muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2025/1279, Karar No: 2025/2352, Tarih: 30.04.2025

Bilindiği üzere 6100 sayılı HMK’nın 55. maddesi gereğince “Taraflardan birinin ölümü halinde mirasçılar, mirası kabul veya reddetmemiş ise, bu hususta kanunla belirlenen süreler geçinceye kadar dava ertelenir. Ancak, hakim gecikmesinde sakınca bulunan hallerde talep üzerine davayı takip için kayyım atanmasına karar verebilir.” düzenlemesi yer almaktadır.

Dava açıldıktan sonra ölen davacının ölümünden sonra yargılamaya devam edilebilmesi için, mirasçıların tamamının davaya katılımının sağlanması, bunun mümkün olmaması halinde; tüm mirasçılardan izin alınması veya terekeye temsilci atanması yoluyla taraf teşkilinin sağlanması gerekir.

Somut olayda; davacı ... 03.06.2014 tarihli duruşma tarihinden önce 23.05.2014 tarihinde öldüğü, Mahkemece 03.06.2014 tarihinde davacının mirasçıları davadan haberdar edilmeden, taraf teşkili usulüne uygun olarak sağlanmaksızın anılan tarihte ölü olan davacı asilin duruşma gününden haberdar olduğu halde mazeretsiz olarak duruşmaya gelmediği belirtilerek dosyanın işlemden kaldırıldığı, dolayısıyla ikinci kez işlemden kaldırma kararının hatalı olduğu, her ne kadar Dairece HMK'nın 150/6. maddesi uyarınca yargılama sırasında 12.06.2012 tarihli celse, 03.06.2014 tarihli celse ve 08.04.2021 tarihli celse olmak üzere toplamda üç kez davacıların duruşmaya gelmediği gibi mazerette bildirmediği gerekçesiyle HMK'nın 150/1. maddesi gereğince dosyanın işlemden kaldırıldığı, davacılar yönünden davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi gerekirken davanın kabulüne karar verilmiş olmasının doğru görülmediği belirtilmiş ise de ikinci kez işlemden kaldırma kararının hatalı olduğu gözetildiğinde Dairenin 13.05.2024 tarihli bozma kararının maddi hataya dayalı olduğu açıktır.

Hâl böyle olunca; işin esası incelenerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi isabetsiz olup bozmayı gerektirmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı ...'un temyiz itirazının kabulüyle, hükmün açıklanan nedenlerden ötürü 6100 sayılı Kanun'un geçici 3. maddesi yollaması ile 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi gereğince BOZULMASINA,

İstek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz eden davacı ...'a iadesine,

Dosyanın Pervari Asliye Hukuk Mahkemesine gönderilmesine,

1086 sayılı HUMK'un 440/III-3. maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere,

30.04.2025 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/41, Karar No: 2008/5600, Tarih: 08.04.2008

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2008/41 E.  ,  2008/5600 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi Orman Yönetimi ve Hazine tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında, ... Köyü 143 ada 24 parsel sayılı 6131 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, belgesizden tarla niteliğiyle kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalılar adına tespit edilmiştir. Davacı, taşınmazın orman sayılan yerlerden olduğu iddiasıyla dava açmış, Hazine aynı iddia ile müdahil olarak davaya katılmıştır. Mahkemece davanın reddine, dava konusu parselin tespit gibi davalılar adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm Orman Yönetimi ve Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 29.05.1979 tarihinde ilan edilip kesinleşen orman kadastrosu vardır.

Mahkemece, çekişmeli taşınmazın orman sayılmayan yerlerden olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmişse de delillerin değerlendirilmesinde yanılgı sözkonusudur. Şöyle ki; hükme esas alınan uzman bilirkişi ... tarafından hazırlanan raporda çekişmeli taşınmazın kesinleşen orman kadastro sınırları dışında kaldığı, eğiminin % 5 civarın da olduğu, üzerinde 10 - 30 yaşlarında kayın, gürgen, meşe cinsi orman ağaçları bulunduğu, bu ağaçların alanın terkedilmesiyle kendiliğinden yetiştiği ve toprak yüzeyinde az miktarda humus tabakası bulunduğu, toprak derinliğinde humus olmadığı,1959 ve 1978 tarihli memleket haritasında ve 1954 tarihli hava fotoğraflarında yeşil renkli bölümde kalmakla birlikte ağaçlık alanların çevresiyle birlikte 3 hektarı aşmaması nedeniyle orman sayılmayan yerlerden olduğu bilidirilmiş, mahkemece bu rapor esas alınarak davanın reddine karar verilmiştir. Yerel bilirkişi, taşınmazın önceden mısır tarlası iken yüksek eğim nedeniyle ekilememesi sonucu ağaçlık ve çalılık haline geldiğini haber vermiştir. Bir taşınmazın kesinleşen orman kadastro sınırları dışında kalması ayrı, 3402 Sayılı Yasanın 14. ve 17. maddelerinde yazılı zilyedlikle kazanma koşullarının gerçekleşip gerçekleşmemesi ayrı konulardır. Hazine kazanma koşullarının oluşmadığını iddia etmektedir.

6831 Sayılı Yasanın 1. maddesinde A-J bendleri arasında orman sayılan yerlerin istisnaları belirlenmiştir. Bunlardan 1/G bendi “orman sınırları dışında yüzölçümü 3 hektarı aşmayan sahipli arazideki her nevi ağaç ve ağaçcıkla kaplı yerlerin” orman sayılmayacağını öngörmekte ise de, maddede açıklandığı gibi (G) bendine konu olacak yerlerin “sahipli” arazi olması gerekir. Çekişmeli taşınmazın tespiti belgesizden zilyedliğe dayalı olarak yapılmıştır, sahipliliği belgeleyen bir tapu kaydı bulunmadığı gibi eylemli durumda üzerinde kayın, gürgen, meşe ağaçları bulunmakta bu hali ile taşınmaz devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yer özelliği göstermektedir.

O halde; taşınmazın eylemli biçimde orman olduğu ve zilyetlikle kazanılacak yerlerden olmadığı gözetilerek davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, farklı görüş ve düşüncelerle reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; Orman Yönetimi ve Hazinenin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde Orman Yönetimine iadesine 08/04/2008 oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/19485, Karar No: 2017/7538, Tarih: 09.10.2017

**7. Ceza Dairesi         2015/19485 E.  ,  2017/7538 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5015 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, erteleme, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Hükmü temyiz etmeyen suça sürüklenen çocuk ... hakkında verilen mahkumiyet kararının, kovuşturma aşamasındaki savunması sırasında bildirmiş olduğu ".../..." adresine tebliğ edilmesi gerekirken mernis adresine Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesine göre yapılan tebligatın haber verilen en yakın komşusunun belirtilmemesi nedeniyle, usulüne uygun yapılmadığı anlaşılmakla; suça sürüklenen çocuk ...'...gerekçeli kararın tebliği ile kararı temyiz etmesi halinde, temyiz dilekçesi eklendikten ve bu temyize ilişkin ek tebliğname de düzenlendikten sonra Dairemize iadesi için dosyanın mahaline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 09/10/2017 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/27312, Karar No: 2016/13756, Tarih: 04.10.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/27312 E.  ,  2016/13756 K.**

**"İçtihat Metni"**

Y A R G I T A Y İ L A M I

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Yasa ile değişik 2942 sayılı Yasanın 10.maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tahsili ile kamulaştırılan taşınmazın yol olarak terkini davasının kabulüne dair verilen yukarıda tarih ve numaraları yazılı hükmün Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçelerle istenilmiş, davalı vekili de temyiz dilekçesinde duruşma isteminde bulunmuş olmakla, duruşma için belirlenen 04/10/2016 günü temyiz eden taraf vekillerinin yüzlerine karşı duruşmaya başlanarak, sözlü açıklamaları da dinlendikten ve dosyadaki kağıtlar okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

4650 sayılı Yasa ile değişik 2942 sayılı Yasanın 10.maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tahsili ile kamulaştırılan taşınmazın yol olarak terkinine ilişkin davada, mahkemece bozma ilamına uyularak kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Hükme esas alınan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

Dava konusu taşınmazın mermer ocağı işletilen kısmına yıllık net gelirinin kapital faizine bölünmesi suretiyle değer biçilmesi gerekir.

Bu itibarla, dava konusu taşınmazdan çıkarılan mermer taşının cinsinin tespitiyle değerlendirme tarihi olan dava tarihinde cinsi belirlenen mermer taşının m³ fiyatı, ortalama miktarı ile m³'teki ortalama masraflarına ilişkin resmi verilerin Maden İşletmeleri Genel Müdürlüğü vs. yerlerden getirtilerek, kapital faizi de uygulanmak suretiyle dosya içindeki maden işletme ruhsatı da işletilen alan olarak izin verilen 3000 m² kısmın maden geliri esasına göre, arta kalan kamulaştırılan kısmında arsa olarak değer biçilmesi gerekir.

Belirtilen yöntemle değer biçilmesi için bilirkişi kurulundan ek rapor alması ve sonucuna göre karar verilmesi gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ile hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenle HUMK’nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine, Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince 1.350,00-TL vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya, 1.350,00-TL vekalet ücretinin de davacıdan alınarak davalıya verilmesine, 04/10/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6176, Karar No: 2025/3396, Tarih: 27.03.2025

**12. Ceza Dairesi         2021/6176 E.  ,  2025/3396 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2017/3393 E. - 2018/3662 K.

SUÇ : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz istemlerinin esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın, sanık ... müdafii ve sanık ... tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde, 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince sanıklar hakkında 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan, 5271 sayılı CMK'nın 223/2-e maddesi uyarınca beraat kararı verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince katılan vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile duruşmalı yapılan inceleme neticesinde İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile sanıklar hakkında 2863 sayılı Kanunun 67/2, 5237 sayılı TCK'nın 62, 52/2, 53. maddeleri uyarınca 3 yıl hapis ve 1.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmalarına, sanık ... hakkında tekerrür hükümlerinin, her iki sanık hakkında hak yoksunluklarının uygulanmasına karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan temyiz istemlerinin esastan reddi ile hükmün onanması görüşünü içerir tebliğname ile dava dosyası Dairemize tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ... müdafinin temyiz isteği; sanığın suç işleme kastının bulunmadığına, savunmasının aksini ispatlar somut bir delil bulunmadığına,

Sanık ...'nın temyiz isteği; atılı suçu işlemediğine, beraat kararı verilmesi talebine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ... müdafinin temyiz isteği; sanığın suç işleme kastının bulunmadığına, savunmasının aksini ispatlar somut bir delil bulunmadığına,

Sanık ...'nın temyiz isteği; atılı suçu işlemediğine, beraat kararı verilmesi talebine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Bursa KOM Şube Müdürlüğü Kaçakçılık Suçları Büro Amirliği görevlilerinin yaptığı istihbarı çalışmalarda, sanık ...'in, ... Taksi Durağının karşısındaki çayocağında sanık ... ile birlikte oturduğu ve çantasında çok sayıda tarihi eser olduğu şeklinde bilgilere ulaşılması üzerine başlanılan araştırma sırasında sanıklar Hasan ve İbrahim'in ... Çayocağının önünde oturduklarının görüldüğü, sanıkların kaba üst yoklamalarında herhangi bir suç unsuruna rastlanılmadığı, sanık ...'ın elinde bulunan siyah çantanın içerisinde ne olduğu sorulduğunda, sanığın çantada tarihi eser niteliğinde objelerin bulunduğunu beyan ederek çantadan çıkarttığı üç adet küçük poşeti görevlilere kendi rızası ile teslim ettiği, sanıklar ile birlikte KOM Şube Müdürlüğüne intikal edildiği, muhafaza altına alınan çantadan 62 adet sikke, 5 adet yüzük ile 1 adet mührün ele geçirildiği, usulüne uygun olarak alınan arama kararına istinaden sanık ...'ın cebinden çıkan anahtara ait araçta ve ikametgahında yapılan aramada toplam 110 adet kültür varlığının ele geçirildiği, sanık ...'ın aşamalardaki savunmalarında, ele geçirilen tüm eserlerin kendisine ait olduğunu, köylülerin getirdiği eserleri biriktirdiğini, sanık ...'in çocukluk arkadaşı olduğunu, eserlerle bir ilgisinin bulunmadığını, olay günü İnegöl'den Bursa'ya geldiğinden birlikte çay içip sohbet etmek amacıyla bir araya geldiklerini, daha öncesinde kendisinin İznik Müzesinde tanıdığı olduğunu, bu nedenle eserleri teslim ederek Kanun gereği verilecek miktara yönelik işlemin kısa sürede yapabileceğini söylediğini beyan ettiği, sanık ...'in aşamalardaki savunmalarında da sanık ...'ın 20 yıllık arkadaşı olduğunu, olay günü işleri nedeniyle Bursa'ya geldiğini, sanık ... ile çayocağının önünde buluştuklarını, iki dakika sonra polislerin geldiğini, birlikte emniyet müdürlüğüne gittiklerini, sanık ...'ın çantasından, aracından ve ikametgahından ele geçirilen tarihi eserlerle hiçbir ilgisinin bulunmadığını beyan ettiği anlaşılmıştır.

İlk Derece Mahkemesince, dosyada mevcut bilgi ve belgeler, bilirkişi raporları, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede, "Yüklenen suçun sanıklar ... ve ... tarafından işlendiğinin sabit olmadığı" gerekçesi ile sanıkların beraatlerine dair hüküm tesis edilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince, dosyada mevcut bilgi ve belgeler, bilirkişi raporları, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede, "Yüklenen suçun sanıklar ... ve ... tarafından işlendiğinin sabit olmadığı" gerekçesi ile sanıkların beraatlerine dair hüküm tesis edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince, katılan vekilinin istinaf başvurusu üzerine duruşmalı yapılan inceleme neticesinde, "Mahkeme kararına dayalı olarak yapılan dinlemeler sonucunda sanık ... ve İbrahim arasında geçen telefon konuşmaları, yine mahkeme kararına dayalı yapılan aramalarda suça konu tarihi eserlerin sanık ...'ın çantası, aracı ve evinde ele geçirilişi, sanık ...'in hazırlıkta tarihi eserlere ilgi duyduğu, sanık ...'la bu amaçla telefonda görüştüğü bölümdeki beyanının olay tarihinde suça konu eserlerle birlikte her iki sanığın yakalanmış oluşları karşısında tarihi eserlerin sayısı ve niteliği gözetilerek eylemlerinin 2863 sayılı yasanın 67/2 maddesi kapsamında ticari amaçla tarihi eser bulundurma niteliğinde olduğu" değerlendirilerek İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılıp sanıklar hakkında mahkûmiyet hükmü tesis edilmiştir.

IV. GEREKÇE VE KARAR

1. Sanık ... Müdafinin Temyiz İstemi Yönünden

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 02.10.2024 tarihli ve 2021/14-228 Esas, 2024/281 Karar sayılı kararı gereğince; UYAP sisteminden temin edilen nüfus kayıt örneğinde sanık ...'in 23.06.2022 tarihinde temyiz aşamasında öldüğünün tespit edilmiş olması karşısında, sanık hakkında açılan kamu davasının 5237 sayılı TCK’nın 64/1. maddesi uyarınca düşmesine karar verilmesinde zorunluluk bulunması nedeniyle hükmün 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 303/1. maddesi gereği sanık hakkında açılan kamu davasının ölüm nedeniyle 5237 sayılı Kanun'un 64/1 ve 5271 sayılı Kanun’un 223/8. maddeleri uyarınca oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

2. Sanık ...'nın Temyiz İsteği Yönünden

Sanık ...'in, sanık ... ile yaptığı telefon görüşmelerinin içeriğini kabul ettiğine dair 21.07.2015 tarihli kolluk beyanının müdafii hazır bulunmaksızın alındığı, sanığın savunmalarında atılı suçlamayı kabul etmediği, sanık ...'ın, ele geçirilen eserlerin kendisine ait olduğunu, sanık ...'in eserlerle bir ilgisinin bulunmadığını ifade ettiği, 5271 sayılı CMK'nın 135/8. maddesinde sayılan suçlar arasında "kültür varlığı ticaretine aykırı hareket etme" suçunun yer almadığı, bu nedenle tape kayıtlarının somut olayda delil olarak değerlendirilemeyeceğinin anlaşılması karşısında, 2863 sayılı Kanunun 67/2. maddesinde düzenlenen suçun oluşabilmesi için, bildirimi yapılmamış kültür varlığının "satışa arz edilmesi", "satılması", "satın alınması", "verilmesi" ve "kabul edilmesi" eylemlerinden hiçbirinin somut olayda gerçekleşmediği de dikkate alınarak sanık ... hakkında beraat kararı verilmesi gerekirken hatalı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm tesisi,

Hukuka aykırı olup, açıklanan nedenle sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesi kararının 5271 sayılı CMK'nın 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/2. maddesi uyarınca İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

27.03.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/4587, Karar No: 2009/78, Tarih: 20.01.2009

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2008/4587 E.  ,  2009/78 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün, süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine, dosya incelendi, gereği düşünüldü: -K A R A R-

Davacı vekili dava dilekçesinde, davalı şirkete kasko sigortalı araçta meydana gelen hasar bedelinin sigortalıya ödenmediğini belirterek 9.000.00 YTL'sı tazminatın davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, istiap haddi 4 kişi olan araçta 9 kişinin yolculuk yaptığını, zararın poliçe teminatı dışında kaldığını, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece araçta taşıma haddinin üzerinde yolcu taşındığı, kazanın da bu nedenle meydana geldiği ve zararın kasko poliçesi teminatı dışı kaldığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda dökümü yazılı 1.60 TL kalan onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına 20.1.2009 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/12196, Karar No: 2012/13930, Tarih: 01.10.2012

**4. Hukuk Dairesi         2011/12196 E.  ,  2012/13930 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... ve diğeri aleyhine 19/02/2010 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 12/05/2011 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalıların diğer temyiz itirazlarına gelince; dava, haksız eylem nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılar tarafından temyiz olunmuştur.

Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Davaya konu olayda, olay tarihi, yaralanma derecesi ile yukarıda gösterilen ilkeler göz önünde tutulduğunda takdir olunan manevi tazminat miktarı fazladır. Davacı için daha alt düzeyde bir miktar manevi tazminat takdir edilmesi gerekir. Karar, açıklanan nedenle yerinde görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda (2) nolu bentte açıklanan nedenle BOZULMASINA; öteki temyiz itirazlarının (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 01/10/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.