organ sokma ile ilgili bölümünde, intikalden bir hafta önce sanığın kendisini, okulun yakınlarında metruk bir eve götürdüğünü, pantolonunu indirdiğini, kendisini çekerek ön özel bölgesini kendisinin arka özel bölgesine girecek şekilde dokunduğunu, ağız bölgesine ön özel bölgesini soktuğunu, ağız içine Mustafadan sıvı geldiğini, telefonla ön özel

bölgesini ağzına soktuğu anları videoya kaydettiğini bildirmiş,

Sanık aşamalarda, mağdurenin ifadesinin organ sokma ile ilgili bölümünü kabul etmemiştir.

Bu durumda diğer maddi delillerin mağdure beyanlarını doğrulayıp doğrulamadığının belirlenmesi gerekir, çünkü mağdure anal yoldan organ sokma olduğunu ve oral yoldan organ sokmanın telefona kaydedildiği bildirmektedir.

bölgesini ağzına soktuğu anları videoya kaydettiğini bildirmiş,

Sanık aşamalarda, mağdurenin ifadesinin organ sokma ile ilgili bölümünü kabul etmemiştir.

Bu durumda diğer maddi delillerin mağdure beyanlarını doğrulayıp doğrulamadığının belirlenmesi gerekir, çünkü mağdure anal yoldan organ sokma olduğunu ve oral yoldan organ sokmanın telefona kaydedildiği bildirmektedir.

Mağdure beyanında anal yoldan sanığın kendisine intikalden bir hafta önce organ soktuğunu söylemesine karşın, mağdurenin anal muayenesinde akut veya kronik herhangi bir bulgunun izlenmediğinin belirtildiği, yine mağdurenin sanığın kendisine oral seks yaptırdığını ve bunu telin kamerasına kaydettiğini bildirmesine rağmen, telefonun incelenmesinde bu şekilde bir kayda rastlanılmadığı hususları birlikte değerlendirildiğinde, mağdurenin sanığın kendisine organ sokma biçimide cinsel istismarda bulunduğu iddiasının maddi deliller ile doğrulanmadığı, bu hususun şüphede kaldığı kanaatinde olduğumdan, kararın eylemin 103/1. maddesi kapsamında kalması sebebiyle bozulması gerektiği düşüncesiyle, Sayın çoğunluğun sanığın 103/2. maddesi uyarınca BAM Ceza Dairesi tarafından verilen kararın onanması yönündeki görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2009/8970, Karar No: 2010/4828, Tarih: 21.04.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2009/8970 E.  ,  2010/4828 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-KARAR-

Davacı vekili, davalı şirketin geçirdiği teftiş sırasında müvekkili şirkete ait sanayi sicil belgesinin dosyada bulunmaması nedeniyle 2007 Haziran ile 2008 Temmuz arasındaki dönem için 28.551 TL tarife farkı tahakkuk ettirildiğini, müvekkilinin sanayi sicil belgesine sahip olduğunu ve süresinde vize ettirdiğini belirterek, müvekkilinin talep edilen tarife farkından dolayı borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının sanayi sicil belgesini süresinde ibraz etmemesi nedeniyle indirimli tarifeden yararlanamayacağını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davacı tarafından davalıya fark tahakkuku konusunda meydana gelen mevzuat değişikliğini tebliğ etmesine rağmen davalının süresinde sanayi sicil belgesini ibraz etmediği, fark tahakkukunun EPDDK kararına istinaden yapıldığı, bilirkişi raporunun usul ve yasaya uygun olduğu belirtilerek davanın kısmen kabulüyle davacının davalıya 1.786.41 TL borçlu olmadığının tespitine, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

12.1.2008 tarih ve 26754 sayılı Resmî Gazete’de (RG) Sanayi ve Ticaret Bakanlığı tarafından yayımlanan Sanayi Sicil Tebliğinin (SGM/2) 10’uncu maddesinin 1’inci ve 2’nci bentlerinde; 6948 sayılı Sanayi Sicili Kanununun 1’inci maddesi kapsamında değerlendirilen ve en az bir işçi çalıştıran işletmelerin sanayi siciline kayıt edileceği ve sanayi sicil belgesinin, veriliş tarihi itibarıyla iki yılda bir vize ettirileceği öngörülmüştür. 15.01.2004 tarih ve 25347 sayılı RG’de yayımlanarak yürürlüğe giren Enerji Piyasası Düzenleme Kurumunun (EPDK) 8.1.2004 tarih ve 284/2 sayılı Kararı ile Perakende Satış Tarifesi Usul Ve Esasları’nın “ABONE GRUPLARI” başlıklı 1.maddesinin “B) Sanayi” alt başlığında; “Sanayi: 6948 sayılı Sanayi Sicili Kanununda tanımı yapılan sanayi işletmeleridir. Sanayi ve Ticaret Bakanlığının olumlu görüşünü ifade eden belgeyi almaları şartıyla şantiye dönemi de dahil olmak üzere sanayi abonesi olarak kabul edilirler. Haddehaneler, soğuk hava deposunun buz üreten tesisleri bu gruba dahil edilirler.” hükmü yer almaktadır.

Öte yandan Enerji Piyasası Düzenleme Kurulunun 24/8/2006 tarihli toplantısında, 5496 sayılı Elektrik Piyasası Kanununda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun ile 4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanununa eklenen geçici 9 uncu madde uyarınca ... tarafından sunulan diğer tarife teklifleri ile birlikte EPDK’nın 875 no’lu kararı ile onaylanan Tarife Uygulama Usul Ve Esasları’nın “ABONE GRUPLARI VE TANIMI” başlığı altındaki 1’inci maddesinin “A) Sanayi” alt başlığının 1’inci fıkrasına göre, “6948 sayılı Sanayi Sicili Kanununda tanımı yapılan ve ilgili resmi kuruluşça onaylı sanayi sicil belgesini ibraz eden sanayi işletmeleri bu abone grubu kapsamındadır. Sanayi sicil belgelerinin vize bitim tarihinin içinde bulunduğu fatura döneminden sonraki ilk fatura dönemi sonuna kadar yenilenerek ibraz edilmemesi halinde tüketimleri ticarethane abone grubu tarifesinden faturalandırılır.” hükmü yer almaktadır.

Somut olayda davacı vekili, sanayi sicil belgesinin mevzuatta öngörüldüğü şekilde vize ettirdiğini belirterek EPDK’nın 284/2 sayılı Kararı uyarınca sanayi aboneliğinden yararlanma koşullarını taşıdığını, ihtilaf hâlinde de vizeleri yapılmış sanayi sicil belgesini sunduğunu belirterek, tahakkuk ettirilen tarife farkının haksız olduğunu iddia etmiştir. Davalı vekili ise, sanayi sicil belgesinin süresinde ibraz edilmediğini belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Uyuşmazlık farklı tarife uygulamasından kaynaklanmaktadır. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda EPDK’nın 875 no’lu kararı ile onaylanan Tarife Uygulama Usul Ve Esasları’nın “ABONE GRUPLARI VE TANIMI” başlığı altındaki 1’inci maddesinin “A) Sanayi” alt başlığının 1’inci fıkrası ile 18’inci maddesi dikkate alınmış, EPDK’nın 284/2 sayılı Kararı somut olay bakımından dikkate alınmamıştır. Anılan Kararın “ABONE GRUPLARI” başlıklı 1.maddesinin “B) Sanayi” alt başlığında, sanayi abonesi sayılmanın tek koşulunun geçerli sanayi sicil belgesine sahip bulunmak olduğu belirtilmiş, aboneler için söz konusu belgenin süresinde ibrazına ilişkin bir yükümlülük ya da yaptırım öngörülmemiştir. EPDK’nın 875 no’lu kararı ile onaylanan Tarife Uygulama Usul Ve Esasları’nın “ABONE GRUPLARI VE TANIMI” başlığı altındaki 1’inci maddesinin “A) Sanayi” alt başlığının 1’inci fıkrasının öngördüğü düzenlemenin normlar hiyerarşisi açısından da değerlendirilerek EPDK’nın 284/2 sayılı Kararına aykırı hükümlerinin somut olay bakımından ne ölçüde geçerli olacağı üzerinde durulmalıdır. Özellikle Tarife Uygulama Usul Ve Esasları’ndaki sanayi sicil belgesinin ibrazına dair hükmün, EPDK’nın 284/2 sayılı Kararı karşısında sanayi tarifesinden yararlanmanın geçerlilik koşulu olarak mı ispat koşulu olarak mı öngörüldüğü sorununun çözülmesi önem taşımaktadır.

Mahkemece, bu açıklamalar çerçevesinde öncelikle davacının geçerli bir sanayi sicil belgesi bulunup bulunmadığı, mevcut ise vizelerinin süresinde yaptırılıp yaptırılmadığı, anılan belgenin aslı da celp edilip, gerektiğinde bu belgeyi veren Sanayi ve Ticaret İl Müdürlüğünden de sorularak denetime elverişli şekilde belirlenmelidir. Somut olayda mahkemece bilirkişi olarak elektrik teknisyeni görevlendirilmiş ve bu bilirkişinin hazırladığı rapor hükme esas alınarak, davacı vekilinin rapora yönelik itirazı da dikkate alınmadan karar verilmiştir. Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 275,I hükmüne göre, “Mahkeme, çözümü özel veya teknik bir bilgiyi gerektiren hâllerde bilirkişinin oy ve görüşünün alınmasına karar verir. Hâkimlik mesleğinin gerektirdiği genel ve hukuki bilgi ile çözümlenmesi mümkün olan konularda bilirkişi dinlenemez.” Anılan kanun hükmünde de açıkça belirtildiği üzere hâkim, kendisinde bulunmayan özel ve teknik bilgiyi gerektiren hâllerde bilirkişiye başvuracağından bilirkişinin de kendisinden sorulan husus hakkında özel ve teknik bilgiye sahip bir uzman olması gerekir. Bu nedenle, mahkemece enerji piyasası konusunda uzman bilirkişi kurulundan rapor alınıp, tüm deliller birlikte değerlendirilmek ve enerji piyasasına ilişkin ilgili mevzuat hükümleri de gözetilmek suretiyle varılacak uygun sonuç çerçevesinde bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme sonucunda yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, istek hâlinde peşin harcın iadesine, 21.4.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1457, Karar No: 2022/11788, Tarih: 06.09.2022

**8. Ceza Dairesi         2022/1457 E.  ,  2022/11788 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hükümlü veya tutuklunun kaçması

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Hükümlü veya tutuklunun kaçması suçunun oluşabilmesi için, hakkında tutuklama veya kesinleşmiş mahkûmiyet kararı bulunan kişinin, tutukevinden, ceza infaz kurumundan ya da gözetimi altında bulunduğu görevlilerin elinden kaçması gerektiği; somut olayda, Kütahya 1. İcra Ceza Mahkemesince borçlunun ödeme şartını ihlali suçundan tazyik hapsi cezası verilen sanığın, tazyik hapsinin niteliğine aykırı olarak Açık Ceza İnfaz Kurumundan özel izin ile ayrıldıktan sonra, izin süresinin bitmesine rağmen kuruma dönüş yapmayarak kaçması şeklinde gerçekleşen eyleminin TCK.nın 292/1. maddesinde düzenlenen hükümlünün kaçması suçunu oluşturduğu anlaşılmakla;

Yasaya aykırı, Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 06.09.2022 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

(K.D.)

KARŞI OY GEREKÇESİ

TCK.nın 292. maddesinde firar suçunun oluşabilmesi için sanığın tutuklu veya hükümlü statüsünde olması gerektiği belirtilmiştir. 5275 sayılı Kanunda tazyik hapsi ya da disiplin hapsi olanlar, hükümlü kapsamında değerlendirilmiş ise de bu durum bu kişilerin infazının ne şekilde yapılacağına dair bir düzenlemedir. Kaldı ki bu Kanunda ve diğer kanunlarda hükümlünün tanımı yapılmamıştır.

Tazyik hapsi ya da disiplin hapsi olanlar diğer hükümlülerin işleyebileceği 5275 sayılı Kanunun 97 ve 105/A-8 maddelerinde tanımlanan fiilleri işlemek suretiyle TCK.nın 292. maddesine göre cezalandırılmaları mümkün değildir. 5275 sayılı Kanunun hükümlülere tanıdığı bir çok haktan (izin, koşullu salıverme, açık cezaevine ayırma gibi.) yararlanmaları da mümkün değildir.

Ancak gerek doktrinde gerek uygulamada CMK.nın 223. maddesinden hareketle bir ceza mahkemesince suç olarak düzenlenen bir eylem nedeniyle mahkum olan ve mahkumiyet kararı hükmü kesinleşen kişi hükümlü olarak tanımlana gelmiştir.

Ancak gerek doktrinde gerek uygulamada CMK.nın 223. maddesinden hareketle bir ceza mahkemesince suç olarak düzenlenen bir eylem nedeniyle mahkum olan ve mahkumiyet kararı hükmü kesinleşen kişi hükümlü olarak tanımlana gelmiştir.

Ceza hukukunun temel prensiplerinden birisi kıyas yasağı ve genişletici yorum yasağıdır. TCK.nın 292. maddesinde belirtilen hükümlü kavramına bir suçtan hükümlü olanlar dışında cezaevinde kalması gerekenlerin de dahil edilmesi bu prensiplere aykırılık teşkil edecektir. Kanun koyucu, gözaltına alınanların, özel ceza infaz kurallarına uymayanların ve hatta tutuklanmak üzere haklarında yakalama kararı verilenlerin görevlerinin elinden kaçmasını dahi suç kapsamına almamıştır. Amaçsal yorum yapacak olursak bu kişilerin de evleviyetle bu madde kapsamına alınması düşünülebilir ki, bu kanun koyucunun yerine geçmek ve genişletici yorum yapmak sonucunu doğurur. Kanun koyucu isterse bu hususu maddeye bir cümle ekleyerek düzenlemeye dahil edebilir. Nitekim 5275 sayılı Kanunun yürürlüğe girmesinden sonra bu suçun temyiz incelemesinde görevli 4, 9. ve 16. Ceza Daireleri de benzer şekilde bir suç nedeniyle mahkum olanlar dışındakileri bu madde kapsamında değerlendirmemiştir.

Sonuç olarak, sanığın hukuki durumu yani statüsü TCK.nın 292. maddesinde özgü suç olarak tanımlanan suçun faili kapsamında kalmamaktadır. Bu nedenle de bu sanığın eylemi suç kapsamına alınmadığından sayın çoğunluğun görüşüne iştirak edilmemiştir. 06.09.2022

...

Muhalif Üye
Yargıtay — Esas No: 2008/23403, Karar No: 2012/10246, Tarih: 07.05.2012

**6. Ceza Dairesi         2008/23403 E.  ,  2012/10246 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

5237 sayılı TCY.nın 150. maddesinin 2. fıkrasındaki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK.nun 522. maddesindeki “hafif” ve “pek hafif” ölçütleriyle, her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değer azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, bunun, daha çoğunu alabilme olanağı varken, yalnızca gereksinmesi kadar değer olarak da az olan şeyi alma durumunda, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da değerlendirilip, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden ve öngördüğü koşullar gerçekleşmemesine karşın, sanık hakkında aynı Yasanın 150/2. maddesi uyarınca indirim yapılması, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; sanık ... savunmanının temyiz itirazı yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında, usul ve yasaya uygun bulunan hükmün tebliğname gibi ONANMASINA, 07.05.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.