muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/20, Karar No: 2006/30, Tarih: 21.02.2006

Bu nedenlerle Yargıtay C.Başsavcılığı itirazının değişik gerekçeyle kabulü ile, Yargıtay 9. Ceza Dairesinin bozma kararının kaldırılmasına, Yerel Mahkeme kararının yukarıda belirtilen eksiklik nedeniyle düzeltilerek onanmasına karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan kurul üyelerinden;

Ersan Ülker ve Şükrü Türktemel;

"Konuya ilişkin üç görüş mevcuttur: 1-Blok uygulama yapılır, 765 sayılı Yasaya göre hükmolunan sonuç ceza sanık lehine ise bu cezaya bağlı olarak 31 ve 33 üncü maddeler de uygulanır. 5237 sayılı Yasaya göre hükmolunan cezanın lehe olması halinde ise buna bağlı olarak 5237 sayılı Yasanın 53 üncü maddesi uygulanır.

2-Cezalar kendi aralarında, cezanın sonuçları kendi aralarında, cezanın bireyselleştirilmesi ise kendi aralarında karşılaştırılarak lehe yasa bulunur.

3-Geçiş döneminde her iki hüküm de uygulanmaz.

Bu üç görüşün de haklı yanları bulunmaktadır. Bir çırpıda kaldırılıp atılması mümkün değildir.Bu nedenle bu görüşlerden mahkemeleri, Yargıtay'ı rahatlatacak, benzer kurumlara da uygulanacak, sanık aleyhine sonuç doğurmayacak bir görüş benimsenmelidir.

765 sayılı Yasaya göre asli ceza ve fer'i ceza olarak düzenlenen hak yoksunluğu 5237 sayılı Yasada güvenlik tedbirleri içinde yer almıştır. 765 sayılı Yasanın 11 inci maddesinde cürümlere ilişkin cezalar arasında "muayyen bir meslek ve sanatın tatili cezası" da bulunmaktadır. 102 inci maddenin 3 üncü bendinde ise kamu hizmetinden sürekli yasaklama cezasının zamanaşımı on sene, geçici yasaklamanın zamanaşımı beş sene olarak düzenlenmiştir. Özel yasalarda olduğu gibi TCK.nun 230 ve 240 ıncı maddelerinde memuriyetten yoksun bırakma cezası bulunmaktadır ve Ceza Genel Kurulu bu konuda çözüm getirmemiştir.

5237 sayılı Yasanın 2 inci maddesinde ise "Kanunun açıkça suç saymadığı bir fiil için kimseye ceza verilemez ve güvenlik tedbiri uygulanamaz. Kanunda yazılı cezalardan ve güvenlik tedbirlerinden başka bir ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunamaz." Denilerek güvenlik tedbirlerinin bir ceza olmadığı kabul edilmiştir. Ayrıca 45 ve devamı maddelerinde de ceza olarak hapis ve adli para cezaları sayılmış ve cezalar arasında güvenlik tedbirleri sayılmamıştır.

Nitekim iki ay kadar önce Yüksek kurul, 2005/140 esas sayılı çek dosyasında, çek keşide etmekten yasaklamanın bir güvenlik tedbiri olduğunu, hüküm olup karara temyiz edilebilir vasfını verdiğini kabul etmiştir.

O halde cezalar, güvenlik tedbirine dönüştürülmüştür. Sanık lehine bir değişiklik olup, olmayan bir ceza ile sanığın mahkûmiyeti kanunilik ilkesine, Anayasa'nın 38, 765 sayılı Yasanın 2, 5237 sayılı Yasanın 7 nci maddelerine aykırıdır. Nasıl ki bugün idam cezasına hükmedilemiyorsa, kaldırılmış bulunan ve 5252 sayılı Yasa ile bir başka cezaya dönüştürülmeyen fer'i ve asli cezaya da hükmolunamaz.

O halde cezalar, güvenlik tedbirine dönüştürülmüştür. Sanık lehine bir değişiklik olup, olmayan bir ceza ile sanığın mahkûmiyeti kanunilik ilkesine, Anayasa'nın 38, 765 sayılı Yasanın 2, 5237 sayılı Yasanın 7 nci maddelerine aykırıdır. Nasıl ki bugün idam cezasına hükmedilemiyorsa, kaldırılmış bulunan ve 5252 sayılı Yasa ile bir başka cezaya dönüştürülmeyen fer'i ve asli cezaya da hükmolunamaz.

Blok uygulamadan bahsediliyor? Blok uygulama hangi aşamaya kadardır? Kesin bir sınırı var mıdır? Kırmızı çizgi neresidir? Yasalar ile belirlenmiş midir? Bu soruların da yanıtlanması gerekmektedir. Yasayı hazırlayanlardan Sn.İzzet Özgenç, "Gazi Şerhinde", infazın da dikkate alınması gerektiğine ilişkin görüşten Sn. Osman Şirin ve Sn.Keskin Kaylan'ın talebi üzerine vazgeçildiğini belirttikten sonra aynen şöyle demektedir. "Bunun ortaya çıkardığı sonuca göre, tekrar ediyorum bunun ortaya çıkardığı sonuca göre, lehe kanunun belirlenmesinde bir kanunun hüküm tesis edilinceye kadar ki hükümleri kendi içinde bir bütün olarak somut olaya uygulamak gerekir. Buna karşılık, hüküm verdikten sonra ki infaz aşamasında uygulanabilecek olan kanun hükümlerini ise lehe kanunun belirlenmesinde ayrıca değerlendirmek gerekecektir. Böylece çapraz uygulamanın yolu açık tutulmuştur." Görüldüğü üzere açıkça hükümden bahsedilmekte, hükmün sonuçlarından söz edilmemektedir. Çapraz uygulama açıkça kabul edilmiştir. Bu durumda infaz hükümleri blok uygulamada yer almamaktadır. Cezanın bireyselleştirilmesi yani paraya çevrilmesi ve ertelenmesi de bu uygulamanın dışındadır. Cezanın sonuçlarının da bu uygulama dışında olmasının hiçbir sakıncası yoktur. Aksine pek çok faydası bulunmaktadır.Örneğin;

a)765 sayılı Yasanın 31, 33 üncü maddelerinin bugün için infazı mümkün değildir. Çünkü infaza ilişkin bir hüküm bulunmamaktadır. Halbuki yeni TCK.nun 53/5 inci maddesi 5402 sayılı Denetimli Serbestlik ve Yardım Merkezleri ile Koruma Kurulları Kanununun 14 üncü maddesine göre infaz edilecektir.

b) Ömür boyu hak yoksunluğunun infazının nasıl olacağı tereddütlüdür. Çünkü yeni yasada ömür boyu hak yoksunluğu kabul edilmemiştir. Bu nedenle de yasak hakların geri verilmesi, yeni sistemde yer almamaktadır. Bu durumda 31, 33 üncü maddelerin uygulanması halinde iyi halli olanların yasal haklarına kavuşmaları mümkün değildir. Kıyas yoluyla yasak hakların iadesi de mümkün değildir. Çünkü kıyas, yasada hüküm bulunmayan hallerde, yasada mevcut olan bir başka benzer hükmün uygulanmasıdır. Burada ise mevzuatta bir hüküm bulunmamaktadır. Yürürlükten kalkan, hukuk tarihinde yerini alan bir hüküm kıyasa esas alınamaz. Yürürlükten kalkan bir hükme dayanılması kıyas değil, zorlayarak çözüm aramaktır.

Öte yandan infaz aşamasında CMUK. 402, CMK.98 inci maddelerine göre karar istenmesi de çözüm değildir. Çünkü mahkeme, Yargıtay'ca onanan ve kesinleşen kararın infazını isteyecektir. Bu kararın infazından vazgeçilemez ve mahkûmiyet süresi ile de sınırlanamaz.

Öte yandan infaz aşamasında CMUK. 402, CMK.98 inci maddelerine göre karar istenmesi de çözüm değildir. Çünkü mahkeme, Yargıtay'ca onanan ve kesinleşen kararın infazını isteyecektir. Bu kararın infazından vazgeçilemez ve mahkûmiyet süresi ile de sınırlanamaz.

"TCK.nun 31 ve 33 üncü maddeleri cezanın infazı süresince uygulanır." şeklinde bir yasa çıkmazsa ömür boyu uygulanacaktır.Ancak böyle bir yasanın yürürlüğe girmesi ise yasal boşluk olduğunu, bu boşluktan sanıkların yararlanması gerektiğini açıkça ortaya koymaktadır. Böyle bir yasa yürürlüğe girdikten sonraki olaylarda uygulanacaktır.Bundan sonra da bu maddeler olmadığına göre, uygulanamayacak bir yasa olarak kalacaktır. Yasadan söz edilmesi bile, yasal boşluk olduğunu göstermektedir. Bu boşluk da sanık lehine yorumla, amaçsal yorumla doldurulmalıdır. Sanık aleyhine genişletici yorumla 31 ve 33 üncü maddelerin yürürlükte olduğu kabul edilemez. Böyle bir kabul 5237 sayılı Yasanın 2/son maddesine aykırıdır.

c) Hak ve adalet duyguları gözetilerek hak yoksunluğunun infaz süresine indirgenmesi zorunlu olacaktır. "İnfaz aşaması gelsin o zaman düşünürüz" de denemez. Çünkü 1 Haziran 2005 tarihinden beri yasak hakların iadesi talep olunmakta ve mahkemeler farklı kararlar vermektedirler. Bu kararlarda yazılı emir yoluyla yakında Yargıtay'a intikal edecektir. Mahkemelerin ağırlıklı görüşü, "ek kararlar Yargıtay tarafından bilinerek onanmıştır. O halde hak yoksunluğu ömür boyu sürecektir." biçimindedir.

d) Üçüncü görüş yani eski ve yeni yasadaki hak yoksunluğunun uygulanamayacağı görüşü görevi ihmal, görevde yetkiyi kötüye kullanmak suçlarında karşımıza çıkmaktadır. Bu suçlarda hükmolunan kamu hizmetinden yoksunluk cezası, ceza mevzuatından çıkartılmıştır. Yürürlük Yasasında bir hüküm yoktur. Mevzuattan çıkartılan idam, ağır hapis, ağır para cezası, hafif hapis ve hafif para cezası yeni cezalara dönüştürülmüştür. Fakat memurluktan yoksunluk cezası bir başka cezaya dönüşmediği için, kanunilik ilkesi uyarınca uygulanamayacak ve infaz edilemeyecektir. Bu husus da göz önünde tutulmalıdır.

e) Olayın terör suçları ile de ilgisi yoktur. Terör suçluları hakkında yeni bir ceza indirimi yapılmayacaktır. Terör suçları halen devam etmektedir. 1 Haziran 2005 tarihinde işlenen terör suçunda uygulanacak hüküm, 31 mayısta işlenen suçta da uygulanacaktır. Yasa koyucu sosyal bir fayda görmediğinden cezayı veya tedbiri azaltmış veya kaldırmışsa bu hükümler uygulanacaktır. Tıpkı 3713, 4616, 4771 sayılı Yasalarda olduğu gibi.

f) Güvenlik tedbirleri yeni yasada bir ceza olarak kabul edilmemiştir. Cezanın sonucuna bağlı olduğu için, kararda gösterilmese bile infazda dikkate alınacaktır.

f) Güvenlik tedbirleri yeni yasada bir ceza olarak kabul edilmemiştir. Cezanın sonucuna bağlı olduğu için, kararda gösterilmese bile infazda dikkate alınacaktır.

TCK.nun 7/3 üncü maddesine göre erteleme, koşullu salıverme, tekerrür hariç, infaz rejimine ilişkin tüm hükümler derhal uygulanacaktır. Uygulanacak olan hükümler sadece disiplin hükümleri değildir. Para cezası, ağırlaştırılmış müebbet hapis, müebbet hapis, süreli hapis ve adli para cezası bu yasaya göre infaz edilecektir. 3 üncü fıkranın değişiklik gerekçesinde "aralarında bir ayırım yapmaksızın, ceza ve güvenlik tedbirlerinin infazı bakımından derhal uygulanma kuralı benimsenmiştir......Kanunun sisteminde bir ceza infaz rejimi olarak kabul edilen hapis cezasının ertelenmesi ile koşullu salıverilme ve mükerrirlere özgü infaz rejimi bakımından, birinci ve ikinci fıkralardaki zaman bakımından uygulama kuralları uygulanacaktır."denilerek güvenlik tedbirlerinin derhal uygulanması kabul edilmiştir.Dolayısıyla 53 üncü madde, lehe veya aleyhe olduğuna bakılmaksızın derhal uygulanacaktır. Artık 31, 33 üncü maddelerin uygulanma olanağı kalmamıştır.

g)Kanunun görüşmeleri sırasında genel kurulda ileri sürülen, bu görüşün kabulünde 765 Sayılı Yasaya göre ağır hapis cezalarının içtimai sırasında hükmolunan sonuç 36 yıl cezanın, ağır hapsin kaldırılması nedeniyle hapse ilişkin 25 yıla indirileceğine dair görüşün de haklı bir yanı bulunmadığı gibi olayla bir ilgisi de yoktur. Çünkü cezanın saptanmasında ve sonuç cezanın belirlenmesinde 765 ve 5237 Sayılı Yasa uygulanarak sonuçta lehe olan yasa uygulanacaktır. Yeni yasada içtimaı yoktur ve içtima sanık lehinedir. Ayrıca konu cezalara ilişkin olmayıp cezaların sonucuna bağlı olan hak yoksunluklarına ilişkindir.Hak yoksunluğu ile verilen örneğin bir bağlantısı bulunmamaktadır.

Bu açıklamaların ışığında olaya bakıldığında, cezaların hesaplanmasından sonra cezaların sonuçları, cezanın bireyselleştirilmesi ve cezaların infazında çapraz uygulama yapılmalıdır. Cezaların infazı ve bireyselleştirilmesinde bu uygulama kabul edildiği halde cezaların sonucunda kabul edilmemesi de kendi içinde bir çelişkiye neden olacaktır. Bu şekildeki kabul birçok sorunu çözecektir. Örneğin 765 sayılı Yasanın 230, 240 ıncı maddelerinde memuriyetten yoksun bırakma cezası, 5237 sayılı Yasanın 191 inci maddesinde düzenlenen uyuşturucu ve uyarıcı madde kullanmak suçlarında sonuca ulaşmak kolaylaşacaktır. 191 inci maddede ceza artırılmış fakat denetimli serbestlik getirilerek yükümlülüklere uyma halinde cezanın infazından vazgeçilmiştir. Bu durumda 765 sayılı Yasada yer alan ceza, 5237 sayılı Yasada yer alan denetimli serbestlik uygulanabilecektir.Bu karma bir uygulama değildir.Çünkü ceza yönünden 765 sayılı Yasa lehe olup uygulanmış, ceza ile ilgisi olmayan denetimli serbestlikte ise yeni yasa tatbik olunmuştur.

Ayrıca tartışmalı olan tekerrür konusu da bu görüşle çözüme kavuşmaktadır.3.görüş tekerrürde de mevcuttur. Yarar görülmediği için kaldırılan bir hükümden ceza verilemeyeceği gibi, tekerrür konusunda TCK.nun 7/3 üncü maddesi uyarınca lehe olan hüküm uygulanacaktır. Adli Sicil Yasasının 9 uncu maddesi gereğince, ceza infaz edilmekle sabıka kaydı silinecektir.

Yargıtay'ın bir görevi de yasaları yorumlarken tereddütleri gidermek, 5237 Sayılı Yasanın 2. maddesinde belirtildiği şekilde sanık aleyhine genişletici yoruma neden olmamaktır. Çoğunluk görüşü, ceza mahkumiyetine bağlı fer'i cezaların infazını belirsiz hale getirmektedir. Uygulanmama sonucunu doğuracak biçimdedir.Tereddütlere ve bunun sonucu olarak da farklı kararlara, adaletsizliğe, uygulamada birlikten uzaklaşmaya neden olacaktır.Bu itibarla çoğunluk görüşüne katılamıyoruz." gerekçesiyle;

Hasan Gerçeker ve Ekrem Ertuğrul;

"Yargıtay C.Başsavcılığının itirazına konu kararımızda da açıkça belirttiğimiz gibi, 5237 sayılı TCK.nun yürürlüğe girmesi ile birlikte yürürlükten kalkmış bulunan 765 sayılı TCK.nun 31. maddesinde yer alan ve ağır hapis cezasının kanuni bir sonucu olan kamu hizmetlerinden yasaklanma şeklindeki hak mahrumiyetinin, bu yasa lehe kabul edilse bile uygulama olanağı bulunmadığı sonucuna varırken iki ana düşünceden hareket ettik.

Bunlardan birincisi; 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 6. maddesinin (Kanunlarda öngörülen "ağır hapis" cezaları, "hapis" cezasına dönüştürülmüştür.) hükmü karşısında, ağır hapis cezalarına atıfta bulunan 765 sayılı TCK.nun 31. maddesinde düzenlenen fer'i ceza niteliğindeki yaptırımın uygulama olanağının kalmadığı,

İkincisi ise; 5252 sayılı Yasanın 9. maddesi uyarınca lehe yasa değerlendirmesi yapılırken, adalet ve hakkaniyete uygun vicdanları rahatsız etmeyecek bir sonuca varabilmek için, maddi cezaya ilişkin hükümlerin ayrı, cezanın yasal sonucu olan hususlar ve infaza ilişkin hususların ise ayrı ele alınması gerektiği, aksi halde neyin lehe neyin aleyhe olduğu konusunda içinden çıkılamayacak anlaşmazlıkların oluşacağı düşüncesidir.

Görüşmeler sırasında ileri sürülen 765 sayılı TCK.nun 31. maddesinde yer alan kamu hizmetlerinden süreli yoksunluk yaptırımının lehe olduğuna ilişkin düşünce ise hiçbir şekilde kabul edilebilir nitelikte değildir. Zira, 765 sayılı TCK.nun 31. maddesi uyarınca tayin olunan fer'i ceza asıl cezanın infazından sonra başlayacak ve ayrıca infaz edilecek, 5237 sayılı Yasanın 53. maddesinde öngörülen güvenlik tedbiri ise asıl cezanın infazı ile birlikte son bulacaktır. Bu durumda, 5237 sayılı Yasanın 53. maddesinin lehe olduğu çok açıktır.

Yüksek Kurul çoğunluğunun lehe yasa değerlendirmesi yapılırken karma sistem uygulanmaması gerektiği görüşüne katılıyoruz. Ancak, yukarıda açıklanan düşünceler doğrultusunda yapılacak uygulamanın karma bir uygulama olmadığı kanısındayız.

Yüksek Kurul çoğunluğunun lehe yasa değerlendirmesi yapılırken karma sistem uygulanmaması gerektiği görüşüne katılıyoruz. Ancak, yukarıda açıklanan düşünceler doğrultusunda yapılacak uygulamanın karma bir uygulama olmadığı kanısındayız.

Hukukun donmuş kalıplar içine hapsedilerek gelişmesinin ve adalete uygun şekilde yorumlanarak uygulanmasının önüne geçilmemesi gerekir.

Gerek eski 765 sayılı TCK, gerekse yeni 5237 sayılı TCK.nunda da yer alan, Kanunsuz suç ve ceza olmaz şeklindeki evrensel hukuk kuralına aykırı olarak, yürürlükten tümüyle kalkmış bulunan fer'i cezanın uygulanmasının 5237 sayılı Yasanın getirdiği temel ilkeler doğrultusunda ne şekilde sürdürülebileceği de dikkate alınması gereken bir husustur. Ancak, olmayan bir cezayı uygulamamanın karma uygulama olduğunu söylemekte mümkün değildir." gerekçesiyle;

Diğer bir kurul üyesi ise, Özel Daire ilamında belirtilen nedenlerle;

İtirazın reddi yönünde oy kullanmışlardır.

SONUÇ : Açıklanan nedenlerle,

1- Yargıtay C.Başsavcılığı itirazının değişik gerekçeyle KABULÜNE,

2- Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 01.12.2005 gün ve 6798-9167 sayılı bozma kararının KALDIRILMASINA,

3- Erzurum 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 01.06.2005 gün ve 270 D.İş sayılı kararının BOZULMASINA,

4- Bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 1412 sayılı CYUY'nın halen yürürlükte bulunan 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, Erzurum 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 01.06.2005 gün ve 270 D. İş sayılı kararına "Erzurum Devlet Güvenlik Mahkemesinin 24.03.2000 gün ve 313-162 sayılı kesinleşmiş kararında hükümlü Mehmet Çengel hakkında tayin olunan 'müebbet ağır hapis cezasının' 5252 sayılı Yasanın 6. maddesi uyarınca 'müebbet hapis' cezasına dönüştürülmesine, anılan karardaki sair hususların aynen bırakılmasına" ibaresi eklenmek suretiyle HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

5-Dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına tevdiine, 21.02.2006 günü yapılan müzakerede oyçokluğu ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/22129, Karar No: 2015/10957, Tarih: 23.06.2015

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2014/22129 E.  ,  2015/10957 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, kamulaştırmasız el atma nedenine dayalı olarak ... İli ... İlçesi ... Mahallesi ... ada ... parsel sayılı taşınmaz bedelinin faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dava konusu taşınmaza ne zaman el atıldığının (gün-ay-yıl olarak) taraflardan,

2-El atma tarihi tespit edildikten sonra, el atma tarihinin 09.10.1956-04.11.1983 tarihleri arasında olduğunun belirlenmesi halinde o tarih itibariyle, 04.11.1983 tarihinden sonra el atıldığının anlaşılması halinde ise, dava tarihi itibariyle imar planı içinde olup olmadığının, imar planı içinde ise ilk olarak imara alınış tarihi, ölçeği ve türü (nazım-uygulama), bu tarih itibariyle belediye veya mücavir alan sınırları içinde olup olmadığının, taşınmaz belediye nazım imar planı içinde ise Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 17.04.1998 gün ve 1996/3-1998/1 sayılı kararı uyarınca (nazım imar planı içinde bulunan ancak, belediye hizmetlerinden yararlanmayan ve meskûn yerler arasında yer almayan bir taşınmazın arsa olarak değerlendirilebilmesi için) bu plan içine alındığı tarih ve plandaki konumu, hangi amaçla plan kapsamına alındığı, belediye ve diğer altyapı hizmetlerinden, (yol, su, elektrik, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma gibi) yararlanma durumunun, etrafının meskûn bulunup bulunmadığının, yerleşim merkezine uzaklığının, beldenin gelişme yönünde olup olmadığının ilgili belediye başkanlığından,

3-Dava konusu taşınmazın 22.04.2013 olan değerlendirme, somut emsal olarak incelenen ... Mahallesi ... ada ... parsel sayılı taşınmazın ise değerlendirmeye esas alınan 06.06.2008 olan satış tarihleri itibariyle imar düzenlemesi sonucu meydana gelen imar parselleri olup olmadıkları, imar parseli iseler düzenleme ortaklık payının düşülüp düşülmediği, düşülmüş ise oranının belediye imar ve tapu müdürlüklerinden,

4-Dava konusu taşınmaz ile somut emsal alınan ... Mahallesi ... ada ... parsel sayılı taşınmazın bulundukları cadde ve sokak itibariyle belediyece belirlenen 2013 yılındaki emlak vergisine esas asgari m² değerlerinin belediye başkanlığından,

5-Dava konusu taşınmaza emsal alınan ... Mahallesi ... ada ... parsel sayılı taşınmazın değerlendirmeye esas alınan 06.06.2008 tarihli resmi satış akit tablosunun (alıcısını, satıcısını, satış bedelini gösteren) onaylı örneği ve tapu kaydının tapu müdürlüğünden,

6-Dava konusu taşınmaz ile emsal alınan ... Mahallesi ... ada ... parsel sayılı taşınmazın ilk tesis tarihinden itibaren tüm tedavülleri ile birlikte tapu kaydının ilgili tapu müdürlüğünden,

5-Dava konusu taşınmaza emsal alınan ... Mahallesi ... ada ... parsel sayılı taşınmazın değerlendirmeye esas alınan 06.06.2008 tarihli resmi satış akit tablosunun (alıcısını, satıcısını, satış bedelini gösteren) onaylı örneği ve tapu kaydının tapu müdürlüğünden,

6-Dava konusu taşınmaz ile emsal alınan ... Mahallesi ... ada ... parsel sayılı taşınmazın ilk tesis tarihinden itibaren tüm tedavülleri ile birlikte tapu kaydının ilgili tapu müdürlüğünden,

Sorularak alınacak belgelerin ve cevap yazılarının dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 23.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12451, Karar No: 2023/3741, Tarih: 19.06.2023

**8. Hukuk Dairesi         2021/12451 E.  ,  2023/3741 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2016/241 E., 2019/363 K.

KARAR : Davanın kısmen kabul, kısmen reddine

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabul kısmen reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının davacı ... Yönetimi ve davalı ... ile ... vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı ... İdaresi, dava dilekçesinde; ... Köyü 577 parsel ... 681.980 m2 yüzölçümlü taşınmazın mera vasfında orta malı olarak tapuda kayıtlı olduğu, taşınmazın kesinleşen orman tahdidi içinde kaldığı ve eylemli orman olduğu iddasıyla, mera tespit ve tahdidinin iptaline, taşınmazın orman niteliği ile tespit ve tesciline karar verilmesini istemiştir.

II. CEVAP

Davalı ... vekili, çekişmeli taşınmazın köye ait kadim mera olduğu ve ormanla bir ilgisinin bulunmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

Çine Asliye Mahkemesinin 28.02.2014 tarihli ve 2011/181 Esas, 2014/78 Karar ... kararıyla, davanın kabulü ile İl Mera Komisyonunun 15.04.2011 tarihli ve 238/7 ... kararının iptali ile 577 ... parselin tapu kaydının malik bölümünün iptaline ve orman olarak Hazine adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, davalılar Hazine, ... Büyükşehir Belediyesi ve Çine Belediyesi vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Yargıtay (Kapatılan) 20. Hukuk Dairesinin 31.03.2016 tarihli ve 2016/3145 Esas, 2016/3768 Karar ... kararı ile, “denetimsiz bilirkişi raporlarına dayanılarak hüküm kurulduğu, taşınmazın kesinleşen orman sınırı içinde kalıp kalmadığının belirlenerek oluşacak sonucu göre karar verilmesi gerektiği” gerekçesiyle İlk Derece Mahkemesi kararı bozulmuştur.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesince, 17.12.2018 tarihli bilirkişi raporunda A harfi ile gösterilen ve 118.546,18 metrekarelik kısmına ilişkin mera niteliğinde olduğuna ilişkin tespitin iptali ile bu kısmın orman vasfı ile Hazine adına tesciline, aynı raporda B harfi ile gösterilen 583.759,77 metrekarelik kısmın mera vasfı ile Hazine adına mera özel siciline kaydedilmesine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, davacı ... İdaresi ve davalı ... ile ... vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri