muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/6652, Karar No: 2012/9297, Tarih: 13.11.2012

Somut olayda, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz yazısında; İİK'nun 44. maddesinde “ticareti terk eden tacir” ifadesi kullanılmış olup bu ifadenin yalnızca gerçek kişi tacirleri kapsadığına ilişkin herhangi bir kısıtlayıcı hükmün bulunmadığı, bu sebeple limited şirketlerin temsil ve idareye yetkili müdürlerinin de, şirketin ticareti terk etmeleri halinde İİK'nun 44. maddesindeki yükümlülükleri yerine getirmeyeceklerine ilişkin bir istisna getirilmediğine göre, tıpkı gerçek kişi tacirler gibi cezalandırılmalarına da bir engel bulunmadığı; diğer yandan, İİK'nun 44. maddesinde yapılan değişikliğin “ticareti terk eden kötü niyetli borçluların” bu davranışlarının önlenmesi amacıyla yapıldığının da gerekçede açıkça ifade edildiği, Yüksek Özel Dairenin kararında tüzel kişi tacirler hakkında 44. maddesinin 2. fıkrasının uygulama kabiliyetinin olmadığı belirtilmiş ise de, aynı maddenin 1. fıkrasının gözönüne alınmadığına değinilmiş ve öncelikle mahkemece 02/02/2010 tarihinde İİK'nun 349/6. maddesi gereğince müştekinin şikayet hakkının düşürülmesine karar verildiği ve bu hükmün temyizi kabil olmasına rağmen müşteki vekilinin verdiği dilekçe üzerine dosyanın yeniden ele alınarak yargılamaya devam edilip sözkonusu hükmün kurulmasının yok hükmünde sayılması gerektiği düşünülerek mahkemenin 02/02/2010 tarih 2009/497 esas 2010/45 karar sayılı hükmünün bozulmasına karar verilmesi gerekirken onama kararı verilmesinin isabetsizliği ileri sürülerek hükmün bozulması talep edilmiştir. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının aynı konudaki itirazına ilişkin Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14/02/2012 tarih ve 2012/16.HD - 505, 509 ve 513 Esas sayılı dosyalarında özetle; ticareti terk eden borçlunun 6762 sayılı Türk Ticaret Yasası anlamında tacir olmasının gerektiği, 6762 sayılı Kanunun 18. maddesinde ticaret şirketlerinin de tacir olduğunun belirtilmesi nedeniyle ticaret şirketlerinin ve bu anlamda limited şirketin anılan Kanunun 18. maddesi uyarınca tacir olduğunda kuşku bulunmadığı, İİY'nın 44. maddesinde 'ticareti terk eden tacir' ifadesi kullanılmış olup, bu ifadenin yalnızca gerçek kişi tacirleri kapsadığına ilişkin herhangi bir kısıtlayıcı hükmün konulmadığı, o halde tacir sayılan limited şirketlerin temsil ve idareye yetkili müdürlerinin, şirketin ticareti terk etmeleri halinde İcra İflas Yasasının 44. maddesindeki yükümlülükleri yerine getirmeyeceklerine ilişkin bir istisna getirilmediğine göre, tıpkı gerçek kişi tacirler gibi aynı Yasanın 337/a maddesi uyarınca cezalandırılmalarına da bir engel bulunmadığı, diğer yandan İİY'nın 44. maddesinde yapılan değişikliğin “ticareti terk eden kötü niyetli borçluların” bu davranışlarının önlenmesi amacıyla yapıldığının da gerekçede açıkça ifade edildiği, ticari şirketi temsil ve idareden sorumlu müdür ve yetkililerinin bu suçu işleyemeyeceklerinin kabulü halinde, ticareti terk suçunu işleyen gerçek kişi tacirlerin İİY'nın 337/a maddesi uyarınca cezalandırılmaları gerekecek, ancak aynı fiili işleyen ve İİY'nın 345

. maddesinde yapılan değişikliğin “ticareti terk eden kötü niyetli borçluların” bu davranışlarının önlenmesi amacıyla yapıldığının da gerekçede açıkça ifade edildiği, ticari şirketi temsil ve idareden sorumlu müdür ve yetkililerinin bu suçu işleyemeyeceklerinin kabulü halinde, ticareti terk suçunu işleyen gerçek kişi tacirlerin İİY'nın 337/a maddesi uyarınca cezalandırılmaları gerekecek, ancak aynı fiili işleyen ve İİY'nın 345. maddesi uyarınca bu fiilden sorumlu tutulması gereken ticaret şirketi müdür ve yetkililerinin ise cezai sorumluluktan muaf tutulmaları anlamına gelecektir ki bunun yasal bir dayanağı bulunmadığı gerekçesiyle oyçokluğuyla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının kabulüne karar verilmiştir.

Yargıtay C. Başsavcılığının itirazı yerinde görüldüğünden kabulü ile Dairemizin 14.10.2011 tarih ve 2011/4570 Esas, 2011/6359 sayılı kararının kaldırılmasına karar verilerek yapılan inceleme sonunda;

... 4. İcra Mahkemesinin 02/02/2010 tarih ve 2009/497 esas, 2010/45 sayılı hükmünün temyizi kabil olmasına rağmen şikayetçi vekilinin verdiği dilekçe üzerine talebin kabulü ile dava dosyası yeniden esas defterine kaydedilerek yapılan yargılama sonunda sanığın beraatine karar verilmiş ise de, müşteki vekilinin 09/02/2010 havale tarihli dilekçesinin temyiz dilekçesi olarak kabulü ile bundan sonraki işlemler yok hükmünde sayılarak 02/02/2010 tarihli hükme yönelik yapılan temyiz incelemesinde;

01.06.2005 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanmak suretiyle yürürlüğe giren Cumhuriyet Başsavcılıkları ile Adli Yargı İlk Derece Ceza Mahkemeleri Kalem Hizmetlerinin Yürütülmesine Dair Yönetmeliğin “Adli Yargı İlk Derece Ceza Mahkemeleri Kalem Hizmetleri” başlıklı “Üçüncü Kısımın” “Birinci Bölüm”ünün 46/d maddesi uyarınca tutulması zorunluluğu bulunan “duruşma günleri defteri”, aynı Yönetmeliğin 50. maddesinin birinci fıkrasında, “mahkemelerin iş durumlarına göre duruşma yapılacak gün ve saatlerin bir sıra dahilinde yazıldığı defter” olarak tarifi yapılmış, yine aynı Yönetmeliğin “Duruşma listesi” başlıklı 81. maddesinde de, “Duruşmalı işlerde mübaşir tarafından mahkemesi; mağdur, şikayetçi ve sanık ile vekillerinin isimleri ve duruşma tarih ve saati yazılmak suretiyle bir liste düzenlenir ve bu liste duruşma salonu dışında herkesin görebileceği bir yere asılır. Bu listelerin bir sureti ayrı bir dosyada saklanır.” hükümleri dikkate alındığında, mahkemece, şikayetçi vekilinin de katıldığı 13.10 2009 tarihli duruşmada bir sonraki duruşmanın 02.02.2009 günü saat 10:00'a bırakıldığı anlaşılmakta ise de, şikayetçi vekilinin 09.02.2010 havale tarihli dilekçesi ekindeki UYAP çıktısına göre duruşmanın aynı gün saat 10:30'a bırakıldığının belirlenmesi karşısında, taraflara ve vekillerine Türkiye Cumhuriyeti Anayasa’sının 36. maddesindeki “…meşru vasıta ve yollardan faydalanmak suretiyle yargı mercileri önünde davacı veya davalı olarak iddia ve savunma ile adil yargılanma hakkına sahip…” olduğu güvencesini vermek ve tarafların usul hükümlerine riayet edip etmediklerinin denetimini mümkün kılmak yerine, yaratılan bu belirsizlik nedeniyle, taraflardan biri aleyhine haksız bir sonuca sebebiyet verilmemesi açısından, tarafları gelmeyen davanın duruşmasının hangi saate bırakıldığı UYAP listesinden de kontrol edilerek, farklılık olması halinde şikayetçi lehine olan saate kadar beklenerek, sonucuna göre hukuki durumun tayin ve takdiri gerekirken, yazılı şekilde hüküm tesisi yasaya aykırı olup, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden istem gibi hükmün BOZULMASINA, 13.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4553, Karar No: 2015/32787, Tarih: 05.11.2015

**10. Ceza Dairesi         2015/4553 E.  ,  2015/32787 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 10 - 2015/306062

Mahkeme : ERZURUM 1. Ağır Ceza Mahkemesi

Karar Tarihi- Numarası : 09/07/2015 - 2015/155 esas ve 2015/230 karar

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Yargılama sürecindeki işlemlerin yasaya uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, eyleme uyan suç tipi ile aşağıda belirtilen dışındaki yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından; yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Erzurum Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğü'nün 28/05/2015 tarihli raporunda, suç konusu maddenin "afyon sakızı" olduğunun belirtilmesi karşısında; afyon sakızının "ham afyon" olduğu, 3298 sayılı Uyuşturucu Maddelerle İlgili Kanun'un 4. maddesinin 1. fıkrasında “ham afyon, hazırlanmış afyon, tıbbî afyon ve bunların müstahzarları Türk Ceza Kanunu'nun uygulanmasında uyuşturucu maddelerden sayılır” hükmünün öngörüldüğü; ham afyonun TCK'nın 188. maddesinin 1 ve 3. fıkraları kapsamında “uyuşturucu madde” olmasına rağmen, aynı maddenin 4. fıkrası kapsamına girmediği ve bu konuda ham afyonun içerdiği etken maddenin dikkate alınamayacağı gözetilmeden; sözü edilen raporda suç konusu maddenin “morfin” içerdiğinin belirtilmesine dayanılarak sanığın cezasının TCK’nın 188. maddesinin 4. fıkrası uyarınca artırılması,

Yasaya aykırı, sanık ve müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 05/11/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3879, Karar No: 2011/5607, Tarih: 30.03.2011

**2. Hukuk Dairesi         2011/3879 E.  ,  2011/5607 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Yukarıda tarihi, konusu ve tarafları gösterilen hükmün; onanmasına dair Dairemizin 9.12.2010 gün ve 7464-20697 sayılı ilamiyle ilgili karar düzeltme isteminde bulunulmakla, evrak okundu, gereği düşünüldü;

Temyiz ilamında yer alan açıklamalara göre Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunun 440. maddesinde sayılan sebeplerden hiçbirisine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE, aynı Kanunun 442/3. maddesi gereğince; bu maddede gösterilen para cezasının miktarı 5252 sayılı Kanunun 4. maddesiyle artırıldığından ve aynı yasanın 7. maddesiyle, ceza, idari para cezasına dönüştürüldüğünden, 5326 sayılı Kabahatler Kanununun 17. maddesinin 7. fıkrasıyla da idari para cezaları her takvim yılı başından geçerli olmak üzere, önceki yıl uygulanan miktarın, o yıl için belirlenmiş olan yeniden değerleme oranında artırılarak uygulanacağı öngörülmüş olmakla, hesaplanan 185.00 TL. idari para cezasının karar düzeltme talep edene yükletilmesine, oybirliğiyle karar verildi. 30.03.2011 (Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2020/7022, Karar No: 2022/4807, Tarih: 22.03.2022

**8. Ceza Dairesi         2020/7022 E.  ,  2022/4807 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleşmesinden sonra hükmün açıklanmasını gerektiren koşulların oluşup oluşmadığının tespiti bakımından sanığın adına çıkarılan ve "Denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlemesi veya denetimli serbestlik tedbirine ilişkin yükümlülükleri yerine getirmemesi halinde, duruşma açılmasını müteakip, gelmediği takdirde duruşmaya devam edilerek hükmün açıklanacağına ilişkin" ihtarını da içeren meşruhatlı davetiyenin tebligat çıkarılarak tebliğ edilmesi gerekirken, sanığın bilinen adresine yapılan meşruhatlı davetiyede ''Mazeretiniz olmadığı halde duruşmaya gelmediğinizde CMK.nın 176/2. maddesi uyarınca zorla getirileceğiniz, CMK.nın 206/1. maddesi uyarınca delillerin ortaya konulmasına başlanacağı; CMK.nın 98/3. maddesi gereğince hakkınızda yakalama emri düzenlenebileceği ihtar olunur.'' şerhi düşülerek, yokluğunda yargılama yapılmak suretiyle CMK.nın 196. maddesine aykırı davranılması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 22.03.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1568, Karar No: 2012/2340, Tarih: 28.02.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/1568 E.  ,  2012/2340 K.**

**"İçtihat Metni"**

Irza geçme ve reşit olmayan kimseyi zorla kaçırıp alıkoyma suçlarından sanık ...'in yapılan yargılaması sonunda; ırza geçme suçunun reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçu kabulüyle mahkûmiyetine, reşit olmayan kimseyi zorla kaçırıp alıkoyma suçunun da reşit olmayan kimseyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma suçu kabulüyle beraatine ve tazminat talebinin kısmen kabul kısmen reddine dair Çanakkale Ağır Ceza Mahkemesinden bozma üzerine verilen 15.12.2005 gün ve 2005/383 Esas, 2005/469 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii ve katılanlar vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığa isnat olunan oluşa ve kabule uygun reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma ve reşit olmayan kimseyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma suçlarına ilişkin 765 sayılı TCK.nın 416/son ve 430/2. maddesinde öngörülen cezaların üst sınırı itibarıyla aynı Kanunun 102/4 ve 104/2. maddelerinde belirlenen 7 yıl 6 aylık asli ve ilaveli zamanaşımı süresine tâbi oldukları, suç ve inceleme tarihleri arasında bu sürelerin gerçekleştiği anlaşıldığından, 5237 sayılı TCK.nın 7/2 ile 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle hükümlerin CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden sanık hakkında açılan kamu davalarının aynı Kanunun 322 ve 5271 sayılı CMK.nın 223/8. maddeleri uyarınca zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 28.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/9537, Karar No: 2025/724, Tarih: 23.01.2025

**2. Hukuk Dairesi         2024/9537 E.  ,  2025/724 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/2842 E., 2024/2509 K.

DAVA TÜRÜ : Nüfus Kaydının İptali

İLK DERECE MAHKEMESİ : Amasya 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2023/511 E., 2024/325 K.

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacılar vekili tarafından davanın reddi yönünden temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Davacılar, anne-babalarının çocukları olarak nüfusa kayıtlı olan "..." isimli bir kardeşlerinin bulunmadığını, bu kişiye hiç bir şekilde ulaşılamadığını, böyle birinin hiç doğmadığını ve yaşamadığını, her nasılsa nüfus kayıtlarına sehven geçirildiğini ileri sürerek söz konusu kişinin 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu'nun (5490 sayılı Kanun) 40 ıncı maddesi uyarınca nüfus kaydının iptalini istemişlerdir.

İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama sonunda, ilgili kişinin nüfus kaydının o dönemde 554 sayılı Kanun'un 1 inci maddesi gereğince ... Köyü Muhtarlığınca düzenlenen ''Karı Koca Gibi Yaşayanların Evliliklerinin ve Çocuklarının Tesciline Ait İlmühber'' şeklindeki belgeye dayanılarak kaydedildiği, belgeyi ilgili kişi olan ...'in anne ve babası tarafından 16.06.1965 Tarihinde Sivas Valiliği'ne sunduklarının anlaşıldığı, böylece ilgili kişi ...'in nüfus kayıtlarının oluşmasının o dönemde var olan usulce yapıldığı ve dayanak belgelerin olduğu, bu belgelere göre nüfus kayıtlarının oluştuğu anlaşıldığından, bu durumda 5490 sayılı Kanun'un 40 ıncı maddesinde düzenlenen ve nüfus kaydının iptali için gerekli, usûlüne göre düzenlenmemiş bir belgeye dayanılarak tesis edilmiş nüfus kaydının oluşması şartının, dava konusu uyuşmazlık için oluşmadığı, ilgili kişinin nüfus kayıtlarının usulüne göre düzenlenmiş doğum belgeleri ile oluştuğu dikkate alınarak, açılan nüfus kaydının iptali davası sabit olmadığı gerekçesiyle ve bu aşamada tanık beyanına başvurulmasına gerek bulunmadığından tanıkların dinlenilmemesine karar verilerek davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacılar tarafından istinaf edilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine dair karar verilmesi üzerine bu karar davacılar tarafından temyiz edilmiştir.

Nüfus kayıtlarındaki düzeltme istemine ilişkin davalarda, mahkemelerin hiçbir kuşku ve duraksamaya neden olmaksızın doğru sicil oluşturmak zorunluluğu bulunmaktadır.

Nüfus kayıtlarındaki düzeltme istemine ilişkin davalarda, mahkemelerin hiçbir kuşku ve duraksamaya neden olmaksızın doğru sicil oluşturmak zorunluluğu bulunmaktadır.

Dosya içerisinde bulunan nüfus kayıtlarına göre, iptali istenen kayda esas olmak üzere 554 sayılı Nüfus Planlaması Hakkında Kanun'un 1 inci maddesi gereğince, karı-koca gibi yaşayanların evliliklerinin ve çocuklarının tesciline dair ilmuhaber gereğince ...'in nüfusa tescilinin gerçekleştiği, söz konusu ilmuhaberde, davacıların anne-babası tarafından 19.04.1965 doğum tarihli ... isimli çocuklarının bulunduğunun beyan edildiği ve bu ilmuhaberin 16.06.1965 tarihinde Sivas Valiliğine sunulduğu tespit edilmiş ise de; söz konusu ilmuhaberin olması "..." adında bir kişinin varlığını ispat için yeterli değildir. Bu sebeple nüfus kaydının iptali istenen ...'in kimlik bilgileri ayrıntılı olarak yazılıp ayrı ayrı çalışma kayıtları yönünden Sosyal Güvenlik Kurumu, okul kayıtları yönünden İlçe Milli Eğitim Müdürlüğü, vergi kayıtları için Mal Müdürlüğü, Belediye Başkanlığı ve Tapu Sicil Müdürlüğünden, seçmen kayıtları için İlçe Seçim Kurulundan sorulup araştırma yapılarak, gerekli olması halinde tescile dayanak ilmuhaber ile ilgili ilmuhaberdeki imzaların davacıların anne ve babasına ait olup olmadığı hususunda bilirkişi incelemesi de yaptırılmak ve dayanılan tüm delillerin toplanılarak bir bütün halinde değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi doğru olmayıp bozmayı gerektirmiştir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2.İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Peşin alınan harcın istek halinde yatırana geri verilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,23.01.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4367, Karar No: 2014/6375, Tarih: 27.02.2014

**9. Hukuk Dairesi         2014/4367 E.  ,  2014/6375 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BAKIRKÖY 5. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 13/05/2011

NUMARASI : 2011/4-2011/307

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, kötüniyet tazminatı, fazla çalışma ücreti, milli bayram ve yılbaşı çalışma ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş akdinin haksız ve ihbarsız olarak feshedildiğini ileri sürerek kıdem, ihbar ve kötüniyet tazminatları ile fazla çalışma ücreti, milli bayram ve yılbaşı çalışma ücreti alacaklarının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkeme, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanarak davanın kısmen kabulüne karar vermiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Taraflar arasında dava konusu talep döneminde davacı işçinin davalı işyerinde çalışıp çalışmadığı hususu ihtilaflıdır.

Davacı, davalı işyerinde 08.04.2002-20.02.2004 tarihleri arasında kesintisiz çalıştığını iddia etmiş, davalı ise davacının hiçbir zaman işyerinde çalışmadığını savunmuştur.

Mahkemece, davacının 01.09.2002-20.02.2004 tarihleri arasında toplam 1 yıl, 5 ay, 19 gün çalıştığı kabul edilerek, hüküm kurulmuş ise de; hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacı tanığı Vedat Çengel’in beyanı, davalı işyerinin sigortasız işçi çalıştırma eylemi içinde olduğuna ilişkin ilgili kamu kurumu tespitleri ile dava konusu edilen dönemde aidiyeti tespit edilemeyen 11089189 ve 91022127 sicil nolu işyerlerinden prim ödemelerinin yapıldığı dikkate alınarak hizmet süresinin tespit edildiği anlaşılmaktadır.

Öncelikle dosyada mevcut 13.02.2009 tarihli duruşma tutanağının incelenmesinden; Mahkemenin ilgili Sigorta Müdürlüğü’nden 91022127 ve 1021674 sicil nolu işyerlerinin araştırılması yönünde ara kararının verildiği, ancak bu ara kararının sonucu için gerekli işlemlerin yapılmadığı görülmüştür.

Öte yandan, beyanına değer verilen davacı tanığı Vedat Çengel’in “… benden 5-6 ay sonra başladı, ben 2002 yılının ilk aylarında başlamıştım. İşten çıkarıldı. Sigorta yapmadıklarından dolayı, davacı olduk bu nedenle çıkarttılar.” yönündeki beyanı talep konusu dönem dikkate alındığında davacı lehine değil, bilakis aleyhine sonuç doğurucudur.

Kaldı ki, Büyükçekmece 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 2007/172 Esas sayılı dosyasının davacısı lehine 11.12.2007 tarihli duruşmada tanıklık yapan davacı, davalı işyerinde 2000-2002 yıllarında çalıştığını beyan etmiştir. Bu beyan davacıyı doğrulayıcı niteliktedir.

Kaldı ki, Büyükçekmece 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 2007/172 Esas sayılı dosyasının davacısı lehine 11.12.2007 tarihli duruşmada tanıklık yapan davacı, davalı işyerinde 2000-2002 yıllarında çalıştığını beyan etmiştir. Bu beyan davacıyı doğrulayıcı niteliktedir.

Bu durumda, davacının iddia ettiği dönemde davalı işyerinde çalıştığını ispatlayabildiğinden söz edilemeyecek olmakla beraber Mahkemece sigorta kayıtlarında görülen ve dava konusu dönemde prim ödemesi yapıldığı saptanan 11089189 ve 91022127 sicil nolu işyerleri hakkında gerekli araştırmanın yapıldığından, dolayısıyla hakimin davayı aydınlatma yükümlülüğünü yerine getirdiğinden de söz edilemeyecektir.

Yukarıda yapılan açıklama ve tespitlere göre, öncelikle Mahkemenin talep konusu dönemde davacı adına sigorta primi yatırıldığı görülen 11089189 ve 91022127 sicil nolu işyerleri hakkında gerekli araştırma yapılarak sonucuna göre dosyadaki bilgi ve belgelerin değerlendirilerek karar verilmesi gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 27.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.