muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/20501, Karar No: 2016/24667, Tarih: 07.11.2016

Hukuk Genel Kurulunun 08.10.2003 tarih, 2003/12-574-564 sayılı kararında vurgulandığı üzere ortak girişim iki veya daha fazla gerçek veya tüzel kişinin belli bir amaca ulaşmak için katkılarını birleştirdikleri bir ortaklık türü olup, bu ortaklığın tek başına tüzel kişiliği bulunmamaktadır.

Dosya içeriğine göre dava, ... ile ... Tem. Tur. İnş İth. Tic. Ltd. Şti. - ... Gıda İnş. Nak. Tur. San. ve Tic. Ltd. Şti. adi ortaklığına yöneltilmiş, dava dilekçesi adi ortaklık adına tebliğ edilerek yargılama yapılmıştır. Adi ortaklığa karşı açılmış olan dava, diğer ortakların tümüne karşı yöneltilmiş demektir. Bu durumda, adi ortaklığı oluşturan tüzel kişilerin ayrı ayrı davalı olarak gösterilmesi ve taraf teşkilinin sağlanması gereklidir. Eldeki davada, davalı tarafın yanlış gösterilmesi, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 124/5. maddesi uyarınca, kabul edilebilir bir yanılgıya dayanmaktadır. Bu sebeple davacı vekiline, adi ortaklığı oluşturan davalılara ayrı ayrı tebligat yapılması için süre verilmeli ve taraf teşkili sağlanarak yargılamaya devam edilmelidir. Tüzel kişiliği olmadığı halde, adi ortaklık adına davetiye çıkartılması, dosyada taraf teşkili sağlanamadan işin esasına girilerek karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan sebeplerden BOZULMASINA, bozma nedenine göre, davalı bakanlık ve davacının sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 07.11.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/17920, Karar No: 2023/1427, Tarih: 26.01.2023

**9. Hukuk Dairesi         2022/17920 E.  ,  2023/1427 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 11.11.2022

SAYISI : 2022/1269 E., 2022/11 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 7. ... Mahkemesi

SAYISI : 2017/666 E., 2021/297 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davalılardan ... aleyhine açılan davanın husumetten reddine ve diğer davalılar aleyhine açılan davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekilinin istinaf başvurusunun miktardan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince 11.11.2022 tarihli ek karar ile temyiz dilekçesinin miktardan reddine karar verilmiştir.

Ek karar davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; süre ve diğer temyiz şartları yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyiz istemi, temyiz konusu miktar veya değerin kesinlik sınırının altında olduğu gerekçesiyle davacı vekilinin temyiz dilekçesinin reddine yönelik Bölge Adliye Mahkemesinin 11.11.2022 tarihli ek kararına ilişkindir.

Miktar veya değeri temyiz kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre reddedilen ve temyize konu edilen toplam miktar 1.672,62 TL olup Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 107.090,00 TL’nin altında kalmaktadır.

Temyiz dilekçesinin reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesince verilen ek karar yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olduğundan temyiz isteminin reddi ile söz konusu kararın onanması gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple,

Bölge Adliye Mahkemesince verilen 11.11.2022 tarihli ek kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

26.01.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/7737, Karar No: 2020/2564, Tarih: 23.06.2020

**14. Ceza Dairesi         2019/7737 E.  ,  2020/2564 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Sanığın atıl suçlardan mahkumiyetine dair İstanbul Anadolu 8. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 13.12.2016 gün ve 2015/206 Esas, 2016/293 Karar sayılı hükümlere yönelik istinaf başvurusunun kabulü ile hükümlerin kaldırılarak müsnet suçlardan mahkumiyetine

Bölge Adliye Mahkemesince bozma üzerine verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Katılan mağdur vekilinin temyiz isteminin incelenmesinde;

Kayden 20.10.2000 doğumlu olup yargılama sırasında on beş yaşını ikmal etmiş olan mağdurun dosya sunduğu 22.09.2016 havale tarihli dilekçeyle sanık hakkındaki şikayetinden vazgeçtiğini bildirmesi karşısında, yaş küçüklüğü nedeniyle tayin edilen vekilin davaya katılma ve hükümleri temyize hakkı bulunmadığı gibi mahkemece verilen katılma kararı da bu hakkı vermeyeceğinden vaki temyiz isteminin 5271 sayılı CMK'nın 298. maddesi gereğince REDDİNE,

Sanık müdafisinin temyiz isteminin incelenmesinde;

5271 sayılı CMK'nın 294/1. maddesinde yer alan “Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.” ve aynı Kanunun 295/1. maddesindeki "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir" şeklindeki düzenlemeler gözetilerek yapılan değerlendirmede, sanık müdafisinin tefhim edilen hükümle ilgili verdiği 24.06.2019 tarihli süre tutum dilekçesinde herhangi bir temyiz sebebi göstermeyip, 02.07.2019 günü usulüne uygun şekilde gerekçeli hükmün tebliğiyle işlemeye başlayan yedi günlük kanuni süresi içinde ve sonrasında da gerekçeli temyiz dilekçesi vermediği anlaşıldığından, vaki temyiz isteminin CMK'nın 298. maddesi gereğince REDDİNE,

Sanık ile katılan Bakanlık vekilinin temyiz istemlerinin incelenmesine gelince;

Sanık ile katılan Bakanlık vekilinin temyiz istemlerinin incelenmesine gelince;

5271 sayılı CMK'nın 288 ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler nazara alınıp, aynı Kanunun 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri ile sanık ... katılan Bakanlık vekilinin temyiz dilekçelerinde belirttikleri nedenler de gözetilerek yapılan değerlendirmede, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından gerçekleştirilen inceleme neticesinde vaki istinaf başvurusunun kabulüyle hükümlerin kaldırılarak sanığın çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından mahkumiyetine dair kurulan hükümlere yönelik temyiz sebepleri yerinde görülmediğinden, sanık ile katılan Bakanlık vekilinin temyiz istemlerinin 5271 sayılı CMK'nın 302/1. madde ve fıkrası gereğince esastan reddiyle hükümlerin ONANMASINA, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesine gönderilmesine, 23.06.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/632, Karar No: 2012/1625, Tarih: 09.02.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/632 E.  ,  2012/1625 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın ... yönünden husumetten reddine, ... Büyükşehir Belediye Başkanlığı yönünden kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalılardan ... Büyükşehir Belediye Başkanlığı vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, ... hakkındaki davanın husumetten reddine, ... Büyükşehir Belediye Başkanlığı aleyhine açılan davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı ... Büyükşehir Belediye Başkanlığı vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemeleri yaptırılmıştır. Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması sonucu değer biçilmesinde ve geri dönüşüm yapılmak suretiyle davacı adına oluşturulan taşınmaza, davalı ... Büyükşehir Belediye Başkanlığınca el atılarak yol haline dönüştürülmesi nedeniyle adı geçen davalıdan bedelinin tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1-Geri dönüşüm işlemleri sonucu dava konusu parsel 6172 Ada 11 parsel numarası aldığından bu parselin yol olarak terkinine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-İmar uygulaması iptal edilen parsel üzerine şerh konulmaması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru değilse de; bu yanılgıların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

a)Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının 3 nolu bendindeki (2180) rakamının çıkartılmasına, yerine (6172) rakamının yazılmasına,

b)Hüküm fıkrasının 4 nolu bendinin çıkartılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, ... Büyükşehir Belediye Başkanlığından peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine 09.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7365, Karar No: 2015/13291, Tarih: 14.09.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/7365 E.  ,  2015/13291 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 12 - 2014/25301

Mahkemesi : Adana 2. Ağır Ceza Mahkemesi

Tarihi : 22/11/2013

Numarası : 2013/147 – 2013/533

Davacının tazminat talebinin kısmen kabulüne ilişkin hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan incelemeye, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre, davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Davacı vekili, davacı adına sunduğu 08.02.2013 havale tarihli dava dilekçesinde, davacının Ankara 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 08/06/2001 tarih, 1994/37 esas, 2001/269 karar sayılı ceza dava dosyasında 04.05.1981 tarihinde gözaltına alındığını, 21.05.1981 ile 12.10.1982 tarihleri arasında "1 yıl 5 ay 8 gün" süre ile tutuklu kaldığını belirterek 40.000 TL maddi, ''80.000'' TL manevi tazminat talebinde bulunmuş olup, mahkemece yapılan inceleme sonunda, davanın kısmen kabulü ile ''13.533,44'' TL maddi ve ''17.000'' TL manevi tazminatın davalı hazineden alınarak davacıya ödenmesine hükedilmiştir.

Tazminat talebinin dayanağı olan Ankara 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 1994/37 esas, 2001/269 karar sayılı ceza dava dosyası örneğinin incelenmesinde, davacının (sanığın) 04.05.1981 tarihinde gözaltına alındığını, 21.05.1981 ile 12.10.1982 tarihleri arasında tutuklu kaldığı ve yapılan yargılama sonucunda atılı suçlar yönünden davacının (sanığın) beraatine hükmedildiği anlaşılmaktadır.

Bu kapsamda davacı hakkındaki tutuklama işlemi, 1 Haziran 2005 tarihinden önce gerçekleştiğinden 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 6. maddesine göre, davacının tazminat talebi 466 sayılı Kanun Dışı Yakalanan veya Tutuklanan Kimselere Tazminat Verilmesi Hakkında Kanun hükümlerine tabi olacaktır.

466 sayılı Kanunun 2. maddesine göre de "verilen kararların kesinleştiği veya bu iddiaların mercilerince karara bağlandığı tarihten itibaren üç ay içinde" davanın açılması gerekmektedir.

Kanunda öngörülen 3 aylık sürenin, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 23.03.2010 tarih ve 2009/256 esas, 2010/57 sayılı kararı ile, "kesinleşen kararların tebliğinden" itibaren başlayacağı kabul edilmiş, ancak, kesinleşmiş kararların tebliğini öngören kanuni bir düzenleme bulunmaması nedeniyle, kararın tebliğ edilmemesi halinde tazminat davasının hangi sürede açılacağı hususu belirtilen kararda tartışılmamış, ancak Ceza Genel Kurulu'nun 06.05.2014 tarih, 2014/141 esas, 2014/229 sayılı kararında 466 sayılı Kanuna göre incelenen tazminat davasının usul ve yasaya uygun yapılan kesinleşmesinden itibaren ve her halükarda 10 yıl içinde, eğer kesinleşmiş beraat kararı tebliğ edilmiş ise, tebliğ tarihinden itibaren 3 ay içinde davanın açılması gerektiği kabul edilmiştir.

Bununla beraber ceza yargılaması sonunda verilen beraat hükümlerinin, hükümden sonra usulüne uygun olarak tebliğ edilememesi veya tebliğ edildiğine dair tebligat parçalarının dosyada bulunamaması gibi hallerde, kısaca zamanında kesinleştirilmeyen beraat veya kovuşturmaya yer olmadığına dair kararlara ilişkin tazminat davalarının hangi sürede açılacağı konusunda açıklık bulunmamakla birlikte, belirsiz olan bu durumun ilanihaye devam edemeyeceği nazara alınarak, bir noktadan sonra dava açmanın bir süre ile sınırlandırılması, bilhassa yukarıda zikredilen CGK'nın 23.03.2010 gün ve 256-57 sayılı kararında herhangi bir süre sınırlaması öngörülmemesi nedeniyle adliye arşivlerinin taranarak tazminat davalarının açıldığı gözlemlendiğinden duruma açıklık getirilmesi zorunluluk arzetmektedir.

Davalı Maliye Hazinesinin bu konuda, aleyhine açılan tazminat davaları ile ilgili herhangi bir arşiv kaydı veya bilişim sistemleri üzerinden oluşturulmuş bir veri tabanı bulunmadığından, konuya ilişkin temyiz incelemesi yapan dairemizce, aynı yıl içinde aynı hukuksal nedenlerle açılan mükerrer tazminat davalarının bulunduğu da tespit edilmiş olup, bunlara örnek olarak; 12.CD, 16.12.2013/25273-29105 ve 25.3.2013/2459-538 sayılı ilamları gösterilebilir.

Yine aynı şekilde, beraat veya kovuşturmaya yer olmadığına dair kararlar tebliğ edilmesine rağmen bu kararlara kesinleşme şerhleri verilmesi gözardı edilmekte, unutulmakta ve daha sonra bu tebligat parçaları çeşitli nedenlerle dosyadan çıkarılmaktadır. Dolayısıyla, uygulamada beraat kararları ile ilgili sağlıklı bir kesinleştirme işlemi yapılmadığı görülmektedir. Açıklanan nedenlerle bu hakkın kullanılmasının hukuki olarak sınırlandırılması yapılırken, hak kayıplarını önlemeye yönelik bir yolun bulunması da zorunluluk arzetmektedir.

Bu kapsamda 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 2. maddesinde ''Herkes haklarını kullanırken ve borçlarını yerine getirirken dürüstlük kurallarına uymak zorundadır. Bir hakkın açıkça kötüye kullanılmasını hukuk düzeni korumaz” şeklindeki emredici düzenleme ile Kanun koyucu kişilere tanıdığı hakların belli sınırlar içinde kullanılmasını istemiş, hakkın kötüye kullanılmasının da hukuk düzenince hiç bir şekilde korunmayacağını açıkça belirtmiştir.

Sonuç olarak, bu yöndeki hakların sağlıklı bir şekilde öne sürülmesi ve çözüme kavuşturulması için süre sınırlamasının yapılması ve bu hususun meri mevzuat nazara alınarak bir çözüme kavuşturulmasında zorunluluk bulunmaktadır.

Buna göre;

1- 6216 sayılı Anayasa Mahkemesinin Kuruluş ve Yargılama Usûlleri Hakkında Kanunu'nun 47/5. maddesi, Anayasa Mahkemesine bireysel başvuru için, başvuru yollarının tüketildiği tarihten, başvuru yolu öngörülmemiş ise ihlalin öğrenildiği tarihten itibaren 30 gün içinde yapılmasını,

Buna göre;

1- 6216 sayılı Anayasa Mahkemesinin Kuruluş ve Yargılama Usûlleri Hakkında Kanunu'nun 47/5. maddesi, Anayasa Mahkemesine bireysel başvuru için, başvuru yollarının tüketildiği tarihten, başvuru yolu öngörülmemiş ise ihlalin öğrenildiği tarihten itibaren 30 gün içinde yapılmasını,

2- İnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına İlişkin Sözleşmenin 35. maddesine göre de, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesine bireysel başvuruda iç hukuk yollarının tüketilmesine ilişkin nihai kararın verilmesinden itibaren 6 aylık süre içinde başvuru yapılmasını,

3- 818 sayılı (Mülga) Borçlar Kanunu'nun 60. maddesi ve 6098 sayılı Borçlar Kanunu'nun 72. maddesi haksız fiiller için açılacak tazminat davasının her halde fiilin işlendiği tarihten başlayarak 10 yılın geçmesiyle zamanaşımına uğrayacağını,

4- 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 12. maddesi idari eylemlerden hakları ihlal edilmiş olanların her halde eylem tarihinden itibaren beş yıl içinde ilgili idareye başvurarak haklarının yerine getirilmesini istemeleri ve öngörülen 60 günlük sürede davaların açmalarını,

5- 2004 sayılı İcra İflas Kanunu'nun 39. maddesinde ilama müstenit takip, son muamele üzerinden on sene geçmekle zamanaşımına uğrayacağını, öngörmüş ayrıca Adalet Bakanlığı Merkez ve Taşra Teşkilatı ile Bağlı Kuruluşlar Arşiv Yönetmeliğinde beraatle sonuçlanan dosyalar için birim arşivinde saklanma süresi beş yıl olarak öngörülmüştür.

Görüldüğü üzere yasal mevzuatlarda hak arama ile ilgili çeşitli süreler öngörülmüş ve bu süreler içerisinde de en uzun olan süre Borçlar Kanunu ve İcra İflas Kanununda öngörülen 10 yıllık hak arama süreleridir. Kanaatimizce en uzun olan bu süreler nazara alınarak, bir sonuca varılması gerekmektedir.

Açıklanan nedenlerle, 466 sayılı Kanun kapsamında görülen tazminat davalarında:

1-C.G.K'nın 06.05.2014/141-229 sayılı kararında belirtildiği gibi beraat veya kovuşturmaya yer olmadığına dair kararların Yazı İşleri Yönetmeliğine göre süresinde tebliğ edilip kesinleşme tarihinden itibaren her halükarda 10 yıl, kesinleşmiş kararların tebliğinden itibaren 3 ay içinde tazminat davalarının açılması,

2-Bunun yanında, kararlar Yazı İşleri Yönetmeliğine göre usulüne uygun olarak tebliğ edilmemiş ve kesinleştirme işlemleri yapılmamış yada kesinleştiği tespit edilmemiş ise, tazminat davalarının karar tarihinden itibaren 10 yıldan fazla bir süre geçtiğinde, somut olayın, tarafların ve davanın özelliği de nazara alınmak suretiyle süresinde açılmadığının kabulü gerekmektedir.

Davaya konu olay açısından baktığımızda; davacı (sanık) hakkında 08.06.2001 tarihinde verilen, beraat hükmü ile tazminat davasının açılmış olduğu 08.02.2013 tarihine kadar 11 yıldan fazla süre geçtiği, davacının bu uzun süre içerisinde hakkındaki beraat hükmünden haberdar olmadığından söz etmenin yaşamın olağan akışına uymayacağının anlaşılması karşısında, süresinde açılmayan davanın reddi yerine, isabetsiz değerlendirme ile yazılı şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmesi,

Davaya konu olay açısından baktığımızda; davacı (sanık) hakkında 08.06.2001 tarihinde verilen, beraat hükmü ile tazminat davasının açılmış olduğu 08.02.2013 tarihine kadar 11 yıldan fazla süre geçtiği, davacının bu uzun süre içerisinde hakkındaki beraat hükmünden haberdar olmadığından söz etmenin yaşamın olağan akışına uymayacağının anlaşılması karşısında, süresinde açılmayan davanın reddi yerine, isabetsiz değerlendirme ile yazılı şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmesi,

İsabetsiz olup, davalı vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 14/09/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3692, Karar No: 2022/2724, Tarih: 23.03.2022

**8. Hukuk Dairesi         2021/3692 E.  ,  2022/2724 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Kadastro Tespitine İtiraz

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş olup, hükmün davacı-karşı davalı ... vekili ve davalı-karşı davacı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun Geçici 8. maddesine istinaden yapılan tescil harici yerlerin kadastrosu sırasında, ... Köyü çalışma alanında bulunan 107 ada 12 parsel sayılı 3.015,66 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, kadastro tutanağının beyanlar hanesinde taşınmaz üzerinde bulunan evin ...'a ait olduğu belirtilmek suretiyle içinde ev olan tarla vasfıyla Hazine adına tespit edilmiştir. Bununla birlikte ...’ın itirazı üzerine Kadastro Komisyonunca taşınmazda kullanıcı olarak ... adının yazılmasına karar verilmiştir.

Davacı-davalı Hazine vekili, taşınmazın kadastro tutanağının beyanlar hanesindeki şerhin iptali istemiyle dava açmıştır.

Davalı-davacı ... vekili, miras yoluyla gelen hakka ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak karşı dava açmıştır.

..., ... ve ..., miras yoluyla gelen hakka dayanarak asli müdahil olarak davaya katılmıştır.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda; davacı Hazine, davacı ... ile katılan ... ve arkadaşlarının davalarının ayrı ayrı reddine; çekişmeli 107 ada 12 parsel sayılı taşınmazın tespit gibi tesciline karar verilmiştir. Hüküm, davalı-davacı ... vekili ile davacı-davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmekle Yargıtay (Kapatılan) 16. Hukuk Dairesinin 2016/13523 Esas, 2016/9670 Karar sayılı ilamıyla "davalı-davacı ...'ın kendi adına tescil istemiyle açtığı davada zilyetlikle kazanım koşullarının lehine gerçekleşmediği yapılan keşif sonucu alınan bilirkişi raporları doğrultusunda Mahkemece de doğru olarak tespit edildiğine göre -çoğun içinde az da vardır kuralı gereğince- davanın muhdesatın beyanlar hanesinde gösterilmesi talebine de yönelik olması nedeniyle 3402 sayılı Kanun'un 19/2 maddesindeki yasal düzenleme çerçevesinde inceleme yapılmak suretiyle sonuca gidilmesi gerektiğine, bu hususta eksik araştırma ve inceleme ile karar verildiğine" işaret edilerek bozulmuştur.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama neticesinde, dava konusu taşınmazın kesinleşmiş orman sınırları dışında ve orman sayılmayan yerlerden olduğu, önceden taşlık boş arazi iken, tarafların murisi ...'ın taşınmazı temizleyerek kullanmaya başladığı, taşınmazda bulunan delice zeytinleri aşılayarak bakımını yaptığı, meyve ağaçları diktiği, taşınmazda bulunan tek katlı evin de muris ... tarafından yapıldığı ve murisin ölümüne kadar bu evde oturduğu, murisin ölümünden sonra davalı taşınmaz içinde bulunan evde mirasçı ...'ın oturmaya devam ettiği, davalı taşınmazın imar ve ihyasının tamamlanmadığı, tescil koşullarının oluşmadığı, taşınmaz üzerinde bulunan muhdesatın muris ...'ın ölümüyle mirasçılarına kaldığı, mirasçılar arasında taksimi yapılmadığı, bu nedenle muhdesatın davacı ...'a ait olduğuna dair 12.04.2013 tarihli komisyon kararının gerçeği yansıtmadığı, taşınmaz üzerinde bulunan muhdesatın tespit tarihinde ... mirasçılarına ait olduğu belirtilerek; asıl ve karşı davaların ayrı ayrı kısmen kabul kısmen reddine, dava konusu 107 ada 12 parsel sayılı taşınmazın tespitteki yüz ölçümü ve niteliği ile ... adına tapuya kayıt ve tesciline, davalı taşınmaza ait kadastro komisyon tutanağında belirtilen kullanıcı şerhinin iptaline, beyanlar hanesine "Taşınmaz üzerinde bulunan1 adet tek katlı ev ile 11 adet 15-20 yaşlı zeytin ağacı, 1 adet 12-15 yaşlı dut ağacı, 1 adet 7-8 yaşlı ceviz ağacı, 3 adet 10-15 yaşlı incir ağacı, 1 adet 10-12 yaşlı asma ve 1 adet 5-6 yaşlı delice incir ağacı 1/6'şar pay ile ..., ..., ..., ..., Zahide Akıl ve ...'a aittir." şerhinin yazılmasına, müdahil davacılar ..., ... ve Zahide Ateş tarafından açılan davanın reddine dair önceki hüküm bu davacılar tarafından temyiz edilmeksizin kesinleştiğinden bu konuda yeniden hüküm kurulmasına yer olmadığına karar verilmiştir. Hüküm, süresi içerisinde davacı-davalı Hazine ve davalı-davacı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına Mahkemece bozma gereklerine uygun biçimle hüküm verildiğine göre yerinde olmayan taraf vekillerinin temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, taraflarca HUMK'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay ilamının tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 44,40 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 36,30 TL'nin temyiz edenden alınmasına, harçtan muaf olduğundan Hazineden harç alınmasına yer olmadığına 23.03.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.