muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/18457, Karar No: 2017/1886, Tarih: 23.02.2017

**17. Hukuk Dairesi         2014/18457 E.  ,  2017/1886 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili; 09/01/2010 tarihinde meydana gelen trafik kazasında vesayeti müvekkiline verilen küçük ...'in anne ve babasının vefat ettiğini belirterek ...'in annesinin vefatı sebebiyle yoksul kaldığı destek için davalı ... şirketinden şimdilik 15.000,00 TL destekten yoksun kalma tazminatının olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte tahsilini talep etmiştir. Davacı vekili tazminat miktarını 24.498,00 TL olarak ıslah etmiştir.

Davalı vekili; davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan delillere ve benimsenen bilirkişi raporuna göre; davanın kabulü ile 24.498 TL maddi tazminat alacağının 09/01/2010 olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere ve özellikle davacı vekilinin aşağıdaki bentler kapsamı dışında kalan ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, davacıların murisinin ölümü nedeni ile 6098 sayılı TBK m. 53 gereğince destekten yoksun kalma tazminatı istemine ilişkindir.

Bir insanın ölümü hukukî anlamda bir zarar olmamakla beraber, bu yüzden yine de bazı zararlar meydana gelmiş

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere ve özellikle davacı vekilinin aşağıdaki bentler kapsamı dışında kalan ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, davacıların murisinin ölümü nedeni ile 6098 sayılı TBK m. 53 gereğince destekten yoksun kalma tazminatı istemine ilişkindir.

Bir insanın ölümü hukukî anlamda bir zarar olmamakla beraber, bu yüzden yine de bazı zararlar meydana gelmiş

olabilir. İşte 6098 sayılı TBK m. 53 öngörmüş olduğu hal, ölüm sonucu vukua gelen bir kısım zararların tazminini hükme bağlamaktadır. Bu hükme göre, ölenin yardımından faydalananlar, bu yüzden yoksun kaldıkları faydayı, tazminat olarak, sorumludan isteyebilirler. Buna “destekten yoksun (muinden mahrum) kalma tazminatı” denir. Yasa metninden de anlaşılacağı gibi destekten yoksun kalma tazminatının konusu, desteğin yitirilmesi nedeniyle yoksun kalınan zarardır. Buradaki amaç, destekten yoksun kalanların desteğin ölümünden önceki yaşamlarındaki sosyal ve ekonomik durumlarının korunmasıdır. Olaydan sonraki dönemde de, destek olmasa bile, onun zamanındaki gibi aynı şekilde yaşayabilmesi için muhtaç olduğu paranın ödettirilmesidir. Yani haksız bir eylem sonucu desteğini yitiren kimse BK'nın 45/II. maddesine dayanarak uğradığı zararın ödetilmesini isteyebilir. Davalı destekten yoksun kalmadan ileri gelen somut zararı gidermek zorundadır. Bu nedenle tazminat hesabından önce zarar tutarını belirlemek gerekir. Bunun yanında amaç zarar görenin malvarlığındaki eksilmeyi giderme olduğuna göre, ölüm nedeniyle desteğini yitirenin elde ettiği çıkarlar varsa, bunların da zarar tutarından indirilmesi gerekir. Aksi halde zarar görenin malvarlığında olaydan önceki duruma göre bir artış meydana gelmiş olur. Buradaki amaç zarar görenin malvarlığını zenginleştirmek değil, desteğini yitiren kişiye ölümden önceki yaşam düzeyini sürdürebilme olanağı tanımaktır.

Buna göre; destekten yoksun kalanların gerçek zararının belirlenebilmesi için öncelikle destek paylarının doğru olarak belirlenmesi gerekmektedir. Dairemizin yerleşmiş içtihatlarına göre; tek çocuk bulunması durumunda, çocuğa %20 destek payı ayrılacağı kabul edilerek hesaplama yapılması gerekirken, bilirkişi tarafından %15 takdir olunarak hesaplanan bilirkişi raporunun hükme esas alınması bozmayı gerektirmiştir.

3-Dairemizin yerleşmiş içtihatlarına göre; çocuklar için destekten yoksun kalacakları sürenin belirlenmesinde yaşları, okuldaki eğitim durumları, içinde yaşadıkları sosyal ve ekonomik koşullar değerlendirilerek ayrı ayrı değerlendirilmesi, yüksek öğrenim yapacaklar ise, öğrenimlerinin sona erdiği tarih, yapmamakta ise yerleşik ve kabul gören uygulamaya göre, erkek çocukları için 18 yaşın, kız çocukları için 22 yaşın desteğin sona ereceği yaş olarak kabul edilerek hesaplama yapılması gerekmektedir.

Somut olayda; mahkemece alınan bilirkişi raporunda, davacının anne ve babasının eğitim ve sosyal durumları ile davacının eğitim durumları göz önünde bulundurularak üniversite okuyacağı kabul edilmiş olup ülke koşullarına göre 25 yaşının sonuna kadar destekten yoksun kalma tazminatı hesaplanması gerekirken, yazılı şekilde eksik hesaplama yapılan bilirkişi raporunun hükme esas alınması da doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1 numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, 2 ve 3 numaralı bentlerde açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 23/02/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7084, Karar No: 2019/988, Tarih: 04.02.2019

**11. Ceza Dairesi         2016/7084 E.  ,  2019/988 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

1-Mersin Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 13.08.2012 tarih ve 2012/10888 Esas sayılı iddianamesi ile sanık hakkında, “2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme” ve “defter ve belgeleri ibraz etmeme” suçlarını işlediğinden bahisle kamu davası açıldığı halde, infaza konu olacak gerekçeli kararın iddia kısmında suça konu olay ve sanık ile ilgili olmayan başka bir kişi hakkında farklı bir iddiaya yer verilmek suretiyle çelişkili şekilde hüküm kurulması,

2-5271 sayılı CMK'nin 225. maddesi uyarınca hükmün konusu duruşmanın neticesine göre iddianamede gösterilen fiilden ibaret olup, iddianamede açıklanan ve suç oluşturduğu ileri sürülen fiilin dışına çıkılarak açılmayan davadan yargılama yapılıp hüküm kurulmasının mümkün bulunmadığı; sanık hakkında, Mersin Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 13.08.2012 tarih ve 2012/10888 Esas sayılı iddianamesi ile, 213 sayılı VUK'nin 367. maddesine göre dava şartı olan mütalaa, vergi suçu raporu ve eklerine uygun olarak “2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçundan kamu davası açıldığı; “sahte fatura kullanma” suçundan açılmış bir dava bulunmadığı gibi birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olan “sahte fatura kullanma” ve “sahte fatura düzenleme” suçlarının birbirine dönüşmeyeceği gözetilmeden, iddianame dışına çıkılarak, sanık hakkında “2008 takvim yılında sahte fatura kullanma” suçundan mahkûmiyet hükmü verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 04.02.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/13132, Karar No: 2010/4305, Tarih: 13.04.2010

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2009/13132 E.  ,  2010/4305 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı eşya alacağı davasına dair karar davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava eşyaların bedelinin tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece davanın zamanaşımı nedeniyle reddine karar verilmesi üzerine hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, dava dilekçesinde, müvekkilinin evlilik birliği kurulurken müşterek haneye listede belirtilen ve ... 32. Asliye Hukuk Mahkemesinin 1999/15 Değişik İş sayılı dosyasıyla tespiti yapılan eşyaları götürdüğünü ancak davalının evliliğin bitmesinden sonra bu eşyaları iade etmediğini belirterek eşyaların bedeli olan 5000 TL’nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle tahsilini istemiştir. Davalı vekili, zamanaşımı definde bulunarak davanın reddini savunmuştur.

Bir şeye malik olan kimse, hukuk düzeninin sınırları içinde, o şey üzerinde dilediği gibi kullanma,yararlanma ve tasarrufta bulunma yetkisine sahiptir.Malik tasarruf özgürlüğüne yönelik saldırılara el atmanın önlenmesi davası ile karşı koyabileceği gibi istihkak davası ile de karşı koyabilir. Eşya davası bu anlamda bir istihkak davası olmakla istem dava konusu eşyaların; aynen verilmesi, olmadığı takdirde dava tarihindeki bedelinin verilmesi şeklinde gerçekleşmektedir. Dava konusu eşyaların mevcut olduğu tespit edilmiş ise uyuşmazlık mülkiyet hakkına dayandığından olayda zamanaşımı söz konusu olamaz. Dava konusu eşyaların var olduğu tespit edilemez ise istem tazminata ilişkin olduğundan Borçlar Kanununun 125.maddelerinde belirlenen on yıllık zamanaşımı süresinin uygulanması ve karı koca arasındaki davalarda Borçlar Kanununun 132.maddesinin dikkate alınması gerekir.

Olayımıza gelince; mahkemece taraflar arasındaki boşanma davasının 15.9.2003 tarihinde kesinleştiği ve 1 yıllık zamanaşımı süresinde dava açılmadığı gerekçesiyle davanın zamanaşımı nedeniyle reddine karar verilmiş ise de, davanın Medenin Kanunu’nın 178. maddesi gereğince boşanmanın feri olarak nitelenmesi ve zamanaşımı süresinin 1 yıl olarak kabulü doğru değildir. Zira yukarıda açıklandığı üzere dava istihkak davası niteliğindedir.

Mahkemece işin esasına girilerek, tarafların tüm delilleri toplanıp, varsa tanıklar dinlenerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmadığından hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile HUMK.nun 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 13.4.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/13087, Karar No: 2022/481, Tarih: 17.01.2022

**9. Hukuk Dairesi         2021/13087 E.  ,  2022/481 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili dava dilekçesinde, davacının 2001 yılı Ocak ayında davalı işverene ait işyerinde ikinci el yedek parça ustası olarak çalışmaya başladığını, iş akdinin 17.01.2013 tarihinde haksız ve bildirimsiz olarak fesh edildiğini, ancak işçilik alacaklarının ödenmediğini, davacının fazla mesai yaparak çalıştığını, gerçek maaşı üzerinden bildirim yapılmadığını, çalıştığı süre boyunca asgari geçim indiriminin de ödenmediğini, işten çıkartılırken baskı ile ibraname imzalatıldığını, bu ibranamenin geçersiz olduğunu ileri sürerek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, ödenmeyen maaş alacağı, yıllık izin ücreti, fazla mesai alacağı, ulusal bayram genel tatil ücreti alacağı, hafta sonu çalışma ücret alacağı ile asgari geçim indirim ücreti alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili cevap dilekçesinde, dava konusu alacakların zamanaşımına uğradığını, davacının 09.06.2004-27.12.2012 tarihleri arasında kesintili çalıştığını, kendi isteğiyle işten ayrıldığını, yasal çalışma saatleri içerisinde çalıştığını ve fazla çalışma yapmadığını, asgari geçim indiriminin maaşına ilaveten ödendiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davanın kabulü hakkındaki 23.02.2016 tarihli ilk karar davalının temyiz başvurusu üzerine Yargıtay (Kapatılan) 22. Hukuk Dairesinin 25.04.2019 gün ve 2016711496 esas 2019/9720 karar sayılı ilamı ile bozulmuş, mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda verilen 15.09.2020 tarihli karar, davalının temyiz başvurusu üzerine Dairemizin 12.01.2021 gün ve 2020/8642 esas 2021/479 karar sayılı ilamında yazılı gerekçeyle bozulmuş, mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı, davalı vekili yasal süresi içinde temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

Temyiz:

Kararı, davalı vekili yasal süresi içinde temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Bilindiği üzere; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununda (keza mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununda) "usuli kazanılmış hak" kavramına ilişkin açık bir hüküm bulunmamaktadır. Bu kurum, davaların uzamasını önlemek, hukuki alanda istikrar sağlamak ve kararlara karşı genel güvenin sarsılmasını önlemek amacıyla Yargıtay uygulamaları ile geliştirilmiş, öğretide kabul görmüş ve usul hukukunun vazgeçilmez, ana ilkelerinden biri haline gelmiştir. Anlam itibariyle, bir davada, mahkemenin ya da tarafların yapmış olduğu bir usul işlemi ile taraflardan biri lehine doğmuş ve kendisine uyulması zorunlu olan hakkı ifade etmektedir.

Mahkemenin, Yargıtay’ın bozma kararına uyması ile bozma kararı lehine olan taraf yararına bir usuli kazanılmış hak doğabileceği gibi, bazı konuların bozma kararı kapsamı dışında kalması yolu ile de usuli kazanılmış hak gerçekleşebilir. (Yargıtay İBK 9.5.1960 tarih 21/9, RG. 28.6.1960-10537) Hükmün bir kısmının bozma kapsamı dışında bırakılmasının amacı bu kısımların doğru olduğunu belirlemek, bozmanın sınırlarını çizmek ve bu şekilde usulü kazanılmış hakları oluşturup, korumaktır. Yargıtay tarafından bozulan bir hükmün bozma kararının kapsamı dışında kalmış olan kısımları lehine olan taraf yararına usuli kazanılmış hak oluşturur (04.02.1959 gün ve 13/5 sayılı YİBK).

Somut uyuşmazlıkta; mahkemenin davanın kısmen kabulüne ilişkin 15.09.2020 tarihli kararında davacının yaz kış ayrımı olmaksızın 15 saat fazla mesai yaptığı kabul edilmiş olup, davacının bu kabule bir itirazı yoktur. Söz konusu karara karşı sadece davalı vekili tarafından temyiz başvurusunda bulunulmuş ve karar Dairemizin 2020/8642 esas 2021/479 sayılı ilamında yazılı gerekçelerle davalı lehine bozulmuştur. Bozma kararında davacı ile aynı işi yapan emsal işçinin açtığı dava dosyasında yaz ve kış dönemi için ayrı ayrı mesai saatleri üzerinden hesaplama yapılması gerektiği belirtilmiş ve bu yapılırken hükmün davacı tarafından temyiz edilmemesi nedeniyle davalı lehine oluşan kazanılmış hakların gözetilmesi gerektiği hususu da vurgulanmıştır. Mahkemece bozma ilamına uyulmakla birlikte bozma gereği tam olarak yerine getirilmemiştir. Davacının 15 saatin üzerinde fazla mesai yaptığının kabul edilemeyeceği hususu gözden kaçırılarak, mart-ekim döneminde 18 saat fazla mesai yaptığının kabulü ile sonuca gidilmesi, az yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda bozma ilamı ile davalı lehine oluşan usuli kazanılmış hakkın ihlali mahiyetinde hatalı olmuştur.

Bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeden yazılı şekilde hüküm tesis edilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:

Bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeden yazılı şekilde hüküm tesis edilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 17.01.2022 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/25694, Karar No: 2013/38498, Tarih: 09.12.2013

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2012/25694 E.  ,  2013/38498 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Tekerrüre esas adli sicil kaydı bulunan sanık hakkında TCK'nın 58. maddesinin uygulanmaması aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Katılanın saat 20:00 sıralarında ikametinden ayrıldığı, saat 22:30 sıralarında ikametine geldiğinde hırsızlık eyleminin gerçekleştiğini anladığı ve güneşin ... İlinde olay zamanı saat 19:54'de batmış olması, sanığın da gündüz girdiğini savunması karşısında, eylemin gece gerçekleştiğine dair delil bulunmadığı halde, "şüpheden sanık yararlanır" ilkesi gereği hırsızlık eyleminin gündüz vakti işlendiğinin kabul edilmesi gerekirken TCK'nın 143. maddesince artırım yapılıp yazılı şekilde hüküm kurularak sanık hakkında fazla ceza tayin edilmiş olması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'in temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak hüküm fıkrasından TCK'nın 143. maddesine ilişkin bölüm karardan çıkartılması suretiyle; sanık hakkında TCK'nın 142/1-b ve 62 maddeleri uyarınca sonuç olarak 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılması tümcesinin eklenmesi suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 09.12.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10198, Karar No: 2014/9241, Tarih: 09.06.2014

**17. Hukuk Dairesi         2013/10198 E.  ,  2014/9241 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İnegöl 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 28/02/2013

NUMARASI : 2009/649-2013/124

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı Ş.. T.. vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkilinin eşi M. H.'ın yol kenarında park etmiş olarak kamyonunun yük bağlarını sıkmakta iken davalıların maliki, sürücüsü ve trafik sigortacısı olduğu aracın 02/11/2009 tarihinde tam kusurlu olarak çarpması neticesinde vefat ettiğini ileri sürerek fazlaya ilişkin haklarını saklı tutmak kaydıyla 10.000 TL maddi, 40.000 TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müteselsilen tahsilini talep ve dava etmiş, ıslah dilekçesiyle maddi tazminat talebini 51.420,06 TL’ye yükseltmiştir.

Davalı sigorta şirketi vekili davanın reddini istemiştir.

Davalı Ş.. T.. vekili, vefat eden desteğin kaza mahallinde dörtlülerini dahi yakmadan, reflektör ve herhangi bir uyarı işareti koymadan, hiçbir önlem almaksızın durmuş olduğunu ve aniden yola çıkması neticesinde kazanın meydana geldiğini, müvekkilinin kusuru bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna dayanılarak, kazada davalı sürücü Şükrü’nün %80, müteveffa sürücü Mehmet’in %20 oranında kusurlu olduğu gerekçesiyle 51.420,06 TL maddi tazminatın davalılardan (davalı sigorta şirketi yönünden dava tarihinden itibaren) olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte müteselsilen tahsiline, 25.000,00 TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı Şükrü’den tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı Ş.. T.. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1)Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davalı Ş.. T.. vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2)Dava, trafik kazasından kaynaklanan ölüm nedeniyle maddi ve manevi tazminatın istemine ilişkindir.

Dava dilekçesinde davacı vekili fazlaya ilişkin haklarını saklı tutmak kaydıyla davalı sürücünün tam kusurlu olduğunu iddia ederek tam kusura göre 10.000 TL maddi tazminat istemiştir.

2)Dava, trafik kazasından kaynaklanan ölüm nedeniyle maddi ve manevi tazminatın istemine ilişkindir.

Dava dilekçesinde davacı vekili fazlaya ilişkin haklarını saklı tutmak kaydıyla davalı sürücünün tam kusurlu olduğunu iddia ederek tam kusura göre 10.000 TL maddi tazminat istemiştir.

HUMK'nun 74. (HMK'nun 26) maddesi uyarınca, hakim taleple bağlı olup, talepten fazlasına karar verilemez. Yargılama sırasında alınan bilirkişi raporunda davalı sürücü Şükrü’nün %80, muris Mehmet’in %20 oranında kusurlu olduğu bildirilmiştir. Bu halde, dava dilekçesinde tam kusur yüklenerek talep edilen 10.000 TL tazminatın kusura göre %80 oranındaki kısmı olan 8.000 TL ile kusur belirlendikten sonra ıslahla talep edilen 41.420,06 TL olmak üzere toplam 49.420,06 TL tazminata hükmedilmesi gerekirken yazılı şekilde verilen kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı Ş.. T.. vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle hükmün davalı Ş.. T.. yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalı Ş.. T..'e geri verilmesine 9.6.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/22539, Karar No: 2015/12549, Tarih: 14.09.2015

**18. Hukuk Dairesi         2014/22539 E.  ,  2015/12549 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, .... taşınmazın Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Kamulaştırma (değerlendirme) tarihi olan 13.02.2014 gününden önce; dava konusu taşınmazın kesinleşmiş 1/1000 ölçekli uygulama imar planı içinde bulunup bulunmadığı, bu tarih itibariyle kesinleşmiş imar planı içinde olmadığının anlaşılması halinde, belediye veya mücavir alan sınırları içinde olup olmadığı, belediye ve altyapı hizmetlerinden (yol, su, elektrik, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma vd. gibi) yararlanıp yararlanmadığı, özellikle etrafının meskûn olup olmadığı, taşınmaz belediye nazım imar planı içinde ise Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 17.04.1998 gün ve 1996/3-1998/1 sayılı kararı uyarınca (nazım imar planı içinde bulunan ancak, belediye hizmetlerinden yararlanmayan ve meskûn yerler arasında yer almayan bir taşınmazın arsa olarak değerlendirilebilmesi için) bu plan kapsamına alındığı tarih ve plandaki konumu, hangi amaçla plan kapsamına alındığı, yerleşim merkezlerine uzaklığı, altyapı hizmetlerinden yararlanma ve ulaşım olanakları, kullanma biçimi itibariyle iskan amacına yönelik yapılaşma olasılıkları vs. hususlarının belediye başkanlığından sorularak alınacak cevap yazılarının dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 14.09.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.