muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2025/252, Karar No: 2025/856, Tarih: 17.02.2025

3. İlk Derece Mahkemesi tarafından bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda yine davanın reddine karar verilmiş ve kararın davacı tarafça temyizi üzerine dosya kanun yolu incelemesi için doğrudan Dairemize gönderilmiştir.

4. Hukuk ve adalet anlayışında yaşanan gelişmelere orantılı olarak 1982 Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 36. maddesinde “Adil yargılanma hakkı” temel insan hakları arasında sayılmıştır. Adil yargılanma ilkesi kapsamındaki haklardan biri de, “Mahkemeye Erişim Hakkı” dır. Diğer bir anlatımla, “mahkemeye erişim hakkı” adil yargılanma hakkının en temel unsurlarından birisidir. Mahkemeye erişim hakkı şüphesiz yüksek mahkemeye ulaşma hakkını da kapsar (AYM 23.10.2019 T. ve 2016/73086 BB no’lu). Mahkemeye ulaşmayı aşırı derecede zorlaştıran ya da imkânsız hale getiren uygulamalar mahkemeye erişim hakkını ihlal edebilir (Osman Çelik, Adil Yargılanma Hakkı Rehberi, Anayasa Mahkemesi Yayınları, s.31 vd.). Bu bağlamda mahkemeye erişim konusunda yasalarda yoruma açık bir hüküm bulunması halinde, adil yargılanma hakkını mümkün kılan yorum tercih edilmelidir.

5. 6100 S. HMK'nın 341. maddesinde hangi nitelikteki İlk Derece Mahkemesi kararlarına karşı kanun yolunun açık olduğu düzenlenmiş olup, buna göre kararın verildiği 2024 yılı itibariyle miktar veya değeri 28.250,00 TL ve üzerindeki malvarlığı davalarında verilen kararlar yönünden KANUN YOLU AÇIK tutulmuştur.

6. Oysa, kanun koyucu 3 hakimli bölge adliye mahkemelerinin kararlarına yönelik kanun yolu bakımından, bu mahkemelerin kanun yolu alt denetim yetki ve sıfatını haiz mahkemelerden olması sebebiyle HMK’nın 362/1-a maddesinde kesinlik sınırı çok daha yüksek tutulmuştur.

7. Somut olayda olduğu gibi, HMK 341/1-a maddesindeki parasal sınırlar yerine, Daire çoğunluğu tarafından, kanun koyucunun HMK 362/1-a maddesi uyarınca ancak bölge adliye mahkemeleri açısından uygun gördüğü kanun yolu parasal sınırının, HMK’nın 374/3 maddesi uyarınca doğrudan temyize tabi ilk derece mahkemeleri kararları yönünden de uygulanmasını adil yargılanma ilkesi ile hukuki güvenlik ilkelerine aykırı olarak gördüğümden, çoğunluk kararını isabetli bulmuyorum. 17.02.2025
Yargıtay — Esas No: 2007/16939, Karar No: 2008/9425, Tarih: 19.06.2008

**21. Hukuk Dairesi         2007/16939 E.  ,  2008/9425 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ürgüp Asliye Hukuk (İş)Mahkemesi

TARİHİ : 06/02/2007

Davacı, davalı işveren nezdinde 1.4.1997-31.10.2002 tarihleri arası çalıştığının tespitine  karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin  kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün  davacı ile davalılardan kurum vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Dava, 01.04.1997-31.10.2002 tarihleri arasında davalıya ait işyerinde hizmet akdine dayalı olarak geçen ve Kuruma  bildirilmeyen çalışmaların tesbiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, istemin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağı 506 sayılı Yasa'nın 79/10.  maddesi olup yönetmelikle tesbit edilen belgeleri   işveren tarafından  verilmeyen  veya  çalıştıkları  Kurum’ca  tesbit  edilmeyen  sigortalılar,  çalışmalarını hizmetlerinin   geçtiği yılın sonundan başlayarak  5 yıl  içerisinde mahkemeye  başvurarak  alacakları ilam ile ispatlayabilirlerse  bu çalışmaların  Kurum’ca  dikkate alınacağı  belirtilmiştir.Yerleşik Yargıtay görüşü, birden ziyade  işe giriş  bildirgesi  verilmesi halinde çıkış yok ise ilk  işe giriş  bildirgesi ile son işe giriş bildirgesinin verildiği  tarihler  arasında geçen çalışmaların hak  düşürücü süreye  uğramayacağı,  çıkış varsa hak düşürücü sürenin  her kesim çalışma için ayrı  ayrı hesaplanacağı çıkış  tarihinden sonra işçinin aynı işyerinde  çalışmasını sürdürmesi veya hak düşürücü  süre içerisinde  tekrar aynı işyerine girerek  çalışmasının  hak düşürücü sürenin  işlemesine engel olmayacağı yolundadır. Bu nedenle işe giriş ve çıkış tarihleri   arasındaki kısmi bildirimin  aksinin eşdeğer  belgelerle ispat  edilebileceği kabul edilmelidir. Bu gibi durumlarda çalışma olgusunu ortaya koyabilecek inandırıcı ve yeterli kanıtlar aranmalı, kamu düzenine dayalı bu tür davalarda hakim, görevi gereği doğrudan soruşturmayı genişleterek sigortalılık koşullarının oluşup oluşmadığını belirlemelidir. Bu yön, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun  2003-21-43 E.,2003/97 K. sayılı 26.02.2003 günlü kararında da vurgulanmıştır.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, davalılardan K.A.Ş K.C.tarafından davacıya ait 01.04.1998,01.04.2000,10.04.2001 ve 15.04.2002 tarihli,diğer davalı K.Eğlence Merkezi tarafından 21.10.2002 tarihli işe giriş bildirgesi verildiği, davacının 01.04.1998-31.10.1998 arası 210 gün,01.04.2000-30.10.2000 arası 180 gün,10.04.2001-31.10.2001 arası 200 gün,15.04.2002-20.10.2002 arası 185 gün, ...nolu K.AŞ K.C.unvanlı işyerinden, 21.10.2002-31.10.2002 arası 11 gün, 1003723 nolu K. Eğlence Merkezi unvanlı işyerinden çalışmalarının bildirildiği,işe giriş bildirgeleri üzerindeki imzaların davacıya ait olup olmadığının tesbit edilmediği ve çalışmanın sürekli mi mevsimlik mi olduğunun yeterince araştırılmadığı anlaşılmaktadır.

Mahkemece yapılacak iş; öncelikle Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 26.02.2003 ve 2003/21-43 Esas, 2003/97 Karar sayılı kararında da belirtildiği gibi  01.04.1998,01.04.2000,10.04.2001, 15.04.2002 ve 21.10.2002 tarihli işe giriş bildirgelerindeki sigortalının imzası üzerinde uzman bilirkişilere  imza incelemesi yaptırmak, imzanın sigortalıya ait olduğunun   anlaşılması   halinde   davacının   01.04.1998   tarihinden  önceki döneme ilişkin istemi

yönünden hak düşürücü sürenin dolmuş olması nedeniyle reddetmek, imzanın sigortalıya ait olmadığının anlaşılması halinde ise sigortalının hizmeti kesintisiz şekilde 31.10.2002 tarihine kadar devam etmiş sayılacağından hak düşürücü süreden söz edilemeyeceğinden 01.04.1997-31.10.2002  tarihleri arasındaki döneme ilişkin tesbiti istenen süreler yönünden işyerine ilişkin Kurum şubesinde bulunan işyeri dosyasını celbetmek, dönem bordrolarında kayıtlı tanıklar saptanıp, bu tanıkların bilgilerine başvurmak, ayrıca iş yerinin niteliği dikkate alınarak zabıta araştırması aracılığıyla işyerinin kış aylarında açık olup olmadığını tesbit ettirmek tüm deliller toplandıktan sonra delilleri takdir edip sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Kabule göre de,gerekçeli karar başlığında birleşen dosyanın davalısı olan K.A.Ş. K.C.unvanlı işyerinin davalı olarak gösterilmemesi ve kısmen kabul kararı verildiği halde bu davalı yararına avukatlık ücretine hükmolunmaması ve yargılama giderinin tamamından sorumlu tutulması usul ve yasaya aykırıdır.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, tarafların  bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 19.06.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/33245, Karar No: 2013/16849, Tarih: 03.06.2013

**8. Ceza Dairesi         2012/33245 E.  ,  2013/16849 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığa verilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında dayanak kanun ve maddesinin TCK.nun 50/1-a olarak, hapis cezası ve doğrudan verilen gün para cezası adli para cezasına çevrilirken günlüğünün 20 TL'den belirlenmesi sırasın- da dayanak kanun ve maddesinin TCK.nun 52/2 olarak ve verilen adli para cezasının tak- sitlendirilmesi sırasında dayanak kanun ve maddesinin TCK.nun 52/4 olarak gösterilme- mesi mahallinde giderilmesi mümkün eksiklik olarak görülmüştür.

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanık müdafiinin, suçun sabit olmadığına yönelik temyiz itirazı yerinde görülmediğinden reddiyle hükmün (ONANMASINA), 03.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/9993, Karar No: 2007/361, Tarih: 25.01.2007

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2006/9993 E.  ,  2007/361 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki kayıt kabul davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Dava vergi alacağının iflas masasına kaydı istemine ilişkindir.

Davalı iflas idaresi vekili alacağın mükerrer yazdırıldığını ileri sürerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece yapılan yargılamaya göre, alacağın kesinleşmiş vergi alacağı olduğu ve bu tür alacakların iflas idaresince masaya kaydının zorunlu bulunduğu gerekçesiyle davanın kabulüne ve 6.141,60 YTL. davacı alacağının masaya kaydına karar verilmiş; hüküm davalı iflas idaresi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Kural olarak kesinleşmiş vergi alacaklarının iflas masasına doğrudan kaydı gerekirse de, somut olayda davalı yanın savunması aynı alacağın ikinci kez masaya yazdırılmak istendiği yönündedir. Ödeme ve mükerrer kayıt gibi iddialar mahkemece incelenip sonuçlandırılabilecek iddialardan olup, mahkemece savunma üzerinde yeterince durulup bir karar verilmek gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulmasında isabet görülmemiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan hükmün yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 25.01.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12005, Karar No: 2022/4520, Tarih: 10.03.2022

**4. Hukuk Dairesi         2021/12005 E.  ,  2022/4520 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki sigorta tahkim davası hakkında Sigorta Tahkim Komisyonu İtiraz Hakem Heyeti tarafından verilen kararın davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili, davalıya trafik sigortalı araç sürücüsünün kusurlu hareketi ile gerçekleşen kazada davacının yaralandığını ve malul kaldığını açıklayıp maddi tazminatın tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, başvurunun reddini savunmuştur.

Sigorta Tahkim Komisyonu Uyuşmazlık Hakem Heyetince, iddia, savunma ve toplanan kanıtlara göre; davanın kabulü ile 47.244,00 TL’nin tahsiline karar verilmiş, anılan karara karşı itiraz edilmesi üzerine İtiraz Hakem Heyetince davalı vekilinin itirazının reddine karar verilmiş, karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, kararın gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Başvuru, trafik kazasından kaynaklanan bedensel zarara dayalı iş göremezlik tazminatı istemine ilişkindir.

Başvuru sahibi vekili, davacının meydana gelen kazada yaralandığını ve malul kaldığını açıklayıp iş göremezlik tazminatı talebinde bulunmuş, davalı vekili, davacının motosiklette yolcu olarak seyri sırasında gerçekleşen kazada kask, dizlik gibi koruyucu giysileri giymemesi nedeni ile zararın artmasına neden olduğunu ileri sürerek hesaplanan tazminattan müterafik kusur indirimi yapılması gerektiğini savunmuş, Hakem Heyetince anılan savunmanın reddine karar verilmiştir. Varılan sonuç dosya kapsamına uygun düşmemektedir.

Zararın meydana gelmesinde veya artmasında mağdurun da kusurunun bulunması halinde sözkonusu olan müterafik kusur 6098 sayılı TBK'nın 52.maddesinde düzenlenmiştir. Mağdurun kusurunun zararın meydana gelmesinde başlıca etken olması halinde zarar verenin sorumluluğunun kalkması sözkonusu olabileceği gibi belirlenen kusura göre zarar ve ziyandan indirim yapılmasını da gerektirebilir.

Somut olayda davacının kaza nedeni ile dizinden açık yara şeklinde yaralandığını, maluliyetine neden olan arazın diz bölgesinden olduğu yazılıdır.

Somut olayda davacının kaza nedeni ile dizinden açık yara şeklinde yaralandığını, maluliyetine neden olan arazın diz bölgesinden olduğu yazılıdır.

Davaya konu olayda davacı, motosiklette yolcu olup her ne kadar Karayolları Trafik Kanunu yönetmeliğinin 150. maddesinde yolcular için sadece koruma başlığının takılmasının zorunlu olduğu düzenlenmiş ise de, motosikletin niteliği itibari ile yolcu taşımaya elverişli araç olmaması nedeni ile motosiklet sürücüleri için geçerli olan koruyucu önlemlerin kendi istekleri ile motosiklette yolcu olarak seyreden kişiler için de kıyasen uygulanması gerektiğinden, tüm dosya kapsamına, yaralanmanın niteliğine göre davacının motosiklette yolcu olarak seyri sırasında dizlik takmayarak zararın meydana gelmesinde veya artmasında müterafik kusurunun bulunduğu gözetilerek Dairenin uygulamaları da dikkate alınmak suretiyle TBK’nin 52. maddesi uyarınca tazminattan %20 oranında müterafik kusur indirimi yapılarak karar verilmek üzere de kararın bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentlerde açıklanan nedenlerle davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 10/03/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/17441, Karar No: 2012/4648, Tarih: 13.02.2012

**3. Ceza Dairesi         2009/17441 E.  ,  2012/4648 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanık savunmasında, olay tarihinden önce katılan ile aralarında ot yakma meselesinden husumet bulunduğunu, olay tarihinde de katılanı bahçe içerisinde görünce arabadan indiğini, katılanın yanına geldiğini, katılan ile çöp dökme meselesinin konuşurken katılanın üzerine bıçakla yürüdüğünü, kendisini savunmak için arabadan bıçağı alıp katılana salladığını söylemesine göre, yaralama anını gören görgü tanığın olmayan olayda kavgayı başlatanın hangi taraf olduğunun kesin olarak belirlenememesi karşısında; Yargıtay CGK’nun Dairemizce de benimsenen 2002/4-238 esas ve 2002/367 sayılı kararında açıklandığı üzere, ilk haksız hareketin kimden kaynaklandığı belirlenemediğinde şüpheli kalan bu halden sanığın yararlandırılması suretiyle yaralama eylemini haksız tahrik altında gerçekleştirdiği kabul edilerek cezasından indirim yapılması gerektiğine dair içtihatı da nazara alınıp buna göre sanık hakkında haksız tahrik hükümlerinin uygulanmasının gerekip gerekmediğinin ayrıntılı şekilde kararda tartışılıp değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken soyut ve haksız tahrik bulunmadığı gerekçesi ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 13.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6260, Karar No: 2018/3171, Tarih: 19.04.2018

**4. Hukuk Dairesi         2016/6260 E.  ,  2018/3171 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ...Ş. aleyhine 20/10/2015 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 16/02/2016 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, basın yoluyla kişilik haklarına saldırıdan kaynaklanan manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili; ... Gazetesi'nin, 28/11/2014 tarihli nüshasında "HSYK’da Paralel Temizlik" başlıklı haberin yayınlandığını, haberde davacı hakkında asılsız isnat ve iftiralarda bulunulduğunu, haberin davalı firmaya ait grup gazetelerinde ve internet sitesinde de yayınlandığını, bu nedenle müvekkilinin kişilik haklarının saldırıya uğradığını belirterek oluşan manevi zararın tazminini talep etmiştir.

Davalı vekili; davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davacının manevi tazminat talep etmekte haklı olduğu gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Basın özgürlüğü, Anayasa'nın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Kanunu'nun 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durum da halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır. Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Ne var ki, basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasa'nın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanunu'nun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel

yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Ne var ki, basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasa'nın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanunu'nun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel

yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

Davaya konu yayın bir bütün olarak değerlendirildiğinde; güncel olduğu, toplumun bilgi edinme, basının haber verme hakkı kapsamında kaldığı, özle biçim arasındaki dengenin bozulmadığı, davacının kişilik haklarına saldırının gerçekleşmediği anlaşıldığından istemin tümden reddine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmesi doğru değildir. Kararın açıklanan nedenlerle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 19/04/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/19407, Karar No: 2017/5045, Tarih: 14.02.2017

**5. Hukuk Dairesi         2016/19407 E.  ,  2017/5045 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik Kamulaştırma Kanununun 10.maddesi uyarınca kamulaştırma bedelinin mahkemece tespiti ve taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün duruşmalı olarak Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş ise de dosyada davetiye gideri bulunmadığından, duruşma isteminin reddi ile incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verilerek dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik Kamulaştırma Kanununun 10.maddesi uyarınca kamulaştırma bedelinin mahkemece tespiti ve taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece uyulan bozma ilamı uyarınca inceleme ve işlem yapılarak davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz nedenleri bozma ile kesinleşen yönlere ilişkin olduğundan yerinde değildir.

Davalı vekilinin temyizine gelince;

Dava konusu taşınmazın acele el koyma dosyasında takdir edilen m2 bedeli ile idare tarafından takdir edilen m2 değerinin 615 TL olduğu anlaşılmakla, bozmadan önceki bilirkişi raporunda m2 değerine 700 TL, hükme esas alınan bilirkişi raporunda ise m2 değerine 370 TL değer biçilmiş olup alınan raporlar arasında çelişki olduğundan inandırıcı olmayan bu rapora göre hüküm kurulması mümkün değildir.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve

--/--

--2--

değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Doğru görülmemiştir.

Davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine, davacıdan peşin alınan temyiz ve tarafların temyize başvurma harçlarının irad kaydedilmesine,14/02/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3147, Karar No: 2013/14103, Tarih: 13.05.2013

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2012/3147 E.  ,  2013/14103 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosyasına eklenmek üzere mahkemesince gönderilen 14/01/2013 tarihli yazı ve ekindeki belgelere göre; sanık ...'ın kararı temyiz ettiği ve ... 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2006/322 Esas – 2008/896 Karar sayılı ve 11/12/2012 tarihli ek kararı ile temyiz talebinin reddine dair karar verildiği ve bu kararın da sanık tarafından temyiz edildiğinin bildirildiği anlaşılmakla, sanık ...'ın temyiz talebi hakkında ek tebliğname düzenlendikten sonra incelenmek üzere dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE; 13/05/2013 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.