muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/955, Karar No: 2022/689, Tarih: 25.01.2022

**1. Hukuk Dairesi         2021/955 E.  ,  2022/689 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İZMİR BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 1. HUKUK DAİRESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasındaki tapu iptali-tescil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince verilen davanın reddi kararına karşı davacı tarafından yapılan istinaf başvurusu üzerine Bölge Adliye Mahkemesince verilen başvurunun esastan reddine ilişkin karar süresi içinde davacı tarafından duruşma istemli temyiz edilmekle; duruşma günü olarak saptanan 25.01.2022 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacı vekili Avukat ... ile temyiz edilen davalı vekili Avukat ... geldi, duruşmaya başlandı süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı, mirasbırakan annesi ...′nin davaya konu 4 parça taşınmazını o tarihte kızı ...′nın kocası olan davalı ...′e satış gösterip aslında bedelsiz devrettiğini, bu hususun mirasbırakan tarafından düzenlenen vasiyetnamede de belirtildiğini ileri sürerek muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı miras payı oranında tapu iptali-tescile karar verilmesini istemiştir.

II. CEVAP

Davalı, taşınmazları gerçek bedelinden fazlasını ödeyerek satın aldığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 12/03/2019 tarihli ve 2017/267 Esas, 2019/146 Karar sayılı kararında; davacı tarafın mirasbırakanın mal kaçırma kastıyla hareket ettiğini kanıtlayamadığı, aksine davalı tarafın delillerinden, taşınmazların bedeli ödenerek alındığı, davalının alım gücünün bulunduğu, mirasbırakanın satıştan sonra evinin üstüne kat çıktığı, davacı ile de arasının iyi olduğu, davacıdan mal kaçırmasını gerektirecek bir sebebin de tespit edilemediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

1. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

2. İstinaf Nedenleri

Davacı vekili, dava dilekçesindeki iddialarını tekrarlayarak İlk Derece Mahkemesi kararının hatalı olduğunu beyan ederek kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

3. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 25/12/2020 tarihli ve 2019/1469 Esas, 2020/995 Karar sayılı kararında; mirasbırakanın mal kaçırma kastı kapsamında değerlendirilebilecek bir nedeninin olmadığı, başka taşınmazlarının da bulunduğu, davalının mirasbırakanın mirasçısı olmayıp eski damadı olduğu, taşınmazların bedellerinin ödendiğine ilişkin tanık beyanları da birlikte değerlendirildiğinde muvazaa iddiasının kanıtlanamadığı gerekçesiyle istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

1. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz isteminde bulunulmuştur.

2. Temyiz Nedenleri

V. TEMYİZ

1. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz isteminde bulunulmuştur.

2. Temyiz Nedenleri

Davacı vekili, dava süresince ileri sürdüğü iddialarını tekrarlayarak ve vekalet ücretinin hatalı hesaplandığını belirterek kararın bozulmasını istemiştir.

3. Gerekçe

3.1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali-tescil isteğine ilişkindir.

3.2. İlgili Hukuk

Uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nispi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada mirasbırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 01.04.1974 tarihli ve 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun(TMK) 706., Türk Borçlar Kanunu'nun(TBK) 237. ve Tapu Kanunu'nun(TK) 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün, diğer bir söyleyişle mirasbırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile mirasbırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

3.3. Değerlendirme

Dosya içeriği, toplanan deliller ve yukarıda değinilen ilkeler karşısında, kararın (IV/3) no.lu bendinde belirtilen gerekçe ile Bölge Adliye Mahkemesince yazılı şekilde karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Ancak, dava değeri üzerinden davalı taraf yararına 60.462,07 TL vekalet ücretine hükmedilmesi yerine 95.937,54 TL vekalet ücretine hükmedilmesi doğru değildir.

3.3. Değerlendirme

Dosya içeriği, toplanan deliller ve yukarıda değinilen ilkeler karşısında, kararın (IV/3) no.lu bendinde belirtilen gerekçe ile Bölge Adliye Mahkemesince yazılı şekilde karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Ancak, dava değeri üzerinden davalı taraf yararına 60.462,07 TL vekalet ücretine hükmedilmesi yerine 95.937,54 TL vekalet ücretine hükmedilmesi doğru değildir.

Ne var ki, anılan husus yeniden yargılama yapılmasını zorunlu kılmadığından, hükmün düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. SONUÇ

Açıklanan nedenlerle:

VI.I. Davacı vekilinin esasa yönelik temyiz itirazlarının reddine.

VI.2. Vekalet ücretine yönelik temyiz itirazının kabulüyle, İlk Derece Mahkemesinin 12/03/2019 tarihli ve 2017/267 Esas, 2019/146 Karar sayılı kararının hüküm kısmının vekalet ücreti ile ilgili 4. bendindeki ″95.937,54-TL″ ibaresinin ″60.462,07 TL″ olarak düzeltilmesine ve kararın bu şekliyle 6110 sayılı HMK'nın 370/2. maddesi uyarınca DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

VI.3. Alınan peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine; gelen temyiz eden davacı vekili için 3.815.00 TL duruşma vekâlet ücretinin temyiz edilen davalıdan alınmasına, 25/01/2022 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/25281, Karar No: 2016/1046, Tarih: 20.01.2016

**2. Hukuk Dairesi         2015/25281 E.  ,  2016/1046 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kale (Denizli) Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı erkek tarafından, kusur belirlemesi ve aleyhine hükmedilen tazminatlar yönünden; davalı kadın tarafından ise, maddi tazminatın miktarı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, mahkemece bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve bozmanın kapsamı dışında kalarak kesinleşmiş olan yönlere ait temyiz itirazlarının incelenmesi artık mümkün bulunmamasına göre tarafların yersiz görülen temyiz isteklerinin reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz eden davacıya yükletilmesine, peşin alınan harcın mahsubuna ve 136.00 TL. temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, adli müzaharetden yararlanması sebebiyle başlangıçta alınmamış olan aşağıda yazılı karar ve ilam harcı ile temyiz başvuru harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 20.01.2016 (Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2007/5319, Karar No: 2007/5800, Tarih: 19.06.2007

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2007/5319 E.  ,  2007/5800 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Kamulaştırma Yasasının 11.maddesi hükmüne göre, bedel tespit davalarında öncelikle kamulaştırılan taşınmazın değerlendirme tarihindeki vasfının (arsa veya arazi) belirlenmesi, arsa vasfında ise değerlendirme tarihinden önce özel amacı olmayan emsal satışlara göre satış değeri, taşınmaz arazi vasfında ise değerlendirme tarihindeki mevki ve şartlara göre olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net geliri esas alınmak suretiyle değerinin belirlenmesi gerekir. Geri çevirme kararı üzerine dosyaya getirtilen Belediye Başkanlığı yazılarına göre, dava konusu taşınmazın imar planı dışında, belediye sınırları içerisinde olduğu, belediye hizmetlerinden yararlanmadığı, meskun yerlerden olmadığı, nazım imar planı dışında olup belediye alt yapı hizmetlerinden yararlanmadığı, belediye merkezine 2,5 km uzaklıkta bulunduğu anlaşılmıştır.

Bakanlar kurulunun Yargıtay'ca da kısmen benimsenen 28.02.1983 gün ve 1983/6122 sayılı kararı uyarınca, imar planında yer almayan bir taşınmazın arsa sayılabilmesi için belediye veya mücavir alan sınırları içinde olmakla beraber, belediye hizmetlerinden (belediyece meskun olduğu için veya meskun hale getirileceği için sunulan yol, su, elektrik, ulaşım, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma vd.) yararlanan ve meskun yerler arasında yer alması gerekir. Dava konusu taşınmaz, Bakanlar Kurulu Kararının l.maddesi (b) bendinde de belirtildiği gibi fiilen meskun halde bulunamadığından belirlenen özellikleri nedeniyle "arsa" niteliğinde kabulüne olanak yoktur.

Yukarıda açıklanan nedenlerle taşınmazın arazi olarak değerlendirilmesi gerekirken arsa niteliğine göre değerlendirme yapılarak buna göre bedel belirlenmiş olması doğru görülmemiştir.

./..

-2-

2007/5319-5800

Mahkemece İl Tarım Müdürlüğünden değerlendirme tarihine göre münavebeye alınacak ürünlerin hangileri olduğu ve bunlara ait dekar başına ortalama verim, üretim maliyeti ve toptan satış fiyatlarına ilişkin resmi veriler getirtildikten sonra arazi niteliğine göre inceleme yapacak bilirkişi kurulu oluşturularak bu verilere uygun değerlendirme yapan rapor alınmalı ve oluşacak sonuç doğrultusunda karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 19.6.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/7878, Karar No: 2012/5639, Tarih: 18.06.2012

**8. Hukuk Dairesi         2011/7878 E.  ,  2012/5639 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu iptali ve tescil

... ve müşterekleri ile ... ve müşterekleri aralarındaki tapu iptali ve tescil davasının reddine dair İspir Sulh Hukuk Mahkemesinden verilen 02.03.2011 gün ve 57/49 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacılar vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

KARAR

Davacılar vekili, kadastro çalışmaları sırasında Avcı Köyü, Köyiçi mevkiindeki 140 ada 4 parsel sayılı taşınmazın 1/4 payı ile Kortlar mevkiindeki 103 ada 85 parsel sayılı taşınmazın tamamının müvekkillerinin amcası, davalıların ise miras bırakanı olan ... adına, Lazderesi mevkiindeki 108 ada 56 parsel sayılı taşınmazın davalı ... dışındaki davalıların miras bırakanı Memet Faik oğlu ... adına tespit ve tescil edildiğini, bu taşınmazlardan 140 ada 4 parseldeki 1/4 payın yarısının ...’ya, yarısının ise müvekkillerinin babası ...’ya aitken, davacıların amcaları ...’in 1/4 payının yarısını satın alarak, babalarından intikal eden payla birlikte taşınmazın 1/4 payının tamamına sahip olduklarını, davalıların miras bırakanı ...in 103 ada 85 parsel sayılı taşınmazda hiç payı bulunmadığını, bu tarlanın tamamının davacılara ait olduğunu ileri sürerek, tespit ve tescilin iptali ile davacılar adına tapuya tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar İsrafil ve İsmail, 140 ada 4 parsel dışındaki taşınmazlara ilişkin davayı kabul ettiklerini bildirmişler, diğer davalılar yanıt vermemişlerdir.

Mahkemece istenen veraset ilamının davacı vekilince kesin süre içerisinde sunulmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm süresi içerisinde davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya kapsamına göre; mahkemece ilk olarak 14.09.2009 tarihli 3. oturum 1 no.lu ara kararında “... ve ...’nın veraset ilamının çıkarılması için davacı vekiline yetki ve süre verilmesine” karar verilmiş, 21.01.2010 tarihli 5, 23.08.2010 tarihli 8, 06.10.2010 tarihli 9 no.lu oturumlarda verilen süre yinelenmiştir. 22.12.2010 tarihli 10. oturuma mazereti sebebiyle gelemeyen davacılar vekilinin yokluğunda 2 no.lu ara kararı ile aynı işlem için 20 günlük kesin süre verildiği belirtilmiş, takip eden oturumda ise mesleki mazeretinin kabulüne ilişkin ara kararı da verilerek, belirtilen

gerekçeyle davanın reddine karar verilmiştir.

Mahkemece verilen süre, HUMK. nun 163. maddesinin (6100 sayılı HMK. nun 94.m.) hükmüne uygun değildir. Kesin sürenin hukuki sonuç doğurabilmesi için, taraflara yükletilecek hak ve borçlar açık bir biçimde belirtildikten sonra bu haklar ve yükümlülüklerin kesin süre içinde yerine getirilmesi konusunda uyarı yapılması lazımdır.

gerekçeyle davanın reddine karar verilmiştir.

Mahkemece verilen süre, HUMK. nun 163. maddesinin (6100 sayılı HMK. nun 94.m.) hükmüne uygun değildir. Kesin sürenin hukuki sonuç doğurabilmesi için, taraflara yükletilecek hak ve borçlar açık bir biçimde belirtildikten sonra bu haklar ve yükümlülüklerin kesin süre içinde yerine getirilmesi konusunda uyarı yapılması lazımdır.

06.10.2010 tarihli muris...’nın veraset belgesinin sunulması için verilen kesin süre, uyarıyı içermediğinden usulüne uygun değildir. Kaldı ki, anılan kişiye ait 12.10.2010 tarihli veraset belgesi zaten dosya içinde bulunmaktadır. Mahkemece, davanın süreden reddi doğru olmayıp, iddia ve savunma doğrultusunda tarafların delilleri toplanarak davanın esası hakkında bir karar verilmesi gerekir.

Açıklanan nedenle davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün 6100 sayılı HMK. nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla HUMK.nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, HUMK.nun 440/III-1, 2, 3 ve 4. bentleri gereğince ilama karşı karar düzeltme yolu kapalı bulunduğuna, alınan 18,40 TL peşin harcın istek halinde temyiz eden davacılara iadesine, 18.06.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/19996, Karar No: 2012/23535, Tarih: 12.11.2012

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2011/19996 E.  ,  2012/23535 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanığın hizmetli olarak çalıştığı okuldaki çelik kasayı haksız yere elde ettiği anahtarla açıp, kasada bulunan okula ait 170 TL parayı çaldığının anlaşılması karşısında; koşulları bulunmadığı halde 5237 sayılı TCK'nın 145. maddesi uyarınca uygulama yapılarak ceza vermekten vazgeçilmesine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA,12.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/31889, Karar No: 2021/8254, Tarih: 09.03.2021

**4. Ceza Dairesi         2020/31889 E.  ,  2021/8254 K.**

**"İçtihat Metni"**

KARAR

Hakaret suçundan şüpheliler ... ve ... haklarında yapılan soruşturma evresi sonunda, Samsun Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 11/10/2019 tarihli ve 2018/16276 soruşturma sayılı ek kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itirazın kabulü ile anılan kararın kaldırılmasına ilişkin Samsun 2. Sulh Ceza Hâkimliğinin 31/10/2019 tarihli ve 2019/5070 değişik iş sayılı kararının Adalet Bakanlığı tarafından kanun yararına bozulmasının istenilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 16/11/2020 tarih ve 2020/100113 sayılı istem yazısıyla dava dosyası Dairemize gönderilmekle incelendi:

İstem yazısında; "5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun "Soruşturulması ve kovuşturulması şikayete bağlı suçlar" başlıklı 73. maddesinin 1 ve 2. fıkralarında yer alan "(1)Soruşturulması ve kovuşturulması şikayete bağlı olan suç hakkında yetkili kimse altı ay içinde şikayette bulunmadığı takdirde soruşturma ve kovuşturma yapılamaz. (2) Zamanaşımı süresini geçmemek koşuluyla bu süre, şikayet hakkı olan kişinin fiili ve failin kim olduğunu bildiği veya öğrendiği günden başlar." şeklindeki düzenleme nazara alındığında, somut olayda, müştekinin şikayetten vazgeçtiğine yönelik beyanının dosyada mevcut olmadığından bahisle itiraz kabul edilmiş ise de, dosya kapsamında müştekinin şikayetçi olduğuna dair bir beyanının da bulunmadığı, karara konu hakaret suçunun şikayete tabi olduğu, müştekinin faili ve fiili öğrenmiş olmasına rağmen şikayet hakkını kullanmadığı, suç tarihinin 01/04/2018 olduğu ve ek kovuşturmaya yer olmadığına dair karar tarihi olan 11/10/2019 itibariyle 6 aylık şikayet süresinin geçtiği, kovuşturmaya yer olmadığına dair karardan haberdar olan şikayetçinin de şikayet iradesini bu süre içerisinde ortaya koymadığı gözetilmeden, itirazın reddi yerine yazılı şekilde kabulüne karar verilmesinde isabet görülmemiştir." denilmektedir.

Hukuksal Değerlendirme:

CMK'nın 160. maddesinin 1. fıkrasında, "Cumhuriyet Savcısı, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hali öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlar." 2. fıkrasında, "Cumhuriyet Savcısı, maddi gerçeğin araştırılması ve adil bir yargılamanın yapılabilmesi için, emrindeki adli kolluk görevlileri marifetiyle, şüphelinin lehine ve aleyhine olan delilleri toplayarak muhafaza altına almakla ve şüphelinin haklarını korumakla yükümlüdür." 170. maddesinin 2. fıkrasında, “Soruşturma evresi sonunda toplanan deliller, suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturuyorsa; Cumhuriyet Savcısı, bir iddianame düzenler." 172. maddesinin 1. fıkrasında, “Cumhuriyet Savcısı, soruşturma evresi sonunda, kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak delil elde edilememesi veya kovuşturma olanağının bulunmaması hâllerinde kovuşturmaya yer olmadığına karar verir.” hükümleri düzenlenmiştir.

Kovuşturmaya yer olmadığına dair kararı itiraz üzerine inceleyen mahkeme, kamu davası açılması için yeterli delil bulunmaması durumunda itirazın reddine, yeterli delil bulunması durumunda itirazın kabulüne veya eksik soruşturma nedeniyle soruşturmanın genişletilmesine karar verebilecektir.

CMK'nın 170/2. maddesine göre kamu davası açılabilmesi için soruşturma aşamasında toplanan delillere göre suçun işlendiğine dair yeterli şüphe bulunması gerekir. Suç ihbar veya şikayeti yoluyla soruşturma yaparak maddi gerçeğe ulaşma yükümlülüğü ve yetkisi bulunan Cumhuriyet Savcısı, soruşturma sonucunda elde edilen delilleri değerlendirerek kamu davası açmayı gerektirir nitelikte yeterli şüphe olup olmadığını takdir edecektir. Ancak soruşturma aşamasında Cumhuriyet Savcısının delil değerlendirmesiyle, kovuşturma aşamasında hakimin delilleri değerlendirmesi birbirinden farklı özelliklere sahiptir. CMK'nın 170/2. maddesine göre soruşturma aşamasında toplanan deliller kamu davası açılması için yeterli şüphe oluşturup oluşturmadıkları çerçevesinde incelemeye tabi tutulurken, kovuşturma aşamasında, isnad edilen suçun işlenip işlenmediği hususunda mahkumiyete yeter olup olmadığı ve tam bir vicdani kanaat oluşturup oluşturmadığı çerçevesinde değerlendirilmektedir.

Ayrıca TCK’nın 73. maddesinde, "(1) Soruşturulması ve kovuşturulması şikâyete bağlı olan suç hakkında yetkili kimse altı ay içinde şikâyette bulunmadığı takdirde soruşturma ve kovuşturma yapılamaz.

(2) Zamanaşımı süresini geçmemek koşuluyla bu süre, şikâyet hakkı olan kişinin fiili ve failin kim olduğunu bildiği veya öğrendiği günden başlar." hükümlerine yer verilmiştir.

İncelenen somut olayda, şüpheliler hakkında müştekiye yönelik hakaret suçundan şikayetçi olmadığından bahisle kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği, müştekinin sadece şüpheli ... hakkında bu karara itiraz ettiği, itiraz merciince şüpheliler ... ve ... hakkındaki hakaret suçundan müştekinin şikayetinden vazgeçtiğine dair beyanı bulunmadığı, delillerin takdiri mahkemeye ait olduğu gerekçesiyle itirazın kabulüne karar verilip kovuşturmaya yer olmadığına dair karar kaldırılmıştır.

Şüpheli ... hakkında hakaret suçundan kovuşturmaya yer olmadığına dair karara müşteki tarafından itiraz edilmediği halde itiraz merciince bu kararın kaldırılmasına karar verilmesi hukuka aykırıdır. Şüpheli ... hakkında bu gerekçeyle kanun yararına bozma isteminin kabulüne karar verilmiştir.

Şüpheli ... hakkında verilen kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yönelik isteme ilişkin olarak, suç tarihinin 01/04/2018 olduğu, müştekinin bu tarihte iddia konusu suçu öğrendiği, kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın verildiği 11/10/2019 tarih itibariyle 6 aylık şikayet süresinin geçtiği, yasal şikayet şüresi içinde şikayet iradesini göstermediğinden, kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yönelik itirazın reddi yerine kabulüne karar verilmesi hukuka aykırıdır.

Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın kanun yararına bozma isteği doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce (şüpheli ... hakkında farklı gerekçeyle) yerinde görüldüğünden,

1- Samsun 2. Sulh Ceza Hâkimliğinin 31/10/2019 tarihli ve 2019/5070 değişik iş sayılı kararının, 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

2- CMK'nın 309. maddesinin 4-a fıkrası gereğince, sonraki işlemlerin mahallinde tamamlanmasına, dosyanın Adalet Bakanlığına sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 09/03/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.