muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/5295, Karar No: 2022/9431, Tarih: 26.12.2022

Karar, davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi'nce verilen karara yönelik olarak yapılan istinaf başvurusu üzerine HMK'nın 355 vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesi'nce esastan verilen nihai kararda, dosya kapsamına göre saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi HMK'nın 369/1. ve 371. maddelerinin uygulanmasını gerektirici nedenlerin de bulunmamasına göre usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı TPMK vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesi'nce verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesi'ne, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesi'ne gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 21,40 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalı TPMK'dan alınmasına, 26.12.2022 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1989, Karar No: 2015/6839, Tarih: 28.05.2015

**16. Hukuk Dairesi         2015/1989 E.  ,  2015/6839 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Yargıtay bozma ilamında özetle; davalı ... tutunduğu ve ... oluşturulan tapu kayıtlarıyla davacı tarafın tutunduğu vergi kayıtlarının kapsamlarının belirlenerek, davacı lehine ... adına oluşturulan tapu kayıtlarının tesisinden önce zilyetlikle iktisap şartlarının oluşup oluşmadığının araştırılması, davacının tutunduğu vergi kayıtlarının miktar fazlası yönünden taşınmazların sınırlarında mera bulunması halinde, kayıt miktar fazlalığının meradan açıldığı ve vergi kayıtlarının miktarıyla geçerli olduğunun değerledirilmesi gerektiği belirtilmiştir. Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda davanın kısmen kabulüne, çekişme konusu 123 ada 13 ve 126 ada 191 parsel sayılı taşınmazların davalı ... adına olan tapu kaydının iptaliyle davacı ... adına tapuya tesciline, 104 ada 19 parsel sayılı taşınmaz yönünden davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı ... ve davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1- Dosya içeriğine, mahkemece hükmüne uyulan bozma kararında açıklandığı gibi işlem yapılıp sonucuna göre hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre 123 ada 13 parsel sayılı taşınmaza yönelik davalı Hazine vekilinin yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA,

2- Davalı ... vekilinin 126 ada 191 parsel sayılı taşınmaza yönelik temyiz itirazlarına gelince; mahkemece hükmüne uyulan önceki tarihli Yargıtay bozma ilamında davacı tarafından tutunulan 1937 tarih 79 tahrir sayılı vergi kaydının taşınmazın sınırında mera bulunması nedeniyle miktarı ile geçerli olacağı ve miktar fazlası yönünden meradan açıldığının kabulünün gerekeceği belirtilmiştir. Bozma ilamına uyulmakla usuli kazanılmış hak oluştuğu gözetilerek vergi kayıt miktarı olan 4.000,00 metrekarenin davacı adına, kalan miktarın ise mera olarak sınırlandırılmasına karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi isabetsiz olup, davalı ... vekilinin temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA,

3- Davacı ...'nin 104 ada 19 parsel sayılı taşınmaza yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince; mahkemece davacı tarafın tutunduğu vergi kaydının komşu 12 parsel sayılı taşınmaza uygulandığı, dava konu 19 parsel sayılı taşınmazın ... genişletildiği ve zilyetlikle iktisap edilemeyeceği kabul edilerek hüküm kurulmuş

3- Davacı ...'nin 104 ada 19 parsel sayılı taşınmaza yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince; mahkemece davacı tarafın tutunduğu vergi kaydının komşu 12 parsel sayılı taşınmaza uygulandığı, dava konu 19 parsel sayılı taşınmazın ... genişletildiği ve zilyetlikle iktisap edilemeyeceği kabul edilerek hüküm kurulmuş

ise de mahkemenin kabulü dosya kapsamına ve yasaya uygun değildir. 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 46/1. maddesi uyarınca, 4753 sayılı Kanun ile ek ve tadilleri uyarınca ... adına kaydedilen taşınmaz mallar, bu yasa maddeleri hükümlerine göre doğan iktisap şartlarına istinaden zilyetleri adına tespit ve tescil olunurlar. Somut olayda, tüm dosya kapsamı incelendiğinde, davacının çekişmeli taşınmazda, ... adına toprak tevzi komisyonunca oluşturulan tapu kaydının tesis tarihinden geriye doğru 20 yılı aşkın süredir malik sıfatıyla çekişmesiz ve aralıksız zilyet oldukları, çekişmeli taşınmazın mera yaylak gibi zilyetlikle iktisap edilemeyecek yerlerden de olmadığı dolayısı ile davacı yararına 3402 sayılı Yasa'nın 46/1 ve 14. maddesinde yazılı edinme koşullarının gerçekleştiği anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca, davacı tarafından açılan davanın kabulü ile çekişmeli taşınmazın davacı ... adına tapuya tesciline karar vermek gerekirken yazılı şekilde kararı verilmesi isabetsizdir. Davacının temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz edene iadesine, 28.05.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9386, Karar No: 2016/7167, Tarih: 28.11.2016

**21. Ceza Dairesi         2016/9386 E.  ,  2016/7167 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür bozma

HÜKÜM : Asıl karar; Mahkumiyet

Ek karar; Temyiz talebinin reddi

Sanık hakkında takdir ve tayin olunan 3.000 TL adli para cezası miktar ve nevi itibariyle karar tarihinde yürürlükte bulunan 5320 sayılı Yasaya 6217 sayılı Yasanın 26. maddesi ile eklenen geçici 2. maddesi gereğince kesin olup temyizi mümkün bulunmadığı cihetle, sanığın temyiz dilekçesinin aynı Yasanın 315. maddesi uyarınca reddine ilişkin aynı mahkemenin ek kararı usul ve yasaya uygun görüldüğünden sanığın bu karara yönelik temyiz itirazlarının reddiyle 12.08.2014 günlü ek kararın istem gibi ONANMASINA, 28.11.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7447, Karar No: 2017/9307, Tarih: 07.11.2017

**19. Ceza Dairesi         2016/7447 E.  ,  2017/9307 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre,

Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14/02/2012 tarih, 2011/505, 509, 513 E, 21/02/2012 tarih, 2011/506, 510, 511, 621 E sayılı kararlarında açıklandığı üzere “tacir sayılan limited şirketlerin, temsil ve idareye yetkili müdürlerinin, sorumlu oldukları şirketlerin ticareti terk etmeleri halinde; İcra İflas Kanunu'nun 44. maddesindeki yükümlülükleri yerine getirmeyeceklerine ilişkin bir istisnaya yer verilmediğine göre, tıpkı gerçek kişi tacirler gibi aynı Kanun'un 337/a maddesi uyarınca cezalandırılmalarına bir engel bulunmadığı" yönündeki ulaşılan sonucun zaman içerisinde yerleşik uygulamaya dönüşmüş olması, ticareti terk eden tacir açısından; muhatapların haklarını korumaya yönelik olarak İİK'nın 44. maddesi ile, ticareti terk eden bir tacire; 15 gün içerisinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirme ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunma, Ticaret Sicili Memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazete'de ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan etme ve ilan masraflarını da ödeme yükümlülükleri yüklenmiş, bu yükümlülüklere aykırı davranmanın yaptırımı ise İİKnın 337/a maddesinde düzenlenmiş olup, takibi şikayete bağlı olan seçimlik hareketli bu suçun;

1- İİK'nın 44. maddesine göre mal beyanında bulunulmaması,

2- Mal beyanında mevcudun eksik gösterilmiş olması,

3- Aktifte yer alan malın veya yerine kaim olan değerin haciz veya iflas sırasında gösterilmemesi,

4- Mal beyanından sonra, beyan edilen bu mallar üzerinde tasarruf edilmesi” şeklinde sıralanan seçimlik hareketlerden herhangi birisinin işlenmesiyle, diğer koşulların da (alacaklının zarar görmesi ve borçlunun tacir olması gibi...) gerçekleşmesi halinde oluşacağı konusunda gerek uygulamada gerek öğretide herhangi bir duraksamanın mevcut olmaması ve somut olayımızda bu eylemden dolayı şikayetçi olan müşteki(müştekilerin) zarar gördüğünün dosya içeriğinden anlaşılması karşısında; öncelikle borçlu ticaret şirketinin kayıtlı olduğu Vergi Dairesi Müdürlüğünden mükellefiyetinin devam ettiğinin fakat re’sen terk işlemlerine başlanıldığının bildirilmesi karşısında, en son verilen vergi beyanname örnekleri getirtilerek incelenip, delillerin bir bütün halinde değerlendirilmesi suretiyle sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik kovuşturmayla yetinilerek yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre de,

Kabule göre de,

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 07.11.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5954, Karar No: 2013/18012, Tarih: 20.11.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/5954 E.  ,  2013/18012 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu kurum ve kuruluşlarının zararına dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; Usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. (Ek cümle: 07/05/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin (AİHS), temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet,hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanık ...'ın, diğer sanık ... ile resmi nikahlı evli iken, vefat eden babasından kalma yetim maaşını alabilmek için 14/04/2005 tarihinde muvazaalı olarak eşinden boşandığı, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Somut olayda; sanık ...'ın, diğer sanık ... ile resmi nikahlı evli iken, vefat eden babasından kalma yetim maaşını alabilmek için 14/04/2005 tarihinde muvazaalı olarak eşinden boşandığı, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanunun 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 20.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/7107, Karar No: 2011/16988, Tarih: 14.12.2011

**11. Hukuk Dairesi         2010/7107 E.  ,  2011/16988 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Mersin 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 12/02/2010 tarih ve 2005/785-2010/55 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı ile Kırıkkale - IRAK arası kurşunsuz benzinin taşınması konusunda taşıma anlaşması yapıldığını, ilk taşınan kurşunsuz benzin taşıma bedelinin ödendiğini, ikinci taşımadan 151.914,00 TL'lik kısmını ödediğini, bakiye 14.268,05 TL'lik kısmını ise tüm taleplere rağmen ödemediğini, davalı tarafından ödenmeyen bakiye fatura tutarının tahsili amacı ile Mersin 6. İcra Müdürlüğü'nde icra takibi yapıldığını, borçlunun itirazı ile takibin durduğunu ileri sürerek itirazın iptalini, takibin devamını, alacağın %40'ından aşağı olmamak üzere icra inkar tazminatını talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, akdin kurulduğu ve ifa edildiği yerin Mersin olmadığını, müvekkilinin ikametgahının Kayseri olduğunu, Kayseri Mahkemelerinin yetkili olduğunu, davacıya borcunun olmadığını, hatta 25.000,00 TL'lik ödeme ile fazla ödeme yaptıklarını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, taraflar arasındaki ticari ilişki nedeni ile davacının 195.629,07 TL ve 166.182,97 TL'lik faturalara istinaden davalıdan 361.812,04 TL alacaklı olduğu, davalının toplam 347.544,00 TL ödeme yaptığı, dolayısıyla 14.268,05 TL bakiye kaldığı, davacının alacaklarını faturalandırdığı 06/07/2004 tarihinden önce davacının 11/06/2004 tarihinde davalı şirketin ortağı ...'in oğlu ...'e banka havalesiyle 25.000,00 TL gönderdiği ve davalı şirket tarafından yine fatura tarihlerinden önce 01/07/2004 tarihinde davacıya 25.000,00 TL ödeme yapıldığı, bu ödemenin davacının ticari defter ve kayıtlarında ticari olmayan çeşitli alacak ve borçların izlendiği hesapta işlem gördüğü, yine bu 25.000,00 TL'lik ödemenin borca mahsuben yapıldığı kabul edildiğinde davalının 361.812,04 TL olan borcuna karşılık 372.544,00 TL yani 10.731,96 TL fazladan ödeme yapmış olacağı, bunun ise hayatın olağan akışına aykırı düştüğü, dolayısıyla ...'e yapılan 25.000,00 TL'lik havalenin davalı tarafından borç alındığı ve davalının 01/07/2004 tarihindeki ödemesinin bu borcu ödemeden ibaret olduğu, takip talebinde belirtilen %42 oranındaki faizin 09/04/2005 tarihi itibari ile uygulanan hiçbir faiz cinsi ile örtüşmediği ve açıkça istenilen faiz cinsi de belirtilmediğinden yasal faiz uygulanması gerektiği kanaatiyle davanın kısmen kabulüne itirazın 14.268.05 TL'lik kısmının iptaline, bu miktara takip tarihinden itibaren yasal faiz yürütülmesine, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Dava, taşıma bedelinin tahsili amacıyla yapılan icra takibine itirazın iptali istemine ilişkindir. Davacı vekili icra takip talebinde %42 yıllık faiz oranı üzerinden faiz talep etmiş olup, mahkemece takip tarihi itibariyle %42 faiz oranının hiçbir faiz cinsi ile örtüşmediği ve açıkça faizin cinsi de belirtilmediğinden yasal faiz uygulanması gerektiği kanaatiyle, takip tarihinden itibaren yasal faiz yürütülmesine karar verilmiştir. Türk Ticaret Kanununun 4. maddesine göre, tarafların tacir olup olmadıklarına bakılmaksızın bu kanunda tanzim edilen hususlardan doğan hukuk davaları ticari davalardandır. Tacir olan taraflar arasındaki uyuşmazlık mutlak ticari işlerden olan taşıma sözleşmesinden kaynaklanmaktadır. Ticari işlerde, 3095 Sayılı Yasanın 4489 S.Y. ile değiştirildiği 01.01.2000 tarihine kadar 3095 S.Y.'nın 2/3 maddesi hükmü gereğince reeskont faizi, 01.01.2000 tarihinden sonraki dönemde ise 3095 S.Y.'nın 4489 S.Y. ile değişik 2/2. maddesi gözetilmek ve infaz aşamasında dikkate alınmak üzere reeskont faiz oranının üzerinde olduğu taktirde avans faiz oranının uygulanması gerekmektedir. Bu durum karşısında mahkemece, davacının takip talebinde istediği faiz oranı da dikkate alınarak, takip tarihinden itibaren avans faizi yürütülmesine karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçelerle takip tarihinden itibaren yasal faiz yürütülmesine hükmedilmesi doğru olmamış ve hükmün bu yönüyle bozulması gerekmişse de, anılan yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün HUMK.'un 438/7. maddesi uyarınca düzeltilerek onanması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile kararın hüküm fıkrasının 1. maddesindeki "Bu miktara takip tarihinden itibaren değişen oranlarda yasal faiz yürütülmesine" hükmünün değiştirilerek, "Bu miktara takip tarihinden itibaren, % 42 talep edilen faiz oranını geçmeyecek şekilde, değişen oranlarda avans faizi yürütülmesine" ibaresinin yazılması suretiyle düzeltilmesine ve kararın düzeltilmiş bu durumu ile ONANMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davacıya iadesine, aşağıda yazılı bakiye 635,05 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 14.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.