muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/1900, Karar No: 2019/4195, Tarih: 13.06.2019

**16. Ceza Dairesi         2019/1900 E.  ,  2019/4195 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

İlk Derece Mahkemesi : İzmir 13. Ağır Ceza Mahkemesinin 10.05.2018 tarih ve 2017/735 - 2018/264 sayılı kararı

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Hüküm : TCK'nın 314/2, 3713 sayılı Kanunun 5/1, TCK'nın 53, 58/9, 63 maddeleri uyarınca mahkumiyete dair istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebebine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Sanığın duruşmalı inceleme talebinin yasal şartları oluşmadığından CMK'nın 299. maddesi gereğince REDDİNE,

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Sanığın çocuğunu örgüte müzahir okullara göndermesinin örgütsel bir eylem olarak değerlendirilemeyeceği kabul olunarak yapılan değerlendirme sonucunda;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanık ve müdafiinin temyiz dilekçelerinde ileri sürdükleri nedenler yerinde görülmediğinden CMK’nın 302/1. maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddiyle hükmün ONANMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın İzmir 13. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 13.06.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/26688, Karar No: 2013/23023, Tarih: 23.12.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/26688 E.  ,  2013/23023 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davacılar tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, dosyadaki belgeler okundu.Gereği görüşüldü:

Kadastro sırasında dava konusu 127 ada 7 parsel sayılı 53650,46 m2 yüzölçümündeki taşınmaz miras...na, paylaşmaya ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanılarak davalılar...... ve ... adına tespit edilmiştir. Davacı ..., ...ve ... miras...na ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak taşınmazın babaları...mirasçıları adına tescili istemiyle dava açmışlardır. Mahkemece davanın reddine dava konusu 127 ada 7 parsel sayılı taşınmazın tespit gibi tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm davacılar tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece kesin süreye uyulmadığı gerekçe gösterilerek davanın 3402 sayılı Kadastro Kanununun 36. maddesi hükmü uyarınca reddine karar verilmiş ise de, varılan sonuç davanın niteliğine, dosya içeriğinde toplanan delillere ve yasal düzenlemelere uygun düşmemiştir.

3402 Sayılı Kadastro Kanununun 36. maddesi hükmünde taraflardan her birinin dinlenmesini talep ettiği tanık ve bilirkişi ücretini ve diğer yargılama giderlerini karşılamak zorunda olduğu, hakim tarafından belirlenecek süre içinde gerekli giderler mahkeme veznesine yatırılmadığı takdirde, onunla ilgili delillere dayanılmaktan vazgeçilmiş sayılacağı açıklanmıştır. Bu hükmün amacı, verilen ara kararlarının ciddiyet ve özenle yerine getirilmesini sağlamak, bu yolla davaların uzun süre elde kalmasını önlemektir. Hakim tarafından verilen kesin süre içinde gereken giderleri vermeyen taraf sadece gider yapılmasını gerektiren işlemin yapılması isteminden vazgeçmiş sayılır. Davadaki bütün istemlerinden vazgeçmiş sayılamaz. Bu olgunun sonucu olarak da verilen kesin süre içinde gereğinin yapılmaması halinde gider yapılmasını gerektiren işlemin niteliği ve davanın sonucuna etkisi gözetilerek mevcut delillere göre karar verilir. Kesin süreye uymamanın doğurduğu bu ağır sonuç gözetildiğinde, kesin süreden söz edilebilmesi için ara kararında yapılması gereken işlerin neler olduğunun kuşkuya yer vermeyecek biçimde tam olarak açıklanması, yatırılması istenilen giderlerin miktarının ara kararında ayrıntılı olarak gösterilmesi, verilen sürenin giderin temin edilip yatırılabilmesi için makul ve yeterli uzunlukta olması, gider yatırılmamasının sonuçlarının taraflara açıkça anlatılması ve tarafların bu konuda uyarılması zorunludur.

Kadastro davalarında keşif giderleri yatırılmadığından bahisle kesin süre sonuçlarının uygulanabilmesi için öncelikle uyuşmazlığın çözümlenebilmesi için taşınmaz başında keşif yapılmasının zorunlu olması, dava dosyasının keşfe hazır hale getirilmesi, ispat yükü kendi üzerinde olan tarafa keşif giderlerini mahkeme veznesine depo etmesi için makul ve yeterli uzunlukta kesin süre verilmesi, verilen kesin süre içinde kabul edilebilir yasal bir mazeret olmaksızın keşif giderlerinin mahkeme veznesine yatırılmamış olması gerekir. Taraflara veya güvenlik kuvvetlerine tanıkların taşınmaz başında hazır edilmesi gibi bir zorunluluk yüklenemeyeceğinden keşif kararı verilmesi halinde keşif gün ve saati ile hazır bulunacakları yerin taraf tanıklarına ve bilirkişilere davetiye ile bildirilmesi zorunludur. Hal böyle olunca mahkemece öncelikle mahkeme heyeti yolluğu, bilirkişi ve tanıklara ödenecek ücret ve davetiye giderleri ile araç ücretinin tespit edilmesi, davetiye tebliğinin zaman alacağı da gözetilerek davetiye giderlerini yatırması için verilecek sürenin diğer giderlerin yatırılması için verilecek süreden daha kısa belirlenmesi, ispat yükü üzerinde olan tarafa belirlenen mahkeme heyeti yolluğunu, araç ücretini, bilirkişiler ve tanık ücretlerini, bilirkişi ve tanıklar adına çıkartılacak davetiye giderlerini, karşı tarafa da dinletmek istediği tanıkları için belirlenen ücret ve davetiye giderlerini mahkeme veznesine yatırmaları için kesin süre verilmesi, davetiye giderlerinin yatırılması halinde öncelikle bilirkişi ve tanıklar adına davetiye çıkartılması gerektiği kuşkusuzdur.

Bu ilkeler ışığında somut olaya bakıldığında mahkemece 02.03.2012 günlü oturumda taşınmaz başında keşif yapılmasına karar verilerek 09.05.2012 günü keşif günü ve saat 10.00 keşif saati olarak belirlenmiş, belirlenen saatte keşfe gidilemediği için mahali bilirkişilerin keşif mahallinden ayrıldığını öne sürerek davacı vekilinin mazeret dilekçesi vermesine rağmen aynı gün saat 15.30'da keşfe gidilip davacı tarafın yokluğunda keşfin yapıldığı, keşif sonrasında davacı vekili istifa dilekçesi verdiği halde bu dilekçe de davacı asillere tebliğ edilmeden yargılamaya devam olunup hüküm kurulduğu anlaşılmaktadır. Öte yandan mahalli bilirkişilere ve tanıklara davetiye de çıkartılmadığı Jandarma Komutanlığı'na yazı yazıldığı, ayrıca mahkemece belirlenen saatte keşfe gidilmediği, davacı vekilinin mazeret dilekçesine rağmen daha sonraki bir saatte keşfin icra edildiği gözetildiğinde somut olayda kesin süre sonuçlarının uygulanamayacağı gibi davacı tarafın savunma...nın kısıtlandığı da kuşkusuzdur. Hal böyle olunca yukarıdaki ilkeler ışığında yeni bir keşif günü belirlenmesi, davacı tarafa keşif giderlerini depo etmesi için yeniden ve az yukarıda açıklanan yöntemine uygun biçimde kesin süre verilmesi, keşif giderleri yine yatırılmadığı taktirde şimdiki gibi hüküm kurulması, keşif giderleri yatırıldığı taktirde taşınmaz başında keşif yapılarak iddia ve savunma doğrultusunda delillerin toplanması, toplanan ve toplanacak tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir hüküm verilmesi gerekirken açıklanan bu olgular gözardı edilerek usulüne uygun olmayan ara kararına dayanılarak ve davacı tarafın savunma... da kısıtlanarak yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz, davacı tarafın temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenlerine göre sair yönlerin incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan harcın istek davacılara iadesine 23.12.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2668, Karar No: 2017/17135, Tarih: 06.12.2017

**3. Hukuk Dairesi         2017/2668 E.  ,  2017/17135 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı ve davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dava, kiracı tarafından kiraya veren aleyhine açılan tazminat ve alacak istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı ve davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, kiraya verenin kusuru nedeniyle kiralanandan istifade edemediğini, erken tahliye etmek zorunda kaldığından bahisle, halı sahadan aylık 2.000,00 TL den sözleşme sonuna kadar 15 aylık toplam 30.000 TL kâr mahrumiyeti olacağını, halı saha için 6.000,00 TL lik spor malzemesi aldığını ve halen kiralananda kullanıldığını, tesisin kafeterya kısmında ise müvekkilinin 17.650 TL lik ileriye dönük sözleşme imzaladığını sözleşmenin sona ermesi nedeniyle zarara uğradığını, ayrıca halı saha ve kafeterya için ... Belediyesine 4.781,00 TL lik ve 773,00 TL lik ruhsat harçları yatırdığını ve ruhsatları da alamadığını, ... Büyükşehir Belediyesine 585,00 TL numarataj bedeli ödediğini,665,00 TL de itfaye gideri ödemek zorunda kaldığını, ayrıca erken tahliye edildiği için ödenen kira bedeli alacağı olduğunu belirterek, fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak toplam 9.000,00 TL nin davalıdan tahsiline, 13.11.2009 tarihinde taşınmazı tahliye etmesine karşın 16.03.2010 tarihine kadar müvekkilinden alınan kira paralarının iadesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, kira bedellerinin zamanında ödenmediğini, davacının 15.03.2010 tarihinde kiralananı tahliye ettiğini ve demirbaşların teslim alındığını, davacının mecuru teslim ettiği tarihe kadar işlettiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda davanın kabulüne 9.000,00 TL'nin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, spor malzemeleri bedeli nedeniyle talep edilen alacak yargılama sırasında iade edildiğinden davanın konusu kalmadığından esas hakkında karar verilmesine yer olmadığına dair verilen kararın davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 6. Hukuk Dairesinin 19/06/2013 tarih ve 2012/17600 E 2013/10737 K sayılı ilamıyla bozulmasına karar verilmiş, mahkemece bozma ilamına uyularak davanın kısmen

kabulü ile, 3.311,80-TL mahrum kalınan kar ile 1.588,37-TL fazla ödenen kira parası olmak üzere toplam 4.900,17-TL'nin davalıdan alınıp davacıya verilmesine, Belediyeye ödenen 4.056,48-TL harç ve itfaiye gideri için açılan davanın reddine, kiralanana yapılan masraflar kiralananda bırakılan menkul mallara yönelik harcı verilerek açılan dava olmadığından Karar Verilmesine Yer Olmadığına, karar verilmiş, karar taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

kabulü ile, 3.311,80-TL mahrum kalınan kar ile 1.588,37-TL fazla ödenen kira parası olmak üzere toplam 4.900,17-TL'nin davalıdan alınıp davacıya verilmesine, Belediyeye ödenen 4.056,48-TL harç ve itfaiye gideri için açılan davanın reddine, kiralanana yapılan masraflar kiralananda bırakılan menkul mallara yönelik harcı verilerek açılan dava olmadığından Karar Verilmesine Yer Olmadığına, karar verilmiş, karar taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1-Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davalı vekilinin yoksun kalınan kazanç kaybına yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Dava tarihinde yürürlükte bulunan 818 sayılı Borçlar Yasasının 96. (TBK.nun 112.) maddesine göre alacaklının, borçludan borcun hiç veya gereği gibi ifa edilmemesi nedeniyle tazminat isteyebilmesi için, bu yüzden bir zarara uğramış olması gerekir. Sözleşmeden kaynaklanan zarar müspet zarar olacağı gibi, menfi zarar da olabilir.

Müspet zarar; borçlu edayı gereği gibi ve vaktinde yerine getirseydi alacaklının mameleki ne durumda olacak idiyse, bu durumla eylemli durum arasındaki farktır. Diğer bir anlatımla, müspet zarar, sözleşmenin hiç veya gereği gibi yerine getirilmemesinden doğan zarardır kuşkusuz kâr mahrumiyetini de içine alır. Kâr kaybı, kârdan mahrum kalma karşılığı meydana gelen zarardır. Genelde sözleşmeyi kusuruyla fesheden taraftan istenir. Aslında kâr kaybı açısından kârdan yoksun kalan tarafın malvarlığında kusurlu fesihten önce ve sonra bir değişiklik yoktur. Burada kârdan yoksun kalan kusurlu fesih yüzünden mal varlığında ileride meydana gelecek çoğalmadan mahrum kalır. Kâr kaybı zararının müspet zarar kapsamında bulunduğu şüphesizdir.

Bu durumda mahkemece kâr kaybı hesabı yapılırken davacı kiracının dava konusu kiralanan ile aynı vasıf ve özelliklere sahip başka bir taşınmazı aynı şartlarda ne kadar sürede kiralayabileceği bilirkişi aracılığıyla tespit edilerek bu süre ile sınırlı olarak kâr kaybı alacağına hükmedilmesi gerekirken kira süresinin sonuna kadar hesaplama yapılması doğru değildir.

3- Davalı vekilinin kira bedeline yönelik temyiz itirazlarına gelince; Dava konusu taşınmazın 15/03/2010 tarihinde davalı tarafa teslim edildiği anlaşılmakla davacı kiracı bu tarihe kadar işleyen kira bedelinden sorumlu olacağından kira bedelinin iadesi talebinin reddine karar verilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesi de doğru değildir.

Hüküm bu nedenlerle bozulmalıdır.

3- Davalı vekilinin kira bedeline yönelik temyiz itirazlarına gelince; Dava konusu taşınmazın 15/03/2010 tarihinde davalı tarafa teslim edildiği anlaşılmakla davacı kiracı bu tarihe kadar işleyen kira bedelinden sorumlu olacağından kira bedelinin iadesi talebinin reddine karar verilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesi de doğru değildir.

Hüküm bu nedenlerle bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda 1 nolu bette açıklanan nedenlerle davacının temyiz itirazlarının reddine, 2 ve 3 nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı tarafın temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün davalı taraf lehine BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 06.12.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/706, Karar No: 2014/3074, Tarih: 13.05.2014

**1. Ceza Dairesi         2014/706 E.  ,  2014/3074 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs, 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : ... beraat.

TCK.nun 81, 35/2, 62/1, 53/1 maddeleri uyarınca 10 sene hapis cezası - katılanlar ... ve ...'a yönelik olarak ayrı ayrı iki defa 6136 sayılı Kanunun 15/1, TCK.nun 62, 52, 52/4 53/1 maddeleri uyarınca 5 ay hapis ve 2000 TL adli para cezası.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...'nin mağdurlar ...ve...'a yönelik kasten öldürmeye teşebbüs ve 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suçların niteliği tayin, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde bozma ve düzeltme nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık ... müdafiinin suç vasfına, haksız tahrike, katılanlar vekilinin sanık... yönünden sübuta yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddiyle, sanık ... hakkında 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçundan kurulan hükümde; 6136 sayılı Yasanın 15/1 maddesi uyarınca temel ceza belirlenirken hapis cezası alt sınırdan tayin edildiği halde, adli para cezasının alt sınırdan uzaklaşılarak belirlenmesi yasaya aykırı ise de, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, sanık hakkında 6136 sayılı Yasanın 15/1 maddesi uyarınca hükmedilen 120 gün adli para cezasının 25 gün adli para cezasına, TCK.nun 62. maddesi uyarınca hükmedilen 100 gün adli para cezasının 20 gün adli para cezasına, TCK.nun 52. maddesi uyarınca hükmedilen 2000 TL adli para cezasının 400 TL adli para cezasına dönüştürülmesine, karar verilmek sureti ile CMUK.nun 322. maddesi uyarınca DÜZELTİLEN hükümlerin tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA),

2-Sanık... hakkında mağdurlar... ve ...'ye yönelik eylemlerden kurulan beraat hükümlerinin incelenmesinde;

Oluşa ve dosya içeriğine göre, sanıkların, birkaç gün önce sanık ... ile mağdur... arasında omuz atma yüzünden çıkan tartışma nedeniyle mağdurların çalıştığı dükkana geldikleri, burada çıkan tartışma üzerine sanık ...'nin her iki mağduru bıçaklayarak öldürmeye teşebbüs ettiği olayda; sanık...'nin bıçaklı ve hazırlıklı olarak olay yerine gelen kardeşi ... ile birlikte, daha önceki tartışmayı bilerek olay yerine geldiği ve tartışmaya dahil olduğu, eylemi gerçekleştiren sanık ...'nin yanında ona destek ve cesaret vererek, suça manevi yardım eden olarak katıldığı gözetilerek, sanığın TCK.nun 81 ve 39/1 maddeleri uyarınca iki kez cezalandırılması yerine, delillerin takdirinde hataya düşülerek yazılı şekilde beraat kararları verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş olup, katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak (BOZULMASINA), 13/05/2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/595, Karar No: 2020/3905, Tarih: 07.07.2020

**20. Ceza Dairesi         2019/595 E.  ,  2020/3905 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARLA

İLGİLİ BİLGİLER

İtiraz Eden : Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

İtiraz Yazısının Tarihi-Sayısı : 02/03/2019 tarih ve KD/10-2018/19796

İtiraz Edilen Daire Kararı : Dairemizin 15/01/2019 tarih, 2018/4162 esas ve 2019/337 sayılı kararı.

İtirazla İlgili Mahkeme Kararı : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin 05/02/2018 tarih, 2018/100 ve 2018 175 sayılı kararı

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

İtiraz yazısı ile dava dosyası incelendi.

A) KONUYLA İLGİLİ BİLGİLER:

Uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan sanık hakkında İnegöl Ağır Ceza Mahkemesi'nce yapılan yargılama sonucu 12/10/2017 tarihinde 2017/140 esas ve 2017/154 karar sayı ile sanığın mahkûmiyetine karar verilmiş ve bu karara karşı yapılan istinaf başvurusu Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin 05/02/2018 tarih, 2018/100 ve 2018 175 sayılı kararı ile esastan reddedilmiştir.

Hüküm sanık ve müdafii tarafından tarafından temyiz edilmiştir.

Dairemizce 15/01/2019 tarih, 2018/4162 esas ve 2019/337 sayılı karar ile sanık hakkındaki hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

B) İTİRAZ NEDENLERİ:

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın itiraz yazısında;

"Suç tarihinde sanık ...'nın Bursa ili İnegöl ilçesinde ... plakalı aracı ile uyuşturucu sattığı ihbarını alan güvenlik güçlerinin sanığı ve aracını takibe alıp, sanığın Çardak Camiinin karşısında aracının durdurduğu ve aracın içerisine aldığı haklarında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan işlem yapılan ..., ... ve ...'e uyuşturucu madde sattığı ve bu şekilde suçun sübut bulduğu konusunda sayın çoğunluk ile aramızda ihtilaf yoktur. Ancak; sayın çoğunluk uyuşturucu madde alışverişinin aracın içinde yapılması sebebiyle umumi yer olmadığından TCK 188/4-b maddesinin uygulanmayacağından bahisle temyiz isteminin kabulü ile kararın bozulmasına karar vermiştir. Oysa uyuşturucu madde ticareti yapma suçunun TCK 188/4-b maddesinde sayılan yerlere 200 metreden yakın mesafedeki umumi veya umuma açık yerlerde yapılması halinde bu maddenin uygulanması gerekir.

Olayımızda sanık ... aracının TCK 188/4-b maddesinde sayılan caminin karşısına park ederek aracın içerisine aldığı kullanıcılara uyuşturucu madde satmıştır. Burada satışın araç içerisinde yapılmış olması, satış yapılan yerin umumi yer olmadığı sonucunu doğurmaz. Zira otomobil hareket eden bir araçtır ve sanık kendi iradesi ile aracı caminin karşısına park edip satış yapmıştır. Başka bir ifade ile uyuşturucu satışı yaptığı tezgahını caminin karşısına kurup satış yapmıştır. Aksi düşüncenin kabulü sanığın aracını okulun yada caminin veya TCK 188/4-b maddesinde sayılan yerlerin bahçesine veya tam karşısına park edip araç içinden uyuşturucu madde satması halinde TCK 188/4-b maddesinin konuluş amacına aykırı olarak umumi yer sayılmayıp bu maddenin uygulanmaması sonucunu doğurur ki, bu halde TCK 188/4-b maddesinin uygulama alanı çok daraltılmış olur. Uyuşturucu madde satılan yer TCK 188/4-b maddesinde sayılan yerin bitişiğindeki evin içi olsa idi, burada evin yeri değiştirilemeyeceğinden ve evin içi de umumi yer olmayacağından TCK 188/4-b maddesi uygulanmazdı. Ancak bu olayda olduğu gibi araç hareket eden ve yeri değiştirilebilen bir vasıta olup bir nevi uyuşturucu madde satışı yapılan tezgah olarak kabul edilmesi gerektiğinden, satış yapılan aracın park edildiği yerin TCK 188/4-b maddesinde sayılan yerlere 200 metreden yakın mesafe içindeki umumi yer olması halinde, artık burada TCK 188/4-b maddesinin uygulanması gerektiği halde aksinin kabulü ile bozma kararı verilmesi usul ve yasalara aykırıdır." denilerek temyize konu hükmün onanması talep edilmiştir.

C) CUMHURİYET BAŞSAVCISININ İTİRAZIYLA İLGİLİ YASA HÜKÜMLERİ:

1- 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 308. maddesi:

(1) Yargıtay ceza dairelerinden birinin kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı, resen veya istem üzerine, ilâmın kendisine verildiği tarihten itibaren otuz gün içinde Ceza Genel Kurulu'na itiraz edebilir. Sanığın lehine itirazda süre aranmaz.

(2) (05.07.2012 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanan 6352 sayılı Kanun'la eklenen fıkra) İtiraz üzerine dosya, kararına itiraz edilen daireye gönderilir.

(3) (05.07.2012 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanan 6352 sayılı Kanun'la eklenen fıkra) Daire, mümkün olan en kısa sürede itirazı inceler ve yerinde görürse kararını düzeltir; görmezse dosyayı Yargıtay Ceza Genel Kurulu'na gönderir.

2- 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un geçici 5. maddesi (05.07.2012 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanan 6352 sayılı Kanun'la eklenen):

(1) Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 308 inci maddesinde yapılan değişiklikler, bu Kanunun yayımı tarihinde Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nda bulunan ve henüz karara bağlanmamış dosyalar hakkında da uygulanır.

D) İTİRAZIN VE KONUNUN İRDELENMESİ: