muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/4920, Karar No: 2022/9430, Tarih: 26.12.2022

**11. Hukuk Dairesi         2021/4920 E.  ,  2022/9430 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 5. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada İnegöl 3. Asliye Hukuk Mahkemesince verilen 11.01.2019 tarih ve 2017/128 E. - 2019/9 K. sayılı kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi'nce verilen 19.04.2021 tarih ve 2019/552 E. - 2021/481 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, TÜRKPATENT nezdinde 2016/07356 tescil numarası ile 11.11.2016 tarihinde davalı adına tescil edilen sandalyeler arasındaki 3 numaralı sandalyenin davacının 16.12.2015 tarihli 2015/08525 tescil numarası ile tescil edilmiş ürün olduğunu, davalı adına tescil edilen ürünün yenilik ve ayırt edici özellik unsurlarını taşımadığını ileri sürerek davalı adına tescilli 2016/07356 sayılı tasarım tescilinin hükümsüzlüğüne ve tasarım sicilinden terkinine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacı adına tescilli 2015 08525 sayılı tasarımda iki adet sandalye olduğunu, ancak dava dilekçesinde hangisinin müvekkil adına tescilli ürüne benzediğinin belirtilmediğini, müvekkili adına tescilli 2016/07356 sayılı tasarımda 9 adet ürün bulunduğundan kabul anlamına gelmemekle birlikte aksi kanaat olursa 3 numaralı ürün yönünden kısmen kabul kararı verilmesi gerektiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesince, dosya kapsamına ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davanın, davalı adına Türk Patent ve Marka Kurumu nezdinde tescilli ... tescil nolu çoklu endüstriyel tasarımlardan 3 nolu sandalye tasarımının yenilik ve ayırt edicilik vasıflarını taşımaması nedeniyle hükümsüzlüğü ile sicilden terkini istemine ilişkin olduğu, davacı tarafa ait 2015/08525 (2) numaralı endüstriyel tasarım ile davalı tarafa ait... (3) numaralı endüstriyel tasarım arasında, bilgilenmiş kullanıcı üzerinde yarattığı genel izlenimde belirgin farklılıklar bulunmadığı, bu sebeple benzer olarak algılandıkları, 2016/07356 (3) numaralı endüstriyel tasarımın yenilik ve ayırt edici nitelik şartlarına sahip olmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne, davalı adına Türk Patent ve Marka Kurumu Nezdinde tescilli ... tescil nolu çoklu endüstriyel tasarımlardan 3 nolu sandalye tasarımının hükümsüzlüğü ile sicilden terkinine karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından istinaf edilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından istinaf edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince, ilk derece mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön olmadığı, davalı adına tescilli ... nolu çoklu endüstriyel tasarımlardan 3 nolu sandalye tasarımının bilinçlenmiş kullanıcı nezdinde yarattığı farklılık bulunmadığı, evvelce davacı adına tescilli bulunan tasarıma göre yenilik ve ayırt edici özelliği taşımadığı, davacının dava dilekçesinde ve ön inceleme duruşmasında açıkça talebinin 3 nolu tasarıma yönelik olduğunu belirtmiş olduğu, mahkemenin kararının yerinde olduğu gerekçeleri ile davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına, 18.04.2018 tarihli ön inceleme duruşmasında davacının 2016/07356 sayılı tasarım ile ilgili talebini 3 numaralı tasarım yönünden daraltmış olmasına ve mahkemece de bu yönde karar verilmiş olmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 21,40 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 26.12.2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14148, Karar No: 2013/18567, Tarih: 26.12.2013

**1. Hukuk Dairesi         2013/14148 E.  ,  2013/18567 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın, reddine ilişkin olarak verilen karar davacı tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'ın raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden, toplanan delillerden; miras bırakan ...’nun taşınmaz satışı bakımından oğlu ...’nu 16.02.2011 tarihli vekaletname ile vekil tayin ettiği, vekil ...’in çekişme konusu 221, 3356, 3897 ve 4387 parsel sayılı taşınmazları vekilin oğlu olan torunu davalı ...’e, 2384 ve 3581 parsel sayılı taşınmazları ise yine vekilin kızı olan torunu davalı ...’e 17.02.2011 tarihli akitle satış suretiyle temlik ettiği, murisin 05.03.2011 tarihinde öldüğü anlaşılmaktadır.

Davacı, anılan temliklerin mirasçıdan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek eldeki davayı açmıştır.

Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nispi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türü dür. Söz konusu Muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l.4.1974 tarih 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu’nun 706., Borçlar Kanunu’nun 213. (6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 237.) ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince; miras bırakan ...’nin 81 yaşında ve hasta olduğu, yaşlılık aylığı aldığı, köyde oğlu ... ile yaşadığı, dava konusu taşınmazların temlikinden kısa bir süre sonra alınan sağlık kurulu raporuna göre, murisin % 72 oranında özürlü bulunduğu, 14.02.2011 tarihinden itibaren yeşil kartlı olup, sağlık giderlerinin bu kart ile karşılandığı, üç çocuğu bulunan murisin kızı ... ile dargın bulunduğu, öğretmen olan davacının ise murisin oğlu olup, görevi nedeniyle... ilinde oturduğu, davalıların da murisin oğlu ...’ten torunları oldukları, davalıların bakıma muhtaç olan murisin ihtiyaçları ile ilgilendikleri, bakımını yaptıkları görülmektedir.

Öte yandan; davacının murisi yanına alıp bakımını yaptığı, daha sonra murisin köyünde yaşamak istediği için geri döndüğü, davacının murisin bakımının yapılması bakımından 2010 ile 2011 yıllarında kardeşi ... ...’na banka havalesi yapmak suretiyle para gönderdiği, ayrıca davacının kendisine ait olan ... ilindeki 4.680 m2.lik tarla nitelikli 1349 parsel sayılı taşınmazını 21.12.2010 tarihli akitle kardeşi ... ...’na temlik ettiği görülmektedir.

Diğer taraftan; davacı ile davalıların babası olan ... ... arasında düzenlenen tarihsiz “anama bakmak için” başlıklı fotokopi belge içeriği ile; murisin bakımı için davacının davalı ...’e para göndermesi, miras bırakanın maaşını almaları, evin davalı ...’e verilmesi, doktorlar olumlu rapor verdiğinde davalılar ...’e tapuların devrinin yapılması” konusunda anlaştıkları, davacı vekilinin yargılama sırasında belgedeki davacı imzasını kabul etmekle beraber, evrakın tahrif edildiği, geçerli olmadığı, hükme esas alınamayacağını iddia ettiği anlaşılmaktadır.

Bilindiği gibi, Türk Medeni Kanunun 677. maddesinde; “terekenin tamamı veya bir kısmı üzerinde miras payının devri konusunda mirasçılar arasında yapılan sözleşmelerin geçerliliği yazılı şekle bağlıdır. Bir mirasçının üçüncü kişiyle yapacağı böyle bir sözleşmenin geçerliliği, noterlikçe düzenlenmesine bağlıdır. Sözleşme bu kişiye paylaşmaya katılma yetkisi vermez; sadece paylaşma sonunda mirasçıya özgülenen payın kendisine verilmesini isteme hakkını sağlar” hükmüne amirdir.

Yukarıda açıklanan ilke ve olgular ile dosya kapsamı gözetildiğinde; yaşlı ve hasta olan murisin bakımının davalılar ve babası tarafından yapıldığı, davacının murisin bakımını yapmaları için kardeşi ...’e kendisine ait olan taşınmazı devrettiği gibi, belli bir süre ile her ay para da gönderdiği, murisin sağlık harcamalarının yeşil kartından karşılandığı, ayrıca emekli aylığının da davalılara verildiği sabittir.

Öyleyse, murisin tüm malvarlığını ölümünden 1 ay önce vekili oğlu aracılığıyla davalı torunlarına aktarması şeklinde gerçekleşen temliki işlemin, başka bir deyişle dava konusu taşınmazların davalılara devrinin mirasçıdan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğu sonucuna varılmaktadır. Taşınmazların temlikinin bakım karşılığı olmadığı, davalıların bakım karşılığını muristen ve davacıdan yukarıda açıklandığı üzere başka bir şekilde aldıkları, ayrıca davacının davalıların babası ... ile düzenlediği belgenin de Türk Medeni Kanununun 677. maddesi gözetildiğinde geçerli olmadığı da kuşkusuzdur.

Hal böyle olunca; davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı olduğu üzere hüküm tesisi isabetsizdir.

Davacının bu yönlere değinen temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 26.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/27660, Karar No: 2015/10131, Tarih: 06.05.2015

**5. Hukuk Dairesi         2014/27660 E.  ,  2015/10131 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çerkezköy 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 16/09/2014

NUMARASI : 2012/347-2014/594

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili ve ecrimisil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili ve ecrimisil istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmış ise de, alınan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

Dava konusu taşınmaz mal arsa niteliğindedir. Kamulaştırma Kanununun kıymet takdir esaslarını belirleyen 11. maddesinin 1. fıkrasının arsalara ilişkin (g) bendi uyarınca arsaların bedelinin değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre hesaplanması zorunludur.

Uyuşmazlığa konu olayda emsal taşınmaz limited şirkete satılmış olup, özel amaçlı bu satışın somut emsal olarak değerlendirilmesi doğru değildir.

1)Bu durumda; taraflara dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, luzümu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi, dava konusu taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2) Davacının (fazlaya ilişkin hakkını) ''şimdilik'' kaydıyla saklı tutarak dava açtığı ve harcınıda yatırarak davayı ıslah ettiği gözetildiğinde ıslah edilen miktar üzerinden karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, taraflardan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 06.05.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7312, Karar No: 2018/760, Tarih: 08.02.2018

**17. Hukuk Dairesi         2015/7312 E.  ,  2018/760 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın davalı ...Ş. yönünden reddine diğer davalı yönünden kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkiline ait araç seyir halinde iken, davalı kurumun yol yapım çalışması sebebi ile hasarlandığını belirterek, 20.600,00 TL'nin tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.Davalı ... vekili, kusuru ve tazminat miktarını kabul etmediklerini, kazanın meydana geldiği yerin müvekkilin sorumluluk alanında bulunmadığını bildirerek, davanın reddini savunmuştur.Davalı ...Ş. vekili, müvekkiline sigortalı araç sürücüsünün kusuru bulunmadığından, açılan davanın reddine karar verilmesini savunmuştur. Mahkemece, toplanan delillere göre, davalı ...Ş. aleyhine açılan davanın, sigortalısının kusuru bulunmadığından reddine, davalı ... aleyhine açılan davanın kısmen kabulü ile 16.386,43 TL'nin tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı ... vekilince temyiz edilmiştir.Dava, trafik kazasından kaynaklanan tazminat istemine ilişkindir.Davacı vekili, davalı ...'nün yol yapım çalışması sebebi ile gerçekleşen kazada müvekkiline ait aracın hasarlandığını açıklayıp hasar bedelinin davalından rücuan tahsiline karar verilmesini talep etmiş, davalı ise dava konusu kazanın meydana geldiği yerin müvekkilinin değil ... Belediyesinin yol ağı içinde kaldığını, ortaya çıkan hasardan müvekkilinin sorumlu olmadığını ileri sürmüş, mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davalı ...'nce davaya karşı verilen cevaptan ve dosya kapsamındaki belgelerden kazanın meydana geldiği yerdeki yol yapım çalışmasının kim tarafından (.../Belediye/Yüklenici şirket) yapıldığı, yol yapım işinin yüklenici marifeti ile mi sürdürüldüğü anlaşılamamıştır. Yol yapım çalışmasının davalı ...'nce yapılması halinde; bu yol yapım çalışmasının yüklenici marifeti olmaksızın yapılması durumunda davalı ...'nün hizmet kusuru sebebi ile davanın idari yargı yolunda görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir. Yol yapım çalışmasını ...'nce yüklenici marifeti ile yapılması halinde, ...'nün yüklenici şirket üzerinde, nezaret, murakabe, kontrol ve denetim yetkisi bulunmakta olup davalının da yüklenici şirketle birlikte zincirleme sorumlu olduğu, yüklenicinin üzerine aldığı işi, iş sahibinin talimatları doğrultusunda ve onun kontrol ve denetiminde sürdürdüğü, iş sahibi ile yüklenici arasında bağıtlanmış olan sözleşmede, iş sahibinin yükleniciyi denetleme ve kontrol yetkisi bulunduğunu gösteren hükümlerin bulunduğundan yanlar arasındaki eser sözleşmesi hükümleri gereğince olaydaki kusur hizmet kusuruna göre değil eser sözleşmesi hükümlerine göre belirleneceğinden ve sözleşmedeki (meydana gelecek kazalardan yüklenicinin sorumlu olacağına dair madde) BK.99.maddesi uyarınca değerlendirilecek olduğundan davanın adli yargı yerinde görülüp çözümlenmesi gerekmektedir.Bu durumda mahkemece yapılacak iş; öncelikle yol yapım çalışması Karayolları Genel Müdürlüğünce yapılmış ise işin yüklenici marifeti ile yapılıp yapılmadığının araştırılması sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde eksik inceleme ile karar verilmesi doğru görülmemiş, kararın bu nedenle bozulmasına karar vermek gerekmiştir.SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma ilamının neden ve şekline göre davalı ... vekilinin sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, 08/02/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5608, Karar No: 2018/1474, Tarih: 20.02.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/5608 E.  ,  2018/1474 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

1)Sanık hakkında 2005 yılında sahte fatura düzenlemek suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik sanık müdafiinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen "2005 takvim yılında sahte fatura düzenlemek" suçunun yasada gerektirdiği cezasının üst sınırına göre, suç tarihinde yürürlükte bulunan 5237 sayılı TCK’nın 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan sanık hakkında açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5237 sayılı TCK’nın 66/1-e, 67/4 ve 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE,

2)Sanık hakkında 2006 yılında sahte fatura düzenlemek suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik sanık müdafiinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

2)Sanık hakkında 2006 yılında sahte fatura düzenlemek suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik sanık müdafiinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sahte fatura düzenlemek suçunun maddi konusunun fatura olması, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanun'un Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre de, faturaların Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi karşısında, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespit edilmesi bakımından; öncelikle suça konu fatura asıllarından kanaat oluşturacak sayıda temin edilip dosya arasına konulması, incelenerek kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadığının tespit edilmesi; sanığın düzenlemiş olduğu faturaları kullanan şirketler hakkında karşıt inceleme yapılıp yapılmadığının ilgili vergi dairelerinden sorulması, yapılmış ise vergi raporlarının dosya arasına alınması; bu şirket yetkilileri hakkında sahte fatura kullanmaktan dava açılmış olup olmadığının araştırılması, açıldığının tespiti halinde dava dosyaları getirtilip incelenerek bu davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dava dosyasına intikal ettirilmesi; faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi yönünden mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyeleri, teslim tesellüm belgeleri, bedellerinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun kanıtlama yeteneği olan geçerli ödeme belgeleri ve satıcının kasasına ya da banka hesabına girip girmediğinin tespiti ile faturaları düzenleyen mükelleflerin yeterli üretimi, mal girişi ya da stoğu olup olmadığı da araştırılıp, karşılaştırmalı bilirkişi incelemesi yaptırılması, toplanan tüm deliller değerlendirilip sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden, eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 20.02.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.