muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/404, Karar No: 2021/311, Tarih: 24.06.2021

Uyuşmazlığın çözümü için Anayasa'nın 36. maddesinde düzenlenen adil yargılanma hakkının güvenceleri arasında yer alan mahkemeye erişim hakkının (Ahmet Yıldırım, B. No: 2012/144, 2/10/2013, § 28; Özkan Şen, B. No: 2012/791, 7/11/2013, § 51; Ş.Ç., B. No: 2012/1061, 21/11/2013, § 28; Kenan Yıldırım ve Turan Yıldırım, B. No: 2013/711, 3/4/2014, § 41) Anayasa Mahkemesi ve Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinde nasıl karşılık bulunduğunun belirlenmesi gerekmektedir.

Mahkemeye etkili erişim hakkı, mahkemeye başvuru konusunda tutarlı bir sistemin var olmasını ve dava açmak veya kanun yoluna başvurmak isteyen kişilerin ilgili mahkemeye ulaşmada açık, pratik ve etkili fırsatlara sahip olmasını gerektirmektedir. Özellikle hukuki belirsizlikler ya da uygulamadaki belirsizlikler kişilerin mahkemeye erişim hakkını ihlâl edebilmektedir (Benzer AİHM kararı için bkz. Geffre/Fransa, B. No: 51307/99, 23/1/2003, § 34). Bu nedenle, mahkemeler usul kurallarını uygularken bir yandan âdil yargılanma hakkını ihlâl edebilecek aşırı şekilcilikten, diğer yandan da yasalar tarafından düzenlenen usul kurallarının ortadan kaldırılması sonucunu doğurabilecek aşırı gevşeklikten kaçınmalıdırlar (Aynı yöndeki AİHM kararı için bkz. Walchli/Fransa, B. No: 35787/03, 26/7/2007, § 29; Eşim/Türkiye, B.No: 59601/09, 17/9/2013, § 21).

Usul kurallarının, hukuki güvenliğin sağlanması ve yargılamanın düzgün bir şekilde yürütülmesi sonucu adaletin tecelli etmesine hizmet etmek yerine kişilerin davalarının yetkili bir mahkeme tarafından görülmesi bakımından bir çeşit engel haline gelmeleri durumunda, mahkemeye erişim hakkı ihlal edilmiş olacaktır (Benzer yöndeki AİHM kararı için bkz. Efstathiou ve Diğerleri/Yunanistan, B. No: 36998/02, 27/7/2006, § 24).

Teoride ve uygulamada benimsenen görüşler ışığında; somut olayımıza baktığımızda;

Katılan tarafından verilen temyiz dilekçesinde hakkında mahkumiyet kararı verilen sanık ...’ın ismine yer verilmesinden sonra, suçta kullanılan aracında müsaderesinin talep edildiği gibi dilekçenin sonuç ve istek bölümünde kararın temyiz edildiği çok net bir şekilde belirtilmiştir. Davasız yargılama olmaz ilkesinden hareketle, temyiz incelemesinin dayanağını Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından düzenlenen tebliğname oluşturmakta ise de, temyizin zorunlu iki unsurundan birisi olan istek koşulu gerçekleşmeksizin temyiz incelemesi yapılamayacağından, somut olayımızda katılan tarafından verilen temyiz dilekçesinin de, öncelikle tebliğnamenin ve bunun doğal sonucu olarak temyiz incelemesinin dayanağını oluştucağı tartışmayı gerektirmeyecek kadar açıktır. Dolayısıyla istek koşulunun gerçekleşmesi halinde, tebliğnamede yer alması gereken suç ve sanıkla ilgili talep konusunda temyiz incelemesini yapan daire tarafından olumlu ya da olumsuz bir karar verilmesi zorunlu iken tebliğnamede yer almaması gereken bir husus tebliğnamede yer almış ise, bu durumda tebliğnamenin karşılanması zorunluluğu bulunmamaktadır. Bu hususta Yargıtayın uzun yıllar öncesine dayanan ve zaman içerisinde giderek istikrar kazanan içtihatlarında herhangi bir duraksama bulunmamaktadır. Somut olayımızda da, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından, sırf tebliğnamenin karşılanmamasından dolayı değil, katılan tarafından verilen dilekçede, hakkında mahkûmiyet kararı verilen ... hakkındaki hükmünde temyiz edilmiş olması nedeniyle temyiz incelemesinin adı geçen sanık hakkındaki hükmüde kapsaması gerektiğinden bahisle itiraz edilmiştir. Ancak Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun sayın çoğunluğu tarafından, temyiz iradesinin beraat hükmüne yöneldiği ve suçta kullanılan aracın beraat eden sanığa ait olduğu gerekçesiyle itirazın reddine karar verilmiştir. Oysa yargılamaya konu edilen eylemde iadesine karar verilen aracın sanığa ait olma ihtimali ya da müsadere kararının mahkûmiyet hükmüyle bağlantısının olma ihtimali her zaman mümkündür. Temyiz incelemesinin yapılabilmesi için, öncelikle istek (olayımızda katılanın temyiz dilekçesi) koşulunun gerçekleşmesi gerekmektedir. İstek ya vardır, ya da yoktur. Varsa diğer koşullarında gerçekleşmesi halinde dosya içeriği incelenebilecek, yoksa inceleme yapılamayacaktır. Sayın çoğunluk tarafından, bir taraftan isteğin var olduğu kabul edilerek dosyanın içeriği incelelnirken, diğer taraftan müsaderesi istenen aracın, beraat eden sanığa ait olduğundan bahisle, hakkında mahkûmiyet kararı verilen sanık hakkındaki hükmün temyizen incelenmesinin mümkün olamayacağına karar verilerek kanaatimizce çelişkiye düşülmüştür

. İstek ya vardır, ya da yoktur. Varsa diğer koşullarında gerçekleşmesi halinde dosya içeriği incelenebilecek, yoksa inceleme yapılamayacaktır. Sayın çoğunluk tarafından, bir taraftan isteğin var olduğu kabul edilerek dosyanın içeriği incelelnirken, diğer taraftan müsaderesi istenen aracın, beraat eden sanığa ait olduğundan bahisle, hakkında mahkûmiyet kararı verilen sanık hakkındaki hükmün temyizen incelenmesinin mümkün olamayacağına karar verilerek kanaatimizce çelişkiye düşülmüştür. Bu düşüncenin kabul edilmesi halinde suçta kullanılan araç hakkında mahkûmiyet kararı verilen sanığa ait ise temyiz incelemesinin yapılabileceği, araç başkasına ait ise somut olayımızda olduğu gibi temyiz incelemesinin yapılamayacağı, başka bir deyişle içeriği incelenemeyen dosyanın içeriğindeki bilgilerden yola çıkılarak temyiz kapsamının buna göre belirleneceği sonucuna ulaşılır ki ulaşılan bu sonucun hayat tecrübeleri ile bağdaşmayacağı gibi yasal düzenlemelere ve yerleşik uygulamalarada aykırı olacağı açıktır. Ayrıca somut olayımızda katılan tarafından yapılan temyizin sanık aleyhine sonuç doğurabileceğinden bahisle bir anlamda temyiz incelemesinin dolaylı olarak aleyhe bir işlem olabileceği de kabul edilerek kanaatimizce ceza muhakemesi kanununun amacına aykırı bir sonuca ulaşılmıştır. Zira ceza muhakemesinde amaç, insan haklarına saygılı bir şekilde maddi gerçeğe ulaşmaktır. Dolayısıyla temyiz davası, ister lehe, ister aleyhe sonuçlansın, temyiz hakkı, mahkemeye erişim hakkının ayrılmaz bir parçası olarak, kararların denetimi için bir anlamda hukuk devletinin sigortasıdır. Bu nedenledir ki ceza muhakemesi kurallarının derhal uygulanması ilkesinden hareketle geçmişe yürümeyeceği, ancak istisnai olarak usul kurallarının maddi ceza hukukunu ilgilendirmesi durumunda, geçmişe yürüyeceği hususunda herhangi bir duraksama yaşanmamıştır. Dolayısıyla kural olarak ceza muhakemesi hukukunda lehe kuraldan bahsedilemeyeceği gibi temyiz incelemesinın her zaman mahkemeye erişim hakkının ayrılmaz bir parçası olarak lehe olduğunun kabul edilmesi gerekmektedir.

Sayın çoğunluğun görüşüne iştirak edilmemekle birlikte anılan görüşün bir an için doğru olduğunun kabul edilmesi halinde, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından, bir aylık yasal süreden çok sonra itiraz edildiğinden, aleyhe olduğu kabul edilen itirazın reddine karar verilmesi gerekirdi.

Sonuç itibarıyla;

Katılan tarafından verilen temyiz dilekçesinde, sanığın ismine de yer verilmiş olması, suçta kulllanılan aracın müsadere edilmesi gereğinden bahsedilerek resen gözetilecek sebeplerle kararın temyiz edildiğinin belirtilmiş olması, temyiz hakkının mahkemeye erişim hakkının ayrılmaz bir parçası olarak ilgililer açısından güvence teşkil etmesi, müsadere talebinin hakkında mahkûmiyet kararı verilen sanığı da ilgilendirme ihtimalinin mevcut olması karşısında; temyiz kapsamı belirlenmeden yapılan temyiz incelemesinin hukuken geçersiz olacağı dikkate alınarak Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun 2012/210 K, 2018/269 K sayılı ilamları doğrultusunda temyiz dilekçesinin geniş yorumlanarak Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının kabul edilmesi gerekirken, itirazın reddine dair sayın çoğunluğun görüşüne yukarıda arz ve izah edilen nedenlerle iştirak edilmediği'' düşüncesiyle,

Çoğunluk görüşüne katılmayan iki Ceza Genel Kurulu Üyesi ise; '' Sanık ... hakkında bir temyiz davası olduğu,'' düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle,

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının REDDİNE,

2- Dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 24.06.2021 tarihinde yapılan müzakerede oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5284, Karar No: 2013/3653, Tarih: 15.02.2013

**2. Hukuk Dairesi         2012/5284 E.  ,  2013/3653 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı tarafından kusur belirlemesi ve nafakalar yönünden temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 15.02.2013 günü taraflar adına kimse gelmedi. Davalı ...'a duruşma gününün tebliğ edilemediği, davacı ... ..... vekili Av. ....'nin ise mazeret dilekçesi gönderdiği, yokluğunda kararın onanmasını istediği görüldü. İşin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, yerinde bulunmayan temyiz isteğinin reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, peşin alınan harcın mahsubuna ve 103.50 TL. temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.15.02.2013 (Cuma)

....
Yargıtay — Esas No: 2022/2574, Karar No: 2024/17794, Tarih: 25.12.2024

**4. Ceza Dairesi         2022/2574 E.  ,  2024/17794 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Yapılan ön inceleme neticesinde sanık hakkında; verilen hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde yapıldığı, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında hakaret suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik katılan vekilinin istinaf başvurusunun Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz istemi; sanık hakkında alt sınırdan ve seçenek yaptırımlardan adli para cezasına hükmedilmesinin hakkaniyete ve dosya kapsamına uygun olmadığına ilişkindir.

III. GEREKÇE

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; bozma sebepleri dışındaki temyiz istemleri ile vesair nedenler yerinde görülmemiştir.

1. 5237 sayılı Kanun'un 128. maddesinde düzenlenen ve Anayasa'nın 36. maddesiyle de güvence altına alınan iddia ve savunma dokunulmazlığı; şahısların yargı mercileri veya idari makamlar nezdinde, serbestçe ve hiçbir endişenin etkisi altında kalmaksızın haklarını özgürce iddia edebilmeleri veya kendilerini savunabilmeleri imkanının sağlanmasını ifade eder. Eğer böyle bir hak olmazsa, iddia ve savunma serbestçe yapılamayacak ve söylenmesi gereken, cezai yaptırıma maruz kalma korkusuyla ifade edilemeyeceğinden, yapılan yargılama sonucunda hedeflenen, “gerçeğe ulaşma” ve “adaletin gerçekleşmesi” de söz konusu olamayacaktır.

Madde gerekçesinde de açıklandığı üzere; iddia ve savunma hakkının kullanılması bağlamında, kişiler açısından somut isnat ifade eder nitelikte maddi vakıaların ortaya konulması ya da kişilerle ilgili olumsuz değerlendirmelerde bulunulması mümkündür. Bu somut isnatlar veya olumsuz değerlendirmeler, iddia ve savunma hakkının kullanılmasıyla ilişkilendirilememesi durumunda, hakaret ve hatta iftira suçunu oluşturur.

İddia ve savunma kapsamında, kişilerle ilgili olarak bulunulan somut isnatların yapılan olumsuz değerlendirmelerin uyuşmazlıkla ilişkili olması lazımdır ancak, uyuşmazlığın çözümü açısından faydalı olması aranmamalıdır.

Somut uyuşmazlıkla bağlantılı olmayan isnatlar gerçek olsa bile iddia ve savunma dokunulmazlığının varlığından bahsedilemez. Keza, somut vakıalara dayansa dahi uyuşmazlıkla alakası olmayan olumsuz değerlendirmeler açısından iddia ve savunma hakkının kullanılması söz konusu değildir.

Somut uyuşmazlıkla bağlantılı olmayan isnatlar gerçek olsa bile iddia ve savunma dokunulmazlığının varlığından bahsedilemez. Keza, somut vakıalara dayansa dahi uyuşmazlıkla alakası olmayan olumsuz değerlendirmeler açısından iddia ve savunma hakkının kullanılması söz konusu değildir.

Somut olayda; sanık savunması, katılan beyanı, tanık anlatımı ve tüm dosya kapsamı bir bütün olarak ele alındığında, suça konu eylemin 5237 sayılı Kanun'un 128. maddesinde düzenlenen iddia ve savunma dokunulmazlığı kapsamında kaldığı ve hakaret suçunun unsurları oluşmadığından sanık hakkında atılı suçtan beraat hükmü kurulması gerektiğinin gözetilmemesi,

2.Kabule göre de; sanık hakkında hükmolunan adli para cezası taksitlendirilirken, taksitlerden birinin zamanında ödenmemesi hâlinde geri kalan kısmın tamamının tahsil edileceği belirtilmiş olmasına rağmen ödenmeyen adli para cezasının 6545 sayılı Kanun'un 81. maddesi ile değişik 5275 sayılı Kanun'un 106/3. maddesi uyarınca infaz olunacağının kararda gösterilmemesi, hukuka aykırı görülmüştür.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle katılan vekilinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararının 5271 sayılı Kanun'un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304. maddesi uyarınca Alanya 3. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

25.12.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/43446, Karar No: 2017/24466, Tarih: 09.11.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/43446 E.  ,  2017/24466 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İş Mahkemesi

DAVATÜRÜ:ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen karar, süresi içinde duruşmalı olarak davacı vekili tarafından temyiz edilmiş ise de; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 438. maddesi gereğince duruşma isteğinin miktardan reddine ve incelemenin dosya üzerinden yapılmasına karar verildikten sonra Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin 30.09.2010-30.05.2011 tarihleri arasında davalı kurumun okuma yazma, İngilizce ve bilgisayar kurslarında mesai saatleri dışında çalıştığını, bu görevlendirmenin ...Menkul Kıymetler Borsası ...Eğitim Merkezi Müdürününün oluru ile okul müdürü ve diğer öğretmenlerin bilgisi dahilinde olduğunu, aylık 400,00 TL ücret ödeneceğinin söylendiğini, ücretinin ödenmediğini belirterek ücret alacağının davalıdan tahsilini talep etmiştir.Davalı Bakanlık vekili, davacının... İlköğretim Okulunda hizmetli olarak çalışmasına rağmen ... Eğitim Merkezi bünyesinde okulundan izin almaksızın çalıştığını, ücret olgusunun yazılı delille ispatlanması gerektiğini, istenen alacağa dair yapılan işin davacının işinin parçası olduğunu belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Kararın davalı tarafça temyiz edilmesi üzerine Dairemizce 28.05.2014 tarihli ilamla kararın bozulmasına karar verilmiş, Mahkemece bozma ilamına uyulmasına karar verilerek davanın reddine karar verilmiştir.Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.Taraflar arasındaki uyuşmazlık davacının talep ettiği ücret alacağına hak kazanıp kazanmadığı noktasındadır. Davacı davalı kurumun kurslarında mesai saatleri dışında çalıştığını, bu görevlendirmenin ... Menkul Kıymetler Borsası ... Eğitim Merkezi Müdürününün oluru ve ... İlköğretim Okulu Müdürünün ve diğer öğretmenlerin bilgisi dahilinde olduğunu, aylık 400,00 TL ücret ödeneceğinin belirtildiğini ancak ödenmediğini belirtmiştir. Dairemizce bozma ilamında Mahkemece davacının mesai saatleri dışında kurs için verdiği hizmet sebebi ile ücrete hak kazandığı kabul edilerek ücret alacağına hükmedilmiş ise de; dosyada davacının belirtilen kurslarda görevlendirildiğine dair resmi yazılı bir belge bulunmadığı gibi davacının bu kurslarla resmi bağlantısının bulunmadığına dair yazının bulunduğu, davacı tanık beyanları dışında davacıya ücret ödeneceğine ilişkin herhangi bir delilin bulunmadığı, ücret alacağının reddi gerektiği belirtilmiş ise de ... Eğitim Merkezi Temsilcisinin davacının kurs saatlerinde okulda olduğu, alacağın okul tarafından ödenmesi gerektiği yönündeki beyanı ve davacı tanık beyanları dikkate alındığında bozma ilamının maddi hataya dayalı olduğu anlaşılmaktadır.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 10.02.1988 tarih 197/2-520 esas, 1988/89 karar sayılı kararında, Yargıtayca temyiz incelemesinin yapıldığı sırada dosyada bulunan bir belgenin gözden kaçırılması, maddi hata nedeni olarak açıklanmıştır. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun kökleşmiş içtihatları maddi hataya dayanan bozma ya da onama ilamının usuli kazanılmış hak oluşturmayacağı yönündedir (Yargıtay HGK17.012007gün 2007/9-13 esas 2007/17 karar ve Yargıtay HGK 25.06.2008 gün 2008/11-448 esas, 2008/454 karar).Ayrıca belirtmek gerekir ki, Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 04.02.1959 gün ve 1957 /13 esas, 1959 karar ve 09.05.1960 gün 1960/21 esas, 1960/9 karar sayılı kararlarında açıklandığı üzere Yargıtayca maddi hata sonucunda verilen bir karara mahkemece uyulsa dahi usuli kazanılmış hak oluşmaz.Dairemiz, 28.05.2014 tarihli bozma ilamının temyiz incelemesi sırasında dosya içerisindeki bir kısım bilgi ve belgenin gözden kaçırılması sureti ile maddi hataya dayalı olarak oluşturulduğu anlaşılmaktadır. Bu doğrultuda taraflarca davacının aylık 400,00 TL ücret karşılığında kurs saatlerinde çalışması hususunda anlaşıldığı değerlendirilmekle buna göre ücret alacağı hüküm altına alınmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan sebeple BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 09.11.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4949, Karar No: 2020/694, Tarih: 03.02.2020

**3. Hukuk Dairesi         2019/4949 E.  ,  2020/694 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davacı ...'un davalı Hazine aleyhine açtığı tazminat davasının kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı ... tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacılar, asıl dava dilekçesinde özetle; Banaz Mal Müdürlüğü ile yapılan 18/02/2002 tarihli 00541 ve 00542 yevmiye numaralı kira sözleşmeleri ile ... ilçesi ... köyü Kayran mevkiinde bulunan kum ocaklarını 2 yıl süre ile kiraladığını, kiranın ÇED raporunun alınmasıyla başlayacağının belirlendiğini, ÇED raporunun 30/04/2002 tarihinde alındığını, 10/06/2002 tarihinde de ruhsatının alındığını, aynı gün kum ocağında faaliyete başlaması gerektiği halde davalı köy tüzel kişiliğinin köy halkı ile birlikte faaliyet göstererek işletmenin açılmasına ve yer teslimi yapılmasına engel olduğunu, kum ocağını işletebilmek için noter masraflarını yatırdığını, kira bedeli ödediğini, plan-proje çizdirdiğini, ÇED raporu aldığını, birçok kurumdan rapor aldığını, ticari taksi ile ulaşım giderleri yaptığını, normal şartlarda aylık 8.000 TL net kar elde etmesi gerektiğini, araçlarını çalışmak üzere ... Köyüne götürmek istediğini ancak köylülerin, araziye girmesini engellediğini, 30/04/2002 gününden yani ÇED raporunun alınması tarihinden beri kum çakıl ocağını işletemediğini belirterek 30/04/2002 gününden bu yana işlemiş ve işleyecek reeskont faizi ile birlikte 3 000 TL manevi tazminatın ... Köyü köy tüzel kişiliği ve davalı köy muhtarı ...'dan müştereken ve müteselsilen tahsilini; 10.000 TL maddi tazminatın ise tüm davalılardan müşterek ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı- Karşı Davacı ... Ve ... cevap ve karşı dava dilekçelerinde özetle; davacının daha evvel de aynı bölgede kum-çakıl işletmesini işlettiğini, köy tüzel kişiliğinin dava konusu bölgede kum çakıl işletmesine muvafakat etmediğinin açık olduğunu, bu hoşnutsuzluğun medeni kurallar çerçevesinde ve tamamen yasal sınırlar içinde dile getirildiğini, kum-çakıl ocağı işletme kararının kamu yararı gözetilmeden verildiğini, alınan ÇED raporunun da gerçek ile bağdaşmadığını, taban suyunun yüzüye çok yakın olması nedeniyle kum - çakıl ocağının işletilmesi halinde ekolojik dengenin bozulacağını, yeraltı su kaynaklarının kirleneceğini ve akış ikametlerinin değişeceğini, ne köy muhtarı olan davalının ne de köy tüzel kişiliğinin tazminatı gerektirecek herhangi bir fiilleri bulunduğunu belirterek davanın reddini savunmuş; fazlaya ilişkin haklarının saklı kalmak kaydı ile 13.000 TL maddi tazminatın karşı taraftan müşterek ve müteselsilen tahsili ile karşı davacı köy tüzel kişiliğine verilmesini, 2.000 TL manevi tazminatın karşı taraftan müşterek ve müteselsilen tahsili tahsili ile karşı davacı ...’a verilmesini, alacağa dava tarihinden itibaren faiz işletilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı Hazine, asıl davaya cevap vermemiştir.

Birleşen dosya davacısı Hazine, asıl dava davacılarından ... aleyhine açtığı davada; dava dilekçesinde özele; ... Köyünde bulunan kadastro dışı 15841 m2 ve 15518,47 m2 yüzölçümlü iki adet taşınmazın kum ocağı olarak işletilmek üzere ihale ile davalı tarafından kiralandığını, taşınmazların davalıya teslimine ilişkin tüm koşulların yerine getirildiğini ve davalı kiracının kiralananları teslim almak üzere davet edildiğini, ancak köylüler tarafından tehdit edildiğini ileri sürerek taşınmazı teslim almaya yanaşmadığını, bunun üzerine Kaymakamlık tarafından tüm tedbirlerin sağlandığını, davalı ile taşınmazların başına gidildiğini, yine de davalının taşınmazları teslim almadığını, bu durumun tutanakla tespit edildiğini ve Maliye Bakanlığına bildirildiğini, kira sözleşmelerinin Maliye Bakanlığı Milli Emlak Genel Müdürlüğünün yazılı talimatı gereğince tek taraflı olarak feshedildiğini, verilen talimat uyarınca gecikme zamları ile birlikte fesih tarihine kadar ödenmeyen 2,3 ve 4. kira taksitlerin ile genel hükümlere göre 1 yıllık kira bedeli tutarında tazminat olmak üzere toplam 26.365,50 TL’nin 14.04.2003 tarihine kadar ödemesi bildirildiği halde davalının herhangi bir ödemede bulunulmadığını belirterek; idarenin haklı nedenle feshine dayalı olarak toplamda 26.365,50 TL tazminatın temerrüt tarihi olan 14/04/2003’ten itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davacı – birleşen dosya davalısı ... cevap dilekçesinde özetle; dava konusu taşınmazların teslim edilemediğini, bu nedenle davacı kurum aleyhine tazminat davası açıldığını, belirterek davanın reddini istemiştir.