muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/22387, Karar No: 2022/5535, Tarih: 23.03.2022

**2. Ceza Dairesi         2021/22387 E.  ,  2022/5535 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1- Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan verilen mahkumiyet hükmüne ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçundan kurulan hükme yönelik suça sürüklenen çocuk müdafiinin ve suçtan zarar gören kurum vekilinin temyiz istemlerinin kararın kesin nitelikte adli para cezası olduğundan, reddine dair mahkemece verilen 22.06.2016 tarih ve 2016/91 E. 2016/374 K. sayılı ek kararda isabetsizlik görülmediğinden, bu karara yönelik temyiz itirazlarının reddiyle, temyiz isteminin reddine dair ek kararın istem gibi ONANMASINA,

2- Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan verilen mahkumiyet hükmüne ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Suç tarihinde 15-18 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuğun Gümüşpala Mesleki Teknik Anadolu Lisesi’nin giriş kapısının penceresinin korkuluğunu sökerek camını kırması şeklindeki eylemine uyan TCK'nın 152/1-a ve 31/3. maddelerinde öngörülen cezanın üst sınırına göre aynı Kanun'un 66/1-e ve 66/2. maddeleri uyarınca hesaplanan 5 yıl 4 aylık zamanaşımının, 20.06.2016 olan karar tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin ve suçtan zarar gören kurum vekilinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE,

3- Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan verilen mahkumiyet hükmüne ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince ise;

Duruşmadan usulüne uygun haberdar edilmeyen müşteki Milli Eğitim Bakanlığının gerekçeli kararın tebliği üzerine 14.11.2021 tarihli dilekçesi ile hükmü temyiz ettiği anlaşıldığından, müşteki kurumun 5271 sayılı CMK'nın 260/1. madde ve fıkrası uyarınca yasa yollarına başvurma hakkı bulunduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Şikayetçi kurumun duruşmadan haberdar edilip iddia ve delillerini sunma ve davaya katılma olanağı sağlanarak, suça sürüklenen çocuğun hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden, iddia hakkı kısıtlanmak suretiyle CMK’nın 233 ve 234. maddelerine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafii ve suçtan zarar gören ... vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı kısmen istem gibi BOZULMASINA, 23.03.2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1013, Karar No: 2013/1399, Tarih: 23.01.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/1013 E.  ,  2013/1399 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 03/11/2011 tarih ve 2009/469-2011/343 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı hakkında taşıma sonucu düzenlenen faturaların takibe rağmen ödenmediğini, takibe haksız itiraz edildiğini ileri sürerek, itirazın iptalini, icra inkar tazminatının tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, alacağın varlığının ispat edilmesi gerektiğini, faturaları kabul etmediklerini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına davacının kayıtlarına göre alacağın 6.753,03 TL olarak belirlendiği davalının defterlerini ibrazdan kaçındığı, HUMK'nun 332. madde uyarınca davacının iddialarına itibar edildiği, alacağın likit olduğu gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne, itirazın iptaline, icra inkar tazminatının tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, navlun alacağından kaynaklanan itirazın iptali istemine ilişkin olup, mahkemece yukarıda anılan gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Oysa, fatura satılan emtia veya yapılan iş karşılığında müşterinin borçlandığı tutarı göstermek üzere emtiayı satan veya iş yapan tacir tarafından müşteriye verilen ticari vesikadır, tek başına hizmetin verildiğini ispatlamaya yeterli değildir. Akdi ilişkiyi ve hizmet verdiğini ispat yükü davacı taraftadır.

Somut olayda, davacı taraf, davalıya taşıma hizmeti verdiğini ileri sürerek takip dosyasında faturalara dayanmış, davalı taraf ise aralarındaki taşıma ilişkisini kabul etmemiştir. Mahkemece, davacının usulüne uygun olmayan ticari defterleri ve faturalarına dayanılarak hüküm tesis edilmiş ise de, yukarıda açıklandığı üzere fatura tek başına taşıma hizmeti verildiğini ispata yeterli değildir.

Bu itibarla, mahkemece davacı taraf delil listesinde her türlü kanıt diyerek yemin deliline de dayandığına göre, davacı tarafa yemin teklif edilip neticesine göre bir karar vermek gerekirken, yanılgılı değerlendirmelerle, yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamış, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 23.01.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2866, Karar No: 2015/5570, Tarih: 14.10.2015

**19. Ceza Dairesi         2015/2866 E.  ,  2015/5570 K.**

* VERGİ USUL KANUNUNA AYKIRILIK

* SAHTE FATURA DÜZENLEMEK

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 58

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 53

* VERGİ USUL KANUNU (VUK) (213) Madde 227

* VERGİ USUL KANUNU (VUK) (213) Madde 230

**"İçtihat Metni"**

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihlerine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Adli sicil kaydına göre koşulları bulunduğu halde 5237 sayılı TCK'nın 58. maddesinin uygulanmaması ve kanuni engele rağmen tayin olunan cezaların ertelenmesine karar verilmesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

1- Sanık hakkında defter ve belge ibraz etmemek suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin hatalı yazımı mahallinde giderilebilir eksiklik olarak kabul edilmiştir.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Yükletilen suçun sanık tarafından işlendiğinin kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun’da öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından, sanık müdafinin ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA,

2- Sanık hakkında sahte fatura düzenlemek suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde ise;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

a) Sahte fatura düzenleme suçunda suçun maddi konusunun fatura olması, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanun'un Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre de faturaların Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi, dosya içine faturaların konulmadığı görülmekle; suça konu faturaların bunları kullanan C..K..de bulunduğu anlaşılmakla, onaylı suretleri getirtilip incelenerek, kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadığının tespit edilmesi, gerektiği gözetilmeden, eksik kovuşturma sonucu yazılı biçimde hüküm kurulması,

b) TCK'nın 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, sanık hakkında 1. fıkranın (c) bendinde yazılı hak yoksunluğunun, sanığın sadece kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet veya kayyımlık yetkileri açısından koşullu salıverilmesi tarihine, altsoyu dışında kalanlarla ilgili hak ve yetkilerden ise cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

c) Düzenlenen son faturaya göre 16.09.2006 olan suç tarihinin gerekçeli karar başlığında 2006 olarak gösterilmesi,

Kanuna aykırı ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnamedeki onama düşüncesine aykırı olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 14.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18287, Karar No: 2013/26737, Tarih: 30.10.2013

**4. Ceza Dairesi         2013/18287 E.  ,  2013/26737 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1-Yasak silah taşıma suçundan zarar görmemeleri nedeniyle hükmü temyize yetkileri bulunmadığı anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanunun 8/1 ve 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddeleri uyarınca katılanlar ... ... ve ... ... vekilinin tebliğnameye aykırı olarak, TEMYİZ İSTEĞİNİN REDDİNE,

2-Diğer hükümlere yönelik temyize gelince;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanığın iddianamede, açıklanan "...... bahçesine girip eve girmek için kapıyı zorladığı, mağdurlar kapıyı açmayınca silahla kapıya vurmaya başladığı, daha sonra tabanca ile kapıya doğru 4 el ... ettiği, mağdur ... ...’ın olay nedeniyle korkarak ... arka penceresinden dışarı çıktığı olayı yan komşuya haber verdiği, bu esnada da şüphelinin olay yerinden uzaklaştığı, daha sonra olay yerine polislerin geldiği, yapılan inceleme neticesinde mağdurların ikametinin önünde 4 adet kovan bulunduğu, 2 tanesinin ahşap kapıyı delerek içeri girdiği, 2 tanesinin de kapının sol tarafındaki tahtaya saplandığı, yine şüphelinin kendi ikameti önünde de muhtelif yerlerde 6 adet boş kovan bulunduğu..." şeklindeki eyleminin, 5237 sayılı TCK'nın 81/1. maddesinde düzenlenen adam öldürmeye teşebbüs suçunu oluşturabileceği ve kanıtları değerlendirerek suçu nitelemenin üst dereceli ağır ceza mahkemesine ait olduğu gözetilmeden, yargılamaya devamla yazılı biçimde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, katılanlar Döner ... ve Demet ... vekilinin temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN başkaca yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 30/10/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14216, Karar No: 2016/26796, Tarih: 12.12.2016

**22. Hukuk Dairesi         2015/14216 E.  ,  2016/26796 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin iş sözleşmesinin işverenler tarafından haksız olarak feshedildiğini, çalıştığı süre boyunca işyerinde haftanın yedi günü bayramlarda dahil olmak üzere 07:00-22:00 saatleri arasında çalıştığını, fazla mesai, hafta tatili ve ulusal bayram ve genel tatil ücretinin ödenmediğini, çalıştığı sürede hiçbir ücret alacağının ödenmediğini ileri sürerek ihbar tazminatı, hafta tatili, fazla mesai, ulusal bayram genel tatil ücreti ile ücret alacaklarının davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı ... vekili, davacının istifa etmek sureti ile iş sözleşmesini sonlandırdığını, davacı ile altı ay çalışması için anlaşıldığını ancak davacının bu süre bitmeden Türkiyeye dönmesi ile yapılan gidiş dönüş masraflarının ve davacının çalışabilmesi için alınan bir kısım belgelere ilişkin harcamaların davacının alacaklarından düşüldüğünü, davacının çalışma iznini doldurup vizesiz...da kalması nedeni ile yapılan cezai işleme ilişkin ödemeninde davacının alacaklarından düşüldüğünü, nadirende olsa yapmış olduğu fazla çalışmaların kendisine ödendiğini bu nedenle haksız olarak açılmış olan davanın reddini istemiştir.

Diğer davalı davaya cevap vermemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalı ... Şti. hakkında dava atiye terk edildiğinden karar verilmesine yer olmadığına, diğer davalı hakkında davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar davalı .... İnş. A.Ş. vekili tarafından temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Fazla çalışma, hafta tatili ve genel tatil ücreti alacağı bulunduğunu iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışma, ve genel tatil alacağının ispatı konusunda iş yeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, iş yeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, bu çalışmalarının bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları şahit beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre bu çalışmaların olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında, fazla çalışma ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacağı ücretlerinin ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille söz konusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı yazılı delille ispatlaması gerekir.

Somut olayda fazla çalışma, hafta tatili ve ulusal bayram ve genel tatil ücret alacakları konusunda, kendileri de işverene karşı dava açmış olan tanıkların anlatımı ile sonuca gidilmiştir. Sözkonusu edilen alacaklar için sadece işverene dava açan tanıklarla ispat yoluna gidildiğinde bu durumdaki tanıkların beyanını destekleyen başkaca somut deliller veya işin mahiyetinin gerektirdiği durumlar ve yahutta herkesçe bilinecek maddi olguların bulunup bulunmadığının dikkate alınması gerekir. Açıklanan bu durum karşısında işverenle husumetli durumda bulunan tanıklar dışında başkaca bir delil bulunmadığından, somut olarak fazla çalışma, hafta tatili ve ulusal bayram ve genel tatil alacağı ispat edilemediğinden reddi yerine mahkemece kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozma sebebidir.

Sonuç: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 12.12.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/14791, Karar No: 2025/2384, Tarih: 06.03.2025

**9. Hukuk Dairesi         2024/14791 E.  ,  2025/2384 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/3299 E., 2024/2742 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Antalya 8. İş Mahkemesi

SAYISI : 2024/59 E., 2024/195 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin, Antalya Bölge Adliye Mahkemesi Başkanlığı bünyesinde sürekli işçi konumunda temizlik görevlisi olarak çalıştığını, 11.08.2023 tarihinde evlendiğini, müvekkili eşinin 02.10.2023 tarihinde, kadrolu Dz. İs. uzman onbaşı olarak Gölcük Bakım Onarım ve İstihkam Komutanlığına atandığını, eşinin işkolu gereği Türkiye genelinde çalışabileceği şehirlerin kısıtlı olduğunu, çalıştığı süre boyunca Antalya'ya tayininin çıkması imkânının olmadığını, müvekkilinin ve eşinin ayrı şehirlerde evlilik hayatı yaşamasının hem hayatın olağan akışına hem de Anayasa'ya aykırı olduğunu, müvekkilinin 15.01.2024 tarihinde Antalya Bölge Adliye Mahkemesi Başkanlığına eş durumu sebebi ile Gölcük Adliyesine veyahut Kocaeli Adliyesine naklen atanma veya geçici görevlendirme talebinde bulunduğunu; söz konusu talebine, Antalya Bölge Adliye Mahkemesi Adalet Komisyonu Başkanlığınca 16.01.2024 tarihli ve 2024/10 sayılı karar ile muvafakat verilmediğini, ... Personel Müdürlüğünün, Antalya Bölge Adalet Komisyonu Başkanlığının anılan kararını uygun bulup müvekkilinin talebini reddettiğini ileri sürerek Kurum işleminin iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının 696 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'nin (696 sayılı KHK) 127. maddesi ile 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'ye (375 sayılı KHK) eklenen geçici 23 ve 24. maddeler uyarınca önceden belli olan şartları kabul ederek daimi işçi kadrosuna alındığını, 696 sayılı KHK ile sürekli işçi kadrosuna geçen işçiler yönünden tayin hakkı (işçinin görev yerinin değiştirilmesi) hususunda ek bir düzenleme bulunmadığını, alt işveren işçilerinin, çakılı kadro ile kamu kurumlarına alındıklarından yasal bir değişiklik yapılmadığı takdirde, emekli oluncaya kadar mevcut kurumlarında çalışabileceğini, eğitim, eş durumu gibi nedenlerle tayin isteyemeyeceklerini, Antalya Bölge Adliyesi Adalet Komisyonunca verilen karar ve takiben ... Personel Genel Müdürlüğünün Komisyon kararının uygun bulunduğuna dair yazısında hukuka aykırı bir durum bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacının, Antalya Bölge Adliye Mahkemesinde 05.09.2016 tarihinde temizlik görevlisi olarak 4857 sayılı İş Kanunu'na tâbi işçi vasfıyla işe başladığı, 02.04.2018 tarihinde 375 sayılı KHK'nın geçici 23. maddesi gereğince sürekli işçi kadrosuna geçirildiği, 657 saylı Devlet Memurları Kanunu'nun 4/1-(d) hükmünde; "... Bunlar hakkında bu Kanun hükümleri uygulanmaz." düzenlemesi ve 375 sayılı KHK'nın geçici 23. maddesinde "... sürekli işçi kadrolarına geçirilenler, 1. fıkrada öngörülen şartları taşıdıkları sürece ve çalıştırıldıkları teşkilat ve birimde geçiş işlemi yapılmadan önceki sözleşmesi kapsamındaki hizmetleri yürütmek üzere istihdam edilebilir." düzenlemesinin yer aldığı, 375 sayılı KHK'nın geçici 23 ve 24. maddeleri uyarınca kadroya geçirilen işçilerin kadroya geçirilmeden önceki iş sözleşmelerinde belirtilen pozisyonlarında çalışacaklarının açık bir şekilde ortaya konulduğu, davacının naklen atama veya mazeret ataması hakkı bulunmadığı, sürekli işçinin naklen tayinini veya geçici görevlendirmesini düzenleyen herhangi bir hükmün bulunmadığı, davalı İdarenin, davacının talebinin reddine dair kararının yerinde olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; Millî Savunma Bakanlığı Deniz Kuvvetleri Komutanlığının davacının eşinin çalıştığı pozisyon ile ilgili sınırlı sayıda şehre tayin hakkı tanıdığını, eşinin çalıştığı süre boyunca Antalya'ya tayininin çıkma imkânının bulunmadığını, müvekkili ve eşinin ayrı şehirlerde evlilik hayatı yaşamasının hem hayatın olağan akışına hem de Anayasa'ya aykırı olduğunu, aile birliğinin, ... güvenliğinin ve sağlık mazeretlerinin söz konusu olduğu durumlarda tayin hakkı olan 4/A kadrolu memur ile tayin hakkı olmayan 4/A kadrolu memur şeklinde bir ayrım yapılamayacağını, davacının ... göstermesi hâlinde, aynı işletme içinde bulunanların birimler arası nakli için herhangi bir engelleyici hükmün bulunmadığını ileri sürmüştür.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, 696 sayılı KHK kapsamında sürekli işçi kadrosuna geçirilen davacının, eş durumu mazereti nedeniyle başka bir ile tayin talebinin reddinin hukuka aykırı olup olmadığına ilişkindir.

Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, 696 sayılı KHK kapsamında sürekli işçi kadrosuna geçirilen davacının, eş durumu mazereti nedeniyle başka bir ile tayin talebinin reddinin hukuka aykırı olup olmadığına ilişkindir.

Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı velilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370/1 hükmü uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

06.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.