muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/12792, Karar No: 2021/12694, Tarih: 30.11.2021

**10. Ceza Dairesi         2021/12792 E.  ,  2021/12694 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : ANKARA 7. Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Temyiz incelemesi; duruşmalı inceleme talebinde bulunan sanık ... müdafiinin yöntemine uygun davetiye tebliğine rağmen duruşmaya gelmemesi ve geçerli bir mazeret de bildirmemesi, diğer sanık ... hakkında duruşma talebinde bulunulmaması nedeniyle duruşmasız olarak yapılmıştır.

TCK’nın 53. maddesinin uygulanması ile ilgili olarak Anayasa Mahkemesinin 8.10.2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı iptal hükmünden sonra oluşan duruma göre, sanık hakkında 7242 sayılı Kanunla değişik TCK’nın 53. maddesinin 1 ve 2. fıkraları ile 3. fıkrasının birinci cümlesinin uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yargılama sürecindeki işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından; sanıklar müdafilerinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin ONANMASINA, 30/11/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/28516, Karar No: 2014/16849, Tarih: 17.10.2014

**11. Ceza Dairesi         2012/28516 E.  ,  2014/16849 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM : Beraat

I-Sanık müdafiinin temyizi vekalet ücretine yönelik olup yüzüne 25.12.2009 tarihinde usulüne uygun olarak tefhim edilen hükmü yasal süresi geçtikten sonra 04.01.2010 havale tarihli dilekçeyle temyiz ettiği anlaşıldığından temyiz isteminin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

II-Katılan vekilinin temyiz itirazlarına gelince;

Sanığın yetkilisi olduğu...Güvenlik Otomasyon ve Kontrol Sistemleri Sanayi ve Ticaret Limited Şirketi' nin ticaret sicilinde yayımlanan ve vergi denetmenince de tespit edilen adresi “...” olduğu halde defter ve belge isteme yazısının “... adresinde”... adlı kişiye tebliğ edildiği, sanığın ve müdafiinin istenen defter ve belgeleri Şirinevler Vergi Dairesine ibraz ettiğini, adresin kendilerine ait olmadığını ve ... isimli bir personellerinin bulunmadığını savunmaları karşısında, bu hususlar araştırılmadan eksik inceleme sonucu karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 17.10.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1433, Karar No: 2024/5956, Tarih: 04.11.2024

**1. Hukuk Dairesi         2024/1433 E.  ,  2024/5956 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1948 E., 2024/10 K.

HÜKÜM/KARAR : Kabul/Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Orhangazi 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2016/532 E., 2022/285 K.

Taraflar arasındaki müdahalenin önlenmesi ve kal davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı Hazine vekili; Bursa ili, .... ilçesi, .... Mahallesinde bulunan 19 parsel sayılı taşınmazın davalı Şirket adına kayıtlı olduğunu, söz konusu taşınmazın İznik Gölü'ne bitişik olması nedeniyle davalı Şirketin dışarıdan getirilen tahkimat taşlarıyla gölü doldurarak yer kazandığı ve göl kıyısının doğal görünümünü bozmak suretiyle kıyıya tecavüzde bulunduğunun tespit edildiğini, davalı Şirketin dava konusu yere müdahalesinin yasal olmadığını, taşınmazın Devletin hüküm ve tasarrufu altında olduğunu ileri sürerek davalının 19 parsel sayılı taşınmazın yanında bulunan İznik Gölü kıyısındaki dava konusu yere müdahalesinin önlenmesine, yapıların ve muhdesatların kal'ine karar verilmesini istemiştir.

II. CEVAP

Davalı Şirket vekili; davalı Şirketin dava konusu yeri gölü doldurarak oluşturmadığını, davacı İdarenin men-i müdahale ve kal talep etmeksizin sadece ecrimisil talep ettiğini, bu suretle davalı Şirketin dava konusu taşınmazda kiracı sıfatı ile bulunmasına zımmen muvafakat ettiğini, bu hususun tespiti ile Bursa 1. İdare Mahkemesinin 2014/918 Esas sayılı dosyasının bekletici mesele yapılması gerektiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davanın kabulü ile kıyı-kenar çizgisi içinde kalan 19 parsel sayılı taşınmazın ön tarafında bulunan taşınmaza (03.01.2022 tarihli ek rapor ve ekli krokide gösterilen) davalının müdahalesinin men'ine, taşınmaz üzerindeki yapılan kal'ine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Şirket vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B.İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Şirket vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B.İstinaf Sebepleri

Davalı Şirket vekili istinaf dilekçesinde özetle; davalı Şirket tarafından yapılan başvuru neticesinde alınmış bulunan yapı kayıt belgelerinin dosya arasına alındığını, bu yapı kayıt belgeleri dikkate alınmaksızın karar verildiğini, yapıların kal'ine karar verilmesinin mümkün olmadığını, davalı Şirket hakkında imar kirliliği suçundan yapılan yargılama neticesinde düşme kararı verildiğini, dışarıdan getirilen tahkimat taşlarıyla gölün doldurulması suretiyle kazanıldığı kabul gören kısmın oluşturulması bakımından ise davalının bir rolü bulunmadığını, denetime elverişli olmayan hükme esas alınan bilirkişi raporundaki değerlendirme ve hesaplamaları kabul etmediklerini, fahiş miktarda vekalet ücreti ve harca hükmedildiğini bildirerek ve önceki beyanlarını tekrarla İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davalının Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olan ve bilirkişi raporlarında gösterilen kıyı-kenar çizgisi içinde kalan kısımlara haksız olarak elattığının belirlendiği, harç ve vekalet ücretinin de usulüne uygun olarak hesaplandığı, davanın kabulüne dair Mahkeme kararında usul ve esas yönünden yasaya aykırı bir husus bulunmadığı gerekçesiyle 6100 sayılı HMK’nın 353/1-b-1 maddesi uyarınca davalının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A.Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Şirket vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı Şirket vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesindeki itiraz nedenlerini yineleyip eksik inceleme ile karar verildiğini bildirerek ve önceki beyanlarını tekrarla kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, Devletin hüküm ve tasarrufu altında olduğu (kıyı-kenar çizgisi içerisinde) iddia edilen taşınmaza elatmanın önlenmesi ve kal istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

Anayasa’nın "Kıyılardan yararlanma" başlıklı 43. maddesi,

3621 sayılı Kıyı Kanunu'nun 4, 5 ve 9. maddeleri,

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 715. maddesi,

13.03.1972 tarihli ve 7/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı,

28.11.1997 tarihli ve 5/3 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı.

3. Değerlendirme

1. Dosya içeriği ve toplanan delillerden; Bursa ili, ... ilçesi, . Mahallesinde bulunan dava konusu taşınmazın Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olduğu ve düzenlenen bilirkişi raporlarına göre kıyı-kenar çizgisi içerisinde kaldığı anlaşılmaktadır.

2. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

3. Değerlendirme

1. Dosya içeriği ve toplanan delillerden; Bursa ili, ... ilçesi, . Mahallesinde bulunan dava konusu taşınmazın Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olduğu ve düzenlenen bilirkişi raporlarına göre kıyı-kenar çizgisi içerisinde kaldığı anlaşılmaktadır.

2. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

3. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalı vekilinin temyiz itirazının reddi ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370. maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı 32.290,61 TL bakiye onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

04.11.2024 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10415, Karar No: 2013/25219, Tarih: 23.12.2013

**10. Hukuk Dairesi         2013/10415 E.  ,  2013/25219 K.**

**"İçtihat Metni"**

... adına Av. ... ile 1-... Başkanlığı adına Av. ... Türkmen 2-.....Plastik San ve Tic Ltd Şti. adına Av. ... arasındaki dava hakkında Samsun 3. İş Mahkemesinden verilen 19/03/2013 günlü ve 2011/66- 2013/136 sayılı hükmün, davalıların avukatları tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Temyiz tarihinde yürürlükte bulunan 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 434. maddesi ile ilgili 25.01.1985 gün ve 5/1 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı ve Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 2011/12-843 E., 2011/785 K. sayılı hükmü gereğince, temyiz isteği harca tabi işlemlerde temyiz dilekçesinin hakim tarafından havale edilmesiyle birlikte mahkeme kalemince harcının hesaplanıp, ilgilisine bildirilmesi ve harç tahsil edilip belgesi dosyaya alınmakla temyiz defterine kaydı gerekir. Hakimce havale edilen dilekçenin kaleme geç tevdii halinde bu hususun mahkeme kalemince tutanağa bağlanması ve dilekçenin yeniden havalesinin istenmesi gerekir. Şayet dilekçe havale edilip, harç alınmaksızın temyiz defterine kaydedilmişse ve mahkeme kalemince, harcın hesaplanıp, temyiz edenden istendiği halde yatırılmadığı ve dilekçenin kaleme geç tevdi edildiği belgelendirilmemişse, dilekçenin hakim havalesinden sonra dosyaya alındığı, ancak takip eden işlemlerin mahkeme kalemince yerine getirilmediği kabul edilir ve harç alınmadan temyiz defterine kayıt edilen temyiz dilekçesi hakkında 25.1.1985 günlü 1984/5 Esas ve 1985/1 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı ve 6217 sayılı Kanunun 30. maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen “Geçici madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 434. maddesi uyarınca işlem yapılması gerekir. Temyiz harç ve giderlerinin ödenmemiş veya eksik ödenmiş olduğunun sonradan anlaşılması durumunda, karar veren hakim tarafından yedi günlük kesin süre tanınarak, bu süre içerisinde ödenmesi veya eksikliğin tamamlanması, aksi halde temyizden vazgeçmiş sayılacağı temyiz edene yöntemince ve yazılı olarak bildirilir. Ancak, temyiz harcının mahkeme kalemince hesaplanıp temyiz edenden istendiği halde süresinde ödenmediği belgelendirilmiş ise temyiz isteğinin reddi gerekir. Bu işlemler tamamlanmadan dosyanın temyiz incelemesinin yapılması olanaklı değildir.

Eldeki davada, mahkeme kararının 19/03/2013 tarihli duruşmada taraf vekillerine tefhim olunduğu, davalı Hasan Ayan Plastik San ve Tic Ltd Şti. vekilinin ise bu kararı, üzerinde yazı işleri müdürünün 06.05.2013 tarihli havalesi olan

Eldeki davada, mahkeme kararının 19/03/2013 tarihli duruşmada taraf vekillerine tefhim olunduğu, davalı Hasan Ayan Plastik San ve Tic Ltd Şti. vekilinin ise bu kararı, üzerinde yazı işleri müdürünün 06.05.2013 tarihli havalesi olan

dilekçesiyle temyiz ettiği anlaşılmakla, yukarıda sözü edilen kanun ve içtihadı birleştirme kararı hükmüne aykırı olarak, temyiz yoluna başvuran davalı şirket vekili tarafından temyiz dilekçesinin verildiği sırada ve yasal temyiz süresi içerisinde gerekli harç ve giderlerin tamamı ödenip ödenmediğinin, eksik bulunup bulunmadığının ve havalenin niteliğinin araştırılması ve açıklığa kavuşturulması gerekir. Böyle olunca, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun anılan maddesinde öngörülen prosedür işletildikten, şayet temyiz dilekçesinin reddi yönüne gidilirse davalı şirket vekiline tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten, temyizin süresinde yapıldığı sonucuna varıldığı takdirde doğrudan geri gönderilmek üzere, dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 23.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1211, Karar No: 2014/5433, Tarih: 15.05.2014

**5. Ceza Dairesi         2013/1211 E.  ,  2014/5433 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2010/313039

MAHKEMESİ : Çatalca Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 29/09/2009

NUMARASI : 2008/95 Esas, 2009/392 Karar

SUÇ : Görevi yaptırmamak için direnme, hakaret

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Suç tarihinde adli sicil kaydı bulunmayan sanığın kişilik özellikleri ve duruşmadaki tutum ve davranışları irdelenerek yeniden suç işleyip işlemeyeceği hususunda ulaşılacak kanaate göre, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının gerekip gerekmediğine karar verilmesi gerekirken, CMK'nın 231/6. maddesindeki objektif ve subjektif koşullar değerlendirilmeksizin "sanık hakkındaki şikayetin devam etmesi" şeklindeki yasal olmayan gerekçeyle CMK'nın 231/5. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Her suç için ayrı ayrı cezaların ertelenmesi yoluna gidilmesi ve denetim süresi belirlenmesi gerektiği gözetilmeden infazda karışıklığa neden olacak şekilde tüm hapis cezaları hakkında tek bir erteleme ve denetim süresi belirleme kararı verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 15/05/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7067, Karar No: 2015/1042, Tarih: 22.01.2015

**15. Ceza Dairesi         2013/7067 E.  ,  2015/1042 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır.

Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesininin 5. Fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası antlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin (AİHS), temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin (AİHS), temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına ... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı,anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir.Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup

olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık...'nin ölen babasından yetim maaşını alabilmek için 02/05/2005 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanunun 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin ONANMASINA, 22/01/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18995, Karar No: 2015/2146, Tarih: 12.02.2015

**5. Hukuk Dairesi         2014/18995 E.  ,  2015/2146 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çaykara Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 16/01/2014

NUMARASI : 2012/59-2014/20

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

1- Çaykara Belediye Başkanlığının 04.12.2012 tarih ve 258 sayılı yazısına göre imar planı sınırları dışında olduğu anlaşılan, dava konusu Işıklı mahallesi 54 ada 14 parsel sayılı taşınmazın belediye veya mücavir alan sınırları dahilinde bulunup bulunmadığı, belediye hizmetlerinden yararlanıp yararlanmadığı ve etrafının meskun olup olmadığının Çaykara Belediye Başkanlığı'ndan sorulmasından,

2-Dava konusu Işıklı mahallesi 54 ada 14 parsel sayılı taşınmaz ile bilirkişi kurulu raporunda somut emsal kabul edilen...mahallesi 10 ada 2 parsel sayılı taşınmazın değerlendirme tarihi olan 2012 yılında, Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından resen belirlenen emlak vergisine esas olan m2 değerlerinin, ilgili Belediye Başkanlığı Emlak Vergi Dairesinden getirtilmesinden,

3-Bilirkişi kurulunca incelenen ve değer biçmeye esas alınan Işıklı mahallesi 10 ada 2 parsel sayılı taşınmazın bilirkişi raporunda belirtilen tarihteki satışına ilişkin akit tablosunun, Tapu Sicil Müdürlüğünden istenilmesinden,

4-Dava konusu ...mahallesi .. ada .. parsel sayılı taşınmaz ile bilirkişi kurulu raporunda somut emsal kabul edilen...... 10 ada 2 parsel sayılı taşınmazın birbirlerine ve hükümet konağı, adliye, belediye, okul ve hastane gibi yerleri uzaklıklarını gösterir şekilde hâlihazır şehir haritası üzerinde fen bilirkişisine işaretlettirilmesinden,

Sonra, alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 12.02.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.