muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/7202, Karar No: 2015/14026, Tarih: 14.12.2015

Bununla birlikte, Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası Genel Şartları’nın B.4.d maddesinin dayanağını teşkil eden KTK.'nun 48. maddesinin yasaklamayı düzenleyen ilk fıkrasında, alkollü içki almış olması nedeniyle güvenli araç sürme yeteneklerini kaybetmiş kişilerin karayolunda araç sürmeleri yasaklanmış olup, aynı maddenin 2. fıkrasındaki yönetmelik düzenlenmesine olanak tanıyan hükümde, yasaklama yetkisi yönetmeliğe bırakılmış olmadığından, Karayolları Trafik Yönetmeliği’nin 97. maddesinde, yukarıda anılan yasa hükmü tekrarlandıktan ve müteakip, uyuşturucu veya keyif verici maddeler ile alkollü içkilerin oranlarının ne şekilde saptanacağı belirlendikten sonra, yasada yer alan hükmü dikkate almadan salt 0.50 promilin üstünde alınan alkol miktarına göre araç kullanma yasağı getirilmesinin yasal dayanağı bulunmadığından geçersiz bulunmaktadır. Geçersiz yönetmelik hükümlerinin yasaya aykırı bir şekilde genel şart olarak kabulü de mümkün değildir.

O halde, hasarın teminat dışı kalabilmesi için kazanın meydana geliş şekli itibariyle sürücünün salt (münhasıran) alkolün etkisi altında kaza yapmış olması gerekmektedir. Diğer bir anlatımla, sürücünün alkollü olması tek başına hasarın teminat dışı kalmasını gerektirmez. Üstelik, böyle bir durumda hasarın teminat dışı kaldığının ispat yükü 6102 sayılı TTK 1409. maddesi hükmü gereğince sigortacıya düşmektedir.

Yargıtay'ın yerleşik uygulamalarında; sürücünün aldığı alkolün oranının doğrudan doğruya sonuca etkisi bulunmadığından, mahkemece nöroloji uzmanı, trafik konusunda uzman bilirkişilerden oluşan heyet aracılığıyla olayın salt alkolün etkisiyle gerçekleşip gerçekleşmediğinin, alkol dışında başka unsurlarında olayın meydana gelmesinde rol oynayıp oynamadığının saptanması, sonuçta olayın tek başına alkolün etkisiyle meydana geldiğinin belirlenmesi durumunda, oluşan hasarın poliçe teminatı dışında kalacağından davanın kabulüne aksi halde reddine karar verilmesi gerekeceği ilkesi benimsenmektedir. (YHGK 23.10.2002 gün ve 2002/11-768-840; YHGK 7.4.2004 gün ve 2004/11-257-212; YHGK 2.3.2005 gün ve 2005/11-81-18; YHGK 14.12.2005 gün 2005/11-624-713 sayılı ilâmları)

O halde, mahkemece dosyanın nöroloji uzmanı ve trafik konusunda uzman bilirkişilerden oluşan heyete tevdii ile kazanın oluş şekli, yol, hava vs. koşullar bir bütün olarak değerlendirilip kazanın salt (münhasıran) alkolün etkisiyle gerçekleşip gerçekleşmediğinin, alkol dışında başka unsurların da olayın meydana gelmesinde rol oynayıp oynamadığının saptanması yönünden yeni bir rapor alınması, ondan sonra varılacak sonuca göre karar vermek gerekirken eksik incelemeyle yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamıştır.

SONUÇ; Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı ...'ın temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalı ...'a geri verilmesine, 14/12/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/3413, Karar No: 2008/4158, Tarih: 03.06.2008

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2008/3413 E.  ,  2008/4158 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ulukışla İcra Mahkemesi

Gerçeğe aykırı beyanda bulunmak suçundan sanık ...’ın beraatine karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde müşteki vekili tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak,

GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

01.06.2005 gün ve 25832 mükerrer sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 5358 sayılı Yasa ile değişik 2004 sayılı İİK’nun 346/son maddesi ile aynı Yasanın 16.babında yer alan suçlara ilişkin davalara İcra Mahkemesinde bakılacağı düzenlenmiş ve aynı Yasanın yargılama usulünü düzenleyen 349.maddesinde, 5358 sayılı Yasa ile bir değişiklik yapılmadığından, bu usul kuralı sanığın eylemine konu İİK’nun 338.maddesi için de geçerlidir.Bu durum karşısında müşteki vekilinin 20.09.2007 tarihli celse için verdiği mazeret dilekçesi hakkında olumlu veya olumsuz bir karar verilmeden İİK'nun 349/6. maddesi uyarınca müşteki veya vekilinin yokluğunda sanığın beraatine karar verilmesi isabetsizdir.

Açıklanan nedenlerle müşteki vekilinin temyiz itirazları yerinde görüldüğünden hükmün istem gibi BOZULMASINA, 3.6.2008 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12340, Karar No: 2017/6158, Tarih: 23.10.2017

**4. Hukuk Dairesi         2015/12340 E.  ,  2017/6158 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... ve ... Müşteşarlığına izafeten ... ... Müdürlüğü aleyhine 01/11/2013 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 05/05/2015 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar vekilleri tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalıların diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dava, haksız el koymadan kaynaklanan zararın tazmini istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, kendisine ait araca kaçakçılık suçunda kullanıldığı iddiasıyla el konulduğunu, bu sürede aracı kullanamadığını, dava dışı sürücü hakkında kaçakçılık suçundan yapılan ceza yargılaması neticesinde suçun unsurları oluşmadığından beraat ve nakil vasıtası aracın kayıt malikine iadesine karar verildiğini iddia ederek, uğranılan zararın tazmini isteminde bulunmuştur.

Davalılar, oluşan zararda bir kusurları bulunmadığını, araca yasa hükmü gereği el konulduğunu belirterek, davanın reddi gerektiğini savunmuşlardır.

Mahkemece, dosyada bulunan bilirkişi raporu esas alınarak davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden; davacıya ait araca kaçakçılık suçunda kullanıldığı iddiasıyla el konulduğu, yapılan ceza yargılaması sonucunda, ... Asliye Ceza Mahkemesinin 2005/45 esas sayılı dosyasında 29/09/2006 tarih ve 2006/90 sayılı kararla sanıklara atılı suçun unsurları oluşmadığından beraatine ve el konulan ... ve... plaka sayılı araçların sahiplerine iadesine karar verildiği kararın temyizi üzerine de Yargıtay 7. Ceza Dairesinin 25/03/2013 gün, 2008/19530 esas ve 2013/6758 karar sayılı ilamıyla kamu davasının zamanaşımı nedeniyle ortadan kaldırılmasına ve nakil vasıtası araçların ve bu araçların teminatlarının iadesine karar verildiği anlaşılmaktadır.

a-Davacının yoksun kalınan kazanca yönelik talebine ilişkin olarak; dava konusu kamyonetin model yılı, el koyma tarihi ve aracın yaşı da dikkate alınarak çalışamayacağı günler düşülerek bir zarar hesabı yapılması gerekirken, muhafaza altında tutulduğu süre boyunca her gün kazanç elde edecekmişçesine zarar hesabı yapılması doğru olmamış ve aracın çalışamayacağı gün sayısı düşülerek davacı zararı belirlenmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

a-Davacının yoksun kalınan kazanca yönelik talebine ilişkin olarak; dava konusu kamyonetin model yılı, el koyma tarihi ve aracın yaşı da dikkate alınarak çalışamayacağı günler düşülerek bir zarar hesabı yapılması gerekirken, muhafaza altında tutulduğu süre boyunca her gün kazanç elde edecekmişçesine zarar hesabı yapılması doğru olmamış ve aracın çalışamayacağı gün sayısı düşülerek davacı zararı belirlenmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

b-Aracın muhafaza altında olduğu sürece tahakkuk eden vergi borcu el koymadan kaynaklı bir zarar kalemi olmayıp tahakkuk eden vergi borcunun da davalıdan tahsiline karar verilmesi doğru olmamış ve bu durum bozmayı gerektirmiştir.

c-Davacının aracın teminat karşılığı iade edilmesi nedeniyle depo edilen teminatın getirisine yönelik talebine gelince; teminatın depo edildiği tarih olan 07/04/2005 tarihinden iadesine kadar geçen süre için yasal faiz hesabı yapılarak getirisinin belirlenmesi gerekirken, davacının tacir olması nedeniyle ticari faiz hesabı yaptığını belirten bilirkişi raporu esas alınarak, haksız fiil sorumluluğunda yasal faiz uygulanması gereği gözetilmeden karar verilmesi doğru olmamış ve kararın bu nedenle de bozulması gerekmiştir

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda (2/a-b-c) no'lu bentlerde gösterilen nedenlerle davalılar yararına BOZULMASINA, davalıların diğer temyiz itirazlarının yukarıda ilk bentte gösterilen nedenlerle reddine 23/10/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5180, Karar No: 2014/19892, Tarih: 31.10.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/5180 E.  ,  2014/19892 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İnegöl 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

(İş Mahkemesi Sıfatıyla)

Tarihi : 07/01/2014

Numarası : 2012/234-2014/14

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, Mart-Nisan 2012 aylarına ait ücretleri ile fazla mesai, ulusal bayram genel tatil ücret alacaklarının ödenmemesi nedeniyle iş akdini haklı nedenle 09.04.2012 tarihinde feshettiğini ileri sürerek kıdem tazminatı ile fazla çalışma, ulusal bayram genel tatil ve ücret alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı, davacının bildirimde bulunmadan işyerini terk ettiğini, üç gün üst üste işe gelmemesi nedeniyle yapılan ihtara rağmen davacının işe gelmediğini bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının ücretlerinin zamanında ödenmediği gibi yapmış olduğu fazla çalışma ulusal bayram ve genel tatil günlerindeki çalışmalarının hiç ödenmediği, 4857 sayılı İş Kanunun madde 24/II-e bendinin “İşveren tarafından işçinin ücreti kanun hükümleri veya sözleşme şartlarına uygun olarak hesap edilmez veya ödenmezse” hükmü ile 24 II-f bendi “yahut çalışma şartları uygulanmazsa” hükmü işçiye haklı nedenle derhal fesih hakkı tanıdığı, davacının çalışma saatlerine göre haftalık 8,5 saat fazla mesaisinin olduğu, banka kayıtları ve bordrolar incelendiğinde davacının Nisan ayı ücretinin dava tarihinden sonra 21.05.2012 tarihinde ödendiği, Mart ayı bordrosunda davacının imzasının bulunmadığı ve imzadan imtina ibaresinin bulunduğu, bordro karşılığının banka kaydı da bulunmadığı, davacının ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığı ve bu çalışmasına karşı bordroda ayrıca bir yevmiye tahakkuku bulunmadığının anlaşılması nedeniyle davacının kıdem tazminatı talebinin kabulü gerektiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davacı vekili dava dilekçesinde çalışma saatlerini haftanın beş günü 08.00-18.00/20.00 ve cumartesi günleri 08.00-15.30 olarak bildirmiştir. Davacı fesih ihtarnamesinde ise çalışma saatlerini haftanın 5 günü 08.00-18.00, cumartesi günleri 08.00-15.30 olarak açıklamıştır. Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının hafta içi iki gün 08.00-18.00, haftanın üç günü 08.00-20.00, cumartesi günleri 08.00-15.00 saatleri arasında çalıştığı kabul edilerek hesaplama yapılmıştır. Davacı fesih ihtarnamesindeki beyanı ile bağlı olup davacının hafta içi çalışmalarının 18.00’e kadar olduğu kabul edilerek hesaplama yapılması gerekirken haftanın üç günü 20.00’ye kadar çalıştığının kabul edilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 31/10/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/6047, Karar No: 2019/5886, Tarih: 27.03.2019

**2. Ceza Dairesi         2017/6047 E.  ,  2019/5886 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇ : İş yeri dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Her ne kadar 23/05/2017 tarihli duruşma zaptının başında gizli yargılamaya başlandığı belirtilmiş ise de, zaptın sonunda hükmün açık oturumda verildiği anlaşılmakla, duruşma zaptının başında yazılan gizli yargılama ibaresinin sehven yazıldığı, tensip zaptında da suça sürüklenen çocuğun 18 yaşını ikmal etmesi nedeniyle CMK'nın 185. maddesi gereğince açık yapılmasına karar verildiğinden tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Suça sürüklenen çocuk için 5271 sayılı CMK'nın 150/2. maddesi uyarınca zorunlu olarak görevlendirilen müdafii, suça sürüklenen çocuğun müdafii huzurunda beyanda bulunmak istediğini söylemesine karşın, hükmün esasını oluşturan kısa kararın açıklandığı 23/05/2017 tarihli son oturumda hazır bulundurulmadan hüküm kurularak aynı Kanun'un 188/1. maddesine aykırı davranılması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

2- İddianamede iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan TCK'nın 116/2-4. maddesinin uygulanmasının talep edildiği gözetilmeden suça sürüklenen çocuğa ek savunma hakkı verilmeden hakkında TCK’nın 119/1-c maddesinin uygulanması suretiyle CMK'nın 226. maddesine aykırı davranılarak suça sürüklenen çocuğun savunma hakkının kısıtlanması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuğun temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 27/03/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2980, Karar No: 2012/5707, Tarih: 16.05.2012

**1. Hukuk Dairesi         2012/2980 E.  ,  2012/5707 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ELATMANIN ÖNLENMESİ

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, devletin hüküm ve tasarrufu altındaki kıyı kenar çizgisi içinde kalan taşınmaz ve deniz yüzeyini davalının çeşitli muhdesatlar yapmak ve kullanmak suretiyle işgal ettiğini ileri sürüp, kıyı vasfındaki alana ve deniz yüzeyine yönelik elatmasının önlenmesi ve üzerindeki muhdesatların yıkımına karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, yargılama sırasında davalının işgaline son verdiğinin anlaşıldığı, davanın konusu kalmadığı gerekçesiyle karar verilmesine yer olmadığına hükmedilmiştir.

Karar, davalı ve davacı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'ın raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

1- Davacı Hazine, kararı her nekadar temyiz etmiş ise de elde edilen yetki belgesine istinaden temyiz talebinden vazgeçilmiş olduğu saptandığından Hazine'nin temyiz isteğinin feragat nedeniyle reddine,

2- Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığına, özellikle dava tarihi itibariyle davalının haklı ve geçerli bir nedeni bulunmaksızın taşınmaza iskele kurmak suretiyle elattığı saptandığına göre; davalının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince Hazineden harç alınmasına yer olmadığına, aşağıda yazılı 2.75.-TL. bakiye onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 16.05.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3339, Karar No: 2012/5918, Tarih: 17.04.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/3339 E.  ,  2012/5918 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanmak, defter ve belgeleri ibraz etmemek

HÜKÜM : 1-213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359/b-1 ve 5237 sayılı TCK.nun 62. maddeleri uyarınca hükmedilen 15 ay hapis cezasının aynı Yasanın 51/1. maddesi gereğince ertelenmesine

2- 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359/a-2 ve 5237 sayılı TCK.nun 62. maddeleri uyarınca hükmedilen 5 ay hapis cezasının aynı Yasanın 51/1. maddesi gereğince ertelenmesine dair

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 05.03.2002 gün ve 28/179 sayılı kararında da açıklandığı üzere, sanık hakkında “2004, 2005 ve 2006 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek” suçlarından kamu davası açıldığı ve her takvim yılında işlenen suçların birbirinden ayrı ve bağımsız suçları oluşturduğu, aynı takvim yılında birden fazla fatura düzenlenmesi halinde zincirleme suçun oluşacağı gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığa yüklenen sahte fatura düzenlemek, defter ve belgeleri ibraz etmemek suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasıfları tayin, cezayı azaltıcı sebeblerin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, hükümlerin açıklanmalarının geri bırakılmama nedenleri gösterilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde eleştiri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 17.04.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/115, Karar No: 2016/11094, Tarih: 23.06.2016

**8. Hukuk Dairesi         2015/115 E.  ,  2016/11094 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davalı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

KARAR

Borçlular vekili; takibe dayana... Aile Mahkemesi'nin 01/04/2009 tarih ve 2009/227 Esas ve 2009/193 Karar sayılı ilamında küçük ... için 500 TL iştirak nafakasının hükme bağlandığını nafaka alacağı için müvekkili hakkında takip başlatıldığını, oysa ki küçük...deki okuluna gidip gelmesi için servisine ödenen para toplamının 7.525,00 TL okul aidatı için ödenen meblağın 8.900,00 TL olduğunu, yapılan ödemeler toplamının 16.465,00 TL olduğunu, yine takip alacaklısının ...alışveriş mağazasından alışveriş yaptığını ve borcunu ödemediği için bu şirkete müvekkilinin nafaka alacaklısına olan borcuna mahsup yapılmak üzere 2.295,32 TL ödeme yaptığını, takibe konu nafaka aslı olan 37.730,00 TL'nin 18.760,00 TL'sinin ödendiğini, 18.760,00 yönünden takibin kısmen iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece; hükme esas alınan bilirkişi raporunda hesaplandığı gibi 11.710,15 TL asıl, 6.487,59 TL işlemiş faiz yönünden takibin iptaline karar verilmiş, hüküm alacaklı vekilince temyiz edilmiştir.

Borçlu Mahkeme'ye sunduğu ve Mahkemece de celp edilen banka hesap ekstrelerinin incelenmesinde; bu ödemelerin bir kısmının alacaklı anne hesabına “okul aidatı ve servis ücreti” açıklaması ile yapılan ahlaki ödemeler olduğu, ilam alacaklısı annenin de, bu ödemelerin nafaka borcuna mahsuben yapıldığına dair kabulü olmadığı, bu durumda İİK'nun 33. maddesi kapsamında, ödemeden söz edilemeyeceğinden nafaka borcuna mahsup edilmesi doğru değildir.

O halde, Mahkemece istemin reddi gerekirken, yazılı gerekçeyle kabulü yönünde hüküm kurulması isabetsizdir

SONUÇ: Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile Mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366/3. maddesi ve 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesinin yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca İİK'nun 366/3. maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve 25,20 TL peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 23.06.2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8538, Karar No: 2014/9900, Tarih: 17.09.2014

**6. Hukuk Dairesi         2014/8538 E.  ,  2014/9900 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Torbalı Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 08/04/2014

NUMARASI : 2014/20-2014/243

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tahliye davasına dair karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, iki haklı ihtar sebebiyle kiralananın tahliyesi istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Türk Borçlar Kanununun 352/2. maddesi uyarınca iki haklı ihtar nedeniyle açılacak tahliye davasının kira süresinin, bir yıldan uzun süreli kiralarda ihtarların yapıldığı kira yılının bitiminden başlayarak bir ay içinde açılması zorunludur.

İki haklı ihtar nedeniyle açılan davada tahliyeye karar verilebilmesi için kiracıya bir yıldan kısa süreli kira sözleşmelerinde kira süresi içinde, bir yıl ve daha uzun süreli kira sözleşmelerinde ise bir kira yılı veya bir kira yılını aşan süre içinde kira bedelini ödemediği için yazılı olarak iki haklı ihtarda bulunulması gerekir. İhtar tebliğinden sonra yapılan ödemeler iki haklı ihtarın oluşmasına engel teşkil etmez. Süresiz sözleşmelerde ve kira parasının yıllık ödenmesi gereken hallerde iki haklı ihtar oluşmaz.

Olayımızda; Davaya dayanak yapılan ve hükme esas alınan 01/10/2007 başlangıç tarihli ve 12 ay süreli, taraflar arasında düzenlenen yazılı kira sözleşmesinin varlığı hususunda taraflar arasında bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Bu durumda, yukarıda açıklandığı üzere yıldan yıla yenilenerek devam edegelen kira sözleşmesinin 01/10/2013-30/09/2014 kira dönemindeki ihtarlara dayanılarak açılacak iki haklı ihtara dayalı tahliye davasının, dönem sonu olan 30.09.2014 tarihinden sonraki bir ay içerisinde açılması gerektiğinden, dönem sonu bitmeden ve dava hakkı doğmadan 13/01/2014 tarihinde açılan işbu dava süresinde değildir. Bu durumda mahkemece, süresinde açılmayan davanın reddine karar verilmesi gerekirken, işin esasının incelenerek davanın kabulüne karar verilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine 17.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.