muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/10125, Karar No: 2020/1928, Tarih: 10.02.2020

**5. Hukuk Dairesi         2019/10125 E.  ,  2020/1928 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekili ile davalı tarafından verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş; karar, davacı idare vekili ile davalı tarafça temyiz edilmiştir.

Davacı idare vekilinin tüm, davalının ise aşağıdaki bent dışında kalan sair temyiz itirazları bozma ile kesinleşen yönlere ilişkin olduğundan yerinde değildir. Ancak;

05.07.2011 tarihli tespit formuna göre dava konusu taşınmaz üzerinde 60 zeytin ve 33 meyve ağacı bulunduğu, malik tarafından muhdesat bedellerinin tahsiline yönelik açılan 2015/196 (bozma öncesi 2012/98) E sayılı dava dosyasında ise zarar gören 9 zeytin ağacı, bağ evi, fosoptik çukuru, tel örgü bedeline hükmedildiği anlaşıldığından, tespit formunda bulunan ve tazminat davasına konu edilmeyen meyve ağaçlarının yaş, cins ve verim durumuna göre maktu değerleri İlçe Tarım Müdürlüğünden sorulup bilirkişi kurulundan ek rapor alınarak bedellerine hükmedilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalının temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davacı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmamasına, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 10/02/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/24936, Karar No: 2015/35593, Tarih: 24.12.2015

**22. Hukuk Dairesi         2014/24936 E.  ,  2015/35593 K.**

**"İçtihat Metni"**

Y A R G I T A Y İ L A M I

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA : Davacı, ücret alacağı, fazla mesai, ulusal bayram ve genel tatil, hafta tatili ile gece çalışma ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının fazla çalışmasının karşılığının ödenmediğini ileri sürerek fazla mesai, ulusal bayram genel tatil, hafta tatili, ücret ve gece çalışma alacağının ödenmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasında fazla mesai ücret alacağı hususunda uyuşmazlık konusudur.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nca da benimsenen Dairemizin yerleşik uygulamasına göre, bir işçinin günde en fazla fiilen ondört saat çalışabileceğinin kabulü gerekir. Bu durumda, yirmidört saat çalışıp yirmidört saat dinlenme usulüyle yapılan çalışmalarda, bir hafta üç gün diğer hafta ise dört gün çalışma yapılacağından, haftalık normal çalışma süresi dolmamış olsa dahi günlük onbir saati aşan çalışmaların fazla çalışma sayılması sebebiyle, bu çalışma sisteminde işçi ilk bir hafta (3x3=) 9 saat, takip eden hafta (4x3=) 12 saat fazla çalışma yapmış sayılmalıdır. Yapılacak iş, belirtilen esaslar doğrultusunda hesaplanacak fazla mesai alacağının hüküm altına alınmasından ibaret iken, yanılgılı değerlendirme ile karar verilmesi hatalıdır.

Dosya içeriğine göre, gece çalışma ücreti şeklinde bir alacak kalemi taraflar arasında kararlaştırılmış değildir. Bu durumda yirmidört saat işyerinde kalınan nöbetlerde, ertesi gün dinlenme varsa nöbet günü için en fazla üç saat fazla mesai alacağına hak kazanır. Davacının bu şekilde hesaplamaya göre haftalık fazla mesai ücret alacağının bulunduğu anlaşıldığı takdirde bu alacağın fazla mesai ücret alacağı adı altında hükme bağlanması gerekir. Mahkemece, ayrı bir kalem olarak gece çalışma ücret alacağı adı altında karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

3-Kabule göre, davanın belirsiz alacak davası olarak açılmadığı halde mahkemece talep edilen alacak bakımından dava dilekçesinde talep edilen miktara dava tarihinden itibaren, ıslah dilekçesinde talep edilen miktara ise ıslah tarihinden itibaren faiz işletilmesine karar verilmesi gerekirken, faiz başlangıç tarihinin dava tarihi olarak belirlenmesi hatalıdır.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 24.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2089, Karar No: 2023/4304, Tarih: 23.03.2023

**9. Hukuk Dairesi         2023/2089 E.  ,  2023/4304 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/2234 E., 2022/2312 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 3. ... Mahkemesi

SAYISI : 2016/93 E., 2022/268 K.

Taraflar arasındaki işe iade davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendinin (6) ncı alt bendi gereğince İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararına karşı davalı vekili tarafından yargılamanın iadesi istenmiştir.

Yargılamanın iadesi talebi Bölge Adliye Mahkemesinin 19.12.2022 tarihli ek kararı ile reddedilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin 19.12.2022 tarihli ek kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

25.10.2017 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7036 sayılı ... Mahkemeleri Kanunu'nun (7036 sayılı Kanun) 8 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi gereğince 4857 sayılı ... Kanunu'nun 20 nci maddesi uyarınca açılan fesih bildirimine itiraz davalarında verilen kararlar hakkında temyiz yoluna başvurulamaz. Aynı Kanun'un geçici 1 inci maddesinin dördüncü fıkrasında da ilk derece mahkemeleri tarafından bu Kanun'un yürürlüğe girdiği tarihten önce verilen kararların karar tarihindeki kanun yoluna ilişkin hükümlere tâbi olduğu hususu düzenlenmiştir. Belirtilen düzenlemeler uyarınca ilk derece mahkemelerinden 25.10.2017 tarihinden sonra verilen işe iade davalarındaki kararlar hakkında bölge adliye mahkemesi kararları kesindir, bu kararlara karşı temyiz yoluna başvurulamaz.

Dosya içeriğine göre işe iade talepli somut davada; İlk Derece Mahkemesinin karar tarihi 25.10.2017 tarihinden sonra olduğundan, Bölge Adliye Mahkemesinin 19.12.2022 tarihli ek kararına yönelik temyiz isteminin 7036 sayılı Kanun'un 8 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi ve geçici 1 inci maddesinin dördüncü fıkrası gereğince reddine karar verilmiştir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin REDDİNE,

Peşin alının temyiz karar harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

23.03.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2398, Karar No: 2018/1757, Tarih: 21.02.2018

**19. Ceza Dairesi         2017/2398 E.  ,  2018/1757 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet, Tazminat İsteminin Kabulü

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre,

1-Sanık müdafiinin gerçeğe aykırı beyanda bulunmak suçundan kurulan hükme yönelik yaptığı temyiz itirazının incelemesinde,

Sanık müdafiinin, 05.10.2015 tarihinde tebliğ edilen kararı, CMUK'nın 310/1. maddesinde öngörülen bir haftalık süreden sonra 01.12.2016 tarihinde temyiz etmesi nedeniyle temyiz isteminin, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

2-Şikayetçi vekilinin gerçeğe aykırı beyanda bulunmak suçundan kurulan hükme yönelik yaptığı temyiz itirazının incelemesinde,

İcra takip dosyasında davalı üçüncü şahsa gönderilen 89/1 haciz ihbarnamesinin 05/02/2013 tarihinde tebliğ edilmesine rağmen, yasal 7 günlük sürenin geçmesinden sonra 18/03/2013 tarihinde itiraz edildiğinin anlaşılması karşısında, suçun unsurlarının oluşmaması nedeniyle sanığın beraatine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre de;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 338/1. maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

3-Tazminata ilişkin olarak şikayetçi ve davalı vekilinin kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının yapılan incelemesinde,

3-Tazminata ilişkin olarak şikayetçi ve davalı vekilinin kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının yapılan incelemesinde,

İİK’nın 89/4. maddesine göre “üçüncü şahıs, haciz ihbarnamesine müddeti içinde itiraz ederse, alacaklı, üçüncü şahsın verdiği cevabın aksini tetkik merciinde ispat ederek üçüncü şahsın 338/1. maddesi hükmüne göre cezalandırılmasını ve ayrıca tazminata mahkum edilmesini isteyebilir. Tetkik mercii, tazminat hakkındaki davayı genel hükümlere göre halleder.” hükmü karşısında, İİK'nın 89/4. maddesi hükmünde öngörülen tazminat, üçüncü kişinin gerçeğe aykırı beyanından kaynaklanan ve haksız fiile dayalı bir istektir. (Baki Kuru İcra İflas Hukuku El Kitabı, İstanbul 2004, S.421 v.d) Hal böyle olunca, süresinden sonra verilen itiraz yazısının gerçeğe aykırı beyan olarak değerlendirilemeyecek olması karşısında haksız fiilden de söz edilemeyecek olması nedeniyle tazminat davasının reddine karar verilmesi yerine yazılı şekilde tazminata hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş ve şikayetçi vekili ve sanık müdafiinin (davalı vekilinin) temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 21.02.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6365, Karar No: 2019/1995, Tarih: 25.03.2019

**16. Ceza Dairesi         2018/6365 E.  ,  2019/1995 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Hüküm : TCK'nın 314/2, 3713 sayılı Kanunun 5/1, TCK'nın 62,

53, 58/9. maddeleri uyarınca hükmedilen hapis

cezasına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebebine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre çocuklarını örgüte müzahir okula göndermenin ve zaman gazetesine abone olmanın örgütsel faaliyet olarak kabul edilemeyeceği belirlenerek yapılan incelemede;

Tanıkların aşamalarda değişmeyen ve ayrıntı içeren istikrarlı beyanları ve toplanan diğer deliller suçun sübuta erdiği hususunda vicdani kanaatin oluşması için yeterli olup, şüpheye yer bırakmamış olması karşısında; sanığın Bylock kullanıp kullanmadığının tespiti için Bylock tespit ve değerlendirme raporunun beklenmemesi sonuca etkili görülmemiştir.

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanık müdafiinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmediğinden CMK’nın 302/1. maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddiyle hükmün ONANMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın Burdur Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 25.03.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10500, Karar No: 2018/975, Tarih: 18.01.2018

**13. Ceza Dairesi         2016/10500 E.  ,  2018/975 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığını ihlal, mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükme yönelik incelemede;

Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin verilen kararların 5271 sayılı CMK'nın 231/12. maddesi uyarınca itiraz yolu açık olup temyizi olanaklı olmadığından, itiraz merciince karar verilmek üzere, dosyanın incelenmeksizin mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na İADESİNE,

II-Suça sürüklenen çocuklar hakkında hırsızlık ve mala zarar verme suçlarından, suça sürüklenen çocuk ... hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükümlere yönelik incelemede;

Suça sürüklenen çocuklara yüklenen ve 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b, 151/1, 31/2. maddelerine uyan hırsızlık ve mala zarar verme; suça sürüklenen çocuk ...’ye yüklenen 5237 sayılı TCK'nın 116/2, 119/1-c, 31/2. maddelerine uyan iş yeri dokunulmazlığını bozma suçunun gerektirdiği cezaların türü ve üst sınırlarına göre; aynı Kanun’un 66/1-e, 66/2, 67/4. maddelerinde öngörülen 6 yıllık zamanaşımının suç tarihi olan 20/07/2011 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar ... ve ... müdafiilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuklar hakkında açılan kamu davasının 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi uyarınca zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 18.01.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1844, Karar No: 2020/5131, Tarih: 29.09.2020

**11. Ceza Dairesi         2019/1844 E.  ,  2020/5131 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Beraat, Ret

1- 2007 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan verilen ret kararına yönelik katılan vekilinin temyiz talebinin incelenmesinde;

Sanığın Manisa Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 28.05.2009 tarih ve 2009/2640 Esas sayılı iddianamesi üzerine açılan Manisa 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 2009/379 Esas sayılı kamu davasındaki eyleminin 20.09.2007 tarihine kadar düzenlenen faturalarla ilgili olduğu, temyize konu dava dosyasında ise 31.12.2007 tarihine kadar düzenlenen faturaların dava konusu yapıldığının anlaşılması karşısında, temyize konu kamu davasının anılan mahkemedeki dava ile mükerrer olmadığı belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığa yüklenen "2007 takvim yılında sahte fatura düzenleme" suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK'nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun'un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK'nin 223/8. maddesi gereğince DÜŞMESİNE,

2- 2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik katılan vekilinin temyiz talebinin incelenmesinde;

Sanığa yüklenen "2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme" suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK'nin 66/1-e maddesinde öngörülen 8 yıllık asli dava zamanaşımının, kesici son işlem olan sanığın ilk sorgusunun yapıldığı 28.05.2010 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun'un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen asli dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK'nin 223/8. maddesi gereğince DÜŞMESİNE, 29.09.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2953, Karar No: 2022/6486, Tarih: 06.10.2022

**1. Hukuk Dairesi         2022/2953 E.  ,  2022/6486 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, Konya 4. Asliye Hukuk Mahkemesinin 10.11.2021 tarihli ve 2021/551Esas, 2021/774 Karar sayılı kararı yasal süre içerisinde davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı, mirasbırakan annesi ...'in 184 ada 10 parsel (ifraz ile 184 ada 15 parsel) ve 316 ada 40 parsel sayılı taşınmazlarını vekil kıldığı torunu dava dışı ... aracılığıyla dava dışı ...'a satış suretiyle temlik edildiğini,.....'nin de taşınmazları davalıya devrettiğini, temliklerin mirastan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek, tapu kaydının miras payı oranında iptali ile tescilini istemiştir.

II. CEVAP

Davalı, yıllarca mirasbırakana baktığını, maddi manevi tüm ihtiyaçlarını karşıladığını belirtip, davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesince, mirasbırakanın taşınmazlarını bakım karşılığı ve minnet duygusuyla davalıya temlik ettiği, mal kaçırma amacının bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

1. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

2. İstinaf Nedenleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; dava konusu taşınmazın öncelikle mirasbırakana vekaleten torunu ... tarafından babasının arkadaşı ve aynı zamanda yakın komşuları olan ...’a devredildiğini, bu işlemden kısa süre sonra çekişme konusu taşınmazın davalıya devredildiğini, asıl amacın davalı lehine mal kaçırmak olduğunu, davalının dava konusu taşınmazı satın alabilecek ekonomik güce sahip olmadığını belirterek, kararın kaldırılmasını istemiştir.

3. Gerekçe ve Sonuç

Konya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesinin 27/01/2020 tarihli ve 2020/34 E., 2020/51 K. sayılı kararıyla; mirasbırakanın dava konusu taşınmazlar dışında halen paylaşılmamış adına kayıtlı 5 parça taşınmazın daha bulunduğu, mirasbırakanın minnet duygusuyla hareket ederek dava konusu taşınmazları davalıya temlik ettiği, temlik edilen taşınmazın değeri ve bakım süresi dikkate alındığında makul karşılanabilecek miktarda olduğu, muvazaanın iddiasının ispatlanamadığı gerekçesiyle, istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

1.Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Bozma Kararı