muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/13921, Karar No: 2023/9142, Tarih: 08.03.2023

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz Sebebi;

1.Yağma suçundan mahkûmiyetine yeterli şüpheden uzak somut delil bulunmadığına,

2.Beraat kararı verilmesi gerektiğine,

Sanığın Temyiz Sebepleri;

Temyiz etme iradesine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Katılan ... ile sanık ...'ın yaklaşık 4 yıldan beri evli oldukları, olay tarihinde sanığın katılandan uyuşturucu madde almak için ailesinden para almasını istediğini, kendisinin bu isteği yerine getirmemesi üzerine sanığın kendisini darp edip eşyaları kırmaya başladığını, mutfakta bulunan bıçak ile sol kolunun bilek kısmını keserek yaraladığını, "Para bulmazsan seni ve aileni öldürürüm" demek suretiyle tehdit edip, hakaretler ettiğini, akabinde katılanın boğazına bıçak dayayarak tekrar öldürmekle tehdit ettiği, katılanın korkup sanığın sakinleşmesini sağlamak için ne isterse yapacağını söylemesi üzerine tehdit ederek Buca Semt Garajına İzban durağına götürdüğünü, burada kuytu bir yerde katılanı yere yatırarak ağzını eli ile kapattığını ve boğazına bıçağı tekrar dayayarak dediklerini yapmasını söylediği, sanığın katılanı zorla Aliağa - Bergama servisine bindirdiğini, otobüste de sinirlenerek yüzüne defalarca yumruk attığını, elindeki bıçağı sol baldırına soktuğunu yaraladığını ve olay yerine gelen polis ekiplerince sanık üzerinde bıçak ile yakalandığı tespit edilmiştir.

2. Sanık katılan eşinden ailesinin kefil olmasını istediğini, bu nedenle tartıştıklarını, tokat atıp darp ettiğini, hakaret ettiğini, tartışma sırasında elinden bıçağı almaya çalışırken katılanın yaralandığını, tehdit edip boğazına bıçak dayamadığını, uyuşturucu madde kullanmayı bıraktığını savunmuştur.

3. ... Adli Tıp Kurumu Şube Müdürlüğünün 29.12.2020 tarih 2020/2350 sayılı raporunda katılanda meydana gelen yaralanmaların şahsın yaşamını tehlikeye sokan bir durum olmadığı, basit bir tıbbi müdahale ile giderilebilecek ölçüde hafif nitelikte olduğu, kemik kırığı - çıkığı tarif edilmediği, duyularından veya organlarından birinin işlevinin sürekli zayıflaması ya da yitirilmesi niteliğinde olmadığının bildirildiği görüldü.

4. Dosyada mevcut 27.09.2020 tarihli tutanak ile bıçağın ele geçirildiği görülmüştür.

5. Mahkemece, Hukukî Süreç başlığı altında (5) numaralı paragrafta bilgilerine yer verilen Yargıtay bozma ilâmına uyulmasına karar verildiği ve gereğinin yerine getirildiği belirlenmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Sanığın katılana yönelik Adli Tıp Kurumu Şube Müdürlüğünün 29.12.2020 tarihli, 2020/2350 sayılı raporunda belirtilen şekilde yaralanmasına sebebiyet verdiği görülmekle sanık hakkında kasten yaralama suçundan zamanaşımı süresinde mahallinde işlem yapılması mümkün görülmüştür.

5. Mahkemece, Hukukî Süreç başlığı altında (5) numaralı paragrafta bilgilerine yer verilen Yargıtay bozma ilâmına uyulmasına karar verildiği ve gereğinin yerine getirildiği belirlenmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Sanığın katılana yönelik Adli Tıp Kurumu Şube Müdürlüğünün 29.12.2020 tarihli, 2020/2350 sayılı raporunda belirtilen şekilde yaralanmasına sebebiyet verdiği görülmekle sanık hakkında kasten yaralama suçundan zamanaşımı süresinde mahallinde işlem yapılması mümkün görülmüştür.

2. Müştekinin alınan kati doktor raporunda belirtilen yaralanmasının şekli ile katılanın beyanlarının örtüştüğü, sanığın inkara yönelik beyanlarının suçtan kurtulmaya yönelik olduğu, mevcut delil durumu, Hukukî Süreç başlığı altında (5) numaralı paragrafta bilgilerine yer verilen Yargıtay bozma ilâmı karşısında tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde, sanığın eyleminin sabit olduğu belirlendiğinden sanık müdafiinin ve sanığın yağma suçundan mahkumiyetine yeterli şüpheden uzak somut delil bulunmadığına hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkin temyiz sebepleri yönünden hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle ... 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 18.04.2022 tarihli ve 2022/101 Esas, 2022/166 Karar sayılı kararında sanık ve müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda aykırılık görülmediğinden aynı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca ... 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise ... Bölge Adliye Mahkemesi 21. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

08.03.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/4882, Karar No: 2007/9782, Tarih: 15.11.2007

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2007/4882 E.  ,  2007/9782 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, irtifak kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın irtifak hakkının idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dava konusu taşınmazın imar planında yer alıp almadığı, belediye veya mücavir alan sınırları içinde olup olmadığı, belediye hizmetlerinden (belediyece meskun olduğu için veya meskun hale getirileceği için sunulan yol, su, elektrik, ulaşım, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma vs.) yararlanan ve meskun yerler arasında bulunup bulunmadığı, taşınmaz belediye nazım imar planı içinde ise bu plan kapsamına alındığı tarih ve plandaki konumu, hangi amaçla plan kapsamına alındığı, yerleşim merkezine uzaklığı, beldenin gelişme istikametinde olup olmadığı Belediye Başkanlığından getirtilmesinden sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 15.11.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/9592, Karar No: 2019/12971, Tarih: 10.09.2019

**2. Ceza Dairesi         2019/9592 E.  ,  2019/12971 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın, hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığını bozma suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair 05/12/2018 tarihli kararı, 02/01/2019 tarihli dilekçesi ile temyiz etmesinden sonra konut dokunulmazlığını bozma suçundan temyiz isteminin reddine dair 25/01/2019 tarihli ek kararı da 29/01/2019 tarihli dilekçesiyle temyiz ettiği ancak bu temyizi ile ilgili tebliğname düzenlenmediği anlaşıldığından sanığın ek karara ilişkin temyiz talebi ile ilgili olarak ek tebliğname düzenlenmesi amacıyla dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE, 10.09.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/24986, Karar No: 2011/803, Tarih: 01.02.2011

**6. Ceza Dairesi         2010/24986 E.  ,  2011/803 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

5237 sayılı TCY.nın 150. maddesinin 2. fıkrasındaki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK.nun 522. maddesindeki “hafif” ve “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değer azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alabilme olanağı varken, değer olarak gerçekten az olan şeylerin alınması durumunda, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden, somut olayda koşulları bulunmadığı halde, 150. maddenin 2. fıkrasına düzenleniş amacının dışında yorumlar getirilerek cezadan indirim yapılması, karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre sanık ... savunmanının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 01.02.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12712, Karar No: 2015/24853, Tarih: 19.11.2015

**8. Ceza Dairesi         2015/12712 E.  ,  2015/24853 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 8 - 2015/263974

MAHKEMESİ : Antalya 16. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 14/01/2014

NUMARASI : 2012/171 (E) ve 2014/8 (K)

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosya kapsamında Çığlık Köyünün mahalle olduğunun anlaşılması karşısında, dava konusu taşınmazın belediye sınırları içerisinde kalıp kalmadığı, hangi tarihte belediye sınırlarına alındığı kesin biçimde saptanarak, suç tarihinde belediye sınırları içinde kalması halinde belediye teşkilatı bulunan yerlerdeki kamuya ait taşınmazlara tecavüzün hükümden sonra yürürlüğe giren 5841 sayılı Kanunla değişik 5237 sayılı TCK.nun 154. maddesindeki suçu oluşturmayacağı ve sanığın beraatine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı biçimde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uya- rınca uygulanması gereken CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 19.11.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/23958, Karar No: 2012/26414, Tarih: 20.12.2012

**10. Hukuk Dairesi         2012/23958 E.  ,  2012/26414 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No : 2012/604-2012/572

Dava, gecikme zammına faiz uygulanması nedeniyle yersiz ödenen miktarın istirdatına ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği gibi davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmiştir. Temyiz isteğinin süresinde olduğu görülmüş; düzenlenen rapor ve dosya incelenmiş olup işin gereği düşünüldü, aşağıdaki karar tespit edildi:

Mahkemece davanın kabulü ile birlikte, ödeme tarihlerinden itibaren yasal faiz uygulanmasına karar verilmiştir. 506 sayılı Kanun m.84/2 ve 5510 sayılı Kanun m.89/3 uyarınca; yersiz ödemenin kuruma yatırıldığı tarihi takip eden ay başından itibaren iadenin yapıldığı ayın başına kadar yasal faiz uygulanması gerektiği halde, ödeme tarihinden itibaren yasal faize hükmedilmesi isabetsiz görülmüştür.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi, yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hüküm bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun geçici 3. maddesi yollaması ile 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu m.438 gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Hüküm fıkrasının, (1). bendindeki faizle ilgili ifadelerin silinmesine, yerine; “...yersiz ödemenin kuruma yatırıldığı tarihi takip eden ay başından itibaren iadenin yapıldığı ayın başına kadar yasal faizi ile...” ifadesinin yazılmasına ve hükmün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 20.12.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/9934, Karar No: 2021/5702, Tarih: 21.06.2021

**11. Ceza Dairesi         2017/9934 E.  ,  2021/5702 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanma, defter ve belge gizleme

HÜKÜM : Mahkumiyet

1-“2009, 2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura kullanma“ suçlarından kurulan mahkûmiyet hükümlerine yönelik temyiz talebinin incelenmesi:

5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesi’nin 08/10/2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yargılamanın hukuka uygun olarak yapıldığı, iddia ve savunmada ileri sürülen hususların gerekçeli kararda gösterilip tartışılarak değerlendirildiği, fiilin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, suç vasfının doğru biçimde belirlendiği, cezanın kanuni takdir sınırlarında uygulandığı, incelenen dosyaya göre kurulan hükümlerde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmış, sanık müdafinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden hükümlerin ONANMASINA,

2-"2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura kullanma" suçlarından kurulan mahkûmiyet hükümlerine yönelik temyiz talebinin incelenmesi:

Sanığa yüklenen suçların Kanun’daki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanık müdafinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi gereğince DÜŞMESİNE,

3-“Defter ve belge gizleme“ suçundan kurulan mahkûmiyet hükmüne yönelik temyiz talebinin incelenmesi:

Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilerek tartışılan delillere, Mahkemenin oluşa uygun inanç ve takdiri ile incelenen dosya içeriğine göre, sanık müdafinin diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir, ancak;

a)Suç tarihinde adli sicil kaydı bulunmayan, hakkında takdiri indirim nedenleri uygulanan ve “geçmişteki hali, sabıkasız oluşu, suçtan pişman olduğunu gösterir tavır ve davranışları” dikkate alınarak 5237 sayılı TCK’nin 51. maddesi uyarınca cezası ertelenen sanık hakkında; “sahte belge kullanmak suçundan da dava açılması, sanığın bu eylemlerinde ısrarlı davranması, mahkemede gözlemlenen yapısı ve kişiliği itibarıyla bir daha suç işlemeyeceği yönünde olumlu kanaat oluşmadığı” şeklindeki çelişkili gerekçe ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

b)Kabule göre de; 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesi'nin 08/10/2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 21/06/2021 tarihinde Başkan ...'in 2009, 2010, 2011 takvim yıllarına ilişkin üç kez hüküm kurulmasına yönelik karşı oyu ile oy çokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Temyiz incelenmesine konu olan somut olayda; 02.05.2012 tarihinde ... tarafından yapılan inceleme üzerine gerçekleşen eylemde; sanık ... baştan beri yaptığı bir plan dahilinde Üçkapılar Vergi Dairesinin 871 005 9293 vergi kimlik numaralı vergi mükellefiyetliliğini tesis ederek, vergi mükellefiyetinin avantajları ile temin ettiği faturaları hukuki ve fiili kesinti söz konusu olmaksızın; 2009, 2010, 2011 yıllarında gerçek bir mal teslimine dayanmaksızın komisyon karşılığı sahte fatura kullanma suçundan sübut bulan eylemi gerçekleştirmiştir.

Türk Ceza Kanununun 1. maddesine göre ceza kanununun amacı kişi hak ve özgürlüklerini kamu düzenini ve güveninin hukuk devletini korumak ve suç işlemesini önlemektir. Türk Ceza Kanununun 2. maddesinde ise suçta ve cezada kanunilik ilkesini belirlerken kanunun suç saymadığı bir fiil için kimseye ceza verilemez ve güvenlik tedbiri uygulanamaz. Kanunda yazılı cezalardan ve güvenlik tedbirlerinden başka bir ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunamaz. Suç ve ceza işlenen hükümlerde kıyas yapılamaz. TCK'nin ilgili maddeleri birlikte değerlendirildiğinde, vergi usul kanununun her takvim yılının ayrı bir suç olacağına dair yasal düzenlemenin bulunmaması, mali denetimlerin idarenin denetim esasına ve dönemlerine göre re'sen veya başka soruşturma gereği yapılmış olması, sanığın üzerine atılı sahte fatura kullanma eyleminden başlatılan soruşturma geçmiş yıllara ilişkin yapılan denetim, tespit ile mütalaa verildiği, bu tarihten öncesinde sanığın suç işleme iradesinin ne zaman başladığı, devam ettiği veya hukuki kesinti olup olmadığına bakılmaksızın hazırlanan vergi değerlendirme raporu ve mütalaa ile Cumhuriyet savcılığına kamu davası açıldığı dikkate alındığında, dosya içeriğinde sanığın suç işleme iradesinin belirgin dönemlerde gerçekleştiğine dair sanık aleyhine herhangi bir delil bulunmaması birlikte değerlendirildiğinde;

213 Sayılı Vergi Usul Kanununun sahte fatura kullanma suçlarında suçların oluşumu bakımından her takvim yılının ayrı suç oluştuğuna ilişkin yasal düzenlemenin bulunmaması işletmenin mahiyetine göre tebliğlerle birden çok beyanname dönemini idarenin her zaman tespit edebileceği, beyanname döneminin vergi düzeni ve sistematiği açısından belirlenmiş olması sanığın "suç işleme iradesinin" idarenin beyanname dönemini belirleyen tebliğlerle belirlenemeyeceği, Yargıtay'ın yerleşik içtihatlarında ve Doktrinin kabulüne göre de "suç işleme kararını" tespit etmek için sanığın baştan itibaren yaptığı bir plan dahilinde hareket etmesi gerektiği, sanığın yukarıda belirlenen vergi mükellefiyeti ile belirtilen aleyhe fiili ve hukuki kesinti olduğunun belirlenmediğinden devam eden eyleminden, Türk Ceza Kanunu genel hükümlerine göre sanığın kastının ve suç işleme iradesinin değerlendirilmesi gerektiği bu kapsamda sanığın birden fazla takvim yılı içerisinde gerçekleştiği iddia edilen eylemlerinin hukuki veya fiili kesinti olduğunun belirlenemediğinden, dosya üzerinden hazırlanan vergi değerlendirme raporu, tarh ve mütalaa ile sanığın suç işleme iradesinin ne zaman yenilendiğinin veya kesildiğinin tespiti mümkün olmadığından, geçmişe yönelik yapılan inceleme ile Türk Ceza Kanununun suçta ve cezada kanunilik ilkesine aykırı olarak her takvim yılı için ayrı suç kabul edilmesinin mümkün olamayacağından, Türk Ceza Kanununun 43. maddesinde belirlenen zincirleme suç hükmü uygulanması gerektiğinden sanık hakkında 2009, 2010, 2011 yıllarına ilişkin üç kez mahkumiyet hükmü kurulmasına ilişkin sayın çoğunluğun kararına katılmıyorum. 21.06.2021
Yargıtay — Esas No: 2016/9817, Karar No: 2016/17423, Tarih: 12.12.2016

**5. Hukuk Dairesi         2016/9817 E.  ,  2016/17423 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma konusu irtifak hakkı bedelinin tespiti ve bu hakkın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma konusu irtifak hakkı bedelinin tespiti ve bu hakkın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki bilgi ve belgelere göre yapılan incelemede;

Gölyaka Belediyesi İmar ve Şehircilik Müdürlüğü'nün 28.03.2016 gün ve 28-413 sayılı yazısına göre dava konusu taşınmazın belediye sınırları içinde olup, imar planı dışında ve belediyenin yol ve su hizmetlerinden yararlandığı ve yapılaşmanın yoğun oldğu mahalle merkezine 400 m mesafede olduğu anlaşılmaktadır. Bu özellikleri dikkate alındığında taşınmazın arsa olarak kabulü gerekmektedir.

Taşınmaza kapama fındıklık niteliği ile değer biçen ve hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporu bu nedenle geçersizdir.

Bu durumda; taraflara dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi, dava konusu taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve belediye, adliye, hükümet konağı, okul , hastane gibi yerlere olan

mesafesini de gösterir krokisi fen bilirkişisine işaretlettirilip, dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu ile mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, taraflardan peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 12/12/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8535, Karar No: 2012/13256, Tarih: 12.06.2012

**22. Hukuk Dairesi         2012/8535 E.  ,  2012/13256 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Manisa 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 27/01/2012

Davacı işçi, davalı Bakanlığa bağlı Manisa 1. Piyade Eğitim Tugayı Komutanlığı Batı Kışla mutfağında, değişik alt işverenlerin işçisi olarak aralıksız çalıştığını, işyerinde iki vardiya halinde 04:30-14:30 ve 10:30-20:30 saatleri arasında çalışıldığını, Ramazan ayı boyunca saat 22.00'ye kadar çalıştırıldığını, davacının genellikle 2. vardiyada haftanın 6 günü 10 saat, bazen de 10 saatten fazla çalıştığını, bazen dini bayramların 1. gününde tatil yaptığını, bunun da hafta tatiline sayıldığını, Ramazan ayında hafta tatili yaptırılmadığını, fazla çalışma ve genel tatil ücretlerinin ödenmediğini, davalıların 4857 sayılı İş Kanunu'nun 2. maddesi gereğince asıl işveren-alt işveren olarak dava konusu alacaklardan müşterek ve müteselsilen sorumlu olduklarını ileri sürerek davacının, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak genel tatil ve ulusal bayram günleri ücret  alacağı ile  fazla mesai ücreti alacaklarının dava tarihinden itibaren işleyecek mevduata uygulanan en yüksek banka faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline  karar  verilmesini  talep etmiştir.

Davalı bakanlık vekili; Manisa 1. Piyade Eğitim Tugay Komutanlığının hazır yemek işini 30.04.2009 tarihinden itibaren yürüten ....Şti'nde halen çalışmaya devam ettiğini, davacının, dava açmakta hukuki yararının olmadığını, dava şartlarının oluşmadığından davanın sıfat yokluğu ve dava açma süresi yönünden reddi gerektiğini, müvekkili Kurumun ihale makamı olduğunu, hazır yemek hizmetini bütünü ile, anahtar  teslimi olarak ve ihale yolu ile satın aldığını, davalı Kurum ile diğer davalı şirket arasında alt işveren-asıl işveren ilişkisinin bulunmadığını, yüklenici ile akdedilen sözleşmenin eki niteliğindeki "Hizmet İşleri Genel Şartnamesinin" 38. maddesi uyarınca yüklenici şirketlerden alacaklı olan personel varsa başvurmaları hususunun her hak ediş döneminde işçilere  ilan  edildiğini,  işçilik   alacağını  alamadığını  bildiren  işçilere  bu  hak edişlerden gerekli ödemenin yapıldığını, 4857 sayılı Kanun'un 36. ve Genel Şartnamenin 38. maddeleri gereğince Milli Savunma Bakanlığının dava konusu alacaklardan sorumlu tutulamayacağını savunarak  açılan davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ..... A.Ş. davaya cevap vermemiştir.