muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/3165, Karar No: 2018/676, Tarih: 04.04.2018

gerekçesiyle karar oy çokluğu bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki belgeler okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava işçilik alacaklarının tahsili istemine ilişkindir.

Davacı vekili davalı iş yerinde baklava ustası olarak çalışan müvekkilinin iş sözleşmesinin 15.09.2009 tarihinde ekonomik nedenler ileri sürülerek davalı işveren tarafından haksız şekilde feshedildiğini, alacaklarının da ödenmediğini ileri sürerek kıdem tazminatı ve bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı vekili davacının müvekkiline ait iş yerinde 30.10.2009 tarihine kadar baklavacı olarak çalıştığını, 27.10.2009 tarihinde diğer bir iş yeri çalışanı Tnk. ...’e baklava bıçağı fırlatarak sağ kolundan yaralanmasına sebebiyet vermesi sonucunda iş sözleşmesinin 4857 sayılı İş Kanunu’nun 25’inci maddesi uyarınca haklı sebeple feshedildiğini, dolayısıyla dava dilekçesinde belirtildiği şekilde ekonomik sebepler ileri sürülerek yapılan bir feshin söz konusu olmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece ekonomik nedenlerden dolayı davacının işine son verileceğine ilişkin 15.09.2009 tarihli fesih bildiriminin davacıya tebliğ edildiği, ardından bildirim süresi içerisinde davacının bir eri yaralaması olayının meydana geldiği ve bu yaralama olayı nedeniyle davacının iş sözleşmesinin ihbar öneli içinde 30.10.2009 tarihinde İş Kanunu’nun 25/II-d maddesi gereğince feshedildiği, ancak çıkan tartışma sonucunda davacı tarafından yaralanan Tnk. ...'in davalı kurumda kanuni askerlik görevini yerine getiren (er) bir kamu hizmetlisi olduğu, davalı ile Tnk. ... arasında işçi işveren ilişkisi bulunmadığı gibi diğer işçi niteliğinin de bulunmadığı, bu nedenle İş Kanunu’nun 25/II-d bendinde düzenlenen şartların somut olayda oluşmadığı, ayrıca 15.09.2009 tarihli fesih bildirimi ile anılan tarihte fesih iradesinin gerçekleşmiş olması, bu tarihten sonra başka bir olaydan dolayı iş sözleşmesinin feshedilmiş olması da dikkate alındığında davalı tarafından iş sözleşmesinin ilk olayda haklı olarak feshedildiğine dair herhangi bir iddia bulunmadığı gibi kanıt da sunulamadığından, haksız şekilde iş sözleşmesi feshedilen davacının kıdem tazminatının hüküm altına alınması gerektiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyizi üzerine;

Hükmün davalı vekili tarafından temyizi üzerine;

Özel Dairece daha önce süreli fesih hakkının kullanılmış olmasının bildirim süresi içinde koşulları oluşmuş ise daha sonra haklı nedenle fesih hakkının kullanılmasına engel teşkil etmeyeceği, somut olayda davalı işveren tarafından 15.09.2009 tarihli bildirim ile davacının iş sözleşmesine 15.11.2009 tarihinde son verileceğinin belirtildiği, mahkemece olaya İş Kanunu’nun 25/2-g veya 25/3 maddelerinden hangisinin uygulanacağının tespitinin gerekip, ceza dosyasının getirtilip, kavgaya karıştığı iddia edilen erin davacının çalıştığı iş yerinde olay esnasında hangi nedenle bulunduğu, o iş yerinde görevli olup olmadığı hususları araştırılıp tespit edildikten sonra sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik araştırmaya dayalı olarak karar verilmesinin hatalı olduğu gerekçesiyle karar bozulmuştur.

Mahkemece bozma kararına uyularak ve bozma kapsamında Sincan 3. Sulh Ceza Mahkemesinin 2011/797 Esas sayılı dava dosyası getirtildikten sonra; olaya karışan Tnk. ...'in davalı kurumda askerlik görevini yerine getiren (er) bir kamu hizmetlisi olduğu, celp edilen ceza dosyasındaki tanık ifadelerinden de anlaşılacağı üzere ...'in sözleşmeli işçi olmadığı, davalı tarafından Sosyal Tesisler Müdürlüğünde askerlik hizmeti kapsamında görevlendirilmek suretiyle çalıştığı, bu bağlamda İş Kanunu’nun 25/II-d maddesi anlamında diğer işçi niteliğinde bulunmadığı, sosyal tesislerde çalışmak üzere davalı tarafından iş sözleşmesi olmaksızın görevlendirildiği dikkate alındığında Yargıtay uygulamaları gereği davalının çalışanı olarak kabul edilmesi gerektiği kanaatine varıldığı ancak tanık ifadelerinden de anlaşılacağı üzere kavganın haksız tahrik altında işlendiği ve özellikle tanık er Mahir Kızıl'ın "...İsmail Habeş Ustaya ben çalışıyorsam sende S... S... çalışacaksın dedi. Bir süre yüksek sesle küfürlü konuştular. Habeş usta "İsmail sus" dedi. İsmail susmadı. Habeş Ustanın yaşı bizden büyük olduğu için İsmail 'in sözlerine dayanamadı ve elindeki bıçağı fırlattı..." beyanı ile Sincan 3. Sulh Ceza Mahkemesinin 2011/797 E.- 2011/1259 K. sayılı kararının davacı eyleminin haksız tahrik altında işlendiği kabul edilerek kesinleştiği anlaşıldığından ihbar önelinde meydana gelen olay sırasında tarafların hak ve yükümlülükleri devam ettiğinden bu olaya dayandırılan fesihte davacının iş sözleşmesinin davalı işverence haksız olarak feshedildiği, zira olay nedeniyle olayı ilk olarak başlatan ve sebebiyet veren kavganın tarafı olan Tnk. ...'in iş sözleşmesine son verilmesi müeyyidesinin uygulanamayacağı, bunun da İş Kanunun getirmiş olduğu hak ve yükümlülükler kapsamında eşit işlem borcuna aykırılık teşkil edeceği sonucuna ulaşılarak feshin ancak geçerli kabul edilebileceği, haklı fesih olarak kabul edilemeyeceği yine her ne kadar bozma kararında İş Kanunu’nun 25/2-g veya 25/3’üncü maddelerinin hangisinin uygulanacağının tespiti istenmiş ise de, belirtilen kanun maddelerinin somut olayda oluşmadığı, 25/II-d maddesine göre değerlendirme yapılarak sonuca gidildiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm davalı vekilinin temyizi üzerine Özel Dairece yukarıda başlık bölümünde açıklanan gerekçelerle bozulmuştur.

Mahkemece önceki gerekçeler tekrar edilmek suretiyle direnme kararı verilmiş, karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Direnme yoluyla Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık, davacının sataşma fiili nedeniyle davalı işveren tarafından yapılan feshin haklı nedene dayanıp dayanmadığı buna bağlı olarak davacı işçinin kıdem tazminatına hak kazanıp kazanamayacağı noktasında toplanmaktadır.

Mahkemece önceki gerekçeler tekrar edilmek suretiyle direnme kararı verilmiş, karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Direnme yoluyla Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık, davacının sataşma fiili nedeniyle davalı işveren tarafından yapılan feshin haklı nedene dayanıp dayanmadığı buna bağlı olarak davacı işçinin kıdem tazminatına hak kazanıp kazanamayacağı noktasında toplanmaktadır.

İş sözleşmesi işçi ile işveren arasında kurulan ve her iki tarafa borç yükleyen bir sözleşme olup, işçi ile işveren arasında karşılıklı güvene dayanan kişisel ve sürekli bir ilişki yaratır. Bu nedenle işçi veya işveren taraflarından birinin davranışı ile bu güveni sarsması hâlinde güveni sarsılan tarafın objektif iyi niyet kurallarına göre artık bu ilişkiyi sürdürmesinin kendisinden beklenemeyeceği durumlarda iş sözleşmesi ile bağlı kalamayacağı gerçeğinden hareket eden kanun koyucu, yaptığı düzenleme ile taraflara iş sözleşmesini haklı nedenle tazminatsız fesih hakkı tanımıştır.

Hukukumuzda "olağanüstü fesih", "bildirimsiz fesih", "süresiz fesih", "önelsiz fesih", "derhal fesih", "muhik sebeple fesih" gibi terimlerle ifade edilen haklı nedenle fesih, TBK. md. 435, İş K. md. 24 ve 25; Deniz İş K. md. 14, 16; Basın İş K. md. 11'de düzenlenmiş bulunmaktadır. Bu nedenle, haklı nedenle fesih kanunla tanınmış bir haktır. Bir tarafın işte bu haklı nedenle fesih hakkına dayanarak, karşı tarafa yöneltilmesi gereken irade beyanıyla iş sözleşmesine geçmişe etkili olmaksızın derhal son vermesi, haklı nedenle fesih olarak tanımlanmaktadır. Bu itibarla İş Kanunu, haklı nedenle fesih hakkını "Haklı nedenle derhal fesih" başlığı altında düzenlemektedir (Mollamahmutoğlu, H./ Astarlı, M. / Baysal, U.: İş Hukuku Gözden Geçirilmiş ve Genişletilmiş 6. Bası, Ankara 2014, s. 794).

Bu kapsamda 4857 sayılı İş Kanunu'nun 25’inci maddesinin II’nci bendinde, ahlâk ve iyi niyet kurallarına uymayan hâller sıralanmış ve belirtilen durumlar ile benzerlerinin varlığında işverenin haklı fesih imkânının olduğu açıklanmıştır. Yine aynı maddenin II. bendinin (d) alt bendinde, işçinin işverene yahut onun ailesi üyelerinden birine yahut işverenin başka işçisine sataşmasının işverene haklı fesih imkânı verdiği ifade edilmiştir.

Görüldüğü üzere Kanundaki hâller sınırlı sayıda olmayıp, genel olarak işçinin sadakat borcuna aykırılık oluşturan söz ve davranışları işverene fesih imkânı tanımaktadır. Kanuna göre sataşma, sadakat borcuna aykırılığın özel bir hâli olarak kabul edilmektedir. Sataşma söz veya fiili tecavüz anlamına gelen bir harekettir. Diğer taraftan sataşmanın varlığı için söylenen söz ya da yapılan davranışın suç teşkil etmesine gerek bulunmamakla birlikte söz ve fiilin değerlendirilmesi Ceza Kanunları kapsamında değil, İş Kanunu ve İş Hukukunun kendine özgü kural ve prensipleri çerçevesinde daha geniş bir perspektifte ele alınmalıdır.

Sataşma niteliğindeki söz ve davranışlar neticesinde işverene haklı nedenle fesih imkânı tanıyan kanun koyucunun esasen iş yerindeki çalışma düzeni ve iş disiplinini koruma amacı güttüğü ise kuşkusuzdur.

Diğer taraftan kavgaya sebebiyet veren davranış diğer işçiden kaynaklanmış olsa ve olaya diğer işçinin tahriki neden olmuş olsa dahi yaşanan kavga olayı iş yerinde olumsuzluklara sebep olacaktır. Bu durumda karşılık vererek iş yerinde olumsuzluğa yol açan işçinin de iş sözleşmesinin feshinin haklı değil ise de geçerli nedene dayandığının kabulü gerekecektir. Bununla birlikte etkili eyleme uğrayan işçinin kendini sınırlı olarak yani amaç dışına çıkmadan karşı tarafı etkisizleştirmeye yönelik davranışlarının ise yasal olduğu bu hâllerde işveren için haklı fesih sebebinin gerçekleşmeyeceği açıktır.

Somut olaya gelince, davacı işçinin iş sözleşmesi 27.10.2009 tarihinde yaşanan kavga olayına istinaden 30.10.2009 tarihinde 4857 sayılı Kanun’un 25/II’nci maddesi hükmü gereğince feshedilmiştir.

Davalı Milli Savunma Bakanlığı’na bağlı Sosyal Tesisler Müdürlüğü’nde baklava ustası olarak çalışan davacı işçi ile aynı birimde askerlik görevi kapsamında görevlendirilmek suretiyle çalışmakta olan Tnk. ... arasında 27.10.2009 tarihinde tartışma yaşandığı, tartışma sırasında tarafların birbirine hakaret ettiği son olarak Tnk. ...’in davacıya sinkaflı sözlerle hakaret etmesinin ardından davacının elindeki bıçağı fırlatarak İsmail’i sağ kolundan yaraladığı, dosya kapsamında yer alan bütün bilgi ve belge içerikleri ile sabittir.

Bununla birlikte olaya istinaden davalı iş yerinde idari tahkikat başlatılmış olup bu kapsamda tanık beyanlarına başvurulmuştur. Tanık beyanları bir bütün olarak değerlendirildiğinde; kavga olayının tarafları arasında önce tartışma yaşandığı yaşanan bu tartışma sırasında birbirlerine hakaret ettikleri ardından Tnk. ...’in davacıya “…ben çalışıyorsam sende S... S... çalışacaksın.” dediği, davacının İsmail’i susması için uyardığı ancak İsmail’in sinkaflı sözlerle hakaretlerine devam etmesi üzerine davacının elindeki baklava bıçağını fırlatarak İsmail’i yaraladığı anlaşılmaktadır.

Aynı idari soruşturma kapsamında dinlenen ... 27.10.2009 tarihinde işverene vermiş olduğu ifadesinde; davacının sağ arka yanında bulunduğunu, bir anda başını arkaya doğru çevirdiğinde davacının baklava bıçağını kendisine doğru fırlattığını gördüğünü ve kendini öbür yana doğru sakındığını, bunun üzerine bıçağın sağ koluna isabet ettiğini açıklamış ve 28.10.2009 tarihli vaka kanaat raporunda ise davacının baklava bıçağını ...’in karın ve karın alt bölgesini hedefleyerek fırlattığı, İsmail’in kendini koruma refleksi ile eğilip yana dönmesi üzerine kolundan yaralandığı belirtilmiştir.

Öte yandan davacının bu eylemi nedeniyle hakkında kamu davası açılmış ve Sincan 3. Sulh Ceza Mahkemesi’nin 2011/797 E.-2011/1259 K. sayılı kararında sanığın müştekiyi bıçakla basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek ölçüde yaraladığı ancak müştekinin kendisine küfretmesi nedeniyle eylemi haksız tahrik altında işlediği kabul edilen davacı sanık hakkında atılı kasten yaralama suçundan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiş, verilen karar itiraz edilmeden kesinleşmiştir.

Mahkemece davacının eylemini haksız tahrik altında işlediği ve olayı ilk olarak başlatan ve sebebiyet verenin kavganın diğer tarafı Tnk. ... olduğu gerekçesiyle feshin haklı nedene dayanmadığı kabul edilerek önceki kararda direnilmiştir.

Mahkemece olayı ilk olarak başlatan ve sebebiyet verenin davacı olmadığı açıklanmış ise de mahkemenin bu kabulü dosyada yer alan bilgi ve belgelerle örtüşmemektedir. İlk haksız hareketin diğer taraftan kaynaklandığı net olarak belirlenememekle birlikte son olarak Tnk. ...’in davacıya sinkaflı sözlerle hakareti üzerine davacının bıçak fırlatmak suretiyle bahse konu eylemi gerçekleştirdiği anlaşılmaktadır. Bunun yanında mahkemenin kabulü bir an için yerinde görülse dahi kendisine yönelen haksız harekete karşılık davacının Ceza Mahkemesi kararı ile de sabit görülen eyleme başvurması gibi bir hak ve yetkisi de bulunmamaktadır. Diğer taraftan feshe konu olayda tahrik unsuru bulunsa bile davacının sözlü bir sataşmadan ibaret olan olayda abartılı ve orantısız bir tepki gösterdiği, hedef dahi gözetmeden bıçakla yaralama olayını gerçekleştirdiği açıktır.

Kesici alet kullanmak suretiyle vuku bulan ve daha ağır sonuçlara da neden olabileceği açık olan, iş yerinin düzen ve disiplinini bozan bu eylem nedeniyle iş ilişkisinin devamının davalı işverenden beklenemeyeceği bu noktada taraflar arasında güven temelinin çöktüğünün kabulünün gerekeceği kuşkusuzdur.

Hâl böyle olunca, davalı işveren tarafından yapılan fesih haklı nedene dayandığından kıdem tazminatı talebinin reddine karar verilmesi gerekmektedir.

Açıklanan nedenlerle Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulması gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

S O N U Ç : Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı BOZULMASINA, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 04.04.2018 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/20211, Karar No: 2013/16169, Tarih: 30.10.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2012/20211 E.  ,  2013/16169 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek,kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 90. maddesininin 5. Fıkrasına göre; Usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve

özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin (AİHS), temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin (AİHS), temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre,her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre,hiç kimse ...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir.Geniş manada tanımlanan aile,anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanığın resmi nikahlı evli iken, vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 16.04.2004 tarihinde muvazaalı olarak boşandığı, ancak eşi ile aynı evde birlikte yaşamaya devam ettiği, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıdığı iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelliyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında,eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanunun 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin

bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, yerinde görülmeyen katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 30.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/34629, Karar No: 2017/6809, Tarih: 31.05.2017

**18. Ceza Dairesi         2015/34629 E.  ,  2017/6809 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : İmar kirliliğine neden olma

HÜKÜM : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi, kararın niteliği ile suç tarihine göre, dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede:

TCK'nın 184/4. maddesinin; "Üçüncü fıkra hariç, bu madde hükümleri ancak belediye sınırları içinde veya özel imar rejimine tabi yerlerde uygulanır" hükmü uyarınca, özel imar rejimine tabi olmayan mücavir alanda anılan maddenin 1. fıkrasının uygulanmamasının mümkün olmaması, Varsak Belediye Başkanlığının 13.01.2009 tarihli yazısında, suça konu yapının bulunduğu ... köyünün belediye mücavir alanında kaldığı belirtilirken, bozma sonrası Aksu Belediye Başkanlığı tarafından dosyaya gönderilen 05.02.2015 tarihli yazıda, taşınmazın Aksu Belediyesi sınırları içinde olup, özel imar rejimine tabi yerlerden olmadığının belirtilmesi karşısında, ilgili belediyelerden gelen yazılardaki çelişki de dikkate alındığında, suç tarihinde ... ili, ... ilçesi, ... köyü ... Mahallesi ... mevkiinde bulunan yapının, hangi belediye sınırları içinde ve bu belediyenin mücavir alanında kalıp kalmadığı, mücavir alanda kalması halindeyse, taşınmazın özel imar rejimine tabi yerlerden olup olmadığı saptandıktan sonra sanığın hukuksal durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı ve sanık ... müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnameye aykırı olarak, HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 31/05/2017 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.