muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/3671, Karar No: 2025/2042, Tarih: 16.04.2025

Davalılar vekili temyiz dilekçesinde özetle; 4924 ada 10 parsel yönünden davanın reddine karar verilmesi gerektiğini, maktu vekalet ücretinin hatalı olduğunu belirterek kararın bozulmasını istemiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, muhdesat aidiyetinin tespiti istemine ilişkindir.

Davalı vekilinin temyizi yönünden yapılan incelemede; miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362. uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366. maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352/1-(b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Muhdesatın aidiyetinin tespiti davalarında davanın konusu, davalıların paylarına isabet eden muhdesat değeri olup dosya içeriğine göre davalı yönünden temyize konu edilen toplam miktar 81.363,19 TL olup Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 378.300,00 TL’nin altında kaldığından davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan reddine karar vermek gerekmiştir.

Davacı vekilinin temyiz istemi yönünden yapılan incelemede ise; Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile, temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının HMK'nın 370/1 hükmü uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden davacıya yükletilmesine,

Peşin yatırılan temyiz karar harcının istek hâlinde davalıya iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

16.04.2025 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9520, Karar No: 2014/11186, Tarih: 16.10.2014

**6. Hukuk Dairesi         2014/9520 E.  ,  2014/11186 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Düzce 1. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 06/03/2014

NUMARASI : 2013/474-2014/198

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı kiracılık sıfatının tespiti davasına dair karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kiracılığın tespiti istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili dava dilekçesinde, müvekkilinin Düzce Üniversitesi bünyesinde Tıp Fakültesine ait sosyal tesisin kantin-kafeterya kısmının 16/03/2009 tarihinden başlayarak her yıl yenilenen kira sözleşmeleri ile kiracısı olduğunu, 22/03/2012 tarihli kira sözleşmesinin süre bitiminde davalı tarafça yenilenmediğini ve davalı kurumun talebi ve Düzce Valiliğinin 30.05.2013 tarihli kararı ile tecevüzün menine karar verildiğini, neticede dava konusu yerin zorla boşaltıldığını, davacının kira sözleşmesinin bitmesine dayanarak kiracıyı tahliye etmesinin yasaya aykırı olduğunu belirterek müvekkilinin kiracılığının tespitine karar verilmesini istemiştir. Davalı vekili ise; husumet itirazı olduğunu, davanın görevsiz mahkemede açıldığını, hastane içindeki kantin ile ek bina içindeki kantin ve otoparkın bir bütün olarak kiraya verildiğini, dava konu yerin boşaldıktan sonra yeniden ihaleye çıkarıldığını ve bir başka şirketin söz konusu yerleri işletmeye başladığını, dosyadan verilecek kabul kararının uygulama şansının kalmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Davada dayanılan ve hükme esas alınan 22.03.2012 tarihli 1 yıl süreli kira sözleşmesine göre kiralananın 2886 Sayılı Yasa hükümlerine göre kiraya verildiği anlaşılmaktadır. 2886 Sayılı Yasa’nın 75. maddesi hükmünden ancak Hazine, Özel İdareler, Vakıflar Genel Müdürlüğü ve Belediyeler yararlanır. Adı geçen bu kurumlar yasa uyarınca kiraya verdikleri taşınmazlarının süre bitimi nedeniyle boşaltılmasını 2886 Sayılı Yasa’nın 75. maddesine göre mülki amirden isteyebilecekleri gibi, 6570 Sayılı Yasa’nın 12. maddesine dayanarak süre bitimi nedeniyle fuzuli şagil durumuna düşen kiracının Sulh Hukuk Mahkemesi’ne başvurarak tahliyesini de isteyebilirler. Diğer kamu kuruluşları taşınmazlarını 2886 Sayılı Yasa uyarınca kiraya vermiş olsalar bile anılan Yasa’nın 75. maddesine dayanarak kiralananın tahliyesini sağlayamazlar. Hazine ve diğer kamu kuruluşlarına ait taşınmazlar 6570 Sayılı Yasa kapsamında ise yazılı tahliye taahhüdü nedeniyle tahliye dışında süre bitimi nedeniyle tahliye edilemezler.Somut olaya gelince; Davacı D.. K.. ve T.. V.. ile davalı D.. Ü.. R.. arasında akdedilen kira sözleşmesine tabi taşınmazı, Rektörlüğün 2886 Sayılı Yasanın 75. maddesine göre tahliye yetkisi olmadığından uyuşmazlıkta 2886 Sayılı Yasa hükümleri uygulanmaz. Mahkemece davanın 6098 Sayılı Yasa hükümleri çerçevesinde çözümlenerek kiracılığın tespitine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 16.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7487, Karar No: 2016/7988, Tarih: 16.05.2016

**18. Hukuk Dairesi         2016/7487 E.  ,  2016/7988 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca,... parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ve idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dairenin geri çevirme kararı üzerine gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden mahkemeye gönderilen zeytin ve kiraz verilerinin sulu tarlaya mı, kuru tarlaya mı ait olduğunun belirtilmediği, üretim maliyetleri içerisinde sulama giderlerinin yer aldığı, bu haliyle veri cetvellerinin sulu tarlaya göre hazırlandığı izlenimi uyandığı, yine gönderilen zeytin verilerinde 2012 yılına ait veri listesinin 2011 yılının tıpatıp aynısı olduğu, oysa farklı yıllarda ürün satış fiyatı ile üretim masraflarının aynı olamayacağı gözönüne alındığında geri çevirme kararının gereğinin tam olarak yerine getirilmediği anlaşılmaktadır. Bu nedenle; kirazın ve dane zeytinin 2011, 2012 ve 2013 yıllarına ait sulu tarlada dekar başına asgari ve azami verimi, kilogram başına ortalama satış fiyatı ve dekar başına ayrıntılı üretim giderlerini (masrafları oluşturan kalemler ayrı ayrı yazılmak suretiyle) gösteren veri listelerinin gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden,

2-Bilirkişi kurulu tarafından her ne kadar kuru üzüm değerlendirmesi yapılmış ise de, taşınmazın bağ vasfında olduğu da belirtilmekle, ekonomik olarak değer ifade eden ilk ürününün (yaş üzümün) 2011, 2012 ve 2013 yılları itibarıyla ayrı ayrı kuru ve sulu şartlarda dekar başına asgari ve azami verimine, kilogram başına ortalama toptan satış fiyatına ve dekar başına ayrıntılı üretim giderlerine (masrafları oluşturan kalemler ayrı ayrı yazılmak suretiyle) ilişkin veri listelerinin gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden,

Getirtilerek dosya içerisine konulmasından ve geri çevirme gereğinin yerine getirildiğinin mahkeme hakimince bizzat denetlenmesinden sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine yeniden GERİ ÇEVRİLMESİNE, 16.05.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/17351, Karar No: 2024/3487, Tarih: 14.03.2024

**6. Ceza Dairesi         2023/17351 E.  ,  2024/3487 K.**

**"İçtihat Metni"**

K A N U N Y A R A R I N A B O Z M A

Birden fazla kişi ile birlikte tehdit ve kişilerin huzur ve sükununu bozma suçlarından şüpheliler ..., ..., ... ve ... haklarında yapılan soruşturma evresi sonunda Bodrum Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 18.11.2022 tarihli ve 2022/14961 soruşturma, 2022/11151 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itirazın reddine ilişkin mercii Bodrum 2. Sulh Ceza Hâkimliğinin 13.12.2022 tarihli ve 2022/5200 değişik iş sayılı kararına karşı, Adalet Bakanlığı'nın 13.05.2023 gün ve 94660652-105-48-4801-2023-Kyb sayılı yazısı ile kanun yararına bozma ihbarında bulunulduğundan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 21.06.2023 gün ve 2023/58669 sayılı ihbarnamesiyle Dairemize gönderildiği,

MEZKUR İHBARNAMEDE:

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 160. maddesi uyarınca, Cumhuriyet savcısının, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlaması gerektiği, aynı Kanun’un 170/2. maddesi gereğince yapacağı değerlendirme sonucunda, toplanan delillerin suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturduğu kanısına ulaştığında iddianame düzenleyerek kamu davası açacağı, aksi halde ise anılan Kanun’un 172. maddesi gereği kovuşturma yapılmasına yer olmadığına dair karar vereceği, buna karşın ortada yasaya uygun bir soruşturmanın bulunmadığı durumda, anılan Kanun’un 173/3. maddesindeki koşullar oluşmadığından, itirazı inceleyen merciin Cumhuriyet savcısının soruşturma yapmasını sağlamak maksadıyla soruşturmanın genişletilmesine karar verebileceği yönündeki açıklamalar karşısında,

Dosya kapsamına göre, müşteki Merve Aslan'ın 18.08.2022 havale tarihli şikâyet dilekçesi ile özetle, aralarında husumet bulunan ve komşusu olan şüpheli Özgür Güler'in, olay günü müştekinin ikamet ettiği evin bulunduğu sokağa içerisinde diğer şüphelilerin bulunduğu aracı göndererek söz konusu sokaktan tehdit amaçlı 3-4 kez geçtiğini, sonrasında kendi aracı ile dışarı çıktıklarında şüphelilerin kullandığı aracın kendilerini takip ettiğini belirterek tehdit edip huzur ve sükunlarını bozan şüpheliler haklarında şikâyetçi olması üzerine yürütülen soruşturma neticesinde, olaya ilişkin tanık veya kamera kaydının bulunmadığı ve müştekilerin iddiasının soyut nitelikte olduğu gerekçeleriyle Bodrum Cumhuriyet Başsavcılığınca kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmiş ise de;

Müşteki ...'un bilgi sahibi sıfatıyla alınan 06.09.2022 tarihli ifadesinde müşteki ...'ın iddialarını destekler mahiyette beyanda bulunmuş olması ve kolluk görevlileri tarafından düzenlenen 14.09.2022 tarihli tutanakta olaya ilişkin kamera kayıtları ile ilgili araştırmaların devam ettiğinin belirtilmesi karşısında, öncelikle ...'in şüpheli sıfatıyla ifadesi alınıp, müştekilerin şikayetine konu olaya ilişkin kamera görüntüleri bulunup bulunmadığının ilgili kolluk biriminden sorularak varsa görüntülerin çözümünün yaptırılması, bunların yanısıra olayın aydınlatılmasına yarar diğer delillerin toplanmasının ardından yapılacak inceleme sonucuna göre şüphelilerin hukuki durumlarının takdir ve tayini gerekirken, olayın azmettiricisi olduğu iddia edilen şüpheli ...'in ifadesi dahi alınmadan eksik soruşturmaya dayalı olarak verilen kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yönelik itiraz üzerine soruşturmanın genişletilmesine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde itirazın reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden, anılan kararın bozulması gerektiğinin ihbar olunduğu anlaşılmıştır.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Kanun yararına bozma istemine dayanan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın ihbar yazısı incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmüş olduğundan KABULÜ ile Bodrum 2. Sulh Ceza Hâkimliğinin 13.12.2022 tarihli ve 2022/5200 değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendi gereğince BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde yerine getirilmesine, dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

14.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3720, Karar No: 2010/4496, Tarih: 15.04.2010

**4. Hukuk Dairesi         2010/3720 E.  ,  2010/4496 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... Yönetimi A.Ş aleyhine 05/10/2007 gününde verilen dilekçe ile itirazın iptali istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; mahkemenin yetkisizliğine dair verilen 15/11/2007 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, vekalet ücreti alacağının ödetilmesi amacıyla başlatılan icra takibine itirazın iptali istemine ilişkindir. Yerel mahkemece, davaya bakmaya İstanbul Mahkemelerinin yetkili olduğu gerekçesiyle mahkemenin yetkisizliği nedeniyle dava dilekçesi reddedilmiş; karar, davacı tarafından temyiz olunmuştur.

Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nın 187/2. maddesi gereğince yetki itirazı ilk itirazlardan olup esasa yanıt süresi içinde ileri sürülmesi gerekir. Yetki itirazının süresi içinde ileri sürülüp sürülmediğini kendiliğinden denetlemekle görevli olan yargıç, bu denetimi yaparak sonucuna göre işlem yapmak zorundadır.

Eldeki davada, dava dilekçesi davalıya 25.10.2007 günü tebliğ edilmiş, yetki itirazı ise Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nın 187. maddesinde öngörülen 10 günlük esasa yanıt süresi geçtikten sonra, 08.11.2007 günü ileri sürülmüştür.

Yerel mahkemece açıklanan yönler gözetilerek, süresi içinde ileri sürülmeyen yetki itirazının reddiyle işin esasının incelenmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçeyle, yazılı biçimde karar verilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 15/04/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3310, Karar No: 2017/2952, Tarih: 21.02.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/3310 E.  ,  2017/2952 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili ; müvekkilinin davalı şirket bünyesinde ... ... barajında güvenlik görevlisi olarak 10.12.2010 tarihinde işe başladığını ve işten çıkarıldığı tarih olan 30.09.2013 tarihine kadar çalışmasına devam ettiğini, işe girdiği tarihten itibaren sürekli fazla mesai yaptığını, fazla çalışmalarının karşılığının kendisine ödenmediğini, öyle ki iş verence belirlenen günlük mesai saatini doldurduktan sonra işveren tarafından bir mesai saati kadar (örneğin 8+8 gibi) tekrar çalıştırıldığını, Çalışma Sosyal Güvenlik Bakanlığı ... Bölge Müdürlüğü Müfettişlerince de yapılan fazla çalışmaların tespit edildiğini ileri sürerek, ödenmeyen fazla çalışma ücretlerinin davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının müvekkili şirketin güvenlik hizmetini üstlendiği ... barajı HES inşaatı şantiyesinde güvenlik görevlisi olarak istihdam edildiğini ve baraj şantiyesinin kapatılması üzerine hizmet sözleşmesinin tazminatlı olarak sona erdirildiğini, Çalışma Sosyal Güvenlik Bakanlığı ... Bölge Müdürlüğü Müfettişleri tarafından fazla mesai ücretlerinin ödenme biçimiyle ilgili olan bir kısım eksiklikler tespit edildiğini, müvekkil şirketin bu eksiklikleri giderdiğini ve eksik ödenen fazla mesai ücretlerinin davacı da dahil olmak üzere tüm personelin banka hesaplarına yatırıldığını, davacının 3'lü vardiya sistemine bağlı olarak 8 saat çalışıp 16 saat istirahat ettiğini, bu haliyle fazla mesainin istisnai durumlarda söz konusu olduğunu, yapılan bu istisnai fazla mesailerin karşılığının da kanuna uygun biçimde Haziran 2011 ayından itibaren personelin maaş bordrolarında tahakkuk ettirildiğini ve banka hesabına yatırıldığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davacının fazla çalışma yaptığı 2011 yılı Haziran ayı sonuna kadar olan ücretlerinin ödendiği , Haziran 2011'den sonra ise hazır kıta uygulamasının kaldırıldığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Karar süresi içerisinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Karar süresi içerisinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Somut olayda, Mahkemece davacının fazla mesai ücret alacakları imzalı ücret bordrolarına ve davacıya ait banka hesap ekstresine göre ödendiği gerekçesi ile reddedilmiş ise de bu tespit dosya kapsamına uygun düşmemektedir. Şöyle ki, iş müfettişleri tarafından yapılan genel denetim sonucunda düzenlenen 29.04.2011 tarihli raporda, işyerinde yasal haftalık çalışma sürelerinin aşıldığı, 16.11.2009 tarihinden bu yana, hazır kıta olarak bekletilen tüm işçilere, her hazır kıta nöbeti için, günlük 7,5 saat üzerinden hesaplanacak fazla çalışma ücretlerinin, aynı Kanun'un 41. maddesi gereğince, saat ücretlerin % 50 oranında arttırılması suretiyle hesaplanarak, aynı Kanun'un 32.maddesi gereğince ödenmesi gerektiği tespit edilmiştir. Kaldı ki, davalı işveren de savunmasında, Çalışma Sosyal Güvenlik Bakanlığı ... Bölge Müdürlüğü Müfettişleri tarafından aralarında fazla mesai ücretlerinin de ödenme biçimiyle ilgili olan bir kısım eksiklikler tespit edildiğini, şirket tarafından bu eksikliklerin giderildiğini ve eksik ödenen fazla mesai ücretlerinin davacı da dahil olmak üzere tüm personelin banka hesaplarına yatırıldığını beyan etmiş ve bu ödemelere ilişkin banka dekontları sunmuştur. Davalı işveren ücret bordrolarında tahakkuk ettirilen miktarların eksik olduğunu ve 2011 Haziran ayından sonra bu eksiklikleri ödediğini kabul etmektedir. Mahkemece yapılacak iş; davacının hazır kıta olarak bekletildiği çalışmalarının tespit edilerek karşılıklarının tam olarak ödenip ödenmediği hususunda bilirkişiden rapor alınmak suretiyle fazla mesai alacağı bulunup bulunmadığını belirlemektir. Eksik inceleme ile hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan sebepden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 21.02.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8790, Karar No: 2020/975, Tarih: 06.02.2020

**11. Ceza Dairesi         2016/8790 E.  ,  2020/975 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

1) Sanıklar hakkında “2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura kullanma” suçlarını işledikleri iddiasıyla açılan kamu davasında; sanık ...’nın, suça konu faturaların gerçek bir ticari ilişkiye dayandığını, ödemelerin çekle ve mahsuplaşma yoluyla yapıldığını sahte fatura kullanmadığını; sanık ...’nın ise şirketin ortağı olduğunu ancak işlerle fiilen ilgilenmediğini savunmaları nedeniyle, maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespit edilmesi bakımından; sanık ...’nin şirket işleriyle fiilen ilgilenip ilgilenmediği, şirket faaliyetleriyle ilgili beyanname, fatura, şirkete ait bir belge düzenleyip düzenlemediği, müdür veya ortak sıfatıyla şirketten bir maaş ya da pay alıp almadığının araştırılması, suç konusu faturaları düzenleyen şirketlerin yetkilileri ve mükellefler hakkında sahte fatura düzenleme suçundan dava açılmış olup olmadığının belirlenmesi, açılmış ise, dava dosyalarının getirtilerek incelenmesi ve bu davayla ilgili belgelerin onaylı örneklerinin dosya içine alınması; faturaları düzenleyen şirket yetkilileri veya kişilerin, CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi; kendilerinden, sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kime verdiklerinin, sanıkları tanıyıp tanımadıklarının ve faturaların verilmesi konusunda sanıkların bir iştirakinin bulunup bulunmadığının sorulması; faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi için; mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyelerinin, teslim tesellüm belgelerinin, bedellerinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun ve kanıtlama yeteneği olan banka hesaplarının ve kasa mevcuduyla uyumlu geçerli belgelerin, faturaları düzenleyenlere ait yeterli mal girişi veya üretimi olup olmadığına ilişkin belgelerin getirtilmesi, ödemelerin çekle yapıldığının anlaşılması halinde, çeklerin doğruluğu bankalar nezdinde araştırılarak, ödemelerin satıcılar hesabına geçip geçmediğinin tespit edilmesi ve faturaları düzenleyen şirketler ile kullanan şirketin ticari defterleri ve belgeleri üzerinde karşılıklı bilirkişi incelemesi yaptırılması, sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanıkların hukuki durumlarının belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ile yazılı şekilde hükümler kurulması,

2) Kabule göre de;

a- Sahte fatura kullanma suçunda her takvim yılında işlenen suçların birbirinden ayrı ve bağımsız suçları oluşturduğu, ancak aynı takvim yılı içerisinde farklı zamanlarda sahte fatura kullanma eylemlerinin bir bütün halinde zincirleme sahte fatura kullanma suçunu oluşturacağı anlaşılmakla, her takvim yılındaki eylemlerin ayrı ayrı zincirleme biçimde işlenmiş suçları oluşturacağı gözetilmeden ve hangi takvim yılından hüküm kurulduğu da belirtilmeksizin sanıklar hakkında yazılı şekilde tek hüküm kurulması suretiyle eksik ceza tayini,

b- 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 359/b maddesi ile 5237 sayılı Kanunun 43. maddesi uyarınca tayin olunan 3 yıl 9 ay hapis cezasından aynı Kanunun 62/1. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılması esnasında sonuç cezanın 3 yıl 1 ay 15 gün yerine, 2 yıl 13 ay 15 gün olarak belirlenmesi suretiyle eksik ceza tayini,

c- 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ceza miktarı bakımından sanıkların kazanılmış haklarının saklı tutulmasına, 06.02.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.