muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/21822, Karar No: 2017/10856, Tarih: 11.12.2017

Kabule göre de;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 331/1 maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 11/12/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12793, Karar No: 2013/25656, Tarih: 26.12.2013

**10. Hukuk Dairesi         2013/12793 E.  ,  2013/25656 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk(İş) Mahkemesi

No :2011/397-2013/133

Dava, hizmet tespiti ile prime esas kazancın tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalılardan Eden Otelcilik Tur. Yat. Ltd. Şti ile SGK Başkanlığı vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı, davalı şirkete ait otel işyerinde kat görevlisi, garson, komi, bahçıvan, çamaşırcı, bulaşıkçı, temizlikçi ve kışın da bekçi olarak 01.05.2002-31.07.2011 tarihleri arasında aralıksız çalıştığını belirterek bu tarihler arasında geçen ve davalı Kuruma bildirilmeyen çalışma sürelerinin tespiti ile prime esas kazançlarının tespitini talep etmiştir.

Mahkeme, davalı ... yönünden davanın reddine, davalılar Eden Otelcilik Tur. Yat. Ltd. Şti. ile SGK Başkanlığı yönünden ise, davacının davalı şirkete ait iş yerinde 28.03.2006-31.07.2011 tarihleri arasında kesintisiz olarak ve (ayda 30 gün üzerinden) tam süreli olarak çalıştığının, prime esas kazanç tutarının ise 28.03.2006-31.12.2006 tarihleri arası aylık brüt 540,00 TL, 01.01.2007-31.12.2007 tarihleri arası aylık brüt 600,00 TL, 01.01.2008-31.12.2008 tarihleri arası aylık brüt 640,00 TL, 01.01.2009-31.12.2009 tarihleri arası aylık brüt 700,00 TL, 01.01.2010-28.02.2010 tarihleri arası aylık brüt 731,00 TL, 01.03.2010-31.12.2010 tarihleri arası aylık bürüt 761,00 TL, 01.01.2011-30.05.2011 tarihleri arası aylık brüt 800,00 TL, 01.06.2011-31.07.2011 tarihleri arası da aylık brüt 892,80 TL olduğunun tespitine karar vererek istemi kısmen hüküm altına almıştır.

1- Davanın yasal dayanağı 506 sayılı Yasa'nın 79/10. ve 5510 sayılı Yasa'nın 86/9. maddeleri olup anayasal haklar arasında yer alan sosyal güvenliğin yaşama geçirilmesindeki etkisi gözetildiğinde, sigortalı konumunda geçen çalışma sürelerinin saptanmasına ilişkin bu tür davalar kamu düzeni ile ilgili olduğundan özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmeleri zorunludur. Bu bağlamda, hak kayıplarının ve

gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyip gerek görüldüğünde kendiliğinden araştırma yapılarak delil toplanabileceği açıktır.

gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyip gerek görüldüğünde kendiliğinden araştırma yapılarak delil toplanabileceği açıktır.

İnceleme konusu davada, mahkeme, davacının davalı şirkete ait otel işyerinde 28.03.2006-31.07.2011 tarihleri arasında kesintisiz ve tam gün esasına dayalı olarak çalıştığının tespitine karar vermiş ise de, dosyada yer alan bilgi ve belgeler karar vermeye elverişli görünmemektedir. Bu bakımdan; jandarma tarafından düzenlenen 12.10.2011 tarihli tutanakta bahse konu otelin 3 yıl önce kapanarak faaliyetini sonlandırdığının belirtilmesi, davalı şirket vekilinin cevap dilekçesinde otelin kapalı olduğu bu dönemde davacının haftada 2 gün kısmi zamanlı olarak otelin temizliğini yaptığını iddia etmesi ve ifadelerine başvurulan bir kısım tanıkların da bu iddiayı doğrulaması gözetilerek, öncelikle otelin hangi tarihler aarsında kapalı olduğu net bir şekilde saptanmalı, otelin kapalı olduğu dönem içerisinde davacının haftada kaç gün temizlik yapma gibi hizmetleri yerine getirdiği ve yaptığı işlerin gün içinde aldığı zaman dilimi belirlenmeli, buna göre tam zamanlı ya da kısmi zamanlı (part-time) çalışma olup olmadığı tespit edilerek, davacının çalışmasının kısmi zamanlı çalışma olduğunun anlaşılması halinde; gerektiğinde uzman bilirkişi görüşü de alınmak suretiyle, hükme konu dönem içinde bir günde kaç saat çalışmış olabileceği, giderek haftalık ve aylık çalışma süreleri belirlenmeli ve yedibuçuk saat çalışma bir günlük çalışma hesabı ile kaç iş gününe karşılık olduğu hususu saptanarak, sigortalılık süresinin tespitine karar verilmelidir. (Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 29.04.2011 gün, 21-130-256 sayılı kararı)

2- Hizmet tespitine yönelik davalarda, davacı işçinin çalışmasının gerçekliği, işin ve işyerinin kapsam ve niteliği dikkate alınarak, ücretinin ve davalı ...’na (Devredilen SSK), davalı işveren tarafından ödenen ve ödenmesi gereken primlerin miktarının belirlenebilmesi amacıyla, prime esas kazancın tespitinde, gerçek ücretin esas alınması koşuldur.

Davanın niteliği gereği, çalışma olgusunun her türlü delille ispatlanabilmesine karşılık ücretin ispatında bu denli bir serbestlik söz konusu değildir. Çalışma olgusunun her türlü delille kanıtlanması olanağı bulunmakla birlikte; Hukuk Genel Kurulu’nun 2005/21-409 Esas, 2005/413 Karar; 2010/10-481 Esas, 2010/524 Karar ve 2011/10-608 Esas, 2011/649 Karar sayılı kararlarında da belirtildiği üzere ücret alma iddialarının yazılı delille kanıtlanması zorunluluğu bulunmaktadır.

Davanın niteliği gereği, çalışma olgusunun her türlü delille ispatlanabilmesine karşılık ücretin ispatında bu denli bir serbestlik söz konusu değildir. Çalışma olgusunun her türlü delille kanıtlanması olanağı bulunmakla birlikte; Hukuk Genel Kurulu’nun 2005/21-409 Esas, 2005/413 Karar; 2010/10-481 Esas, 2010/524 Karar ve 2011/10-608 Esas, 2011/649 Karar sayılı kararlarında da belirtildiği üzere ücret alma iddialarının yazılı delille kanıtlanması zorunluluğu bulunmaktadır.

Ücret miktarı HMK’nun Geçici 1. maddesinin ikinci fıkrası delaletiyle HUMK 288. maddesinde (6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 200.maddesi) belirtilen sınırları aşıyorsa, tespiti gereken gerçek ücretin; hukuksal geçerliliğe haiz olarak düzenlenmiş bulunmaları kaydıyla, işçinin imzasının bulunduğu aylık ücreti gösteren para makbuzları, banka kayıtları, ticari defter kayıtları, ücret bordroları gibi belgelerle ispatı mümkündür. Yazılı delille ispat sınırın altında kalan miktar içinse tanık dinletilebilir. Tespiti istenen miktar sınırı aşıyor olsa bile varlığı iddia edilen çalışmanın öncesine ve sonrasına ait yazılı delil başlangıcı sayılabilecek belgeler bulunuyorsa da tanık dinletilmesi mümkündür.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında dava konusu somut olayda; Mahkemenin, ücrete ilişkin kabul gerekçesi yeterince tartışılmamış ve mevcut deliller hüküm kurmaya yeterli bulunmamıştır. Bu davalarda işverenin kabulünün dahi tek başına hukuki bir sonuç doğurmayacağı göz önünde bulundurularak, asgari ücretin üzerinde ücret tespiti yapılan 28.03.2006-31.07.2011 döneminde davacıya ödeme yapılıp yapılmadığının tespiti için şirket kayıtları incelenmeli, davacıya yazılı delilleri sorulmalı, hukuksal geçerliliğe haiz olarak düzenlenmiş bulunmaları kaydıyla, davacının imzasının bulunduğu aylık ücreti gösteren para makbuzları, banka kayıtları, ticari defter kayıtları, ücret bordroları gibi belgeler araştırılmalı ve toplanan deliller hep birlikte değerlendirilip takdir edilerek varılacak sonuç uyarınca bir karar verilmelidir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz ardı edilerek eksik araştırma ve inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davalılar Eden Otelcilik Tur. Yat. Ltd. Şti ile SGK Başkanlığı vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istem halinde davalılardan Eden Otelcilik Tur. Yat. Ltd. Şti'ne iadesine, 26.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7515, Karar No: 2015/9215, Tarih: 14.09.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/7515 E.  ,  2015/9215 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : SELİM ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 28/11/2013

NUMARASI : 2010/144-2013/417

Taraflar arasında görülen davada Selim Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 28/11/2013 tarih ve 2010/144-2013/417 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin vinç ile taşıma işi yaptığını, davalı ile çimento silosunun vinç ile taşınması konusunda anlaşmaya varıldığını, ancak davalının yanıltıcı beyanı nedeniyle silonun taşınması esnasında vincin hasar gördüğünü, hasardan kaynaklanan zararın davalı tarafından karşılanmadığını ileri sürerek fazlaya ilişkin haklarını saklı tutmak suretiyle 10.000,00 TL'nin; 18.04.2011 harç tarihli ıslah dilekçesi ile talebini artırarak 113.650,00 TL'nin davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, silonun boş olup olmadığına bakılmaksızın taşıma işine başlandığını, meydana gelen hasarın operatör hatasından kaynaklandığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; davacı ve davalı şirket arasında yapılan sözlü anlaşmanın, tarafların kusurlu hareketleri neticesinde yerine getirilemediği, vinç ile taşınacak çimento silosunun dolu olup olmadığı veya vincin taşıma kapasitesi konusunda taraflarca mutabakata varılmadan çalışmaların başlatıldığı, davalının yüzde 40 kusurlu olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile 10.000,00 TL'nin dava tarihinden, sovtaj bedelinin düşümü ile 17.000,00 TL'nin ıslah tarihinden itibaren faiziyle davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, taşıma sırasında meydana gelen hasarın tazmini istemine ilişkindir.

Dava ve ıslah dilekçeleriyle, ıslah dilekçesinde atıfta bulunulan Selim Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2010/12 D.İş dosyasındaki bilirkişi raporunda belirtilen, hasarlı vincin en yakın tamir edilebileceği yere taşınması için nakil masrafı ile hasarlı olduğu dönemde taşınamaması sebebiyle davacının uğradığı kar kaybı da talep edilmiş ise de, mahkemece bu hususlarda olumlu-olumsuz bir karar verilmemiştir. Davacının belirtilen talepleri hakkında hüküm tesis edilmemesi doğru görülmediğinden hükmün davacı yararına bozulması gerekmiştir.

Ayrıca mahkemece, vinçte meydana gelen hasar yönünden hükme esas alınan 21.05.2012 tarihli bilirkişi raporu ve bu rapordaki kabule göre değerlendirme yapılan 29.03.2013 tarihli bilirkişi raporu Yargıtay denetimine elverişli bulunmadığından, kalem kalem hasarlar ve tutarları belirtilmek suretiyle uzman bilirkişi heyetinden rapor alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile karar verilmesi doğru görülmemiş ve hükmün bu sebeple de bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz isteminin kabulü ile hükmün temyiz eden davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 14.09.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2373, Karar No: 2025/3320, Tarih: 12.03.2025

**11. Ceza Dairesi         2022/2373 E.  ,  2025/3320 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/1935 E., 2020/1666 K.

SUÇ : Resmi belgeyi bozma, yok etme veya gizleme

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret, bozma

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesinin, 08.07.2020 tarihli ve 2018/1935 Esas, 2020/1666 Karar sayılı kararının, Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet Savcısı ve sanık ... tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 294 üncü maddesinin birinci fıkrasındaki "Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır." şeklindeki düzenleme ile aynı Kanun'un "Temyiz gerekçesi" başlığını taşıyan 295 inci maddesinin birinci fıkrasındaki "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir." şeklindeki düzenlemeler ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 17.03.2021 tarihli ve 2019/9.MD-554 Esas ve 2021/117 Karar sayılı kararı karşısında; sanığın yokluğunda verilip 04.09.2020 tarihinde kendisine tebliğ olunan hükümde 5271 sayılı Kanun'un 294 üncü maddesine uygun şekilde gerekçeli temyiz başvurusunda bulunması gerektiğine dair herhangi bir ihtar bulunmadığı gibi bu hususun meşruhatlı tebligat ile de bildirilmediği anlaşıldığından, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesi tarafından sanığa usulüne uygun şekilde "5271 sayılı Kanun'un 295 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca gerekçeli temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçenin tebliğden itibaren (7) gün içerisinde verilmesi halinde temyiz talebinin incelenebileceği, aksi halde sebep yokluğundan temyiz talebinin reddedileceği" ihtarını içeren meşruhatlı tebligat ile gerekçeli kararın tebliğ edilmesi, temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçe verilmesi halinde bu hususta düzenlenecek ek tebliğname ile birlikte, temyiz isteminde bulunulmaması halinde ise, mevcut haliyle incelenmek üzere yeniden Dairemize gönderilmesi için, dosyanın incelenmeksizin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

Oy birliğiyle, 12.03.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3448, Karar No: 2021/7581, Tarih: 05.04.2021

**9. Hukuk Dairesi         2021/3448 E.  ,  2021/7581 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin iş sözleşmesini ücretleri ödenmemesi sebebiyle haklı olarak feshettiğini ileri sürerek kıdem tazminatı ile bir kısım işçilik alacaklarının davalılardan tahsilini talep etmiştir.

Davalının Cevabının Özeti:

Davalı ... Enerji Üretim A.Ş. vekili, ihale makamı konumunda bulunduklarını belirterek davanın husumet ve esas yönünden reddi gerektiğini savunmuştur.

Davalı ... ve Sanayi A.Ş. vekili, davacının hak etmiş olduğu her türlü alacağının kendisine ödendiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2- Taraflar arasında davacının fazla çalışma yapıp yapmadığı ve karşılığı ücretin ödenip ödenmediği noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır. Davacı dava dilekçesinde davacının günde 12 saat, haftada ise 84 saatten az çalışmadığını, yaptığı fazla çalışmaların karşılığının ödenmediğini iddia etmiş, davalı ... İnş. San. Tic. A.Ş. ise davacının haketmiş olduğu tüm alacaklarının kendisine ödendiğini savunmuştur. Yargılama sırasında alınan bilirkişi raporunda bordrolarda ek kazanç adı altında her ay değişik miktarlarda ücret tahakkuku yapıldığı, bu ödemelerin fazla çalışma karşılığı ödendiğinin dosya kapsamından anlaşılamadığı, fazla mesai ödemesinin ise haftada 3-4 gün boyunca saat 18:00'den sonra yapılan çalışmalar için olmasının muhtemel olacağı belirtilmiş, mahkemece davacıya her ay ek kazanç adı altında düzenli olarak ödemeler yapıldığı, açıklık bulunmasa da yapılan bu ödemelerin fazla mesai ödemesi olacağı, başka bir sebeple her ay düzenli olarak yapılan ekstra ödemenin açıklanamayacağı değerlendirilerek fazla çalışma alacağı talebinin reddine karar vermiştir.

Dosya içerisinde yer alan bir kısım bordrolarda ek kazanç adı altında değişik miktarlarda ödemeler yapıldığı görülmektedir. Ancak "ek kazanç" başlığı altındaki ödemelerin karşılığının ne olduğu araştırılmamıştır. Mahkemece öncelikle ek kazanç ödemelerinin ne olduğu araştırılmalı, ek kazanç adı altında yapılan ödemelerin fazla çalışma karşılığı ödenen ücret olduğu anlaşılması halinde ise bilirkişi tarafından hesaplanan fazla çalışma alacağının bordrolarda ek kazanç adı altında gösterilen tahakkuklardan mahsubu yoluna gidilerek varsa davacının fazla çalışma alacağı hüküm altına alınmalıdır. Kararın bu nedenle bozulması gerekmektedir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 05.04.2021 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/59, Karar No: 2015/22280, Tarih: 10.03.2015

**15. Ceza Dairesi         2014/59 E.  ,  2015/22280 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu malına zarar verme, nitelikli hırsızlık, geceleyin işyeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Bir kimsenin konutuna, konutunun eklentilerine rızasına aykırı olarak giren veya rıza ile girildikten sonra çıkmayan kişi konut dokunulmazlığı suçunu işlemiş olur. Konuta girmek, failin bütün vücudu ile tamamen konuta girmesi demektir. Bu nedenle, konutun eklentisi içinde olmamak kaydıyla, pencereden içeriye bakma, kapıyı dinleme camı tıkırdatma, dış kapı zilini çalma bu suçu oluşturmaz. Konuta veya eklentisine nereden girildiğinin önemi yoktur.Konuttan çıkmamak, konut sahibinin rızası ile girilen konuttan, söz, hareket ve tavırlarıyla kendisini çıkmaya davet edilmesine rağmen, çıkmamaktadır.

Suçun oluşması için, sahibinin rızası olmadan girilen yada rızayla girildikten sonra istendiği halde dışarı çıkılmayan bir konut veya eklentisi olmalıdır. Konut, (mesken) bir kimsenin geçici de olsa oturmak için sığındığı her nevi yer olarak tanımlanabilir. Medeni kanunun 19'uncu maddesinde tanımlanan her ikametgah TCK anlamında bir konuttur. Kişinin ihtiyaçlarından bir veya bir kısmının yerine getirildiği yani yaşamsal faaliyetlerini geçirdikleri yer konuttur. Konutun bir bina olması şart değildir. Konut eklentisi (müştemilat); konuta bitişik yada onun yakınında

Olan, konut veya benzerî yapıların kullanılış amaçlarından herhangi birini tamamlayan diğer yapılar veya yerlerdir. Balkon, koridor, sahanlık, etrafı çitle çevrili avlu, eve ait etrafı duvarla çevrili bahçe, buna örnek gösterilebilir. Diğer bir anlatımla, girilmesi konutta oturanların huzur ve güvenliğini bozabilecek konuta bağlı veya pek yakın ek yapılar veya yerlerdir. Avlu, ahır, bahçe, taraça, samanlık, odunluk, kömürlük, balkon gibi yerler eklentidir. Konut veya eklentiyi dış dünyadan ayırıcı belirtiler, o yer sahibinin yaşama biçimi,mevcut olanakları,sosyal ve ekonomik durumu ile kültürel ve yöresel özelliklere, gelenek ve göreneklere göre farklılıklar gösterebilir. Bu husus, olaysal olarak değerlendirilmeli, tayin ve takdir edilmelidir.

Apartman giriş kapısından sonraki koridorların, merdiven ve merdiven boşluklarının, daire giriş kapısı ön kısımlarının, sahanlıkların apartmanda oturanlara ait ortak “eklenti” olduğunun kabulü gerekir. Apartman dış kapısının açık kalması, bu kısımların eklenti olma niteliğini etkilemeyeceği gibi eklenti sayılmamasına da neden olmaz.Dış kapının konması; bu yerlerin dış alemle ilgisinin kesildiğine ve yasa dışı bir amaçla içeri girilmesine izin verilmediğine ilişkin iradenin bir göstergesidir. merdivenler ve sahanlık, konuta giriş çıkış için zaruri, konutun kullanış amacını tamamlayan ve sağlayan, konuta bağlı yerlerdendir.Her isteyenin bu yerlere girmesi ve yararlanması olanaksızdır.Sahanlık ve merdiven olmadan konut olamayacağı gibi, konut olmadan da merdiven ve sahanlık olamaz. Bu itibarla konut ve apartman merdiveni birbirinden ayrılmaz birer parça ve merdivenler konutun,eklentileridir.

Rızaya aykırı olarak girme veya rıza ile girildikten sonra çıkması istenilmesine rağmen çıkmayan kişi bu eylemini, açık bir rızaya gerek olmaksızın girilmesi mutat olan yerler dışında kalan işyerleri ve eklentilerinde işlemesi hâlinde fail ikinci fıkraya göre cezalandırılacaktır. Girilmesi mutat olan yerler dışında kalan işyerleri ve eklentileri, Avukatlık bürosu, Doktor muayenehaneleri, Emlak bürosu, Mimar bürosu, v.b. gibi izinle girilmesi gereken yerlerdir. Girilmesi mutat olan yerlere, süper marketler, mağazalar, dükkanlar, pasta salonları, kahvehane, restoran ve lokantalar, sinema, tiyatro, otel, bar, hastane, örnek gösterilebilir. Halka açık olduğu saatlerde bu gibi, yerlere giriş de suç oluşmaz. Ancak halka kapalı olan saatlerde buralara rıza haricinde girilmesi hâlinde bu fıkradaki suç oluşacaktır.

Evlilik birliğinde aile bireylerinden birinin rızasının olması, hukuka uygunluk sebebidir. Konutun birden fazla kişinin ortak kullanması durumunda, bunlardan birinin rızasının olması hukuka uygunluk sebebidir. Konut, sahibinin rızasıyla bu yere girilmesi hâlinde suç oluşmayacaktır. Konuta veya eklentiye girmenin gizli veya hile ile olması, konut sahibinin rızası olmadığını göstermekte ve alenen girme hâlinde men edileceğinin delilini teşkil etmektedir. ...nın varlığı veya yokluğu, failin davranışlarına; amacına, giriş nedenine göre tespit edilmelidir. Yerel ve olaysal koşullar, gelenekler nazara alınmalıdır. Sütçünün süt, gazetecinin gazete, postacının mektup bırakmak için eklentiye girmesinde örtülü rıza mevcuttur.Ancak aynı yere,ırza geçmek, söz atmak, tasaddide veya sarkıntılıkta bulunmak, röntgencilik yapmak için girilmesinde rızanın varlığı kabul edilemez. Çünkü; eklenti