muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/8542, Karar No: 2012/13263, Tarih: 12.06.2012

Mahkemece tüm bu yönler gözetilmeden  dava sonucundan yararı olan ve  işverene aynı   haklarla   ilgili   dava   açan   tanık   beyanlarına    itibarla    bilirkişi  tarafından  yapılan

hesaplama doğrultusunda karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 12.06.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2013/26619, Karar No: 2013/20386, Tarih: 18.12.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/26619 E.  ,  2013/20386 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, mağdurun durumu, fiille olan ilişkisi, kullanılan hilenin şekli, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, Kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi,nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı,o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır.

Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS. madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir.Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanık resmi nikahlı evli iken, vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 17/08/2007 tarihinde muvazaalı olarak eşinden boşandığı, ancak boşandığı eşi ile aynı evde birlikte yaşamaya devam ettiği, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdığı iddia edilmiş ise de,

Somut olayda; sanık resmi nikahlı evli iken, vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 17/08/2007 tarihinde muvazaalı olarak eşinden boşandığı, ancak boşandığı eşi ile aynı evde birlikte yaşamaya devam ettiği, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdığı iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanığın eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 18.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/12042, Karar No: 2012/18538, Tarih: 19.11.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/12042 E.  ,  2012/18538 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Sinop Sulh Hukuk Mahkemesi’nce verilen 23.05.2011 tarih ve 2010/712-2011/492 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ...... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı, müvekkilinin davalı Banka'dan kullandığı araç kredisinin bitmesine rağmen araç üzerindeki rehinin ödeyemediği kredi kartı ve kredi borcu nedeniyle 7.500 TL verdiği takdirde kaldırılacağının bildirildiğini, bu şekilde davalı bankanın kendisinden para aldığını ancak fazla ödeme yaptığını ileri sürerek 1.500 TL'nın davalıdan faiziyle tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacıya faiz indirimi yapıldığını bu şekilde borcunu ödediğini ve aracın üzerindeki rehinin kalktığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm kanıtlara göre, araç üzerine konan rehinin davalı Banka ile davacı arasında imzalanan genel kredi taahhütnamesine istinaden davacıya kullandırılan kredinin teminatı olduğu, bu şekilde davalı banka davacıya ticari kredi ve buna ilaveten para verdiği, birbirine bağlı sözleşme ve dolayısıyla ipotekli borcunu davacının ödememesi nedeniyle araç üzerindeki tedbiri haklı olarak alacağını tahsil etmeden kaldırmamış olmasının hukuka aykırı yönü bulunmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı temyiz etmiştir.

Dava, davacıya ait araç üzerindeki rehinin kaldırılması esnasında davalı Banka tarafından fazla para tahsil edildiği iddiasına dayalı olarak açılmış olup, mahkemece bilirkişi incelemesi yaptırılmadan davacının genel kredi sözleşmesi, ticari artı para sözleşmesi nedeniyle borçları bulunduğu ve bu sözleşmelerin birbirine bağlı olması nedeniyle toplam alacağın tahsil edilmeden tedbirin kaldırılmamasının haklı olduğu gerekçesi ile dava reddedilmiştir.

Ancak, dosya içerisinde dava konusu olan rehin sözleşmesi ve ticari artı para sözleşmesi bulunmamakta olup araç rehininin hangi borcun teminatını teşkil ettiği hususu da mahkemece incelenmemiştir. Bu durumda mahkemece bankadan ilgili kayıtlar getirtilmek suretiyle bilirkişi incelemesi yaptırılarak süresinde kaldırılmadığı iddia edilen rehinin hangi borç için verildiği, bu borç nedeniyle davacıdan fazla para tahsil edilip edilmediği konusunda rapor alınarak oluşacak sonuca çerçevesinde karar vermek gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 19.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/9534, Karar No: 2007/10586, Tarih: 04.12.2007

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2007/9534 E.  ,  2007/10586 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Belediye Başkanlığından gelen yazıda dava konusu taşınmazın 16.4.1996 tarihinde onanan 1/25.000 ölçekli ... imar planında tarım alanı ve yolda kaldığı belirtilmiş; ancak, taşınmazın etrafının meskun olup olmadığı ve belediye hizmetlerinden yararlanıp yararlanmadığı konusunda bir bilgi verilmemiştir. Bu sebeple, dava konusu taşınmazın belediye ve diğer alt yapı hizmetlerinden (yol, su, elektrik, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma gibi) yararlanma durumu, etrafının meskun olup olmadığı, yerleşim merkezine mesafesi, beldenin gelişme istikametinde olup olmadığı hususlarının Belediye Başkanlığından sorularak alınacak yazı cevaplarının dosya içerisine konmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 4.12.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/11131, Karar No: 2010/6593, Tarih: 02.06.2010

**4. Hukuk Dairesi         2009/11131 E.  ,  2010/6593 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVACI-KARŞI

DAVALI-KARŞI

Davacı ... ve ... (...'e velayeten) vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 12/09/2006 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; asıl ve birleşen davanın reddine dair verilen 18/06/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı ... ve ... vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, trafik kazası nedeniyle yaralanmadan dolayı uğranılan maddi ve manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece; asıl davadaki istem davalının kusursuz bulunması nedeniyle; karşı davadaki manevi tazminat istemi koşullarının oluşmadığı gerekçesiyle reddedilmiş; karar; davacı-karşılık davalı tarafından temyiz olunmuştur.

Dosya arasında bulunan ve dava konusu trafik kazasına ilişkin olduğu anlaşılan ceza kararı içeriğinden; davalı-karşı davacı ...'un, sürücüsü olduğu araç ile kendisine yeşil ışık yanan dörtlü kavşağa hızlı girdiği gerekçesiyle ikinci derecede kusurlu bulunarak, 5237 sayılı Türk Ceza Yasası'nın 89. maddesinde yer alan taksirle yaralamaya yol açmak suçundan cezalandırıldığı ve bu kararın kesinleştiği anlaşılmaktadır.

Borçlar Yasası'nın 53. maddesi gereğince ceza mahkemesinin beraat kararı, hukuk yargıcı yönünden bağlayıcı değilse de ceza mahkemesince belirlenecek maddi olgular hukuk yargıcı yönünden de bağlayıcıdır.

Yerel mahkemece, kesinleşmiş bulunan ceza mahkemesi kararındaki davalı-karşı davacı ...'un ikinci derecede kusurlu bulunduğuna ilişkin olgu gözetilerek, adı geçen davalının belirlenecek kusur oranına göre davacının uğradığı zararın kapsamı saptanıp varılacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, yerinde olmayan yazılı gerekçeyle, istemin tümden reddedilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenlerle davacı-karşı davalı yararına BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 02/06/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/3897, Karar No: 2009/4172, Tarih: 02.04.2009

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2009/3897 E.  ,  2009/4172 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı tarafından, davalı aleyhine 11.04.2008 gününde verilen dilekçe ile elatmanın önlenmesi, kal ve tazminat istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 09.09.2008 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, 28.04.2006 tarih 2 sıra numaralı tapu kaydı ile maliki bulunduğu taşınmaza komşu taşınmaz sahibi olan davalının sınır boyunca diktiği ağaçların dal ve yapraklarının kendi taşınmazındaki zirai mahsullere zarar verdiğini ileri sürerek elatmanın önlenmesini, ağaçların kal'ini ve 1000 TL. tazminatın davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, bilirkişi raporlarına itibar edilerek davanın sübut bulmadığı gerekçesiyle reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davacı temyiz etmiştir.

Dava, mülkiyet hakkına dayalı elatmanın önlenmesi ve kal istemine ilişkindir ve 11.04.2008 tarihinde açılmıştır. Davacı, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayalı hükmen tescil kararı ile edindiği tapu kaydına dayanmış olup, davalının taşınmazı ise, zilyetliğe dayalı olarak tasarruf edilmekte iken taşınmazların bulunduğu Karaoğlu Köyünde kadastro tespit çalışmalarının başladığı ve davacıya ait taşınmazın 101 ada 40, davalıya ait taşınmazın ise 101 ada 42 parsel numarası ile 25.10.2007 tarihinde kadastro tespitlerinin yapılarak 06.08.2008 ila 04.09.2008 tarihleri arasındaki ilan süresinden sonra 05.09.2008 tarihinde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Oysa, kadastro tespiti yapıldıktan sonra ancak kesinleşmeden önce genel mahkemeye açılan eldeki bu dava sebebiyle tesbitin kesinleştiğinin kabulü olanaksızdır. 3402 sayılı Kadastro Kanununun 27. maddesine göre mahalli hukuk mahkemelerinde görülmekte olan davalarda, dava konusu taşınmaza ilişkin kadastro tutanağı düzenlendiği tarihte genel mahkemenin görevi sona erdiğinden, dava dosyasının kadastro mahkemesine devredilmesi gerekir. Mahkemelerin görevi kamu düzenine ilişkin olup, yargılamanın her aşamasında re'sen gözetilmesi gerektiğinden mahkemece dava konusu yerleri kapsar biçimde kadastro tutanaklarının düzenlendiği ve bu nedenle görevinin sona erdiği dikkate alınarak görevsizlik kararı verilmek suretiyle davanın görevli kadastro mahkemesine devredilmesi gerekirken, yazılı gerekçelerle karar verilmesi doğru olmamış, hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair hususların incelenmesine yer olmadığına, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 02.04.2009 tarihinde oybirliği ile karar verilDi.
Yargıtay — Esas No: 2022/13921, Karar No: 2023/9142, Tarih: 08.03.2023

**6. Ceza Dairesi         2022/13921 E.  ,  2023/9142 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Silahla tehdit

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 7035 sayılı Bölge Adliye ve Bölge İdare Mahkemelerinin İşleyişinde Ortaya Çıkan Sorunların Giderilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 21 inci maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Aliağa Cumhuriyet Başsavcılığının 30.09.2020 tarih ve 2020/754 sayılı iddianamesi ile sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu (5237 sayılı Kanunun) 106 ncı maddesinin birinci fıkrası, ikinci fıkrasının (a) bendi, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü ve 63 ücüncü maddesi gereği cezalandırılması istemiyle iddianame düzenlenmiştir.

2. Aliağa 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 08.10.2020 tarihli ve 2020/104 Esas, 2020/9 Karar sayılı kararı ile görevsizlik kararı verilmiştir.

3. ... 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 21.06.2021 tarihli ve 2020/391 Esas, 2021/267 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında nitelikli yağma suçundan, 5237 sayılı Kanunun 149 uncu maddesinin birinci fıkrasının (a) ve (h) bendi, 35 inci maddesinin ikinci fıkrası, 63 üncü maddesi ve 53 üncü maddesi gereği 8 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, mahsuba ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

4. ... 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 21.06.2021 tarihli ve 2020/391 Esas, 2021/267 Karar sayılı kararının sanık ve müdafii tarafından istinafı üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 21. Ceza Dairesinin, 22.09.2021 tarihli ve 2021/2362 Esas, 2021/2228 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık ve müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

5. ... Bölge Adliye Mahkemesi 21. Ceza Dairesinin, 22.09.2021 tarihli ve 2021/2362 Esas, 2021/2228 Karar sayılı kararı, sanık ve müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 17 .02.2022 tarihli ve 2022/1147 Esas, 2022/1835 Karar sayılı kararı ile

5. ... Bölge Adliye Mahkemesi 21. Ceza Dairesinin, 22.09.2021 tarihli ve 2021/2362 Esas, 2021/2228 Karar sayılı kararı, sanık ve müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 17 .02.2022 tarihli ve 2022/1147 Esas, 2022/1835 Karar sayılı kararı ile

"Yağma suçunun temel şeklini düzenleyen TCK'nın 148. maddesi gerekçesinde; "... Hırsızlık suçunda olduğu gibi, yağma suçundan da, taşınır malın alınmasıyla ilgili olarak zilyedinin rızasının bulunmaması gerekir. Ancak, hırsızlık suçundan farklı olarak, bu suçun oluşabilmesi için, mağdurun rızasının, cebir veya tehdit kullanılarak ortadan kaldırılması gerekir... Yağma suçunun tamamlanabilmesi için, kullanılan cebir veya tehdidin etkisiyle mağdur malı teslim etmeli veya malın alınmasına karşı koymamalıdır..." şeklinde açıklama yapmaktadır. Bu açıklamalardan da açıkça anlaşılacağı üzere yağma suçunun tipiklik unsurunun oluşabilmesi için öncelikle mağdurun elinde veya zilyetliğinde bulunan bir mal olması sonrada fail tarafından bu malı teslime veya geri almamaya yönelik cebir veya tehdit uygulanması gerekir. Söz konusu olayda ise, alınması gerektiği iddia edilen mal, mağdurun mülkiyetinde veya zilyetliğinde bulunmamaktadır. Fail tarafından bir malın teslimi değil ailesinden yardım istemeye yönelik silahla tehdit eylemi gerçekleştirdiği, söz konusu eylemin yağma suçunun aradığı tipikliğe uygun cebir veya tehdit olmayıp TCK'nın 106/2-a maddesinde düzenlenen silahla tehdit suçunun tipikliğine uyduğu gözetilmeden sanık hakkında TCK'nın 149/1-a-h hükümleri uygulanmak suretiyle fazla ceza tayin edilmiş olması,"

Nedeniyle bozulmasına ve dava dosyasının 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

6. ... 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 18.04.2022 tarihli ve 2022/101 Esas, 2022/166 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında tehdit suçundan, 5237 sayılı Kanunun 106 uncu maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi, 54 üncü maddesi ve 53 üncü maddesi gereği 3 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına müsadereye ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz Sebebi;

1.Yağma suçundan mahkûmiyetine yeterli şüpheden uzak somut delil bulunmadığına,

2.Beraat kararı verilmesi gerektiğine,

Sanığın Temyiz Sebepleri;

Temyiz etme iradesine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR