muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/17980, Karar No: 2022/9874, Tarih: 05.07.2022

Somut olaya gelince, az yukarıda açıklanan hukuksal olgular ışığında kar kaybı zararının sağlıklı bir biçimde hesaplanabilmesi için davacı tarafın haksız olduğu belirlenen haciz öncesindeki yıllara ait gerçekleşen kar durumunun belirlenmesi, bunun için de davacı tarafın ticari defterleri ile vergi kayıtlarının, elektrik tüketim faturalarının, çalıştırılan işçi sayılarını gösterir belgelerin taraflardan veya ilgili yerlerden istenerek getirtilen belgelerin incelenmesi, dava konusu vincin haciz öncesinde hangi kapasite ile çalıştığının, kar oranlarının, yıllar itibarıyla elde edilen karlarda artış olup olmadığının saptanması, daha sonra üretim ve kar artış ve azalışına göre haciz sonrasındaki dönemde davacı tarafın elde etmesi muhtemel karlarının farazi olarak değerlendirilmesi ve vincin haksız olarak haczedildiği tarih ile haczin haksız olduğunun anlaşıldığı tarihler arasındaki hesaplanacak muhtemel kara hükmedilmesi gerektiği kuşkusuzdur. Ne var ki mahkemece davacı tarafın haciz öncesi dönem ve yıllara ilişkin kar kaybı hesabına esas olacak belge ve bilgiler tam olarak toplanmadan bilirkişi incelemesi yaptırılmış, benimsenen son bilirkişi kurulu raporunda da sadece davacı tarafın önceki yıllarda ödediği vergi miktarları dikkate alınarak kar kaybı zararı hesaplanmıştır. Bu hesap şekli kar kaybı hesabına ilişkin yönteme uygun olmadığından bilirkişi raporu da yetersizdir. Eksik araştırma ve soruşturma ile ve yetersiz bilirkişi raporu benimsenerek kar kaybı zararına hükmedilemez.

Hal böyle olunca az yukarıda açıklandığı şekilde kar kaybı zararının hesaplanmasına esas olacak belge ve bilgiler davacı taraftan ve ilgili yerlerden tam olarak getirtilmeli, daha sonra yeniden bilirkişi incelemesi yaptırılarak açıklanan yönteme uygun biçimde kar kaybı zararı hesaplatılmalı, toplanan ve toplanacak tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna uygun bir hüküm verilmelidir. Eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme ile hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın, yukarıda (2/a ve b) numaralı bentlerde gösterilen nedenlerle davalı yararına BOZULMASINA, davacılar vekilinin tüm, davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle reddine, 3.815,00 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak duruşmada vekille temsil olunan davalıya verilmesine, aşağıda dökümü yazılı 36,30 TL kalan onama harcının temyiz eden davacılardan alınmasına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, 05/07/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/19112, Karar No: 2016/7215, Tarih: 06.04.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/19112 E.  ,  2016/7215 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin ve imar uygulaması nedeniyle bulunduğu yerde korunamayan bina bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin ve imar uygulaması nedeniyle bulunduğu yerde korunamayan bina bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yapılmıştır. Alınan rapor, hüküm kurmaya elverişli değildir.Şöyle ki;

1-Arsa niteliğindeki taşınmazların bedelinin değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre belirlenmesi gerektiğinden, emsal satışların değerlendirme tarihindeki karşılıklarının fiyat artış endekslerinin uygulanması suretiyle tesbiti, bundan sonra emsal ile dava konusu taşınmazın eksik ve üstün yönlerinin neler olduğu ve oranları açıklanmak suretiyle değer biçilmesi gerekir.

Bilirkişi raporunda bu yönteme uyulmadan, emsaller yeterli şekilde irdelenmeden, üstelik dava tarihinden sonraki satış da emsal alınarak soyut ifadelerle değer biçilmiştir.

Bu nedenle; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için yeniden imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi, dava konusu taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu

getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken eksik inceleme ile iki bilirkişi tarafından düzenlenen rapor esas alınarak hüküm kurulması,

2-Çeşitli amaçlarda kamu binası olarak kullanılan yapının bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre 3. sınıf B grubu yapı sınıfına girdiği halde, 3. sınıf A grubu yapı sınıfına girdiği kabul edilerek az bedel tespit edilmesi,

Doğru görülmemiştir.

2-Çeşitli amaçlarda kamu binası olarak kullanılan yapının bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre 3. sınıf B grubu yapı sınıfına girdiği halde, 3. sınıf A grubu yapı sınıfına girdiği kabul edilerek az bedel tespit edilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 06/04/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/12496, Karar No: 2023/21726, Tarih: 27.09.2023

**4. Ceza Dairesi         2023/12496 E.  ,  2023/21726 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

EK KARAR SAYISI : 2015/116 E., 2015/436 K.

SUÇ : Hakaret

KARAR : Temyiz talebinin kabule şayan olmamasından dolayı reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Yerel Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu ek kararının; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Yerel Mahkemenin yukarıda sayısı belirtilen 09.06.2015 tarihli kararıyla sanık hakkında hakaret suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin birinci fıkrasıyla üçüncü fıkrasının (a) bendi, 125 inci maddesinin dördüncü fıkrası, 43 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 62 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 1 yıl 2 ay 17 gün hapis cezasıyla cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına hükmedilmiştir.

2. Yerel Mahkemenin 12.05.2023 tarihli ek kararıyla sanığın temyiz başvurusu hakkında, 1412 sayılı Kanun'un 315 inci maddesinin birinci fıkrası gereği "temyiz talebinin kabule şayan olmamasından dolayı reddine" karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği, ek kararı temyiz etme iradesinden ibarettir.

III. GEREKÇE

Sanığın yokluğunda verilip 08.07.2015 tarihinde usûlüne uygun şekilde tebliğ edilen asıl hükme karşı, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesinin birinci fıkrasında belirlenen bir haftalık kanunî süre geçtikten sonra 29.11.2022 tarihinde temyiz isteğinde bulunulduğu, 1412 sayılı Kanun'un 305 inci maddesinin birinci fıkrası gereği asıl kararın resen temyize de tabi olmadığı, aynı Kanun'un 315 inci maddesinin birinci fıkrasında yer verilen; "Temyiz isteği kanuni sürenin geçmesinden sonra yapılmış veya temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmişse veya temyiz edenin buna hakkı yoksa, hükmü temyiz olunan mahkeme bir karar ile temyiz dilekçesini reddeder." şeklindeki düzenleme birlikte değerlendirildiğinde, ek kararda herhangi bir hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, sanığın temyiz isteği yerinde görülmemiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Yerel Mahkemenin ek kararında, sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden ek kararın, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Yerel Mahkemenin ek kararında, sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden ek kararın, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

27.09.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/17194, Karar No: 2014/19643, Tarih: 16.06.2014

**9. Hukuk Dairesi         2012/17194 E.  ,  2014/19643 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BAKIRKÖY 7. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 30/12/2011

NUMARASI : 2009/556-2011/873

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, aile yardımı alacağı, kdv iadesi alacağı, yıllık izin ücreti ile fazla çalışma ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesinin işverence haksız feshedildiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatları ile fazla çalışma, yıllık ücretli izin, aile yardımı alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının iş sözleşmesini fesihte haksız olduğu gerekçesiyle kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Yargılamanın hukuka uygun ve sağlıklı bir biçimde sürdürülebilmesi, iddia ve savunmanın özgürce ileri sürülebilmesi ve delillerin eksiksiz olarak toplanıp tartışılabilmesi, öncelikle tarafların yargılamadan haberdar edilmeleri ile olanaklıdır. Hasımsız davalar hariç olmak üzere, dava dilekçesi ile duruşma gün ve saati karşı tarafa tebliğ edilmeden ve taraf teşkili sağlanmadan davaya bakılamaz ve yargılama yapılamaz.

Davanın tarafları ile vekillerinin davaya ilişkin işlemleri öğrenebilmesi için, tebligatın usulüne uygun olarak yapılması, duruşma gün ve saatinin kendilerine bildirilmesi gerekmektedir. Duruşma günü ile tebligatın yapıldığı tarih arasında makul bir süre olmalıdır. Aksi takdirde tarafların hukuksal hakları kısıtlanmış olur.

Yasalarda aksine düzenleme bulunmadıkça mahkeme kararlarının taraflara tebliği gerekir. 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun 8 inci maddesine göre, iş mahkemelerinde verilen kararlara karşı temyiz süresi tefhim veya tebliğ tarihinden itibaren sekiz gündür. Mahkemece karar yüze karşı tefhim edilmiş ise, tefhim edilen kısa kararın 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 383 ve devamı maddelerinde belirtilen şartları taşıması gerekir. Aksi takdirde usulüne uygun tefhimden sözedilemez. Bu durumda temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlayacaktır.

Yargılama sırasında yapılan tebliğlerle ilgili tebliğ mazbatalarının ve ilgili diğer belgelerin dosyaya konulması gerekir. 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve bu Kanunun uygulanması için çıkarılan Tüzük hükümleri tamamen şeklidir ve titizlikle uygulanması gerekir. Bir davada yapılan tebligatların usulüne uygun olarak yapılıp yapılmadığını hâkim kendiliğinden denetlemelidir. 19.01.2011 tarihli Resmî Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6099 sayılı Yasa ile Tebligat Kanununda esaslı değişiklikler yapılmıştır.

Somut olayda, davacının dava dilekçesi, davalı T. End. Mut. Ekip. San. Tic. Ltd. Şti.'nin çalışanı olmayan R. M.'ya tebliğ edilmiştir. İlk derece Mahkemesince dava dilekçesinin usulüne uygun tebliği sağlanmadan bu şirketin gıyabında yargılama yapılarak bu şirket aleyhine hüküm kurulmuştur. Tebligat yapılmadan karar verilmesi hukuki dinlenilme hakkının kısıtlanması sonucunu doğurduğundan, taraf teşkili sağlanmadan verilen kararın bozulması gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, bozma sebebine göre davalıların sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 16.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/12545, Karar No: 2007/9363, Tarih: 07.06.2007

**21. Hukuk Dairesi         2006/12545 E.  ,  2007/9363 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi      : Yozgat 1.Asliye Hukuk ( İş)  Mahkemesi

Tarih                : 01.06.2006
Yargıtay — Esas No: 2023/3860, Karar No: 2023/10322, Tarih: 20.12.2023

**8. Ceza Dairesi         2023/3860 E.  ,  2023/10322 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/1014 E. 2023/558 K.

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun hükümleri gereği temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Ödemiş Cumhuriyet Başsavcılığının, 11.12.2014 tarihli iddianamesi ile sanığın, silahla, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve konut dokunulmazlığını ihlal suçlarından cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır.

2. Ödemiş 2.Asliye Ceza Mahkemesinin, 2014/666 (E) ve 2015/412 (K) Karar sayılı kararı ile sanığın, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan, 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, konut dokunulmazlığını ihlal suçundan ise 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

3. İlgili kararın, sanık müdafii tarafından temyizi üzerine, Yargıtay 8. Ceza Dairesinin, 2020/1470 Esas, 2022/15866 Karar sayılı kararı ile konut dokunulmazlığını ihlal suçundan verilen hükmün onanmasına, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan verilen hükmün ise; ''11.12.2014 tarihli iddianamede sevk maddesi olarak 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 109 uncu maddesinin birinci fıkrası gösterildiği halde, ek savunma hakkı verilmeden sanık hakında aynı maddenin 2 nci fıkrasına göre mahkumiyet hükmü kurulması suretiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 226 ncı maddesine aykırı olarak sanığın savunma hakkının kısıtlanmasının hukuka aykırı olduğu" gerekçesi ile bozulmasına karar verilmiştir.

4. Yargıtay bozma ilamına uyularak yapılan yargılamada; sanığın savunması alınarak, Ödemiş 2.Asliye Ceza Mahkemesinin 07.07.2023 tarihli, 2022/1014 E. 2023/558 Karar sayılı kararı ile sanığın, cebir, tehdit veya hile ile kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan, 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafinin temyiz sebepleri;

Atılı suçun yasal unsurları oluşmamasına ve sanık suç kastı ile hareket etmemesine rağmen sanığın mahkumiyetine karar verilmesinin hukuka aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay; eski kız arkadaşı olan mağdurun kendisinden ayrılmasına sinirlenen sanığın, mağdurun evinin merdivenine gizlenerek, mağdurun gelmesini beklediği ve mağduru görünce zorla evin içine sokarak, kendisi de eve girmek suretiyle kapıyı kilitlediği iddialarına ilişkindir.

2. Mağdurun olay nedeni ile, sağ ve sol dirsekte yüzeysel abrazyonlar oluşacak şekilde, basit tıbbi bir müdahale ile giderilebilecek düzeyde yaralandığı doktor raporu ile belirlenmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay; eski kız arkadaşı olan mağdurun kendisinden ayrılmasına sinirlenen sanığın, mağdurun evinin merdivenine gizlenerek, mağdurun gelmesini beklediği ve mağduru görünce zorla evin içine sokarak, kendisi de eve girmek suretiyle kapıyı kilitlediği iddialarına ilişkindir.

2. Mağdurun olay nedeni ile, sağ ve sol dirsekte yüzeysel abrazyonlar oluşacak şekilde, basit tıbbi bir müdahale ile giderilebilecek düzeyde yaralandığı doktor raporu ile belirlenmiştir.

3. "Komşuların ihbarı üzerine olay yerine gidildiğinde kapıyı açanın olmadığına, içeride bulunan müştekiye telefon ile ulaşıldığında, sanığın kendisini bıçakla alıkoyduğunu, evden çıkmasını engellediğini belirterek yardım istediğine, kapı açılmadığı için çilingir çağrıldığına, bu şekilde kapı açılmaya çalışılırken kapının açıldığına, sanığın kapı önünde olduğuna, elinde bıçak olmadığına, müştekinin korkarak, ağzının bantla bağlandığını ve bıçakla alıkoyulduğunu belirttiğine, içeri girildiğinde yerde bantların bulunduğuna, bıçağın ise komodin alt çekmecesinde bulunduğuna" dair olay tutanağı dosyada mevcuttur.

Mağdur beyanında " Sanığın kendisini tehdit ve darp ederek zorla götürdüğünü " ifade etmiştir.

4. Sanık savunmasında "Mağdurun kendi rızası ile geldiğini" beyan ederek suçlamayı kabul etmemiştir.

5. Olaya müdahale eden polis memurları Y.A ve T.K alınan ifadelerinde " Olayın tutanakta yazıldığı şekilde gerçekleştiğini, mağdurun tedirgin olduğunu, bıçağın yerini gösterdiğini" beyan etmişlerdir.

IV. GEREKÇE

A.Sanık müdafinin temyiz sebepleri yönünden;

Dosyadaki olgular itibari ile, eski kız arkadaşı olan mağdurun kendisinden ayrılmasını hazmedemeyen sanığın, olay günü mağdurun evinin merdivenine gizlenerek işten dönmesini beklediği, akabinde mağduru görünce zorla evin içine soktuğu ve kendisi de eve girerek kapıyı kilitlediği, bu şekilde mağdurun çıkışını engelleyerek evde alıkoyduğu, sanık her ne kadar suçlamayı kabul etmemiş ise de; sesleri duyan komşuların ihbarı üzerine olay yerine gelen polis memurlarının müdahalesine rağmen sanığın kapıyı aşmaması ve mağdurun, sanık tarafından bantlandığı yönündeki iddiası doğrultusunda polisler tarafından eve girildiğinde, yerde bant parçalarının görülmesi karşısında, sanığın eyleminin sabit olduğu anlaşılmakla; mahkemenin, sübuta dair kabulünde herhangi bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

B. Diğer yönlerden;

Mağduru yeniden kendisi ile sevgili olması için, bıçakla tehdit etmek sureti ile alıkoyan ve bu şekilde kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu silahla ve cinsel amaçla işleyen sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 109 unucu maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi ve beşinci fıkrasının uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

B. Diğer yönlerden;

Mağduru yeniden kendisi ile sevgili olması için, bıçakla tehdit etmek sureti ile alıkoyan ve bu şekilde kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu silahla ve cinsel amaçla işleyen sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 109 unucu maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi ve beşinci fıkrasının uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfının ve yaptırımın, eleştirilen nedenler dışında doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafinin sair temyiz itirazları reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle, Ödemiş 2.Asliye Ceza Mahkemesinin 07/07/2023 tarihli, 2022/1014 E. 2023/558 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafi tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden, temyiz talebinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 20.12.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/10218, Karar No: 2023/974, Tarih: 09.03.2023

**2. Hukuk Dairesi         2022/10218 E.  ,  2023/974 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki karşılıklı boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince asıl davanın reddine,karşı davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın erkek vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı kadın vekili tarafından temyiz edilmekle;kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda;

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) öngördüğü yargılama sistemine göre İlk Derece Mahkemesinin kesin olmayan kararına karşı önce istinaf yoluna başvurulabilmektedir. İstinaf başvurusu üzerine Bölge Adliye Mahkemesince, başvuran tarafın istinaf başvurusunun usulden ya da esastan reddine karar verilebilir veya İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak yeniden hüküm kurulabilir. Bu durumda Bölge Adliye Mahkemesi kararına karşı, istinaf başvurusu reddedilen tarafın ya da istinaf incelemesi sonucunda İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak yeni hüküm kurulması hâlinde aleyhine karar verilen tarafın temyiz hakkı bulunmaktadır. Başka bir deyişle istinaf başvurusunun reddi hâlinde Bölge Adliye Mahkemesi kararına karşı temyiz hakkı sadece istinaf başvurusu reddedilen tarafa ait olup bu hâlde İlk Derece Mahkemesi kararını istinaf etmeyen tarafın temyiz hakkı bulunmamaktadır.

Somut uyuşmazlıkta, İlk Derece Mahkemesince verilen asıl davanın reddine, karşı davanın kabulüne dair karara karşı erkek tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur. Erkeğin istinaf başvurusu da esastan reddedilmiştir. Hâl böyle iken İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf yoluna başvurmayan kadının istinaf başvurusunun esastan reddine dair Bölge Adliye Mahkemesi kararına karşı temyiz hakkı bulunmamaktadır. Açıklanan nedenlerle; davalı-karşı davacı kadın vekilinin temyiz isteminin reddine karar vermek gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı-karşı davacı kadın vekilinin temyiz dilekçesinin REDDİNE,

Peşin alınan temyiz harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

09.03.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.