muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/17856, Karar No: 2010/20496, Tarih: 14.12.2010

**3. Hukuk Dairesi         2010/17856 E.  ,  2010/20496 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Dava dilekçesinde 5.894 lira alacağın faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın reddi cihetine gidilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davacı ... vekili dava dilekçesinde, taraflar arasında noterde düzenlenen 19.4.2007 tarihli sözleşme gereğince 2008 yılına ait brüt sulama gelirinin %15'inin ödenmesi gerekirken ödenmediğini belirterek sulama gelirinin %15'i 5.894 TL' alacağın tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili cevabında, dava konusu ... Göleti işletme, bakım ve onarımı Köy Hizmetleri İl Müdürlüğü ile yapılan 8.3.2005 tarihli devir sözleşmesi ile davalı ... kooperatifine geçtiğini, davacı ... ile 19.4.2007 tarihli %15'lik hisse sözleşmesi imzalandığını, bu sözleşmenin hangi hizmet karşılığı yapıldığı anlaşılamadığından feshettiklerini ve borçtan sorumlu olmadıklarını beyan etmiştir.

Mahkemece, sulama göletinin tesislerinin davalıya devredildiğini, davalıya ait sulama kanalı kullanımı karşılığı davacının pay istemesinde haklı olmadığından bahisle davanın reddine karar verilmiş, hükmü davacı vekili temyiz etmiştir.

Taraflar arasında düzenlenen 7.4.2005 tarihli birinci sözleşmede davalı kooperatifin her yıl belediyeye ait iki işçiyi arazi sulamasında çalıştıracağı kararlaştırılmasına rağmen, 19.4.2007 tarihli noterde düzenlenen ek sözleşme ile işçi çalıştırma şartına son verilmiş, bunun karşılığında davalı ... sulama faaliyetlerine devam ettiği sürece yıllık brüt gelirden her yıl %15 payının davacı ...'ye ödeneceği kararlaştırılmış ve davacı tarafından 4.9.2009 tarihli ihtarname ile sözleşmenin tek taraflı feshedildiği bildirilmiştir.

Dava, sözleşmeden kaynaklanan alacak davasıdır.

Sözleşme özgürlüğü, sözleşmenin kurulması ve koşullarının belirlenmesinde kişilerin özgür iradeleriyle karar verebilme serbestisini ifade eder. Sözleşme özgürlüğü ile bir yandan kişinin kendi iradesi ve isteği olmadan borç altına sokulmasının mümkün olmadığını, diğer yandan kişinin dilediği konuda ve koşullarda sözleşme yapabilme ve haklar elde edebilme özgürlüğünü kapsar. Anayasa'nın 48.maddesinde "Herkes dilediği alan da çalışma ve sözleşme hürriyetlerine sahiptir". Aynı ilkeye önem veren BK'nun 19.maddesinde "Bir akdin mevzuu, kanunun gösterdiği hudut dairesinde serbestçe tayin olunabilir" hükmü getirilmiştir.

Buna göre sözleşmeden doğan borçlarda, sözleşme hükümleri, taraflar arasındaki uyuşmazlığın çözümünde adete kanun hükmü gibi bağlayıcı ve geçerli olan hükümlerdir. Bunun sonucu olarak, sözleşmenin yorumlanmasında, sözleşmenin sözü (lafzı) ve özünün (ruhunun) gözönünde tutulması gerekir (Prof.Dr.Ahmet M.Kılıçoğlu, Borçlar Hukuku Genel Hükümler, Ankara. 07).

Buna göre sözleşmeden doğan borçlarda, sözleşme hükümleri, taraflar arasındaki uyuşmazlığın çözümünde adete kanun hükmü gibi bağlayıcı ve geçerli olan hükümlerdir. Bunun sonucu olarak, sözleşmenin yorumlanmasında, sözleşmenin sözü (lafzı) ve özünün (ruhunun) gözönünde tutulması gerekir (Prof.Dr.Ahmet M.Kılıçoğlu, Borçlar Hukuku Genel Hükümler, Ankara. 07).

Dava konusu sözleşmenin talep edilen 1.1.2008-31.12.2008 döneminde geçerli olduğu, taraflar arasında yürürlükte bulunduğu ve sözleşmenin iptali ya da feshi sözkonusu olmadığı anlaşıldığına göre, mahkemece; 19.4.2007 tarihli sözleşme gereğince alacaklının (davacının) ifasını talep yetkisine sahip olduğu, borçlunun (davalının) ise ifa yükümlülüğü altına girdiği edimin yerine getirilmesi konusunda karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 14.12.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12792, Karar No: 2017/25917, Tarih: 16.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/12792 E.  ,  2017/25917 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 16/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/10830, Karar No: 2024/8938, Tarih: 21.11.2024

**5. Hukuk Dairesi         2024/10830 E.  ,  2024/8938 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/820 Esas, 2023/182 Karar

DAVA TARİHİ : 09.10.2018

KARAR : Kabul

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10 uncu maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ile kamulaştırılan taşınmazın tapudan yol olarak terkini davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının davacı idare ve bir kısım davalılar vekillerince temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 29.04.2024 tarihli ve 2023/10564 Esas, 2024/4888 Karar sayılı kararı ile davacı idare vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddine, bir kısım davalılar vekillerinin ise temyiz itirazlarının kabulü ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 39. Hukuk Dairesince Yargıtay 5. Hukuk Dairesince davanın reddine karar verilmesi gerektiği belirtilerek İlk Derece Mahkemesinin kararının bozulduğu; ancak dosyanın Dairelerine gönderildiği anlaşıldığından dosyanın yanlışlıkla Dairelerine gönderildiği kanısına varıldığı belirtilerek dosyanın Dairemize iade edilmesine karar verilmiştir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun "Hükmün tashihi" kenar başlıklı 304 üncü maddesinin birinci fıkrasının ilgili bölümü şöyledir; "(1) Hükümdeki yazı ve hesap hataları ile diğer benzeri açık hatalar, mahkemece resen veya taraflardan birinin talebi üzerine düzeltilebilir. ... "

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 39. Hukuk Dairesinin 16.07.2024 tarihli ve 1290 sayılı müzekkerenin incelenmesinde; Dairemizin 29.04.2024 tarihli ve 2023/10564 Esas, 2024/4888 Karar sayılı kararında İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verildiği hâlde, Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasına şeklinde yazılmak suretiyle bu hususta maddi hata yapıldığı anlaşılmıştır.

Maddi hatanın düzeltilmesi isteminin kabulü ile Dairemizin 29.04.2024 tarihli ve 2023/10564 Esas, 2024/4888 Karar sayılı kararının IV. Karar başlığı altında yer alan "Bölge Adliye Mahkemesi" kelimelerinin çıkartılarak, "İlk Derece Mahkemesi" kelimelerinin yazılması gerekir.

KARAR

Dairemizin 29.04.2024 tarihli ve 2023/10564 Esas, 2024/4888 Karar sayılı kararının VI. Karar bölümünde yer alan "Bölge Adliye Mahkemesi" kelimelerinin çıkartılarak, "İlk Derece Mahkemesi" kelimelerinin yazılmasına, yapılan bu değişikliğin Dairemizdeki karar aslına İŞLENMESİNE,Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,21.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8198, Karar No: 2012/3745, Tarih: 24.04.2012

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2011/8198 E.  ,  2012/3745 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : KADASTRO

Taraflar arasında kadastro tespitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında 131 ada 46 parsel sayılı 566,52 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle Çemçi Köyü Tüzel Kişiliği adına tespit edilmiştir. Davacı ..., kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak çekişmeli parselin ve parsel üzerinde bulunan ahşap odunluğun adına tescili için dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın reddine, çekişmeli taşınmazın tespit gibi tesciline, parsel üzerinde bulunan ahşap odunluğun davacıya ait olduğunun beyanlar hanesine şerh verilmesine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece davacının zilyetliğinin sadece çekişmeli taşınmaz üzerinde bulunan herkil tabir edilen ambar üzerinde olduğu gerekçesiyle yazılı olduğu şekilde hüküm kurulmuşsa da yapılan araştırma ve inceleme hükme yeterli bulunmamaktadır. Davacı dava dilekçesinde, bağış senedine ve tanık beyanlarına dayanmış ancak mahkemece davacı tanıkları dinlenmemiş ve dinlenmeyiş nedeni de gösterilmemiştir. Hal böyle olunca, mahkemece doğru sonuca ulaşılabilmesi için; tarafların iddia ve savunmaları doğrultusunda delilleri sorulup toplanmalı, dosya ikmal edildikten sonra mahallinde elverdiğince yaşlı, tarafsız, taşınmazın bulunduğu yeri ve kullanım şeklini iyi bilen 3 kişilik yerel bilirkişi kurulu, ziraatçi bilirkişi, taraf tanıkları ve 12.02.2009 tarihli bağış senedinde tanık olarak gösterilen.... hazır olduğu halde yeniden keşif yapılmalıdır. Keşifte taşınmazın öncesinin kime ait olduğu, kimden kime intikal ettiği, niteliğinin ne olduğu, bağış senedinin dava konusu yere uyup uymadığı, taşınmazın kim tarafından ne zamandan beri ne şekilde kullanıldığı hususlarında bilirkişi ve tanıklardan maddi olaylara dayalı ayrıntılı bilgi alınmalı, tespite aykırı sonuca ulaşılması halinde tespit bilirkişileri de tanık sıfatıyla dinlenilerek aykırılığın giderilmesine çalışılmalı, taş sınırın etrafında bulunan taş sınırın kim tarafından ne zaman yapıldığı belirlenmeli, taşınmaz etrafında olduğu belirtilen taş duvarla birlikte gösterecek şekilde çekilecek fotoğraflar rapora eklenmeli, bundan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmelidir. Mahkemece bu yönler göz ardı edilerek yazılı olduğu şekilde karar verilmesi isabetsiz olup, davacının temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 24.04.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/1695, Karar No: 2025/2980, Tarih: 20.03.2025

**9. Hukuk Dairesi         2025/1695 E.  ,  2025/2980 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 25. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/2026 E., 2024/1208 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul 27. İş Mahkemesi

SAYISI : 2023/281 E., 2024/335 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvuruların esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince 27.12.2024 tarihli ek karar ile davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan reddine karar verilmiştir.

Ek karar davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyiz istemi, temyiz konusu miktar veya değerin kesinlik sınırının altında olduğu gerekçesiyle davalı vekilinin temyiz dilekçesinin reddine yönelik Bölge Adliye Mahkemesinin 27.12.2024 tarihli ek kararına ilişkindir.

Hükmün mevcut sayılması için bir hukuki ihtilaf hakkında hukuka ve kanuna uygun bir şekilde kurulmuş bir mahkeme tarafından, belirli şekilde verilen ve alenileşen kararın bulunması gerekir. Bu temel unsurları ve nitelikleri taşımayan bir karar, usul hukuku anlamında bir karar olarak kabul edilemez. Mahkemenin, kanunun öngördüğü şekilde oluşmadan karar vermesi de kararın yok sayılmasını gerektirir. (Muhammet Özekes, "Medeni Usul Hukukunda Yok Hüküm ve Etkisiz Hüküm", Yargıtay Dergisi, C. 26, Ekim 2000, 661-699, s. 670 ve 673.)

Somut olayda temyize konu ek karar Bölge Adliye Mahkemesi heyeti usulüne uygun şekilde teşekkül etmeden sadece ilgili Daire Başkanı tarafından verilmiş olduğundan usul hükümlerine uygun bir karar niteliğini hâiz değildir. Bu itibarla, Bölge Adliye Mahkemesinin 27.12.2024 tarihli ek kararı yok hükmünde olduğundan bozularak ortadan kaldırılması gerekir.

Diğer taraftan miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362. maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366. maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352/1-(b) hükmü uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre; davacının iş sözleşmesinin sona erdiği, davalı aleyhine hükmedilen ve temyize konu edilen toplam miktarın Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibarıyla kesinlik sınırı olan 378.290,00 TL’nin altında kaldığı anlaşılmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Bölge Adliye Mahkemesinin 27.12.2024 tarihli ek kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Dosya içeriğine göre; davacının iş sözleşmesinin sona erdiği, davalı aleyhine hükmedilen ve temyize konu edilen toplam miktarın Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibarıyla kesinlik sınırı olan 378.290,00 TL’nin altında kaldığı anlaşılmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Bölge Adliye Mahkemesinin 27.12.2024 tarihli ek kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Peşin alınan temyiz karar harçlarının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

20.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17890, Karar No: 2017/22849, Tarih: 25.10.2017

**22. Hukuk Dairesi         2015/17890 E.  ,  2017/22849 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin gece bekçisi olarak hafta içi 16:45-08:00 arasında, cumartesi-pazar ve genel tatil günlerine denk gelen çalışmalarında 08:00-08:00 saatleri arasında çalıştığını, toplu iş sözleşmesinde haftalık çalışma süresinin kırk saat olarak düzenlendiğini, ayrıca genel tatil günleri ve akti tatil olan cumartesi günlerinde üç yevmiye ödeneceği düzenlenmesine rağmen eksik ödeme yapıldığını belirterek fazla mesai ve genel tatil ücreti alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı zamanaşımı definde bulunarak davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davacının 17:00-08:00 ve 08:00-08:00 saatleri arasında dönüşümlü çalıştığı, buna göre haftada iki gün çalışıp kalan günlerde izin kullandığı, haftalık çalışma süresinin 40 saati aşmadığı ve genel tatil günleri karşılığı toplu iş sözleşmesi hükmüne uygun olarak izin kullandığı, nöbet tuttuğu günlerin karşılığında serbest zaman kullandığı, her ne kadar bu konuda davacı işçinin yazılı onayı alınmamışsa da toplu iş sözleşmesinde yazılı onay şartı geçerlilik şartı değil ispat şartı olduğundan davanın tümü ile reddine karar verilmiştir.

Karar, süresi içerisinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı işçinin fazla mesai ve genel tatil ücreti alacağı bulunup bulunmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını, genel tatil günlerinde çalıştığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatil alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatil çalışmasının ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, bu çalışmaların yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma ve genel tatil çalışması olup olmadığı araştırılmalıdır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 69. maddesinde çalışma hayatında "gece" en geç saat 20:00'de başlayarak en erken saat 06:00'ya kadar geçen ve her halde en fazla onbir saat süren dönemi kapsadığı, ikinci fıkrada ise bazı işlerin niteliğine ve gereğine göre yahut yurdun bazı bölgelerinin özellikleri bakımından, çalışma hayatına ilişkin "gece" başlangıcının daha geriye alınması veya yaz ve kış saatlerinin ayarlanması, yahut gün döneminin başlama ve bitme saatlerinin belirtilmesi suretiyle birinci fıkradaki hükmün uygulama şekillerini tespit etmek yahut bazı gece çalışmalarına herhangi bir oranda fazla ücret ödenmesi usulünü koymak veyahut gece işletilmelerinde ekonomik bir zorunluluk bulunmayan işyerlerinde işçilerin gece çalışmalarını yasak etmek üzere yönetmelikler çıkartılabileceği üçüncü fıkrada ise işçilerin gece çalışmaları yedi buçuk saati geçemeyeceği düzenlenmiştir. Ancak mevzuatımızda gece çalışmasının en az kaç saat olduğu yönünde bir düzenleme bulunmamaktadır. ... Birliği Hukukunda 2003/188 sayılı Direktif'in 2. maddesinde tanımlar başlığında gece işçisinin "Bir yandan, günlük çalışma süresinin en az üç saati gece süresine rastlayan, diğer yandan, yıllık çalışma süresinin belirli bir kısmının gece dönemine rastlaması muhtemel olan ve bahsedilen belirli kısım ilgili üye devletlerin seçimine bağlı olarak endüstrinin her iki tarafının görüşleri alınmasını müteakip ulusal kanunlar tarafından ya da, toplu sözleşmeler ya da ulusal veya bölgesel düzeyde endüstrinin iki tarafı arasında sonuçlandırılan sözleşmeler tarafından tanımlanan işçiler" olduğu belirtilmiştir. Burada gece işçisi tanımlaması ile üç saatlik gece çalışması olan kimsenin gece işçisi olduğu açıklanmıştır.

Somut olayda, davalı tarafından sunulan kayıtlara göre, davacının, davalı işyerinde gece bekçisi olarak 08:00-08:00 ve 17:00-08:00 saatleri arasında çalışmaları bulunduğu anlaşılmaktadır. Mahkemece, davacının haftalık çalışma süresinin Toplu İş Sözleşmesinde düzenlenen 40 saatlik süreyi aşmadığı, fazla mesai ve genel tatil çalışmaları karşılığında kendi rızası ile serbest zaman kullandığı, Toplu İş Sözleşmesindeki yazılı onay şartının ispat şartı olduğu belirtilerek anılan isteklerin reddine karar verilmiştir.

Ancak Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nca da benimsenen Dairemizin yerleşik uygulamasına göre, bir işçinin günde en fazla fiilen 14 saat çalışabileceğinin kabulü gerekir. Bu durumda 24 saat çalışılan günler yönünden, haftalık çalışma süresi aşılmasa dahi günlük fiili çalışma süresi 14 saat kabul edildiğinden, bunun 11 saati aşan 3 saati fazla çalışmadır.

Ancak Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nca da benimsenen Dairemizin yerleşik uygulamasına göre, bir işçinin günde en fazla fiilen 14 saat çalışabileceğinin kabulü gerekir. Bu durumda 24 saat çalışılan günler yönünden, haftalık çalışma süresi aşılmasa dahi günlük fiili çalışma süresi 14 saat kabul edildiğinden, bunun 11 saati aşan 3 saati fazla çalışmadır.

Yine haftalık çalışma süresi aşılmasa dahi 7,5 saatin üzerindeki gece çalışmalarının fazla mesai olarak değerlendirilmesi gerektiği İş Kanunu'nun 69. maddesinden açıkça anlaşılmaktadır. Fazla mesai ücreti alacağının bu bilgiler doğrultusunda hesaplanarak hüküm altına alınması gereklidir. Genel tatil ücreti alacağı konusunda da toplu iş sözleşmesi düzenlemeleri, davalı tarafından sunulan puantaj kayıtları ve bordrolar gözetilerek bir değerlendirme yapılmalıdır. Davanın yazılı gerekçe ile reddedilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir. (Dairemizin 14.06.2016 tarih, 2016/16265 Esas - 2016/17649 Karar sayılı ilamı da bu yöndedir)

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 25/10/2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/89, Karar No: 2017/5759, Tarih: 13.09.2017

**10. Hukuk Dairesi         2017/89 E.  ,  2017/5759 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı tarafından davalı işveren yanında geçen çalışmaları yönünden fiili hizmet süresi zammının tespiti istemli açılan davada yapılan yargılama sonucu.... İş Mahkemesince davanın kısmen kabulüne dair verilen hükme karşı davalılar vekili tarafından İstinaf yoluna başvurulması ve ....Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine dair verilen kararın temyizen incelenmesi davalılar vekili tarafından istenmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

I- İSTEM:

.... Sendikası üyesi olan davacının davalı şirkette hizmet akdiyle, petrol arama işinde .... servisinde çalıştığını, hu işin iyonlaştırıcı radyoaktif kaynaklar ile yapıldığını, yapılan işin Radyasyon Güvenliği Yönetmeliğinin 4. maddesinin h bendi ile 10 maddesi. Radyasyon Güvenliği Tüzüğünün 2. maddesinin k bendinde tanıma uygun iş olduğunu, yapılan işin 5510 sayılı Kanunun 40/2. maddesinde bulunan listedeki 11. sırada yer alan işe uygun iş olduğunu, bu bölümde çalışmaya başlama tarihinin 15.2.2012 olduğunu belirterek fiili hizmet zammından yararlandırılmasını istemiştir.

II- CEVAP:

Davalı ... A. O. Genel Müdürlüğü vekili özetle; Radyasyon Güvenliği Yönetmeliği ve Tüzüğü uyarınca, radyasyon görevlisinin sürekli olarak, denetimli alanlarda veya radyasyon kaynaklarıyla çalışan kişi olduğunu, ara sıra

çalışan kişilerin radyasyon görevlisi sayılmayacağını, yapılan ölçümlerde mevzuatta halk için verilen yıllık doz düzeyinin üzerine çıkılmadığını, davacının radyoaktif malzemeye maruz kalmadığını, özgül aktivitesi gram başına 0,002 mikrocurieden daha az olan radyoaktif maddelerin radyasyon tüzüğünün kapsamı dışında olduğunu, işyerinin kanunda aranılan şartları taşıyıp taşımadığına ilişkin denetimin SGk tarafından yapıldığını, davacının çalıştığını iddia ettiği dönemlerin Kurum kayıtlarından farklı olduğunu belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Dahili davalı ... vekili özetle; Kurumun feri müdahil olduğunu, görev, derdestlik, husumet, yetki ve hak düşürücü süre gibi ilk itirazlarda bulunduğunu belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III- MAHKEME KARARI:

A- İLK DERECE MAHKEME KARARI