muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/13075, Karar No: 2014/17427, Tarih: 28.10.2014

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir.Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanık resmi nikahlı evli iken, vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 18.10.2000 tarihinde muvazaalı olarak eşi Vahit İda 'dan boşandığı, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK' dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdığı iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra,eşlerin bir arada yaşamasını

engelliyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında,eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 28.10.2014 tarihinde oybirlğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/26463, Karar No: 2016/23049, Tarih: 08.12.2016

**13. Hukuk Dairesi         2016/26463 E.  ,  2016/23049 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı,.... Dönüşüm Projesi imzalandığını, sözleşme gereğince davacıya ait taşınmazın davalıya devredildiğini, taşınmaz üzerinde bulunan bina, müştemilat ve ağaç bedeli için belediye takdir komisyonunca 10.136,50 TL bedel tespit edildiğini, bina bedelin %10'u ile ağaç bedeli toplamı olarak 1.335,85 TL'nin davacıya ödendiğini, tüm yapı bedelini değil sadece enkaz bedelini ödediğini, oysa tüm yapı bedelinin ödenmesi gerektiğini ileri sürerek, takibe yapılan itirazın kaldırılması ile davalının %20 den aşağı olmamak üzere icra inkar tazminatına karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın görülmesinin idari yargının görev alanına girdiği ancak eldeki dava icra takibine istinaden açılmış olduğundan ve icra takibinin iptali davalarına idari yargıda bakılamayacağından, davacının davayı açmakta hukuki yararı bulunmadığı gerekçesiyle davanın usulden reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya kapsamına göre; davacıya ait gecekondunun Kentsel dönüşüm projesi kapsamında davalı Belediyeye devri hususunda taraflar arasında sözleşme akdedildiği, davalı Belediyenin elemanlarınca kıymet takdir raporu düzenlenerek davacının gecekondusu, müştemilat ve ağaçları için toplam 10.136,50 TL yapı bedeli ile 1.335,85 TL enkaz bedelinin belirlendiği, belirlenen bu bedellerden sadece enkaz bedelinin davacıya ödendiği, davacının kendisine enkaz bedeli değil tüm yapı bedelinin ödenmesi gerektiği iddiasıyla eldeki davayı açtığı, mahkemece davanın idari yargıda görülmesi gerektiği ancak davanın itirazın iptali şeklinde açılması nedeniyle davacının dava açmasında hukuki yararı bulunmadığı gerekçesiyle dava dilekçesinin usulden reddine karar verildiği anlaşılmış olup, işbu davada çözülmesi gereken husus davaya bakma görevinin adli yargıya mı, idari yargıya mı ait olduğu hususudur.

Benzer bir olayda davanın reddine dair direnme kararı Yargıtay .... Kurulunda görüşülmüş ve Dairemizce de benimsenen bu kararda taraflar arasında yapılan sözleşmenin tarafların özgür iradesiyle düzenlendiği, davacı tarafından özel hukuk hükümlerine tabi bu sözleşme uyarınca eksik belirlendiği iddia edilen bakiye alacağının talep edildiği, davacının bu talebinin kişisel hakka dayandığı, bu nedenle uyuşmazlıkta idari yargı değil adli yargı mahkemelerinin görevli olduğu gözetilmiştir. ....10.06.2015 gün 2014/13-1500 esas, 2015/1519 karar numaralı kararı)

Bilindiği üzere görev hususu kamu düzenine ilişkin olup, taraflarca ileri sürülmese bile yargılamanın her aşamasında re'sen gözetilmesi gerekir. Bu bağlamda mahkemenin, görevli olup olmadığını talep olmasa dahi kendiliğinden gözetmesi zorunludur. Görevle ilgili hususlarda kazanılmış hak da oluşmaz. Dava konusu olayda yukarıda belirtilen ...Kurulu kararı dikkate alınarak davacının talebinin özel hukuk hükümlerine tabi kişisel hakka dayalı olduğu, uyuşmazlığın bu niteliği itibariyle görevli mahkemenin adli yargı mahkemesi olduğu gözetilerek, işin esasına girilmek suretiyle hasıl olacak sonuca uygun karar verilmesi gerekirken, mahkemenin değinilen bu yönü gözardı ederek yazılı şekilde karar vermiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/III-2 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 08/12/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/20323, Karar No: 2012/3873, Tarih: 03.04.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/20323 E.  ,  2012/3873 K.**

**"İçtihat Metni"**

Irza geçme suçundan sanık ...'un bozma üzerine yapılan yargılaması sonunda; ırza geçme eyleminin reşit olmayan mağdureyle rızasıyla cinsi münasebet olarak kabulüyle uzatılmış zamanaşımının geçmesi nedeniyle ortadan kaldırma ve 25.04.2001 tarihinden sonraki eylemleri nedeniyle beraatine dair Sakarya 1. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 03.11.2009 gün ve 2009/360 Esas, 2009/309 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi katılan vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında verilen ortadan kaldırma hükmünün incelenmesinde;

Oluşa uygun olarak işlediği kabul edilen reşit olmayan mağdureyle rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçunun tâbi olduğu Kanun maddesinde öngörülen cezasının üst sınırı itibarıyla 765 sayılı TCK.nın 102/4 ve 104/2. maddelerinde belirlenen 7 yıl 6 aylık aslî ve ilave zamanaşımına tâbi olduğu, suç tarihi ile hüküm tarihi arasında bu sürenin gerçekleştiği mahkemece kabul ve takdir kılınmış ise de, CMK.nın 223/8. maddesi uyarınca düşme yerine ortadan kaldırma kararı verilmesi, kanuna aykırı olduğundan 5237 sayılı TCK.nın 7/2 ile 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle hükmün CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı geretirmediğinden sanık hakkında açılan kamu davasının aynı Kanunun 322 ve 5271 sayılı CMK.nın 223/8. maddeleri uyarınca zamanaşımı sebebiyle DÜŞMESİNE,

Sanık hakkında verilen beraat kararının incelemesine gelince,

Oluşa uygun olarak işlediği kabul edilen reşit olmayan mağdureyle rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçunun tâbi olduğu kanun maddesinde öngörülen cezasının üst sınırı itibarıyla 765 sayılı TCK.nın 102/4 ve 104/2. maddelerinde belirlenen 7 yıl 6 aylık aslî ve ilave zamanaşımına tâbi olduğu, suç tarihi olan 17.04.2004 ile inceleme tarihi arasında bu sürenin gerçekleştiği anlaşıldığından,

5237 sayılı TCK.nın 7/2 ile 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle hükmün CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden sanık hakkında açılan kamu davasının aynı Kanunun 322 ve 5271 sayılı CMK.nın 223/8. maddeleri uyarınca zamanaşımı sebebiyle DÜŞMESİNE, 03.04.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/807, Karar No: 2010/1474, Tarih: 15.02.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/807 E.  ,  2010/1474 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : EDREMİT 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 23/06/2009

Taraflar arasında görülen davada; Davacı, davalı adına tapuda kayıtlı 5645 parsel sayılı taşınmazın kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığını , bu tür yerlerin devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olup, özel mülke konu olamayacağını ileri sürerek tapunun iptali ile terkin ve muhtesatların yıkılmasını istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, yargılama sırasında yürürlüğe giren 5841 Sayılı Yasa ile değişik 3402 Sayılı Yasanın 12/3 maddesine göre çekişmeli taşınmazın kadastro tespitinin kesinleşmesi ile dava tarihi arasında 10 yıllık hak düşürücü sürenin geçtiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi .. ... raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, çekişme konusu taşınmazın kıyı kenar çizgisine göre kıyıda kaldığı iddiasına dayalı tapu iptal ve yıkım isteklerine ilişkin olup, mahkemece; 3402 Sayılı Yasa’nın 12. maddesinde 5841 Sayılı Yasa ile yapılan değişiklik gözetilmek suretiyle davanın reddine karar verilmiş olmasında bir isabetsizlik yoktur. Davacının bu yöne değinen temyiz itirazları yerinde değildir. Reddine,

Ancak, hemen belirtilmelidir ki, bir taraf, dava açıldığı andaki mevzuata ve içtihat durumuna göre davasında haklı olup da, dava açıldıktan sonra yürürlüğe giren (geçmişe etkili) yeni bir yasa hükmü ya da yeni bir İnançları Birleştirme Kararı gereğince davayı kaybederse, davada haksız çıkmış olmasına rağmen, yargılama giderlerinden sorumlu tutulamaz.

Anılan bu kural yasal ve yargısal uygulamada kararlılık kazanmıştır. (Baki Kuru, Hukuk Usulü Mahakemeleri 5. Cilt, sayfa 5338, dipnot 159; 10. H.D. 21.12.1976, 8770/8739 ve dipnot 160: 5. HD 12.09.1977, 5445/5655 dipnot 161: 10. HD 24.02.1976, 6296/1297) Ayrıca, her dava açıldığı tarihteki koşullara bağlıdır. Öte yandan avukatlık ücreti 04.09.1957 tarih ve 4/16 sayılı İnançları Birleştirme Kararı uyarınca yargılama giderlerinden sayılır. Davacı Hazine, temyiz dilekçesinde sair nedenlerden söz etmek suretiyle bu hususa değinmiştir.

Hal böyle olunca, somut olayda mahkemece yapılan keşif sonucu çekişmeli bölümün saptanan kıyı kenar çizgisine göre kıyıda kaldığı ve dava tarihinde davacı Hazine’nin haklı olduğu anlaşıldığına ve yargılama sırasında yürürlüğe giren 5841 Sayılı Yasa gereğince dava reddedildiğine göre davalının tüm yargılama giderlerinden ve avukatlık ücretinden sorumlu tutulması gerekirken, aksine düşüncelerle yazılı olduğu üzere hüküm kurulması isabetsizdir.

Davacı Hazine’nin yukarıda değinilen yargılama giderleri ve avukatlık ücreti açısından temyiz itirazı yerindedir. Kabulüyle hükmün açıklanan nedenlere hasren HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 15.2.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2718, Karar No: 2019/7119, Tarih: 24.10.2019

**14. Hukuk Dairesi         2019/2718 E.  ,  2019/7119 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 29/05/2015 tarihinde, birleştirilen davada 13/11/2015 tarihinde verilen dilekçelerle önalım hakkına dayalı tapu iptali ve tescil talep edilmesi üzerine yapılan duruşma sonunda: konusuz kalan davaların esası hakkında karar verilmesine yer olmadığına dair verilen 27/09/2017 tarihli hükmün istinaf yoluyla incelenmesi asıl ve birleştirilen davada davacılar vekilleri tarafından talep edilmiştir. ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesince asıl davada davacı vekilinin istinaf başvurusunun reddine; birleştirilen davada davacı vekilinin istinaf talebinin kabulü ile ..... Asliye Hukuk Mahkemesinin 2015/261 Esas, 2017/219 Karar sayılı kararın kaldırılmasına, asil davanın reddine, birleştirilen davanın kabulüne dair verilen karar davalı vekilince temyiz edilmiştir. ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesince 08/04/2019 tarihli ek karar ile temyiz dilekçesinin reddine karar verilmiş olup bu ek kararın davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içeriğindeki tüm kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Asıl ve birleştirilen davada davacılar vekilleri, önalım hakkına dayalı tapu iptali ve tescil talebinde bulunmuştur.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Yerel mahkemece konusuz kalan davaların esası hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş, asıl ve birleştirilen davada davacılar vekilleri istinaf talebinde bulunmuştur.

... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesince 25/02/2019 tarihinde asıl davada davacı vekilinin istinaf başvurusunun reddine, birleştirilen davada davacı vekilinin istinaf başvurusunun kabulüne, .... Asliye Hukuk Mahkemesinin 27/09/2017 gün ve 2015/261 Esas, 2017/219 sayılı Kararının, 6100 sayılı HMK'nin 353/1-b/2 maddesi uyarınca kaldırılmasına, davacı ... tarafından açılan asıl davanın reddine, davacı ... tarafından açılan ve birleştirilen davanın kabulüne 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 362/-(1)-a maddesi gereğince, kesin olmak üzere karar verilmiştir.

Davalı vekilinin temyiz talebi üzerine... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesinin 08/04/2019 tarihli ek kararı ile davalı vekilinin temyiz dilekçesinin, HMK'nin 366. maddesinin yollaması ile, HMK'nin 346/2. maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.

Davalı vekili, temyiz isteminin reddine ilişkin ek kararı temyiz etmiştir.

Somut olayda; ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesinin 25/02/2019 tarihli kararıyla, yerel mahkeme kararının HMK'nin 362/-(1)-a maddesi gereğince kesin olarak bozulmasına karar verildiği anlaşılmaktadır. HMK'nin 362/-(1)-a maddesinde de açıkça belirtildiği üzere verilen karar kesin nitelikte olduğundan davalı vekilinin temyiz talebinin ilgili bölge adliye mahkemesince reddedilmesine dair verilen ek kararda bir isabetsizlik bulunmadığından, 08/04/2019 tarihli ek kararın onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine ve temyiz olunan ek kararda yazılı gerekçelere göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi ek kararının ONANMASINA, aşagıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, dosyanın İLK DERECE MAHKEMESİNE, kararın bir örneğinin ilgili Bölge Adliye Mahkemesine GÖNDERİLMESİNE, 24/10/2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/9704, Karar No: 2021/2985, Tarih: 24.03.2021

**11. Ceza Dairesi         2017/9704 E.  ,  2021/2985 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Defter ve belge gizleme

HÜKÜM : Beraat

1- 213 sayılı Yasanın 139. maddesinde yazılı istisnalardan birinin bulunmaması halinde vergi incelemesinin mükellefin işyerinde yapılması gerektiği, sanığa vergi denetmeni tarafından defter ve belgelerini ibraz etmesi için çıkarılan tebligat tarihinde iş yerinin faaliyetine devam edip etmediğine dair herhangi bir tespitin dosya içerisinde bulunmadığı anlaşılmakla, hesapların dairede incelenmesine imkan veren 213 sayılı Yasanın 139/2. maddesindeki istisnalardan birinin varlığının önceden belirlenip belirlenmediğinin incelemeyi yapan vergi denetmeninden sorulması, işyeri dışında inceleme yapılmasına ilişkin bir tespiti varsa belgesinin dosyaya ibrazının istenmesi, aksi takdirde yapılan tebligatın hukuki geçerliliği bulunmadığı gözetilerek sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi;

2- Tasfiye memuru olarak atandığı Tasfiye hal. Dinamo Emp. Teks. San. Tic. Ltd. Şirketine ait 2008 yılı defter ve belgelerini ibraz etmesi için tebligat yapılan sanığın, savunmalarında şirketin defter ve belgelerinin, muhasebecisi ... isimli kişide olduğunu, bu kişinin defter ve belgeleri şirkete geri vermemesi sebebiyle hakkında şikayetçi olduğunu, ...’ın güveni kötüye kullanma suçundan Bakırköy 16. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 2010/355 E. dosyasında yargılandığına dair savunması üzerine sanığın beraatine karar verilmiş ise de; anılan dosyada sanık sıfatıyla beyanı alınan ...’ın savunmasında “defterler işyerindedir, ben defterleri teslim almadım, benim ofisim yoktu, işleri ... tekstilin iş yerinde takip ediyordum, şirketin defterleri VUK ya göre iş yerinde olması gerekir” şeklindeki ifadesiyle isteme yazısına konu edilen defterlerin kendisinde olmadığını beyan etmesi ve bu dosyada ... hakkında beraat hükmü verilmiş olması karşısında; 213 sayılı Kanunun 253 ve 254. maddeleri uyarınca defter ve belgeleri ait olduğu yılı takip eden 5 yıl boyunca muhafaza ve istenildiğinde ibraz etme sorumluluğunun, mükellefe ve/veya vergi sorumlusuna ait olduğu, sanığın da 20.06.2012 tarihinden itibaren tasfiye memuru sıfatıyla şirket yetkilisi olduğu, 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 253 ve 359/a-2 maddeleri gereğince, defter ve belgeleri muhafaza ve ibraz etme yükümlülüğünün sanığa ait olduğu cihetle; gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde ortaya çıkarılması için sanık tarafından şirketin işlemlerini takip etmesi için ...’a verilmiş bir vekaletname olup olmadığının ve şirket defterlerinin ...’a teslim edildiğine dair teslim tutanağı olup olmadığının araştırılması ve sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerekirken eksik araştırma ile karar verilmesi;

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz talepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 24.03.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4337, Karar No: 2023/6382, Tarih: 16.10.2023

**9. Ceza Dairesi         2021/4337 E.  ,  2023/6382 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2013/228 E., 2015/14 K.

SUÇLAR : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Çorum Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından tanzim edilen 02.12.2013 tarihli ve 2013/4136 Esas sayılı iddianame ile suça sürüklenen çocuk hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı ile kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından kamu davası açılmıştır.

2. Çorum 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 19.02.2015 tarihli ve 2013/228 Esas, 2015/14 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin ikinci fıkrası, dördüncü fıkrası ile 31 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 5 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan ise 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (f) bendi, beşinci fıkrası ile 31 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Suça Sürüklenen Çocuk Müdafiinin Temyiz İsteği

Mağdurenin beyanlarına itibar edilemeyeceğine, suça sürüklenen çocuk ile tanık ...’ın beyanlarının sağlıklı olmadığına, eylemin nitelikli şekilde gerçekleştiği hususunun şüphede kaldığına, rıza ile olay yerine gidildiğinden kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun unsurlarının oluşmadığına ve re'sen tespit edilecek hususulara ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR