muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/4151, Karar No: 2012/15576, Tarih: 24.12.2012

**9. Ceza Dairesi         2012/4151 E.  ,  2012/15576 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Mala zarar verme

Hüküm : 1- Sanıklar ..., ..., ... hakkında: Vergi Dairesine yönelik mala zarar verme suçundan; Beraat

2- Sanıka ... hakkında;

a- Memura karşı görevi nedeniyle öc almak maksadıyla mala zarar verme suçundan; TCK'nın 152/1-g, 152/2-a, 62, 63, 53/1. maddeleri uyarınca mahkumiyet

b- Vergi Dairesine Yönelik mala zarar verme suçundan; TCK'nın 152/1-a, 21/2, 152/2-a, 62, 63, 53/1. maddeleri uyarınca mahkumiyet

3- Sanık ... hakkında;

a- Memura karşı görevi nedeniyle öç almak maksadıyla mala zarar verme suçundan; TCK'nın 152/1-g, 152/2-a, 62, 63, 53/1. maddeleri uyarınca mahkumiyet, kazanılmış hak nedeniyle 1 yıl hapis cezasına indirilmesine

b- Vergi Dairesine yönelik mala zarar verme suçundan; Beraat

4- Sanık ... hakkında;

a- Memura karşı görevi nedeniyle öç almak maksadıyla mala zara verme suçundan; TCK'nın 152/1-g, 152/2-a, 62, 63, 53/1. maddeleri uyarınca mahkumiyet

b- Vergi Dairesine yönelik mala zarar verme suçundan; Beraat

Temyiz edenler : 1- Katılan Maliye Hazinesi vekili, 2- Sanıklar ..., ... müdafileri, 3- ...

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Hükmedilen cezanın süresi itibariyle yasal koşulları oluşmadığından sanık ... müdafiinin duruşmalı inceleme isteminin CMUK'nın 318. maddesi gereğince REDDİNE,

1- Tüm sanıklar hakkında Vergi Dairesine yönelik mala zarar verme suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz incelemesinde;

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre katılan hazine vekili ile sanık ... müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle beraat ve mahkumiyete ilişkin hükümlerin ONANMASINA,

2- Sanıklar ..., ... ve ... hakkında mağdur ...'e karşı mala zarar verme suçundan kurulan hükümlere yönelik temyize gelince;

Sanık ... müdafii Av. ...'ın dilekçesi ekinde bulunan 14.09.2005 tarihli mağdur ... ... nin imzasını içeren Sorgun Asliye Ceza Mahkemesine hitaben yazılan dilekçede yakılmış bulunan otomobilinin bedelini ve zararını ilgili şahıslardan tahsil ettiğini belirtmesi karşısında; sanıklar tarafından zararın giderilip giderilmediği, giderilmiş ise hangi tarihte giderildiği hususularının sorulup araştırılarak sonucuna göre mala zarar verme suçu nedeniyle sanıklar hakkında TCK'nın 168. maddesindeki etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmasında zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ... müdafii ile sanık ...'in temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 24.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12713, Karar No: 2014/17502, Tarih: 28.10.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/12713 E.  ,  2014/17502 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için;

Failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, Kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır.

Dolandırıcılık suçunun Kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md. )Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin(AİHS),temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin(AİHS),temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanık resmi nikahlı evli iken, vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 14.02.2006 tarihinde muvazaalı olarak eşinden boşandığı, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdığının iddia edildiği olayda; mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanunun 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanığın eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 28.10.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3484, Karar No: 2023/4227, Tarih: 28.09.2023

**7. Hukuk Dairesi         2023/3484 E.  ,  2023/4227 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2018/267 E., 2022/443 K.

KARAR : Davanın kabulüne

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen mirasın hükmen reddi davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Yargıtay (Kapatılan) 14. Hukuk Dairesinin İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar vekili dava dilekçesinde; 28.09.2004 tarihinde vefat eden muris ...'in terekesinin borca batık olduğunun tespiti ile mirasın hükmen reddine karar verilmesini istemiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili duruşmada, davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 20.10.2016 tarihli ve 2016/306 Esas, 2016/368 Karar sayılı kararıyla; davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Yargıtay (Kapatılan) 14. Hukuk Dairesinin 09.11.2016 tarihli 2017/1814 Esas, 2017/8242 Karar sayılı kararıyla; "...Mahkemece murisin 28.09.2004 tarihi itibariyle üzerine kayıtlı araç ve banka kaydı bulunup bulunmadığının tespiti için emniyete ve bankalara yazı yazılmadan, muris adına kayıtlı taşınmazlarda talimat yoluyla keşif yaptırılıp ölüm tarihi itibariyle değerlerinin belirlenmeden eksik araştırmayla hüküm verilmesi doğru görülmemiş, bu sebeple hükmün bozulmasına karar verilmiştir." şeklindeki gerekçe ile hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararında; davanın kabulü ile davacıların murisi ...'in ölüm tarihi itibarı ile terekesinin borca batık olduğu ve davacıların ...'in mirasını hükmen reddettiklerinin tespitine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı mirasçıların terekede tasarrufta bulunduğuna dair yeterli araştırmanın yapılmadığı, yine terekenin yeterince araştırılmadığı, murisin ölüm tarihi itibariyle terekesinin borca batık olup olmadığının tespiti gerektiği hususlarına itiraz edilmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, mirasın hükmen reddi istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

Türk Medeni Kanununun 605 inci maddesinin ikinci fıkrası

B. Temyiz Sebepleri

Davacı mirasçıların terekede tasarrufta bulunduğuna dair yeterli araştırmanın yapılmadığı, yine terekenin yeterince araştırılmadığı, murisin ölüm tarihi itibariyle terekesinin borca batık olup olmadığının tespiti gerektiği hususlarına itiraz edilmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, mirasın hükmen reddi istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

Türk Medeni Kanununun 605 inci maddesinin ikinci fıkrası

3. Değerlendirme

1. Mahkemelerin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Kanun'un 428 inci maddesi ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrasında yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Davalı kurum harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

28.09.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6914, Karar No: 2012/10026, Tarih: 07.06.2012

**4. Hukuk Dairesi         2012/6914 E.  ,  2012/10026 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat .... tarafından, davalı ... aleyhine 24/12/2009 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 28/01/2011 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı idare temsilcisi..... tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava; ormandan kaçak ağaç kesilmesi nedeni ile uğranılan zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istem reddedilmiş; karar, davacı tarafından temyiz olunmuştur.

Davacı, davalının 6831 sayılı yasaya muhalif eylemi nedeni ile idarenin 3.127,29TL zarara uğradığını iddia ederek davalıdan ödetilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Yerel mahkemece, davalının ormandan ağaç kestiği ve davacı idareyi zarara uğrattığına dair bir delil bulunmadığından davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya arasında bulunan Honaz Sulh Ceza Mahkemesinin 2009/69-195 esas karar sayılı ilamı ile ormandan kaçak ağaç kesmek suçundan davalı sanık hakkında delil yetersizliğinden beraat kararı verildiği, kararın müdahil orman idaresi tarafından temyiz edildiği anlaşılmaktadır.

Borçlar Yasası'nın 53. maddesi gereğince ceza mahkemesinin beraat kararı, hukuk yargıcı yönünden bağlayıcı değil ise de ceza mahkemesince belirlenecek maddi olgular hukuk yargıcı yönünden de bağlayıcıdır. Dava konusu olayın özelliği nedeniyle ceza mahkemesi dosyasının kesinleşmesi beklenerek ondan sonra tüm kanıtlar birlikte değerlendirilip varılacak sonuca uygun bir karar verilmelidir.

Yerel mahkemece açıklanan yön gözetilmeden, yazılı biçimde karar verilmiş olması, usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA; bu bozma nedenine göre davacının öteki temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 07/06/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4023, Karar No: 2023/6545, Tarih: 25.09.2023

**8. Ceza Dairesi         2021/4023 E.  ,  2023/6545 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/404 E., 2016/150 K.

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz etme

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz isteklerinin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Foça Cumhuriyet Başsavcılığının 07.05.2015 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında hakkı olmayan yere tecavüz etme suçundan cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır.

2. Foça 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 16.02.2016 tarihli kararı ile sanığın hakkı olmayan yere tecavüz etme suçundan 6.000,00 TL adli para cezası ve 500,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Sanığın temyiz isteği, dava konusu olayın hukuki ihtilaf olduğuna, atılı suçun unsurlarının oluşmadığına, usul ve yasaya aykırı karar verildiğine,

2. Cumhuriyet savcısının temyiz isteği, taraflar arasında kira ilişkisinden kaynaklanan hukuki ihtilaf olduğuna, sanığın üzerine atılı suçun yasal unsurları oluşmadığına, mahkumiyet kararının verilmesi usul ve yasaya aykırı olduğuna, infazda yetkiyi kısıtlayacak şekilde, sanık hakkında adli para cezasının ödenmemesi durumunda ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğine dair ihtarat yapılmasının usul ve yasaya aykırı olduğuna,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay, sanığın kira sözleşmesi bitmesine rağmen katılanın kiracısı olduğu parsellere tecavüz ettiği, Foça Kaymakamlığının men kararına rağmen kira döneminde zeytin toplamaya ve arazilerden yararlanmaya devam ettiği iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

Sanık hakkında kurulan hükümde, tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde, sanığın suça konu 101-102-283-284-295-296-297 parselleri malik tanıklar ...., .... ve ....'dan aynı parselleri 30.08.2013 tarihinden 30.08.2014 tarihine kadar kullanmak üzere kiraladığı, kiralayan tanıklar 16.07.2014 tarihli ... 12. noterliğinin ... yevmiye numaralı ihtarnamesi ile ...., .... ve .... tarafından sanığa sözleşmenin yenilenmeyeceği hususunda ihtar çekildiği, akabinde malik tanıklar ...., .... ve ....'nın suça konu parselleri 31.08.2014 - 15.07.2015 tarihleri arasında kullanılmak üzere katılana kiraladıkları, sanığın suça konu taşınmazlardan tahliyesi için malikler tarafından açılan bir dava bulunmadığı anlaşıldığından taraflar arasındaki ihtilaf hukuki nitelikte olup sanığın üzerine atılı suçun yasal unsurları oluşmadığından beraatine karar verilmesi gerekirken mahkumiyetine karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Foça 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 16.02.2016 tarihli kararına yönelik Cumhuriyet Savcısı ve sanığın temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 25.09.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1409, Karar No: 2019/4873, Tarih: 08.07.2019

**16. Ceza Dairesi         2019/1409 E.  ,  2019/4873 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Hüküm : TCK’nın 314/2, 3713 sayılı Kanunun 5/1, TCK’nın 62, 63, 53, 58/9 maddeleri gereği mahkumiyete ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebebine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Hükmolunan cezanın süresine göre şartları bulunmadığından sanık müdafiinin duruşmalı inceleme isteminin CMK’nın 299/1. maddesi uyarınca REDDİNE,

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre, sanığın örgütle iltisaklı olması nedeniyle kapatılan okullara çocuklarını göndermesinin örgütsel faaliyet olarak kabul edilemeyeceği belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın eşinin ByLock kullanması, cezaların şahsiliği ilkesi ve dosyadaki diğer delil durumu nazara alındığında sonuca etkili bulunmamıştır.

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanık müdafiinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmediğinden CMK’nın 302/1. maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddiyle hükmün ONANMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın Uşak 2. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin bilgi için İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 08.07.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/10393, Karar No: 2019/13297, Tarih: 12.09.2019

**2. Ceza Dairesi         2019/10393 E.  ,  2019/13297 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

I-Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelemesinde;

14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Yasa'nın 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000 TL dahil adli para cezasına ilişkin mahkumiyet hükmünün temyizi mümkün olmadığından, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteğinin 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

II-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuğun 15/01/2013-22/01/2013 tarihleri arasında tespit edilemeyen bir zamanda müştekiye ait iş yerinden çeşitli eşyaları çalması şeklinde gerçekleşen eylemde, suç tarihi itibariyle 12-15 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuğun eylemine uyan 5237 sayılı TCK’nın 142/1-b ve 31/2. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu için öngörülen cezanın üst sınırına göre aynı Yasa'nın 66/1-e, 66/2, 67/4. maddelerinde öngörülen 6 yıllık zamanaşımının suçun işlendiği tarih olan 15/01/2013 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan açılan kamu davasının CMK'nın 223/8. maddesi gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE, 12/09/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.