muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/105, Karar No: 2018/1583, Tarih: 21.02.2018

.04.2005 tarihli nüfus cüzdanı talep belgesindeki fotoğrafın sanığa ait olup olmadığının tespit edilmesi, sanığa ait olmadığının tespiti halinde sanık ...'ın beyanı alınarak, hisse devri yaptığı kişinin talep belgesinde fotoğrafı bulunan şahıs mı yoksa ...'nin kendisine ait olduğunu söylediği fotoğraftaki şahsın mı olup olmadığının sorulması ve bu konuda gerekirse yüzleştirme yaptırılması, ayrıca faturalar ile hisse devir sözleşmeleri ve diğer belgeler üzerinde bulunan yazı ve imzaların da sanığa ait olup olmadığı hususunda gerekirse bilirkişi incelemesi yaptırılmasından sonra toplanan tüm deliller birlikte değelendirilerek sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması, yasaya aykırı

2- Kabule göre de; 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

III- Sanık ... hakkında 2008 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan kurulan beraat kararına karşı katılan vekilinin temyiz itirazları ile sanık ... hakkında 2008 takvim yılında sahte fatura kullanmak suçundan kurulan mahkumiyet kararına yönelik sanığın temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

1-Sanık ...'ın söz konusu şirketi ... ile kurduklarını, 2008 yılında hissesini devrettiğini, işlerden anlamadığı için tüm alım satım işlerinin ... tarafından yapıldığını savunması, sanık ...'in ise söz konusu faturaların sahte olduğunu bilmeden kullandığını, ödemeleri nakit olarak yaptığını savunması karşısında, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespit edilmesi bakımından, 2008 yılına ait fatura asılları temin edilerek üzerindeki yazı ve rakamların sanık ...'a ait olup olmadığı hususunda bilirkişi incelemesi yaptırılması, sanık ...'in beyanı alınarak faturaları hangi ticari ilişkiye dayanarak hangi sanıktan aldığının sorulması, faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi yönünden mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyeleri, teslim tesellüm belgeleri, bedellerinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun kanıtlama yeteneği olan geçerli ödeme belgeleri ve satıcının kasasına ya da banka hesabına girip girmediğinin tespiti ile faturaları kullanan mükellefin yeterli üretimi, mal girişi ya da stoku olup olmadığı da araştırılıp, karşılaştırmalı bilirkişi incelemesi yaptırılması ve toplanan tüm deliller değerlendirilip sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden eksik araştırma ve inceleme ile sanık ... hakkında 2008 yılında sahte fatura düzenlemek suçundan beraat, sanık ... hakkında 2008 yılında sahte fatura kullanmak suçundan mahkumiyet kararı verilmesi, yasaya aykırı

2- Kabule göre de; sanık ... hakkında 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekili ile sanık ...'in ve sanık ...'nin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, sanık ... açısından İNFAZIN DURDURULMASINA, başka suçtan tutuklu veya hükümlü değilse bu suçlardan tahliye edilmesi için mahalline müzekkereler yazılmasına, 21.02.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1541, Karar No: 2015/12145, Tarih: 04.05.2015

**12. Hukuk Dairesi         2015/1541 E.  ,  2015/12145 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı tarafından borçlular hakkında başlatılan bonoya dayalı kambiyo senetlerine özgü haciz yolu ile takipte borçlulardan .. icra mahkemesine başvurarak, iflasın ertelenmesi davasında verilen tedbir ara kararı nedeniyle takibin iptalini talep etmiş; mahkemece şikayetin kabulü ile takibin iptaline karar verilmiştir.

Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2014/506 E. ve 13/05/2014 tarihli tedbir kararının A maddesinde; "İflasın ertelenmesini talep eden davacı şirket hakkında yapılan ve yapılacak (İİK'nun 206/1 maddesinin 1. sırasında yazılı alacaklara ilişkin olanlar hariç olmak üzere 6183 sayalı Amme Alacaklarının Tahsili Usulü Hakkındaki Kanuna dayalı olanlarıda kapsar şekilde) hangi sebebe dayanırsa dayansın icra takipleri ile ihtiyati haciz ve tedbir uygulamalarının takas, mahsup ve temlik uygulamalarının ayrıca İİK'nun 89/1 maddesindeki ihbarnamelerin tedbiren durdurulmasına" yönelik tedbir ara kararı verildiği anlaşılmıştır.

Anılan mahkemece ihtiyati tedbir kararı verildikten sonra 29.05.2014 tarihinde alacaklı tarafından borçlu aleyhine icra takibi başlatılmış ise de; ihtiyati tedbir kararında, icra takibi yapılmamasına veya yapılacak takiplerin iptaline ilişkin bir hüküm mevcut olmayıp, açılmış ve açılacak takiplerin durdurulmasına karar verildiği anlaşıldığından mahkemece, alacaklı tarafından başlatılan icra takibinin durdurulmasına karar verilmesi gerekirken takibin iptali yönünde hüküm tesisi isabetsiz ise de anılan yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını zorunlu kılmadığından kararın düzeltilerek onanması yoluna gidilmiştir.

SONUÇ :Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile Manavgat İcra Hukuk Mahkemesi'nin 23.06.2014 tarih ve 2014/276 E.-2014/294 K. sayılı kararının hüküm bölümünün 1. bendinde yer alan "iptaline" sözcüğünün silinerek karar metninden çıkartılmasına, yerine "durdurulmasına” sözcüğünün yazılmasına, kararın düzeltilmiş bu şekliyle İİK'nun 366. ve HUMK’nun 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), mahkeme kararı düzeltilerek onandığından harç alınmasına yer olmadığına, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 04/05/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2003/787, Karar No: 2003/774, Tarih: -

Hukuk Genel Kurulu 2003/13-787 E., 2003/774 K.

**Hukuk Genel Kurulu 2003/13-787 E., 2003/774 K.**

**- MENFİ TESPİT DAVASI

- SEBEPSİZ ZENGİNLEŞME

- TEMERRÜT FAİZİ**- 818 S. BORÇLAR KANUNU [ Madde 61 ]

- 818 S. BORÇLAR KANUNU [ Madde 63 ]

- 818 S. BORÇLAR KANUNU [ Madde 64 ]

- 818 S. BORÇLAR KANUNU [ Madde 101 ]

- 818 S. BORÇLAR KANUNU [ Madde 107 ]

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki "menfi tespit" davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; (Bursa Asliye Birinci Hukuk Mahkemesi)nce davanın kısmen kabulüne dair verilen 4.7.2002 gün ve 2002-25 E-590 K. sayılı kararın incelenmesi taraflar vekillerince istenilmesi üzerine, Yargıtay 13. Hukuk Dairesinin 26.5.2003 gün ve 2003/9905-11167 sayılı ilamı ile; (...Davacı, şuyulandırma işlemi sonunda 1274 parsel sayılı taşınmazda 130/4895 paya sahip olduğunu, bu taşınmaza idarece kamulaştırmasız el atılması üzerine, dava yolu ile payına düşen bedeli idareden aldığını, bir süre sonra şuyulandırma işleminde kendisine sehven pay verildiğinin anlaşılması sonucu, idarenin ödediği bedeli, ödeme tarihinden itibaren işletilen faizi ile birlikte geri istediğini, ilama bağlı olarak tahsil ettiği paranın tümünü iade ettiğini, kendisinden istenilen 8.730.940.268 TL temerrüt faizinin istenemeyeceğini belirterek borçlu olmadığının tesbitine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davacının 16.10.2001 tarihli davalı Belediyenin yazısına konu olan faiz borcundan dolayı 8.720.673.771 TL. borçlu olduğunun tesbitine karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2- Borçlar Kanunun 101/1. maddesi gereğince muaccel bir borcun borçlusu alacaklının ihtarı ile mütemerrit olur. Davacı, sebepsiz zenginleşmeye konu olan ve tarafından ödendiği sabit olan 8.339.776.000 TL. ana paranın ödetilmesi konusunda kendisine ihtar gönderilmek suretiyle temerrüde düşürülmediğinden davalı bu paranın davacıda kaldığı yaklaşık 21 aylık süre nedeniyle temerrüt faizi talep edemez. O halde davacı tarafından faiz nedeniyle borçlu olmadığının tesbitine ilişkin açılan bu davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir...) gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

Temyiz Eden : Davacı vekili.

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava menfi tespit istemine ilişkindir.

Temyiz Eden : Davacı vekili.

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava menfi tespit istemine ilişkindir.

Davacı vekili, B..... Nilüfer ilçesi, İhsaniye Mah. 529 parsel sayılı taşınmazda davacının 130/5400 payı varken, 1986 yılında yapılan şuyulandırma neticesinde, ihsaniye Mah. 9 pafta, 1174 Parselde 130/4895 payın davacı adına tescil olunduğunu; bu parsele davalı Belediye tarafından kamulaştırmasız el atılması üzerine, davacının tazminat davası açıp hükmedilen tazminatı aldığını; bir yıl sonra, Tapu Sicil Müdürlüğünden davacının telefonla aranarak, yanlışlıkla şuyulandırma neticesinde iki ayrı yere pay tescil edildiğinin, dava açılan parselin yanlış tescil edilmiş olduğunun, muvafakat vererek kaydı iptal ettirmesi gerektiğinin bildirildiğini, hatalı tescili bu şekilde öğrenen davacının davalıya başvurarak parayı iade etmek istediğini, ancak kendisinin de mağdur olduğunu bildirip, şuyulandırma ile adına tescil edilen diğer parselin de kamu alanı olması nedeni ile takas teklifinde bulunduğunu; takas talebinin davalıca kabul edilmediğini, ayrıca, temerrüt söz konusu değilken faiz talep edildiğini, emekli maaşından başka geliri olmayan davacının çocukları ve akrabalarının yardımı ile aldığı parayı davalı belediyeye geri ödediğini; oysa, davacının, kamulaştırmasız el atma nedeniyle tazminat davasını, şuyulandırma neticesi yapılan tescillere dayanarak, devletin ve idarenin yapmış olduğu işlemlerin doğru olduğu düşüncesiyle iyiniyetli olarak açtığını, şuyulandırma neticesi adına tescil edilen her iki yer de kamuya tahsis edildiği için, taşınmazından faydalanması gibi bir durumun da söz konusu olmadığını, tescilde yapılan yanlışlığın davacının kusurundan kaynaklanmadığını, tamamen idarenin bir hatası sonucu gerçekleştiğini, davalının talebi üzerine de temerrüde düşmeden parayı geri verdiğini, bu durumda, davacıdan temerrüt faizi istenilemeyeceğini ileri sürerek, davalının 16.10.2001 tarihli yazıyla talep ettiği 8.730.940.268 TL. faiz borcunun bulunmadığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Davalı B..... Büyükşehir Belediye Başkanlığı vekili, Belediye Encümenince, davacıya mükerrer olarak ödenen 8.339.776.000 TL.nin yasal faiziyle tahsili yönünde 4.10.2001 tarihli kararın alındığını, davacının ana paranın tamamını ödediğini, ancak faiz ödemesi yapmadığını, davacıdan faiz istenilmesinin yasaya uygun bulunduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı B..... Büyükşehir Belediye Başkanlığı vekili, Belediye Encümenince, davacıya mükerrer olarak ödenen 8.339.776.000 TL.nin yasal faiziyle tahsili yönünde 4.10.2001 tarihli kararın alındığını, davacının ana paranın tamamını ödediğini, ancak faiz ödemesi yapmadığını, davacıdan faiz istenilmesinin yasaya uygun bulunduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Yerel Mahkemece; davacı adına yanlışlıkla tescil edilen 1274 nolu parsele ilişkin kamulaştırmasız el atmaya dayalı tazminat davası sonucunda, ilama bağlı olarak davalı tarafından davacıya para ödenmesinin bir sebepsiz zenginleşme oluşturduğu; sebepsiz zenginleşenin, zenginleşmesinin tümünü geri vermesi gerektiği, iyiniyetli olmasının ve temerrüde düşmemesinin bu sonuca etkili bulunmadığı, dolayısıyla, davacının paranın kendi elinde kaldığı yaklaşık 21 aylık süre için davalıya faiz ödemek zorunda olduğu gerekçesiyle ve faiz tutarı yönünden alınan bilirkişi raporu benimsenmek suretiyle, davanın kısmen kabulüne, davacının davalıya 8.720.673.771 TL. faiz borcu bulunduğunun tespitine karar verilmiş; hüküm Özel Dairece yukarıdaki gerekçeyle bozulduktan sonra, Yerel Mahkeme gerekçesini tekrar edip genişleterek, önceki kararında direnmiştir.

Davacının 3.12.1986 tarihinde 529 parsel sayılı taşınmazdan pay satın aldığı halde, tescil işleminin yanlışlıkla 738 parsel nolu taşınmaz yönünden gerçekleştirildiği, 529 parselin 1987 yılında şuyulandırılması sırasında, payların tutmaması üzerine davacının satın aldığı payın tespit edilip adına tescil olunduğu, böylece hem gerçekte satın alınan 529 parseldeki payın ve hem de davacının satın almadığı 738 parseldeki payın kendisi adına tescil edildiği, hatalı tescile konu 738 nolu parselin de şuyulandırmaya tabi tutulduğu,

bu işlem sonucunda davacı adına tescil olunan 1274 nolu parsele davalı Belediyece kamulaştırmasız el atılması üzerine, davacının kamulaştırmasız, el atma nedenine dayalı olarak 4.2.1999 günü açtığı tazminat davasının kabul ile sonuçlandığı, bu ilam uyarınca davalının davacıya 2.12.1999-3.4.2000 tarihleri arasında taksitler halinde toplam 8.339.320.000 TL. ödediği; bilahare anılan hatalı tescilin ortaya çıkması ve durumun hem davacıya hem de davalıya bildirilmesi üzerine, davacının 2.5.2001 günlü dilekçeyle davalıya başvurarak, aldığı parayı geri vermek istediğini bildirip, bunun, takas ve gerekirse para ilavesi yoluyla yapılmasını istediği; davalı Belediyenin bu istemi kabul etmeyerek, 4.10.2001 günlü Encümen Kararı çerçevesinde ana paranın ve ayrıca bunun 31.10.2001 tarihine kadar işlemiş faizi 8.730.940.268 TL.nin tebliğden itibaren 15 gün içinde ödenmesi istemiyle davacıya 16.10.2001 günlü yazıyı gönderdiği; davacının aynı gün tebellüğ ettiği bu yazı üzerine 17.10.2001 günlü dilekçeyi vererek, iyiniyetinin göz önüne alınmasını, takas önerisinin kabulünü ve kendisinden faiz alınmamasını istediği, bu isteminin de davalı tarafından kabul edilmediği; 5.12.2001 günlü yazıyla, ana para ve faizin 15 gün içinde ödenmesinin davacıdan istenildiği, bu yazının davacıya 6.12.2001 günlü tebliğ edilmesinden sonra, davacının 14.12.2001 günlü dilekçeyle, faiz isteminin yasal dayanağı bulunmadığını, ödeyeceği paranın ana paraya sayılması ve faize yönelik ihtirazi kaydının saklı kalması şartıyla 7 milyar TL. ödemeyi kabul ettiğini davalıya bildirip, aynı gün bu miktarı davalının veznesine yatırdığı, bilahare 28.12.2001 tarihinde 1.339.776.000 TL. ödemek suretiyle, ilama dayalı olarak aldığı paranın tümünü davalıya geri verdiği toplanan delillerden anlaşılmaktadır.

Maddi olgunun açıklanan bu içeriği çekişme konusu da değildir.

Bozma ve direnme kararlarının gerekçe ve kapsamları itibariyle Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık, adına tapuya kayıtlı taşınmaza davalı Belediyece kamulaştırmasız el atılmasından dolayı, mahkemece hükmedilen tazminatın davalı tarafından davacıya ödenmesinden sonra, el atmaya konu taşınmazın adına hataen tescil edilmiş olduğunun ortaya çıkması üzerine aldığı tazminatı davalıya iade eden davacının, paranın elinde kaldığı süre için bunun faizinden de sorumlu olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

Hemen belirtilmelidir ki, kamulaştırmasız el atma nedenine dayalı tazminat davasının konusunu oluşturan taşınmaz payın m davacı adına yanlışlıkla tescil edilmiş ve dolayısıyla, davacının aldığı tazminatın gerçekte maliki bulunmadığı bir taşınmaza ilişkin bulunması karşısında, davalı tarafından davacıya yapılan ilama bağlı ödemenin, davacı yönünden bir sebepsiz zenginleşme oluşturduğu açıktır.

Hemen belirtilmelidir ki, kamulaştırmasız el atma nedenine dayalı tazminat davasının konusunu oluşturan taşınmaz payın m davacı adına yanlışlıkla tescil edilmiş ve dolayısıyla, davacının aldığı tazminatın gerçekte maliki bulunmadığı bir taşınmaza ilişkin bulunması karşısında, davalı tarafından davacıya yapılan ilama bağlı ödemenin, davacı yönünden bir sebepsiz zenginleşme oluşturduğu açıktır.

Yine, davacının hatalı tescilden haberdar olduğu, hakkının bulunmadığını bilmesine rağmen anılan taşınmaz payıyla ilgili olarak kamulaştırmasız el atma hukuksal nedenine dayalı tazminat davası açtığı ve ilama bağlanan parayı davalıdan bu şekilde aldığı; böylece kötüniyetli olduğu hususu davalı tarafından iddia ve ispat edilmemiştir.

O halde, somut olayda davacının sebepsiz zenginleşmenin iyiniyetli olduğunun (davacının iyiniyetli müktesip durumunda bulunduğunun) kabulü gerekir.

Esasen, Yerel Mahkeme de, gerek bozulan ilk kararında ve gerekse direnme kararında, davacının iyiniyetle sebepsiz zenginleşen (iyiniyetli müktesip) durumunda olduğunu kabul etmiştir.

Bu noktada, önce sebepsiz zenginleşme kavramı üzerinde durulacaktır:

Bilindiği üzere, sebepsiz zenginleşmeden söz edilebilmesi için; bir taraf zenginleşirken diğerinin fakirleşmesi, zenginleşme ve fakirleşme arasında uygun nedensellik bağının bulunması ve zenginleşmenin hukuken geçerli bir nedene dayalı olmaması gerekir.

Borçlar Kanununun konuya ilişkin 61 ve ardından gelen maddelerindeki düzenlemelere göre, sebepsiz zenginleşme; geçerli olmayan veya tahakkuk etmemiş yahut varlığı sona ermiş bir nedene ya da borçlu ulanmayan şeyin hataen verilmesine dayalı olarak gerçekleşebilir.

Sebepsiz zenginleşme bunlardan hangisi yoluyla gerçekleşmiş olursa olsun, sebepsiz zenginleşen, aleyhine zenginleştiği tarafa karşı, geri verme borcu altındadır.

Sebepsiz zenginleşmeye konu şeyin, hakkın veya hizmetin zenginleşme (iktisap) tarihindeki miktar veya değeri; kısaca, sebepsiz zenginleşmenin miktarı, fakirleşen tarafından ispat edilmelidir.

Ancak, geri verilecek miktar, her zaman zenginleşme miktarına eşit değildir. Burada kural, geri verilecek miktarın zenginleşenin malvarlığındaki çoğalmaya eşit olması ise de, bunun, fakirleşenin malvarlığındaki azalmadan daha fazla olmaması da gerekir. Zenginleşme miktarı ile geri verilmesi gereken miktarın her zaman eşit olmamasının bir nedeni, zenginleşmenin konusunun para dışındaki bir şey olduğu hallerde, o şeyin zenginleşenin malvarlığındaki değeri ile, fakirleşenin malvarlığındaki değerinin farklı olabilmesidir.

Öte yandan, geri verilecek miktarın belirlenmesinde, zenginleşenin iyiniyetli veya kötüniyetli olması da, gözönünde tutulması gereken bir olgudur.

Gerçekten de, konuya ilişkin Borçlar Kanununun 63. ve 64. maddelerinde, sebepsiz zenginleşenin geri verme borcunun kapsamı, onun iyiniyetli veya kötüniyetli olmasına göre, farklı şekillerde düzenlenmiştir.

Öte yandan, geri verilecek miktarın belirlenmesinde, zenginleşenin iyiniyetli veya kötüniyetli olması da, gözönünde tutulması gereken bir olgudur.

Gerçekten de, konuya ilişkin Borçlar Kanununun 63. ve 64. maddelerinde, sebepsiz zenginleşenin geri verme borcunun kapsamı, onun iyiniyetli veya kötüniyetli olmasına göre, farklı şekillerde düzenlenmiştir.

Somut olayda davacının iyiniyetli bulunduğu çekişmesiz olmakla, İade borcunun kapsamı konusundaki değerlendirmede, Borçlar Kanununun buna ilişkin 63/1. maddesindeki düzenleme esas alınmalıdır.

Anılan hüküm "Haksız olarak bir şeyi istifa eden kimse, onun istirdadı zamanında elinden çıkmış olduğunu ispat ettiği miktar nisbetinde red ve iade ile mükellef değildir" şeklindedir.

Buna göre, sebepsiz zenginleşenin iyiniyetli olduğu hallerde, zenginleşmesini geri vereceği (fakirleşenin iade isteminde bulunduğu) zamandaki durumu dikkate alınmalıdır: Sebepsiz zenginleşmesinde iyiniyetli olan (iyiniyetli müktesip), sabit olan zenginleşme miktarının sonradan (istek tarihine kadar geçen zaman içerisinde) azaldığını (veya tamamen ortadan kalktığını) ispat ederse, zenginleşmesinden sadece elinde kalanı geri vermekle yükümlüdür. Bu yolda bir ispatın bulunmadığı hallerde ise, varlığı sabit olan zenginleşme miktarını geri vermek zorundadır.

önemle belirtilmelidir ki, sebepsiz zenginleşenin elinden çıktığını ispat ettiği miktarı geri vermekle yükümlü olmaması kuralı, sadece, iktisaden yararlanmadığı miktar yönünden geçerlidir; geri verme yükümlülüğünün sınırlandırılması, ancak zenginleşme konusunun harap olma, kaybolma, hasara uğrama veya bağışlama gibi, sebepsiz zenginleşenin ondan iktisaden yararlanmadığı hallerde söz konusu olabilir. Buna karşılık, zenginleşme konusunun satılması suretiyle elden çıkması veya yanmasından dolayı sigortadan tazminat alınması gibi hallerde, satış bedeli veya sigorta tazminatı malın yerine geçeceği için, geri verme yükümlülüğü devam eder. Bunun gibi, sebepsiz zenginleşmeye konu şeyin kısmen veya tamamen, zenginleşenin kişisel ihtiyacı için harcandığı hallerde de, iktisaden yararlanma söz konusu olacağı için, geri verme borcu yine vardır.

Nihayet, iyiniyetli zenginleşenin geri verme borcunun kapsamı, hakkaniyet ilkesi çerçevesinde sınırlandırılabilir. Burada amaç, iyiniyetli müktesibi, sebepsiz zenginleşmesinin hiç gerçekleşmiş olması halinde hangi durumda bulunacak idiyse, ondan daha kötü duruma düşürmemektir. (Sebepsiz zenginleşme ve iade borcunun kapsamı bakımından öğretideki görüşlere ilişkin olarak, bkz: Andreas Von Tuhr, Borçlar Hukukunun Umumi Kısmı, Cevat Edege Çevirisi, 1. Cilt, İstanbul 1952, Sh: 466 vd; Tekinay/Akman/Burcuoğlu/Altop, Borçlar Hukuku Genel Hükümler, 7. Baskı, İstanbul 1983, Sh: 756 vd; Kenan Tunçomağ, Borçlar Hukuk 1. Cilt, İstanbul 1969, Sh: 390 vd.)

İyiniyetli müktesibin geri verme borcunun kapsamının belirlenmesinde gözetilmesi gereken bir diğer husus, sebepsiz zenginleşmesine konu şeyden elde ettiği tabii ve medeni semerelerdir.