muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/2189, Karar No: 2023/5396, Tarih: 03.07.2023

**8. Ceza Dairesi         2022/2189 E.  ,  2023/5396 K.**

**"İçtihat Metni"**

B O Z M A Ü Z E R İ N E

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/735 E., 2022/59 K.

SUÇ : Bıçak veya diğer aletleri izinsiz olarak satma satın alma taşıma veya bulundurma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Karasu Cumhuriyet Başsavcılığının 15.01.2015 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında bıçak veya diğer aletleri izinsiz olarak satma satın alma taşıma veya bulundurma suçundan cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır.

2. Karasu Asliye Ceza Mahkemesinin 15.10.2015 tarihli kararı ile sanığın bıçak veya diğer aletleri izinsiz olarak satma satın alma taşıma veya bulundurma suçundan 6 ay hapis ve 750,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

3. Mahkemenin, 15.10.2015 tarihli kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 13.04.2021 tarihli kararı ile "... basit yargılama usulünün Mahkemesince yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması gerekliliği ..." nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

4. Bozma sonrası, basit yargılama usulü uygulanarak sanığın cezalandırılmasına karar verilmiş, sanık müdafiinin itirazı nedeniyle genel hükümlere göre yargılama yapılmıştır.

5. Karasu 1. Asliye Ceza Mahkemesin, 08.02.2022 tarihli kararı ile sanığın bıçak veya diğer aletleri izinsiz olarak satma satın alma taşıma veya bulundurma suçundan 6 ay hapis ve 750,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, dilekçe ekinde sunduğu sağlık raporunun incelenmesine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay, sanığın iş yerinde başka bir adli olay sebebiyle usulünce yapılan aramada 21.12.2014 tarihli uzmanlık raporuna göre, 6136 sayılı Kanun kapsamında kama ve muştanın ele geçirildiği iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, dilekçe ekinde sunduğu sağlık raporunun incelenmesine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay, sanığın iş yerinde başka bir adli olay sebebiyle usulünce yapılan aramada 21.12.2014 tarihli uzmanlık raporuna göre, 6136 sayılı Kanun kapsamında kama ve muştanın ele geçirildiği iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

Sanığın temyiz dilekçesinde akıl hastalığının bulunduğunu belirtmesi ve dilekçe ekinde fotokopisini sunduğu 22.06.2005 tarihli Adli Tıp Kurumu Başkanlığı'nın adli raporda sanığın ceza ehliyetini ortadan kaldıracak mahiyet ve derecede psikotik bozukluk isimli akıl hastalığının bulunduğu belirtilmesi karşısında, sanığın 5237 sayılı Kanun'un 32 nci maddesi gereğince suç tarihinde işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama yeteneğini ortadan kaldıran veya bu fiille ilgili davranışlarını yönlendirme yeteneğinin önemli derecede azalmasına yol açan bir akıl hastalığı ve yüklenen suç yönünden cezai ehliyetinin bulunup bulunmadığı konusunda Adli Tıp Kurumunun ilgili ihtisas kurulundan ya da Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastaneleri'nden kuşkuya yer bırakmayacak biçimde kurul raporu alınarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayininde zorunluluk bulunması nedeniyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Karasu 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 08.02.2022 tarihli kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 03.07.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3759, Karar No: 2013/6736, Tarih: 09.04.2013

**5. Hukuk Dairesi         2013/3759 E.  ,  2013/6736 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekilleri yönünden verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur. Ancak;

Dava konusu taşınmaz mal arsa niteliğindedir. Kamulaştırma Kanunu'nun kıymet takdir esaslarını belirten 11.maddesinin 1.fıkrasının arsalara ilişkin (g) bendi uyarınca arsaların bedelinin değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre hesaplanması zorunludur.

Bu itibarla, emsal satışların değerlendirme tarihindeki karşılıklarının fiyat artış endekslerinin uygulanması suretiyle tesbiti, bundan sonra emsal ile dava konusu taşınmazın eksik ve üstün yönlerinin neler olduğu ve oranları açıklanmak suretiyle değer biçilmesi gerekir.

Bilirkişi raporunda emsal olarak incelenen satış, şirket alımı olduğu gibi, taşınmazın vergi değeri ile somut emsalin vergi değerleri arasında 3 kat değer farkı olmasına rağmen, bilirkişi raporunda 9 kat fark olduğu kabul edilerek değer biçildiğinden rapor inandırıcı değildir.

Bu durumda taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre dava konusu taşınmaz ile emsal kabul edilen taşınmazların Arsa Metrekare Rayiç Bedel Takdir Komisyonu tarafından resen belirlenen emlak vergisine esas m2 değerleri de karşılaştırılarak bedel takdiri için yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu ile keşif yapılarak, alınacak rapora göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U....nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, taraflardan peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde ödeyenlere iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 09.04.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/7172, Karar No: 2022/15949, Tarih: 07.11.2022

**8. Ceza Dairesi         2020/7172 E.  ,  2022/15949 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması, nitelikli hırsızlık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanığın, zararın çoğunu karşıladığına yönelik temyiz itirazının reddiyle hükmün ONANMASINA, 07.11.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/17876, Karar No: 2023/1239, Tarih: 13.03.2023

**8. Ceza Dairesi         2020/17876 E.  ,  2023/1239 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2016/45 E., 2016/382 K.

SUÇ : İftira

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 ... maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 ... maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. ... Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 11.01.2016 tarihli ve 2015/1562 Soruşturma, 2016/26 Esas sayılı iddianamesiyle sanık hakkında iftira suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 267 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca dava açılmıştır.

2. ... 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 06.04.2016 tarihli ve 2016/45 Esas, 2016/382 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında iftira suçundan 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi gereği beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği;

Sanığa atılı suçun unsurlarının oluştuğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay, sanığın kendisi ile aynı işyerinde çalışan katılanın kendisine cinsel tacizde bulunduğu iddiası ile katılanın işten çıkartılmasına sebebiyet verdiği iddiasına ilişkindir.

2. Sanık aşamalarda, iddiasının doğru olduğunu, katılanın tacizde bulunduğu üçüncü kişi olduğunu, işten çıkartılması için hakkında üç kere olumsuz tutanak tutulması gerektiğini, işyerinden tazminat almak için bu şekilde iddialarda bulunduğunu ifade etmiştir.

3. Aynı işyerinde çalışan B.Y., sanığın cinsel taciz iddiasından 20 ... sonra katılanın işten çıkartıldığını, kendisinin olaydan haberdar olmadığını, ancak sanığın diğer otel çalışanlarına kendisini telefonla taciz ettiğine dair anlatımlarını duyduğunu; bir diğer işyeri çalışanı A.Ö.Y., sanığın kendisine önce katılan tarafından telefonla cinsel tacizde bulunduğunu anlattığını, sonra da departman müdürünün kendisine kış sezonunda da çalışması vaadiyle katılana bu şekilde bir iddiada bulunduğunu anlattığını; bir diğer çalışan S.K., sanığın terfi almak ve kış kadrosunda da çalışmak için kendisine vaatte bulunulması üzerine katılana yönelik böyle bir iddiada bulunduğunu söylediğini ifade etmiştir.

IV. GEREKÇE

IV. GEREKÇE

1. 5237 sayılı Kanun'un 267 nci maddesinde düzenlenen iftira suçunun oluşabilmesi için failin işlenmediğini bildiği halde hakkında soruşturma ve kovuşturma başlatılmasını ya da idari bir yaptırım uygulanmasını sağlamak için yetkili makamlara ihbar veya şikayette bulunması gerekmektedir. Suça ilişkin ihbar ve şikayetin yapılacağı makamlar 5271 sayılı Kanun'un 158 ... maddesinde gösterilmiştir. Buna göre suça ilişkin ihbar ve şikayet Cumhuriyet Başsavcılıklarına veya kolluk makamlarına yapılabilir. Valilik veya kaymakamlığa ya da mahkemeye yapılan ihbar veya şikayet, ilgili Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilir. Yurt dışında işlenip ülkede takibi gereken suçlar hakkında Türkiye'nin elçilik ve konsolosluklarına da ihbar veya şikâyette bulunulabilir. Yetkili makamlara yapılmayan ihbar veya şikayetler, iftira suçunu oluşturmayacaktır. Sanığın kendisine cinsel tacizde bulunduğu iddiası üzerine işten çıkartılmasına sebebiyet vermesine ilişkin şikayete konu olayda, sanığın iddiası ile ilgili yetkili makamlara başvuruda bulunmadığı, iddiası ile ilgili sadece çalıştığı işyerine dilekçe verdiği anlaşıldığından, atılı suçtan sanık hakkında 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca beraat kararı verilmesinde, hukuka aykırılık görülmemiştir.

2. Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle ... 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 06.04.2016 tarihli ve 2016/45 Esas, 2016/382 Karar sayılı kararında katılan vekili tarafından ileri sürülen temyiz sebepleri ve

dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 13.03.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3245, Karar No: 2013/19030, Tarih: 28.10.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/3245 E.  ,  2013/19030 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Hasımsız olarak görülen davada İzmir 13. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 18/10/2012 tarih ve 2012/176-2012/177 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirketin işyerinden icra kanalıyla tahliye edildiğini, tahliye işlemi sırasında, haczi kabil malların yediemine teslim edilerek müvekkili şirkete ait bazı mali kayıtların binanın bodrum katındaki bir odaya depo edildiğini, müvekkili şirketin açmış olduğu başka bir davada şirketin ticari defterlerine ihtiyaç hasıl olduğunu ve bu aşamada ticari defterlerin söz konusu bodrum katındaki depoda olmadığının tespit edildiğini, davacı şirket ile aynı adreste faaliyet göstermiş dava dışı başka bir müflis şirkete ait defterler alınırken davacı şirkete ait defterlerin de bunlar içerisine karışmış olabileceği ihtimaline binaen İcra ve İflas Müdürlüğü'ne müracaat edilmiş ise de, en son 14/02/2012 tarihinde tebellüğ edilen cevapla müvekkili şirkete ait defterlerin ve boş faturaların zayi olduğunun kesin olarak anlaşıldığını belirterek 2007-2008-2009 ve 2010 yıllarına ait yevmiye defteri, defteri kebir ve envanter defterleri ile 51321'den başlayarak 52000'e kadar olan boş faturalara ilişkin zayi belgesi verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece, iddia ve tüm dosya kapsamına göre, davacı tarafça İzmir 23. İcra Müdürlüğü dosyasında 28/07/2011 tarihinde düzenlenen tutanakla defterlerin bulunmadığının tespit edildiği, yine İzmir 2. Sulh Hukuk Mahkemesi dosyasındaki yargılama aşamasında en son davacı vekilince 19/12/2012 tarihinde defterlerin kayıp olduğunun beyan edildiği, buna göre TTK hükümleri gereğince 15 günlük hak düşürücü süre içinde dava açılmadığı, her ne kadar davacı tarafça İzmir İflas Müdürlüğü dosyasına 03/02/2010 tarihinde yapılan müracaatın sonucunun 14/02/2012 tarihinde öğrenildiği bildirilmiş ise de, defterlerin kayıp olduğunun öğrenilmesinden 2 ay sonra ilgili iflas müdürlüğüne müracaat edildiği ve söz konusu iflasın davacı şirketle ilgisi olmadığının anlaşıldığı gerekçesi ile 15 günlük hak düşürücü süre içinde açılmayan davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 28/10/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8883, Karar No: 2012/15486, Tarih: 08.10.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/8883 E.  ,  2012/15486 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İzmir 2. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 20/01/2011 tarih ve 2010/66-2011/9 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, dava konusu çekin 20.05.2009 tarihinde müvekkiline ait işyerinden çalındığını, müvekkilinin rızası dışında elinden çıkan çek için açtıkları ziya nedeniyle iptal davası sırasında çek hamili davalının çeki bankaya ibraz ettiğini ileri sürerek çekin istirdatını talep etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin dava dışı Hasan Kılınç'tan alacaklı olduğunu ve Hasan Kılınç'ın da borcuna karşılık dava konusu çeki vermek istediğini, çekin fotokopisini alarak muhatap bankadan çekin akibetini araştırdığını ve çalıntı olduğunu öğrenince çeki kabul etmediğini ve çek aslının müvekkili eline de hiç geçmediğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre , dava konusu çekin davalıda olduğu sabit olmadığı gerekçesiyle davanın husumet yönünden reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, mülga 6762 sayılı TTK'nun 704. Maddesi uyarınca açılmış bulunan çek istirdadına ilişkin olup, dosya içerisinde bulunan Türkiye İş Bankası'nın İzmir 5. Asliye Ticaret Mahkemesi'ne hitaben 20.07.2009 tarihli yazısında, çekin davalının cirosuyla tahsil için bankaya ibraz edildiğinin yazılı olduğu görülmektedir. Aynı bankanın, işbu davanın görüldüğü mahkemeye hitaben 12/07/2010 tarihli yazısında ise, çekle ilgili her hangi bir ayrıntıya yer verilmemiştir. Bu itibarla, mahkemece bankadan bu husus tekrar sorulmak ve davacının tanık deliline de dayanmış olması nedeniyle o tarihte görevli bulunan ve banka yazısında imzası bulunan banka görevlilerinin tanık sıfatıyla dinlenip ve bu meyanda davalının savunmasının hayatın olağan koşulları ile bağdaşıp bağdaşmadığı değerlendirilerek neticesine göre bir karar verilmek gerekirken anılan husus nazara alınmadan davanın reddine karar verilmesi doğru olmamış, yerel mahkeme kararının davacı yararına bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 08.10.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/6879, Karar No: 2024/22231, Tarih: 11.09.2024

**10. Ceza Dairesi         2022/6879 E.  ,  2024/22231 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin yukarıda belirtilen ek kararının sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde;

Sanık ve müdafiinin yokluğunda verilen İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin yukarıda belirtilen kararının yalnızca sanık müdafiine 23.06.2017 tarihinde tebliğ edildiği, sanık müdafiinin karara karşı yasal süresi içinde temyiz talebinde bulunmaması nedeniyle hükmün kesinleştirildiği ve sanığın yasal süresinden sonra 15.02.2022 tarihli temyiz talebi üzerine 17.02.2022 tarihli ek karar ile sanığın temyiz talebinin süre yönünden reddine karar verildiği anlaşılmıştır.

Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 40/2. maddesi, 5271 sayılı CMK'nın 34/2. ve 232/6. maddeleri uyarınca, kararlar ve hükümlere karşı başvurulabilecek yasa yolları, süreleri, sürelerin ne zaman başlayacağı, başvuru mercii, şekli ve sonuçlarının, kuşkuya yer vermeyecek şekilde ilgililere açıkça bildirilmesinin gerekmesi; 5271 sayılı CMK'nın 294/1. maddesinde "Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır." şeklinde, aynı Kanun'un 295/1. maddesinde ise "temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir." biçiminde düzenlemeler bulunması; sanık müdafiine yapılan tebligatta gerekçeli kararın son bölümünde veya gerekçeli karar tebligat mazbatasında, temyiz başvurusunda hükmün neden dolayı bozulmasının istendiğine dair temyiz sebebi gösterilmesinin zorunlu olduğuna, gösterilmemesi halinde ise temyiz isteminin reddedileceğine dair bildirimi içeren ihtaratın yer almadığının anlaşılması karşısında; Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 17.03.2021 tarihli ve 2019/9. MD-554 Esas, 2021/117 Karar sayılı kararı ile 29.03.2023 tarih ve 2022/6-599 Esas, 2023/192 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere, hak kaybının önlenmesi bakımından sanığa ve müdafiine yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda yapılacak meşruhatlı tebligatla, tebliğden itibaren on beş günlük süre içerisinde, yasal düzenlemeye uygun şekilde temyiz nedenlerini bildirir dilekçe verebileceği, dilekçesinde temyiz nedenlerini bildirmemesi halinde sebep yokluğundan temyiz isteminin reddedileceği hususunda ihtar yapılmasının gerektiği anlaşılmakla;

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin esastan ret kararının sanık ve müdafiine usulüne uygun şekilde tebliğ edilmesinin sağlanarak, verilmesi halinde gerekçeli temyiz dilekçesinin eklenmesi ve ek Tebliğname düzenlenmesi; temyiz isteminde bulunulmaması halinde ise mevcut haliyle incelenmek üzere yeniden Dairemize gönderilmesi için, dosyanın incelenmeksizin oy birliğiyle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 11.09.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11167, Karar No: 2015/6673, Tarih: 24.03.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/11167 E.  ,  2015/6673 K.**

**"İçtihat Metni"**

Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Alacak

Mahkeme tarafından yapılan nitelendirmeden de anlaşıldığı üzere taraflar arasındaki uyuşmazlık mülkiyet hakkına dayanılarak açılan taşınmaz üzerindeki kesilen 17 adet ağacın bedelinden kaynaklanan alacak isteğine ilişkin bulunduğuna, davada zilyetliğe değil tapu sicilinde 02.07.1999 tarihinde satın almadan kaynaklanan hakka dayanıldığına, davacının muhdesattan kaynaklanan talebi olmadığı gibi kesildiği iddia edilen ağaçların davacının taşınmazı tapuda satın aldığı sırada taşınmaz üzerinde bulundukları davalı tarafından da kabul edildiğine göre, Yargıtay Başkanlar Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Dairelerine ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (1.) Hukuk Dairesi'nin görevi cümlesinden bulunmakla, gereği için dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 24.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.