muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/5251, Karar No: 2015/40664, Tarih: 21.04.2015

**6. Ceza Dairesi         2013/5251 E.  ,  2015/40664 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2011/42443

MAHKEMESİ : İstanbul 2. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 07/07/2010

NUMARASI : 2009/147 (E) ve 2010/283 (K)

SUÇ : Yağma, kasten yaralama

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Oluş ve dosya kapsamına göre;

Mağdur sanık Ö.. İ..'nın soruşturma aşamasında alınan ifadesinde, "Olay günü mağdur sanık Sertan'ın yanına giderek arabasını kullanmak için ödünç almak istediğini, Sertan'ın aracını vermek istediğini, ancak işyerinde bulunan İ...i... şahsın araya girerek 'arabayı kendisinin alacağını' söylediğini; kendisinin, 'sen niye araya giriyorsun' diye İsmail'e sorması üzerine, İsmail'in kendisine gel bu işi dışarıda konuşalım diyerek Sertan'ın arabasına bindirip Fatih'ten Bayrampaşa'ya götürdüğünü, İsmail'in cebindeki çakı bıçağını aldığını ve kendisini dükkanına sokup, elinden, dudağından ve sol karın boşluğundan yaraladığını, tekrar arabaya bindirip K.... Polikliniğinin önüne attığını, kendisinin de sinirlendiğinden Sertan'ın camını kırdığını, S.. C..'dan şikayetçi olmadığını, hakkında dava açılmayan İ... E... isimli şahıstan şikayetçi olduğunu" beyan ettiği,

Mağdur sanık Ömer'in mahkemedeki ifadesinde, "Sertan'ın yanında bulunan İ... E..'nun cebindeki bıçağı alarak kendisini yaraladığını, Sertan'dan şikayetçi olmadığını, İ.... E...'dan şikayetçi olduğunu" belirttiği,

Soruşturma sırasında mağdur sanık Sertan'ın polise verdiği 06.06.2007 tarihli ifadesinde, "Mağdur sanık Ömer'in gelip kendisine bıçak çekerek ölümle tehdit ettiğini ve aracını kiralamak istediğini söylediğini ve aralarında münakaşa olduğunu" söylediği,

Mağdur sanık S.. C..'ın mahkemede alınan ifadesinde, "Kendisinin Karagümrük'te kuaför dükkanı olduğunu, özel arabasını kiraya verdiğini, olay tarihinde de arabasını soyadını bilmediği İ... i...şahsa kiraya verdiğini, mağdur sanık Ö.. İ.. ile arabasını kiraya verdiği İ.. i... şahıs arasında tartışma olduğunu, aralarında herhangi bir olay ve eylem olmadığını" mağdur sanık Ö.. İ..'dan şikayetçi olmadığını" beyan ettiğinin anlaşılması karşısında;

Öncelikle İ... E.. isimli şahsın mahkemeye celb edilerek, olayla ilgili bilgi ve görgüsünün ayrıntılı olarak tespit edilmesi, olay yeri ile ilgili sokak ya da komşu işyerleri güvenlik kamera görüntülerinin olup olmadığının da araştırılıp, getirtilerek sonucuna göre delillerin değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden, eksik soruşturma ile yetinilip yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle, isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 21.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12377, Karar No: 2014/17947, Tarih: 19.11.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/12377 E.  ,  2014/17947 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... Asliye Hukuk Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 06/03/2014 tarih ve 2014/26-2014/59 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı ... vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı nezdinde bitkisel ürün sigorta poliçesi kapsamında sigortalı bulunan meyve bahçesinde 13.04.2010 tarihinde meydana gelen don olayı sebebiyle zarar meydana geldiğini, belirterek şimdilik 8.000,00 TL hasar bedelinin hasar tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini dava ve talep etmiştir.

Davalı vekili, hasarın çiçeklenme döneminde meydana gelmesi sebebiyle teminat kapsamı dışında bulunduğunu belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece Dairemiz bozma ilamına uyularak; davalılardan .. yönünden hasarın teminat kapsamında kaldığı, tazminatın hasat tarihinden önce ödenmeyeceği, son hasat tarihine 30 gün eklenmek suretiyle temerrüt tarihinin belirlendiği, davalı ...Ş. yönünden davadan feragat edildiği, gerekçesiyle, davanın kısmen kabulü ile 17.968.00 TLnin davalı ...'den tahsiline, kabul edilen değerin 8.000,00TLlik kısmına 16.09.2010 tarihinden itibaren, bakiye 9.968,00TLlik kısmına ise ıslah tarihi olan 8/3/2012 tarihinden itibaren ticari faiz uygulanmasına, davalı ...... yönünden davanın feragat nedeniyle reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı ... vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı ... vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı ... vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 1.002,00 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalı TARSİM'den alınmasına, 19.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15113, Karar No: 2014/4649, Tarih: 04.03.2014

**10. Hukuk Dairesi         2013/15113 E.  ,  2014/4649 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Muş 1.Asliye Hukuk (iş) Mahkemesi

Tarihi :14.05.2013

No :2012/82-2013/256

Dava, 27.10.1983 tarihinden itibaren 1479 sayılı Kanun kapsamında sigortalılık istemine ilişkindir.

Mahkeme, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı SGK Başkanlığı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davanın yasal dayanakları olan 01.04.1972 tarihinde yürürlüğe giren 1479 sayılı Kanunun 24 ve 25. maddelerinde “...kendi adına ve hesabına çalışanlar olarak nitelendirilen bağımsız çalışanlardan kanunla kurulu meslek kuruluşlarına yazılı olan gerçek kişiler...”, “meslek kuruluşuna yazılarak çalışmaya başladıkları tarihten itibaren” zorunlu Bağ-Kur sigortalısı sayılmışken, anılan maddelerde 19.04.1979 gün ve 2229 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik ile meslek kuruluş kaydı zorunluluğu kaldırılarak, “kendi adına ve hesabına” çalışma koşulu ve belirtilen nitelikte çalışmaya başlama tarihi sigortalılık niteliğini kazanmak için yeterli kabul edilmiştir.

20.04.1982 tarihinde yürürlüğe giren 2654 sayılı Kanun ile yapılan düzenlemede, kendi adına ve hesabına çalışma koşuluna ek olarak “gerçek ve götürü usulde gelir vergisi mükellefi olanlar” için mükellefiyetin başlangıç tarihinden, “kendi adına ve hesabına bağımsız çalışmakla beraber gelir vergisinden muaf olanlardan kanunla kurulu meslek kuruluşlarına usulüne uygun olarak kayıtlı olanlar” kayıtlı oldukları tarihten itibaren sigortalı sayılmaktadır.

22.03.1985 tarihinde yürürlüğe giren 3165 sayılı Kanun ile yapılan değişiklikte ise, bu kez; “gerçek ve götürü usûlde gelir vergisi mükellefi olanlar, Esnaf ve Sanatkarlar Siciline kayıtlı bulunanlar veya kanunla kurulu meslek kuruluşuna usulüne uygun kayıtlı bulunanlardan” gelir vergisi mükellefi olanlar, mükellefiyetin başlangıç tarihinden, gelir vergisinden muaf olanlar ile vergi kaydı bulunmayanlar da

Esnaf ve Sanatkarlar Siciline veya kanunla kurulu meslek kuruluşlarına kayıt oldukları tarihten itibaren kendiliğinden sigortalı sayılmışlardır.

1479 sayılı Kanunun Tescilini yaptırmayanlar hakkında yapılacak işlemler başlıklı Ek geçici 13. maddesi hükmünde, sigortalılık niteliğini taşıyanlar yönünden Kanunun tanıdığı hak ve mükellefiyetlerin 2654 sayılı Kanunun yürürlük tarihi olan 20.04.1982 tarihinden başlatılacağı öngörülmüştür. Madde, sigortalılık niteliğinin edinilmesi yönünden değil, sadece sigortalılık hak ve yükümlülüklerinin başlayacağı tarih yönünden norm içermekte olup, sigortalılık niteliği yönünden yapılacak değerlendirmeler ise, sigortalılığa esas alınacak kayıt ve/veya çalışma tarihinde yürürlükte bulunan mevzuat hükümlerine göre yapılacaktır.

02.08.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4956 sayılı Kanun ile getirilen düzenlemede de; kendi adına ve hesabına bağımsız çalışanlardan; “gelir vergisi mükellefi olanlar ile, gelir vergisinden muaf olanlardan Esnaf ve Sanatkar Sicili ile birlikte kanunla kurulu meslek kuruluşuna usulüne uygun olarak kayıt olanlar” sigortalı sayılmışlardır.

4956 sayılı Yasanın 47. maddesiyle, Bağ-Kur Kanununa eklenen Geçici 18. maddesine göre; “Bu Kanuna göre sigortalılık niteliği taşıdıkları halde 04.10.2000 tarihine kadar kayıt ve tescilini yaptırmamış olan sigortalıların sigortalılık hak ve mükellefiyetleri 04.10.2000 tarihinden itibaren başlar. Ancak, bu Kanuna göre zorunlu sigortalı olarak tescil edilmiş olanların sigortalılıkları, bu Kanunun yürürlük tarihinden itibaren altı ay içinde Kuruma yazılı olarak başvurmaları ve 20.04.1982-04.10.2000 tarihleri arasındaki vergi kayıtlarını belgelemek ve belgelenen bu sürelere ilişkin olarak 49 uncu ve ek 15 inci maddelere göre hesaplanacak prim borçlarının tamamını, tebliğ tarihinden itibaren bir yıl içinde, ödeme tarihinde bulundukları gelir basamağının yürürlükte olan prim tutarı üzerinden ödemek kaydıyla bu süreler sigortalılık süresi olarak değerlendirilir.”

Anılan hükümle belirtilen şartları yerine getiren kişiler maddede belirtilen sürelere ilişkin prim tutarlarını ödeyerek o döneme ilişkin süreleri sigortalı saydırabileceklerdir. Anılan düzenleme ile borçlanma hakkı, 04.10.2000 tarihinden sonra zorunlu sigortalı olarak Bağ-Kur’a tescil edilmiş olanlardan, daha önce vergi kaydı bulunanlara tanınmıştır.

5510 sayılı Kanunun geçici 8. maddesine göre sigortalılık niteliği taşıdıkları halde 01.10.2008 tarihine kadar kayıt ve tescilini yaptırmamış olan sigortalıların sigortalılık hak ve mükellefiyetlerinin 01.10.2008 tarihinden itibaren başlayacağı belirtilmiş; aynı maddede, Kanunun yürürlük tarihinden itibaren altı ay içinde Kuruma yazılı olarak başvurmak şartıyla, 01.10.2008 tarihine kadar kayıt ve tescilini yaptırmayanlara, 04.10.2000-01.10.2008 tarihleri arasında vergiye kayıtlı oldukları süreyi borçlanma imkanı getirmiştir.

Anılan Yasanın Geçici 8. maddesinde belirtilen "yazılı başvuru" şartı, şekil şartı olmayıp; sigortalının, 01.10.2008 tarihi öncesi döneme ilişkin vergiye kayıtlı olduğu süreyi, yasada belirtilen 6 aylık sürede, Kurum'a başvurarak veya borçlanmaya ilişkin prim ödeyerek, borçlanma iradesini ortaya koyması, yasadan yararlanmak için yeterli sayılmalıdır. Anılan yasada belirtilen 6 aylık sürenin geçmesinden sonra, 01.10.2008 tarihi öncesine ilişkin sürenin, 1479 sayılı Yasa kapsamında sigortalı olarak değerlendirilmesi mümkün değildir.

Davaya konu somut olayda, davacının 27.10.1983 – 30.10.1991 ve 30.01.1992 – 27.10.1995 tarihleri arasında nakliye mesleğinden vergi kaydı olduğu, davacının sicil ve oda kaydına ilişkin araştırmanın yetersiz olduğu, davacı tanıklarının davacının halen kendi nam ve hesabına yeşil muş ovası otobüs şirketini işlettiğini beyan ettikleri, davacının 01.10.2008 tarihinden sonra vergi kaydı, ticaret sicil kaydı, şirket ortaklığı bulunup bulunmadığının araştırılmadığı, her ne kadar davalı vekilinin cevap dilekçesinde, davacının kayıt ve tescilinin bulunmadığı belirtilmiş ise de, davacının Kurumda Bağ-Kur sigortalılığına ilişkin kayıt ve tescilinin, borçlanma istem ile prim ödemesi bulunup bulunmadığı kurumdan sorulmadığı anlaşılmakta olup; davacıya ait Kurum nezdindeki şahsi sicil dosyasının eksiksiz suretinin celb edilip, davacının başka vergi kaydı bulunup bulunmadığı, şirket ortaklığı olup olmadığı, ticaret ve esnaf sicil kaydı bulunup bulunmadığı yöntemince araştırılıp, yukarıda bahsedilen mevzuat çerçevesinde ve 01.10.2008 tarihi öncesi Bağ-Kur sigortalılığının tespiti istemi yönünden 1479 sayılı Yasanın Geçici 18. maddesi ile 5510 sayılı Yasanın Geçici 8. maddesi gözetilerek, 01.10.2008 tarihinden sonraki tespit istemine yönelik ise 5510 sayılı Yasanın 4/1-b maddesi çerçevesinde yapılacak değerlendirme ile bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Kabule göre de; dava, 13.06.2012 tarihinde açılmış olup, mahkemece tespit sonu olarak 27.10.1983 tarihinden bu yana sigortalılığın tespitine hükmederek, dava tarihinden sonraki süreyi de kapsar şekilde hüküm kurmuştur. Yukarıda açıklanan ilke gereğince, davacı ancak dava tarihine kadar olan dönem için tespit talebinde bulunabileceğinden ve dava tarihinden sonraki dönem için usulüne uygun bir ıslah talebi de bulunmadığından, mahkemece, dava tarihine kadar Bağ-Kur sigortalılığının tespitine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm tesisi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin, eksik araştırma ve inceleme sonucu, yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 04.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2197, Karar No: 2013/17806, Tarih: 06.06.2013

**4. Ceza Dairesi         2013/2197 E.  ,  2013/17806 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hakaret suçundan sanık ...'nin, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 125/1, 62/1 ve 52/1-2. maddeleri uyarınca 1.500,00 Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına dair, (SİNOP) Sulh Ceza Mahkemesinin 13/07/2010 tarihli ve 2010/257 esas, 2010/272 sayılı kararının, Adalet Bakanlığı tarafından yasa yararına bozulmasının istenilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 14/12/2012 gün ve 303869 sayılı istem yazısıyla dava dosyası Dairemize gönderilmekle incelendi:

İstem yazısında; “Dosya kapsamına göre, kararın hüküm fıkrasında "sanığa verilen cezanın tür ve miktarına, sanığın sabıkasız oluşuna, ileride suç işlemekten çekineceği konusunda mahkememizde kanaat edinilmiş bulunulmasına, kişilik özellikleri duruşmadaki tutum ve davranışları itibari ile bir ceza hükmolunmasına gerek bulunmamasına göre 5271 sayılı yasanın 231. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına" denildikten sonra "yer olmadığına" denilmek suretiyle hükümde çelişki oluşturulmasında isabet görülmemiştir.” denilmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

I-Olay:

Sanık ... hakkında hakaret suçundan açılan kamu davasında, Sinop Sulh Ceza Mahkemesinin 13/07/2010 tarihli kararı ile sonuç olarak 1.500,00 Türk Lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına, sanığın sabıkasız oluşu ve ileride suç işlemekten çekineceği yönünde mahkemede kanaatin oluşması nedeniyle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, ancak CMK’nın 231. maddesinin uygulanmasına ilişkin paragrafın sonunda “yer olmadığına” ibaresinin unutulmuş olması nedeniyle, infaz aşamasında tereddüt yaşandığından Kanun yararına bozma yoluna başvurulduğu anlaşılmıştır.

II- Kanun Yararına Bozma İstemine İlişkin Uyuşmazlığın Kapsamı:

Kararda yer alan yazım hatasının Kanun yararına bozma yoluyla denetlenip denetlenemeyeceğinin belirlenmesine ilişkindir.

III- Hukuksal Değerlendirme:

5271 sayılı CMK’nın 309. maddesi uyarınca hâkim veya mahkemece verilip istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşen karar veya hükümlerde, maddî hukuka veya yargılama hukukuna ilişkin hukuka aykırılık bulunduğunu öğrenen Adalet Bakanlığı, o karar veya hükmün Yargıtay’ca bozulması istemini, yasal nedenlerini açıklayarak Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına yazılı olarak bildirecektir. Bunun üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı da hükmün veya kararın bozulması istemini içeren yazısına bu nedenleri aynen yazarak, Yargıtay ceza dairesine verecek, ileri sürülen nedenlerin Yargıtay’ca yerinde görülmesi halinde karar veya hüküm yasa yararına bozulacak, yerinde görülmezse istem reddedilecektir.

Böylece ülke sathında uygulama birliğine ulaşılacak, hâkim ve mahkemelerce verilen cezaya ilişkin karar veya hükümlerdeki hukuka aykırılıkların, toplum ve birey açısından hukuk yararına giderilmesi sağlanacaktır.

Böylece ülke sathında uygulama birliğine ulaşılacak, hâkim ve mahkemelerce verilen cezaya ilişkin karar veya hükümlerdeki hukuka aykırılıkların, toplum ve birey açısından hukuk yararına giderilmesi sağlanacaktır.

Ancak, hükümdeki her hukuka aykırılık, Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kurulunun 14.11.1977 gün ve 3-2 sayılı kararında da açıkça vurgulandığı üzere, bu yasayolunun olağanüstü bir yasayolu olması nedeniyle Kanun yararına bozma konusu yapılamayacaktır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 7.11.2006-227/228 sayılı kararında açıklandığı üzere; yargılama yöntemine veya cezalandırmaya ilişkin hükmün belirli biçimde takdir edilmesinden kaynaklanan değerlendirme hataları "hukuki yanılgı" oluşturmakta iken; isim, yaş ve hesap hataları, yargı kararlarında "maddi yanılgı" veya ''yazım hatası" diye isimlendirilen beşeri hatalardır. Hukuki yanılgılar, ancak başka bir mercii tarafından ve yasa yolu başvurusuyla açılan bir tali muhakeme ile giderilebilir. Yargı kararlarındaki maddi yanılgıların düzeltilmesi ise herhangi bir yöntem ve zamanla sınırlı değildir. Bu yanılgılar, bizzat bu hatayı yapan mercii tarafından, kendiliğinden veya bir yasa yolu başvurusu üzerine verilen bir karardaki uyarı üzerine düzeltilebilir.

İnceleme konusu somut olayda; sanık hakkında yaralama suçundan verilen adli para cezası ile ilgili olarak, sanığın sabıkasız oluşu, ileride suç işlemekten çekineceği konusunda mahkemede kanaatin oluşması nedeniyle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, hakaret suçundan hükmolunan adli para cezası yönünden de, “Sanığa verilen cezanın tür ve miktarına, sanığın sabıkasız oluşuna, ileride suç işlemekten çekineceği konusunda mahkememizde kanaat edinilmiş bulunulmasına, kişilik özelikleri duruşmadaki tutum ve davranışları itibari ile bir cezaya hükmolunmasına gerek bulunmamasına göre 5271 sayılı yasanın 231.maddesi uyarınca HÜKMÜN AÇIKLANMASININ GERİ BIRAKILMASINA,yer olmadığına” şeklindeki aynı gerekçe ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği ancak bilgisayar kullanımından kaynaklanan gerekli dikkat ve özenin gösterilmemesi nedeniyle “yer olmadığına” ibaresinin kararda unutulmuş olduğu görülmektedir. Her iki suç yönünden kullanılan gerekçelerinde olumlu ve aynı oluşu dikkate alındığında her iki hüküm yönünden de hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiş olduğu ilk bakışta anlaşılmaktadır. Bu nedenle kararda yer alan ve tereddüt oluşturan yazım hatasının mahallinde mahkemesince her aşamada düzeltilebileceği, konunun ciddi hukuka aykırılıkların incelenerek ülke sathında uygulama birliğinin sağlanmasını amaçlayan ve olağanüstü bir Kanun yolu olan Kanun yararına bozma konusu yapılamayacağı anlaşılmıştır.

IV- Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

IV- Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının düzenlediği tebliğnamedeki düşünce, konunun yazım hatasına ilişkin olması nedeniyle yerinde görülmediğinden, CMK'nın 309. maddesi koşullarını taşımayan KANUN YARARINA BOZMA İSTEĞİNİN REDDİNE, 06.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10217, Karar No: 2012/21597, Tarih: 21.06.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/10217 E.  ,  2012/21597 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık hakkında hazineye ait taşınmaza Çardak yapmak sureti ile tecavüz ettiğinden bahisle dava açılmış ise de; dosyada tapu kaydı, ayrıntılı kroki, ada ve parseli gösteren pafta örneği bulunmadığından, tecavüze konu taşınmazın varsa tapu kaydı, pafta örneği getirtilerek gerektiğinde refakate inşaat mühendisi bilirkişide alınarak yeniden keşif yapılıp taşınmazın niteliği, yapı vasfında olup olmadığı, yapımı için ruhsat gerekip gerekmediği, İmar mevzuat kapsamında kalıp kalmadığı belirlenmek sureti ile sanığın tecavüz ettiği iddia olunan taşınmazın Kıyı Kanunu'na göre kıyıda veya uygulama imar planı varsa sahil şeridinde kalıp kalmadığı, tecavüze konu yerin belediye sınırları içinde veya özel imar rejimine tabi yerlerden olup olmadığı araştırılarak sonucuna göre gerekirse Belediye Başkanlığı'na da duruşma günü bildirilerek TCK.nun 184. ve Kıyı Kanunun 15. maddeleri uyarınca sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik araştırmayla yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 21.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/14134, Karar No: 2023/416, Tarih: 19.01.2023

**10. Ceza Dairesi         2022/14134 E.  ,  2023/416 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

HÜKÜM : Eskişehir 5. Asliye Ceza Mahkemesi'nin hükmü kaldırılarak mahkûmiyet

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 30.06.2021 tarihli ve 2019/1348 Esas, 2021/721 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Anayasanın 40 ıncı maddesinin ikinci fıkrası, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 34 üncü maddesinin ikinci fıkrası ve 232 nci maddesinin altıncı fıkrası gereğince, kararlar ve hükümlere karşı başvurulabilecek yasa yolları, süreleri, sürelerin ne zaman başlayacağı, başvuru mercii, şekli ve sonuçlarının, kuşkuya yer vermeyecek şekilde ilgililere açıkça bildirilmesinin gerekmesi, 5271 sayılı Kanun'un 294 üncü maddesinin birinci fıkrasında “Temyiz eden, hükmün neden

dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.” şeklinde, aynı Kanun'un 295 inci maddesinin birinci fıkrasında ise "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir" biçiminde düzenlemeler bulunması, sanığın 30.06.2021 tarihli temyiz dilekçesinin hükmün hukuki yönüne ilişkin bir sebep içermemesi, kararın son bölümünde veya gerekçeli karar tebligat mazbatasında, temyiz başvurusunda hükmün neden dolayı bozulmasının istendiğine dair temyiz sebebi gösterilmesinin zorunlu olduğuna, gösterilmemesi halinde ise temyiz isteminin reddedileceğine dair bildirimi içeren ihtaratın yer almadığının anlaşılması karşısında; Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 17.03.2021 tarih ve 2019/9.MD-554 Esas ve 2021/117 sayılı kararında belirtildiği üzere, hak kaybının önlenmesi bakımından sanığa yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda yapılacak meşruhatlı tebligatla, tebliğden itibaren yedi günlük süre içerisinde, yasal düzenlemeye uygun şekilde temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçe verebileceği, aksi halde sebep yokluğundan temyiz isteminin reddedileceği hususunda ihtar yapılmasının gerektiği anlaşılmakla;

Yukarıda belirtilen şekilde sanığa tebligatın yapıldığı tarihten itibaren 5271 sayılı Kanun'un 295 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 7 günlük yasal süre içinde ek gerekçeli temyiz dilekçesi sunulmadığı takdirde temyiz talebinin reddedileceğine ilişkin ihtaratlı tebligatın yapılarak buna ilişkin evrakın dosyaya konulması ve sanığın süresi içerisinde gerekçeli olarak hükmü temyiz etmesi halinde temyiz dilekçesi ve buna ilişkin düzenlenecek olan ek tebliğname ile birlikte, gerekçeli temyiz isteminde bulunulmaması halinde ise mevcut haliyle incelenmek üzere yeniden Dairemize iade edilmek üzere, esası incelenmeyen dosyanın Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmesi için, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 19.01.2023 tarihinde karar verildi.