muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/3780, Karar No: 2019/10006, Tarih: 10.10.2019

**2. Hukuk Dairesi         2019/3780 E.  ,  2019/10006 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 38. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı erkek tarafından kusur belirlemesi, tazminatlar ve nafakalar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, peşin alınan harcın mahsubuna ve 218.50 TL. temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, dosyanın ilk derece mahkemesine, karardan bir örneğinin ilgili bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine oyçokluğuyla karar verildi. 10.10.2019 (Per.)

KARŞI OY YAZISI

1-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumlarına, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur derecelerine, paranın alım gücüne, ihlal edilen mevcut ve beklenen menfaatlerin kapsamına nazaran, davalı-davacı kadın yararına hükmolunan maddi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanunu'nun 50 ve 51. maddesi hükmü nazara alınarak, daha uygun miktarda maddi tazminat (TMK m. 174/1) takdiri gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

2-Tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumlarına, nafakanın niteliğine, günün ekonomik koşullarına göre davalı-davacı kadın yararına takdir edilen yoksulluk nafakası çoktur. Mahkemece Türk Medeni Kanunu'nun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak daha uygun miktarda nafakaya hükmedilmesi gerekir. Bu yön gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı aykırıdır.

Bu nedenle sayın çoğunluğun onama görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2016/18558, Karar No: 2018/16764, Tarih: 10.12.2018

**18. Ceza Dairesi         2016/18558 E.  ,  2018/16764 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişilerin huzur ve sükununu bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- TCK'nın 123. maddesinde düzenlenen kişilerin huzur ve sükununu bozma suçunun CMK'nın 253/1-a. maddesi uyarınca uzlaşmaya tabi olduğu, sanık ve uzlaşma yetkisi kendisinde bulunan katılanın yasal temsilcisi olan müştekiye soruşturma ve kovuşturma aşamasında uzlaşma teklifinin yapılmadığı, kovuşturma aşamasında da uzlaşma yetkisi bulunmayan 18 yaşından küçük olan katılana yapıldığının anlaşılması karşısında, CMK’nın 253 ve 254. maddeleri uyarınca, uzlaşma hükümlerinin yöntemince uygulanması ve sonucuna göre sanığın hukuksal durumunun belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2- Kabule göre de;

Sanığın mağdureyi sık sık telefonla aradığı, ikametinin etrafında gezmek suretiyle rahatsız ettiği, olay günü katılanın aramalarına cevap vermemesine sinirlenerek öğrenim gördüğü okula giderek mağdureyi rahatsız ettiğinin ve katılanın annesi müşteki ...’nın aşamalardaki beyanlarında sanığın eylemleri sebebiyle ikametini değiştirmek zorunda kaldığını beyan ettiğinin tüm dosya kapsamından anlaşılması karşısında, TCK'nın 3/1. maddesinde düzenlenen eylemle cezanın orantılı olması gereğine aykırı olarak, ceza tayininde alt sınırdan uzaklaşılarak belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı ve katılan ... vekilinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnameye aykırı olarak, HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 10/12/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/12578, Karar No: 2010/16788, Tarih: 04.11.2010

**3. Ceza Dairesi         2009/12578 E.  ,  2010/16788 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın beraatine dair.

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanık hakkında beraat hükmü de kurulması itibariyle kararın temyizi mümkün bulunmakla yapılan incelemede;

Sanık hakkında 5.12.2005 tarihli iddianame ile ormanın muhtelif yerlerinden çınar ağaçları keserek samanlık damı çatısında kullanma eyleminden 6831 sayılı Kanunun 91/1 ve 108/4 maddeleri uyarınca cezalandırılması istemi ile dava açıldığı ve eylemin tek olduğu anlaşıldığı halde, yapılan yargılama sonrası tek olan eylem ikiye bölünerek ormandan kaçak ağaç kesme suçundan beraat hükmü kurulurken kaçak emval bulundurma suçundan mahkumiyet hükmü verilerek hükmün karışıklığa uğratılması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekili, sanık, Üst C.Savcının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan başkaca yönleri incelenmeksizin hükmün bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 4.11.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/6362, Karar No: 2019/7662, Tarih: 21.10.2019

**10. Hukuk Dairesi         2017/6362 E.  ,  2019/7662 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesi

No : 2017/439-2017/537

Mahkemesi : Bursa 1. İş Mahkemesi

No : 2015/287-2016/707

Dava, itirazın iptali istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne dair verilen karara karşı davacı vekili ve davalı tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun davacı yönünden kabulüne, davalı yönünden esastan reddine karar verilmiştir. Kararın davalı tarafından temyizi üzerine Bölge Adliye Mahkemesınce verilen ek kararla temyiz talebi reddedilmiş, davalı bu kez ek kararı temyiz etmiştir. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesince verilen ek kararın, davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 434. maddesi (6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. maddesinde yer alan 1086 sayılı Yasanın temyize ilişkin hükümlerinin uygulanmasının gerektiğine ilişkin düzenleme gereğince) ile ilgili 25.01.1985 gün ve 5/1 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı hükmü gereğince, temyiz isteği, dilekçenin temyiz defterine kaydettirildiği tarihte yapılmış sayılır ve temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin tamamı ödenir. Temyiz harç ve giderlerinin eksik ödenmiş veya hiç ödenmemiş olduğunun sonradan anlaşılmış bulunması halinde, karar veren Hakim tarafından yedi günlük kesin süre tanınarak, bu süre içerisinde tamamlanması veya ödenmesi, aksi halde temyizden vazgeçmiş sayılacağı temyiz edene yöntemince ve yazılı olarak bildirilir. Ancak temyiz harcının mahkeme kalemince hesaplanıp temyiz edenden istendiği halde süresinde ödenmediği belgelendirilmiş ise temyiz isteğinin reddi gerekir.”

Davada ise, yukarıda sözü edilen yasa ve İçtihadı Birleştirme Kararı hükmüne aykırı olarak hükmü temyiz eden davacı vekili tarafından temyiz dilekçesinin verildiği sırada ve yasal temyiz süresi içerisinde gerekli harç ve giderlerin tamamı ödenmemiş bulunmaktadır. Bölge Adliye Mahkemesince temyiz harcının tamamlanmasına ilişkin muhtıra ve ihtarat 25.07.2017 tarihinde yöntemince davalıya tebliğ edilmiş, verilen kesin süre içinde temyiz harcı yatırılmamıştır. Davalının kararı temyiz etmemiş sayılmasına dair 27.09.2017 tarihinde ek karar verildiği, ek kararın; Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 434/son maddesindeki yönteme uygun olduğu anlaşıldığından, davalının yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan 27.09.2017 tarihli “kararın temyiz edilmemiş sayılmasına” ilişkin ek kararın onanması gerekmektedir.

S O N U Ç : Temyiz edilen 27.9.2017 tarihli ek kararın yukarıda açıklanan nedenlerle ONANMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesi’ne gönderilmesi ile kararın bir örneğnin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 21.10.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/9750, Karar No: 2018/2077, Tarih: 07.02.2018

**22. Hukuk Dairesi         2017/9750 E.  ,  2018/2077 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı isteminin özeti:

Davacı, kıdem tazminatı ile bir kısım işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı cevabının özeti:

Davalı, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre; davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında uyuşmazlık konusu davacının hizmet süresi noktasında toplanmaktadır.

Somut uyuşmazlıkta, davacı taraf dava dilekçesinde, işverene ait işyerinde 21.08.2011 tarihinde işe başladığını, işe alındığı tarihten iş akdinin feshedildiği tarihe kadar kesintisiz olarak çalıştığını, davalı işverenin 29.04.2013 tarihinde işten çıkardığını ileri sürmüştür. Davalı taraf cevap dilekçesinde, davacının 01.08.2012 tarihinde işe başladığını, 29.4.2013 tarihinde işten çıkarıldığını savunmuştur. Dosyadaki Hizmet Döküm Cetveline göre davacı 29.6.2011-19.08.2011 tarihleri arası Nebi Beler işvereninde, 15.09.2012-29.4.2013 tarihleri arası davalı şirkette çalışması görülmektedir. Hükme esas bilirkişi raporunda, davalı tanığı ...’in beyanları belirtildikten sonra davacının daha önce çalıştığı işyeri olan ... işyerinden 19.08.2011 tarihinde ayrıldığını, her iki işyeri sahiplerinin akraba olması nedeniyle davacının iddia ettiği gibi 21.08.2011 tarihinden 29.04.2013 tarihine kadar çalıştığının anlaşıldığı belirtilmiştir.

Mahkemece dinlenilen davacı tanığı ..., davacının ... Gıda’da 21.08.2011 tarihinde kendisinin vasıtasıyla çalışmaya başladığını, davalı tanığı olarak dinlenilen ... ise, davacıyı kendi yanında 1-2 ay kadar çalışmasından tanıdığını, davacının kendi yanında çalıştıktan sonra işten çıktığını, davacıyı davalı yanında çalışmak üzere yönlendirdiğini, davacının orada çalışmaya başladığını, kendisinin yanında 2012 yılında çalıştığını, davacının çalıştığı işyerinin kardeşi adına kayıtlı olduğunu beyan etmişlerdir.

Bu durumda, davalı tanığı ...’in davacının kendi yanında çalıştığı beyanına göre HDC’deki 29.6.2011-19.8.2011 tarihleri arasındaki çalışmanın bu işverene mi yoksa başka bir işverene mi (...’de ... işvereni olarak görülüyor) ilişkin olduğu, ... ile tanık ... arasında bir ilişki olup olmadığı araştırılarak gerekirse tanık ... tekrar çağrılarak davacının kendi nezdinde çalışmalarının tarih ve sürelerinin (tanık ...’in beyanlarında 2012 yılında kendi yanında çalıştığı beyan edilmiş) ve davalı işyerine çalışması için davacının yönlendirildiği beyan edilmekle yönlendirilme neticesi davalıda çalışmaya başladığı tarih ve sürelerin netleştirilmesi, sonucuna göre karar verilmesi gerekir.

3- Taraflar arasında diğer uyuşmazlık konusu ise davacının fazla mesai yapıp yapmadığı noktasında toplanmaktadır.

Somut olayda, davacı taraf dava dilekçesinde, davalı işveren yanında kesintisiz (cumartesi ve pazar günleri de dahil) 06.00-22.00/23.00 saatleri arasında çalıştığını ileri sürmüştür. Davalı taraf ise cevap dilekçesinde, davacının kış aylarında 08.00-15.00 saatleri arasında, yaz aylarında(6. ay ile 9. ay arası) ise 07.30-18.00 saatleri arasında çalıştığını, yine yaz döneminde 17 kişinin çalıştığı işyerinde her gün bir kişinin ortalama saat 22.00’ye kadar mesai yaptığını savunmuştur. Hükme esas alınan 19.06.2014 tarihli bilirkişi raporunda, davacı tanığının beyanı dikkate alınarak davacının işe 07.00’de başladığı, işin sona erdiği saat konusunda birbirini doğrulayıcı beyanları bulunmamakla beraber davacının 19.00’da işinin sona erdiği kabul edilerek fazla mesai hesaplaması yapıldığı görülmektedir. Davacı tanığı olarak dinlenilen ..., davacıyı kendisinin kapıcılık yaptığı ... 2-3 Apartmanlarının karşısında bulunan Başoğlu Gıda’da çalışması nedeni ile tanıdığını, davacının 07.00-19.00 saatleri arasında çalıştığını, gece 23.00’e kadar çalıştığını gördüğünü beyan etmiştir. Davalı tanığı olarak dinlenilen ... beyanlarında, davacıyı davalı işyerinde birlikte çalışmalarından dolayı tanıdığını, sabah 07.00’de çalışmaya başladıklarını, kışın 16.30-17.00 yazın ise 19.00-19.30’a kadar çalıştıklarını, pazar günleri tatil yaptıklarını belirtmiştir. Diğer davalı tanığı ... ise, davacının kendi yanında 1-2 ay kadar çalışmasından dolayı tanıdığını, davacıyı davalı yanında çalışmaya kendisinin yönlendirdiğini beyan etmiştir.

Davacı tanığının davacı ile birlikte çalışmış olan bir tanık olmadığı da gözetilerek fazla mesai ücreti alacaklarının hesaplanmasında özellikle davalı tanığı ... olmak üzere davalı tanıklarının beyanları değerendirilerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken davacı tanığı beyanı esas alınarak yapılan hesaplamaya göre fazla mesai ücreti alacağına hükmedilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 07.02.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2907, Karar No: 2023/7346, Tarih: 11.12.2023

**1. Hukuk Dairesi         2023/2907 E.  ,  2023/7346 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2020/81 E., 2023/180 K.

HÜKÜM/KARAR : Kısmen Kabul

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil - bedel davasından dolayı Mahkemece, bozma kararına uyularak yapılan yargılama sonunda, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı adına miras ortaklığı temsilcisi tarafından adli yardım istekli temyiz edilmesi üzerine, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 336 ncı maddesinin üçüncü fıkrası ve 334 üncü maddesi gereğince adli yardım talebinin kabulü ile 2797 sayılı Yargıtay Kanunu'nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede;

Davalı ...'ın yargılama devam ederken 13.02.2015 tarihinde öldüğü, geriye mirasçı olarak eşi ... ile çocukları ..., Meral ve ...'in kaldıkları, İstanbul Anadolu 7. Sulh Hukuk Mahkemesinin 2015/195 Esas ve 2015/229 Karar sayılı, 20.04.2015 tarihinde kesinleşen kararı ile mirasçılarının mirası reddettikleri, İstanbul Anadolu 13. Sulh Hukuk Mahkemesinin 2022/1676 Esas, 2022/1559 Karar sayılı ve 21.10.2022 tarihli kararıyla eldeki davada miras ortaklığını temsil etmek üzere Av. ...'ın 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun (TMK) 640 ıncı maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca temsilci olarak atandığı, kararın 22.11.2022 tarihinde kesinleştiği görülmektedir.

Bilindiği üzere TMK'nın 612 nci maddesinde “En yakın yasal mirasçıların tamamı tarafından reddolunan miras, sulh mahkemesince iflâs hükümlerine göre tasfiye edilir. Tasfiye sonunda arta kalan değerler, mirası reddetmemişler gibi hak sahiplerine verilir.” düzenlemesi mevcuttur.

Dairemizin 08.01.2020 tarihli, 2016/3360 Esas, 2019/64 Karar sayılı bozma kararı sonrasında, davacı ...'ın mirasının en yakın mirasçıları olan eşi ve çocukları tarafından reddolunduğu, bu durumda mirasın sonraki derecede bulunan mirasçılara geçmeyeceği gözetilerek İstanbul Anadolu 7. Sulh Hukuk Mahkemesinin 2018/1 sayılı tereke dosyası ile iflas hükümlerine göre reddolunan mirasın TMK'nın 612 nci maddesi uyarınca tasfiye sürecinin başlatıldığı anlaşılmaktadır.

Bu durumda, davalı ... terekesi için TMK’ın 612 nci maddesi uyarınca atanan ve yetkilendirilen tereke tasfiye memurunun tespiti ile buna ilişkin evrakın eklenmesi, gerekçeli karar ve davalı adına miras ortaklığı temsilcisinin temyiz dilekçesinin tereke tasfiye memuruna usulüne uygun şekilde tebliğ edilerek yasal temyiz sürelerinin beklenilmesi, tebliğ mazbatalarının evrakına eklenmesi ve sonrasında temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın Dairemize gönderilmesi gerekmektedir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Belirtilen işlemin yerine getirilmesi ve ondan sonra Dairemize gönderilmesi için dosyanın hükmü veren İstanbul Anadolu 7. Asliye Hukuk Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

11.12.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2076, Karar No: 2019/14245, Tarih: 25.06.2019

**9. Hukuk Dairesi         2019/2076 E.  ,  2019/14245 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ...BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 32. HUKUK DAİRESİ

Davacı derece ve kademesinin tespiti ile ücret farkı, ikramiye farkı, ilave tediye alacağı ile fazla çalışma ücreti farklarının tahsilini talep etmiştir.

İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin kararını taraf vekilleri istinaf etmiştir.

İlk Derece Mahkemesince davacının istinaf talebinin süre geçtiğinden reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin bu ret kararını davacı vekili ayrıca istinaf etmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi .. Hukuk Dairesi İlk Derece Mahkemesince davacının istinaf talebinin süre geçtiğinden reddine ilişkin kararının yerinde olduğu ve davalı açısından da İlk Derece Mahkemesinin davanın kısmen kabulüne ilişkin kararının esastan yerinde olduğu gerekçesi ile taraf vekillerinin istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi ... Hukuk Dairesi’ nin kararını taraf vekilleri ayrı ayrı temyiz etmişlerdir.

Taraf vekillerinin temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşılmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre, taraf vekillerinin yerinde bulunmayan tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı HMK'nın 370. maddesi uyarınca ONANMASINA, dava dosyasının İlk Derece Mahkemesi'ne, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesi'ne gönderilmesine, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenlerden davalıya yükletilmesine, 25/06/2019 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/7394, Karar No: 2025/3346, Tarih: 26.03.2025

**12. Ceza Dairesi         2021/7394 E.  ,  2025/3346 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/2804 E., 2019/1492 K.

SUÇ : Taksirle öldürme

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun kabulü ile; 5271 sayılı Kanunun 280/1.maddesi uyarınca kararın kaldırılması sonucu verilen mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz istemlerinin esastan reddi ile hükmün onanması

Adana Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin 29/05/2019 tarihli 2018/2804 esas, 2019/1492 karar sayılı kararının sanık müdafii ve katılanlar vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde;

Katılanlar vekilinin yokluğunda verilen kararı, öğrenme üzerine 07.06.2019 tarihli temyiz nedeni içermeyen süre tutum dilekçesi ile temyiz ettiği, katılan vekiline gerekçeli kararın 22.06.2019 tarihinde elektronik yolla tebliğ edildiği, gerekçeli kararda ya da katılan vekiline yapılan tebligatta, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı CMK'nın 295/1. maddesi uyarınca temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren 7 günlük ek süre içerisinde temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçe sunabileceğinin, bu süre içerisinde yasal düzenlemeye uygun şekilde temyiz sebebi bildirmemesi hâlinde sebep yokluğundan temyiz talebinin reddedileceğinin ihtar edilmediği anlaşıldığından, söz konusu eksikliğin giderilmesi için Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 25.10.2023 tarihli ve 2023/6-93 Esas, 2023/549 Karar sayılı kararına göre katılanlar vekiline yapılacak meşruhatlı tebligatla 5271 sayılı CMK'nın 295/1. maddesi uyarınca tebliğden itibaren 7 günlük ek süre içerisinde yasal düzenlemeye uygun şekilde temyiz sebebi bildirilmesi gerektiği, aksi hâlde sebep yokluğundan temyiz talebinin reddedilebileceği ihtarı ile usûlüne uygun şekilde gerekçeli kararın tebliği ile tebliğ - tebellüğ evrakının ve verilmesi durumunda gerekçeli temyiz dilekçesinin dava dosyasına eklenmesi, verilmemesi durumunda mevcut hâliyle süre tutum dilekçesine dayalı olarak inceleme yapılması amacıyla dava dosyasının, geri gönderilmek kaydıyla, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

26.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9171, Karar No: 2012/31361, Tarih: 18.10.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/9171 E.  ,  2012/31361 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- CMK.nun 193/2. madde ve fıkrasında belirtilen koşulların bulunmadığı gözetilmeden, sanığın sorgusu yapılmaksızın hüküm kurulması,

2- Kabul ve uygulamaya göre de;

Sanık hakkında iskele, beton zemin yapmak suretiyle hakkı olmayan yere tecavüz ettiğinden bahisle dava açılmış ise de; dosyada tapu kaydı, ayrıntılı kroki, ada ve parseli gösteren pafta örneği bulunmadığından, tecavüze konu sahil kesiminin varsa tapu kaydı, pafta örneği getirtilerek gerektiğinde refakate inşaat mühendisi bilirkişide alınarak keşif yapılıp taşınmazın niteliği, bina vasfında olup olmadığı, yapımı için ruhsat gerekip gerekmediği, İmar mevzuatı kapsamına girip girmediği belirlenmek suretiyle sanığın tecavüz ettiği iddia olunan taşınmazın Kıyı Kanunu'na göre kıyıda veya uygulama imar planı varsa sahil şeridinde kalıp kalmadığı, tecavüze konu yerin belediye sınırları içinde veya özel imar rejimine tabi yerde olup olmadığı ve yapım tarihide araştırılarak sonucuna göre TCK.nun 184. ve Kıyı Kanunu'nun 15. maddesi uyarınca sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan hazine vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 18.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.