muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/8074, Karar No: 2010/1796, Tarih: 24.03.2010

**1. Ceza Dairesi         2009/8074 E.  ,  2010/1796 K.**

**"İçtihat Metni"**

Gasp suçunu kolaylaştırmak maksadıyla ... 'i öldürmekten ve gasptan sanıklar ... ile ...'nin yapılan yargılanmaları sonunda: Hükümlülüklerine ilişkin (KADIKÖY) Birinci Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 15.11.2006 gün ve 536/416 sayılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi C.Savcısı ile sanık ... müdafii taraflarından istenilmiş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle: incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Dairemizin 2007/8980 Esas sayılı 25.02.2009 günlü ilamı üzerine mahkemece verilen 25.05.2009 tarihli cevabi yazıda sanık ... müdafiinin 15.11.2006 tarihli kararı süresinde temyiz ettiği ve temyiz defterine işlendiği ve fakat mahkeme kalemi tarafından sanık müdafiinin imzasının ve hakimin havalesinin bulunduğu dilekçe aslının sehven müdahil tarafa tebliğe çıkartıldığı bildirildiği görülmekle, sanık ... müdafiinin temyiz isteminin inceleme dışı bırakıldığı belirtilen tebliğnamede, hakkında görüş bulunmayan bu sanıkla ilgili olarak ek tebliğname düzenlenmesi için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’na TEVDİİNE, 24/03/2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2738, Karar No: 2023/1980, Tarih: 05.06.2023

**12. Ceza Dairesi         2022/2738 E.  ,  2023/1980 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/188 E., 2021/468 K.

DAVA : Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat

Mahkemece Dairemizce verilen bozma kararı üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası gereği yürürlükte bulunan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 26.09.2004 tarihli ve 5236 sayılı Kanun’la yapılan değişiklikten önceki 427 nci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 142 nci maddesinin sekizinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Davacı vekili 15.01.2015 tarihli dava dilekçesinde özetle; "Müvekkilin beraatine karar verilen ceza dava dosyası kapsamında çocuğun basit cinsel istismarı suçundan 21.07.2008 - 24.09.2009 tarihleri arasında tutuklu kalması sebebiyle oluşan zararının karşılığı olarak 30.000,00 TL maddi ve 100.000,00 TL manevi tazminatın tutuklama tarihinden itibaren işleyecek faizi ile birlikte müvekkile ödenmesini talep ederiz." şeklinde beyanda bulunmuştur.

2. Davalı vekili 28.01.2015 tarihli cevap dilekçesinde özetle; "Davanın süresinde açılıp açılmadığı araştırılmalıdır. Davacının tutuklanması yasaya uygun olup, tazminattan idare sorumlu tutulamaz. Talep edilen tazminat miktarları fahiştir. Bu tür davalarda vekalet ücreti talep edilemez." şeklinde beyanda bulunmuştur.

3. Bandırma Ağır Ceza Mahkemesinin, 11.03.2016 tarihli ve 2015/164 Esas, 2016/84 Karar sayılı kararı ile davanın kısmen kabulü ile 6.788,83 TL maddi, 20.000,00 TL manevi tazminatın tutuklama tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

3. Bandırma Ağır Ceza Mahkemesinin, 11.03.2016 tarihli ve 2015/164 Esas, 2016/84 Karar sayılı kararı ile davanın kısmen kabulü ile 6.788,83 TL maddi, 20.000,00 TL manevi tazminatın tutuklama tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

4. Bandırma Ağır Ceza Mahkemesinin, 11.03.2016 tarihli ve 2015/164 Esas, 2016/84 Karar sayılı kararının davalı vekili ve davacı vekili tarafından temyizi üzerine Dairemizin 15.03.2021 tarihli ve 2019/2595 Esas, 2021/2592 Karar sayılı ilâmı ile; 5271 sayılı Kanun'un 144 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendinin yürürlükten kaldırılması nedeniyle mahsup tazminata engel oluşturmayacak ise de, haklarında mahsup işlemi yapılmayan kişilerle tutukluluğu başka mahkumiyetinden mahsup edilenler arasındaki dengenin, hak ve nesafetin sağlanması gerektiği göz önünde bulundurularak mahsup edilen sürenin hükmolunacak tazminat miktarının tayininde dikkate alınması gerektiği ve bu kapsamda temyiz incelemesi sırasında Dairemizce UYAP sistemi üzerinden temin edilerek dosya içerisine alınan davacıya ait adli sicil kaydına göre davacının karar tarihinden sonra hükümlülüklerinin bulunduğu anlaşıldığından, davacının tutukluluk süresinin diğer bir hükümlülüğünden mahsup edilip edilmediğinin yeniden araştırılmasının gerekmesi, kabul ve uygulamaya göre de; maddi tazminatın, davacının tutuklu kaldığı döneme ilişkin net asgari ücret üzerinden hesaplanan 7.358,75 TL yerine, hatalı bilirkişi raporuna dayanılarak bu miktarın altında kalacak şekilde 6.788,83 TL olarak tayin edilmesi suretiyle, davacı lehine eksik maddi tazminata hükmolunması, ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 13.03.2007 gün ve 2 - 63 sayılı kararında açıklandığı üzere; koruma tedbirleri nedeniyle tazminat davalarında, ancak davanın tamamen reddi halinde davalı lehine vekalet ücretine hükmolunabileceği, davanın kısmen kabulü halinde ise davalı lehine vekalet ücretine hükmedilemeyeceğinin gözetilmemesi, nedenleriyle bozulmasına karar verilmiştir.

5. Hukukî Süreç başlığı altında (4) numaralı paragrafta ayrıntılarına yer verilen Yargıtay bozma ilâmına uyulmasına karar verilerek gereklerinin yerine getirildiği anlaşılmıştır.

6. Bandırma Ağır Ceza Mahkemesinin, 13.12.2021 tarihli ve 2021/188 Esas, 2021/468 Karar sayılı kararı ile davanın kısmen kabulü ile 7.358,75 TL maddi, 20.000,00 TL manevi tazminatın tutuklama tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

7. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 16.05.2022 tarihli ve 2022/4514 sayılı, onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdii edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Davacı vekilinin temyiz isteği; hükmedilen tazminat miktarlarının ve vekalet ücretinin az olduğuna, ilişkindir.

B. Davalı vekilinin temyiz isteği; tazminat şartlarının oluşmadığına, ilişkindir.

III. DAVA KONUSU

Temyizin kapsamına göre;

Yerel Mahkemenin Kabulü

7. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 16.05.2022 tarihli ve 2022/4514 sayılı, onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdii edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Davacı vekilinin temyiz isteği; hükmedilen tazminat miktarlarının ve vekalet ücretinin az olduğuna, ilişkindir.

B. Davalı vekilinin temyiz isteği; tazminat şartlarının oluşmadığına, ilişkindir.

III. DAVA KONUSU

Temyizin kapsamına göre;

Yerel Mahkemenin Kabulü

Davacı vekilinin talebi doğrultusunda maddi tazminatın hesaplanması için alınan 21.12.2015 tarihli bilirkişi raporunda; davacının 21.07.2008 ile 24.09.2009 tarihleri arasında tutuklu kaldığı, tutuklulukta geçen sürenin toplamda 430 gün olduğunun tespit edildiği, dava dilekçesinde tutuklanma tarihinde davacının asgari ücret karşılığı çalıştığı ileri sürülmüş ise de celp edilen SGK kayıtlarında buna ilişkin bir veri bulunmadığı, buna göre davacının tutuklandığı 21.07.2008 tarihinden tahliye tarihi olan 24.09.2009 tarihine kadar asgari ücrete hak kazanacağı, 430 günlük bu süreçte o dönemlerde uygulanan net asgari ücret miktarları üzerinden 6.788,83 TL maddi zarara uğradığının bilirkişi raporuyla tespit edildiği, Yargıtay 12. Ceza Dairesinin 15.03.2021 tarih, 2019/2595 Esas ve 2021/2592 Karar sayılı bozma ilamıyla bilirkişi raporunda davacının tutuklu kaldığı döneme ilişkin net asgari ücret üzerinden hesaplama yapılmadığının ve maddi tazminatın tayin edilmesinde davacının tutuklu kaldığı döneme ilişkin net asgari ücret üzerinden hesaplanan 7.358,75 TL olarak maddi tazminatın tayin edilmesi gerektiği hususunun belirtildiği, maddi vakıaya ve Yargıtay bozma ilamında belirtilen hususlar dikkate alınarak davacının 21.07.2008 - 24.09.2009 dönemine ilişkin 7.358,75 TL maddi zarara uğradığı anlaşılmıştır.

Manevi tazminat gerçek anlamda bir zarar olmadığı gibi, mal varlığının aktifinde bir azalma ve pasifinde çoğalma meydana getirmemektedir. Manevi tazminatın amacı, yapılan yasa dışı bir işlem veya eylem nedeniyle duyulan acı ve ızdırapların bir ölçüde giderilmesidir. Manevi tazminat, taraflar için bir zenginleşme nedeni olmayacağı gibi bir yoksullaşma nedeni de olmamalıdır. Objektif bir kriter olmamakla birlikte, hükmedilecek manevi tazminatın davacının sosyal ve ekonomik durumu, üzerine atılan suçun niteliği, tutuklanmaya neden olan olayın cereyan tarzı ile gözaltında ve tutuklulukta kalınan süre, tutuklu bulunma tarihleri, tazminat davasının kesinleşeceği tarihe kadar davacının elde edeceği parasal değer gibi unsurlar nazara alınarak zenginleşme sonucu doğurmayacak şekilde hak ve nefaset kurallarına uygun makul bir miktarın manevi tazminat olarak tayin ve takdir olunması gerekmektedir.

Toplanan deliller ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde; davacının haksız tutukluluktan doğan maddi tazminat talebinin kısmen kabulüyle, bilirkişi raporu ve Yargıtay 12. Ceza Dairesinin 15.03.2021 tarih, 2019/2595 Esas ve 2021/2592 Karar bozma ilamı dikkate alınarak 7.358,75 TL maddi tazminat ile manevi tazminat talebinin kısmen kabulüyle mahkemece takdir edilen 20.000,00 TL manevi tazminatın haksız tutuklama tarihi olan 21.07.2008 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı hazineden alınarak davacıya verilmesine ve fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Tazminat talebinin dayanağı olan Malatya 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2014/215 Esas, 2014/198 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında, davacının çocuğun cinsel istismarı suçundan 21/07/2008 - 24/09/2009 tarihleri arasında 430 gün tutuklu kaldığı, yapılan yargılama sonunda beraatine hükmedildiği, beraat hükmünün 19.11.2014 tarihinde kesinleştiği, tutuklama tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun'un 142 nci maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye davanın açıldığı ve kanunda öngörülen yasal şartların oluştuğu anlaşılmıştır.

A. Davacı vekilinin temyiz isteği yönünden;

Gözaltında ve tutuklu kaldığı dönem içerisindeki maddi zararını ücret bordrosu gibi itibar edilebilecek bir belgeyle ispatlayamayan davacı lehine tutuklu kaldığı dönemde 16 yaşından büyükler için geçerli net asgari ücret üzerinden maddi tazminatın hesaplanmasında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

Nesnel bir ölçüt olmamakla birlikte, hükmedilecek manevi tazminatın davacının sosyal ve ekonomik durumu, üzerine atılı suçun niteliği, tutuklanmasına neden olan olayın cereyan tarzı, tutuklu kaldığı süre ve benzeri hususlar ile tazminat davasının kesinleşeceği tarihe kadar faizi ile birlikte elde edeceği parasal değer gözetilmek suretiyle, hak ve nefaset ilkelerine uygun, makul bir miktar olarak tayin ve tespiti gerektiği göz önünde bulundurularak belirlenen manevi tazminat miktarında, hukuka aykırılık bulunmamıştır.

05.08.2017 tarihli 694 sayılı Kanun Hükmünde Kararname ile değişik, 5271 sayılı Kanun'un 142 nci maddesinin dokuzuncu fıkrası uyarınca, tazminat davaları nedeniyle Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince hesaplanan nisbî avukatlık ücreti ödeneceği, ancak, ödenecek miktarın tarifede sulh ceza hâkimliklerinde takip edilen işler için belirlenen maktu ücretten az, ağır ceza mahkemelerinde takip edilen davalar için belirlenen maktu ücretten fazla olamayacağı hususu dikkate alınarak, bu aralıkta hesaplanan nisbî avukatlık ücretine hükmolunmasında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

B. Davalı vekilinin temyiz isteği yönünden;

B. Davalı vekilinin temyiz isteği yönünden;

Tazminat talebinin dayanağı olan Malatya 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2014/215 Esas, 2014/198 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında, davacının çocuğun cinsel istismarı suçundan 21/07/2008 - 24/09/2009 tarihleri arasında 430 gün tutuklu kaldığı, yapılan yargılama sonunda beraatine hükmedildiği, beraat hükmünün 19.11.2014 tarihinde kesinleştiği, tutuklama tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun'un 142 nci maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye davanın açıldığı ve kanunda öngörülen yasal şartların oluştuğu anlaşılmakla, davanın kısmen kabulüne ilişkin hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Bandırma Ağır Ceza Mahkemesinin, 13.12.2021 tarihli ve 2021/188 Esas, 2021/468 Karar sayılı kararında davacı vekili ve davalı vekili tarafından öne sürülen temyiz sebeplerinin incelenmesi neticesinde herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 05.06.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6305, Karar No: 2016/13148, Tarih: 03.05.2016

**22. Hukuk Dairesi         2015/6305 E.  ,  2016/13148 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Taraflar arasındaki, fazla mesai ücreti alacağının ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı sebeplerle gerçekleşen miktarın faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine ilişkin hükmün süresi içinde temyizen incelenmesi taraflar avukatlarınca istenilmesi ve davacı avukatınca da duruşma talep edilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 03.05.2016 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davacı adına kimse gelmedi. Karşı taraf adına vekili Avukat ... geldiler. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatın sözlü açıklaması dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkili işçinin fazla çalışma ücreti alacağının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, taraflar vekilleri temyiz etmiştir.

Taraflar arasında, davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi, bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Fazla çalışma yapıldığının ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, yazılı delil niteliğindedir. Ancak, sözü edilen çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda, tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bununla birlikte, işyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de, anılan çalışmaların olup olmadığı araştırılmalıdır.

Somut olayda, mahkemece, tanık beyanlarına itibarla, fazla çalışma ücreti alacağı hüküm altına alınmıştır. Ne var ki, davalı tarafın delil listesinde, işyeri kayıtlarına dayanmış olması karşısında, itirazları doğrultusunda bilgisayar açılış ve kapanış sistem kayıtlarının celp edilerek, bilirkişi marifetiyle incelenmesi gereklidir. Bu yönde bir işlem tesis edilmeden sonuca gidilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, davalı yararına takdir edilen 1.350,00 TL duruşma vekalet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 03.05.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1863, Karar No: 2011/4869, Tarih: 12.12.2011

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/1863 E.  ,  2011/4869 K.**

**"İçtihat Metni"**

Reşit olmayan mağdureyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma ve rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçlarından sanıklar ..., ..., ... ve ...’nun yapılan yargılamaları sonunda; üzerlerine atılı reşit olmayan mağdureyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma suçlarından beraatlerine, atılı diğer suçtan açılan kamu davalarının şikâyet yokluğu nedeniyle düşmesine dair ... Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 31.01.2007 gün ve 2004/301 Esas, 2007/35 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi katılan ... ve Çocuk Esirgeme Kurumu vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıklara atılı reşit olmayan mağdureyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma ve rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçlarının 765 sayılı TCK.nun 416/son ve 430/2. maddelerinde öngörülen cezalarının üst sınırları itibariyle aynı Kanunun 102/4. maddesine göre 5 yıllık asli zamanaşımına tâbi oldukları, sanıkların sorgularının yapıldığı 13.07.2004 tarihi ile inceleme günü arasında bu sürenin gerçekleştiği anlaşıldığından, hükümlerin 5237 sayılı TCK.nun 7/2. maddesi ile 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanunun 322/1 ve 5271 sayılı CMK.nun 223/8 maddeleri uyarınca sanıklar haklarında açılan kamu davalarının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 12.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11160, Karar No: 2018/3614, Tarih: 16.05.2018

**11. Hukuk Dairesi         2016/11160 E.  ,  2018/3614 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

( DENİZCİLİK İHTİSAS MAHKEMESİ SIFATIYLA)

Taraflar arasında görülen davada ... Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 27/06/2016 tarih ve 2014/784-2016/293 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili sigorta şirketi tarafından yangın rizikolarına karşı sigortalı bulunan Kıyı Emniyeti Genel Müdürlüğünün deniz dibi enerji nakil hattında davalıların maliki olduğu İbrahim Reis 3 isimli geminin çapa atması sonucu hasar meydana geldiğini, sözkonusu hasar nedeni ile sigortalı kuruma 31/07/2013 tarihinde toplam 28.221 TL hasar tazminatı ödendiğini, davalıların sözkonusu hasardan müştereken ve müteselsilen sorumlu olduklarını ileri sürerek 28.221 TL tazminatın 31/07/2013 tarihinden itibaren işleyecek faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, olay günü hava şartları nedeniyle teknenin Kefken limanına sığındığını, GPS haritası üzerinde Kıyı Emniyetine ait kablo hattının görülmediğini, teknenin demirlediği sahada da deniz dibinde kablo olduğuna dair herhangi bir işaret ve ikaz lambasının bulunmadığını, hasarın meydana gelmesinde müvekkillerinin herhangi bir kusuru olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; kabloların döşenmesi işleminin hava ve deniz şartlarına bağlı ve deniz zeminine uygun şekilde gömülerek yada kanal açılarak herhangi bir çapa, trol, tekne yada deniz dibindeki başka bir maddi hasardan koruyacak şekilde yapılması gerektiği, ancak Kıyı Emniyeti Genel Müdürlüğü'ne ait deniz dibi enerji nakil, hattında belirtilen teknik usuller ile Liman Yönetmeliği ve Balıkçı Barınakları Yönetmeliğinde belirtilen usullere uyulmadığı kabloların kurulumunda gerekli ihtimamın gösterilmediği, elektrik kablosunun deniz haritalarına işlenmediği, bu durumda meydana gelen hasarda davalılara ait teknenin herhangi bir kusurunun olmadığı ve davalıların sorumlu tutulamayacağı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 6,70 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 16/05/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/9090, Karar No: 2022/2561, Tarih: 17.02.2022

**5. Hukuk Dairesi         2020/9090 E.  ,  2022/2561 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki tapu kaydının mahkeme kararı ile iptal edilmesi nedeniyle uğranılan zararın 4721 sayılı TMK'nın 1007. maddesi uyarınca tazmini için açılan ilk davada saklı tutulan bölümün tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin verilen ilk derece mahkemesinin kararına karşı, davalı Hazine vekilinin istinaf başvurusu üzerine Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi'nce istinaf isteminin kabulü ile HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca ilk derece mahkemesi kararı kaldırılmak suretiyle esas hakkında yeniden karar verilmesine dair yukarıda gün ve sayıları yazılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, tapu kaydının mahkeme kararı ile iptal edilmesi nedeniyle uğranılan zararın 4721 sayılı TMK'nın 1007. maddesi uyarınca tazmini için açılan ilk davada saklı tutulan bölümün tahsili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı davalı Hazine vekilince yapılan istinaf başvurusunun Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi'nce kabulü ile HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca yeniden esas hakkında karar verilmiş olup; karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosya içindeki bilgi ve belgelere, kararın dayadığı gerekçeye göre; taraflar arasında görülüp kesinleşen önceki davada tespit edilen bedel esas alınmak suretiyle davanın kabulüne ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı davalı Hazine tarafından yapılan istinaf başvurusunun kabulü ile değerlendirmenin ilk dava tarihi esas alınarak yapıldığı anlaşılmakla, bedele de ilk dava tarihinden itibaren faiz işletilmesi gerektiğinden, hükmün faize ilişkin kısmının HMK'nın 353/1-b-2 maddesi gereğince düzeltilerek yeniden esas hakkında karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bu nedenle davacılar vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Davalı Hazine vekilinin temyiz itirazları yönünden yapılan incelemede;

Dava konusu taşınmaz maliki ... mirasçılarından ...’nın davacılar arasında yer almadığı anlaşılmakla, davacıların veraset ilamındaki payları oranında ilk davada saklı tutulan bedele hükmedilmesi gerekirken, tamamına hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı Hazine vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi'nin 2019/746 E. - 2019/929 K. sayılı hükmünün açıklanan nedenlerle HMK'nın 371. maddesi uyarınca BOZULMASINA, davalı Hazine harçtan muaf olduğundan harç alınmamasına, davacılardan peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 17/02/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.