muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/11229, Karar No: 2010/830, Tarih: 26.01.2010

Davacı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nun 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 03,20 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nun 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 172.00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak hazineye gelir kaydedilmesine, 26.01.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/4684, Karar No: 2025/821, Tarih: 20.02.2025

**1. Hukuk Dairesi         2024/4684 E.  ,  2025/821 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/456 E., 2024/1879 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Lüleburgaz 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2020/184 E., 2022/338 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiş, Bölge Adliye Mahkemesinin 03.09.2024 tarihli ek kararı ile, temyiz dilekçesinin değerden reddine karar verilmiştir.

Ek karar davalı ... vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

1. Dosya kapsamı ve toplanan delillerden; dava konusu Kırklareli ili, Babaeski ilçesi, Dindoğru Mahallesinde kain 240 ada 13 parsel sayılı taşınmazın dava itibariyle keşfen saptanan değerinin 420.119,60 TL; Kırklareli ili, Lüleburgaz ilçesi, Ceylanköy Mahallesinde kain 1632, 1633 ve 1634 parsel sayılı taşınmazların dava tarihi itibariyle keşfen saptanan toplam değerinin 257.000,00 TL olduğu, bu kapsamda toplam dava değerinin 677.119,60 TL olduğu anlaşılmaktadır.

Bölge Adliye Mahkemesinin 03.09.2024 tarihli ek kararı ile her bir davacının miras payına (1/2) düşen değer 338.559,80 TL olup anılan değerin Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibariyle kesinlik sınırı olan 378.290,00 TL'nin altında olduğu gerekçesiyle temyiz isteminin reddine karar verilmiş ise de karar dosya kapsamına uygun düşmemektedir. Zira, eldeki dava vekalet görevinin kötüye kullanılması hukuki nedenine dayanılarak muris ...'ın terekesi adına 3. kişi konumunda bulunan davalılara karşı açılmış olup bu davada dava değerinin davacıların miras payı üzerinden değerlendirilmesi isabetsizdir.

Hal böyle olunca, davalı ... vekilinin Bölge Adliye Mahkemesinin 03.09.2024 tarihli temyiz talebinin reddine ilişkin ek kararına yönelik temyiz itirazlarının kabulü ile söz konusu ek kararın kaldırılmasına karar verilmesi gerekmiştir.

2. Davalı ... vekilinin Bölge Adliye Mahkemesinin 05.07.2024 tarih ve 2023/456 Esas, 2024/1879 Karar sayılı istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararına yönelik temyiz talebine ilişkin olarak 2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40. ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18. maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; temyiz eden davalı tarafça 11.392,73 TL nispi temyiz harcı yatırılması gerekirken 427,60 TL maktu temyiz harcı yatırıldığı belirlenmiştir.

Bu itibarla sözü geçen eksiklik giderildikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın Daireye gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalı ... vekilinin Bölge Adliye Mahkemesinin 03.09.2024 tarihli ek kararına yönelik yerinde görülen temyiz itirazlarının kabulü ile ek kararın ORTADAN KALDIRILMASINA,

Harç eksikliği ile ilgili işlemin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren Bölge Adliye Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

Bu itibarla sözü geçen eksiklik giderildikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın Daireye gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalı ... vekilinin Bölge Adliye Mahkemesinin 03.09.2024 tarihli ek kararına yönelik yerinde görülen temyiz itirazlarının kabulü ile ek kararın ORTADAN KALDIRILMASINA,

Harç eksikliği ile ilgili işlemin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren Bölge Adliye Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

20.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20202, Karar No: 2014/18975, Tarih: 04.12.2014

**1. Hukuk Dairesi         2014/20202 E.  ,  2014/18975 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ÇEŞME SULH HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 29/01/2014

NUMARASI : 2013/143-2014/49

Taraflar arasında görülen tapu kaydında düzeltim davası sonunda, yerel mahkemece davanın, kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ... raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, tapu kayıtlarındaki kimlik bilgilerinin düzeltilmesi isteğine ilişkin olup, mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden ve toplanan delillerden; dava konusu 437, 515 ve 884 parsel sayılı taşınmazların tapu kayıtlarında davacının mirasbırakanlarının kimlik bilgilerinin yanlış yazıldığı saptanmak suretiyle davanın kabul edilmesinde kural olarak bir isabetsizlik yoktur. Davalı tarafın bu yöne değinen temyiz itirazları yerinde değildir. Reddine,

Ancak, bilindiği üzere; nüfusa kaydedilmeden ölmüş veya herhangi bir nedenle nüfusta kaydı bulunmayan kişilerin tapu kaydındaki kimlik bilgilerinin düzeltilmesi mümkün değil ise de, idari yoldan tapu kayıtlarında intikal yaptırılamadığından zorunlu olarak dava açılan bu gibi durumlarda, tapu malikinin davacının murisi ile aynı kişi olduğunun ispatlanması halinde “çoğun içerisinde az da vardır” kuralı gereğince bu yönde bir “tespit kararı” verilmesi gerekmektedir.

Somut olayda; çekişmeli 437 ve 515 parsel sayılı taşınmazlarda kayden paydaş olan "Fatma"'nın Soyadı Kanunundan önce öldüğü, dolayısı ile soyadının bulunmadığı açıktır.

Hal böyle olunca, çoğun içerisinde az da vardır kuralı gereğince, anılan taşınmazlarda paydaş olan "F." ile davacının mirasbırakanı "..... T.C. kimlik numaralı Y. ve A. kızı F."'nın aynı kişi olduğunun tespitine karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu üzere soyadının tapu kayıtlarına ilave edilmesi şeklinde kurulmuş olması doğru değildir.

Davalının temyiz itirazları değinilen yön itibariyle yerindedir. Kabulü ile hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 04.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/8043, Karar No: 2018/13117, Tarih: 24.05.2018

**22. Hukuk Dairesi         2018/8043 E.  ,  2018/13117 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Y A R G I T A Y K A R A R I

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 2010/19-286 Esas- 2010/330 Karar sayılı kararında bir muhtıranın geçerli olması için gereken özellikler belirtilmiştir. Buna göre;

Temyiz harç ve giderlerinin eksik ödendiğinin anlaşılması halinde muhtıra gönderilerek kararı veren Hâkim veya Mahkeme Başkanı tarafından yedi günlük kesin süre içinde harç ve giderin tamamlanması, aksi halde temyizden vazgeçmiş sayılacağı hususu temyiz edene yazılı olarak bildirilir. Verilen süre içinde harç ve giderler tamamlanmadığı takdirde, mahkeme kararın temyiz edilmemiş sayılmasına karar verir. Bu kararın da temyiz edilmesi halinde 432’nci maddenin son fıkrası hükmü kıyasen uygulanır.

Hâkim veya Mahkeme Başkanı tarafından “temyiz harç ve giderlerinin tamamlanması için yedi günlük kesin süre” verilmesi ve ayrıca yazılı olarak “aksi halde temyizden vazgeçmiş sayılacağı hususu”nun bildirilmesi gerekmektedir.

Bu nedenle muhtırada Hâkim veya Mahkeme Başkanı’nın sicili ve imzası bulunmalıdır. Muhtıra Hâkim veya Mahkeme Başkanı tarafından imzalanmadan verilmişse, dolayısıyla da Hâkim tarafından usulünce düzenlenmiş muhtıra yoksa geçerli bir bildirimin yapıldığından söz etmeye de olanak yoktur.

Mahkeme Yazı İşleri Müdürü’nün veya Kalem personelinin temyiz harcı veya giderinin tamamlanması için temyiz edene süre vermesi veya tebligat zarfı üzerine ihtar/uyarı şeklinde yazılan ve Hâkim imzası taşımayan muhtıra usule aykırıdır, Mahkeme Yazı İşleri Müdürü’nün veya Kalem personelinin vermiş olduğu süre ya da tebligat zarfı üzerine ihtar/uyarı şeklinde yazılan ve Hâkim imzası taşımayan muhtıra üzerine temyiz harcını veya giderini ödememiş olan taraf, temyiz talebinden vazgeçmiş sayılamaz.

Yargıtay’ın kararlılık kazanmış uygulamasına göre, muhtırada yapılması gereken işlemin ne olduğu açıkça ve ilgili tarafın yanılmasına neden olmayacak biçimde gösterilmeli; bu açıdan ikmal edilecek harç ya da giderin miktarı ve yatırılma merci ve süresi, bunun yapılmamasının sonuçları net biçimde açıklanmalıdır. Örneğin, “dosyaya yatırılması” şeklindeki ifade tarafın yanılmasına neden olabileceğinden, bu ifadeyi taşıyan muhtıra geçersiz olacaktır.

Somut olayda, maktu temyiz karar harcının temyiz karar harcının yatırılması mahkemece davacı vekiline gönderilen muhtırada harcın başka mahkeme aracılığı ile de yatırılması mümkünken yalnızca “mahkememiz veznesine” yatırılması gerektiğinin yazıldığı ve böylelikle gönderilen muhtıranın usulüne uygun olmadığı anlaşılmaktadır.

Somut olayda, maktu temyiz karar harcının temyiz karar harcının yatırılması mahkemece davacı vekiline gönderilen muhtırada harcın başka mahkeme aracılığı ile de yatırılması mümkünken yalnızca “mahkememiz veznesine” yatırılması gerektiğinin yazıldığı ve böylelikle gönderilen muhtıranın usulüne uygun olmadığı anlaşılmaktadır.

Bu itibarla; davacı vekiline yukarıda açıklanan şekilde temyiz harcı ve gerekiyor ise temyiz masraflarının yatırılması için geçerli muhtıra tebliğ edilerek tebellüğe dair belgenin gönderilmesi, temyiz eden davacı tarafından yatırılması halinde temyiz harcı ve gerekiyorsa temyiz masraflarının yatırıldığına dair belgenin gönderilmesi, yukarıda açıklandığı şekilde geçerli muhtıra tebliğ edilmesine rağmen temyiz eden davacı tarafından temyiz harcı ve gerekiyorsa temyiz masraflarının yatırılmaması halinde buna ilişkin Mahkeme tarafından tutanak tutularak bu tutanağın gönderilmesi için dosyanın Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 24.05.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2585, Karar No: 2024/3225, Tarih: 27.03.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/2585 E.  ,  2024/3225 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2023/91 E., 2023/444 K.

KARAR : Kabul

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen rücuan tazminat davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davacı Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 373 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca; Yargıtayın bozma kararı üzerine İlk Derece Mahkemesince bozmaya uygun olarak karar verilmesi halinde, bu karara karşı temyiz yoluna başvurulabilir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak verilen karar, 6100 sayılı Kanun’un 362 nci maddesinde öngörülen kesinlik sınırına tabidir.

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Kanun'un 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre davacı Kurum vekili yönünden temyize konu edilen miktarlar ayrı ayrı karar tarihi itibariyle kesinlik sınırı olan 238.730,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davacı Kurum vekili temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

27.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/15060, Karar No: 2011/26595, Tarih: 22.12.2011

**7. Ceza Dairesi         2009/15060 E.  ,  2011/26595 K.**

**"İçtihat Metni"**

5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu'na aykırılık suçundan sanık ...'nın anılan kanunun 5101 sayılı kanunla değişik 81/9-1-a maddesi gereğince 6.580 yeni Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına, 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 31/3, 62. maddeleri uyarınca cezasından indirim yapılarak 3.655 yeni Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına, sanığın 5846 sayılı kanunun 5101 sayılı kanunla değişik 81/9-1-a maddesi gereğince 7.053 yeni Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına, 5237 sayılı kanunun 43, 31/3, 62.maddelerinin tatbik edilmesi suretiyle 4.897 yeni Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına dair Bakırköy 3. Çocuk Mahkemesinin 26.11.2008 tarihli ve 2007/903 esas, 2008/1415 sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığından verilen 06.07.2009 gün ve 36462 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Cumhuriyet Başsavcılığının 30.07.2009 gün ve KYB. 2009-176103 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Mezkür ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 12/b maddesinde, 765 sayılı Türk Ceza Kanununun bütün ek ve değişiklikleri ile birlikte yürürlükten kaldırılmış olduğunun belirtilmesi karşısında, 5846 sayılı kanunun 5101 sayılı kanunla değişik 81/9-1-a maddesinde öngörülen 5.000 yeni Türk lirası adlî para cezasının, 765 sayılı kanunun ek 2. maddesi gereğince artırılamayacağı, 5252 sayılı kanunun "Diğer kanunlardaki para cezalarının artırılması ve usulü" başlıklı 4. maddesinin de 31.12.2002 tarihine kadar yürürlüğe giren kanunlarda yer alan para cezalarındaki artışı düzenlediği, 5846 sayılı kanunu değiştiren 5101 sayılı kanunun ise 12.03.2004 tarihinde yürürlüğe girmesi sebebiyle olayda uygulama yerinin bulunmadığı gözetilmeden sanık hakkında 5846 sayılı kanunun 81/9-1-a maddesi uyarınca 6.580 yeni Türk lirası ve 7.053 yeni Türk lirası temel adlî para cezalarına hükmedilip, bu miktarlar üzerinden artırım ve indirim maddelerinin tatbiki suretiyle fazla ceza tayininde,

5728 sayılı kanunla değişik 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 231.maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesi gerekip gerekmediği hususunun tartışılmamasında isabet görülmemiş ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozmaya atfen ihbar olunmuş bulunmakla Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Mahkumiyet hükmü kurulurken sanığın savunmasının alınmadığı anlaşılmakla, bu konuda kanun yararına bozma talebinde bulunup bulunulmayacağı hususunun Adalet Bakanlığınca değerlendirilmesi için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 22.12.2011 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3070, Karar No: 2016/16143, Tarih: 07.06.2016

**12. Hukuk Dairesi         2016/3070 E.  ,  2016/16143 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Alacaklı tarafından borçlu hakkında genel haciz yolu ile başlatılan ilamsız icra takibine karşı borçlunun, icra mahkemesine yaptığı başvuruda; ödeme emrinin tebliğ edildiği tarihte, izinli olduğunu, erat olduğunu, yetkisiz rütbeliye tebligatın yapıldığını, 20.10.2015 tarihi itibariyle takibi öğrendiğini, ödeme emrinin iptalini talep etmiş, mahkemece ödeme emri tebligatının usulüne uygun olması nedeniyle şikayetin reddine karar verildiği anlaşılmıştır.

Tebligat Kanunu'nun 14. maddesi uyarınca; Astsubaylar hariç olmak üzere erata yapılacak tebliğler, kıta kumandanı ve müessese amiri gibi en yakın üste yapılır. Yukarıki fıkrada yazılı olanların haricindeki askeri şahıslara birlik veya müessesede tebligat yapılması icabeden ahvalde, tebliğin yapılmasını nöbetçi amiri veya subayı temin eder. Bunlar tarafından muhatabın derhal bulundurulması veya tebliğin temini mümkün olmazsa tebliğ kendilerine yapılır.

İİK'nun 54/a maddesi gereğince; askerlik hizmetinin devamı müddetince erler, onbaşılar ve kıta çavuşları (uzman veya uzatmalı çavuş ve onbaşılar hariç) aleyhine takipte, icra müdürü, bir mümessil tayin etmesi için kendisine münasip bir mühlet verir ve takibi bu sürenin bitmesine bırakır. Bu müddet içinde temsilci tayin edip icra dairesine bildirmeyenler hakkında takibe devam olunur.

Somut olayda; ödeme emrinin, borçlu ...'ın ... adresine çıkartıldığı ve 07.08.2015'te nöbetçi uzman çavuş ... tebliğ edildiği anlaşılmıştır. Öncelikle borçlunun erat yada astsubay olarak durumunun yetkili askeri merciden sorularak oluşacak sonuca göre karar verlmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Borçlunun temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 07.06.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3792, Karar No: 2018/7498, Tarih: 02.10.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/3792 E.  ,  2018/7498 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

1-Sanık hakkında 2007-2008 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak suçundan açılan kamu davasında, sanığın faturaların gerçek mal alışverişine dayandığını ve bunları Bayrampaşa’da faaliyet gösteren Piyaro Ltd. Şti. yetkilisi olan Hüseyin isimli kişiden aldığını savunması, sanığın kullandığı faturalardaki düzenleyici firmanın ismi ile vergi numarasının farklı olması, Piyaro tekstil ve piyora tekstil isimli firmaların aynı adreste kurulup, muhasebecilerinin aynı olduğu ve bu şekilde piyasayı yanıltarak fatura düzenlediklerinin vergi inceleme raporlarında belirtildiği, bu firmalardan Piyora Tekstil isimli firma hakkında vergi tekniği raporu düzenlendiğinin ancak diğer firmayla ilgili bir inceleme bulunmadığının bildirilmesi karşısında; gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespit edilmesi bakımından, sahte olduğu iddia olunan faturaları düzenleyen ilgili şirket yetkilileri hakkında suça konu takvim yılları ile ilgili dava açılıp açılmadığı, açılmışsa akıbeti araştırılıp bu dava ile birleştirilmesi, birleştirme mümkün olmadığı takdirde dava dosyaları celp edilip incelenerek özetinin duruşma tutanağına geçirilip, bu davayı ilgilendiren ve sahteliği belirleyen delillerin onaylı örneklerinin dava dosyasına intikal ettirilmesi; gerektiğinde faturaları düzenleyen mükellefler ile sanığa ait defter ve belgeler üzerinde bilirkişi incelemesi yaptırılarak, faturaların gerçek alım satım karşılığı olup olmadığının, mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyeleri, teslim tesellüm belgeleri, bedellerinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun kanıtlama yeteneği olan geçerli ödeme belgeleri ve satıcının kasasına ya da banka hesabına girip girmediğinin tespiti ile faturaları düzenleyen mükellefin yeterli üretimi, mal girişi ya da stoğu olup olmadığının araştırılması, faturaları düzenleyen şirket yetkilileri veya kişilerin, CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi; kendilerinden, sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak düzenlediklerinin sorulması, toplanan tüm deliller değerlendirilip sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden, eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Kabule göre de;

a)Her takvim yılı içinde kullanılan faturaların ayrı suçları oluşturması, ancak aynı takvim yılına ait birden fazla fatura kullanılması halinde zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiği dikkate alınarak, sanık hakkında TCK'nin 43. maddesinin 1.  fıkrasının uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

b)Sanık hakkında 2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak suçundan dava açılmış olmasına karşın hangi yıl için olduğu belirtilmeden tek mahkumiyet kararı verilmesi

a)Her takvim yılı içinde kullanılan faturaların ayrı suçları oluşturması, ancak aynı takvim yılına ait birden fazla fatura kullanılması halinde zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiği dikkate alınarak, sanık hakkında TCK'nin 43. maddesinin 1.  fıkrasının uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

b)Sanık hakkında 2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak suçundan dava açılmış olmasına karşın hangi yıl için olduğu belirtilmeden tek mahkumiyet kararı verilmesi

c)Hükümden sonra 24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08/10/2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı kararı ile, 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, aleyhe temyiz bulunmadığından ceza miktarı bakımından sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 02.10.2018 tarihinde oy birliği ile karar verildi.