muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/3111, Karar No: 2019/3882, Tarih: 18.06.2019

Somut olaya gelince, dinlenen davacı tanıkları mirasbırakanın, eşi ve çocuklarından mal kaçırmasını gerektirecek herhangi bir somut olgu ortaya koymamışlar, kardeşi ...’ı, eşi ve çocuklarına tercih etmesini gerektirecek bir durumu beyan etmemişlerdir.Aile içerisinde yer alarak olaylara yakından şahit olan ve mirasbırakan ile davalının tanık olarak dinlenen babası ...’un özetle; yurt dışında kazandıkları para ile İnegöl ilçesinde yaptırdıkları oteli oğlu ...’in işlettiğini, ...’in daha sonra yeni bir otel yaptırmaya karar verdiğini, işlettiği otelden kazandığı para ile arsasını aldığını, otel inşaatı sırasında kredi kullandığı gibi kızı olan ...’ın da oğlu ...’e tek seferde 300.000 euro verdiğini, bu parayı kendileri üzerinden oğluna aktardığını, kızı ve oğlunun otel inşaatında birlikte hareket ettiğini, yine kızı ve damadının 13 dönümlük bir tarlalarını da satarak parasını ...’e verdiklerini, kızının sık sık oğlu ...’e para verdiğini ve aralarındaki ilişki nedeniyle taşınmazın bir kısmının kızına devredildiğini beyan ettiği, yine anne ...’un da aynı yönde beyanlarda bulunarak otelin yapımı sırasında kızı ...’ın oğlu ...’e sürekli maddi destekte bulunduğunu ve ...’in inşaat nedeniyle parası yetmediği için arsanın yüzde 70’ini ...’a sattığını ifade ettiği tespit edilmiştir. Mirasbırakanın dava konusu taşınmazın tamamını davalıya veya kalan payı bir başkasına devretme olanağı varken neden devretmediği hususu da ortaya konulamamıştır. Mal kaçırmak isteyen bir kişinin taşınmazın tamamı üzerinde tasarruf etme girişimi hayatın olağan akışı gereğidir. Ayrıca, akitte gösterilen bedel ile keşfen saptanan gerçek değer arasındaki fark da tek başına temlikin muvazaalı olduğunu göstermez.6100 sayılı HMK’nin 190. ve 4721 sayılı TMK’nın 6. maddeleri uyarınca herkesin iddiasını ispatla mükellef olduğu kuşkusuzdur.Yukarıda açıklanan ilkeler ve tespit edilen olgular ile iddialar değerlendirildiğinde, davacı taraf, dayandığı deliller ile mirasbırakan ...’in mirastan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olarak hereket ettiğini kanıtlayamamıştır.Öte yandan, tapu iptal ve tescil talebi kabul edildiği için terditli olan muhtesat aidiyetinin tespiti istemine ilişkin olumlu ya da olumsuz bir hüküm kurulmamıştır.

Hal böyle olunca, tapu iptali ve tescil isteğinin reddi ile muhtesat aidiyetinin tespiti istemi yönünden olumlu ya da olumsuz bir hüküm kurulması gerekirken, delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.Davalının yerinde bulunan temyiz itirazlarının kabulü ile, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 02.01.2019 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesi gereğince gelen temyiz eden vekili için 2.037.00.-TL. duruşma vekâlet ücretinin temyiz edilenlerden alınmasına, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 18.06.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9494, Karar No: 2015/8576, Tarih: 17.03.2015

**13. Hukuk Dairesi         2015/9494 E.  ,  2015/8576 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalının kendisinden tanesi 10,00 TL'den 800 sandık elma aldığını, almış olduğu elmaların bedellerini, elmaları satarak ödeyeceği yönünde davalı ile anlaştıklarını, ancak davalının elma bedellerini ödemediğini ileri sürerek 800 sandık elma bedeli olan 8000 TL'nin takip tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davacıyla aralarında böyle bir alım-satım olmadığını, davacıdan elma almadığını, davacıya borcunun bulunmadığını savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacı, davalının kendisinden tanesi 10,00 TL'den 800 sandık elma aldığını, almış olduğu elmaların bedellerini, elmaları satarak ödeyeceği yönünde davalı ile anlaştıklarını, davalının 800 sandık elma bedeli olan 8000 TL'yi ödemediğini ileri sürmüş; davalı, davacıyla aralarında böyle bir alım-satım olmadığını ve davacıya borcunun bulunmadığını savunmuştur. Mahkemece, davacının alacağını senetle ispat etmesi gerektiği, davacının elinde senet bulunmadığı, delil listesinde yemin deliline dayanmadığı ve yemin etme hakkını da kullanmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir. Davalı satım akdini inkar ettiğine göre ispat yükü davacıdadır. Hemen belirtmek gerekir ki, TMK’nn 6. maddesi uyarınca taraflardan her biri, hakkını dayandırdığı olguların varlığını ispatla yükümlüdür. Davacı bu iddiasını yasal delillerle kanıtlayamamıştır. Ne var ki, davacı dava dilekçesinde açıkça yemin deliline de dayanmış olduğundan davacıya yemin hakkı hatırlatılmalı ve sonucuna uygun bir karar verilmelidir. Bu yön gözardı edilerek, eksik inceleme sonucu yazılı şekilde davanın reddine dair hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ:Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenle davacının sair temyiz itirazlarının reddine, 2. bentte açıklanan nedenle hükmün davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 17.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4390, Karar No: 2014/2202, Tarih: 12.02.2014

**4. Hukuk Dairesi         2013/4390 E.  ,  2014/2202 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 19. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 28/12/2012

NUMARASI : 2010/222-2012/613

Davacı N.. K.. vekili Avukat E.A.. tarafından, davalı F.. D.. vd aleyhine 12/05/2010 gününde verilen dilekçe ile yayın yoluyla kişilik haklarının ihlaline dayalı manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 28/12/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dava, basın yoluyla kişilik haklarının ihlaline dayalı manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Davaya konu olayda; yazıda kullanılan ifadeler, haberin veriliş biçimi ve yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde, davacı yararına hükmedilen manevi tazminat miktarı fazladır. Davacı yararına daha alt düzeyde manevi tazminata hükmedilmek üzere karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, diğer temyiz itirazlarının ilk bentte gösterilen nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 12/02/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/11638, Karar No: 2021/14379, Tarih: 27.09.2021

**6. Ceza Dairesi         2020/11638 E.  ,  2021/14379 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇLAR : Nitelikli hırsızlık, mala zarar verme, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

1- Suça sürüklenen çocuk ... hakkında nitelikli hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün incelenmesinde:

Hükmün açıklandığı 09.03.2016 tarihli oturumda suça sürüklenen çocuğun 18 yaşını tamamlamadığı gözetilmeden duruşmanın kapalı yerine açık yapılması telafisi olanaklı olmadığından, bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

2- Suça sürüklenen çocuk ... hakkında mala zarar verme ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerinin temyiz incelemesinde:

Suça sürüklenen çocuğun eylemine uyan ve 5237 sayılı TCK'nın 151/1, 116/2, 31/3. maddelerindeki suçlar için öngörülen cezaların türü ve üst sınırına göre, aynı Yasanın 66/1-e, 66/2. maddelerinde öngörülen 5 yıl 4 aylık asli dava zamanaşımının karar tarihi olan 24.03.2016 inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı BOZULMASINA, bozma sebebi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davalarının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 27/09/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/6658, Karar No: 2021/8176, Tarih: 02.06.2021

**5. Hukuk Dairesi         2020/6658 E.  ,  2021/8176 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin ilk derece mahkemesinin kararına karşı davacı idare vekilinin istinaf başvurusu üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesinin 5. Hukuk Dairesinin istinaf isteminin esastan reddine dair kararı ile birlikte ... 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2017/453 E. - 2018/226 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen kararına karşı, davacı idare vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesince 6100 sayılı HMK’nın 353/1-b-1 maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiş olup; hüküm, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Aşağıda açıklanan gerekçelerle ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesinin esastan ret kararı kaldırıldıktan sonra, ... 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2017/453E.-2018/226 K. sayılı kararının incelenmesinde;

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arsa niteliğindeki ... İli, ...İlçesi, ... Mahallesi, 973 ada 234 parsel sayılı taşınmaza 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesi uyarınca emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesi yöntem itibariyle doğru ise de, alınan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

1-Dava konusu taşınmaz ile somut emsalin 2017 yılında, Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından resen belirlenen emlak vergisine esas olan m² değerleri ilgili Belediye Başkanlığı Emlak Müdürlüğünden getirtilip, dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi itibariyle; hükme esas alınan bilirkişi raporunda somut emsal kabul edilen taşınmazların ise bilirkişilerce değerlendirmeye esas alınan satış tarihi itibariyle fiili imar uygulaması sonucu oluşan imar parselleri mi, yoksa imar planına dahil olmakla birlikte olduğu gibi bırakılan kadastro parselleri mi oldukları ilgili Belediye İmar Müdürlüğü ile Tapu Müdürlüğünden ayrı ayrı sorulup, alınacak cevaplara göre bilirkişi kurulu raporu denetlenmeden eksik inceleme ile karar verildiğinden rapor inandırıcı görülmemiştir.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2-Dava konusu taşınmazda bulunan 3. sınıf A grubu niteliğindeki 2 katlı binanın özelliklerine uygun olan yapı sınıfının 2017 yılı için belirlenen birim fiyatı 694,00-TL uygulanıp değer biçilmesi gerekirken, 2017 yılı yapı yaklaşık birim fiyatına KDV eklenip dava tarihine endekslenerek bir sonraki yılın m2 birim fiyatını dahi geçecek şekilde birim fiyatı 859,86-TL esas alınarak fazlaya hükmedilmesi,

3-15.01.2018 tarihli bilirkişi ek raporunda dava konusu taşınmazda bulunan 2 katlı 45 yaşındaki binanın yığma yarı kargir nitelikte olduğu ve Aşınma Payları Hakkındaki cetvele uygun olarak yıpranma payının %50 alındığı belirtildiği halde, gerekçesi açıklanmadan yıpranma payının %40 oranında uygulanması,

Doğru olmadığı gibi;

4-Anayasa Mahkemesinin 27/11/2020 gün 31317 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 16/07/2020 tarih 2018/104 Esas 2020/39 Karar sayılı kararı ile 7139 sayılı Kanunla Değişik Kamulaştırma Kanununun 10/8. fıkrasının dördüncü cümlesinin; “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit edilen bedelden az olması durumunda hâkim tarafından tespit edilen bedel, fazla olması durumunda idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedel, peşin ve nakit olarak hak sahibi adına, kalanı ise bedele ilişkin kararın kesinleşmesine kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmak ve kesinleşen karara göre hak sahibine verilmek üzere” bölümü ile yedinci cümlesinde yer alan “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedelden fazla olması halinde fazla olan tutarın bloke edildiğine” ibaresinin Anayasa’ya aykırı olduğu ve iptal edildiği nazara alınarak hüküm kurulması gerektiğinden,

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde görüldüğünden hükmün yukarıda açıklanan gerekçelerle HMK'nun 371. maddesi uyarınca BOZULMASINA, HMK’nun 373/1. maddesi uyarınca kararın bir örneğinin ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi'ne GÖNDERİLMESİNE, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 02/06/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1037, Karar No: 2017/3223, Tarih: 24.04.2017

**19. Hukuk Dairesi         2017/1037 E.  ,  2017/3223 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki ihtiyati hacze itiraz talebinin incelenmesi sonunda kararda yazılı nedenlerden dolayı itirazın reddine yönelik verilen hükmün süresi içinde ihtayati hacze itiraz eden vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

İhtiyati haciz isteyen vekili, karşılıksız çıkan çeke istinaden ihtiyati haciz isteminde bulunmuş, talep uygun görülerek ihtiyati haciz kararı verilmiştir.

İhtiyati hacze itiraz eden vekili, müvekkilinin ikamet ve çek keşide yerinin olması nedeniyle mahkemelerinin yetkisiz olduğunu ileri sürerek, ihtiyati haczin kaldırılmasını talep etmiştir.

Mahkemece karşılıksız çıkan çek nedeniyle doğan borcun götürülecek borç olduğu, alacaklının ikamet ettiği gerekçesiyle itirazın reddine karar verilmiş karar itiraz eden vekili tarafından temyiz edilmiştir.

İ.İ.K258. maddesinde ihtiyati hacze aynı kanunun 50. maddesine göre yetkili olan mahkemece karar verileceği hükme bağlanmış olup, İ.İ.K'nun 50. maddesinde para veya teminat borcu için takip hususunda HUMK'nun yetkiye dair hükümlerinin kıyas yoluyla uygulanacağı belirtilmiştir.Yine HMK 447/2 maddesinde "mevzuatta yürürlükten kaldırılan 18-06-1927 tarih ve 1086 sayılı HUMK'na yapılan yollamalar Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun bu hükümlerinin karşılığını oluşturan maddelerine yapılmış sayılır" hükmü yer almaktadır.

Hamilin, çek borçlusuna çeki ibraz zorunluluğu bulunması nedeniyle çeklerde hamilin yerleşim yeri mahkemesi yetkili olmayıp, TBK'nun 89/1. maddesi hükmü uygulanmaz. Somut olayda ihtiyati haciz kararına itiraz eden borçlunun yerleşim yerinin Gebze olduğu anlaşılmaktadır. Bu durumda mahkemece yetkili mahkemenin olması nedeniyle yetki itirazının kabulü ile ihtiyati haczin kaldırılmasına karar verilmesi gerekirken yanılgılı gerekçe ile itirazın reddi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 24/04/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/943, Karar No: 2018/12373, Tarih: 26.11.2018

**19. Ceza Dairesi         2018/943 E.  ,  2018/12373 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet, Tazminat İsteminin Kabulü

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

A- İİK’nın 338. maddesine aykırılık suçundan kurulan hükme yönelik incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir,

Ancak;

İİK’nın 89. maddesine göre gönderilecek haciz ihbarnamesi ile müstakbel alacakların haczinin mümkün olmaması karşısında, 1. haciz ihbarnamesinin tebliğ edildiği tarih itibarıyla sanığın borçlu şirkete kesinleşmiş ve muaccel borcu olup olmadığının tespiti için borçlu ile sanık arasında bir kira sözleşmesinin bulunup bulunmadığının; borçlu şirket defter ve belgeleri ile kira sözleşmelerinin geçerli olabilmesi için yazılılık şartı bulunmaması karşısında banka hesapları üzerinde kira bedeli olduğu anlaşılabilecek ödemeler olup olmadığı araştırılıp varsa; şikayete dayanak olan icra takip dosyasında sanığa gönderilen 1. haciz ihbarnamesinin hangi tarihte tebliğ edildiği tespit edilip tespit edilememesi halinde ise ihbarnameye itiraz dilekçesinde ihbarnamenin 19/10/2015 tarihinde öğrenildiği belirtilmiş olduğundan bu tarih itibarıyla kesinleşmiş ve muaccel kira borcu bulunup bulunmadığı belirlenerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik kovuşturmayla ve gerekçesiz olarak yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması,

Kabule göre de,

1- Sanık hakkında hükmedilen hapis cezasının kanuni sonucu olarak 5237 sayılı TCK’nın 53/1. maddesindeki hak yoksunluklarına hükmedilmemesi,

2- 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 338. maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca tebliğnameye kısmen uygun olarak BOZULMASINA,

B) Tazminat talebinin kabulüne yönelik hükmün incelemesinde,

İİK'nın 89/4. maddesindeki “İcra mahkemesi, tazminat hakkındaki davayı genel hükümlere göre halleder.” hükmü gözetilerek, şikayetçi vekilinin, İİK'nın 89/4. maddesi uyarınca tazminat talebi hakkında harcı tamamlattırıldıktan sonra, İİK’nın 338. maddesine aykırılık suçuna ilişkin bozma sebepleri de dikkate alınarak, davalının 1. haciz ihbarnamesinin tebliğ edildiği tarihte takip borçlusuna kira borcu bulunup bulunmadığının tespiti ile sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, ihbarnamenin tebliğ edildiği tarih itibarıyla durumu tespit etmeyen yalnızca yıllık rayiç kira bedelini belirleyen bilirkişi raporu hükme esas alınarak gerekçesiz olarak hüküm kurulması

Kanuna aykırı ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, tebliğnameye uygun olarak, HÜKÜMLERİN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 26/11/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.