muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/4513, Karar No: 2018/3836, Tarih: 24.04.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/4513 E.  ,  2018/3836 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanık hakkında 2011 takvim yılında sahte fatura düzenlediği iddiası ile açılan kamu davasında; sanığın savunmalarında, işyerini eşinin idare ettiğini, sahte fatura düzenleme eylemi konusunda bilgisi olmadığını ve ağır derecede hasta olup uzun süre hastanede kaldığını beyan etmesi, buna ilişkin bir kısıım hastane raporları ibraz etmesi karşısında, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespit edilmesi bakımından;

a) Sahte fatura düzenlemek suçunda suçun maddi konusunun fatura olması, 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanunun Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre de faturaların Vergi Usul Kanununun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi, sanığın 2011 takvim yılında düzenlediği iddia olunan faturaların dosya içine konulmadığının anlaşılması karşısında;gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespit edilmesi bakımından; suça konu fatura asıllarından kanaat oluşturacak sayıda temin edilip dosya arasına konulması, incelenerek kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadığının tespit edilmesi ve gerekirse faturalar üzerinde ,imza incelemesi yaptırılarak sanık tarafından düzenlenip düzenlenmediği tespit edilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi

b)Sanığın düzenlediği iddia edilen faturaları kullanan mükellefler hakkında düzenlenmiş vergi inceleme raporlarının bulunup bulunmadığı sorularak rapor düzenlenmiş ise ilgili vergi dairelerinden getirtilmesi

c)Aynı kullanıcı mükellefler hakkında sahte fatura kullanmaktan dava açılmış olup olmadığının araştırılması, açılmış ve derdest ise davaların birleştirilmesi, hüküm verilmiş ve kesinleşmiş ise dava dosyaları getirtilip incelenerek bu davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dava dosyasına intikal ettirilmesi,

d) Faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişilerin CMK 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi, suça konu faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıklarını, sanığı tanıyıp tanımadıklarının sorulması

e) Sanık savunmasında işyerinin eşi tarafından idare edildiğini beyan etmiş olmakla sanığın eşinin CMK 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi, suça konu faturaları kimin düzenlediğinin sorulması,

f) Gerektiğinde faturaların gerçek bir alım satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi için;

e) Sanık savunmasında işyerinin eşi tarafından idare edildiğini beyan etmiş olmakla sanığın eşinin CMK 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi, suça konu faturaları kimin düzenlediğinin sorulması,

f) Gerektiğinde faturaların gerçek bir alım satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi için;

aa) Faturaları kullanan şirkete ait mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyeleri, teslim tesellüm belgeleri, bedellerinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun ve kanıtlama yeterliliği olan banka hesaplarının ve kasa mevcuduyla uyumlu geçerli belgelerin,faturaları kullanan mükelleflerin yeterli üretimi, mal girişi ya da stoğu olup olmadığına ilişkin belgelerin getirtilmesi,

bb) Daha sonra faturaları kullanan şirketler ile düzenleyen şirketlerin ticari defter ve belgeleri üzerinde karşılıklı bilirkişi incelemesi yaptırılması ve sonucuna göre sanıkların hukuki durumunun değerlendirilmesi gözetilmeden eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması, yasaya aykırı,

g) Kabule göre de; 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 24.04.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/113, Karar No: 2010/11973, Tarih: 24.11.2010

**4. Hukuk Dairesi         2010/113 E.  ,  2010/11973 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... .... A.Ş yönetim kurulu başkanı... ve diğerleri aleyhine 04/09/2006 gününde verilen dilekçe ile basın yolu ile kişilik haklarına saldırıdan dolayı uğranılan manevi zararın ödetilmesinin istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; istemin bir bölümünün kabulüne ilişkin 04/12/2008 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Davacı, ... gazetesinin 13.07.2006 günlü ... ekinde “aşk evlerine polis baskını” başlığı altında yayımlanan, kadın satıcısı olduğu yolundaki gerçeğe aykırı haberin kişilik haklarına saldırı oluşturduğunu ileri sürerek, davalıların manevi tazminat ile sorumlu tutulmasını istemiştir.

Davalılar ise; haberde, haber verme sınırlarının aşılmadığını, emniyet birimlerinden alınan bilgilere dayanılarak yayımlanan haberde davacının adının baş harflerine yer verildiğini, fotoğrafının yayımlanmadığını, yapılan ihbar üzerine pansiyonuna baskın düzenlenen davacının ceza mahkemesinde yargılandığını, görünen gerçeğe uygun olan haberin davacının kişilik haklarına saldırı oluşturmadığını belirterek, istemin reddedilmesi gerektiğini savunmuşlardır.

Yerel mahkemece, haberde davacı kadın satıcısı olarak gösterildiğinden haber vermenin objektif sınırlarının aşıldığı gerekçesiyle istemin bir bölümü kabul edilmiştir.

Basın özgürlüğü, Anayasanın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Yasasının 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durum da halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır. Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasanın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanununun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasanın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanununun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

Dava konusu haberde; ... merkez, ... mahallesinde emniyet ekiplerince gerçekleştirilen operasyondan söz edilerek, yakalanan hayat kadınları ile birlikte Ö.O. adında bir kadın satıcısının yakalandığının belirtildiği anlaşılmaktadır. Davacının adı, soyadı ve fotoğrafı ile işlettiği pansiyonun adına haberde açıkça yer verilmemiş olup davacının kimliğinin anlaşıldığından söz edilemeyeceğinden yönelikli (matufiyet) unsuru gerçekleşmemiştir.

Yerel mahkemece açıklanan yönler gözetilerek, istemin tümden reddedilmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçeyle davalıların manevi tazminat ile sorumlu tutulmuş olmaları usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 24/11/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10803, Karar No: 2014/4625, Tarih: 13.03.2014

**11. Ceza Dairesi         2012/10803 E.  ,  2014/4625 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür Bozma

HÜKÜM : Asıl Karar; mahkumiyet

Ek Karar; temyiz isteminin reddi

Sanığın yokluğunda verilip 05.05.2009 günü usulüne uygun şekilde tebliğ edilen hükmü, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 310. maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süresinden sonra 13.05.2009 havale tarihli dilekçe ile temyiz ettiği anlaşılmakla, yasal süresi geçtikten sonra yapılan vaki temyiz talebinin reddine dair mahkemenin 12.06.2009 gün ve 2008/694-2009/167 sayılı ek kararında bir isabetsizlik görülmediğinden, sanığın bu karara yönelik temyiz itirazlarının reddiyle ek kararın istem gibi ONANMASINA, 13.03.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/3146, Karar No: 2025/4507, Tarih: 30.04.2025

**2. Hukuk Dairesi         2025/3146 E.  ,  2025/4507 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2025/466 E., 2025/811 K.

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma

İLK DERECE MAHKEMESİ : Adana 12. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2019/149 E., 2022/145 K.

Taraflar arasındaki karşılıklı olarak açılan boşanma davalarından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince her iki davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvuruların esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararının davalı-davacı erkek vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 17.12.2024 tarihli 2024/1916 Esas 2024/10054 Karar sayılı kararı ile Bölge Adliye Mahkemesi hükmünün yoksulluk nafakasının ödeme şekli yönünden bozulmasına, temyiz istemine konu sair yönlerden onanmasına ve "Dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine" karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin 19.03.2025 tarihli ve 2025/466 Esas, 2025/811 Karar sayılı kararında Bölge Adliye Mahkemesince "esastan red" kararı verilmiş olduğundan, İlk Derece Mahkemesi kararının bozularak dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesi gerekirken sehven Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine karar verildiği bildirilerek maddî hatanın düzeltilmesi için dosyanın Dairemize gönderilmesine karar verilmiş olmakla; Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun(6100 sayılı Kanun) 373 üncü maddesinin birinci fıkrası; "Yargıtay ilgili dairesinin tamamen veya kısmen bozma kararı, başvurunun Bölge Adliye Mahkemesi tarafından esastan reddi kararına ilişkin ise Bölge Adliye Mahkemesi kararı kaldırılarak dosya, kararı veren İlk Derece Mahkemesine veya uygun görülecek diğer bir İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneği de Bölge Adliye Mahkemesine gönderilir." hükmünü amir olup; Bölge Adliye Mahkemesinin bozma öncesi kararında tarafların istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiş olması sebebiyle, Dairemiz kararında İlk Derece Mahkemesi kararının bozularak dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisinin hatalı olduğu anlaşılmakla; Dairemizin 17.12.2024 tarih ve 2024/1916 Esas, 2024/10054 Karar sayılı kararındaki maddi hatanın düzeltmesi talebinin kabulüne karar vermek gerekmiştir.

Bu durumda, maddi hata düzeltme talebinin kabulü ile Dairemiz kararının "KARAR" başlıklı bölümündeki;

"Açıklanan sebeplerle;

1.Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yoksulluk nafakası yönünden erkek yararına BOZULMASINA,

2.Davalı-davacı erkek vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

"Açıklanan sebeplerle;

1.Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yoksulluk nafakası yönünden erkek yararına BOZULMASINA,

2.Davalı-davacı erkek vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Temyiz peşin harcının istek halinde yatırana iadesine,

Dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine," ifadesinin

"Açıklanan sebeplerle;

1.Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı yapılan istinaf başvurusunun esastan reddine dair Bölge Adliye Mahkemesi kararının yoksulluk nafakası yönünden erkek yararına ORTADAN KALDIRILMASINA,

2.İlk Derece Mahkemesi kararının yoksulluk nafakası yönünden erkek yararına BOZULMASINA,

3.Davalı-davacı erkek vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Temyiz peşin harcının istek halinde yatırana iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine," olarak düzeltilmesine karar vermek gerekmiştir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Maddi hata düzeltme isteminin kabulüne, Dairemizin 17.12.2024 tarihli 2024/1916 Esas 2024/10054 Karar sayılı kararının yukarıda belirtildiği şekilde DÜZELTİLMESİNE,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, karardan bir örneğin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

30.04.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/3683, Karar No: 2006/5281, Tarih: 26.06.2006

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2006/3683 E.  ,  2006/5281 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-Tapu maliki ...'ün mirasçılık belgelerinin getirtilip davalıların pasif husumet ehliyetlerinin olup olmadığının tespit edilmemiş olması,

2-Üzerinde irtifak hakkı kurulması nedeniyle taşınmazda oluşacak değer düşüklüğü oranının saptanmasında taşınmaz malın cinsi, kullanım biçimi ile irtifak hakkının niteliği (boru hattı, enerji nakil hattı vs) kapladığı alan, yeri ve yönü gözönünde bulundurulmalıdır. Yargıtay uygulamalarında üzerinde irtifak hakkı kurulmuş olan taşınmazda bu irtifak nedeniyle oluşacak değer düşüklüğünün (taşınmazın cinsi ve

niteliğine uygun kullanımı önemli ölçüde etkileyen özel bir durum yoksa) irtifaktan etkilenen alanın mülkiyet değerinin arazide %35'ini, arsada ise %50'sini geçmeyeceği kabul edilmektedir.

Buna göre, tarım arazisi niteliğinde olan dava konusu taşınmazda irtifak nedeniyle oluşacak değer düşüklüğünün en fazla binde 9'u geçemeyeceğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Mahkemece, yukarıda sözü edilen 1 numaralı bozma doğrultusunda tapu maliki ...'ün mirasçılık belgesi getirtilip davalıların pasif husumet ehliyetlerinin varlığının tespiti halinde 2 numaralı bozma doğrultusunda bilirkişi kurulundan ek rapor alınmalı, alınan ek raporun bozmaya uygunluğu da denetlendikten sonra hasıl olacak sonuç doğrultusunda karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 26.6.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1406, Karar No: 2017/3858, Tarih: 31.03.2017

**13. Hukuk Dairesi         2017/1406 E.  ,  2017/3858 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, askeri okuldan ilişik kesilmesi nedeniyle yapılan tahakkuk ettirilen eğitim-öğretim giderinden sorumlu olmadığını ileri sürerek menfi tespit isteminde bulunmuş; mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dava, askeri okuldan ilişik kesilmesi nedeniyle tahakkuk ettirilen okutma gideri yönünden menfi tespit istemine ilişkindir. 25.07.2016 tarihinde kabul edilerek 31.07.2016 günlü Resmi Gazete'de yayımlanarak karar tarihinden sonra yürürlüğe giren 669 Sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 105/2 maddesinde, Kanun Hükmünde Kararnamenin yürürlüğe girdiği tarihe kadar herhangi bir sebeple Türk Silahlı Kuvvetlerine bağlı askeri okullardan ayrılan veya çıkarılan askeri öğrencilere ilgili mevzuatı uyarınca borç çıkarılmayacağı, çıkarılmış borçların tahsil edilmeyeceği ve başlatılmış işlemlerin durdurulacağı, bu amaçla yapılmış olan tahsilatların iade edilmeyeceği (Ek cümle: 15/8/2016-KHK-670/10 md.), açılmış olan davalarda yargılama giderleri ve vekalet ücretlerine hükmolunmayacağı, hükmolunanların tahsil edilmeyeceği hükme bağlandığından; durumun somut olayda değerlendirilip oluşacak sonuç doğrultusunda yeniden bir karar verilebilmesi için hükmün bozulması gerekmiştir.

2-Bozma nedenine göre davalının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) no'lu bentte açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün BOZULMASINA, (2) no'lu bent gereğince diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, HUMK’nun 440/III-1 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 31/03/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14764, Karar No: 2019/322, Tarih: 24.01.2019

**4. Hukuk Dairesi         2016/14764 E.  ,  2019/322 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 31/10/2012 gününde verilen dilekçe ile hüküm fıkrasının tavzihi istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; tavzih talebinin reddine dair verilen 10/05/2016 günlü ek kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, yersiz ödemenin tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, davacı vekili tarafından hükmün tavzihinin istenilmesi üzerine mahkemece tavzih isteminin reddine dair verilen ek karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili; davalının özürlü yakını ...'un bakımı nedeniyle evde bakım ücreti aldığını, özürlünün 29/03/2009 tarihinde vefat ettiği halde durumun müvekkili idareye bildirilmediğini belirterek davalıya kurum tarafından özürlünün ölümünden sonra yapılan ödemelerin tahsili isteminde bulunmuştur.

Davalı, özürlü yakının ölümünden sonra da yatırılan parayı almaya devam ettiğini, okur yazarlığı olmadığını, herhangi bir kastının bulunmadığını beyan etmiştir.

Mahkemece, 09/04/2013 tarihli gerekçeli kararla "AÇILAN DAVANIN KABUL NEDENİYLE KABULÜNE,” karar verilmiş, gerekçeli karar davacı vekiline 29/04/2013 tarihinde, davalıya da 02/05/2013 tarihinde tebliğ edilerek, kararın temyiz edilmemesi üzerine 21/05/2014 tarihinde kesinleşmiştir. Davacılar vekili 09/06/2016 tarihinde mahkemeye sunduğu tavzih dilekçesi ile, mahkemenin 09/04/2013 tarih ve 2012/715 esas 2013/203 karar sayılı kararının hüküm fıkrasında "dava değeri olan 5.973,15 TL alacağın davalıdan alınarak davacıya verilmesi" yönünde madde eklenmesini, hüküm fıkrasında miktar belirtilmediğinden infazda tereddüt oluşacağını ileri sürerek 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 305. maddesi gereğince tavzih yapılmasını talep etmiş, mahkemece, kararının incelenmesinde hükmün 21/05/2014 tarihinde kesinleştiği gerekçesiyle tavzih talebinin ek kararla reddine karar verilmiştir.

6100 sayılı HMK’nın 305. maddesinde tavzihin hangi şartlarda ve nasıl yapılacağı açıkça belirlenmiştir. Buna göre, hüküm yeterince açık değilse veya icrasında tereddüt uyandırıyor yahut birbirine aykırı fıkralar içeriyorsa, icrası tamamlanıncaya kadar taraflardan

her biri hükmün açıklanmasını veya tereddüt ya da aykırılığın giderilmesini isteyebilir.

Şu halde mahkemece, hükmün kesinleştiği gerekçesiyle tavzih talebinin reddine ilişkin kararı HMK’nın 305/1. maddesine açıkça aykırı olduğundan karar, bu bakımdan yerinde görülmemiş ve bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma sebebine göre davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına 24/01/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.