muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/19351, Karar No: 2014/6289, Tarih: 24.03.2014

Öte yandan, ecrimisil istenen dönemde davacıların çeşitli tarihlerde pay edindikleri gözetilmeden bütün yıllar için son mülkiyet durumuna göre ecrimisil belirlenmesi doğru olmadığı gibi, hüküm fıkrasında çelişki ve infazda tereddüt uyandıracak şekilde, bilirkişi raporuna atıf yapılarak C harfi ile gösterilen kısmı davalılar Ahmet ve Elif'in kullandıkları tespit edildiği halde bu kısma davalı Murat'ın, krokide D harfi ile gösterilen kısmı ise davalı Murat'ın kullandığı belirlendiği halde diğer davalıların müdahalelerinin menine karar verilmesi de doğru değildir.

Hal böyle olunca; mahkemece, öncelikle dava konusu 515 sayılı parselin tedavül kayıtları ile davacıların pay edinmelerine ilişkin resmi akitlerin Tapu Müdürlüğünden temin edilmesi, davacıların hangi tarihlerde ne oranda pay maliki olduklarının belirlenmesi, bu doğrultuda zirai bilirkişiden ek rapor alınarak, davacıların pay edindikleri tarihlere göre her bir davacı için (payları oranında) ayrı ayrı ecrimisil hesabı yapılması, mülkiyet hakkına değer verilerek müdahale edilen kısımdaki bütün ağaçların yıkımına karar verilmesi ve infaza elverişli bir hüküm kurulması gerekirken eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi isabetsizdir.

Davacılar ve bir kısım davalıların temyiz itirazları değinilen yön itibariyle yerindedir. Kabulüyle hükmün, açıklanan nedenlerle (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK.'nın 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, bozma sebebine göre tarafların yargılama giderleri ve vekalet ücretitne yönelik temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine,24.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15092, Karar No: 2014/17285, Tarih: 10.11.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/15092 E.  ,  2014/17285 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : SAKARYA 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 11/03/2014

NUMARASI : 2013/736-2014/132

Hasımsız olarak görülen davada Sakarya 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 11.03.2014 tarih ve 2013/736-2014/132 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı, keşidecisi Kasım ... Süt Mamülleri San. ve Tic. Ltd. Şti. olan 4 adet çeki hamil iken düşürdüğünü ya da çaldırdığını ileri sürerek 325 TL bedelli, 12.12.2013 tarihli, 470 TL bedelli 13.12.2013 tarihli, 470 TL bedelli 15.12.2013 tarihli, 470 TL bedelli 17.12.2013 tarihli çeklerin iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Müdahil vekili, dava konusu edilen çeklerden üçünün müvekkili elinde olduğunu, davacının cirosunun bulunmadığını, hakkında dolandırıcılık suçundan soruşturma yapıldığını, belirtilen çek bedellerin çok daha yüksek olduğunu belirterek müdahale talep etmiş ve davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; kayıp nedeniyle iptali istenilen çeklerle ilgili müdahilliği kabul edilen K.. B..'nin vekilinin beyanları, keşideci hakkında dolandırıcılıktan suç duyurusunda bulunulması, keşideci tarafça çek bedellerinin düşük gösterilmesi, ibraz edilen çeklerin bedellerinin yüksek oluşu ve kayıp olmayışları nedeniyle davanın sübut bulmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı temyiz etmiştir.

1-Dava, zayi nedeniyle çek iptali istemine ilişkin olup, mahkemece davanın reddine karar verilmiştir. Ancak, 6102 sayılı TTK'nın 818/s bendinin atfıyla aynı Yasa'nın 758. maddesi gereği iptali istenen çeki elinde bulunduran bilindiği takdirde mahkeme, davacıya istirdat davası açmak üzere süre verir, dilekçe sahibi bu süre içerisinde dava açmaz ise mahkeme muhatap hakkındaki ödeme yasağını kaldırır. Somut olayda, dava konusu edilen 4 adet çekten 7500829, 7500830, 7500831 nolu olan çekler davaya müdahil olan K.. B.. tarafından ibraz edildiğine göre, bu kişiye karşı istirdat davası açmak üzere davacıya mehil verilerek sonucuna göre bir hüküm kurulması gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamış, hükmün temyiz eden davacı yararına bozulması gerekmiştir.

2-Ayrıca, iptali istenen 7500827 nolu, 12.12.2013 tarihli çek hakkında da iptal talebinin reddine karar verilmişse de, Anadolu Bank A.Ş'nin 27.12.2013 tarihli yazısında 7500727 nolu çekin ibraz edildiği, yasaklı kodu olduğundan ödenmediği bildirilmekle beraber çek numarasının 7500827 olarak değil 7500727 olarak belirtildiği görülmüştür. Bu durumda bankanın bildirdiği çekin dava konusu çek olup olmadığının tespiti, dava konusu çek olması halinde davacı vekiline bankaya ibraz edilen 7500827 nolu, 12.12.2013 tarihli çeki elinde bulunduran (bankaya ibraz eden) aleyhine istirdat davası açmak üzere süre verilerek sonucuna göre hüküm tesisi, anılan çekin ibraz edilmemiş olması halinde işin esasına girilip neticesine göre bir karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirmeyle yazılı şekilde bu çek yönünden de davanın reddine karar verilmesi doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) ve (2) nolu bentlerde açıklanan nedenle davacının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 10.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/23749, Karar No: 2008/2118, Tarih: 12.02.2008

**12. Hukuk Dairesi         2007/23749 E.  ,  2008/2118 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 4. İcra Mahkemesi

TARİHİ : 06/11/2007

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

5393 Sayılı Kanunu’nun 15/1 maddesine göre belediye vergi ve resimleri ile kamuya tahsis edilmiş ve fiilen kullanılmakta olan akar olmayan taşınır ve taşınmaz mallar haczedilemez. Ayrıca; 277 Sayılı Kanunu’nun 1. maddesine göre “5237 Sayılı Belediye Gelirleri Kanunu ve diğer kanunlarla belediyeye verilmekte olan payları belediye vergi ve resimleri hükmündedir.” Dolayısı ile bunların haczi kabil değildir. Mahkemece hükme esas alınan bilirkişinin düzenlemiş olduğu 05.11.2007 tarihli ek raporda haczi kabil olan özel hukuk gelirleri dışında 61.418,00 YTL’lik miktarın vergi, resim, harç gelirlerinden olduğu belirtildiğinden yukarıda belirtilen yasa maddeleri uyarınca bunların haczi kabil değildir. Mahkemece bu miktara ilişkin olarak şikayetin kabulü yerine reddi isabetsizdir.

SONUÇ  : Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 12.02.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1299, Karar No: 2021/11362, Tarih: 29.09.2021

**7. Ceza Dairesi         2021/1299 E.  ,  2021/11362 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Beraat, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Tüm dosya kapsamının incelenmesinde sanığın işyerinde kaçak eşya satışı yapıldığı ihbarı üzerine yapılan aramada sanığın vermiş olduğu böcek - gizli kamera arama hizmeti kapsamında kullandığını beyan ettiği yabancı menşeili ürünler ele geçirilmiş olup, dosya içerisindeki bilirkişi incelemesine göre yakalanan ürünlere ilişkin satın alma faturaları ve muhasebe kayıtlarının bulunmadığı, ürünlerin çoğunun kullanılmamış olduğu, yakalanan yerin ticari faaliyet yürütülen bir işyeri olup yakalanan eşyaların da miktar itibarıyla ticari miktar ve mahiyette olduğu gözetilmeksizin sanığın mahkumiyeti yerine ticari kastının bulunmadığı şeklindeki yerinde olmayan gerekçeyle beraatine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan Gümrük İdaresi adına Hazine vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 29.09.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8944, Karar No: 2013/11191, Tarih: 07.11.2013

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2013/8944 E.  ,  2013/11191 K.**

**"İçtihat Metni"**

Cinsel taciz suçundan sanık ...'ın yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan mahkûmiyetine dair Uşak 1. Sulh Ceza Mahkemesinden verilen 01.02.2012 gün ve 2011/142 Esas, 2012/48 Karar sayılı hüküm ile bu hükme yönelik temyiz talebinin reddine dair 23.03.2012 tarih ve aynı sayılı Ek Kararın süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen temyiz isteminin reddine dair Ek Karar usul ve kanuna uygun olduğundan, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle Ek Kararın ONANMASINA, 07.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/24809, Karar No: 2013/6289, Tarih: 06.03.2013

**4. Ceza Dairesi         2010/24809 E.  ,  2013/6289 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Yaralama, tehdit, 6136 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sabıkasız olan kişilikleri ve yargılama sürecinde duydukları pişmanlık dolayısıyla tekrar suç işlemeyecekleri kanaati ile hükmolunan hapis cezalarının ertelenmesine karşın, aynı hususlar olumsuz değerlendirilerek çelişkili gerekçe ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Kanuna aykırı ve sanıklar ... ve ...'ın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 06.03.2013 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

K.

KARŞIOY:

Sanık hakkında yaralama ve tehdit suçlarından hüküm kurulurken cezaların alt sınırdan takdir edilmesi; tehdit suçu bakımından da ayrıca tahrik hükmünün uygulanmasına karşın, erteli cezalar bakımından gerekçe gösterilmeden, hükmolunan cezalardan fazla süreyle denetim süresine karar verilmiştir.

TCY’nın 51 nci maddesinin üçüncü fıkrası gereğince, erteleme kararı verilince, sanık hakkında bir yıl ile üç yıl arasında bir sürenin denetim süresi olarak uygulanması gerekmektedir. Somut olayımızda sanığa yaralamadan 6 ay, tehdit suçundan 1 yıl 6 ay hapis cezaları hükmolunduğu halde, yaralama için gerekçe gösterilmeksizin doğrudan 2 yıllık, tehdit suçu bakımından 3 yıllık deneme süresi uygulanmıştır. Gerekçesiz ve takdire dayandırılmayan bu uygulama, kişiselleştirmede çelişki yarattığından, yasaya aykırıdır.

Şöyle ki; bütün mahkemelerin her türlü kararlarının gerekçeli olacağına ilişkin emredici kurallar (Anayasa, m.141/3; Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesine ilişkin Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi kararları; 5271 sayılı CYY, m. 34/1 ve 230) ile mahkeme kararlarının gerekçeli olup olmama yönlerinden temyiz incelemesi yapılması zorunluluğu ve mahkeme kararlarının gerekçesiz olmasının kesin bozma nedeni olduğuna ilişkin yasa düzenlemesi karşısında (5271 sayılı CYY, m. 289/1-g ve halen yürürlükte olan 1412 sayılı CYY’nın 308/7 nci maddesi), erteli cezayla ilgili olarak hükmolunan ceza süresi dikkate alınarak, 1 yıl 3 ay yerine, gerekçe gösterilmeksizin doğrudan 2 yıl olarak belirlenmesi, anayasa, AİHS ve CYY'na aykırıdır.

Belirtilen amir hükümler karşısında, denetim süresinin belirlenmesinde, TCY'nın 51 nci maddesinin 3 ncü fıkrasında, bu konuda, gerekçe gösterilir denmesinin aranmasına gerek yoktur. Çünkü yasa koyucu, örneğin, ceza miktarı kadar veya tek bir rakkamla 3 yıl gibi bir rakkama yer vermeyip, 1 ila 3 yıl arasında bir deneme süresi kabul etmekle, yargıca takdir yetkisi bırakmıştır. Yargıç bu takdir yetkisini kullanırken, diğer tüm kararlarında olduğu gibi, burada da gerekçe göstererek bir deneme süresi belirlemek zorundadır. Yasa koyucu yargıca bu konuda, Anayasa ve AİHS hükümleri karşısında, gerekçe göstermene gerek yoktur diyemezdi. Eğer yasa koyucu böyle bir şeyi düşünseydi, tek bir rakama yer verirdi. Maddede 1 ila 3 yıl arası bir deneme süresinin öngörülmesi karşısında, anayasa, AİHS ve yasanın yukarıda belirttiğimiz düzenlemeleri nedeniyle, yargıcın mutlaka gerekçe göstererek bir deneme süresi belirlemesi gerekir. Bu nedenle, yasa koyucunun kabul ettiği 1 ila 3 yıl arasında bir deneme süresinin belirlenmesinde, "maddede gerekçe göstererek" şeklinde açık bir düzenleme olmasına gerek yoktur. Mahkemelerin her türlü kararlarının gerekçeli olacağına ilişkin düzenleme, denetim sürelerinin belirlenmesinde de dikkate alınmalıdır. Aksinin kabulü, gerekçesiz, somut dosya ve olaylarla ilgili olmayan ve sanığın şahsi durumunu dikkate almayan kararlar verilmesine sebebiyet verir. Bu ise, hukuk devletinin istikrar ve güven ilkesiyle çelişir.

Evrensel bir ilke olan, mahkeme kararlarının gerekçeli olacağına ilişkin düzenlemelerin esas mahkemesince TCY'nın 51 nci maddesinin 3 ncü fıkrası bakımından da dikkate alınması ve yasa yolu incelemesinde de bu hususun bozma nedeni yapılması gerekmektedir.

Bu nedenlerle, yerel mahkeme kararının bu noktadan da bozulması görüşüyle yüksek çoğunluğun kararına iştirak edilmemiştir.
Yargıtay — Esas No: 2013/19203, Karar No: 2013/18266, Tarih: 17.12.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/19203 E.  ,  2013/18266 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, itirazın iptali ve %40 icra inkar tazminatının tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili, davalının geçmiş dönemden kalan 1200 kg kömür parası ile 2011 yılı için 1750 kg kömür borcu bulunduğunu, yapılan takibe davalının itiraz ettiğini ileri sürerek, itirazın iptalini istemiş, mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelerin incelenmesinde; dava konusu taşınmazın üç blokta toplam 105 adet bağımsız bölümden oluştuğu, davalının bağımsız bölümünün bulunduğu (A) blokta 39 adet bağımsız bölüm bulunduğu, 02.11.2006 tarihinde (A) blokta bulunan kat maliklerinin katılımı ile yapılan toplantıda ısınmada ferdi doğalgaz sistemine geçilmesine karar verildiği, 07.01.2009 ve 13.05.2011 tarihli kararlarda ise yasaklama bulunmadığı takdirde kömürle merkezi ısıtmaya devam edileceği yönünde karar alındığı bu kararların iptaline dair bir karar bulunmadığı, davalının da kabulüne göre komşularının ricası nedeniyle 2010 yılı kışına kadar kömürle merkezi ısıtma ile ısındığı anlaşılmıştır.

Dava konusu anataşınmazda ferdi sisteme geçilmesi kararını ortadan kaldırmayan ancak iptal edilmediği sürece tüm kat maliklerini bağlayan 07.01.2009 ve 13.05.2011 tarihli kararlar nedeniyle merkezi sistem (kömür) ile ısınmaya devam edildiği anlaşıldığına göre davalının sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

Geçmiş dönemden kaynaklandığı belirtilen 1200 kg kömür parası borcunun hangi döneme ait olduğu tespit edilip kullanılan kömürün miktarı ve fiyatına göre davacının payına düşen bedelin tespiti bakımından yönetime ait tüm defter, belge, makbuz vs. belgeler bilirkişiye verilerek gerekli inceleme yaptırılıp oluşacak sonuç doğrultusunda bir karar verilmesi gerekirken, yetersiz incelemeye dayalı yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 17.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/15411, Karar No: 2018/90, Tarih: 09.01.2018

**11. Ceza Dairesi         2017/15411 E.  ,  2018/90 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM : Sanık ... beraat, Sanık ... mahkumiyet

Sanık ... hakkında "sahte fatura düzenlemek" suçundan kurulan beraat hükmü ile sanık ... hakkında "sahte fatura düzenlemek" suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre katılan vekilinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Sanık ... hakkında sahte fatura düzenlemek suçundan kamu davası açılmış ise de, atılı suça ilişkin, sanık hakkında verilmiş bir mütalaa bulunmadığı anlaşıldığından; mahkeme tarafından öncelikle durma kararı verilip, 213 sayılı VUK'nın 367. maddesi gereğince dava şartı olan mütalaanın verilip verilmeyeceği Vergi Dairesi Başkanlığından sorularak, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken, yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

1-Sanık ... hakkında sahte fatura düzenlemek suçundan kamu davası açılmış ise de, atılı suça ilişkin, sanık hakkında verilmiş bir mütalaa bulunmadığı anlaşıldığından; mahkeme tarafından öncelikle durma kararı verilip, 213 sayılı VUK'nın 367. maddesi gereğince dava şartı olan mütalaanın verilip verilmeyeceği Vergi Dairesi Başkanlığından sorularak, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken, yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Sanık ...'ın 2006 takvim yılında sahte fatura düzenlediğinin iddia ve kabul edildiği kamu davasında; sanığın atılı suçlamaları kabul etmemesi, faturalardaki imzanın kendisine ait olmadığını savunması karşısında, gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde tespiti bakımından, sahte olduğu iddia olunan faturaları kullanan şirketler hakkında karşıt inceleme raporları düzenlenip düzenlenmediği araştırılarak, düzenlenmiş olması halinde getirtilerek incelenmesi, sahte faturaları kullanan ilgili şirket yetkilileri hakkında 2006 yılında sahte fatura kullanmak suçundan dava açılmış olup olmadığının araştırılması, açıldığının tespiti halinde birleştirilmesi, mümkün olmadığı takdirde, dava dosyaları getirtilip incelenerek bu davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dava dosyasına intikal ettirilmesi, faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi yönünden mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyeleri, teslim tesellüm belgeleri, bedellerinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun kanıtlama yeteneği olan geçerli ödeme belgeleri ve satıcının kasasına ya da banka hesabına girip girmediğinin tespiti ile faturaları kullanan mükellefin yeterli üretimi, mal girişi ya da stoğu olup olmadığı da araştırılıp, karşılaştırmalı bilirkişi incelemesi yaptırılması, faturaları kullanan şirket yetkililerinin tanık olarak beyanlarının alınması ile faturaları kimden hangi ticari ilişki çerçevesinde aldıklarının sorulması ve bilirkişi Sadık Cahit Çengel tarafından düzenlenen 26.08.2014 tarihli raporun ikinci sayfasında faturalardaki yazı ve imzalar ile sanığın mukayese yazı ve imzaları arasında uygunluk tespit edildiğinin belirtilmesine rağmen, raporun sonuç kısmında faturalardaki yazı ve imzaların sanığın elinden çıkmadığı yönünde görüş bildirildiği göz önüne alınarak çelişkinin giderilmesinden sonra sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 09.01.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18991, Karar No: 2014/15641, Tarih: 11.11.2014

**17. Hukuk Dairesi         2014/18991 E.  ,  2014/15641 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Trabzon 2. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 30/04/2014

NUMARASI : 2007/401-2014/480

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkiline zorunlu mali sorumluluk sigortalı aracın sürücüsünün ağır kusuruyla sebebiyet verdiği kaza nedeniyle zarar görenlere tazminat ödendiğini, ağır kusur nedeniyle kazanın sigorta teminatı kapsamının dışında kaldığını belirterek, 5.000 TL tazminatın ödeme tarihinden itibaren işleyecek ticari faiziyle rücuen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili; kazanın meydana gelmesinde müvekkiline ait aracın sürücüsünün kusurunun bulunmadığını, tazminat isteminin fahiş olduğunu öne sürerek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; davalı araç sürücüsünün %100 kusurlu olması nedeniyle ağır kusurun bulunduğu kabul edilerek, davanın kabulü ile 5.000 TL tazminatın ödeme tarihinden itibaren işleyecek ticari faiziyle tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, zorunlu mali sorumluluk sigortası kapsamında üçüncü şahsa ödenen tazminatın poliçe genel şartları uyarınca sigorta ettirenden rücuen tahsili istemine ilişkindir.

Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası Genel Şartları'nın teminatın kapsamını belirleyen A.1. maddesinde, sigortacı, motorlu aracın işletilmesi sırasında, bir kimsenin ölümüne veya yaralanmasına veya bir şeyin zarara uğramasına sebebiyet vermiş olmasından dolayı 2918 sayılı KTK'na göre işletene düşen hukuki sorumluluğu, zorunlu sigorta limitlerine kadar temin edeceği hükme bağlanmıştır.

ZMSS Genel Şartlarının, sigortacının işletene rücu hakkını düzenleyen B.4. maddesinin (a) bendinde, tazminatı gerektiren olayın, işletenin veya eylemlerinden sorumlu olduğu kişilerin kasdi bir hareketi veya ağır kusuru sonucunda meydana gelmesi halinde sigorta ettirene rücu edilebileceği düzenlenmiştir.

Diğer taraftan, TTK'nun 1282. maddesi uyarınca sigortacı, geçerli bir sigorta ilişkisi kurulduktan sonra oluşan rizikolardan sorumlu olduğu gibi aynı yasanın 1281. maddesi hükmü uyarınca da, kural olarak rizikonun teminat dışında kaldığına ilişkin iddianın sigortacı tarafından kanıtlanması gerekmektedir.

Somut olayda, davacıya sigortalı çekicinin dorsesinde taşınan beton kirişin dorse üzerinden kayarak yol üzerinden sürüklendiği sırada karşı istikametten gelen araçlara çarparak yaralamalı ve maddi hasarlı kazanın meydana geldiği, sigortalı araç sürücüsünün “trafik güvenliği ve düzeni ile ilgili olan diğer kural, yasak zorunluluklara ve yükümlülüklere uymamak” kuralını ihlali nedeniyle kazanın meydana gelmesinde %100 kusurlu olduğu anlaşılmaktadır.