muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/100, Karar No: 2014/136, Tarih: 27.03.2014

Hükmün sanıklar müdafileri ve Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 5. Ceza Dairesince 05.11.2012 gün ve 9024-10837 sayı ile;

“26.12.2003 günlü Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 5020 sayılı Kanunun 12 ve 13. maddeleriyle; 3628 sayılı Kanunun 17. maddenin 1. fıkrasında yapılan değişiklik ve 18. maddesinin birinci fıkrasından sonra gelmek üzere eklenen fıkralarla '...irtikap, rüşvet, zimmet, ihaleye fesat karıştırma suçlarından veya bu suçlara iştirak etmekten sanık olanlar hakkında, yapılan ihbar veya takipsizlik kararı ve iddianame Cumhuriyet Başsavcılığınca, Maliye Bakanlığı Baş Hukuk Müşavirliği ve Muhakemat Genel Müdürlüğü ile varsa diğer ilgili kamu kurum veya kuruluşlarına bildirilir. Hazine avukatının yazılı başvuruda bulunması halinde Maliye Bakanlığı, başvuru tarihinde müdahil sıfatını kazanır' şeklindeki hükmü karşısında; CMK'nın 260/1. maddesi uyarınca kamu davasından haberdar edilmemiş olup da katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar görmüş olanların kanun yollarına başvurma haklarının bulunduğu gözetilerek hükmün bildirilmesinin gerektiği, ancak dosyada Alanyurt Belediyesi ve ... ile Hazine'nin, ayrıca sanıklar ..., ..., ... ile ... haklarında açılan nitelikli yağma suçunun mağduru ve şikayetçisi olan ... ile ...'in, duruşmadan haberdar edildiklerine ve temyiz haklarını kullanabilmeleri için hükmün tebliğ edildiğine ilişkin bilgi ve belgeye dosyada rastlanmadığı anlaşıldığından, davanın belirtilen kurumlar ve kişilere haber verildiğini ve hükmün tebliğ edildiğini gösteren bilgi ve belgeler var ise dosyasına eklenmesi, aksi halde, anılan tebligat noksanlıklarının giderilerek alınacak tebligat parçaları ile verildiği takdirde ayrıntılı temyiz dilekçeleri eklendikten ve temyiz vaki olursa bu hususta 'ek tebliğname düzenlendikten' sonra iadesi için incelenmeyen dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay C. Başsavcılığına tevdiine” karar verilmiştir.

Yerel mahkemece gerekli tebliğ işlemleri yapıldıktan sonra hükmün Hazine vekili ve İnegöl Belediye Başkanlığı vekili tarafından da temyiz edilmesi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 18.03.2013 gün ve 2013/85150 sayılı ek tebliğnamesi ile dosyanın gönderildiği Yargıtay 5. Ceza Dairesince 27.05.2013 gün ve 5057-5710 sayı ile;

“İddianame içeriklerine, sevke, ..., ..., ..., ... haklarında birden fazla kişi tarafından birlikte yağma suçundan TCK'nın 149/1-c maddesi gereğince cezalandırılması istemiyle açılanlar dahil diğer suçlara ilişkin açılan kamu davalarıyla ilgili verilen tüm beraat hükümlerinin Hazine vekili ve ... vekili tarafından temyiz edilmesine ve Yargıtay Kanunu'nun 14. maddesine göre temyiz incelemesi yapma görevi Yargıtay 6. Ceza Dairesine ait bulunduğu”,

Dosyanın gönderildiği Yargıtay 6. Ceza Dairesince de 16.12.2013 gün ve 21639-25181 sayı ile;

Dosyanın gönderildiği Yargıtay 6. Ceza Dairesince de 16.12.2013 gün ve 21639-25181 sayı ile;

“...Bursa 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 6.4.2010 tarihli kararı ile sanıklar ..., ...,... ve ... hakkında katılanlar ..., ... ve ...'e yönelik yağma suçundan vermiş olduğu beraat kararlarına yönelik anılan katılanlar ya da Cumhuriyet Savcısı tarafından herhangi bir temyiz isteminde bulunulmadığı; Yargıtay 5. Ceza Dairesinin 27.5.2013 tarihli görevsizlik kararında bahsi geçen Hazine vekili ile İnegöl Belediye Başkanlığı vekilinin anılan katılanlara yönelik yağma suçuna ilişkin olarak davaya katılma ve verilen kararı temyiz etme yetkilerinin bulunmadığı gibi anılan Dairenin 5.11.2012 tarihli iade kararında da açıkça belirtildiği üzere ilgili kurumlara 3628 sayılı Yasanın 17. maddesinde belirtilen suçlar yönünden bildirimde bulunulmak üzere iade kararı verilerek dosyanın incelenmesinin değerlendirilmesi yapıldığı, yağma suçunun yakınanları ... ile ...'in iade kararı sonrası yapılan tebligat üzerine temyiz isteminde bulunmadıkları; bu bağlamda Hazine vekilinin 11.01.2013 ve İnegöl Belediye Başkanlığı vekilinin 07.1.2013 tarihli temyiz dilekçelerinin yağma suçuna yönelik olmadığı ve iade kararı sonrası düzenlenen 18.3.2013 tarihli ek tebliğnamede ve anılan dilekçelerinin yağma suçuna yönelik temyiz istemini içermediği yağma suçu kesinleştiğinden bu suç yönünden görüş bildirilmediği anlaşılmakla; iddianamedeki nitelendirmeye, sevk maddelerine, uygulamaya, temyizin kapsamına, Yargıtay Kanununun 14. maddesine göre, işin incelenmesi Yargıtay 5. Ceza Dairesi’nin görevine girdiği” gerekçesiyle karşılıklı görevsizlik kararları verilmiştir.

Oluşan olumsuz görev uyuşmazlığının çözümü için Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Daireleri Başkanlar Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA DAİRELERİ BAŞKANLAR KURULU KARARI

Yargıtay 5. ve 6. Ceza Daireleri arasında oluşan ve çözümlenmesi gereken uyuşmazlık, sanıklar hakkında kurulan hükmün temyiz incelemesinin hangi Özel Dairece yapılması gerektiğinin belirlenmesine ilişkindir.

2797 sayılı Yargıtay Kanununun 6110 sayılı Kanun ile değişik 14. maddesi uyarınca hazırlanarak 01.02.2013 tarihinde yürürlüğe giren ve tebliğname tarihine göre uygulanması gereken 21.01.2013 gün ve 2013/1 sayılı yeni iş bölümünün “Yargıtay Ceza Daireleri İşbölümü-Ortak Hükümler”in 1. maddesinde;

“Bu iş bölümü; işbölümünün yürürlüğe girdiği tarih dahil olmak üzere, tebliğnamesi bu tarihten sonra düzenlenen işlerin temyiz incelemesi, bu iş bölümüne göre görevli bulunan ceza dairesi tarafından yapılır” denildikten sonra 2. maddesinde;

“Daireler, bu iş bölümü kararının yürürlüğe girdiği tarihte esasına kayıtlı bulunan işler ile daha önce kendisine gelip bozma veya herhangi bir nedenle daire dışına gönderdiği işlerden geri gelenlere bakarlar” hükmü getirilmiştir.

“Bu iş bölümü; işbölümünün yürürlüğe girdiği tarih dahil olmak üzere, tebliğnamesi bu tarihten sonra düzenlenen işlerin temyiz incelemesi, bu iş bölümüne göre görevli bulunan ceza dairesi tarafından yapılır” denildikten sonra 2. maddesinde;

“Daireler, bu iş bölümü kararının yürürlüğe girdiği tarihte esasına kayıtlı bulunan işler ile daha önce kendisine gelip bozma veya herhangi bir nedenle daire dışına gönderdiği işlerden geri gelenlere bakarlar” hükmü getirilmiştir.

İncelemeye konu dosyanın daha önce Yargıtay 5. Ceza Dairesince incelenerek 05.11.2012 gün ve 9024-10837 sayı ile tebligat eksikliklerinin giderilmesi amacıyla tevdi kararı verildiği ve tebliğname tarihinin 18.03.2013 olduğu anlaşıldığından, hükmü temyizen inceleme görevi Yargıtay 5. Ceza Dairesine aittir.

Bu itibarla, yargılama konusu suçlarla ilgili incelemenin Yargıtay 5. Ceza Dairesince yapılması gerektiğinden, 5. Ceza Dairesi görevsizlik kararının kaldırılmasına karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle,

1- Yargıtay 5. Ceza Dairesinin 27.05.2013 gün ve 5057-5710 sayılı görevsizlik kararının KALDIRILMASINA,

2- Dosyanın temyiz incelemesi yapılması için Yargıtay 5. Ceza Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 27.03.2014 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17886, Karar No: 2014/2644, Tarih: 18.02.2014

**18. Hukuk Dairesi         2013/17886 E.  ,  2014/2644 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 9. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 27/06/2013

NUMARASI : 2011/864-2013/410

Dava vekili dava dilekçesinde, taraflar arasındaki ortaklığın giderilmesine karar verilmesini istemiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dava, taşınmaz mal ortaklığının giderilmesi istemine ilişkindir.

Davacılar taşınmaz üzerindeki ortaklığın giderilmesini istemiş, davalı ise taraflar arasındaki fiili taksim bulunduğunu ileri sürerek aynen taksim talep etmiş, mahkemece satış yoluyla ortaklığın giderilmesine karar verilmiştir.

Kat Mülkiyeti Yasası'nın 10. maddesinin son fıkrası hükmüne göre kat mülkiyetine konu olmaya elverişli bir taşınmaz üzerindeki ortaklığın giderilmesi davasında, ortak maliklerden birinin yargılamanın herhangi bir aşamasında paylaşmanın kat mülkiyeti kurulması yoluyla yapılmasını istemesi durumunda, hakim 12. maddedeki belgeleri de tamamlattırıp taşınmaz mülkiyetinin kat mülkiyetine çevrilmesine ve paylar denkleştirilmek suretiyle bağımsız bölümlerin ortaklara ayrı ayrı özgülenmesine karar vermelidir.

Dosyada toplanan belge ve bilgilere, özellikle bilirkişi raporu içeriğine göre dava konusu taşınmazın üzerinde 4 adet dükkan ile normal katlarında üçer daire olmak üzere toplam on bağımsız bölümden oluşan kargir yapı mevcut olup, bu taşınmaz tapuda davacılar ve davalı adlarına kayıtlıdır. Paydaş ve bağımsız bölümlerin sayısı itibariyle her bir paydaşa en az bir bağımsız bölüm düştüğü, taşınmaz üzerindeki yapının Kat Mülkiyeti Yasası'nın 50/2. maddesi hükmüne uygun nitelikte olduğu anlaşılmaktadır.

Kat Mülkiyeti Yasası hükümlerine uygun olarak, üzerinde kat mülkiyetine elverişli yapı bulunan ortak taşınmazda kat mülkiyetine geçilebilmesi için, üzerindeki yapının mimari projesine uygun biçimde tamamlanmış ya da projesi olmamakla birlikte fiili durumuna göre çizdirilmiş, imara ve fenne uygunluğu ilgili makamca onaylanmış projesinin olması, bağımsız bölümlerinin başlı başına kullanmaya elverişli bulunması (M.1), yapının tümünün kargir olması (M.50/2) ve her bir paydaşa en az bir bağımsız bölüm düşmesi, ayrıca 12. maddede yazılı belgelerin (belediyeden onaylı proje, yapı kullanma belgesi ve yönetim planı) tamamlattırılması gerekmektedir. Bu koşulların gerçekleşmesi durumunda anılan Yasanın 10. maddesinin son fıkrası hükmünce taşınmazda kat mülkiyetine geçilebilecek ve açılan davada ortaklığın bu yolda giderilmesine karar verilebilecektir.

Dava konusu taşınmazın üzerindeki yapı kargir olup paydaşlardan her birine en az bir bağımsız bölüm özgülenecek sayıda ve niteliktedir. Taşınmaz bu yönüyle üzerinde kat mülkiyeti kurulmasına elverişli ise de, kat mülkiyetine geçiş için bunlar yeterli olmayıp, yukarıda açıklanan diğer tüm koşulların (12. maddede yazılı belgelerin) varlığını da aramak gerekir.

Yargıtay’ın yerleşmiş uygulamalarında, tamamlanmış yapının fiili durumu ile onaylı projesi arasında aykırılıklarının bulunması ya da yapının imara uygun ancak projesiz inşa edilmiş olması gibi kat mülkiyeti kurulmasına engel oluşturan eksikliklerin mevcut olduğu durumlarda hemen kat mülkiyeti kurulamayacağı sonucuna varılmayarak, bu eksikliklerin giderilip yasal koşullara uygun hale getirilmesi mümkün ise bunun isteyen tarafa tamamlattırılması yoluna gidilmesi gerektiği kabul edilmektedir.

Bu bakımdan somut olayda da mahkemece öncelikle; ilgili belediye'nin imar ve şehircilik müdürlüğünden dava konusu taşınmazın imar durumu sorularak, davaya konu taşınmaz üzerindeki yapının onaylı projesinin ve sonradan değişiklik yapılmış ise, buna ilişkin tadilat projesinin olup olmadığının taraflara ve ilgili belediyeye sorulup etraflıca araştırılması, proje mevcut değilse, ilgili belediyeden alınacak ön bilgiye göre yapının mevcut haliyle imar mevzuatına ve bulunduğu yerin imar durumu ile fenne aykırılık oluşturmadığı veya imara ya da projeye aykırılıklar giderildiği takdirde onay verilebileceğinin saptanması halinde, öncelikle aykırılıkların giderilmesi daha sonra yapının fiili durumunu yansıtan projenin hazırlattırılıp, ilgili imar müdürlüğünün onayının ve buna bağlı olarak oturma izin belgesinin alınması, ayrıca Kat Mülkiyeti Yasası'nın 12. maddesinde sayılan diğer belgelerin tamamlattırılması için kat mülkiyetine geçiş suretiyle ortaklığın giderilmesini isteyen davalı tarafa yetki ve yeterli süre verilmesi, bu hususlar eksiksiz yerine getirildiği takdirde de; dava konusu taşınmaz üzerindeki yapıda her bir bağımsız bölümün (konumu, yüzölçümü, kullanım amacı ve eklentileri yerinde incelenip irdelenerek) değeri ve bu değere göre özgülenecek arsa payı uzman bilirkişi aracılığıyla saptanıp varsa fiili taksime göre, taksim yoksa çekilecek kura ile önce her bir paydaşa birer bağımsız bölüm özgülendikten sonra arta kalan bağımsız bölümlerin pay oranları da gözetilmek suretiyle yine kura ile paydaşlara özgülenerek, gerekiyorsa bedel farkı nedeni ile ödenecek ivaz da belirlenmek suretiyle payların denkleştirilmesi, malikleri gösteren liste ve yönetim planı gibi belgeleri paydaşların (tanınan süreye rağmen) imzalamaktan kaçınması halinde bunların imzalanmış sayılması suretiyle tahkikatın ikmal edilmesinden sonra kat mülkiyetine geçiş yoluyla ortaklığın giderilmesine; belirtilen koşulların oluşmaması halinde, ancak satışa karar verilmesi gerekir.

Yukarıda açıklanan hususlar yerine getirilmeden yetersiz araştırma ve eksik inceleme ile satış yoluyla ortaklığın giderilmesine karar verilmiş olması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 24.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/37108, Karar No: 2017/6206, Tarih: 29.05.2017

**2. Ceza Dairesi         2014/37108 E.  ,  2017/6206 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı iptal kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Sanık ...'ın hüküm tarihinde aynı yargı çevresi içerisinde bulunan Denizli D Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda başka bir suçtan hükümlü olduğunun, UYAP kayıtlarından anlaşılması karşısında; sanığa duruşmadan bağışık tutulmak isteyip istemediği sorulmadan ve bu hususta bir karar alınmadan, hükmün açıklandığı 27/12/2013 tarihli duruşmada hazır edilmeden mahkumiyetine karar verilmesi suretiyle, 5271 sayılı CMK'nın 193. ve 196. maddelerine aykırı olarak savunma hakkının kısıtlanması,

2- Sanık ... hakkında müştekinin müdürlüğünü yaptığı okuldan 10.01.2013 tarihinde hırsızlık yaptığı iddiasıyla Denizli 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 2013/49 Esas sayılı dosyasında açılan kamu davasında mahkûmiyet kararı verildiği ve bu kararın 26.03.2013 tarihinde temyiz edilmeden kesinleştiği, temyiz incelemesine konu iş bu dosyadaki hırsızlığa teşebbüs eyleminde de yine aynı okulun söz konusu olduğu ve suç tarihinin 09.01.2013 olduğu, oluşa ve dosya kapsamına göre sanığın bir suç işleme kararının icrası kapsamında bir gün arayla aynı okuldan gerçekleştirdiği hırsızlık eylemleri nedeniyle tek hüküm kurulup kurulan bu hükümde zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiği anlaşılmakla; öncelikle Denizli 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 2013/49 Esas sayılı dosyasının aslı ya da onaylı örneği getirtilip dosya arasına alınarak, sanığın aynı okuldan bir gün arayla gerçekleştirdiği eylemlerinden dolayı 5237 sayılı TCK'nın 43. maddesi de uygulanarak mahkumiyet hükmü kurulup bu şekilde tayin edilen hapis cezası üzerinden Denizli 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 2013/49 Esas sayılı dosyasındaki ceza süresi mahsup edilerek infaz edilmesi gereken cezanın belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, eksik ve yetersiz inceleme ile yazılı biçimde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 29/05/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/6535, Karar No: 2010/7287, Tarih: 21.06.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/6535 E.  ,  2010/7287 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : İPTAL-TERKİN

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı Hazine, davalının kayden malik olduğu çekişmeli 219 parsel sayılı taşınmazın kıyı kenar çizgisi içinde kaldığını, devletin hüküm ve tasarrufu altında kalan yerlerin özel mülkiyete konu olamayacağını ileri sürerek, kıyı kenar çizgisi içinde kalan kısmın tapu kaydının iptali ile terkinine ,üzerindeki muhdesatın yıkımına karar verilmesini istemiştir

Davalı, hak düşürücü süre nedeniyle davanın reddini savunmuştur.

14.03.2009 tarihinde yürürlüğe giren 5841 sayılı yasa ile değişik 3402 sayılı Kadastro Kanununun 12. maddesine eklenen 3. fıkra 2 ve 3. cümle ve geçici 10. maddedeki düzenlemeler karşısında 10 yıllık hak düşürücü sürenin hazine yönünden dolduğu gerekçesiyle davanın reddine ilişkin verilen karar Dairece; yargılama giderleri ve avukatlık ücreti bakımından bozulmuş, mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı hazine tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hâkimi ...’ın raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Hükmüne uyulan bozma kararında, gösterildiği şekilde işlem yapılarak karar verilmiştir. Davacının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddi ile usul ve yasaya ve bozma kararının gerekçelerine uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince Hazineden harç alınmasına yer olmadığına21.6.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/145, Karar No: 2023/211, Tarih: 12.04.2023

**Ceza Genel Kurulu         2023/145 E.  ,  2023/211 K.**

**"İçtihat Metni"**

İtirazname No : 2022/16583

YARGITAY DAİRESİ : 9. Ceza Dairesi

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 1448-1783

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Çocuğun basit cinsel istismarı suçundan sanık ...’in 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 103/1-1, 3. cümlesi, 43 ve 53. maddeleri uyarınca 12 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluğuna ilişkin İzmir 19. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 16.09.2021 tarihli ve 144-228 sayılı hükme yönelik katılan ... Hizmetler Bakanlığı vekili ile sanık müdafii tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, dosyayı inceleyen İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesince 02.12.2021 tarih ve 1448-1783 sayı ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, bu kararın da katılan ... Hizmetler Bakanlığı vekili ile sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 9. Ceza Dairesince 04.07.2022 tarih ve 3731-7412 sayı ile; "5271 sayılı CMK'nın 294/1. maddesinde yer alan 'Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır' şeklindeki düzenleme de gözetilerek yapılan değerlendirmede, sanık müdafisi ile katılan Bakanlık vekilinin, gerekçe içermeyen dilekçelerinde herhangi bir temyiz sebebi de göstermedikleri anlaşıldığından, vaki temyiz istemlerinin aynı Kanunun 298. maddesi uyarınca reddine," karar verilmiştir.

II. İTİRAZ SEBEPLERİ

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı 07.10.2022 tarih ve 16583 sayı ile; "...İtirazın konusu, sanık müdafisi ve katılan Bakanlık vekilinin temyiz dilekçelerinin CMK'nın 294. maddesi gereğince temyiz sebeplerini haiz olup olmadığına dairdir… Somut olayda; İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesinin 02.12.2021 tarih ve 2021/1448 Esas, 2021/1783 Karar sayılı esastan red kararına karşı katılan Bakanlık vekilinin 25.12.2021 tarihli temyiz dilekçesinde; '…' şeklinde, cezanın kişiselleştirilmesine ve vekalet ücretine yönelik temyiz sebeplerini ortaya koyduğu, sanık müdafisinin ise 31.12.2021 tarihli temyiz dilekçesinde; '...' sanığın beraatinin gerektiğine dair maddi hukuka ilişkin temyiz sebebini ileri sürdüğü, her iki dilekçenin de yeterli temyiz sebebi içerdiğinin kabulü ile temyiz istemleri yönünden işin esasına girilerek hükmün incelenmesi gerektiği," görüşüyle itiraz kanun yoluna başvurmuştur.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Yargıtay 9. Ceza Dairesince 22.12.2022 tarih ve 13343-11932 sayı ile; katılan ... Hizmetler Bakanlığı vekilinin temyiz dilekçesinde vekâlet ücretine ilişkin temyiz nedeni bulunduğu gerekçesiyle itirazın kısmen kabulüne karar verilerek diğer itiraz nedenlerinin yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

III. UYUŞMAZLIK KONUSU

III. UYUŞMAZLIK KONUSU

Yargıtay 9. Ceza Dairesi ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; Bölge Adliye Mahkemesince verilen istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin karara yönelik sanık müdafii ile katılan ... Hizmetler Bakanlığı vekilinin temyiz dilekçelerinin bir temyiz nedeni içerip içermediğinin belirlenmesine ilişkindir.

IV. OLAY VE OLGULAR

İncelenen dosya kapsamından;

İzmir Cumhuriyet Başsavcılığınca 24.01.2018 tarihli ve 4141-3219 sayılı iddianame ile sanık ...'in sarkıntılık suretiyle çocuğun basit cinsel istismarı suçundan cezalandırılması istemiyle kamu davası açıldığı,

İzmir 22. Asliye Ceza Mahkemesince 16.07.2020 tarih ve 159-258 sayı ile sanığın eyleminin çocuğun basit cinsel istismarı suçunu oluşturabileceği gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmesi üzerine İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama sonucunda, sanığın çocuğun basit cinsel istismarı suçundan TCK'nın 103/1-1, 3. cümlesi, 43 ve 53. maddeleri uyarınca 12 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluğuna karar verildiği,

Hükmün, katılan ... Hizmetler Bakanlığı vekili ile sanık müdafii tarafından istinaf edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddedildiği,

Söz konusu karara yönelik katılan ... Hizmetler Bakanlığı vekili ile sanık müdafii tarafından temyiz başvurusunda bulunulduğu,

Katılan ... Hizmetler Bakanlığı vekilinin 25.12.2021 tarihli temyiz dilekçesinde; "Yukarıda esas ve karar numarası yazılı karar hukuka aykırı olup temyiz kanun yoluna başvurmamız gerekmiştir. Şöyle ki;

1- Çocuğun toplum içindeki konumu dikkate alındığında suça karşı koyması, durumu açıklaması, ilgili mercilere iletmesi kolay değildir. Çocuğun cinsel istismara fiziksel ya da hukuksal olarak karşı koyması neredeyse imkansızdır. Somut olayda sanığın söz konusu eylemleri cinsel istismar olarak değerlendirilmiş; ancak ceza alt sınırdan tayin edilmiş, istinaf aşamasında da bu husus hukuka uygun bulunmuştur.

5237 sayılı TCK'nın 'cezanın belirlenmesi' başlıklı 61.maddesi:

'Hakim, somut olayda;

a) Suçun işleniş biçimini,

b) Suçun işlenmesinde kullanılan araçları,

c) Suçun işlendiği zaman ve yeri,

d) Suçun konusunun önem ve değerini,

e) Meydana gelen zarar veya tehlikenin ağırlığını,

f) Failin kast veya taksire dayalı kusurunun ağırlığını,

g) Failin güttüğü amaç ve saiki,

göz önünde bulundurarak, işlenen suçun kanuni tanımında öngörülen cezanın alt ve üst sınırı arasında temel cezayı belirler.' hükmünü içermektedir.

Sanığın mağdura yönelik kastının yoğunluğu, amaç ve saiki, mağdurun yaşadığı olayın geleceğine olan travmatik etkisi, çevresine duyduğu güven duygusunun büyük çapta sarsılması durumları nazara alındığında cezanın alt sınırdan tayin edilmesinin hukuka aykırı olduğu kanaatindeyiz.