muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/8664, Karar No: 2019/1761, Tarih: 20.02.2019

**11. Ceza Dairesi         2016/8664 E.  ,  2019/1761 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

... Bilgisayar Otomasyon Yazılım... Ltd. Şirketinin müdürü olan sanık hakkında "2008 yılında sahte fatura kullanma” suçundan açılan kamu davasında; sanığın, "...daha önce ifade verdim, bu ifademi tekrar ederim, bu ifademe ek olarak 6111 sayılı yasadan yararlandım, bahse konu faturalardan çıkan cezaları da yapılandırdım ve halen ödemekteyim.” demesi, vergi denetmenine verdiği ifadesinde ise, “...faturalarda belirtilen emtia ve hizmetleri faaliyetimizle ilgili olarak faturalarda yazılı tutarlar üzerinden adı geçen mükelleften aldık. Ödemeleri ise borçlandıktan sonra nakit olarak elden yaptık, söz konusu faturaların sahte olduğunu bilmiyorduk.” diyerek suçlamayı kabul etmemesi, ancak ödemelere ilişkin belge sunmaması karşısında; gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti bakımından;

1- Vergi raporlarında, suça konu olan faturaları düzenleyen şirketlerden ... İnteraktif Bilg. Yaz... Ltd. Şti. ve ... Matbaa... Ltd. Şti.'ne ait sahte fatura düzenleyicisi oldukları yönünde vergi tekniği raporları bulunduğundan bahsedilmesine göre bu raporların ve diğer kullanılan faturaları düzenleyen mükellefler ... (... Temizlik), Uygun ... (... Bilgisayar) ve ... Sırabaşı (... Temizlik) hakkında düzenlenmiş vergi raporlarının bulunup bulunmadığının sorularak varsa bu raporların ilgili vergi dairelerinden getirtilmeleri,

2-Aynı mükellefler hakkında dava açılıp açılmadığının araştırılması; dava açılmış ise, dosyalarının getirtilerek incelenmesi ve bu davayla ilgili belgelerin onaylı örneklerinin çıkartılarak dosya içine konulması,

3-Faturaları düzenleyen kişilerin/şirket yetkililerinin CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi; kendilerinden, sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kime verdiklerinin, sanığı tanıyıp tanımadıklarının ve faturaların verilmesi konusunda sanığın bir iştirakinin bulunup bulunmadığının sorulması,

4-Faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi için;

a) Faturayı düzenleyen kişi/şirketlere ait mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyelerinin, teslim ve tesellüm belgelerinin, bedelinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun ve kanıtlama yeterliliği olan banka hesaplarının ve kasa mevcuduyla uyumlu geçerli belgelerin; faturaları kullanan şirkete ait yeterli mal girişi veya üretimi olup olmadığına ilişkin belgelerin getirtilmesi,

b) Daha sonra, faturaları düzenleyen şirket/kişiler ile kullanan şirketin ticari defterleri ve belgeleri üzerinde karşılıklı bilirkişi incelemesi yaptırılması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile mahkûmiyet hükmü kurulması,

5- Kabule göre,

b) Daha sonra, faturaları düzenleyen şirket/kişiler ile kullanan şirketin ticari defterleri ve belgeleri üzerinde karşılıklı bilirkişi incelemesi yaptırılması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile mahkûmiyet hükmü kurulması,

5- Kabule göre,

a) Sanık hakkında 2008 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan dava açılması ve birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olan "sahte fatura düzenleme" ve “sahte fatura kullanma” suçlarının birbirine dönüşemeyecek olmasına rağmen; hükmün gerekçe bölümünde sanığın sahte fatura kullandığının anlatılıp hüküm fıkrasında sahte fatura düzenleme suçundan hüküm kurulmak suretiyle hükmün karıştırılması,

b) 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde yer alan haklardan sanığın sadece kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri yönünden koşullu salıverilme tarihine kadar uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi isabetsizliğinin, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz talebi bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 20.02.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17484, Karar No: 2015/3876, Tarih: 10.03.2015

**3. Hukuk Dairesi         2014/17484 E.  ,  2015/3876 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : AMASYA 3. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 16/05/2014

NUMARASI : 2012/384-2014/230

Taraflar arasında görülen tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davalı Yeşilırmak Edaş hakkındaki davanın reddine, diğer davalılar haklarındaki davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hüküm; davacılar vekili ile davalılardan C.. K.. vekili tarafından temyiz edilmiş, hükmün duruşmalı olarak incelenmesi davacılar vekili tarafından istenilmekle; daha önceden belirlenen 10.03.2015 tarihli duruşma günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacılar vekili Av. Ç.. K.. ile aleyhine temyiz olunan davalı Yeşilırmak Edaş vekili Av. B.. S.. geldi. Açık duruşmaya başlandı ve hazır bulunanların sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için saat 14.00'e bırakılması uygun görüldüğünden, belli saatte dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, Tetkik Hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacılar vekili dilekçesinde; müvekkilleri Yavuz ve Züleyha'nın oğlu, M.. B.. ve M.. A..'nin kardeşi olan Semih Altıok'un, 30.05.2011 tarihinde elektrik akımına kapılarak yaşamını yitirdiğini, olayın meydana gelmesinde Semih'in yanında çalıştığı davalı Cebrail ile olayın meydana geldiği dairenin sahibi olan davalı Abdurrahim, aynı yerde çalışan davalı Soner ve enerji nakil hattını işleten davalı Yeşilırmak Edaş'ın sorumlu olduklarını ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere, müvekkileri Yavuz ve Züleyha için 1.000'er TL maddi tazminat ile tüm müvekkilleri için 50.000'er TL olmak üzere toplam 200.000 TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep etmiş, 05.11.2013 tarihli ıslah dilekçesi ile maddi tazminat istemini müvekkili Yavuz için 16.700,47 TL ye, müvekkili Züleyha için 19.714,27 TL ye yükseltmiştir.

Davalı Yeşilırmak Edaş vekili cevap dilekçesinde; müvekkili şirketin işlettiği enerji nakil hattı ile bina arasında gerekli emniyet mesafesinin bulunduğunu, ayrıca hattın bakım eksikliğinin de bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı C.. K.. vekili cevap dilekçesinde; davacıların desteği olan Semih'in müvekkilinin yanında çalışmadığını, olay tarihinde Semih ile müvekkilinin gezmek için Suluova İlçesine gittiklerini, Semih'in çalışma sahasına girmesi nedeniyle olayın meydana geldiğini savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Davalı Soner davaya cevap vermemiş, diğer davalı Abdurrahim ise davanın reddini savunmuştur.

Davalı C.. K.. vekili cevap dilekçesinde; davacıların desteği olan Semih'in müvekkilinin yanında çalışmadığını, olay tarihinde Semih ile müvekkilinin gezmek için Suluova İlçesine gittiklerini, Semih'in çalışma sahasına girmesi nedeniyle olayın meydana geldiğini savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Davalı Soner davaya cevap vermemiş, diğer davalı Abdurrahim ise davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; aldırılan bilirkişi raporu ile olayın meydana gelmesinde davalılar Cebrail, Soner ve Abdurrahim'ın kusurunun bulunduğu, davalı Yeşilırmak Edaş'ın ise kusurunun bulunmadığının belirlendiği gerekçesiyle, davalı Yeşilırmak Edaş hakkındaki davanın reddine, diğer davalılar haklarındaki davanın kısmen kabulü ile davacı Yavuz için 16.700,47 TL maddi ve 13.000 TL manevi, davacı Züleyha için 19.714,27 TL maddi ve 13.000 TL manevi, davacı Melih Baki için 5.000 TL manevi, davacı Mert Ali için 6.000 TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve mütesilsilen tahsiline karar verilmiş; hüküm, davacılar vekili ile davalı C.. K.. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalı C.. K.. vekilinin temyiz itirazları yerinde değildir.

Dava; davacıların desteğinin elektrik akımına kapılarak ölmesi nedeniyle maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Davalı Yeşilırmak Edaş, bölgede elektrik enerjisinin dağıtımını yerine getirmektedir. Bu faaliyet, varlığı ve niteliği itibariyle bir tehlike ve dolayısı ile zarar ihtimali taşıdığından, davalı şirketin sorumluluğu, bir sebep sorumluluğu olan kusursuz (objektif) sorumluluktur. Bu sorumluluk türü tehlike sorumluluğu olarak da isimlendirilmekte olup, sorumluluk türlerinin en ağırını oluşturur. Burada tehlikeli nesne veya işletme ile gerçekleşen zarar arasında uygun illiyet bağının bulunması sorumluluk için yeterlidir.

Sorumlu kişi veya işletmenin, kusurlu olup olmaması, özen ödevini yerine getirip getirmemesi, işletme veya nesnede (şeyde) bir bozukluk veya noksanın bulunup bulunmaması, meydana gelen zararın tazmin borcu yönünden bir etkiye sahip değildir. Zira bunların sebep oldukları zararlarda, kusurun bulunup bulunmadığı ya da rolünün olup olmadığı çoğu zaman bilinemediği veya ispat edilemediği gibi, sorumlu kişi veya işletme, her türlü özeni gösterse, gözetim ve denetim ödevini yerine getirse, gerekli bütün tedbirleri alsa bile, gene çoğu zararın meydana gelmesini önlemek mümkün değildir. Bu sebeple sorumluluğunun bağlandığı olgu ile zarar arasında uygun illiyet bağı kurulduğu zaman, sorumluluk da gerçekleşmiş olacağından, bu işletme veya nesnelerin sahip veya işletenleri, bunların sebep oldukları zararı gidermek zorundadır(Prof. Dr. Fikret Eren, Borçlar Hukuku Genel Hükümler 1991 Baskı Cilt 2 sf: 14-15).

Bu açıklamalar ışığında somut olaya bakıldığında; desteğin, davalı şirkete ait enerji nakil hattındaki elektrik akımına kapılarak hayatını yitirdiği; dolayısıyla davalı şirketin faaliyeti ile ortaya çıkan zarar arasında illiyet bağının bulunduğu, davalı şirketin zarardan sorumlu olduğu anlaşılmaktadır.

Buna göre, mahkemece; davalı şirketin bir kusurunun bulunmamasının, meydana gelen zararın tazmin borcu yönünden bir etkiye sahip olmadığı gözetilerek; davalı şirketin, diğer davalılar ile birlikte tazminat kalemlerinden müştereken ve müteselsilen sorumlu tutulmasına karar verilmesi gerekirken; bu yön gözardı edilerek, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Bundan ayrı, olay tarihi, olayın oluş biçimi ve özellikleri ile ekonomik olgular gözetildiğinde, davacılar yararına takdir edilen manevi tazminat miktarları azdır. Mahkemece, davacılar yararına daha üst düzeyde bir manevi tazminat takdir edilmesi için, karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacı tarafın yargılama giderlerine ve vekalet ücretine yönelen temyiz itirizalrının şimdilik incelenmesine yer olmadığına,Yargıtay duruşmasında vekille temsil edilen davacı taraf için duruşma tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi hükümlerine göre takdir edilen 1.100 TL vekâlet ücretinin davalı taraftan alınıp davacı tarafa verilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz eden davacı tarafa iadesine, 10.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/25196, Karar No: 2019/37, Tarih: 14.01.2019

**19. Ceza Dairesi         2015/25196 E.  ,  2019/37 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

ŞİKAYETÇİ : Yapı ve Kredi Bankası A.Ş.

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi,gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1- Tebligat Kanunu’nun Uygulanmasına Dair Yönetmelik’in 30. maddesinin “Adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine meşruhat verilerek çıkarılan tebligatlar hariç olmak üzere, muhatap veya muhatap adına tebliğ yapılabilecek olanlardan hiçbiri gösterilen adreste sürekli olarak bulunmazsa, tebliğ memurunun, adreste bulunmama sebebini bilmesi muhtemel komşu, yönetici, kapıcı, muhtar, ihtiyar heyeti veya meclisi üyeleri, kolluk amir ve memurlarından araştırarak beyanlarını tebliğ mazbatasına yazıp imzalatması, imzadan çekinmeleri halinde bu durumu yazarak imzalaması gerekir.” düzenlemesi karşısında sanık ...’un adreste bulunmama sebebi araştırılmadan tebligat evrakının doğrudan mahalle muhtarlığına teslim edilmesi nedeniyle tebligatın usule aykırı olduğu gözetilmeksizin sanığa usulüne uygun tebligat yapılmadan yokluğunda hüküm kurmak suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

2- Sanıkların üzerlerine atılı bulunan İİK'nun 331. maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen takibi şikayete bağlı olan bu suçun; "Haciz yolu ile takip talebinden sonra veya bu talepten önceki iki yıl içinde borçlu; alacaklısını zarara sokmak maksadıyla,

a- Mallarını veya bunlardan bir kısmını mülkünden çıkararak, telef ederek veya kıymetten düşürerek, hakiki surette,

b- Gizleyerek muvazaa yoluyla başkasının uhdesine geçirerek,

c- Asıl olmayan borçlar ikrar ederek mevcudunu suni surette eksilterek” şeklinde sıralanan seçimlik hareketlerden herhangi birisinin işlenmesiyle, diğer koşulların da (alacaklının, borçlu aleyhine aciz belgesi aldığını veya alacağını alamadığını ispat ettiği takdirde) gerçekleşmesi halinde oluşacağının yerleşik uygulamalarda benimsenmiş olması, somut uyuşmazlıkta; şikayetçinin sanığın üç adet taşınmazını alacaklılarını zarara uğratmak amacıyla devrettiğini, sanığın ise taşınmazdaki ruhsatsız bağımsız bölüm taşınmazını ailesini ./..

idame ettirebilmek için devrettiğini ancak devrin tapuda ruhsatlı olan bölümlerdeki hisselerin devri şeklinde yapıldığını ve satış bedelinin bir kısmının banka aracılığıyla kalanının ise elden ödendiğini, elden ödenen kısmı aynı gün bankaya yatırdığını, alacaklıyı zarar uğratmak kastının bulunmadığını savunması ve taşınmazın devri nedeniyle açılan tasarrufun iptali davasındaki kabul kararının Yargıtay 17. Hukuk Dairesi’nin 2014/17797 Esas sayılı dosyasında onandığı ve karar düzeltme yoluna başvurulmaksızın kesinleştiğinin UYAP kayıtlarından anlaşılması nedeniyle tasarrufun iptali davası dosyası getirtilerek incelenip gerekçeli karar ve onama kararının incelemeye elverişli örnekleri dosya içerisine alınıp bu dava sonucu da gözetilerek; 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 331/1 maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanıklar hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nun 253, 254. maddelerinin uygulanması neticesinde hüküm kurulmasında zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş ve şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, tebliğnameye kısmen uygun olarak, HÜKÜMLERİN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 14/01/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1620, Karar No: 2019/6062, Tarih: 03.12.2019

**6. Ceza Dairesi         2017/1620 E.  ,  2019/6062 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1) Mağdur ...'ın aşamalarda alınan ve özde değişmeyen beyanlarında özetle; önceden tanımadığı sanığın olay tarihinde kendisine bıçak doğruttuğunu, birer adet 100 TL ve 50 TL banknot olmak üzere toplam 150 TL parasını aldığını ve kendisini iteklediğini ileri sürüp, 07.04.2016 günlü talimat duruşmasında ise sanıktan şikayetçi olmadığını bildirdiği,

Mağdura dair 19.11.2015 günlü doktor raporunda; "Boyunda, göğüs ön tarafında kızarıklık hassasiyet olduğu, basit tıbbi müdahale ile giderilebileceğinin" belirtildiği,

Sanık ...'ın aşamalarda özetle; atılı suçlamayı kabul etmeyerek, yolcu otobüslerine yolcu bulmak için çığırtkanlık yaptığını, olay öncesinde bir miktar alkol aldığını, yolcu aramakta iken mağdurla kendisine ters bakması nedeniyle aralarında yaşanan münakaşa sırasında birbirlerini sadece ittiklerini, sanıktan para almadığını, üzerinden çıkan paraları ise çığırtkanlıktan kazanıp kendisine ait olduğunu, bıçak taşımadığını savunduğu,

Sanığa dair 19.11.2015 günlü doktor raporunda ise; "2.20 promil alkollü olduğu, darp ve cebir izinin olmadığının" belirtildiği,

Mahkeme aşamasında savunma tanığı olarak dinlenen tanık ...; olay tarihinde çalıştığı yazıhaneden sanıkla mağdurun kavga ettiklerini görüp yanlarına gidip ayırdığını, sanığın mağduru iteklediğini farkettiğini, ikisini ayırınca mağdurun kaçıp gittiğini, taraflar arasında para mevzusu konuşulduğuna dair birşey duymadığını beyan ettiği, 19.11.2015 günlü olay ve yakalama tutanağı ile üst arama tutanaklarına göre de; sanığın üst aramasında bir adet 100 TL, bir adet 10 TL, üç adet 5 TL banknot para ile 25 TL (1TL'lik) ve 20 kuruş madeni para olmak üzere toplam 150,20TL para çıktığı, bıçağın ele geçmediği;

Tüm dosya kapsamı ve sanık ile mağdur arasında önceye dayalı bir husumet bulunduğuna yönelik bir iddianın dosyaya yansımadığı dikkate alındığında; mağdurun aşamalardaki iddiası ve bu iddiasını teyit eden delillere karşın, sanık savunmasına ve sonradan mahkemede dinlenen tanık beyanına hangi nedenlerle itibar edilip üstünlük tanındığı denetime olanak verecek şekilde karar yerinde açıklanıp tartışılmadan yerinde ve yeterli olmayan gerekçeyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

2) Uygulamaya göre de; olay günü sanık tarafından mağdurun basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralandığı olayda; sanığın değişen suç vasfına göre hukuki durumunun tayin ve takdirinin zorunlu olduğunun gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla

yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 03.12.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3559, Karar No: 2020/7361, Tarih: 19.11.2020

**17. Hukuk Dairesi         2020/3559 E.  ,  2020/7361 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

-K A R A R-

6100 sayılı HMK m. 310/3 “(Ek:22/7/2020-7251/29 md.) Feragat veya kabul, dosyanın temyiz incelemesine gönderilmesinden sonra yapılmışsa, Yargıtay temyiz incelemesi yapmaksızın dosyayı feragat veya kabul hususunda ek karar verilmek üzere hükmü veren mahkemeye gönderir.” düzenlemesini içermektedir.

Davacı vekili Av. ... dosya temyiz incelemesine gönderilmeden önce 25.08.2020 tarihli dilekçe ile davadan feragat ettiğini bildirdiğinden, yerel mahkemece davacı vekilinin vekaletnamesinde davadan feragat yetkisi bulunup bulunmadığı da denetlenmek suretiyle davadan feragat hususunda ek karar verilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE 19/11/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/3632, Karar No: 2006/3411, Tarih: 24.04.2006

5. Ceza Dairesi 2006/3632 E., 2006/3411 K.

**5. Ceza Dairesi 2006/3632 E., 2006/3411 K.**

**- MAĞDURENİN RIZASIYLA KAÇIRILIP ALIKONULMASI**- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 26 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 7 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 109 ]

**"İçtihat Metni"**

Reşit olmayan mağdureyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma ve cinsi münasebette bulunma suçlarından sanık Kemal'in yapılan yargılanması sonunda; açılan kamu davasının TCK.nun 434/1. maddesi gereğince teciline dair (Bodrum Birinci Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 29.06.2005 gün ve 2004/1657 Esas, 2005/273 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay'ca incelenmesi ust U.Savcısı tarafından istenilmiş olduğundan aava evrakı C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelendi;

Üst C.Savcısının dilekçesinin içeriğine ve ileri sürdüğü temyiz nedenlerine göre temyiz talebinin reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçunu kapsamadığı anlaşıldığından, incelemenin kaçırıp alıkoyma suçuyla sınırlı olarak yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü;

765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 434. maddesinin aynı yasanın 430/2. maddesi yönünden Anayasa'ya aykırılığı nedeniyle iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 25.03.2004 gün ve 2001/478 Esas, 2004/38 Karar sayılı kararının suçun işlenmesinden önce 11.11.2004 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe girmiş olması karşısında, mağdure ile evlenmesi nedeniyle sanık hakkındaki kamu davasının 434. maddeye göre teciline karar verilme olanağının ortadan kalktığı, ancak 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK.nun 26/2. maddesinin "kişinin üzerinde mutlak surette tasarruf edilebileceği bir hakkına ilişkin olmak üzere, açıklandığı rızası çerçevesinde işlenen fiilden dolayı kimseye ceza verilmez" hükmü karşısında 17 yaşı içerisindeki mağdureyi rızasıyla kaçırıp alıkoyan sanığın aynı yasanın 109. maddesi anlamında hukuka aykırı bir davranışından söz edilemeyeceği, rızanın fiili hukuka uygun hale getirdiği ve 7/1. madde de dikkate alınarak sanığın kaçırıp alıkoyma suçundan beraatı yerine hükümlülük kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş Üst C.Savcısının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan hükmün belirtilen nedenle 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nun 321. maddesi uyarınca (BOZULMASINA), 24.04.2006 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.