muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/1176, Karar No: 2015/4911, Tarih: 18.03.2015

Davalı S.. B.. vekili davaya karşı husumet itirazında bulunduklarını, Türkiye Kamu Hastaneleri Kurumunun taraf ehliyetina hâiz olduğunu, kamu kurumu olan hastanelerde çalışan memur, sözleşmeli personel ve geçici ya da sürekli işçilerin işe alımları ya da çalıştırılmalarının başta 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu 'na tabi olmak üzere daha sıkı hukuki düzenlemelere tabi tutulduğunu, uyuşmazlığa konu olan alt işveren şirketlerden hizmet satın alınarak, kamu hastanelerinde işçi çalıştırılmasının tamamen kanun ve mevzuata uygun bir şekilde yapıldığını, ayrıca İş Kanunu 'nun 2. maddesinin 8 ve 9. fıkralarındaki düzenlemeler gereği kamuda alt işveren ilişkisi altında çalıştırılan işçilerin daimi kadro ve pozisyonlara ilişkin hakları isteyemeyecekleri, konuya ilişkin Anayasa Mahkemesi 'nin bu fıkralarla ilgili eşitlik ilkesi ve işçi lehine koruma ilkesini ihlal ettiği ile ilgili iptal isteğini reddettiğini, tüm bunlardan dolayı alt işveren ilişkisinin muvazaalı olduğuna dair davacı tarafın dava dilekçesinde ileri sürdüğü iddiaların yersiz ve hukuka aykırı olduğunu belirterek haksız ve mesnetsiz açılan davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davacının alt işvereni olarak görünen şirketlerle yapılan hizmet alım sözleşmelerinde; sözleşme konusu işin otomasyon sistemine yönelik bilgisayar kullanıcısı hizmet alım işi olduğunu, Temel Sağlık Mevzuatında Hastanenin; "hasta ve yaralıların ya da hastalıktan şüphe edenlerin ve sağlık durumlarını kontrol ettirmek isteyenlerin ayakta ya da yatakta müşahade, teşhis, tedavi ve rehabilite edildikleri, aynı zamanda doğum yapılan kurumlar." şeklinde tarif edildiğini, hastanede yapılan asıl iş; ayakta ya da yatakta müşahade, teşhis, tedavi, rehabilite ve doğum hizmetleri olduğunu, bunun dışındaki hastanedeki yemek, temizlik, bahçe bakımı, çamaşırhane, asansör, elektrik, doğalgaz gibi teknik aletlerin bakım, onarım ve tesisatlarına yönelik teknik işlerin yardımcı iş niteliğinde olduğunu, yine aynı zamanda hasta kayıt işlemleri ve hastalara ilişkin tıbbi verilerin girişi gibi tıbbi sekreterlik işlerinin de yardımcı iş niteliğinde olduğunu, tıbbi sekreterlik işlerinin bizzat hastanın müşahade ve tedavisine yönelik bir iş olmadığını, dinlenen davacı tanıklarının ifadelerinden de anlaşıldığı gibi davacı sadece otomasyon işinde çalışmakta olduğu, davalı Bakanlığa bağlı hastane ile dava dışı şirketler arasında imzalanan hizmet alım sözleşmelerine göre; hastanenin bilgisayar ve veri girişi gibi hizmetleri ihale yolu ile dava dışı şirketlere verildiğini, hizmet alım sözleşmelerinin konusu olan hizmetlerin tamamı yardımcı işler olup, davacının fiilen sözleşmenin kapsamı dışında asli işlerde çalıştırıldığı ispat edilemediğini, davalı hastanenin yardımcı işlerini alt işverene vermesi 4857 sayılı İş Kanunu 'nun 2/6-7 maddesi uyarınca mümkün olduğunu, İdari ve Teknik Şartnamelerde yüklenicinin elaman seçiminde ve değişikliğinde, işten çıkartmalarda idarenin bilgisi ve isteği doğrultusunda hareket edilmesi gibi düzenlemeler yer almakta ise de; asıl işverenin denetim yetkisi; iş yeri güvenliği ve işçilik alacaklarına karşı müteselsil sorumluluğu nedeniyle bu tür düzenlemelere yer vermesinin olağan olduğunu, bu nedenle sözü edilen hükümlerin alt işverenlik sözleşmesinin muvazaaya dayandığını göstermediğini, mevcut olgulara göre; davalı S.. B.. ile dava dışı alt işveren arasındaki ilişkinin muvazaalı olmadığı, bu nedenle davacının iş sözleşmesinin başlangıcından itibaren davalı S.. B.. 'nın işçisi olamayacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Taraflar arasındaki temel uyuşmazlık, asıl işveren alt işveren ilişkisinin muvazaaya dayanıp dayanmadığı ve bunun işçilik haklarına etkileri noktasında toplanmaktadır.

Taraflar arasındaki temel uyuşmazlık, asıl işveren alt işveren ilişkisinin muvazaaya dayanıp dayanmadığı ve bunun işçilik haklarına etkileri noktasında toplanmaktadır.

Alt işveren; bir iş yerinde yürütülen mal ve hizmet üretimine ilişkin asıl işin bir bölümünde veya yardımcı işlerde, işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren alanlarda iş alan ve bu iş için görevlendirdiği işçilerini, sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren olarak tanımlanabilir. Alt işverenin iş aldığı işveren ise asıl işveren olarak adlandırılabilir. Bu tanımlamalara göre asıl işveren - alt işveren ilişkisinin varlığından söz edebilmek için iki ayrı işverenin olması, mal veya hizmet üretimine dair bir işin varlığı, işçilerin sadece asıl işverenden alınan iş kapsamında çalıştırılması ve tarafların muvazaalı bir ilişki içine girmemeleri gerekmektedir.

Alt işverene yardımcı işin verilmesinde bir sınırlama olmasa da, asıl işin bir bölümünün teknolojik uzmanlık gerektirmesi zorunludur. 4857 sayılı İş Kanununun 2 nci maddesinde, asıl işveren alt işveren ilişkisinin sınırlandırılması yönünde yasa koyucunun amacından da yola çıkılarak, asıl işin bir bölümünün alt işverene verilmesinde “işletmenin ve işin gereği” ile “teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işler” ölçütünün bir arada bulunması şarttır. Yasanın 2 nci maddesinin altıncı ve yedinci fıkralarında “işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işler” sözcüklerine yer verilmiş olması bu gerekliliği ortaya koymaktadır. Alt İşverenlik Yönetmeliğinin 11 inci maddesinde de yukarıdaki anlatımlara paralel biçimde, asıl işin bir bölümünün alt işverene verilebilmesi için “işletmenin ve işin gereği ile teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektirmesi” şartlarının birlikte gerçekleşmesi gerektiği belirtilmiştir.

İşverenler arasında muvazaalı biçimde asıl işveren alt işveren ilişkisi kurulmasının önüne geçilmek amacıyla İş Kanununun 2 nci maddesinde bazı muvazaa kriterlerine yer verilmiştir. Muvazaa Borçlar Kanununda düzenlenmiş olup, tarafların üçüncü kişileri aldatmak amacıyla, kendi gerçek iradelerine uymayan, aralarında hüküm ve sonuç meydana getirmesini arzu etmedikleri, görünüşte bir anlaşma olarak tanımlanabilir. Muvazaada, taraflar arasında üçüncü kişileri aldatma kastı bulunmakta ve sözleşmedeki gerçek amaç gizlenmektedir. Muvazaa genel ispat kuralları ile ispat edilebilir. Bundan başka İş Kanununun 2 nci maddesinin yedinci fıkrasında sözü edilen hususların, aksi kanıtlanabilen adi kanunî karineler olduğu kabul edilmelidir.

5538 sayılı Yasa ile İş Kanununun 2 nci maddesine bazı fıkralar eklenmiş ve kamu kurum ve kuruluşlarıyla sermayesinin yarısından fazlasının kamuya ait olan ortaklıklara dair ayrık durumlar düzenlenmiştir. Ancak, maddenin diğer hükümleri değişikliğe tabi tutulmadığından, asıl işveren alt işveren ilişkisinin unsurları ve muvazaa öğeleri değişmemiştir. Yasal olarak verilmesi mümkün olmayan bir işin alt işverene bırakılması veya muvazaalı bir ilişki içine girilmesi halinde, işçilerin baştan itibaren asıl işverenin işçileri olarak işlem görecekleri 4857 sayılı Kanunun 2 nci maddesinin yedinci fıkrasında açık biçimde ifade edilmiştir. Kamu işverenleri bakımından farklı bir uygulamaya gidilmesi hukuken korunamaz. Muvazaaya dayanan bir ilişkide işçi, gerçek işverenin işçisi olmakla kıdem ve unvanının dışında bir kadro karşılığı çalışması ve diğer işçilerle aynı ücreti talep edememesi, İş Kanununun 5 inci maddesinde öngörülen eşitlik ilkesine aykırılık oluşturur. Yine koşulların oluşmasına rağmen işçinin toplu iş sözleşmesinden yararlanamaması, Anayasal temeli olan sendikal hakları engelleyen bir durumdur. Dairemizin kararları da bu doğrultudadır.

İş Kanununun 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 15.5.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5763 sayılı Yasanın 1 inci maddesiyle değiştirilmiş ve alt işverenin işyerini bildirim yükümü getirilmiştir. Alt işveren bu bildirimi asıl işverenle aralarında düzenlenmiş olan yazılı alt işverenlik sözleşmesi ve gerekli belgelerle birlikte yapmak durumundadır. Alt işverenlik sözleşmesi ilgili bölge müdürlüğü ile gerektiğinde iş müfettişleri tarafından incelenecek ve kurumca re’sen muvazaa araştırması yapılabilecektir.

Muvazaanın tespiti halinde bu yönde hazırlanan müfettiş raporu ilgililere bildirilir ve ilgililer altı iş günü içinde yetkili iş mahkemesine itiraz edebilirler. İş Müfettişliği tarafından hazırlanan muvazaalı alt işverenlik ilişkisinin tespit edildiği rapora ilgililerin süresi içinde itiraz etmemesi ya da mahkemece muvazaalı işlemin varlığına dair hüküm kurulması ve verilen kararın kesinleşmesi halinde, alt işverenliğe dair tescil işlemi iptal edilir. Bu halde alt işveren işçileri başlangıçtan itibaren asıl işverenin işçileri sayılır.

Asıl işveren alt işveren ilişkisi ve muvazaa konuları, 5763 sayılı Yasayla iş kanununda yapılan değişiklikler ve buna bağlı olarak çıkarılan Alt İşveren Yönetmeliğinin ardından farklı bir anlam kazanmıştır. Yönetmelikte “yazılı alt işverenlik sözleşmesi”nden söz edilmiş ve çeşitli tanımlara yer verilmiştir.

Alt İşveren Yönetmeliğinde;

1) İşyerinde yürütülen mal veya hizmet üretimine ilişkin asıl işin bir bölümünde uzmanlık gerektirmeyen işlerin alt işverene verilmesini,

2) Daha önce o işyerinde çalıştırılan kimse ile kurulan alt işverenlik ilişkisini,

3) Asıl işveren işçilerinin alt işveren tarafından işe alınarak hakları kısıtlanmak suretiyle çalıştırılmaya devam ettirilmesini,

Alt İşveren Yönetmeliğinde;

1) İşyerinde yürütülen mal veya hizmet üretimine ilişkin asıl işin bir bölümünde uzmanlık gerektirmeyen işlerin alt işverene verilmesini,

2) Daha önce o işyerinde çalıştırılan kimse ile kurulan alt işverenlik ilişkisini,

3) Asıl işveren işçilerinin alt işveren tarafından işe alınarak hakları kısıtlanmak suretiyle çalıştırılmaya devam ettirilmesini,

4) Kamusal yükümlülüklerden kaçınmak veya işçilerin iş sözleşmesi, toplu iş sözleşmesi yahut çalışma mevzuatından kaynaklanan haklarını kısıtlamak ya da ortadan kaldırmak gibi tarafların gerçek iradelerini gizlemeye yönelik işlemleri, ihtiva eden sözleşmeler muvazaalı olarak açıklanmıştır.

Somut olayda davacı dava dilekçesinde alt işverenler nezdinde otomasyon görevlisi adı altında asıl işin bir bölümü olan veri giriş, hasta kayıt, doktorlara ait tüm tıbbi kayıt ve veri işlemlerinde yardımcı olarak çalıştırıldığını, kayıt işlemlerini tutup röntgen ve kan tahlili işlemlerini yaptığını, röntgen teknisyenlerinin işini yaptığını, çekilen röntgenin çıktısının alınıp okutulması, doktorun uygulayacağı enjeksiyonun hazırlanması, ilaçların girilmesi, enjeksiyona çekilmesi, doktor hasta tanı giriş işleminin yapılması, doktor gözetiminde rapor yazılması ve okunması, bazı raporların teknisyenlerle birlikte hazırlanması, tansiyon ölçümü yapılması, raporlar ve sevk işlemlerinin medulaya girilmesi gibi hastanenin asıl işleri yaptığını iddia etmiş ise de davacının bu davasıyla birlikte seri olarak açılmış bulunan dava dosyalarında her bir davacının tam olarak hastanede ne iş yaptıkları açıklığa kavuşturulmamıştır. Otomosyon görevlisi olarak işe alınan davacıların her birinin hastanede fiilen ne iş yaptıkları otomasyon görevlisi olarak sadece veri girişi ve evrak kayıt işlemlerini mi yaptıkları yoksa davacının iddiası gibi asıl iş kapsamında yer alan işlerdemi çalıştırıldıkları hususu gerek işyeri belgeleri gerek davacıların her birinin görevlendirme belgeleri getirtilerek ve tanıkların da her bir davacı bakımından tek tek fiilen hangi işleri yaptıkları sorularak ayrıntılı beyanlarının tespiti suretiyle dinlenmesi ve bu şekilde davacıların her birinin ayrı ayrı fiilen ne iş yaptıkları açıklığa kavuşturarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik incelemeyle davanın reddine karar verilmiş olması hatalı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 18.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3162, Karar No: 2012/5120, Tarih: 11.06.2012

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2012/3162 E.  ,  2012/5120 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVALILAR : TAPU SİCİL MÜDÜRLÜĞÜ, HAZİNE

DAVA TÜRÜ : ZİLYETLİĞİN TESPİTİ

KANUN YOLU : TEMYİZ

Davacı tarafça kadastro sonucu oluşan tapu kaydındaki zilyetlik şerhine ilişkin olarak açılan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ :

3402 sayılı Yasa'ya 5831 sayılı Yasayla eklenen ek 4. madde kapsamında 6831 sayılı Yasa'nın 2/B maddesi gereğince yapılan kadastro sırasında 138 ada 3 parsel sayılı 9748.88 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz beyanlar hanesinde "6831 sayılı Yasa'nın 2/B maddesi uyarınca Hazine adına orman sınırları dışına çıkarıldığı ve parsel üzerindeki fındık ağaçlarının 1969 doğumlu ... kızı ...'ın kullanımında olduğu şerhi verilerek Hazine adına tespit ve tescil edilmiştir. Davacı ..., taşınmazın kendisinin kullanımında olduğu ancak tutanağın beyanlar hanesinde baba adı ve doğum tarihinin yanlış yazılması nedeniyle İbrahim kızı 1942 doğumlu ... adına şerh verilmesi istemi ile dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davacının Tapu Sicil Müdürlüğü'ne karşı açtığı davanın husumetten reddine, diğer davalılar yönünden kabulüne ve çekişme konusu 138 ada 3 sayılı parselin Hazine adına tapuda tescilli taşınmazın beyanlar hanesindeki "parsel üzerindeki fındık ağaçlarının 1969 doğumlu ... kızı ...'ın kullanımında olup halen kendisine aittir" şerhinin "parsel üzerindeki fındık ağaçlarının 1942 doğumlu İbrahim kızı ...'ın kullanımında olup halen kendisine aittir" olarak düzeltilmesi ile tapunun beyanlar hanesinin bu şekilde tashihine karar verilmiş; hüküm, davalı ... ve ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 11.06.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15827, Karar No: 2012/32238, Tarih: 08.11.2012

**12. Hukuk Dairesi         2012/15827 E.  ,  2012/32238 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 8. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 13/03/2012

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklılar tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından  düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

5393 Sayılı Belediye Kanunu'nun 15/son maddesinde; "Belediyenin kamu hizmetinde fiilen kullanılan malları ile, belediye tarafından tahsil edilen vergi, resim, harç gelirleri haczedilemez" düzenlemesine yer verilmiştir. Bu maddeye göre belediyenin haczedilmezlik şikayetinin kabul edilebilmesi için mahcuzların kamu hizmetinde fiilen kullanılması zorunludur.

Dairemizin süreklilik arz eden içtihatlarına göre, kamu hizmetinin yürütülmesi bakımından belediye başkanına tahsis edilen bir adet makam aracının haczedilemeyeceğinin kabulü gerekir.

Somut olayda mahkemece, haczedilen ve trafikte belediye adına kayıtlı bulunan  ......... plakalı aracın kamu hizmetinde fiilen kullanılıp kullanılmadığının tespitinde, sadece borçlu belediyece verilen ve aracın belediye başkanına makam aracı olarak  tahsis edildiğine ve diğer araçların da tahsis şekillerinin belirlendiğine ilişkin 06.02.2012 tarihli yazı içeriğine göre aracın, makam aracı olarak kullanıldığı kabul edilerek haczin kaldırılmasına karar verildiği görülmektedir.

Mahkemece aracın ne şekilde kullanıldığı hususunda belediyeden alınan yazı ile yetinilmeyip, daha ayrıntılı bir araştırma ve inceleme yapılarak, aracın belediye başkanınca makam aracı olarak kullanılıp kullanılmadığı ve aynı nitelikte ikinci bir aracın bulunup bulunmadığı tespit edilerek sonuca gidilmelidir. Eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi  isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklıların  temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 08/11/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4536, Karar No: 2017/6438, Tarih: 22.11.2017

**11. Hukuk Dairesi         2016/4536 E.  ,  2017/6438 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 20/02/2015 tarih ve 2014/800-2015/69

sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi 3. Kişi ... vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı şirket yetkilileri, yetkilisi ve ortağı oldukları davacı şirketin ... Ticaret Sicil Memurluğunda 28959 sicil noya kayıtlı olduğunu, 4 karar nolu ortaklar kurulu kararı ile tasfiye kararı alındığını, daha sonra tasfiye sonu kararı üzerine 19/03/2013 tarihinde şirketin sicil kaydının ... Ticaret Memurluğundan terkin edildiğini, tasfiye sürecinde şirket alacaklarının takibi için tasfiyenin kapanmasının engel olup olmadığı konusunda tasfiye işlemlerini takip eden mali müşavirleri tarafından bilgilendirilmediklerinden şirketin alacakları için açılmış ve açılacak dava ve icra takip dosyaları ile ilgili kanuni hakların kullanılması ve şirketin zarar görmemesi için ek tasfiye talebinde bulunma zaruretinin doğduğunu belirterek, davacı şirketin ek tasfiyesinin yapılmasını, ek tasfiye işlemlerinin yaptırılabilmesi için şirketin ... Ticaret Sicil Müdürlüğüne yeniden tescilini ve ...'in tasfiye memuru olarak atanmasını dava ve talep etmişlerdir.

Davalı kurum, davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, ihyası istenen Limited şirketin takibe konu edilen alacaklarının bulunduğu, hatta terkin tarihinden önce 01/08/2012 tarihinde başlatılmış faturalara dayalı ilamsız icra takibinin bulunduğu ve bunun tasfiyeye konu edilmediği tespit edilmekle, yasal tasfiye şart ve işlemlerinin tamamen yerine getirilmemiş olduğu kabul edilerek, şirketin ek tasfiyesinin yapılabilmesi için yeniden ihyası ve ek tasfiye memuru atanması gerektiği sonucuna varılarak davanın kabulü ile şirketin ihyasına ve ek tasfiye için şirketin daha önce tasfiyesini yapan ...'in tasfiye memuru olarak atanmasına karar verilmiştir.

Dava dışı ... tavzih dilekçesi ile hakkında yapılan icra takibinin tasfiyeden sonra geçersiz imza sirküleri ile yapıldığını, kararda kendisinin borçlu olduğu dosya açısından da ek tasfiyeye karar verilmiş olup olmadığının açık olmadığını, kararın tavzihini talep etmiştir.

Ek kararla Mahkemece, kararın tavzih talep eden ...'ın dosyasını da kapsadığı, hükümde bir çelişki olmadığı gerekçesiyle tavzih talebinin reddine karar verilmiştir.

Kararı, 3. Kişi ... vekili temyiz etmiştir.

1- Kararı temyiz hakkı davanın taraflarına aittir. Kararı temyiz eden ... işbu davanın tarafı olmayıp, mahkemece verilen kararda aleyhine hüküm oluşmadığı da anlaşılmakla, dava dışı 3. kişi ...'ın temyiz dilekçesi isteminin reddine karar verilmiştir.

Ek kararla Mahkemece, kararın tavzih talep eden ...'ın dosyasını da kapsadığı, hükümde bir çelişki olmadığı gerekçesiyle tavzih talebinin reddine karar verilmiştir.

Kararı, 3. Kişi ... vekili temyiz etmiştir.

1- Kararı temyiz hakkı davanın taraflarına aittir. Kararı temyiz eden ... işbu davanın tarafı olmayıp, mahkemece verilen kararda aleyhine hüküm oluşmadığı da anlaşılmakla, dava dışı 3. kişi ...'ın temyiz dilekçesi isteminin reddine karar verilmiştir.

2- 3.kişi ...'ın tavzih kararına yönelik temyizine gelince; dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, 3. kişi vekilinin tavzih talebinin reddi kararına ilişkin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenle 3. kişinin asıl karara yönelik temyiz isteminin reddine ve (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle 3. kişinin tavzih isteminin reddine ilişkin karar yönelik temyiz itirazlarının reddiyle kararın ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 2,20 TL temyiz ilam harcının temyiz eden 3. kişi ...'dan alınmasına, 22/11/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/34051, Karar No: 2013/14756, Tarih: 30.05.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/34051 E.  ,  2013/14756 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 85/2, 62, 53/6, 63. maddeleri gereğince mahkûmiyet, sürücü belgesinin geri alınması

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkûmiyetine ilişkin hüküm, katılanlar vekilleri tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılanlar vekillerinin, yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

20/01/2006 tarihinde saat 01.15 sırasında sanığın sevk ve idaresindeki ticari otobüsle çift yönlü 7,20 metre genişliğindeki karlı ve buzlu, fırtınalı havada aracına zincir takmaksızın hafif virajlı ve hafif eğimli devlet karayolunda Sivas'tan Şarkışla istikametine doğru seyir halindeyken olay mahalline geldiğinde direksiyon hakimiyetini kaybederek yolun sağından yol dışı kalması neticesinde, otobüs yolcularından ...'in öldüğü, 30 yolcunun ise muhtelif biçimde yaralandıkları ve içlerinden sekiz kişinin şikayetçi olarak davaya katıldıkları, katılanlar ..., ..., ... ve ...'ün hayati tehlike geçirip hayati fonksiyonları ağır derecede etkileyen kırıklar oluşacak derecede yaralandıkları olayda; asli ve tam kusurlu olduğu tespit edilen sanığın mesleğinin şoförlük olduğu, kış mevsiminde gece vakti karlı ve buzlu zeminde, kar yağışlı fırtınalı havada otobüsün direksiyon hakimiyetini kaybettiği olayda bilinçli taksirin koşullarının oluştuğu ve temel ceza tayini sırasında 5237 sayılı TCK'nın 22. ve 61. maddelerinde öngörülen cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesi şartları dikkate alınarak; temel cezanın asgari hadden daha fazla uzaklaşılmak suretiyle tayini ve 5237 sayılı TCK'nın 22/3. maddesi gereğince cezada artırım yapılması yerine, yazılı biçimde eksik cezaya hükmolunması,

Kanuna aykırı olup, katılanlar vekillerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 30.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.