muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/1213, Karar No: 2011/1822, Tarih: 03.03.2011

**21. Hukuk Dairesi         2010/1213 E.  ,  2011/1822 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Davacı, murisinin 1.1.1979 tarihinden itibaren Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, davacı murisinin 01.01.1979 tarihinden tescil edildiği 20.4.1982 tarihleri arasında zorunlu Esnaf Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece davacı murisinin 01.01.1979-20.04.1982 tarihleri arasında 1479 sayılı yasa gereğince sigortalı olduğunun tespitine,fazla istemin reddine karar verilmiştir.

1.4.1972 tarihinde yürürlüğe giren 1479 sayılı Yasanın 24. maddesinde zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için esnaf sicili veya kanunla kurulu meslek kuruluşu kaydı aranırken 20.4.1982 tarihinde yürürlüğe giren 2654 sayılı Yasa ile 1479 sayılı Yasa'nın 24. maddesi değiştirilerek zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için gelir vergisi mükellefi olması şartı getirilmiş, ancak gelir vergisinden muaf olanlar için meslek kuruluşuna kayıtlı olma yeterli görülmüş, 22.3.1985 tarihinde yürürlüğe giren 3165 sayılı Yasa ile 24. madde değiştirilerek zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için vergi kaydı veya esnaf sicil kaydı veya oda kaydının bulunması yeterli görülmüş, 2.8.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4956 sayılı Yasa ile 24. madde değiştirilerek zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için gelir vergisi mükellefi olma şartı getirilmiş, ancak gelir vergisinden muaf olanlar için esnaf sicil kaydı ve oda kaydının bir arada bulunması yeterli görülmüştür.

Öte yandan 1479 sayılı Yasaya 14.4.1982 tarihli 20.4.1982 tarihinde yürürlüğe giren 2654 sayılı Yasa ile eklenen Ek Geçici 13.maddesinde 1479 sayılı Kanuna ve aynı kanunda değişiklik yapan kanunlara göre sigortalılık niteliği taşıdıkları halde bu kanunun yürürlüğe girdiği tarihe kadar kayıt ve tescilini yaptırmamış olanların her türlü hak ve mükellefiyetlerinin bu kanunun yürürlüğe girdiği tarihte başlayacağı, ancak bu kanuna göre zorunlu sigortalı olarak kayıt ve tescili bulunmak kaydı ile 1.10.1972 tarihinden bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihe kadar vergi dairelerine kayıtlı olarak kendi nam ve hesabına bağımsız çalıştıklarını belgeleyen, sigortalıların belgeledikleri süreyi bu kanunun yürürlük tarihinden itibaren bir yıl içinde Kuruma yazılı olarak başvurmaları halinde borçlanabilecekleri ve pirim borçlarını bu Kanunun yürürlük tarihinden itibaren en geç iki yıl içinde ödemeleri halinde bu sürelerin hizmetten sayılacağı, Ek 16.maddesinde belirtilen bir yıllık sürenin 22.3.1985 tarihinden itibaren yeniden işlemeye başlayacağı bildirilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacı murisinin 22.08.1983 tarihli bildirgeye göre 01.01.1979 tarihinde başlayan vergi kaydı nedeniyle 20.04.1982 tarihi itibariyle tescil edildiği,03.07.1984 tarihinde ölümü üzerine terkin edildiği,01.01.1979-03.07.1984 tarihleri arasında vergi kaydının bulunduğu, Esnaf ve Sanatkarlar Odası ile Esnaf ve Sanatkarlar Sicil Memurluğu kaydının bulunmadığı,hiç prim ödemesinin olmadığı anlaşılmaktadır.

Somut olayda davacı murisinin ölümünden sonrada davacının 1479 sayılı Yasa'nın Ek Geçici 13.ve l6. maddelerinden yararlandığına veya yararlanmak için süresi içinde davalı Kuruma başvuruda bulunduklarına ilişkin dosyada bilgi ve belge bulunmamaktadır.Hal böyle olunca istemin reddi yerine mahkemece yazılı gerekçelerle kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 03.03.2011 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/4444, Karar No: 2008/8421, Tarih: 10.07.2008

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2008/4444 E.  ,  2008/8421 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Bilirkişi raporlarında emsal incelemesi ve dava konusu taşınmazla karşılaştırma yapılmaksızın genel nitelikteki değerlendirmelerle yetinilmiş olmakla bu raporlara itibar edilemez.

Mahkemece, dava konusu taşınmazın arsa niteliğinde olduğu kabul edildiğine göre Kamulaştırma Yasasının kıymet takdiri esaslarını gösteren 11.maddesinin birinci fıkrasının özellikle arsalara ilişkin (g) bendi uyarınca kamulaştırma gününden önce özel amacı olmayan emsal satışlara göre satış değerinin tesbiti ve bedelin tesbitinde etkisi olan diğer unsurlarda dikkate alınarak her unsurun gerekçeleri ve değere katkı oranları ayrı ayrı belirlenip dayanakları gösterilmek suretiyle değerlendirilerek kamulaştırma bedelinin saptanması gerekmektedir.

Emsalin kamulaştırılan taşınmazla aynı konumda olması, taşınmaza yakın mesafede bulunması, aynı nitelik ve özellikleri taşıması, benzer yüzölçümünde olması veya kamulaştırmaya yakın günlerde satılmış olması zorunlu değildir. Aynı özellik ve nitelikleri taşıyan başka yerlerde bulunan ve kamulaştırma gününden önce satılmış olan taşınmazlar da emsal alınabilir. Bu emsalin satış fiyatına Türkiye İstatistik Kurumu toptan eşya fiatları endeksi uygulanmak suretiyle değerlendirme tarihinde oluşan fiatları bulunduktan sonra dava konusu taşınmazla karşılaştırılıp incelenerek aradaki farklılıklar belirtilip üstün ve eksik yönleri açıklanmalı, bu nitelik ve farklılıkların taşınmazın değerine olan etkilerinin ne olduğu belirtilmeli ve bu suretle yapılacak karşılaştırma ile dava konusu taşınmazın değeri belirlenmelidir.

Mahkemece tarafların vereceği yada resen belirlenecek emsal kayıtlar Tapu Sicil Müdürlüğünden getirtildikten ve bunun imar parseli olup olmadığı da sorulup saptandıktan sonra yukarıda açıklanan esaslara uygun incelemeyi ve sonucunu içeren ek bilirkişi raporları alınıp hasıl olacak sonuca göre karar verilmelidir.

İncelenen emsal imar parseli olup ta dava konusu taşınmazın bu nitelikte olmaması halinde, dava konusu taşınmazın yapılacak karşılaştırmadan sonra bulunacak değerinden, İmar Kanununun 18.maddesinin 2.fıkrası gözetilerek, düzenleme ortaklık payına tekabül edecek oranda indirim yapılması gerektiği de dikkate alınmalıdır.

İncelenen emsal imar parseli olup ta dava konusu taşınmazın bu nitelikte olmaması halinde, dava konusu taşınmazın yapılacak karşılaştırmadan sonra bulunacak değerinden, İmar Kanununun 18.maddesinin 2.fıkrası gözetilerek, düzenleme ortaklık payına tekabül edecek oranda indirim yapılması gerektiği de dikkate alınmalıdır.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 10.07.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/8549, Karar No: 2010/12078, Tarih: 28.09.2010

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2010/8549 E.  ,  2010/12078 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Bilirkişi kurulunca münavebeye alınan kuru fasulyenin 2004 yılı itibarıyla sulu şartlarda dekar başına ortalama verim, kilogram başına ortalama toptan satış fiyatı ve dekar başına üretim giderinin İlçe Tarım Müdürlüğünden getirtilip dosya içerisine konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 28.09.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/12875, Karar No: 2009/11436, Tarih: 29.09.2009

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2008/12875 E.  ,  2009/11436 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, murisinin 8.11.2005 tarihinde geçirdiği kazanın iş kazası olduğunun tesbitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, davacının murisi eşinin davalı işverene ait işyerinde çalışırken, şantiyede kaldığı sırada 08.11.2005 tarihinde geçirdiği kalp krizi sonucu ölmesiyle sonuçlanan olayın iş kazası olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, istemin reddine karar verilmiş ise de varılan bu sonuç usul ve yasaya uygun değildir.

Bir olayın iş kazası niteliğinde bulunup bulunmadığının saptanması hukuki bir sorundur. Hukuki sorunların halli ise, bilirkişiye değil, hakime ait bir görevdir. Olay tarihinden iki buçuk sene sonra açılan iş kazasının tespiti davasının özel bir duyarlılıkla araştırılıp incelenmesi gerekir.

Davanın yasal dayanağı açık olarak 506 sayılı Yasa'nın 11. maddesidir. Anılan madde de,

“Madde11: A) İş kazası, aşağıdaki hal ve durumlardan birinde meydana gelen ve sigortalıyı hemen veya sonradan bedence veya ruhça arızaya uğratan olaydır:

a)Sigortalının işyerinde bulunduğu sırada, b) İşveren tarafından yürütülmekte olan iş dolayısiyle, c) Sigortalının, işveren tarafından görev ile başka bir yere gönderilmesi yüzünden asıl işini yapmaksızın geçen zamanlarda, d) Emzikli kadın sigortalının çocuğuna süt vermek için ayrılan zamanlarda, e) Sigortalıların, işverence sağlanan bir taşıtla işin yapıldığı yere toplu olarak götürülüp getirilmeleri sırasında” denilerek iş kazasının tarifi açık bir şekilde yapılmakla, bir olayın iş yerinde meydana gelmesi halinde artık iş kazası olarak kabulü yasal zorunluluktur.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacının murisinin 7.7.2006 tarihinden itibaren davalı işyerinde çalıştığı, 9.7.2006 tarihinde ölen işçinin şantiyede kurulu yatıp kalkma yerinde istirahat ederken, sabah saat 08:00-09:00 sıralarında rahatsızlanarak hastaneye kaldırıldığı ve kurtarılamayark öldüğü, ölüm sebebinin Adli Tıp Morg İhtisas Dairesinin 31.10.2006 tarih ve 210 sayılı raporuyla “kalp damar hastalığı” olarak belirtildiği, S.S.K Müfettişinin 16.10.2007 tarih ve 18 sayılı raporunda olayın iş kazası sayılmadığı, gömme izni kağıdında ölüm sebebinin kalp damar hastalığı olarak belirtildiği anlaşılmaktadır.

Somut olayda iş kazası olduğu iddia olunan olayın, işverenin işçilerinin kaldığı şantiyede gerçekleştiği konusunda hiçbir şüphe bulunmamaktadır. Böylelikle davacı murisinin ölümü ile davalı işverenin şantiyesinde meydana gelen kalp krizi olayı arasında doğrudan bağlantı (illiyet) olup, sigortalı meydana gelen bu olay sonrasında hayatını kaybetmitir.

Somut olayda iş kazası olduğu iddia olunan olayın, işverenin işçilerinin kaldığı şantiyede gerçekleştiği konusunda hiçbir şüphe bulunmamaktadır. Böylelikle davacı murisinin ölümü ile davalı işverenin şantiyesinde meydana gelen kalp krizi olayı arasında doğrudan bağlantı (illiyet) olup, sigortalı meydana gelen bu olay sonrasında hayatını kaybetmitir.

Mahkemece yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgulara göre davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz olmuştur.

O halde davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ :Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 29.09.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/9034, Karar No: 2019/19696, Tarih: 18.12.2019

**2. Ceza Dairesi         2019/9034 E.  ,  2019/19696 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Hırsızlık suçu yönünden 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş; dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Hırsızlık suçu yönünden 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş; dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Üzerine atılı suçu kabul etmeyen sanığın parmak izinin olay yerinde tespit edildiği kabulüne göre sanığın atılı suçlardan mahkumiyetine dair karar verilen olayda, dosya kapsamından temyize konu olayın, 27/11/2014 günü saat 21.10 ila 28/11/2014 günü saat 07.30 arasında tespit edilemeyen zaman diliminde, müşteki ...’ye ait ... Büfe adlı iş yerinin önce depo kısmının pvc pencere korkuluk demirlerinin kesilmesi ve ardından büfe içindeki giriş kapısının demir korkuluğunun sökülüp kapının zorlanarak açılması neticesinde büfeden 110 paket sigara, 1 adet ... marka laptop bilgisayar ve yaklaşık 150 adet çakmağın çalınmasına ilişkin olay olduğu, bu olayla ilgili düzenlenen 28/11/2014 tarihli ve ... rapor numaraları olay yeri inceleme raporu ile 10/12/2014 tarihli ekspertiz raporuna göre, olay yerinden alınan parmak izlerinden sadece “büfe içi giriş kapısı iç kısmından” alınan 1 adet parmak izinin mukayeseye elverişli olup APFİS’te bir kaydının çıkmadığı, dosya içerisine eklenen ... İl Emniyet Müdürlüğü’nün 23/02/2015 tarihli cevabi yazısı ve eklerinin incelenmesinden, “... ibaresi yazılı yapıştırıcı kutusu üzerinden” alınan ve sanığın parmak izi ile eşleştiği belirtilen 1 adet parmak izinin, temyize konu 28/11/2014 tarihli olaya ilişkin bulunmayıp, aynı müştekinin aynı işyeri ile ilgili olarak 02/11/2014 tarihinde gerçekleştirilen büfe giriş kapısının zorlanarak açılıp depo kısmından 85 adet çerez paketi ile 1100 paket sakızın çalınması olayına ilişkin olduğunun anlaşıldığı, inceleme konusu olay için düzenlenen Mersin Cumhuriyet Başsavcılığının 10/02/2015 tarihli iddianamesi ile sadece 28/11/2014 tarihli olay hakkında kamu davası açıldığı gözetilerek, bu olaya ilişkin olarak dosya içerisindeki ... İl Emniyet Müdürlüğü Olay Yeri İnceleme ve Kimlik Tespit Şube Müdürlüğü tarafından düzenlenen 10/12/2014 tarihli ve ... rapor numaralı ekspertiz raporunda “büfe içi giriş kapısı iç kısmından” alınan 1 adet parmak izinin sanık ...’e ait parmak izleri ile karşılaştırmasının yapılması, ayrıca, hukuki kesintinin bulunmaması halinde zincirleme suç hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilmesi bakımından sanık hakkında müşteki ...’nün aynı işyerinden 02/11/2014 tarihinde gerçekleştirilen hırsızlık suçundan dolayı açılmış başka bir dava olup olmadığının araştırılması varsa davalar birleştirilip sonucuna göre deliller bir bütün halinde değerlendirilerek sanığın hukuki durumunun takdir ve tayininin gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde karar verilmesi,

2- Kabule göre de;

Sanık hakkında mala zarar verme suçundan hükmolunan kısa süreli hapis cezasının, 5237 sayılı TCK'nın 51. maddesi uyarınca ertelenmesine karar verilmiş bulunmasına göre, aynı Kanun'un 53/4. maddesi uyarınca sanık hakkında aynı Kanun'un 53/1. maddesinin uygulanamayacağı gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 18/12/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/22043, Karar No: 2017/1171, Tarih: 07.02.2017

**2. Hukuk Dairesi         2015/22043 E.  ,  2017/1171 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle mahkemece davalı erkeğe kusur olarak yüklenilen fiziksel şiddet vakıasının ispatlanamadığının anlaşılmasına göre, davalının aşağıdaki bent dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumlarına, nafakanın niteliğine, günün ekonomik koşullarına göre davacı kadın yararına takdir edilen yoksulluk nafakası çoktur. Mahkemece Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak daha uygun miktarda nafakaya hükmedilmesi gerekir. Bu yön gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, iş bu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 07.02.2017 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2024/12358, Karar No: 2024/18024, Tarih: 28.11.2024

**2. Ceza Dairesi         2024/12358 E.  ,  2024/18024 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/1147 E., 2018/1199 K.

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Temyiz isteminin reddi, onama

Dairemizin 08.11.2023 tarih, 2021/18602 Esas, 2023/6871 Karar sayılı ilâmı ile iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan verilen mahkûmiyet hükmüne ilişkin temyiz talebinin 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/2-a maddesi uyarınca reddine karar verildiği, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 26.02.2024 tarihli ve 2-2018/57033 sayılı itirazı üzerine Dairemizin 21.03.2023 tarih, 2024/3397 Esas, 2024/4658 Karar sayılı ilâmı ile hırsızlık suçundan verilen kararın kaldırılmasına karar verildiği, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçuna ilişkin yapılmış bir itiraz ve kaldırılmış bir karar bulunmadığı anlaşılmakla, incelemenin hırsızlık suçuna ilişkin yapılmasına ve Tebliğnamedeki iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçuna ilişkin ret kararı verilmesini isteyen düşünceye iştirak edilmeyerek yapılan inceleme neticesinde;

Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin, 30.05.2018 tarihli ve 2018/1147 Esas, 2018/1199 Karar sayılı kararının, sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 295/1. maddesi uyarınca “Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir.” hükmünün bulunduğu, sanığın 19.06.2018 tarihinde temyiz dilekçesi sunduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebebini bildirmediği, ancak tebligatta ve gerekçeli kararda "7 günlük yasal süre içinde ek gerekçeli temyiz dilekçesi sunulmadığı takdirde temyiz talebinin reddedileceğine ilişkin" ihtaratın bulunmaması nedeniyle, Anayasa Mahkemesinin 08.03.2023 tarih, 2019/42687 No.lu bireysel başvuru kararı da dikkate alınarak, sanığa ihtaratın yapılması için dosyanın iade edildiği, yapılan ihtarattan sonra sanık temyiz sebeplerini içeren yeni bir dilekçe vermemiş ise de; sanığın 03.06.2024 tarihinde ek temyiz dilekçesinin gerekçeli olduğu tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 142. maddesinde 6545 sayılı Türk Ceza Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 62. maddesi ile yapılan ve 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren değişiklik uyarınca, sanığa yüklenen 5237 sayılı Kanun’un 142/2-h ve 143. maddelerinde öngörülen suçun gerektirdiği cezanın alt sınırının 5 yıldan fazla olması ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 14.10.2021 tarihli ve 2021/35 Esas, 2021/473 Karar sayılı kararı dikkate alınarak, 5271 sayılı Kanun’un 150/3. maddesi uyarınca sanığa zorunlu müdafi atanması ve savunmasının zorunlu müdafii eşliğinde alınması gerektiği gözetilmeden, yargılamaya devam edilerek aynı Kanun’un 188/1 ve 289/1-h maddelerine aykırı davranılması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan nedenle Tebliğname'ye aykırı olarak BOZULMASINA, dava dosyasının aynı Kanun'un 304/2-a maddesi uyarınca Antalya 15. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 28.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.