muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/7733, Karar No: 2022/9299, Tarih: 08.12.2022

**3. Hukuk Dairesi         2022/7733 E.  ,  2022/9299 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TÜKETİCİ MAHKEMESİ

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen ayıplı malın ayıpsız misli ile değişimi, olmazsa bedelin iadesi davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece bölge adliye mahkemesi kararının kaldırılmasına ve ilk derece mahkemesi kararının bozulmasına dair verilen karara, ilk derece mahkemesince uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın reddine yönelik olarak verilen kararın, davacı vekili tarafından duruşma talepli olarak temyiz edilmesi üzerine, duruşma talebinin miktar itibariyle reddine karar verildikten sonra; dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

6100 sayılı HMK’nın “Bozmaya uyma veya direnme” başlıklı 373. maddesinin birinci fıkrası; “Yargıtay ilgili dairesinin tamamen veya kısmen bozma kararı, başvurunun bölge adliye mahkemesi tarafından esastan reddi kararına ilişkin ise bölge adliye mahkemesi kararı kaldırılarak dosya, kararı veren ilk derece mahkemesine veya uygun görülecek diğer bir ilk derece mahkemesine, kararın bir örneği de bölge adliye mahkemesine gönderilir.” hükmünü,

Aynı maddenin dördüncü fıkrası ise; “Yargıtayın bozma kararı üzerine ilk derece mahkemesince bozmaya uygun olarak karar verildiği takdirde, bu karara karşı temyiz yoluna başvurulabilir.” hükmünü içermektedir.

Açıklanan madde hükümleri birlikte değerlendirildiğinde; ilk derece mahkemesi tarafından, Yargıtay’ın bozma kararı doğrultusunda karar verilmesi halinde, davanın taraflarına, karara karşı sadece temyiz yoluna başvuru olanağı tanındığı anlaşılmaktadır.

Bu halde ise; ilk derece mahkemesince verilen kararın, HMK’nın 362. maddesinde bölge adliye mahkemeleri tarafından verilen kararlar için öngörülen temyiz kesinlik sınırına tabi olacağı tartışmasızdır.

6763 sayılı kanun ile 6100 sayılı HMK'ya eklenen ek 1. madde uyarınca; aynı Kanunun 362. maddesinde öngörülen kesinlik sınırı, 01/01/2022 tarihinden itibaren 107.090 TL’ye çıkartılmıştır.

Bozmaya uyularak verilen karar, karar tarihi itibariyle kesin niteliktedir. HMK'nın 366. maddesi atfıyla aynı Kanunun 352. maddesi uyarınca, kesin olan karar hakkında Yargıtay tarafından temyiz isteminin reddine karar verilebilir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz dilekçesinin miktar itibariyle REDDİNE, 08/12/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7148, Karar No: 2019/2372, Tarih: 26.02.2019

**17. Ceza Dairesi         2018/7148 E.  ,  2019/2372 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

I)Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Mala zarar verme suçundan doğrudan hükmolunan adli para cezasının miktar ve türüne göre; 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Yasa'nın 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000,00 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

II)Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, suça sürüklenen çocuk ... müdafinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

III)Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-İncelemeye konu eylemin 5237 sayılı TCK'nun 142/2-h maddesine uyduğu gözetilmeden, 5237 sayılı TCK'nun 142/1-a maddesi ile uygulama yapılması,

2-5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 232. maddesinin 2. fıkrasının (c) bendi uyarınca gerekçeli karar başlığında suçun işlendiği zaman diliminin yazılması gerekirken yazılmaması,

3-5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 232. maddesinin 2. fıkrasının (d) bendi uyarınca gerekçeli karar başlığında suça sürüklenen çocuğun gözaltında kaldığı tarih ve süre yazılması gerekirken yazılmaması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasa'nın 5/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakkın gözetilmesine, 26/02/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/14319, Karar No: 2011/156, Tarih: 17.01.2011

**4. Hukuk Dairesi         2010/14319 E.  ,  2011/156 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... ve diğerleri vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 31/08/2007 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; dava ve birleşen davanın reddine dair verilen 12/09/2009 günlü kararın Yargıtay’ca duruşmalı olarak incelenmesi davacılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne ve her bir davacı yönünden miktar itibariyle duruşma isteminin reddine karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, haksız eylem nedeniyle kişilik haklarına saldırıdan dolayı manevi tazminat isteğine ilişkindir. Yerel mahkemece istem reddedilmiş; karar, davacılar tarafından temyiz olunmuştur.

Davacılar, davalı tarafından hazırlanmış olan bir dilekçe içeriğinde kendilerine yönelen aşağılayıcı sözler bulunduğu iddiası ile manevi tazminat istemektedirler. Dava konusu olay nedeniyle, davalı hakkında ceza davası açılmış olduğu ve bu davanın henüz sonuçlanmadığı anlaşılmaktadır.

Borçlar Yasası'nın 53. maddesi gereğince ceza mahkemesinin beraat kararı, hukuk yargıcı yönünden bağlayıcı değilse de ceza mahkemesince belirlenecek maddi olgular hukuk yargıcı yönünden de bağlayıcıdır. Dava konusu olayın özelliği nedeniyle ceza mahkemesindeki davanın sonucu beklenmeli ve ondan sonra tüm kanıtlar birlikte değerlendirilerek varılacak sonuca uygun bir karar verilmelidir.

Yerel mahkemece açıklanan yönler gözetilmeyerek, yerinde olmayan gerekçeyle yazılı biçimde karar verilmiş olması, usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenle BOZULMASINA; bozma nedenine göre öteki temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 17/01/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3676, Karar No: 2013/6929, Tarih: 06.05.2013

**1. Hukuk Dairesi         2013/3676 E.  ,  2013/6929 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : EDİRNE 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 24/12/2012

Yanlar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın, reddine ilişkin olarak verilen karar davacılar tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı pay oranında iptal ve tescil istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya kapsamı, tanık beyanları ve toplanan delillere göre, mirasbırakan tarafından davalı R.ve Z.'e ölünceye kadar bakma akdi ile temlik edilen 105 ada 3, 172 ada 6 ve 172 ada 9 parsel sayılı taşınmazlara yönelik temyiz itirazları yerinde değildir. Davacıların bu taşınmazlara ilişkin temyiz itirazlarının reddi ile asıl dava yönünden usul ve yasaya uygun hükmün oyçokluğu ile ONANMASINA,

Davacıların birleşen davaya yönelik temyiz itirazlarına gelince, dava konusu 17 ada 55 parsel sayılı taşınmazın 17.03.1980 tarihinde miras bırakan tarafından davalı İ.'a satış suretiyle telik edilmiş ise de davalı İ.'ın 18.02.2011 havale tarihli beyanından da anlaşılacağı üzere taşınmaz davalıya gerçek bir satış sonucu değil sünnet hediyesi olarak karşılıksız verilmiştir.

Uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türü dür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve 0l.04.1974 tarih 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Medeni Kanunun 706, Borçlar Kanunun 213 ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olayda miras bırakan taşınmazın dayanağını tapuda satış olarak göstermiş ise de bu husus mirasbırakanın gerçek iradesini yansıtmadığından, bağış sözleşmesi de şekle uygunn bulunmadığından taşınmazın miras bırakan tarafından davalı İ.'a muvazaalı şekilde temlik edildiği, İ.'ın taşımazı temlik ettiği kayınpederi K.'in de durumu bilen ya da bilmesi gereken kişi konumunda olduğu anlaşılmaktadır.

Hal böyle olunca, birleşen dava yönünden davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yanılgılı şekilde karar verilmesi doğru değildir. Davacı tarafın temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK.'nın 428.maddesi gereğince birleşen dava yönünden oybirliği ile BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 06.05.2013 tarihinde karar verildi.

-KARŞI OY-

Dosya içeriğinden miras bırakan A.'ın 06.11.2009 tarihinde vefatı ile davacı kızları G.ve A. ile davalılardan oğlu R.'nin mirasçı olarak kaldıkları tespit edilmiştir. Miras bırakan 14.2.1979 tarihinde 105 ada 3 parseli davalı R.ye, 19.9.2006 tarihinde ise 172 ada 6 ve 9 parselleri R.'nin eşi davalı Z.e ölünceye kadar bakma akdi ile temlik etmiştir.

Bir kimsenin anasına, babasına veya eşine ya da başka yakınlarına bakıp yardım etmesi ahlâki bir görevdir. Görevin sınırı aşıldığı yani bakıp gözeten için bu durum külfet teşkil ettiği zaman hizmetin karşılığında birşey istenmesi ya da taşınmazın temellük edilmesi hukuka uygun düşer. Öte yandan, bakıma muhtaç olunsa bile verilen şeyin geliri ile yapılan hizmet arasında adil bir orantı bulunmalıdır. Çünkü malını veren kişi onun geliri ile zaten bakma görevini davalı tarafa veya üçüncü kişiye yaptırabilir ise bu durumda taşınmazın nakline yol açacak şekilde bir işleme başvurulması gerçek anlamı ile ölünceye kadar bakma sözleşmesi olmayıp gizli bağıştır.

Toplanan delillerden, miras bırakanın ölmeden birkaç ay öncesine kadar kendi fizyolojik ihtiyaçlarını ve kişisel bakımını karşılayabildiği, özel bir bakıma ihtiyacı olmadığı anlaşıldığından, davalı oğlu ve gelininin miras bırakan ile evde ve hastanede ilgilenmeleri evlatlık vazifesi olarak değerlendirilip, davalılar için külfet teşkil etmediği kanaatine varılmıştır. Miras bırakan 3 adet taşınmazı temlik ederek makul karşılanabilecek sınırı aşmıştır. Miras bırakanın, bu davaya konu taşınmazlar dışında birçok taşınmazlarını da oğlu R.ve ailesine temlik ettiğinden dolayı davacılar tarafından açılan 2012/290 esas sayılı tenkis davası da derdesttir. Tüm deliller birlikte değerlendirildiğinde miras bırakanın aslında bağışladığı taşınmazlarını davacı kızlarından mal kaçırmak amacıyla görünüşte ölünceye kadar bakma akdi düzenlemek suretiyle devrettiği yani muvazaalı olduğu kanaatine varılmakla asıl dava bakımından da mahkemece kabul kararı verilmesi gerekirken red kararı verilmesi bozmayı gerektirdiğinden sayın çoğunluğun asıl dava bakımından onama görüşüne iştirak etmiyorum.
Yargıtay — Esas No: 2011/13559, Karar No: 2012/1903, Tarih: 13.02.2012

**6. Hukuk Dairesi         2011/13559 E.  ,  2012/1903 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi(Kapatılan Fatih 2.AHM.)

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tazminat davasına dair karar, davacı ve davalılar tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, hor kullanma tazminatı ve mahrum kalınan kira bedelinin tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne kısmen reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili ve davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya kapsamına, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerekçelere göre davalı kiracının tüm, davalı kefil vekilinin ve davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davalı kefil ... vekilinin temyiz itirazlarına gelince:

Hükme esas alınan 01.10.2001 başlangıç tarihli ve beş yıl süreli kira sözleşmesini ... kefil olarak imzalamıştır. Sözleşmenin hususi şartlarının 8. maddesinde” kira kontratosundaki kefilin kefilliği kiracının bu iş yerinden ayrılıncaya kadar devam edecektir. Kiracı kiraları ödemediğinde kiraları, bakım onarım paralarını %1 cezaları ile birlikte bütün borçlarını sonuna kadar ödeyecektir. İleriki yıllarda kefil kefilliğinden vazgeçtim diyemeyecektir. Kiracı bu iş yerinde kaldığı müddetçe kefilin kefilliği devam edecektir. İtirazı kabul edilmeyecektir” hükmüne yer verilmiş ise de bakım-onarım ve hor kullanma giderleri belirgin olmadığından davalı kefil hor kullanma tazminatı ile sorumlu tutulamayacağından kefil hakkında açılan davanın reddi gerekirken, kefil hakkında da davanın kabul edilmesi doğru değildir.

3-Davacı vekilinin sözleşmede kararlaştırılan gecikme cezası ile mahrum kaldığı kira kaybı bedeline ilişkin temyizine gelince;

3-Davacı vekilinin sözleşmede kararlaştırılan gecikme cezası ile mahrum kaldığı kira kaybı bedeline ilişkin temyizine gelince;

Davacı vekili dava dilekçesinde hor kullanma tazminatı ile eski hale getirme süresi için üç aylık yoksun kaldığı kira bedelinin tahsilini istemiştir. Davacının mahrum kaldığı kira kaybı hor kullanma olarak belirlenen kalemlerin eski hale getirme süresi kadardır. Mahkemece hor kullanım bedellerinin tesbiti için mahallinde yaptığı keşif sonucu bilirkişi tarafından düzenlenen raporunda üç aylık kira gelir kaybı 23.211 TL olarak hesaplanmış ise de hor kullanma olarak belirlenen kalemlerin ne kadar sürede eski hale getirileceği belirtilmeden davacı talebi doğrultusunda istenilen üç aylık kira bedelinin nazara alındığı görülmektedir. Mahkemece bilirkişiden ek rapor alınarak veya mahallinde uzman bilirkişi marifetiyle keşif yapılarak gerek tesbit raporunda gerekse keşif sonucu bilirkişice düzenlenen raporlarda hor kullanma kalemlerinin eski hale getirilmesi için ne kadar süre gerektiği belirlenerek bu süre kadar mahrum kalınan kira bedeline hükmetmek gerekirken, eksik inceleme ile mahrum kalınan kira kaybı isteminin reddine karar verilmesi doğru olmadığı gibi, tesbit edilen ve hüküm altına alınan hor kullanma tazminatına sözleşmenin 8. maddesinde kararlaştırılan günlük %1 cezaları ile birlikte tahsiline karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde gecikme cezası ile birlikte tahsili istemin de reddine karar verilmesi doğru olmadığından hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan 2 ve 3 nolu bentlerde yazılı nedenle BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 13.02.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/3683, Karar No: 2022/6150, Tarih: 23.06.2022

**3. Hukuk Dairesi         2022/3683 E.  ,  2022/6150 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

ASIL VE BİRLEŞEN

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen asıl ve birleşen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece bölge adliye mahkemesi kararının kaldırılmasına ve ilk derece mahkemesi kararının bozulmasına dair verilen karara, ilk derece mahkemesince uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın reddine yönelik olarak verilen kararın, süresi içinde asıl ve birleşen davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

6100 sayılı HMK’nın “Bozmaya uyma veya direnme” başlıklı 373. maddesinin birinci fıkrası; “Yargıtay ilgili dairesinin tamamen veya kısmen bozma kararı, başvurunun bölge adliye mahkemesi tarafından esastan reddi kararına ilişkin ise bölge adliye mahkemesi kararı kaldırılarak dosya, kararı veren ilk derece mahkemesine veya uygun görülecek diğer bir ilk derece mahkemesine, kararın bir örneği de bölge adliye mahkemesine gönderilir.” hükmünü,

Aynı maddenin dördüncü fıkrası ise; “Yargıtayın bozma kararı üzerine ilk derece mahkemesince bozmaya uygun olarak karar verildiği takdirde, bu karara karşı temyiz yoluna başvurulabilir.” hükmünü içermektedir.

Açıklanan madde hükümleri birlikte değerlendirildiğinde; ilk derece mahkemesi tarafından, Yargıtay’ın bozma kararı doğrultusunda karar verilmesi halinde, davanın taraflarına, karara karşı sadece temyiz yoluna başvuru olanağı tanındığı anlaşılmaktadır.

Bu halde ise; ilk derece mahkemesince verilen kararın, HMK’nın 362. maddesinde bölge adliye mahkemeleri tarafından verilen kararlar için öngörülen temyiz kesinlik sınırına tabi olacağı tartışmasızdır.

6763 sayılı kanun ile 6100 sayılı HMK'ya eklenen ek 1. madde uyarınca; aynı Kanunun 362. maddesinde öngörülen kesinlik sınırı, 01.01.2022 tarihinden itibaren 107.090 TL’ye çıkartılmıştır.

Bozmaya uyularak verilen karar, karar tarihi itibariyle kesin niteliktedir. HMK'nın 366. maddesi atfıyla aynı Kanunun 352. maddesi uyarınca, kesin olan karar hakkında Yargıtay tarafından temyiz isteminin reddine karar verilebilir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz dilekçesinin miktar itibariyle REDDİNE, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 23/06/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14003, Karar No: 2018/3542, Tarih: 14.03.2018

**13. Ceza Dairesi         2016/14003 E.  ,  2018/3542 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇLAR : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I) Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak,

Suç tarihinde kış saati uygulamasına göre, güneşin Ankara ilinde saat 16:31'de battığı, müştekinin saat 17:30'da depodan ayrılıp, 22:30'da döndüğünde suça konu eşyalarının çalındığını anlaması dikkate alınarak hırsızlık eyleminin gece sayılan zaman dilimi içerisinde gerçekleştiği kesin olarak belli olmaması nedeniyle, şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereği hırsızlık eyleminin gündüz vakti işlendiğinin kabul edilmesi gerekirken 5237 sayılı TCK'nın 143. maddesince artırım yapılıp yazılı şekilde hüküm kurularak suça sürüklenen çocuk hakkında fazla ceza tayin edilmiş olması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak hüküm fıkrasından TCK'nın 143. maddesine ilişkin bölümün çıkartılması suretiyle; suça sürüklenen çocuk hakkında TCK'nın 142/1-b, 31/3, 62. maddeleri uyarınca sonuç olarak 1 yıl 1 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına tümcelerinin eklenmesi suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

II) Suça sürüklenen çocuk hakkında işyeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Sadece mallarının korunması amacıyla depo olarak kullanılan bu itibarla müteahhit olan müştekinin yaptığı inşaat halindeki binanın giriş katında bulunan iş yeri sahibinin ya da işçilerin sürekli bulunmadığı depo olarak kullanılan yerin, iş yeri veya eklentisi olarak değerlendirilemeyeceği ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçunun yasal unsurlarının oluşmayacağı anlaşılmakla, suça konu yere ilişkin araştırma yapılıp öncelikle suça konu eşyaların bulunduğu depo olarak kullanılan yerde sürekli olarak çalışan kişilerin bulunup bulunmadığı hususları tespit edilerek sonucuna göre, suça sürüklenen çocuğun hukuki durumunun tayini gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme uygun olarak BOZULMASINA, 14.03.2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.