muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/993, Karar No: 2023/616, Tarih: 14.06.2023

İİK.nun 68/1. maddesi gereğince; talebine itiraz edilen alacaklının takibi, imzası ikrar veya noterlikçe tasdik edilen borç ikrarını içeren bir senede yahut resmi dairelerin veya yetkili makamların yetkileri dahilinde ve usulüne göre verdikleri bir makbuz veya belgeye müstenit ise, alacaklı itirazın kaldırılmasını isteyebilir.

Dosyasının incelenmesinde; takip dayanağı belgenin, demirbaş eşyaların kiralanmasına ilişkin bila tarihli "protokoldür" başlıklı belge olduğu, takibin, adi kira ve hasılat kiralarına ilişkin olarak başlatılan bir takip olmadığı, genel haciz yolu ile ilamsız icra takibi olduğu, Yargıtay 8. Hukuk Dairesince maddi hataya dayalı olarak adi kira ve hasılat kiralarına ilişkin takip olarak değerlendirilmek suretiyle borçlunun borca itirazının İİK’nun 269/c maddesinde belirtilen belgelerle kanıtlaması gerektiğinden bahisle kararın bozulmasına karar verildiği görülmektedir.

Takip dayanağı olan ve taraflar arasında düzenlenen bila tarihli "protokoldür" başlıklı demirbaş eşyalara ilişkin kira sözleşmesinin taraflar arasında karşılıklı edimleri içeren sözleşme olup, kayıtsız şartsız borç ikrarını ihtiva etmediğinden, dolayısıyla alacağın tahsil edilip edilmeyeceği yargılamayı gerektirdiğinden, bu haliyle sözleşme, İİK. nun 68/1. maddesinde yer alan ve alacaklıya genel haciz yolu ile takip yapma imkanı tanıyan borç ikrarını içeren bir belge niteliğinde değildir. Borç da kabul edilmediğine göre, iki tarafa edimler yükleyen sözleşme kapsamında alacaklının alacaklı olup olmadığı ve varsa alacak miktarının ne olduğu genel mahkemelerde yapılacak yargılama sonucunda belli olacaktır.

O halde mahkemece, itirazın kaldırılması talebinin reddine karar verilmesi gerekmekte olup bu nedenle kararın bozulması cihetine gidilmiştir..." gerekçesiyle karar bozulmuştur.

B. İlk Derece Mahkemesinin Üçüncü Kararı

İlk Derece Mahkemesinin 15.01.2021 tarihli ve 2020/12 Esas, 2021/1 Karar sayılı kararı ile; bozma kararına uyularak istemin reddine karar verilmiştir.

VII. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde alacaklı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

B. İlk Derece Mahkemesinin Üçüncü Kararı

İlk Derece Mahkemesinin 15.01.2021 tarihli ve 2020/12 Esas, 2021/1 Karar sayılı kararı ile; bozma kararına uyularak istemin reddine karar verilmiştir.

VII. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde alacaklı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Alacaklı vekili; (Uyap Avukat Portalda) ilâmsız takipler (49) başlığı altında ticari alacak, banka alacağı, kira alacağı, diğer alacak, ASKİ alacağı, Telekom alacağı ve genel olmak üzere takip çeşitleri bulunduğunu, ödeme emrinde ise 'Senet ve tarihi ve senet yoksa borcun sebebi olarak; 8.1.2013 Başlangıç Tarihli, Aylık 13.500,00 TL kira bedelli ve 3 yıl Süreli Yazılı Kira Sözleşmesi' gösterildiğini, bozma kararının aksine takip dayanağı olarak kira sözleşmesi gösterildiği gibi kira sözleşmesinin başlangıç tarihinin de açıkça teslim tutanağında yazılı olduğu üzere 08.01.2013 tarihi olduğunu, bu belgelerin ve ilâmsız takipler (49) başlığı altında yazılı takip çeşitlerinin birlikte incelenerek değerlendirilmesinin gerektiğini, ilâmsız takipler (49) başlığı altında yazılı takip çeşitlerinden kira alacağı yolunun seçildiği de hem dosya kayıtları ile hem de UYAP'a yüklü bilgilerle sabit olduğunu, ayrıca yasa koyucunun alacaklıya tanımış olduğu seçeneklerden ilâmsız takipler (49) başlığı altında yazılı kira alacağı takip yolu, adi kira ve hasılat kirası (51) takip yolundan dilediğini seçebileceğini, İlk Derece Mahkemesince bozma kararına uyma kararı ile birlikte müvekkil lehine usulü kazanılmış hak doğduğunu, bu hukuki ve fiili duruma rağmen bozma kararı ile birlikte müvekkilin usulü kazanılmış hakkının ortadan kaldırıldığını, borçlu tarafından İscehisar Sulh Hukuk Mahkemesi nezdinde 2020/42 Esas sayılı dosyası ile menfi tespit davası açıldığını, bu dosyanın celp edilip incelenmediğini ve davanın sonucunun dahi beklenmeden hüküm kurulduğunu belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Özel Dairenin Üçüncü Kararı

Yargıtay 12. Hukuk Dairesinin 18.10.2021 tarihli ve 2021/8461 Esas, 2021/9020 Karar sayılı kararı ile; davanın esastan reddi veya kabulünü içeren bozmaya uyularak tesis olunan kararın önceki bozmayı ortadan kaldıracak şekilde yeniden bozulması üzerine mahkemece verilen kararın temyiz incelemesinin Yargıtay Hukuk Genel Kuruluna ait olduğu gerekçesiyle dosyanın Hukuk Genel Kuruluna gönderilmesine karar verilmiştir.

D. Özü

İstemin özü; somut olayda demirbaş eşyaların kiralanmasına ilişkin bila tarihli "protokoldür" başlıklı belgeye dayalı genel haciz yolu ile ilâmsız takibe vaki itirazın kaldırılması isteminin 2004 sayılı Kanun’un 269 uncu maddesinin ikinci fıkrası ve 269/c maddesi hükümlerine göre mi yoksa aynı Kanun’un 68 inci maddesinin birinci fıkrası hükmüne göre mi değerlendirilmesi gerektiği noktasında toplanmaktadır.

E. Ön sorun

D. Özü

İstemin özü; somut olayda demirbaş eşyaların kiralanmasına ilişkin bila tarihli "protokoldür" başlıklı belgeye dayalı genel haciz yolu ile ilâmsız takibe vaki itirazın kaldırılması isteminin 2004 sayılı Kanun’un 269 uncu maddesinin ikinci fıkrası ve 269/c maddesi hükümlerine göre mi yoksa aynı Kanun’un 68 inci maddesinin birinci fıkrası hükmüne göre mi değerlendirilmesi gerektiği noktasında toplanmaktadır.

E. Ön sorun

Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında, işin esasının incelenmesine geçilmeden önce ilk derece mahkemesinin son kararına yönelik temyiz itirazlarını inceleme görevinin, Hukuk Genel Kuruluna mı yoksa Özel Daireye mi ait olduğu hususu ön sorun olarak tartışılıp değerlendirilmiştir.

F. Gerekçe

1. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 373 üncü maddesinin altıncı fıkrası.

2. Değerlendirme

1. 6100 sayılı Kanun'un 373 üncü maddesinin 17.04.2013 tarihli ve 6460 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 1 inci maddesi ile eklenen altıncı fıkrası; "Davanın esastan reddi veya kabulünü içeren bozmaya uyularak tesis olunan kararın önceki bozmayı ortadan kaldıracak şekilde yeniden bozulması üzerine alt mahkemece verilen kararın temyiz incelemesi, her hâlde Yargıtay Hukuk Genel Kurulunca yapılır." hükmünü içermektedir.

2. Belirtilen maddenin gerekçesi ise; "Madde ile, davanın esastan reddi veya kabulünü içeren kesin bozmaya uyularak tesis olunan kararların mevzuatta bir değişiklik olmadığı halde, önceki bozmayı ortadan kaldıracak şekilde yeniden bozulması üzerine ilk derece mahkemesince verilen hükmün temyiz incelemesinin Yargıtay'ın ilgili dairesi yerine Yargıtay Hukuk Genel Kurulunca yapılması öngörülmektedir. "Kesin bozma", denetim mahkemelerinin yargılama hukukuna kazandırdığı bir kavramdır. Bu kavram, ilk derece mahkemelerinin davanın kabulüne ilişkin hükmünün reddedilmesini yahut davanın reddine ilişkin hükmünün kabul edilmesini öngören bozmaları içermektedir. Denetim mahkemesinin, aynı dava hakkında, verilerde değişme olmadan, birden fazla ve birbirine zıt kesin bozma kararı vermesi, başlı başına hukuk güvenliği sorununa işaret eder. İkinci kesin bozma kararı üzerine verilen ilk derece mahkeme kararlarının temyiz incelemesinin, veriler değişmediği halde, birbirleriyle çelişen bozma kararlarını veren dairece değil, Yargıtay Hukuk Genel Kurulunca yapılması, hem sorunun doğasının, hem de adil yargılama hakkının bir gereğidir..." şeklindedir.

3. Yapılan bu değişiklikle kanun koyucu tarafından Hukuk Genel Kuruluna yeni bir görev verilmiş; davanın esastan reddi veya kabulünü içeren bozmaya uyularak tesis olunan kararın önceki bozmayı ortadan kaldıracak şekilde yeniden bozulması üzerine ilk derece mahkemesince verilen kararın temyiz incelemesinin Yargıtay Hukuk Genel Kurulunda yapılması öngörülmüştür.

3. Yapılan bu değişiklikle kanun koyucu tarafından Hukuk Genel Kuruluna yeni bir görev verilmiş; davanın esastan reddi veya kabulünü içeren bozmaya uyularak tesis olunan kararın önceki bozmayı ortadan kaldıracak şekilde yeniden bozulması üzerine ilk derece mahkemesince verilen kararın temyiz incelemesinin Yargıtay Hukuk Genel Kurulunda yapılması öngörülmüştür.

4. Hukuk Genel Kurulunun 18.10.2022 tarihli ve 2020/(15)6-461 Esas, 2022/1301 Karar ile 29.03.2023 tarihli ve 2022/(23)6-686 Esas ve 2023/273 Karar sayılı kararlarında da belirtildiği üzere Hukuk Genel Kurulunun görevi, davanın esastan reddini veya kabulünü içeren bozmaya uyularak tesis olunan kararlarla sınırlı bulunmaktadır.

5. Bu nedenle “nihai karar” kavramı üzerinde durulmasında yarar vardır.

6. 6100 sayılı Kanun'un 294 üncü maddesinin birinci fıkrasında mahkemelerin usule veya esasa ilişkin bir nihai kararla davayı sona erdireceği belirtilmektedir. Bilindiği gibi, hâkimin davadan el çekmesini gerektiren, davayı sonuçlandıran kararlarına nihai kararlar denilmektedir. Başka bir şekilde ifade etmek gerekir ise; nihai karar (son karar); bir anlaşmazlığı sonuca bağlayan ancak, istinaf ve temyiz yoluna başvurma olanağı bulunan yargı kararlarıdır (Türk Hukuk Lûgatı, Türk Hukuk Kurumu, Cilt I, Ankara 2021, s.661-662).

7. Nihai kararlar, usule ilişkin nihaî kararlar veya esasa ilişkin nihai kararlar (hükümler) olmak üzere ikiye ayrılır. Uyuşmazlığı esastan çözmemekle birlikte, davaya görülmekte olan mahkemede son veren kararlar usule ilişkin nihai karar olarak nitelendirilir. Usule ilişkin nihai kararlar davanın esasına yönelik olmadığından maddi anlamda kesinleşmeye elverişli değildirler. Bu karar şekli anlamda kesinleşmiş olsa bile, maddi anlamda kesinleşmeye elverişli olmadığından, söz konusu eksiklikleri gidererek aynı tarafların aynı konuda ve aynı sebeplere dayanarak yeniden bir dava açması mümkündür (Hakan Pekcanıtez vd., Medenî Usûl Hukuku, ..., 2017, C. III, s.1973-1974). Mahkemece verilen görevsizlik, yetkisizlik, davanın açılmamış sayılmasına ilişkin kararlar usule ilişkin nihai kararlar olduğu gibi, dava şartı yokluğu nedeni ile verilen usulden ret kararları da (6100 sayılı Kanun md. 115/2), usule ilişkin nihai kararlardır.

8. Esasa ilişkin nihai kararlar (hüküm) ise, hâkimin maddi hukuk kurallarını uygulayarak uyuşmazlığın esasını inceleyerek verdiği kararlardır (6100 sayılı Kanun md. 294/1). Yani davada ileri sürülen taleplerin maddi hukuk açısından incelenerek esas bakımından kabul veya reddine ya da kısmen kabul ve kısmen reddine ilişkin kararlardır. Esasa ilişkin nihai karar ile taraflar arasındaki uyuşmazlık esastan sona erer ve hüküm kesinleşince (kesin hüküm ortaya çıkınca), artık o dava konusu uyuşmazlık hakkında, aynı taraflar arasında, aynı dava sebebine dayanarak yeni bir dava açılamaz; açılırsa, kesin hükümden dolayı reddedilir.

9. Yapılan açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; İlk Derece Mahkemesince istemin reddine dair verilen birinci kararının alacaklı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince istinaf isteminin esastan reddine karar verilmiştir. Bölge Adliye Mahkemesi kararının alacaklı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 8. Hukuk Dairesince borçlunun kira ilişkisine ve kira miktarına açıkça karşı çıkmaması karşısında 2004 sayılı Kanun'un 269 uncu maddesinin ikinci fıkrası gereğince kira ilişkisinin ve kira miktarının kesinleştiği, borçlunun kiranın ödendiğini veya sair bir sebeple istenemeyeceğini 2004 sayılı Kanun'un 269/c maddesinde belirtilen belgelerle kanıtlaması gerektiği, buna göre mahkemece işin esası incelenerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle bozma kararı verilmiştir.

10. İlk Derece Mahkemesince Yargıtay 8. Hukuk Dairesinin birinci bozma kararına uyulduktan sonra, “istemin kabulüne” dair verilen ikinci kararın borçlu vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay 12. Hukuk Dairesince takip dayanağı olan ve taraflar arasında düzenlenen bila tarihli "protokoldür" başlıklı demirbaş eşyalara ilişkin kira sözleşmesinin taraflar arasında karşılıklı edimleri içeren sözleşme olup, kayıtsız şartsız borç ikrarını ihtiva etmediği, bu hâliyle sözleşmenin 2004 sayılı Kanun'un 68 inci maddesinin birinci fıkrasında yer alan ve alacaklıya genel haciz yolu ile takip yapma imkânı tanıyan borç ikrarını içeren bir belge niteliğinde olmadığı, borç da kabul edilmediğine göre iki tarafa edimler yükleyen sözleşme kapsamında alacaklının alacaklı olup olmadığı ve varsa alacak miktarının ne olduğu genel mahkemelerde yapılacak yargılama sonucunda belli olacağı, itirazın kaldırılması talebinin reddine karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle karar bozulmuştur.

11. İlk Derece Mahkemesince, ikinci bozma kararına da uyularak yapılan inceleme sonucunda “istemin reddine” dair üçüncü karar verilmiş, karar alacaklı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

12. Yukarıda da belirtildiği üzere 6100 sayılı Kanun'un 373 üncü maddesine 6460 sayılı Kanun’un 1 inci maddesiyle eklenen fıkra uyarınca davanın (istemin) esastan reddi veya kabulünü içeren bozmaya uyularak tesis olunan kararın önceki bozmayı ortadan kaldıracak şekilde yeniden bozulması üzerine mahkemece verilen kararın temyiz incelemesi Hukuk Genel Kurulunca yapılacaktır. Değişiklik gerekçesinden de anlaşılacağı üzere Hukuk Genel Kurulunca inceleme yapılabilmesi için; davanın (istemin) esastan reddi veya kabulünü içeren kesin bozmaya uyularak tesis olunan kararların, mevzuatta bir değişiklik olmadığı hâlde, önceki bozma kararını ortadan kaldıracak şekilde yeniden bozulması durumunun söz konusu olması gereklidir.

13. Öte yandan madde gerekçesinde “kesin bozma” kavramından kanun koyucunun neyi kastettiği açıklanmış; bu kavramın “ilk derece mahkemelerinin davanın kabulüne ilişkin hükmünün reddedilmesini yahut davanın reddine ilişkin hükmünün kabul edilmesini ön gören bozma” olduğu belirtilmiştir.

14. Maddenin farklı şekilde yorumlanması, Yargıtay dairelerinin İlk Derece Mahkemesini araştırmaya yönelten birden fazla bozma kararı verdiği tüm durumlarda temyiz incelemesinin Hukuk Genel Kurulunca yapılacağı sonucunu doğurur ki, bu da 6100 sayılı Kanun'un 373 üncü maddesinin altıncı fıkrasının ruhuna aykırıdır.

15. Netice itibariyle somut olayda Özel Dairece verilen birinci bozma kararı araştırmaya yönelik olup kesin bozma niteliğinde değildir. 6100 sayılı Kanun'un 373 üncü maddesinin altıncı fıkrasında düzenlenen koşullar gerçekleşmediğinden, İlk Derece Mahkemesince ikinci bozma kararına uyularak verilen son kararın temyiz incelemesini yapma görevi Hukuk Genel Kuruluna değil Özel Daireye aittir.

16. Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında, birinci bozma kararı borçlunun itirazı ile birlikte değerlendirildiğinde, birinci bozma kararının varılacak sonuç itibariyle araştırmaya yönelik olmadığı, ikinci bozma kararı üzerine mahkemece verilen kararın temyiz incelemesinin Hukuk Genel Kurulu tarafından yapılması gerektiği ve ön sorun bulunmadığı görüşü ileri sürülmüş ise de bu görüş yukarıda açıklanan nedenlerle Kurul çoğunluğunca benimsenmemiştir.

17. Hâl böyle olunca mahkemece verilen kararın temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın Özel Daireye gönderilmesi gereklidir.

VIII. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın YARGITAY 12. HUKUK DAİRESİNE GÖNDERİLMESİNE,

14.06.2023 tarihinde yapılan ikinci görüşmede oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/18374, Karar No: 2012/35047, Tarih: 20.11.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/18374 E.  ,  2012/35047 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık hakkında hazineye ait taşınmaza şezlong koymak, bar, duş yeri, Wc, ve su sporları ünitesi, yapmak suretiyle tecavüz ettiğinden bahisle dava açılmış ise de; dosyada tapu kaydı, ayrıntılı kroki, ada ve parseli gösteren pafta örneği bulunmadığından, tecavüze konu taşınmazın varsa tapu kaydı, pafta örneği getirtilerek gerektiğinde refakate inşaat mühendisi bilirkişi alınarak yeniden keşif yapılıp taşınmazın niteliği, bina vasfında olup olmadığı, yapımı için ruhsat gerekip gerekmediği, İmar mevzuatı kapsamında kalıp kalmadığı, belirlenmek suretiyle sanığın tecavüz ettiği iddia olunan taşınmazın Kıyı Kanununa göre kıyıda veya uygulama imar planı varsa sahil şeridinde kalıp kalmadığı, tecavüze konu binanın belediye sınırları içinde veya özel imar rejimine tabi yerde olup olmadığı ve yapım tarihi de araştırılarak sonucuna göre gerekirse Belediye Başkanlığı da duruşmadan haberdar edilerek TCK.nun 184. ve Kıyı Kanununun 15. maddesi uyarınca sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan hazine vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğunda hükmün bu sebepten dolayı 5230 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 20.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/421, Karar No: 2023/12072, Tarih: 06.07.2023

**6. Ceza Dairesi         2022/421 E.  ,  2023/12072 K.**

**"İçtihat Metni"**

İ S T İ N A F S O N R A S I T E M Y İ Z

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/3191 Esas, 2019/1271 Karar

MAĞDURLAR : ..., ...

SUÇ : Nitelikli yağma

HÜKÜM : Düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurusunun esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. ... Cumhuriyet Başsavcılığının 25.03.2018 tarihli iddianamesi ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86/2, 3-a, 149/1-a, 53 inci maddeleri uyarınca kamu davası açılmıştır.

2. ... Ağır Ceza Mahkemesinin 20.09.2018 tarihli ve 2018/115 Esas, 2018/229 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında mağdur ...'a yönelik kasten basit yaralama suçundan 5237 sayılı Kanun'un 86/2, 86/3-a, 50/1-a, 52/1 inci maddeleri kapsamında doğrudan 3.000,00 TL adli para, mağdur ...'ya yönelik nitelikli yağma suçundan ise aynı Kanun'un 149/1-a-d, 62, 53 üncü maddeleri gereğince 8 yıl 9 ay hapis, cezaları ile cezalandırılmalarına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

3. Hükme yönelik sanık müdafii tarafından istinaf talebinde bulunulması üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesince duruşma açılmaksızın kurulan 18.06.2019 tarihli ve 2018/3191 Esas, 2019/1271 Karar sayılı kararı ile;

".. I-Sanık hakkında yaralama suçundan kurulan hükme yönelik istinaf istemi üzerine yapılan incelemede, Yaralama suçundan doğrudan hükmolunan adli para cezalarının miktar ve türüne göre; 5271 sayılı CMK'nun 272/3-a. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan üçbin Türk Lirası dahil adli para cezasına ilişkin mahkumiyet hükümlerine yönelik istinaf yoluna başvurulması mümkün olmadığından, aynı Kanunun 279/1-b maddesi gereğince sanık müdafiinin istinaf başvurusunun reddine ... III-Sanık hakkında yağma suçundan yapılan incelemede;Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre, sanık müdafiinin diğer istinaf nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak, Sanığın ve anne ve babası olduğu anlaşılan müştekiler ... ve ...'in, yine tanık ...'in aşamalarda alınan beyanlarından sanığın olay tarihinde önce babası müşteki ...'ı kendisine evde uyuşturucu kullanmaması yönünde ikaz etmesi üzerine basit yaraladığı, ardından evin mutfağından aldığı ekmek bıçağını alarak annesi müşteki ...'ya çekerek kendisine para vermesini aksi halde öldüreceği yönünde tehditte bulunduğu, sanığın eyleminden korkan müştaki ...'nın yanına 100 TL para alarak mahalle bakkalı tanık ...'e giderek 100 TL 'yi 2 adet 50 TL yapmasını oğlu sanığa vereceğini, oğlunun kendisini tehdit ettiğini söylediği, sanığın eve gelen annesi müşteki ...'dan müştekinin uzattığı 50 TL'yi aldığı, müştekiden daha fazla para talebinde bulunmadığı, verilen miktarla yetindiğinin anlaşıldığı, bu sebeple sanık hakkında TCK'nun 150/2. maddesinin değer azlığı hükümlerinin uygulanması gerektiği, ancak mahkemece uygulanmayarak fazla cezaya hükmolunduğu, Ayrıca sanığın anne ve babası müştekilerle ortak ikametlerinde annesi müşteki ...'ya karşı söz konusu yağma eylemini ikametlerinin mutfağından aldığı bıçakla gerçekleştirdiği, soruşturma sırasında suça konu bıçağın adli emanetin 2018/109 sırasına kayıt edilerek emanete alındığı, yargılama sırasında da mahkemece emanetteki ekmek bıçağının müsaderesine karar verilmiş olduğu, müştekilere ait bıçağın müsadere edilemeyeceğinin gözetilmediği, Yasaya aykırı, sanık müdafiinin istinaf istemi, bu itibarla yerinde görülmekle, bu aykırılığın, 5271 sayılı CMK'nun 280/1-a ve 7035 sayılı Kanunun 15. maddesiyle eklenen 5271 sayılı CMK'nun 280/1-c maddeleri uyarınca olayın daha fazla araştırılmasına ihtiyaç duyulmadan düzeltilebilir nitelikte olduğundan, Hüküm fıkrasının "3" numaralı " Sanığın üzerine atılı nitelikli yağma ( konutta ve silahla ) suçunu mağdur ...'ya karşı işlediği sabit olmakla; başlığı taşıyan bölümünün; ilk, " Sanığın eylemine uyan, suç tarihine göre 5237 S.Türk Ceza Yasası’nın 149/1 a ve d Maddesi uyarınca, 5237 S.Y.nın 61

. maddesiyle eklenen 5271 sayılı CMK'nun 280/1-c maddeleri uyarınca olayın daha fazla araştırılmasına ihtiyaç duyulmadan düzeltilebilir nitelikte olduğundan, Hüküm fıkrasının "3" numaralı " Sanığın üzerine atılı nitelikli yağma ( konutta ve silahla ) suçunu mağdur ...'ya karşı işlediği sabit olmakla; başlığı taşıyan bölümünün; ilk, " Sanığın eylemine uyan, suç tarihine göre 5237 S.Türk Ceza Yasası’nın 149/1 a ve d Maddesi uyarınca, 5237 S.Y.nın 61.maddesinde belirtilen suçun işleniş biçimi, kullanılan araç, işlendiği zaman ve yer, konusunun önem ve değeri, meydana gelen zararın ağırlığı, sanığın kastının ağırlığı, amaç ve saiki ile nitelikli halin sayısı göz önüne alınarak takdiren alt sınırdan ayrılarak takdiren 10 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, " bendinden sonra gelmek üzere; "Yağma suçunu oluşturan paranın değerinin azlığı nedeniyle sanığın cezasında TCK'nın 150/2. maddesi gereğince takdiren 1/2 oranında indirim yapılarak sanığın 5 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına," kısmının eklenmesine ve ardından gelen kısımdaki; "Sanığın duruşmalardaki iyi hali lehine takdiri indirim nedeni sayılmakla, 5237 sayılı TCK'nun 62. maddesi uyarınca cezası takdiren 1/6 oranında indirilerek, neticeten 8 yıl 9 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına" cümlesindeki ceza süresinin "4 yıl 4 ay 15 gün" olarak düzeltilmesine, Ayrıca hüküm fıkrasının "8" numara ile belirtilen, "Adli emanetin 2018/109 sırasında kayıtlı ve (özellikleri adli emanet makbuzunda yazılı) suçta kullanılan emanet eşyaların TCK 54 maddesi gereğince müsaderesine," kısmının çıkartılmasına, yerine; "Adli emanetin 2018/109 sırasında kayıtlı suçta kullanılan bıçağın sahipleri müştekilere iadesine," ibaresinin eklenmesi ile hükmün diğer bölümleri aynen muhafaza edilmek suretiyle.." 5271 sayılı Kanun'un 280/1-a maddesi uyarınca istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.