muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/7172, Karar No: 2021/8676, Tarih: 23.11.2021

**2. Hukuk Dairesi         2021/7172 E.  ,  2021/8676 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 42. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı erkek tarafından kadının davasının kabulü, kusur belirlemesi, eksik inceleme, reddedilen tazminat talepleri ile velâyet yönünden; davalı-karşı davacı kadın tarafından ise erkeğin davasının kabulü ve kusur belirlemesi yönnüden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Taraflarca karşılıklı açılan boşanma davalarının yapılan yargılaması sonucunda ilk derece mahkemesi tarafından tarafların eşit kusurlu oldukları belirtilerek her iki tarafın davasının kabulü ile tarafların boşanmalarına karar verilmiş, taraflarca tüm yönlerden istinaf talebinde bulunulması üzerine istinaf incelemesi yapan bölge adliye mahkemesi tarafından kusura ilişkin gerekçenin düzeltilmesine, tarafların sair istinaf taleplerinin ise reddine karar verilmiş, bu karara karşı taraflarca yukarıda belirtildiği şekilde temyiz talebinde bulunulmuştur.

Davacı-karşı davalı erkek tanık deliline dayanmış ve süresinde verdiği delil listesinde de tanıklarının listesini sunmuştur. Yasal sebep bulunmadıkça gösterilen tanığın dinlenmemiş olması savunma hakkını kısıtlayan önemli bir usul hatasıdır (HMK m. 27). İlk derece mahkemesince "ispatına çalışılan konularla ilgili yeterince dinlenilen tanıklar nedeniyle aradan geçen zamanda nazara alınarak HMK'nın 241. maddesi gereğince davacı-karşı davalı erkeğin tanıklarından ... ve ...'un dinlenilmesinden vazgeçilmesine” karar verilmiş, istinaf incelemesini yapan bölge adliye mahkemesince de tanıklar ... ve ...'un beyanlarının affetme durumu karşısında davanın esasını etkilemeyeceği değerlendirilerek dinlenilmemesinde isabetsizlik olmadığı belirtilmiştir. Davacı-karşı davalı erkek yargılama sırasında dinlenmeyen tanıklarından ... ve ...'un dinlenmesinden vazgeçmemiştir. Ancak somut olayda Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 241. maddesi koşullarının oluşmadığı anlaşılmaktadır. O halde mahkemece davacı-davalı tanıkları ... ve ...'un Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 243. ve devamı maddeleri uyarınca dinlenilerek, toplanan tüm delillerin birlikte değerlendirilip sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmayıp, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre tarafların diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcın istek halinde yatıranlara geri verilmesine, dosyanın ilgili bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine oy birliğiyle karar verildi. 23.11.2021 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2013/2618, Karar No: 2013/22379, Tarih: 02.10.2013

**12. Ceza Dairesi         2013/2618 E.  ,  2013/22379 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/1-2-b, 62, 52/2-4, 53/6. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanığın idaresindeki araçla gündüz vakti yerleşim yeri içerisinde bölünmüş yolda giderken aracının hakimiyetini kaybederek sağından gelen araca çarpmasıyla ... içerisinde yolcu olarak bulunan katılanın vücudunda kemik kırığı meydana geleçek şekilde yaralanmasına neden olduğu olayda, suçun işleniş şekli, katılanda meydana gelen zarar ve sanığın kusur durumu gözetilerek TCK'nın 61/1. maddesi uyarınca temel ceza belirlenirken alt sınırdan uzaklaşılması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın bir nedene dayanmayan temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 02.10.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17342, Karar No: 2014/1926, Tarih: 11.02.2014

**3. Hukuk Dairesi         2013/17342 E.  ,  2014/1926 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ARTVİN SULH HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 18/09/2012

NUMARASI : 2011/99-2012/118

Taraflar arasında görülen alacak davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde, davalının 16.01.2006 tarihinde Artvin Devlet Hastanesi Baştabip yardımcılığına atandığını, daha sonra Artvin İl Sağlık Müdürlüğünün 05.03.2007 tarihli yazısı ile baştabip olduğunu, bu görevi 29.06.2009 tarihine kadar yaptığını, teftiş raporu ile 03.05.2007-18.09.2008 döneminde Artvin İl Sağlık Müdürlüğünce yapılan ilk atama işleminin asli atamaya yetkili amirlerce onaylanmaması üzerine 19 ay boyunca usul ve yasaya aykırı olarak baştabip görevini yaptığını belirterek, usulsüz atama işlemi sonucunda davalıya yersiz olarak ödenen ek döner sermaye ve maaş bedeli 7.191 TL'nin davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili cevabında, İl Sağlık Müdürlüğünce davalının resmi olarak atandığını, görevini yaptığını, idarenin daha sonra bu onay eksikliğini giderdiğini, başhekim olarak çalıştığını ve mali hakkını aldığını beyan etmiştir.

Mahkemece; davalının fiilen çalışıp, görevini ifa ettiğinden ve zenginleşme olmadığından bahisle davanın reddine karar verilmiş, hükmü davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosya kapsamından, davalı Dr. T.. Y..'ın 16.01.2006 tarih ve 10138 sayılı Bakanlık kararı ile 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu'nun 88.maddesi uyarınca ikinci görevle Artvin Devlet Hastanesi Baştabip Yardımcılığı'na atandığı, daha sonra Artvin İl Sağlık Müdürlüğü'nün 05.03.2007 tarih ve 1254 sayılı yazı ile baştabipliğe getirildiği ve bu görevininde 17.09.2008 tarih ve 5099 sayılı onayı ile 29.06.2009 tarihine kadar devam etmesine rağmen 05.03.2007-18.09.2008 dönemi içerisinde yapılan ilk atama işleminin asli atamaya yetkili amirlerce onaylanmadan eksik işlem ile yaklaşık 19 ay çalıştığı ve bu dönemde davalıya fazladan ek döner sermaye ve maaş ödemesi yapıldığı anlaşılmaktadır.

Dava ile ilgili Sağlık Bakanlığı Teftiş Kurulu Başkanlığı'nın, 20.05.2010 tarih, No:38-5 sayılı "Tazmin Raporu"nda; davalının 05.03.2007 tarihinden 18.09.2008 tarihine kadar Bakanlık ya da Valilik görevlendirme onayı olmaksızın usulsüz biçimde Artvin Devlet Hastanesi Baştabipliğini 19 ay yürüttüğü, bu süre içerisinde Hastane Müdürü ve diğer ilgililer tarafından karşı çıkılmasına rağmen davalı Dr. T.. Y..'a usulsüz ve hak ettiğinden fazla olarak, 07 Mart ek ödeme döneminde katsayı çarpanının 5.00 olması gerekirken 7.00 olarak, unvan kadro katsayı çarpanının ise 2.90 olarak uygulanması gerekirken 5.00 üzerinden hesaplanması suretiyle 12.05.2006 tarih ve 21166 sayılı yönetmeliğe aykırı olarak 7.191 TL yersiz ödeme yapıldığı açıklanmıştır.

Davada, başhekim olarak görev yapan davalının, atama işleminin asli atamaya yetkili amirlerince onaylanmaması nedeniyle fazla ödenen ek dönersermaye ve maaş bedelinin tahsili talep edilmektedir.

12.05.2006 tarih ve 26166 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanan "Sağlık Bakanlığına Bağlı Sağlık Kurum ve Kuruluşlarında Görevli Personele Döner Sermaye Gelirlerinden Ek Ödeme yapılmasına Dair Yönetmelik", 25.08.2007 tarihli ve 26624 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanan "Sağlık Bakanlığına Bağlı Sağlık Kurum ve Kuruluşlarında Görevli Personele Döner Sermaye Gelirlerinden Ek Ödeme Yapılmasına Dair Yönetmelikte Değişiklik Yapılması Hakkında Yönetmelik" ile 01.09.2007 tarihinden geçerli olmak üzere bazı değişiklikler yapılmıştır. Yönetmeliğin 5/2.maddesi ile, İdari görev yürüten personele 01.09.2007 tarihinden itibaren yürüttükleri göreve ilişkin "Tavan Ek Ödeme Katsayısı" ile "Hizmet Alanı Kadro-Ünvan Katsayısı" esas alınmak suretiyle ek ödeme yapılabilmesi için "Asili atamaya yetkili amir" olan Bakanlık tarafından 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu'nun 86.maddesine istinaden vekaleten görevlendirilmiş olması, bu hususun onayda belirtilmiş olması ve vekillerin genel ve ilgili özel mevzuat uyarınca asaleten atanmada aranan tüm şartları taşıması hususu düzenlenmiştir. 01.09.2007 tarihi itibariyle Bakanlık tarafından vekaleten görevlendirilmemiş olan personelin asıl kadrosuna ilişkin ek ödeme yapılacağı belirtilmiştir.

Yönetsel işlem (idari işlem), yönetimin, yönetim hukukuna dayanarak, tek yanlı irade açıklaması ile yaptığı işlemlerdir. Bunların hukuksal sonuç doğurabilmesi için yönetimin iradesinin açıklanması yeterlidir (Prof. Dr. Şeref Gözübüyük, Yönetsel Yargı, Eylül 2007-s

İdarenin hukuksal işlemleri tek yanlı ve iki yönlü işlemler olarak ikiye ayrılır. Tek yanlı işlemler, idarenin tek yanlı irade açıklaması ile hukuk alanında değişiklik ve yenilik yaratan işlemlerdir. Yönetim ve başka kişilerin karşılıklı olarak iradelerini açıklamaları ile yaptıkları işlemlere de iki yanlı işlemler denir.

Yönetimin, tek yanlı işlemleri arasında tüzük, yönetmelik gibi "genel", atama, vergi salma, bir işyerinin kapatılması gibi, "bireysel" işlemler yer alır. Yönetimin iki yanlı işlemlerine sözleşmeler örnek olarak gösterilir.

Bir idari işlemin yapılabilmesi için birden çok idari kuruluşun onayına gerek varsa, bu gibi durumda ilgili makamların yetkilerini sıra ile kullanması gerekir. Burada yapılan aksaklıklar işlemi yetki yönünden sakatlar ve iptalini gerektirir.

Bu durumda, davalının başhekim olarak görevde bulunduğu dava konusu 05.03.2007-18.09.2008 döneminde asli atamaya yetkili idarenin onayının bulunmaması nedeniyle idari işlemin olmadığı için hukuksal sonuç doğurmayacağı ve dolayısı ile davaya konu edilen miktarın davalıya ödenmemesi başka bir deyişle davanın kabulüne karar verilmesi gerektiği düşünülmeden, mahkemece; yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Bu durumda, davalının başhekim olarak görevde bulunduğu dava konusu 05.03.2007-18.09.2008 döneminde asli atamaya yetkili idarenin onayının bulunmaması nedeniyle idari işlemin olmadığı için hukuksal sonuç doğurmayacağı ve dolayısı ile davaya konu edilen miktarın davalıya ödenmemesi başka bir deyişle davanın kabulüne karar verilmesi gerektiği düşünülmeden, mahkemece; yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 11.02.2014 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

- KARŞI OY -

Dava BK.md 61-66 (TBK. Md 77 vd) maddelerine dayalı olarak açılmış sebepsiz zenginleşme davasıdır. Davalının 16.01.2006 gün ve 10138 sayılı Bakanlık kararı ile Artvin Devlet Hastanesi Baştabip yardımcılığına atandığı, Artvin İl Sağlık Müdürlüğü'nün 05.03.2007 tarih ve 1254 sayılı yazısı ile getirildiği bu görevi Artvin İl Sağlık Müdürlüğü'nün 17.09.2008 tarih ve 5009 sayılı onayı ile 29.06.2009 tarihine kadar sürdürdüğü, Artvin İl Sağlık Müdürlüğü'nce yapılan ilk atamanın, asli atamaya yetkili amirlerce onaylanmamış olduğundan, Davalı'ya 19 ay süresince Baştabip vekili olarak yapılan fazla ödemenin iadesi talep edilmektedir.

Artvin İl Sağlık Müdürlüğü'nün 05.03.2007 gün ve 1254 sayılı yazısı ile, Davalı'nın Devlet Hastanesi Başhekimliği görevini yürütmesi Hastane Baştabipliğine bildirilmiştir. Bunun üzerine de Davalı'nın bu görevi yürüttüğü ve atama işlemindeki “Vali oluru” eksikliğinin 19.09.2008 tarihinde giderildiği ve bu tarihten sonra da ilgili kişinin aynı göreve devam ettiği anlaşılmaktadır.

Davacı İdare, davalının “Vali oluru” olmadan görev yaptığı döneme ilişkin olarak kendisine Başhekim olması nedeniyle ödenmiş olan ek döner sermaye ve maaş ödemesinin iadesi için BK'nun sebepsiz zenginleşme hükümlerine göre bu davayı açmıştır.

BK.nun 61.maddesinde “Haklı bir sebep olmaksızın aharın zararına mal iktisabeden kimse, onu iadeye mecburdur.“ hükmü getirilmiştir (TBK.md.77)

Sebepsiz zenginleşmeden söz edebilmek için öncelikle bir kimsenin malvarlığında bir çoğalmanın (bir zenginleşmenin) meydana gelmesi gerekir. Diğer taraftan bir başka kimsenin malvarlığı azalmalı (fakirleşme) ve zenginleşme ile fakirleşme arasında illiyet bağı bulunmalıdır. Bu üç unsurun bir arada bulunması halinde sebepsiz zenginleşmeden söz edilebilir.

Sebepsiz zenginleşmeden söz edebilmek için öncelikle bir kimsenin malvarlığında bir çoğalmanın (bir zenginleşmenin) meydana gelmesi gerekir. Diğer taraftan bir başka kimsenin malvarlığı azalmalı (fakirleşme) ve zenginleşme ile fakirleşme arasında illiyet bağı bulunmalıdır. Bu üç unsurun bir arada bulunması halinde sebepsiz zenginleşmeden söz edilebilir.

Davalı, Davacı İdarenin bir görevlendirme yazısı üzerine baştabip vekilliği görevine başlamış ve bu görevi devam ettirmiştir. Davalının, bu görevlendirmede gerçek dışı beyanı veya hilesi bulunmamaktadır. Sadece görevlendirmede bir şekil noksanlığı bulunmaktadır. Davalı “Vali oluru” olmadan yapılan görevlendirme ile, o makamın gereği olan hizmeti vermiş, yaptığı bütün işlemler geçerlilik kazanmıştır. Yaptığı işlemlerin geçersiz olduğu ve sonradan tekrarlanmak zorunda kalındığına dair Davacı İdarenin bir iddiası bulunmamaktadır. Davacı idare, Davalı bu görevi yerine getirmemiş olsaydı bir başkasına aynı görevi yaptıracak ve Davalıya ödenmiş olan Başhekimlik tazminatını o kişiye de ödeyecekti. Bu nedenle davalının fakirleştiğinden söz edilemez. Bu da sebepsiz zenginleşmenin en önemli unsurudur.

Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 05.04.1973 gün ve 1972/6-2 sayılı kararında yanlış intibak işleminde dahi, yokluk ile mutlak butlan durumları ayrık olmak üzere ve kişinin gerçek dışı bildirimi veya hilesi de sebebiyet vermemiş olmak kaydıyla yönetimin tasarrufunun ancak dava ile geri alınabileceği ve yanlış işlemin geriye alınması halinde geri alma gününe kadar doğmuş durumların, parasal sonuçları da dahil olmak üzere hukuken kazanılmış durum olarak tanınması, bu durumda ödenmiş olan fazla paraların hukuken geçerli bir nedenle ödenmiş bulunduğunun kabulünün gerekeceği bu nedenle de sebepsiz zenginleşmenin söz konusu olamayacağından, sebepsiz zenginleşme kurallarına göre geri istenemeyeceğine karar verilmiştir.

O halde, Davalı'nın görevlendirmede hileli bir davranışının ya da yalan beyanının bulunmaması, tahsili ve kariyeri itibariyle bu göreve atanmasına ehil bulunmasına ve görevi de yerine getirmiş bulunmasına göre sebepsiz zenginleşme hükümlerine göre kendisine yapılan ödemelerin geri istenemeyeceğini düsşndüğümüzden, Mahkemenin davanın reddine dair vermiş olduğu kararın onanması görüşünde olduğumuzdan, Sayın çoğunluğun bozmaya ilişkin gürüşüne katılmıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2016/7531, Karar No: 2018/1347, Tarih: 19.02.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/7531 E.  ,  2018/1347 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

5271 sayılı CMK'nın 225. maddesi uyarınca hükmün konusu, duruşmanın neticesine göre iddianamede gösterilen fiilden ibaret olup, 213 sayılı Kanunun 367. maddesi uyarınca dava şartı olan ... ve Orta Ölçekli Mükellefler Grup Başkanlığının 05.06.2012 tarihli mütalaası ve dayanağı olan vergi suçu raporu ile eklerinin "2006 ve 2007 takvim yıllarında sahte fatura kullanma" suçuna ilişkin olduğu, 07.08.2012 tarihli iddianame ile “sahte fatura düzenleme” suçundan kamu davası açıldığı, sahte fatura düzenleme suçundan usulüne uygun olarak verilmiş dava şartı olan mütalaa bulunmadığı, her takvim yılı bakımından sahte fatura düzenleme ve kullanma eylemlerinin birbirinden bağımsız ve ayrı suçları oluşturduğu ve birbirine dönüşmeyeceği gözetilip, 2006 ve 2007 takvim yıllarında sahte fatura kullanma suçlarından Cumhuriyet Başsavcılığı'na ihbarda bulunulup dava açılması halinde birleştirilerek sonucuna göre karar verilmesi, sahte fatura düzenlemek suçlarından ise; mahkeme tarafından öncelikle durma kararı verilip, 213 sayılı VUK'nın 367. maddesi gereğince dava şartı olan mütalaanın verilip verilmeyeceğinin Vergi Dairesi Başkanlığından sorulması, verilmeyeceğinin anlaşılması durumunda davanın düşürülmesine karar verilmesi gerekeceği gözetilmeden yargılamaya devamla yazılı şekilde mahkumiyet hükümleri kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin bu sebepten dolayı, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 19.02.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/21012, Karar No: 2009/1236, Tarih: 03.02.2009

3. Hukuk Dairesi 2008/21012 E., 2009/1236 K.

**3. Hukuk Dairesi 2008/21012 E., 2009/1236 K.**

**- BELEDİYEYE AİT TAŞINMAZ

- ECRİMİSİL

- KİRA SÖZLEŞMESİ

- TAHLİYE**- 5393 S. BELEDİYE KANUNU [ Madde 15 ]

- 2886 S. DEVLET İHALE KANUNU [ Madde 75 ]

- 6570 S. GAYRİMENKUL KİRALARI HAKKINDA KANUN [ Madde 11 ]

**"İçtihat Metni"**

Dava dilekçesinde dava konusu büfenin alt kiracısı olduğunun tespiti ile muarazanın önlenmesi istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulü cihetine gidilmiş, hüküm davalı (Ç... Bel. Bask.) vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davacı vekili dilekçesi ile; davalı belediye ile diğer davalı şirket arasında 15 adet çiçek evi büfesinin kiralanması hususunda sözleşme yapıldığını, sözleşmede alt kiracılığa da onay verildiğini; bu nedenle, 18.03.2004 tarihli alt kira sözleşmesi ile \*H... Caddesi ile G... Sokağın kesiştiği köşede bulunan" çiçek evi büfesini müvekkilinin kiraladığını; davalı belediyenin gönderdiği yazı ile kira sözleşmesinin 11.03.2008 tarihinde sona ereceği belirtilerek tahliyesinin istendiğini, bunun yasal olmadığını iddia ederek; kiracılığın tespiti ile muarazanın giderilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı belediye vekili cevap dilekçesinde; dava konusu işlem Belediye Encümen kararına dayandığından, davanın idari yargıda açılması gerektiğini; davacının, belediyeye karşı dava açma hakkının bulunmadığını; yasa ve yönetmelik hükümleri gereğince davacının hukuken korunacak bir hakkının bulunmadığını savunarak; davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı belediye vekili tarafından süresinde temyiz edilmiştir.

Davalı belediye ile diğer davalı şirket arasında 11.03.2004 tarihli kira sözleşmesi bulunduğu, sözleşmenin iki yıl süreli olduğu, dava konusu yerin 2886 sayılı Yasa uyarınca ihale yolu ile kiraya verildiği; davada dayanılan ve hükme esas alınan 18.03.2004 tarihli ve bir yıl süreli kira sözleşmesi ile de davacının, davalı şirketin alt kiracısı olduğu anlaşılmaktadır.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı belediye vekili tarafından süresinde temyiz edilmiştir.

Davalı belediye ile diğer davalı şirket arasında 11.03.2004 tarihli kira sözleşmesi bulunduğu, sözleşmenin iki yıl süreli olduğu, dava konusu yerin 2886 sayılı Yasa uyarınca ihale yolu ile kiraya verildiği; davada dayanılan ve hükme esas alınan 18.03.2004 tarihli ve bir yıl süreli kira sözleşmesi ile de davacının, davalı şirketin alt kiracısı olduğu anlaşılmaktadır.

Mahkemece, davacının alt kiracı olduğu, alt kiracılığının geçerliliği hu-susunun açılacak tahliye davasında tartışılmasının gerektiği, davacı aleyhine yargı kararı olmaksızın davalı belediyenin tek yanlı aldığı kararla davacıyı dava konusu yerden tahliye etmesinin mümkün olmadığı gerekçesiyle, davanın kabulüne karar verilmiştir. Oysa, davalı belediye kiralananı 2886 sayılı Devlet İhale Kanunu hükümlerine göre (davacının kiralayanı olan şirkete) kiralamıştır. Anılan Kanun'un 75/3. maddesinde; tahliyeye ilişkin koşullar ile birlikte kira sözleşmesinin bitim tarihinden itibaren işgalin devam etmesi halinde, söz-leşmede hüküm varsa ona göre hareket edileceği, aksi halde ecrimisil alı-nacağı hükmü yer almaktadır. Bu hüküm, 2886 sayılı Kanun ile Hazine ta-rafından kiraya verilen taşınmazlarda söz konusu olmakla birlikte, 13.07.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5393 sayılı Belediye Kanunu'nun 15. maddesinin 3. fıkrasının 2. cümlesi ile, belediye taşınmazları hakkında da uygulanacağı hük-me bağlandığından; belediyelere ait taşınmazların kira sözleşmelerinde 6570 sayılı Kanun'un 11. maddesinin uygulanma olanağı kalmamıştır. Öyle olunca, taraflar arasındaki kira sözleşmesinin kira süresinin dolduğu 11.03.2008 ta-rihinde sona ereceği düşünülmeli, davalı belediyenin kira süresini uzatma-yacağını yazı ile bildirip kiralananın tahliye edilmesini istediği de dikkate alınarak (ki, asıl kira sözleşmesinin sona ermesi halinde alt kira ilişkisi de kendiliğinden sona ereceğinden) davanın reddine karar verilmelidir.

Mahkemece, 13.07.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5393 sayılı Belediye Kanunu'nun 15. maddesinin 3. fıkrası gözetilmeden; aksi düşüncelerle yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla, yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan, kabulü ile hükmün HUMK'nın 428. maddesi gereğince (BOZULMASINA) ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 03.02.2009 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.