muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/10288, Karar No: 2022/3238, Tarih: 01.03.2022

**5. Hukuk Dairesi         2021/10288 E.  ,  2022/3238 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, bozma ilamına karşı Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi'nce direnilmesine dair yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacılar vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, taraf vekilleri tarafından yapılan istinaf başvurusunun Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi'nce kabulü ile İnegöl 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 20.02.2018 tarihli ve 2016/449 E. - 2018/43 K. sayılı ilamının kaldırılmasına, eksik delillerin toplanıp davanın yeniden görülmesi için dosyanın ilk derece mahkemesine iadesine, dosya üzerinde yapılan inceleme sonunda HMK'nın 353/1-a-6 maddesi uyarınca kesin olarak karar verilmiş; bu kararın, davacılar vekilince temyiz edilmesi üzerine HMK'nın 353/1-a-6 maddesi uyarınca verilen kararın kesin olduğu gerekçesiyle, davacılar vekilinin temyiz talebi Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi'nin 09.01.2020 tarihli ek kararı ile reddedilmiş ve bu ek karar, yine davacılar vekilince süresi içerisinde temyiz edilmiştir. hüküm, Dairemizin 11.02.2021 tarih 2020/1914 E. - 2021/1318 K. sayılı kararı ile bozulmuş, Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi bozma ilamına karşı önceki kararda direnilmiş, direnme kararı davacılar vekilince temyiz edilmiştir.

02.12.2016 günlü Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Yasa ile değişik 6100 sayılı Kanun’un geçici 4. maddesi uyarınca yapılan incelemede;

HMK’nın 353/l-a-6 maddesinde, ilk derece mahkemesince, uyuşmazlığın çözümünde etkili olabilecek ölçüde önemli delillerin toplanmamış veya değerlendirilmemiş olması ya da talebin önemli bir kısmı hakkında karar verilmemiş olması halinde, esasa ilişkin inceleme yapılmadan kararın kaldırılmasına kesin olarak karar verileceği düzenlenmiştir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 27/05/2021 gün ve 2020/(20)5-451 Esas - 2021/636 Karar sayılı ilamı da gözetilerek, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 353/1-a-6. maddesi gereğince verilen karar; aynı Kanunun 353/1-a ve 7251 sayılı Kanun’un 39. maddesi ile eklenen 362/1-g maddesi uyarınca kesin olup bu kararlar aleyhine temyiz yoluna başvurulamayacağından direnme kararı yerindedir.

Davacılar vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK'nın 370. maddesi gereğince ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 01/03/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/18614, Karar No: 2013/6361, Tarih: 26.03.2013

**22. Hukuk Dairesi         2012/18614 E.  ,  2013/6361 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, fazla çalışma ücreti, yıllık izin ücreti, hafta tatili ücreti ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde duruşmalı olarak davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş ise de; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 438. maddesi gereğince duruşma isteğinin miktardan reddine ve incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalıya ait işyerinde teknik servis görevlisi olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin işverence haksız feshedildiğini, işyerinde fazla çalışma yapmasına, ulusal bayram genel tatil günleri ile hafta tatillerinde çalışmasına rağmen bu çalışma karşılığı ücret alacaklarının ödenmediğini ve hak kazandığı yıllık izinlerin kullandırılmadığını ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile bir kısım işçilik alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı vekili, taraflar arasındaki iş sözleşmesinin davacının istifası ile sonlandığını, işyerinde üç vardiya sistemi ile çalışması sebebi ile fazla çalışma yapılmadığını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, taraflar arasındaki iş sözleşmesinin davalı işveren tarafından haksız feshedildiği, davacının fazla mesai ve ulusal bayram genel tatil günlerinde çalışma iddiasını tanık beyanları ile ispatladığı, işveren tarafından davacının hak kazandığı yıllık izinlerinin kullandırıldığını veya ücretlerinin ödendiğini gösterir delil ibraz edilmediği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı taraf temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

2-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Somut olayda, dosya içerisine ibraz edilen belgelerin incelenmesinde davalı işveren tarafından Bölge Çalışma Müdürlüğüne çeşitli tarihlerde işyerinde üçlü vardiya sistemi ile işçi çalışıldığı hususunda bildirimde bulunulduğu ve bu beyan dilekçelerinin ekinde vardiyalı çalışanlar listesinin ibraz edildiği görülmektedir. İlgili vardiyalı çalışanlar listesinde davacının da imzası bulunmaktadır. Davacı bu belgelerin iradesi sakatlanarak imzalatıldığını ileri sürmüş ise de; bu hususta davacı tanıklarının beyanı alınmamıştır. Bölge Çalışma Müdürülüğünün, işyerinde 16.04.2010 tarihinde gerçekleştiği genel teftiş sırasında da davacının görev yaptığı ön büro bölümünde işçilerin üç vardiya sistemi ile çalıştırıldıklarını belirlediği görülmektedir.

Mahkemece, husumetli tanık beyanlarına itibar edilerek, yaz ve kış dönemleri arasında fark olmaksızın, davacının Nisan-Ekim arasındaki sezon döneminde iki vardiya sistemi ile ayda yirmi gün 08.00-18.00 saatleri arasında ayda on gün ise 18.00-08.00 saatleri arasında çalıştığı kabul edilerek fazla çalışma ücret alacağı belirlenmiş ise de yukarıda belirtilen belgeler değerlendirilmeden ve tanıkların bu belgelere ilişkin beyanları tespit edilmeden sonucuna gidilmesi isabetsizdir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 26.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10536, Karar No: 2016/9979, Tarih: 02.11.2016

**1. Hukuk Dairesi         2016/10536 E.  ,  2016/9979 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU KAYDINDA DÜZELTİM

Taraflar arasında görülen davada;

Asıl davada davacı, mirasbırakanı adına kayıtlı 2484 ada 41 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydında murisinin “....” yazılan soyadının nüfus kayıtlarına uygun olarak “....” şeklinde düzeltilmesini ve ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2010/570 esas sayılı dosyasında murisi ....in soyadının iptali ile "..." olarak düzeltilmesini istemiştir.

Birleştirilen davanın davacıları; 2484 ada 41 parsel sayılı taşınmazın önceki maliki ...'in mirasçısı ...'den alacaklı olduklarını, icra dairesince taraflarına yetki verildiğini, taşınmaz malikinin muris ... olduğunun tespiti ve tapu kaydının bu şekilde düzeltilmesini istemişlerdir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, birleştirilen davaların kabulüne, asıl davanın kısmen kabul kısmen reddine dair verilen karar Dairece; "çekişme konusu taşınmazın Toplu Konut İdaresi Başkanlığınca kamulaştırıldığı, dolayısıyla ...oğlu ....'in taşınmazla ilgisinin kalmadığı bu sebeple dava konusu taşınmazda malik olarak gözükmediği anlaşılmaktadır. O hâlde, taşınmazda malik olmayan mirasbırakanın tapu sicil kaydında kimlik bilgilerinin düzeltilmesine karar verilmesi mümkün değildir. Ne var ki; kimlik bilgilerindeki eksiklikten dolayı taşınmazın kamulaştırma bedelinin ödenmeyecek olması sebebi ile davacıların bu davayı açmakta hukuki yararının bulunduğu tartışmasız olup, bu gibi durumlarda çekişme konusu taşınmazın tapu maliki ile mirasbırakanın aynı kişi olduğunun ispatlanması halinde “çoğun içerisinde az da vardır” kuralı gereğince bu yönde bir “tespit kararı” verileceği kuşkusuzdur. Hâl böyle olunca; çoğun içinde az da vardır ilkesi gereğince ve asıl davayla birleşen ... 14. Asliye hukuk Mahkemesinin 2013/307 Esas sayılı dosyasının davacısı tarafından, taşınmaz malikinin muris ... olduğunun “tespitine” karar verilmesi istemi de göz önüne alınarak, davacı asıl ve birleştirilen ... 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin 2012/157 Esas sayılı dosyasının davacı talepleri hakkında bir tespit hükmü verilebileceği gözetilmek suretiyle bir karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı olduğu üzere mirasbırakanın tapu kayıtlarında “...” olan soyadının “...” olarak düzeltilmesine karar verilmiş olması doğru değildir.

Kaldı ki, asıl dava davacısının,... 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin kamulaştırma dosyasında mirasbırakanın “...” soyadının “.....” olarak düzeltilmesi talebi hakkında; asıl mahkemesince karar verilebileceğinden karar verilmesine yer olmadığına karar verilirken, birleştirilen ... 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin 2012/157 Esas sayılı dava dosyasının davacısının aynı yöndeki talebi hakkında hüküm kurulmamış olması da doğru değildir.” gerekçesiyle bozulmuş, mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda asıl ve birleştirilen davalar yönünden tespit kararı verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla;Tetkik Hakimi ...'ün raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Hükmüne uyulan bozma kararında, gösterildiği şekilde işlem yapılarak karar verilmiştir. Davalının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddi ile usul ve yasaya ve bozma kararının gerekçelerine uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince davalı ... Müdürlüğünden harç alınmasına yer olmadığına, 02.11.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/35776, Karar No: 2022/835, Tarih: 20.01.2022

**11. Ceza Dairesi         2021/35776 E.  ,  2022/835 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Sahte fatura kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

1) 2009 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz incelemesinde:

Yargılamanın hukuka uygun olarak yapıldığı, iddia ve savunmada ileri sürülen hususların gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hukuka uygun yöntemlerle elde edilen delillerin değerlendirilerek fiilin sanık tarafından işlendiğinin tespit edildiği, suç vasfının doğru biçimde belirlendiği, cezanın kanuni takdir sınırlarında uygulandığı tüm dosya kapsamından anlaşılmakla, sanık müdafisinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden, 5271 sayılı CMK'nin 302/1.maddesi uyarınca temyiz isteminin ESASTAN REDDİNE,

2) 2008 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz incelenmesine gelince;

Sanığa yüklenen "2008 takvim yılında sahte fatura kullanma" suçunun Kanun’daki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK'nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği ve bu itibarla sanık müdafisinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5271 sayılı CMK'nin 302/2. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun‘un 303/1-a maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK'nin 223/8. maddesi gereğince DÜŞMESİNE, dosyanın ilk derece mahkemesine, karardan bir örneğin Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesine gönderilmesine, 20.01.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/9838, Karar No: 2019/11002, Tarih: 23.09.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/9838 E.  ,  2019/11002 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvuruların süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan verilen hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

İş yeri dokunulmazlığının ihlali suçu yönünden zamanaşımı süresi dolduğu halde mahkumiyet kararı verilmesine karşı kanun yararına bozma yoluna gidilmesi olanaklı görülmüştür.

İş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan doğrudan hükmolunan adli para cezasının miktar ve türüne göre; 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Yasa'nın 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanuna eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3000 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından, suça sürüklenen çocuk ... ve müdafiinin temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK' nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

II-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan verilen hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

5237 sayılı TCK'nun 142/1-b, 31/2 maddesine uyan suçun gerektirdiği cezanın türü ve üst sınırına göre; aynı Yasa'nın 66/1-e ve 66/2 maddelerinde öngörülen 4 yıllık asli dava zamanaşımı süresinin, suça sürüklenen çocuk hakkında Dairemizin 17/05/2018 tarih, 2016/8845 Esas ve 2018/7247 Karar sayılı ilamı ile bozulmasına karar verilen ilk mahkûmiyet tarihi olan 27.11.2014 ile inceleme konusu ikinci mahkumiyet karar tarihi olan 26.03.2019 tarihleri arasında gerçekleşmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... ve müdafiinin temyiz nedeni bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE, 23.09.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16193, Karar No: 2016/279, Tarih: 14.01.2016

**20. Hukuk Dairesi         2015/16193 E.  ,  2016/279 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sırasında davalı vekili tarafından reddi hâkim yoluna başvurulmuştur.

Red talebini inceleyen merci tarafından verilen kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmiş olmakla, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Taraflar arasında görülen dava sırasında davalı vekili tarafından 27.04.2015 tarihli dilekçe ile özetle; "...dava konusu taşınmazın kıymeti hakkındaki bilirkişi incelemesi hakkındaki safahati tamamlanmadan ve karar vermeye elverişli bilirkişi raporu tanzim olunmadan depo kararı verilmesinin usûl ve kanuna aykırı olduğu, mahkemenin usûle ve kanuna uygun haklı talep ve itirazlarını dikkate almadığı, usûle ilişkin taleplerini ısrarları üzerine yerine getirdiği ancak esasa ilişkin taleplerini dikkate almadığı, usûl ve kanunun açık hükümleri ile Yargıtayın yerleşik uygulamalarına aykırı olarak karar vermeye elverişli olmayan usulsüz ve geçersiz bilirkişi raporları ile yargılamayı taraflarını yok sayarak yürüten, dilekçelerindeki belirttikleri maddi vakıa ve eksiklikleri dahi görmezden gelen mahkeme hâkiminin tarafsızlığını yitirmiş olduğu ...” gerekçesiyle reddi hâkim yoluna başvurulmuştur.

Reddedilen hâkim tarafından, talebin reddi gerektiği yönünde görüş belirtilmesi üzerine, dosyayı inceleyen merci tarafından reddi hâkim talebinin reddine ve ret talebinde bulunan davalının HMK'nın 42/4 maddesi uyarınca 1000.- TL para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin verilen karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Reddedilen hâkim tarafından, talebin reddi gerektiği yönünde görüş belirtilmesi üzerine, dosyayı inceleyen merci tarafından reddi hâkim talebinin reddine ve ret talebinde bulunan davalının HMK'nın 42/4 maddesi uyarınca 1000.- TL para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin verilen karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Hâkimin reddi için ileri sürülen sebepler işin esası yönünden temyiz sebebi olup, HMK’nın 36. maddesinde sayılan sebeplerden değildir. Açıklanan nedenlerle reddi hâkim isteminin reddi yolunda kurulan merci kararında bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Ancak; reddi hâkim isteminin esastan reddedilmesi ve ret talebinde bulunan tarafın kötüniyetli olması halinde verilecek disiplin para cezasının alt ve üst hadleri HMK'nın 42/4 maddesi uyarınca 500 ilâ 5.000TL olarak belirtilmiştir. HMK'nın 446/1 maddesinde disiplin para cezaları, yargılamanın düzenli bir biçimde işleyişini sağlamak ve kamu düzenini korumak amacıyla verilen, verildiği anda kesin olan ve derhâl infazı gereken para cezası olarak tanımlanmış olup, somut olayda verilen disiplin para cezası yargılamanın düzenli işlemesini sağlamak ve kamu düzenini korumak amacıyla verildiğine göre para cezasına hükmedilirken bu cezanın disiplin para cezası olduğunun belirtilmemiş olması doğru değil ise de, bu husus hükmün bozulmasını ve yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, hükmün düzeltilerek onanması uygun görülmüştür. Bu sebeple; hüküm fıkrasının 2. bendinde yazan “Reddi hâkim talebinde bulunan davalı ... ...'ın HMK'nın 42. maddesi gereğince takdiren 1000.- TL” ibaresinden sonra “disiplin para cezası ile cezalandırılmasına” ibaresinin yazılması suretiyle düzeltilmesine ve hükmün 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla HUMK’nın 438/7. maddesine göre bu düzeltilmiş şekliyle ONANMASINA, temyiz harcının istek halinde iadesine 14/01/2016 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13318, Karar No: 2020/5139, Tarih: 15.09.2020

**8. Hukuk Dairesi         2016/13318 E.  ,  2020/5139 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Ecrimisil, Tapu İptali Ve Tescil, Muhdesat Tespiti

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, asıl ve karşı davanın reddine karar verilmiş olup, hükmün duruşma yapılması suretiyle Yargıtayca incelenmesi davacı vekili ile duruşmasız olarak bir kısım davalılar vekili tarafından istenilmiştir. Dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 15.09.2020 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü temyiz eden taraflardan gelen olmadı. Temyiz isteğinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı vekili, dava konusu 339 parsel sayılı taşınmazın, 1970’li yıllarda vekil edeninin murisi ... tarafından, davalıların murisinden haricen satın alındığını, taşınmazın zilyetliğinin ...’ya teslim edildiğini, satış senedi düzenlenmediğini, vekil edeninin murisinin ölümü neticesinde yapılan taksim ile dava konusu yerin vekil edenine bırakıldığını ve uzun yıllardır da vekil edeni tarafından kullanıldığını, vekil edeninin taşınmaz üzerine 1990’lı yıllarda 75 adet incir ağacı ile 50 adet zeytin ağacı diktiğini, TMK’nin 713/1-2 ve 5.maddeleri gereği tapu malikinin ölümünün üzerinden 20 yıl geçmesi nedeniyle taşınmazın mülkiyeti ile ağaçların mülkiyetini talep etmek gerektiğini açıklayarak, 339 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydının iptali ile vekil edeni adına tesciline, aksi halde vekil edeni tarafından dikilen 75 adet incir ağacı ile 50 adet zeytin ağacının mülkiyetinin vekil edeni adına tespiti ile tapu kaydına şerh verilmesine karar verilmesi istemiştir.

Davalılardan ..., ..., ... ve ...vekili; satışa ilişkin yazılı belge bulunmadığını, davalıların çeşitli tarihlerde davacıyı kira ödemesi ve taşınmazı boşaltması için uyardıklarını, ağaçların bir kısmının taşınmaz üzerinde zaten var olduğunu beyanla davanın reddini savunmuş ve karşı dava olarak da 10.000,00 TL ecrimisilin davacı/karşı davalıdan alınmasına karar verilmesini istemiş, 26.11.2015 havale tarihli dilekçesi ile ecrimisil talebini 14.237,50 TL’ye yükseltmiştir.

Mahkemece, TMK’nin 713. maddesinde belirtilen şartların oluşmadığı, tapulu taşınmazın harici satışının geçersiz olduğu gerekçesi ile davacının tapu iptal ve tescil isteminin reddine, muhtesatın tespiti isteminin, HMK’nin 106/2 maddesi gereğince hukuken korunmaya değer güncel yararı bulunmadığından reddine, davalıların ecrimisil isteminin ise, taşınmaz üzerindeki ağaçların davacı tarafından dikildiği, taşınmazın kullanımına davalıların zımni muvafakat gösterdiği, intifadan men koşulunun oluşmadığı gerekçesi ile reddine karar verilmesi üzerine; hüküm asıl davada davacı vekili ile karşı davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.