muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/5624, Karar No: 2021/3110, Tarih: 10.03.2021

Somut olay incelendiğinde, davacının Çiftçi Malları Koruma Kurulunda, 2004-2005 yıllarında Meclis Üyesi olduğu, 2008 yılında da başkan olduğu gerekçesi ile 2004/6-12, 2005/1-12 ila 2004-2008/1-6. aylar dönemi prim ve İdari para cezası borcuna ilişkin ödeme emirlerinin davacıya tebliği ile Yasal süre içinde ödeme emrinin iptali davasının açıldığı, mahkemece dava konusu ödeme emirlerine ilişkin borçlardan sorumlu olması için asıl borçlu Kocaali Çiftçi Malları Koruma Meclisi Başkanlığında yetkili üst düzey yönetici, temsil ve ilzam yetkisine sahip yönetim kurulu üyesi olması gerektiği, davacının 2004-2005 yılları arasında böyle bir görevinin yada koruma meclisinde görev aldığı dönemlerde üye-başkan sıfatıyla tek başına herhangi bir karar verme veya temsil ve ilzam yetkisinin bulunmadığı, İdare Mahkemesi'nin kararının şekil bakımından iptal edildiği, bu nedenle kesinleşmesinin beklenilmediği, ayrıca davacının temsil ve ilzam yetkisine ilişkin şüpheye mahal bırakmayacak delil de elde edilemediğinden, davacının takip konusu kurum alacağından sorumlu olmadığı kanaatine varılarak davanın kabulü ile ödeme emirlerinin davacı yönünden iptaline karar verilmiş ise de karar eksik araştırmaya dayalıdır.

506 sayılı Kanunun 80. maddesinde 3917 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik uyarınca, Kurumun süresi içinde ödenmeyen prim ve diğer alacaklarının tahsilinde 6183 sayılı Kanun hükümlerinin uygulanması gerekmektedir. Bu durumda zamanaşımı süresi bakımından, 3917 sayılı Kanunun yürürlüğe girdiği 08.12.1993 tarihinden önceye ilişkin prim ve gecikme zamları yönünden Kurumun alacak hakkı, Borçlar Kanununun 125. maddesinde öngörülen on yıllık zamanaşımı süresine tabi olup, zamanaşımının başlangıç tarihi, anılan Kanunun 128. maddesi hükmü gereğince alacağın muaccel olduğu tarihtir ve zamanaşımının kesilmesi ile durmasına ilişkin 132. ve ardından gelen maddelerindeki düzenlemeler de burada uygulama alanı bulmaktadır. 08.12.1993 tarihi ve sonrasına ilişkin prim ve gecikme zammı borcu yönünden ise, 6183 sayılı Kanunun “Tahsil zamanaşımı” başlığını taşıyan 102. ve ardından gelen maddeleri uygulanacaktır. Anılan madde hükmüne göre, zamanaşımı süresi beş yıl olup, zamanaşımı süresinin başlangıcı da, alacağın vadesinin rastladığı takvim yılını izleyen yılbaşı olarak belirlenmiştir. 06.07.2004 tarihinde yürürlüğe giren 5198 sayılı Kanun ile bu konuda yeniden bir düzenleme yapılarak 506 sayılı Kanunun 80. maddesinin beşinci fıkrasında değişiklik yapılıp, Kurumun süresi içinde ödenmeyen prim ve diğer alacaklarının tahsilinde 6183 sayılı Kanunun 51. maddesiyle birlikte 102. maddesinin de uygulanmayacağı hükme bağlanarak 3917 sayılı Kanunla yapılan değişiklikten önceki duruma dönülmüştür.

506 sayılı Kanunun 80/12 maddesi, "Sigorta primlerini haklı sebepleri olmaksızın, birinci fıkrada belirtilen süre içerisinde tahakkuk ve tediye etmeyen kamu kurum ve kuruluşların tahakkuk ve tediye ile görevli kamu görevlileri mesul muhasip, sayman ile tüzelkişiliği haiz diğer işverenlerin üst düzeydeki yönetici veya yetkilileri Kuruma karşı, işverenleri ile birlikte müştereken ve müteselsilen sorumludur." hükmünü öngörmüş, 5510 sayılı Kanunun 88/20 maddesi de bazı farklar dışında anılan maddeye paralel düzenleme getirmiş olup, "Kurumun sigorta primleri ve diğer alacakları haklı bir sebep olmaksızın bu Kanunda belirtilen sürelerde ödenmez ise kamu idarelerinin tahakkuk ve tediye ile görevli kamu görevlileri, tüzel kişiliği haiz diğer işverenlerin şirket yönetim kurulu üyeleri de dâhil olmak üzere üst düzeydeki yönetici veya yetkilileri ile kanuni temsilcileri Kuruma karşı işverenleri ile birlikte müştereken ve müteselsilen sorumludur. " hükmünü öngörmüştür.

506 sayılı Kanunun 2.maddesi, bir hizmet akdine dayanarak bir veya birkaç işveren tarafından çalıştırılanların bu kanuna göre sigortalı sayılacaklarını, 4081 sayılı Çiftçi Mallarının Korunması hakkındaki Kanuna göre çalıştırılan Koruma Bekçilerinin de bu kanuna tabi olacağını hükme bağlamıştır. Anılan Kanunun 4.maddesi ise; 2.nci maddede belirtilen sigortalıları çalıştıran gerçek veya tüzel kişilerin "İşveren", işveren nam ve hesabına işin yönetimi görevini yapan kimselerin ise "İşveren vekili" olduğunu, bu kanunda geçen işveren deyiminin işveren vekilini de kapsayacağını ve işveren vekilinin bu Kanunda belirtilen yükümlülüklerinden dolayı aynen işveren gibi sorumlu olacağını, çiftçi mallarını koruma bekçileri hakkında, işverenlerin bu kanunda belirtilen yükümlerinin, bunları tayine yetkili makam tarafından yerine getirileceğini, hükme bağlamıştır.

4081 sayılı Çiftçi Mallarının Korunması Hakkındaki Kanunun 22.maddesi, Korunma sandığının mevcudunun devlet malı hükmünde olduğu ve korunma sandığındaki paraya haciz konulamayacağını, öngörmüş olup, anılan hüküm uyarınca, işveren Kocaali ÇMKB'dan prim alacağının tahsilinin SGK yönünden imkansız hale geldiği görülmektedir.

4081 sayılı Çiftçi Mallarının Korunması Hakkındaki Kanunun 22.maddesi, Korunma sandığının mevcudunun devlet malı hükmünde olduğu ve korunma sandığındaki paraya haciz konulamayacağını, öngörmüş olup, anılan hüküm uyarınca, işveren Kocaali ÇMKB'dan prim alacağının tahsilinin SGK yönünden imkansız hale geldiği görülmektedir.

4081 sayılı Kanunun 4.maddesi, Murakebe heyeti ve Koruma Meclisi üyeleğine seçilme koşullarını, 6.maddesi, kararların ne şekilde alınacağını, 7.maddesi, Koruma Meclisinin yetki ve görevlerini düzenlemiştir. Buna göre, köy ve kır bekçiliğine ehil gördüklerini seçerek tayinlerini vali ve kaymakamın tasdikine arzetmek, bekçilerin adedlerini, çalışma müddet ve şartlarını tespit etmek, vazife görecekleri mıntıkaları ayırmak, bunlara para veya mal olarak verilecek aylık veya yıllığı kararlaştırmak, vazifelerini iyi görmeleri için lüzumlu tedbirleri almak, hayvanlar için müşterek çoban tutmak Koruma Meclisinin görevleri arasındadır. Öte yandan, anılan Kanunun 15.madde hükmüne göre de, yıllık koruma tarifelerini belirlemek, koruma ücretlerini, Tahsili Emval Kanununa göre tahsil etmek, bekçilerin maaşının yıllık artış miktarını belirlemek vs. gibi görevleri vardır. 4081 sayılı Yasanın genel düzenlemesine bakıldığında, Koruma Meclisinin, Çiftçi Malları Koruma Başkanlığı'nın yetki görevlerini yerine getirebilmesini sağlayan yetkili icra organı olduğu anlaşılmaktadır.

Yukarda belirtilen açıklamalar ışığında; Çiftçi Malları Koruma Başkanlığı'nın en yetkili organı olan Koruma Meclisi üyelerinin ve başkanının, üst düzey yönetici sıfatının bulunduğu ve prim borçlarından sorumlu oldukları belirgin olmakla; ödeme emirlerine konu 2004/6-12, 2005-1-12, 2008/1-6. aylar prim borçlarından, davacının 2008 yılında başkan, 2004-2005 yılları arasında ise Koruma Meclis Üyesi olmakla, Çiftçi Malları Koruma Başkanlığı'nın yetki görevlerini yerine getirebilmesini sağlayan yetkili icra organı olarak sorumlu bulunduğunun kabulü gerekir.

Bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 10/03/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4365, Karar No: 2018/3914, Tarih: 25.04.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/4365 E.  ,  2018/3914 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

1- Sanık hakkında 2006 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz taleplerinin incelenmesinde:

Uzun süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından hak yoksunluğuna hükmedilemeyeceğinin gözetilmemesi isabetsizliğinin Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 Tarih 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte infaz aşamasında yeniden değerlendirilmesi mümkün görülmüştür.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığa yüklenen suçun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin edilmiş, cezaları artırıcı ve azaltıcı sebebin derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş ve incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin ve katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

2- Sanık hakkında defter ve belgeleri ibraz etmeme ve 2007 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçlarından verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz taleplerinin incelenmesinde:

2007 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek eylemi bakımından, uzun süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından hak yoksunluğuna hükmedilemeyeceğinin gözetilmemesi isabetsizliğinin Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 Tarih 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte infaz aşamasında yeniden değerlendirilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine incelenen dosya içeriğine göre sanık müdafiinin ve katılan vekilinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Adli sicil kaydına göre; sanığın, Antalya 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 2004/427 Esas, 2007/182 Karar sayılı ilamı ile hükmolunan ve 05.06.2007 tarihinde kesinleşen 17 ay 15 gün hapis cezasının, tekerrüre esas ve ertelemeye engel olduğu gözetilmeksizin, hapis cezalarının ertelenmesine karar verilmesi ve tekerrür hükümlerinin uygulanmaması,

Adli sicil kaydına göre; sanığın, Antalya 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 2004/427 Esas, 2007/182 Karar sayılı ilamı ile hükmolunan ve 05.06.2007 tarihinde kesinleşen 17 ay 15 gün hapis cezasının, tekerrüre esas ve ertelemeye engel olduğu gözetilmeksizin, hapis cezalarının ertelenmesine karar verilmesi ve tekerrür hükümlerinin uygulanmaması,

Yasaya aykırı, sanık müdafinin ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Yasanın 8. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususların aynı Yasanın 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; hüküm fıkrasından ertelemeye ilişkin 1. Bölüm 5.6.7.8. Bentler ve 3. Bölüm 7.8.9.10 Bentler çıkarılarak yerlerine " Antalya 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 2004/427 Esas, 2007/182 Karar sayılı ilamı ile hükmolunan ve 05.06.2007 tarihinde kesinleşen 17 ay 15 gün hapis cezasının tekerrüre esas olduğu anlaşılmakla, TCK'nın 58/6-7. maddeleri uyarınca verilen cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına" ibareleri yazılmak suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

3- Sanık hakkında 2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz taleplerinin incelenmesinde ise:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanık müdafiinin ve katılan vekilinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

a) 2008 takvim yılında sahte fatura düzenlemek eylemi bakımından, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı yasanın 276. maddesiyle değişik 213 sayılı Kanun'un 359/b maddesinde öngörülen cezanın alt sınırının 3 yıl hapis olduğu gözetilmeden, temel cezanın değişiklikten önceki 359/b-1. maddesi uyarınca 18 ay olarak tespiti suretiyle eksik ceza tayini,

b) 2009 takvim yılında sahte fatura düzenlemek eylemi bakımından, aynı takvim yılına ait birden fazla fatura düzenlenmesi halinde zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiği dikkate alınarak, sanık hakkında TCK'nın 43. maddesinin 1. fıkrasının uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

c) Her iki suç yönünden;

aa) Tekerrüre esas sabıkası bulunan sanık hakkında, 5237 TCK.'nın 58/7. maddesi gereğince mükerrirler hakkındaki infaz rejiminin ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmaması,

bb) Suç tarihinin suça konu faturaların en son düzenlendiği tarih olan “30.12.2006, 22.12.2007, 15.12.2008 ve 10.09.2009” olduğu gözetilmeden, gerekçeli karar başlığında “01.05.2006, 01.05.2007, 01.05.2008, 2009” olarak yanlış gösterilmesi,

c) Her iki suç yönünden;

aa) Tekerrüre esas sabıkası bulunan sanık hakkında, 5237 TCK.'nın 58/7. maddesi gereğince mükerrirler hakkındaki infaz rejiminin ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmaması,

bb) Suç tarihinin suça konu faturaların en son düzenlendiği tarih olan “30.12.2006, 22.12.2007, 15.12.2008 ve 10.09.2009” olduğu gözetilmeden, gerekçeli karar başlığında “01.05.2006, 01.05.2007, 01.05.2008, 2009” olarak yanlış gösterilmesi,

cc) Uzun süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca aynı maddenin 1. fıkrasının (c) bendinde yer alan hak yoksunluğunun sanığın kendi altsoyu dışındakiler yönünden uygulanması gerektiğinin gözetilmemesinin Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, 25.04.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9577, Karar No: 2016/11749, Tarih: 06.12.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/9577 E.  ,  2016/11749 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali tescil davasının yapılan yargılaması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca duruşmalı olarak incelenmesi, davacı vekili tarafından istenilmekle, tayin olunan 06/12/2016 günü için yapılan tebligat üzerine, temyiz eden davacı vekili Av. ... geldi, diğer taraftan Hazine vekili Av. ... geldi, başka gelen olmadı, açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra, gelenlerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı, dosya içindeki tüm belgeler incelenip, gereği düşünüldü:

K A R A R

Çekişmeli ... 110 ada 146 parsel sayılı taşınmaz hakkında düzenlenen kadastro tespit tutanağında ilan tarihlerinin 09.09.1995 ile 10.10.1995 tarihleri arası, taşınmazın cinsinin ise orman olduğu halde; askı ilan cetvelinin onaylı örneğinde ilan tarihlerinin 07.09.1995 ile 09.10.1995 arası; taşınmazının cinsinin ise fındıklık olarak yazıldığı anlaşılmaktadır. Kadastro müdürlüğünden bu farkların nedeni, düzeltilmiş başka bir tutanak olup olmadığı sorularak, alınacak cevabın dosya içine konulması,

Ayrıca, dava dosyasının, 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla HUMK’nın 433/3. ve Bölge Adliye ve Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Cumhuriyet Başsavcılıkları İdari ve Yazı İşleri Hizmetlerinin Yürütülmesine Dair Yönetmeliğin 203. maddeleri uyarınca tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi listesine bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda değinilen eksikliklerin giderilmesi için dosyanın YEREL MAHKEMEYE GÖNDERİLMESİNE 06/12/2016 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6967, Karar No: 2014/18063, Tarih: 22.09.2014

**2. Hukuk Dairesi         2014/6967 E.  ,  2014/18063 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İstanbul 6. Aile Mahkemesi

TARİHİ :26.09.2013

NUMARASI :Esas no:2011/464 Karar no:2013/595

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı (koca) tarafından maddi tazminat yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumlarına, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur derecelerine, paranın alım gücüne, ihlal edilen mevcut ve beklenen menfaatlerin kapsamına nazaran, davacı kadın yararına hükmolunan maddi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50. ve devamı maddeleri hükmü nazara alınarak, daha uygun miktarda maddi tazminat (TMK.md.174/1) takdiri gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.22.09.2014 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2016/22004, Karar No: 2018/8881, Tarih: 11.09.2018

**2. Hukuk Dairesi         2016/22004 E.  ,  2018/8881 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm taraflarca temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Mahkemece, kısa kararda "tarafların karşılıklı ...... davalarının kabulü ile TMK 166/1-3. maddeleri uyarınca ......larına" karar verilmesine rağmen, gerekçeli kararın hüküm kısmında sadece, "davanın kabulü ile tarafların TMK 166/1-3. maddeleri uyarınca ......larına" karar verilmiş ve kısa kararla gerekçeli karar arasında çelişki yaratılmıştır. Ayrıca tarafların TMK'nın 166/3. maddesi uyarınca açılan bir davaları olmadığı halde, davaların TMK 166/1-3. maddeleri uyarınca kabulü de hatalıdır.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 294/3. maddesi uyarınca, hükmün tefhimi, herhalde hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçirilerek okunması suretiyle olur. Gerekçeli karar, tefhim edilen hüküm sonucuna aykırı olamaz (HMK m.298/2). Buna göre, tefhim edilen hüküm sonucu yanlış da olsa, gerekçeli kararın, tefhim edilen hüküm sonucuna uygun düzenlenmesi gerekmektedir. Yanlışlık ancak temyiz/kanun yoluna başvurulması ve kararın bozulması halinde düzeltilebilir. Tefhim edilen ve duruşma tutanağına geçirilen hüküm sonucu ile gerekçeli karar arasındaki aykırılık diğer yönler incelenmeden tek başına bozma sebebi olur. O halde, mahkemece yapılacak iş, 10.04.1992 tarihli 7/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı gözetilerek yeniden karar oluşturmaktan ibarettir.

2-Davacı-karşı davalı kadının ...... alacağının reddine yönelik temyiz itirazının incelenmesine gelince;

Davacı-karşı davalı kadın, ...... eşyası alacağını, gösterdiği diğer delillerle kanıtlayamamıştır. Ancak, davacı-karşı davalı, açıkça yemin deliline de dayanmıştır. Mahkemece, davacı-karşı davalı kadına yemin teklif etme hakkı hatırlatılmamıştır. Bu nedenle, mahkemece ...... eşyası alacağıyla ilgili olarak davacı-karşı davalıya yemin teklif etme hakkı bulunduğunun hatırlatılması, yemin teklif edildiği takdirde ise, usulünce yemine ilişkin yargılama işlemlerinin yerine getirilmesi (HMK m. 227-238) ve gerçekleşecek sonucu uyarınca bir karar verilmesi gerekirken, eksik incelemeyle yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve kanuna aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 1. ve 2. bentlerde gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, 1. bentteki bozma sebebine göre ...... davalarına yönelik diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatıranlara geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 11.09.2018(Salı)
Yargıtay — Esas No: 2015/9759, Karar No: 2016/1355, Tarih: 10.02.2016

**15. Ceza Dairesi         2015/9759 E.  ,  2016/1355 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli mala zarar verme

Mala zarar verme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, alkollü vaziyette adliyeye gelerek elindeki bıçakla hareketler yaptığı sırada çarparak kapıyı kırmak suretiyle kamu malına zarar verme suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda;

Dosya içerisinde mevcut 22/11/2012 tarihli CD çözümleme tutanağına göre, sanığın adliye binasından içeriye girmek isterken elindeki bıçağı polis memurlarına salladığının ve sırtını çarparak camı kırdığının belirlenmesi karşısında, sanığın mala zarar verme kastıyla hareket etmediği ve üzerine atılı suçtan beraatine karar verilmesi gerektiği gözetilmeksizin, yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre de;

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin (1), (2), ve (4) numaralı fıkralarıyla ilgili olarak Anayasa Mahkemesi'nin verdiği 08.10.2015 tarihli ve E.2014/140, K.2015/85 sayılı kısmi iptal kararının, 24.11.2015 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle bu yönde değerlendirme yapılmaması,

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 10/02/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/10946, Karar No: 2023/12352, Tarih: 04.12.2023

**10. Hukuk Dairesi         2023/10946 E.  ,  2023/12352 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/1246 E., 2023/1483 K.

HÜKÜM/KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ: Tire 1. Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

SAYISI : 2018/809 E., 2021/105 K.

Taraflar arasındaki hizmet tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili ve fer'i müdahil Kurum vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf istemlerinin esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili ve fer'i müdahil Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacının davalı nezdinde 27.09.1999 - 31.07.2014 tarihleri arasında çalışmışlığının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Fer'i müdahil Kurum vekili cevap dilekçesinde özetle; davada hak düşürücü sürenin gözetilmesi gerektiğini, davacının davalı nezdinde çalıştığını iddia ettiği tarihlerde farklı bir şehirde çakışmalı bildirimlerinin bulunduğunu, davacının iddialarının belgelerle çelişkiler arz ettiğini ve uyumsuz olduğunu, hizmet tespiti davaları kamu düzenine yönelik olduğundan çalışma iddiasının hiç bir tereddüte yer bırakmayacak biçimde kanıtlanması mecburiyeti olduğunu beyanla davanın reddini istemiştir.

Davalı vekili usulüne uygun tebligata rağmen cevap dilekçesi sunmamış, davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI