muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/1316, Karar No: 2020/6135, Tarih: 26.10.2020

Dosya kapsamına göre davalı ...'ın işlettiği ... adlı işyerine müşteri olarak gelen dava dışı sigortalının aracının, işyerinin otopark görevlisi diğer davalı ...'ın yedine terk edildikten sonra otoparktan çalındığı hususu açık olup saklama (vedia) sözleşmesinin kurulduğu hususunda ihtilaf yoktur. Uyuşmazlık araç yedine terk edilen otopark görevlisinin hangi tarafın "fiillerinden sorumlu bulunduğu kişi" konumunda olduğunun tespitindedir.

Saklama sözleşmesi, saklayanın, saklatanın kendisine bıraktığı bir taşınırı güvenli bir yerde koruma altına almayı üstlendiği sözleşmedir. Saklama sözleşmesinde bir süre belirlenmiş olsa bile saklayan, saklatanın her zaman ileri sürebileceği istemi üzerine, saklananı bütün çoğalmalarıyla birlikte geri vermekle yükümlüdür. Saklanan, masrafları ve hasarı saklatana ait olmak üzere, korunması gereken yerde geri verilir. Bir şeyi birlikte saklamak üzere alanlar, müteselsilen sorumlu olurlar. Garaj, otopark ve benzeri yerleri işletenler, kendilerine bırakılan veya çalışanlarınca kabul edilen hayvan, at arabası, bunlara ait koşum ve benzeri eşya ile motorlu taşıt ve eklentilerinin yok olmasından, zarara uğramasından veya çalınmasından sorumludurlar. Ancak işletenler, zararın saklatan veya ziyaretçisi ya da beraberinde veya hizmetinde bulunan kimseye yükletilebilecek kusurdan, mücbir sebepten ya da eşyanın niteliğinden doğduğunu ispat etmekle, bu sorumluktan kurtulurlar.

(TBK 561.madde vd.) Sigortacı, aksine sözleşme yoksa, sigorta ettirenin, sigortalının, lehtarın ve bunların hukuken fiillerinden sorumlu bulundukları kişilerin ihmallerinden kaynaklanan zararları tazmin ile yükümlüdür. (TTK 1429.madde)

Yukarıda yazılı kanun hükümleri gereğince; teslim alan aynı zamanda aracın başkaları tarafından götürülmemesi veya çalınmaması için her türlü tedbiri almak zorundadır. (HGK'nun 21.03.2018 tarih, 2017/17-3076 Esas ve 2018/498 Karar sayılı ilamı da bu yöndedir).

Somut olayda; davalı ...'ın olay tarihinde, ... adlı işyerinin ortağı, aynı zamanda imzaya ve temsile yetkili müdürü olduğu, diğer davalı otopark görevlisi Rıdvan'ın otopark hususunda kendisi ile muhatap olup onun teklifiyle otopark görevlisi olarak çalıştığı; olay günü akşam saatlerinde davacının sigortalısının işyerine gelerek aracını otopark görevlisi davalı ...'ın yedine terk edip yemek yenilen alana girdiği, araç anahtarının, muhafaza edildiği kilitsiz yerden kimliği belirsiz kişi/kişilerce alınarak davacının sigortalısına ait aracın çalındığı anlaşılmıştır.

Araç yedine terk edilen otopark görevlisi davalı işletme sahibi ...'ın çalışanıdır. Çalışanın eylemi ile zarar gören, vedia sözleşmesinin diğer tarafıdır. Buna göre işletme sahibi işveren, meydana gelen zarardan mesuldür. Hal böyle iken davanın kabulüne yönelik İlk Derece Mahkemesince verilen kararın istinaf edilmesi üzerine yapılan inceleme sonucunda davalıların pasif husumetleri olmadığı gerekçesiyle yanılgılı değerlendirmeyle red kararı verilmesi doğru olmamıştır.

Araç yedine terk edilen otopark görevlisi davalı işletme sahibi ...'ın çalışanıdır. Çalışanın eylemi ile zarar gören, vedia sözleşmesinin diğer tarafıdır. Buna göre işletme sahibi işveren, meydana gelen zarardan mesuldür. Hal böyle iken davanın kabulüne yönelik İlk Derece Mahkemesince verilen kararın istinaf edilmesi üzerine yapılan inceleme sonucunda davalıların pasif husumetleri olmadığı gerekçesiyle yanılgılı değerlendirmeyle red kararı verilmesi doğru olmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının kabulü ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULMASINA, dosyanın karar veren Bölge Adliye Mahkemesi’ne gönderilmesine, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, 26/10/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6457, Karar No: 2012/4776, Tarih: 19.06.2012

**7. Hukuk Dairesi         2011/6457 E.  ,  2012/4776 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dava tapu iptal ve davalı tarafça kesildiği iddia edilen kavak ağaçlarının bedelinin tahsili istemine yönelik olup istek mahkemece kısmen hüküm altına alınmıştır. Mahkemece verilen hüküm kavak ağaçlarının bedelinin tahsili yönünden davacı tarafça temyiz edilmiş olup davacının tapu iptal ve tescil yönünden kurulan hükme yönelik bir temyizi bulunmamaktadır. Hal böyle olunca temyiz isteminin alacak davasına hasredildiğinin kabulü gerekir.

Davanın açıklanan bu niteliğine göre, verilen hükmün temyiz inceleme görevi 6110 sayılı Kanunla değişik Yargıtay Kanunu'nun 14. maddesi hükmüne göre Başkanlar Kurulu tarafından hazırlanan ve Büyük Genel Kurul'ca kabul edilerek yürürlüğe giren işbölümü kararına göre yerel mahkemece verilen hükmün temyiz incelemesini yapma görevi Yargıtay Yüksek (3). Hukuk Dairesine ait bulunduğundan dosyanın ilgisi yönünden anılan Daire Başkanlığına SUNULMASINA, 19.06.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1208, Karar No: 2021/2391, Tarih: 01.04.2021

**14. Hukuk Dairesi         2018/1208 E.  ,  2021/2391 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 10/10/2014 gününde verilen dilekçe ile elatmanın önlenmesi talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 07/04/2015 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_ K A R A R \_

Dava, satış vaadi sözleşmesine dayalı elatmanın önlenmesi isteğine ilişkindir.

Davacı vekili, Maliye Hazinesi adına kayıtlı 2B vasfındaki 2298 ada 1 parsel sayılı taşınmazı ... 6. Noterliğinin 01.03.2001 tarihli, 6885 yevmiyeli düzenleme şeklinde gayrimenkul satış vaadi sözleşmesiyle zilyedinden satın aldığını, o tarihten bu yana ecrimisilini ödediğini, 21.05.2014 tarihinde dava konusu taşınmaza gittiklerinde karpuz ekili olduğunu gördüklerini, karpuzların davalıya ait olduğunu ileri sürerek davalının müdahalesinin tespitiyle taşınmazdan tahliyesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, davacının dava konusu taşınmazı kullanmadığını, bu yeri uzun zamandan beri kendisinin kullandığını, dava konusu yeri hak sahibi olmayan bir kişiden satın almasının davacıyı hak sahibi yapmayacağını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, dava konusu taşınmazın uzun yıllardır tarım yapılarak kullanıldığının yapılan keşifte anlaşıldığı, davacı tarafça bu yerin amacına uygun olarak kullanıldığına ilişkin herhangibir delil tespit edilemediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davacı vekili temyiz etmiştir.

Davacı, Hazine adına kayıtlı taşınmaz üzerindeki zilyedlik nedeniyle üstün hakka dayalı olarak elatmanın önlenmesini talep etmiştir. Davacı tapu kaydında mevcut zilyedlik şerhinde adı geçen ...’den dava konusu taşınmazı satın aldığına dair noterlikçe düzenlenmiş satış vaadi sözleşmesine dayanmıştır. Davalının ise dayandığı bir üstün hakkı bulunmamaktadır. Bu durumda mahkemece, tüm dosya kapsamı ve toplanan delillere göre davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yanılgılı gerekçeyle yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

Kabule göre de, davacının, dava konusu taşınmazı 24.07.2018 tarihli, 11014 yevmiyeli işlemle satın almak suretiyle mülkiyet hakkı sahibi olduğu anlaşıldığından bu hususun da gözönünde bulundurulması gereklidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın yatırana iadesine, 01.04.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4473, Karar No: 2014/15315, Tarih: 29.05.2014

**5. Hukuk Dairesi         2014/4473 E.  ,  2014/15315 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili, mahrum kalınan kira geliri ve diğer kayıpların tazmini ile manevi tazminat davasının kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtayca BOZULMASI hakkında Daireden çıkan kararı kapsayan 28.10.2013 gün ve 2013/12657 Esas - 2013/17798 Karar sayılı ilama karşı davalı idare vekilince verilen dilekçe ile karar düzeltilmesi istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup gereği konuşulup düşünüldü:

-K A R A R-

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, Yargıtay kararında yazılı gerekçelere göre karar düzeltme isteği HUMK'nun 440. maddesinde yazılı nedenlerden hiçbirisine uymadığından REDDİNE, peşin alındığından harç alınmasına yer olmadığına, H.U.M.K’nun 442.maddesi göz önünde bulundurularak takdiren 228,00-TL. para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak Maliye Hazinesine gelir kaydedilmesine 29.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3227, Karar No: 2012/9384, Tarih: 09.05.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/3227 E.  ,  2012/9384 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Kamulaştırılan taşınmaz mal ile emsalin üstün ve eksik yönleri belirlenip kıyaslaması yapılarak zeminine; resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı da düşülerek bina ve yapılara değer biçilmesi üzerindeki ağaçlara ise yaş, cins ve verim durumlarına göre karşılık saptanması yöntem olarak doğrudur. Ancak,

1-Dava konusu taşınmaz ile emsal alınan taşınmazın Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından belirlenen emlak vergi değerlerinin karşılaştırılmasında; emsal taşınmaz dava konusu taşınmazdan daha değerli olduğu halde, bilirkişi kurulunca, dava konusu taşınmazın emsal taşınmazdan daha değerli olduğu kabul edilerek değer biçildiğinden, alınan rapor inandırıcı değildir.

Bu durumda taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre değer biçilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kuruluyla keşif yapılarak sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2-Dava konusu taşınmazın kamulaştırmadan arta kalan bölümünde % 90 oranında değer azalışına hükmedilmiştir. Kısmi olarak yapılan kamulaştırmalarda kamulaştırmadan arta kalan kısımdaki değer kaybının % 50 oranını geçmesi halinde, davalıya % 50 oranında değer kaybı ile yetinip yetinemeyeceği sorularak, yetindiği takdirde bu miktara göre hüküm kurulması, yetinmediği takdirde davacı idareye geri kalan taşınmaz bedelinin tamamını ödemek suretiyle taşınmazın tamamının mülkiyet hakkını kazanma imkanı sağlanmalı ve talebi halinde taşınmaz bedelinin tamamına hükmedilmeli, aksi halde bilirkişi kurullarınca belirlenen değer azalış oranına göre karar verilmesi gerektiği gözetilerek, taraflara yukarıda açıklanan hususlarda beyanda bulunmaları için mehil verilip, sonucuna göre karar verilmesi gerektiği düşünülmeden, yazılı şekilde eksik inceleme ile karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U....nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 09.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5600, Karar No: 2014/7522, Tarih: 21.04.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/5600 E.  ,  2014/7522 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu kurumu zararına dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp,onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı,sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi,nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için,eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir. Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasa'ya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.)Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır. Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır. İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup,insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar,hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AiHS'nin 1. maddesine göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına ... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir. AiHS., özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'ın, vefat eden babasından sigorta maaşını alabilmek için 12/11/1999 tarihinde muvazaalı olarak sanık ...'den boşandığı, ancak sanıkların aynı evde birlikte yaşamaya devam ederek SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de, mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin ONANMASINA, 21/04/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13974, Karar No: 2019/2787, Tarih: 18.04.2019

**20. Hukuk Dairesi         2016/13974 E.  ,  2019/2787 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ile davalı Hazine vekilleri tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

... ili, ... ilçesi, ... köyü, Kışla mevkiinde bulunan 65 parsel sayılı 1.750 m² yüzölçümlü ve tarla vasıflı taşınmaz, 1968 yılında yapılan tapulama çalışmalarında ...adlı şahıs adına tespit edilmiş ve ... Tapulama Hâkimliğinin 1976/486 E - 1979/120 K. sayılı kararı ile verilen tescil kararının Yargıtay 7. Hukuk Dairesinin 1980/2943 E. - 3199 K. sayılı kararı ile onanması sonucu davalı taşınmaz, tespit maliki Mustafa Uzun adına tapuya tescil edilmiştir. Daha sonra dava konusu Kışla mevkiinde bulunan 65 parsel sayılı taşınmaz, 21/09/1999 tarih ve 3569 yevmiyeli satış ile davacı ... adına tapuda el değiştirmiştir.

Davacı vekilinin 21.02.2013 tarihli dava dilekçesinde özetle; müvekkilinin dava konusu taşınmazı tüm takyidatlardan ari olarak ve tapu siciline güvenerek iktisap ettiğini, müvekkilinin taşınmazını satmak maksadı ile tapu müdürlüğüne gittiğinde taşınmazın tapu kütüğünde, "Kısmen 2/B şerhi"nin işlendiğini gördüğünü, müvekkili tarafından ilgili kurumlara "Şerhin Terkini" için gerekli bireysel başvuruların yapılmasına karşın olumlu bir cevap alınamadığını, bu nedenlerle mülkiyeti müvekkiline ait olan ve ayrıca hakkında ... arazisi olmadığına dair kesin hüküm bulunan taşınmazın üzerine haksız ve yolsuz olarak tesis edilen şerhin terkinini, mahkeme aksi kanaatte olursa, şerhin konulması ile ilgili olarak müvekkilinin uğradığı zarara ilişkin olarak talep ve dava haklarının saklı kalmak kaydıyla ve yine daha sonra artırılmak ve ıslah edilmek üzere şimdilik 10.000.-TL tazminata hükmedilmesini talep ve dava etmiştir. Mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulü ile dava konusu 65 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydında mevcut “Kısmen 2/B parseli içerisinde kalmaktadır” şerhinin iptaline karar verilmiş, hüküm davalılar ... ve Su İşleri Bakanlığı ve Hazine ile ... Yönetimi vekillerince ayrı ayrı temyiz edilmiş, Dairemizin 24.03.2015 tarih ve 2015/3317 E. - 2015/2007 K. sayılı kararı ile “1) Davalı Hazinenin temyiz itirazları yönünden;

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye, yörede 1976 yılında yapılan arazi kadastrosu sonrasında ... Yönetimi tarafından çekişmeli taşınmazın ... olduğu iddiasıyla, açtığı dava sonucunda ... Tapulama Hakimliğinin 1976/486 E. - 1979/120 K. sayılı ilâmı ile davanın reddine ve taşınmazın davalı adına tesciline karar verildiği ve kararın Yargıtay 7. Hukuk Dairesinin 1980/2943 E. - 3199 K. sayılı kararı ile onanarak kesinleştiği, 2003 yılında yapılan aplikasyon ve 2/B madde uygulamasında kısmen 2/B kapsamında bırakıldığı ve taşınmazın tapu kaydına kısmen 2/B kapsamında kaldığına dair şerh verildiği, ancak taşınmazın mahkeme kararı ile ... sayılmayan yerlerden olduğu belirlenerek kişi adına tesciline karar verildiği anlaşıldığına ve yazılı biçimde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile hükmün onanması gerekmiştir.

2) Davalılar ... Yönetimi ve ... ve Su İşleri Bakanlığının temyiz itirazlarına gelince;

Yargılamaya konu davada ... ve Su İşleri Bakanlığı ile ... Yönetiminin pasif dava ehliyeti bulunmadığından, bu davalılar hakkında husumetten ret kararı verilmesi gerekirken, ... Yönetimi ve ... ve Su İşleri Bakanlığı yönünden de davanın kabulüne ve aleyhe vekâlet ücreti ve yargılama giderlerine karar verilmiş olması doğru görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.” gereğine değinilerek ... ve Su İşleri Bakanlığı ile ... Yönetimi ile ilgili kurulan hükme ilişkin olarak bozulmuştur.

Mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda davanın kısmen kabulü ile şerhin iptaline ilişkin hüküm kesinleştiğinden bu konuda yeniden karar verilmesine yer olmadığına, davalı ... ve Su İşleri Bakanlığı ile ... Genel Müdürlüğüne karşı açılan davanın husumet yönünden reddine karar verilmiş, hüküm davacı ile davalı Hazine vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava; tapu kaydındaki 2/B şerhinin terkini istemi, olmadığında tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince işlem yapılarak hüküm kurulmasında ve haklarında açılan dava husumetten reddedildiğinden davalılar ... ve Su İşleri Bakanlığı ile ... Genel Müdürlüğüne lehine yargılama giderine ve vekalet ücretine hükmolunmasında bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Ancak, şerhin iptaline ilişkin hüküm onanarak kesinleştiğinden bu kısma ilişkin vekalet ücreti de kesinleşmiştir. Bozmadan sonra şerhin iptaline ilişkin kısım için davacı lehine yeniden vekalet ücretine hükmolunması doğru değil ise de belirtilen bu husus hükmün bozulmasını ve yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması uygun görülmüştür. Bu sebeple; hükmün altıncı bendinin hükümden çıkarılması suretiyle düzeltilmesine ve hükmün 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla HUMK’nın 438/7. maddesine göre düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, temyiz harcının istek halinde iadesine 18/04/2019 günü oy birliği ile karar verildi.