muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/6128, Karar No: 2014/8077, Tarih: 24.04.2014

AiHS'nin 1. maddesine göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına saygı gösterilmesi hakkına sahiptir. AiHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanık ...'ın resmi nikahlı evli iken vefat eden babasının ölümünden dolayı, dul ve yetim maaşı alabilmek için, eşi ... ile 26.02.2003 tarihinde anlaşmalı olarak boşandığı, ancak boşandıktan sonra fiilen hiç ayrılmayıp, birlikte yaşamaya devam ederek SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmişse de, mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun’un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai bir düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler çerçevesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 24.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/14158, Karar No: 2012/34010, Tarih: 13.11.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/14158 E.  ,  2012/34010 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık hakkında, hazineye ait taşınmaza mutfak, büfe, oturma alanı, şezlong yeri ve gölgelik, yeşil alan, masaj salonu ve su sporları ünitesi yapmak suretiyle tecavüz ettiğinden bahisle dava açılmış ise de; dosyada tapu kaydı, ayrıntılı kroki, ada ve parseli gösteren pafta örneği bulunmadığından, tecavüze konu taşınmazın varsa tapu kaydı, pafta örneği getirtilerek gerektiğinde refakete inşaat mühendisi bilirkişide alınarak yeniden keşif yapılıp taşımazın niteliği, bina vasfında olup olmadığı, yapımı için ruhsat gerekip gerekmediği, İmar Mevzuatı kapsamında kalıp kalmadığı belirlenmek suretiyle, sanığın tecavüz ettiği iddia olunan taşınmazın Kıyı Kanunu'na göre kıyıda veya uygulama imar planı varsa sahil şeridinde kalıp kalmadığı, tecavüze konu binanın belediye sınırları içinde veya özel imar rejimine tabi yerde olup olmadığı ve yapım tarihi de araştırılarak sonucuna göre gerekirse Belediye Başkanlığıda duruşmadan haberdar edilerek TCK.nun 184 ve Kıyı Kanunu'nun 15. maddesi uyarınca sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan hazine vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 13.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/27310, Karar No: 2015/7579, Tarih: 15.04.2015

**2. Hukuk Dairesi         2014/27310 E.  ,  2015/7579 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

İŞİN TÜRÜ : Çocuk Mallarıyla İlgili Bidirimde Bulunma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, ilgili ... tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

İş "Türk Medeni Kanununun Velayet, Vesayet ve Miras Hükümlerinin Uygulanmasına İlişkin Tüzük" hükümlerine göre nüfus memurunun bildirimi (Tüzük m. 4/1) üzerine mahkeme önüne gelmiş olup, küçüğün babasının ölümü sebebiyle, velayet hakkına sahip anneye, küçüğün malvarlığıyla ilgili bildirimde bulunulmasına ilişkindir.

Sözü edilen Tüzüğe göre, 4. maddedeki hallerde çocuğun malvarlığıyla ilgili bildirimde bulunmakla yükümlü olan, çocuk üzerinde velayet hakkına sahip olana aittir. Çocuğun babasının 10.10.2014 tarihinde öldüğü, annesinin ise, ölenin eşi Ayşe olmayıp, ....olduğu görülmektedir. Şu halde çocuğun malvarlığıyla ilgili bildirimde bulunma yükümlülüğü anne Perihan'a aittir. Perihan'a bildirimde bulunulması gerekirken, çocukla ilgisi bulunmayan Ayşe'ye bildirimde bulunulması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 15.04.2015(Çarş.)
Yargıtay — Esas No: 2020/1931, Karar No: 2021/4130, Tarih: 24.05.2021

**11. Ceza Dairesi         2020/1931 E.  ,  2021/4130 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanma

HÜKÜM : Durma, mahkumiyet

1-Sanık ... hakkında 2006 ve 2007 takvim yıllarında sahte fatura kullanma suçları yönünden verilen durma kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz talebinin incelenmesinde;

Mahkemece verilen ve davayı sonuçlandırmayan durma kararı, 5271 sayılı CMK'nin 223/8. maddesi gereğince itiraz kanun yoluna tabi olduğundan, sanık müdafiinin itirazına, CMK'nin 267. maddesi uyarınca itiraz merciince karar verilmek üzere, dosyanın incelenmeksizin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE,

2-Sanık ... hakkında 2007 takvim yılında sahte fatura kullanma suçu yönünden verilen mahkumiyet hükmüne yönelik sanığın temyiz talebinin incelenmesinde;

Suç tarihinin, suça konu faturaların en son 2007 Aralık ayı KDV beyanında kullanılması nedeniyle 25.01.2008 olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığa yüklenen “2007 takvim yılında sahte fatura kullanma” suçunun yasada gerektirdiği cezasının üst sınırına göre, 5237 sayılı Kanun‘un 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu konuda aynı yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkında açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE, 24.05.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1373, Karar No: 2017/13047, Tarih: 20.11.2017

**2. Hukuk Dairesi         2017/1373 E.  ,  2017/13047 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumlarına, nafakanın niteliğine, günün ekonomik koşullarına göre davacı kadın yararına takdir edilen yoksulluk nafakası çoktur. Mahkemece Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak daha uygun miktarda nafakaya hükmedilmesi gerekir. Bu yön gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün gösterilen sebeple BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, iş bu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 20.11.2017
Yargıtay — Esas No: 2023/83, Karar No: 2023/1476, Tarih: 30.03.2023

**1. Ceza Dairesi         2023/83 E.  ,  2023/1476 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Basit yaralama

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. ... 63. Asliye Ceza Mahkemesinin, 04.02.2016 tarihli ve 2014/625 Esas, 2016/140 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında basit yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 58 inci maddesinin altıncı fıkrası uyarınca 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve tekerrür hükümlerinin uygulanmasına, karar verilmiştir.

2. ... 63. Asliye Ceza Mahkemesinin kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 14.01.2021 tarihli ve 2020/14765 Esas, 2021/1159 Karar sayılı kararı ile;

2. ... 63. Asliye Ceza Mahkemesinin kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 14.01.2021 tarihli ve 2020/14765 Esas, 2021/1159 Karar sayılı kararı ile;

"Sanığın yargılama konusu eyleminin, 5237 sayılı TCK’nin 86/2. maddesi kapsamında yer alan “Basit Kasten Yaralama” suçuna ilişkin olduğu, bahse konu eylem yönünden öngörülen ceza miktarının “dört aydan bir yıla kadar hapis veya adli para cezası”na ilişkin olduğu anlaşılmakla; 17/10/2019 tarih ve 7188 sayılı Kanun’un 24. maddesi ile yeniden düzenlenen 5271 sayılı CMK’nin 251/1. maddesine göre, “Asliye ceza mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra adlî para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir.” şeklindeki hükme, 7188 sayılı Kanun’un 31. maddesinde yer alan geçici 5/1-d. maddesi ile “01/01/2020 tarihi itibariyle kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz.” şeklinde sınırlama getirilmiş ise de, Anayasa Mahkemesinin, 19/08/2020 tarih ve 31218 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan, 25/06/2020 tarihli, 2020/16 Esas ve 2020/33 Karar sayılı iptal kararı ile “...kovuşturma evresine geçilmiş...” ibaresine ilişkin esas incelemenin aynı bentte yer alan “...basit yargılama usulü...” yönünden Anayasa'ya aykırı olduğuna ve iptaline karar verildiği, böylece “kovuşturma evresine geçilmiş basit yargılama usulü uygulanabilecek dosyalar yönünden iptal kararı” verildiği anlaşılmakla; her ne kadar Anayasa Mahkemesi kararları geriye yürümez ise de, CMK’de yapılan değişikliklerin derhal uygulanması ilkesi geçerli olsa da, iptal kararının sonuçları itibariyle Maddi Ceza Hukukuna ilişkin olduğu, zira CMK’nin 251/3. maddesinde “Basit yargılama usulü uygulanan dosyalarda sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir” şeklindeki düzenleme gereği maddi ceza hukuku anlamında sanık lehine sonuç doğurmaya elverişli olduğundan, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi Büyük Dairesinin (Scoppola v İtalya (No: 3 – GC), No: 126/05, 22 Mayıs 2012) kararında belirtildiği üzere, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin “Kanunsuz ceza olmaz” başlıklı 7. maddesi, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın “Suç ve cezalara ilişkin esaslar” başlıklı 38. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nin 7. ve 5271 sayılı CMK’nin 251. maddeleri uyarınca dosyanın “Basit Yargılama Usulü” yönünden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması"

Nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. ... 63. Asliye Ceza Mahkemesinin, 07.07.2021 tarihli ve 2014/409 Esas, 2021/1177 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında basit yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 58 inci maddesinin altıncı fıkrası uyarınca 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve tekerrür hükümlerinin uygulanmasına, karar verilmiştir.

Nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. ... 63. Asliye Ceza Mahkemesinin, 07.07.2021 tarihli ve 2014/409 Esas, 2021/1177 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında basit yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 58 inci maddesinin altıncı fıkrası uyarınca 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve tekerrür hükümlerinin uygulanmasına, karar verilmiştir.

4. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca özet olarak; sanık müdafiinin yasal süresinden sonra yaptığı temyiz isteminin reddine karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin vekilinin temyiz sebepleri ; sübuta ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Sanık ile katılanın iş nedeniyle Yalova ilinden İstanbul'a geldikleri, burada alkol aldıkları, dönüş yolunda feribotta bulundukları sırada sanığın katılana eli ile vurduğu ve katılanın alınan raporunda yaralanmasının basit tıbbî müdahale ile giderilebilecek ölçüde kaldığının bildirildiğinden, sanık hakkında basit yaralama suçundan uygulama yapıldığı anlaşılmıştır.

2. Katılan hakkında düzenlenen İnegöl İlçe Devlet Hastanesinin 13.02.2014 tarihli ; "Sol kaş üzerinde 1-2cm kesi olan yaralanmasının basit tıbbî müdahale ile giderilebilir," görüşünü içeren adlî muayene raporu dava dosyasında bulunmaktadır.

3. Mahkemece, Hukukî Süreç başlığı altında (2) numaralı bendinde bilgilerine yer verilen Yargıtay bozma ilâmına uyulmasına karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Tebliğname Yönünden

Sanığın bozma öncesi 30.03.2016 tarihli temyiz içerikli dilekçesinde adresini "Süleymaniye mahallesi Grup Küme evler Hazine sokak no:6 İnegöl-..." olarak bildirdiği, Mahkemece anılan adrese Tebligat Kanunu'nun 10 uncu maddesi uyarınca tebligat yapılması gerektiği düşünülmeden, başka adrese ve ilanen tebligatların yapıldığı, sanık müdafiinin temyiz tarihinin Tebligat Kanunu'nun 32 inci maddesi uyarınca ıttıla tarihi olduğu kabul edilmekle, temyiz isteminin süresinde olduğu anlaşıldığından, Tebliğname görüşüne iştirak olunmamıştır.

B. Sanık Müdafii Yönünden

Sübut

Katılanın aşamalardaki beyanı ve bu beyanları ile uyumlu adlî rapor gereğince eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı anlaşılmakla, hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle ... 63. Asliye Ceza Mahkemesinin, 07.07.2021 tarihli ve 2014/409 Esas, 2021/1177 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

30.03.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7296, Karar No: 2013/9922, Tarih: 29.05.2013

**19. Hukuk Dairesi         2013/7296 E.  ,  2013/9922 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı mahkemenin yetkisizliğine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, taraflar arasında imzalanan 05.01.2001 tarihli Dağıtım ve Yetkili Satım Sözleşmesi hükümleri çerçevesinde müvekkili şirketin Alanya bölgesinde davalı tarafından üretilen veya ithal edilen motorlu araçların satışı ve servis hizmetleri konusunda yetkili kılındığını, sözleşmenin ifası sırasında Maliye Bakanlığınca başlatılan vergi incelemesi sonunda Kango Multix model araçların tesliminden doğan dolaylı vergi oranlarının doğru uygulanmayıp hatalı uygulandığının tespit edildiğini, Antalya vergi mahkemelerinde açılan tüm davaların müvekkili aleyhine sonlandığını, araçların vergi dahil bedelinin davalı tarafından hatalı hesaplandığını, müvekkilinin davalının belirlemiş olduğu satış bedeli ve vergi oranlarını esas almak zorunda olduğunu, davalının sorumluluğun kendisine ait olduğunu, muhtelif yazışma eylem ve işlemleriyle kabul ettiğini ileri sürerek kesinleşmiş mahkeme kararları ile hüküm altına alınan davalının ödemekle yükümlü olduğu 14.785.040 TL KDV aslı ile ile ferilerinin davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili şirketin iş yeri adresinin Ümraniye'de bulunduğundan iş bu davada Kadıköy Ticaret Mahkemelerinin yeni adıyla Anadolu Asliye Ticaret Mahkemelerinin yetkili olduğunu ileri sürerek yetki ilk itirazında bulunmuştur.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda toplanan delillere göre; taraflar arasındaki 05.01.2011 tarihli dağıtım ve yetkili satıcılık sözleşmesinin 41. maddesi gereği, sözleşme hükümlerinin uygulanması ve doğabilecek anlaşmazlıkların çözümlenmesinde şirketin ikametgahının bulunduğu yer mahkemelerinin yetkili olduğu, davalının ikametgahının Ümraniye'de bulunduğu, davalı vekilinin yetki itirazının süresinde ve usulüne uygun olduğu, H.M.K.'nun 138. maddesinde mahkemenin ilk itirazlar hakkında dosya üzerinden karar verilebileceği belirtildiğinden H.M.K.'nun 30. maddesi de nazara alınarak ön inceleme duruşması açılmaksızın davalının yetki itirazının değerlendirilerek dosya üzerinde karar verilebileceği gerekçesiyle davalının yetki itirazının kabulü ile yetkisizlik nedeni ile dava dilekçesinin reddine, Mahkemenin yetkisizliğine, 2 hafta içinde talep halinde ve karar kesinleştiğinde dosyanın yetkili Anadolu Asliye Ticaret Mahkemesine gönderilmesine, yargılama gideri, harç ve ücreti vekalet hususunda görevli mahkemece hüküm kurulmasına, yasal sürede müracaat edilmemesi durumunda yargılama gideri,harç ve vekalet ücreti konusunda ek karar yazılmasına karar verilmiş, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, 29.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/14087, Karar No: 2022/14311, Tarih: 03.11.2022

**9. Hukuk Dairesi         2022/14087 E.  ,  2022/14311 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davalı İdare bünyesinde alt işveren şirketlerin işçisi olarak çalışmakta iken 02.04.2018 tarihinde 696 sayılı Kanun Hükmünde Kararname kapsamında sürekli işçi kadrosuna atandığını ve ücretinin asgari ücretin % fazlası olarak belirlendiğini, ayrıca davacının ücretine her altı aylık dönemde %4 ücret zammı yapılması gerektiğini, ancak davacının ücretine 01.01.2019 tarihinden itibaren sadece %4’lük ücret zammı yapıldığını ve bu şekilde ücretlerinin eksik ödendiğini ... sürerek ücret fark alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının ücretinde herhangi bir azalma olmadığını, ayrıca toplu ... sözleşmesi uyarınca belirlenen %4'lük zammın da uygulandığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesince toplanan kanıtlara ve alınan bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesinin 31.12.2021 tarihli kararıyla davalı vekilinin istinaf talebinin 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) inci alt bendi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2.Dairemizin 17.03.2022 tarihli ilâmı ile arabuluculuk son tutanak tarihinden sonra ihtilaf konusu olan talep dönemi için arabuluculuk dava şartının yerine getirilmediği ve bu dönem yönünden davanın dava şartı yokluğu sebebiyle usulden reddine karar verilmesi gerektiği gerekçesi ile karar bozularak dosya kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmiştir.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar