muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/21998, Karar No: 2014/21663, Tarih: 22.12.2014

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin(AİHS), temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları,insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet,hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre,her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına....saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile Yaşamına,haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile,anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıkların resmi nikahlı evli iken,sanık ...'nin vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 18/07/2003 tarihinde anlaşmalı olarak eşinden boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK' dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında,eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanunun 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 22/12/2014 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5078, Karar No: 2021/9136, Tarih: 27.04.2021

**2. Ceza Dairesi         2021/5078 E.  ,  2021/9136 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını ihlal, mala zarar verme

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

I- Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığını ihlal ve mala zarar verme suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz isteminin incelenmesinde,

14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3000 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükmünün temyizi mümkün olmadığından suça sürüklenen çocuğun temyiz isteminin CMUK'nın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

II- Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesinde,

Hüküm tarihinde ... E Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda başka bir suçtan hükümlü olduğu anlaşılan suça sürüklenen çocuğa duruşmadan bağışık tutulmak isteyip istemediği sorulmadan ve bu hususta bir karar alınmadan, hükmün açıklandığı 26/11/2015 tarihli duruşmada hazır edilmeyerek hükümlülüğüne karar verilmesi suretiyle, 5271 sayılı CMK'nın 196. maddesine aykırı olarak savunma hakkının kısıtlanması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuğun ve müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 27.04.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10048, Karar No: 2015/17917, Tarih: 21.10.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/10048 E.  ,  2015/17917 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Osmancık Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 02/02/2015

NUMARASI : 2014/131-2015/124

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş; karar davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyulmuş ise de; bozma gerekleri tam olarak yerine getirilmemiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor, hüküm kurmaya elverişli değildir.Şöyle ki;

1)Arsa vasfındaki dava konusu taşınmaz ile emsal olarak kabul edilen 441 ada 35 parsel sayılı taşınmazın, Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından belirlenen emlak vergisine esas olan m2 değerlerine göre dava konusu taşınmazın emsal taşınmazdan 7.75 kat daha değersiz olduğu anlaşılmasına rağmen bilirkişi raporunda somut emsal olarak alınan taşınmazın, dava konusu taşınmazdan 1,66 kat daha değerli olduğuna ilişkin tespit inandırıcı görülmemiştir.

Bu durumda; taraflara dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi, dava konusu taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu,

emsallere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2) Uyulan bozma ilamının 3 nolu bendi uyarınca dava konusu taşınmazdan daha önce geçirilmiş olan irtifakın taşınmazda meydana getireceği değer düşüklüğünün bedele yansıtılması gerektiği gözetilmeden yerinde olmayan gerekçe ile yazılı şekilde fazla bedel tespiti,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K'nun 428. maddesi uyarınca

gereğince BOZULMASINA, 21/10/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11652, Karar No: 2015/14983, Tarih: 22.12.2015

**1. Hukuk Dairesi         2014/11652 E.  ,  2015/14983 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANTALYA 3. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen tapu iptali tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ... raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, yolsuz tescil hukuksal nedenine dayalı tapu iptal ve tescil isteğine ilişkindir.

Davacı, 442 Sayılı Köy Kanununa 9,1,11,12,13,14 ve 14. Maddelerin eklenmesine ilişkin 3367 Sayılı Yasa gereğince uygulamaya alınan Ilıca Köyü Köy yerleşim alanında, plan gereğince oluşturulan ve Köy Tüzel Kişiliği adına ifrazen tescili sağlanan 1563 nolu parselin arsa dağıtımı sırasında davalıya yönetmeliğin 13 ve 12.maddesinin C fıkrasına aykırı olarak verildiğini, bu kişiye verilen tapunun usulsüz olduğunu ileri sürüp, tapu kaydının iptali ile Köy Tüzel Kişiliği adına tescilini istemiştir.

Davalı, ... Köyü’nde doğduğunu, dava konusu taşınmazın 10 yıl içinde ev yapması koşulu ile 1995 yılında belirli bir bedel karşılığı kendisine tahsis edildiğini, taşınmaz üzerine 1999 yılında su basmanı yaptığını, daha sonra peyder pey inşaata devam ederek 2008 yılı başında tamamladığını, elektrik ve su aboneliklerini aldığını, Antalya’da bir firmada çalıştığı için Antalya merkezde ikamet ettiğini, hafta sonu ve tatillerde köyünde ikamet ettiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, yapılan tescil işleminin, 3367 sayılı Yasa ile değişik 442 sayılı Köy Kanunu'nun ek 13. maddesinde ve yönetmeliğin 12 ve 15. maddelerinde gösterilen koşulların yerine getirilmediği gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden, çekişme konusu taşınmazın geldisi olan 1182 parsel sayılı taşınmazın eski tapu kaydına istinaden 11/07/1977 tarihinde M.. H.. adına tespit edildiği, 14/07/1980 tarihli ifraz işlemi ile oluşan 1563 parsel sayılı taşınmazın 15/03/1995 tarihinde Ilıca Köyü tüzel kişiliğine tahsis edildiği, 01/10/2003 tarih 9730 yevmiye nolu 3367 sayılı yasa ve Köy Yerleşim Alanı Uygulama Yönetmeliği’nin 11,12 ve 14.maddeleri uyarınca yapılan temlik işlemi ile davalı adına tescilin sağlandığı anlaşılmaktadır.

Gerçekten de, davalı tarafından anılan kanunun ek 13. ve yönetmeliğin 12.maddesinde belirtilen koşulların yerine getirilmediği, temlikten itibaren 5 yıl içinde taşınmaza bina yapılmadığı, davalının köyde ikamet etmeyip, Antalya’da ikamet ettiği dosya kapsamı ile sabittir.

Gerçekten de, davalı tarafından anılan kanunun ek 13. ve yönetmeliğin 12.maddesinde belirtilen koşulların yerine getirilmediği, temlikten itibaren 5 yıl içinde taşınmaza bina yapılmadığı, davalının köyde ikamet etmeyip, Antalya’da ikamet ettiği dosya kapsamı ile sabittir.

Ancak , 25.02.2011 tarihli Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe giren 6111 sayılı Yasa'nın 187. maddesi ile 442 sayılı Köy Kanununun geçici 1. maddesindeki düzenleme ile ''.... 31.12.2009 tarihinden önce belediye haline dönüşmek veya başka bir belediyenin sınırlarına dahil olmak suretiyle tüzelkişiliğini kaybeden köylerde, kendilerine bu Kanunun ek 13. maddesine göre taşınmaz satışı yapılan hak sahipleri hakkında satış bedelinin ödenmesi kaydıyla ek 13. maddede öngörülen diğer şartlar uygulanmaz. Bu maddenin yürürlüğe girdiği tarih itibarıyla henüz kesinleşmemiş davalarda da bu madde hükümleri uygulanır." hükmüne yer verilmiştir.

Ne var ki; mahkemece anılan kanun çerçevesinde taşınmaz bedelinin davalı tarafından ödenip ödenmediği hususunda bir inceleme ve araştırma yapılmamıştır.

Öte yandan, 12.11.2012 tarihinde kabul edilen 6360 Sayılı 13 İlde Büyükşehir Belediyesi ve 26 İlçe Kurulması İle Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun geçici 1. maddesinin 13. fıkrası gereğince; "1. maddeye göre tüzel kişiliği kaldırılan belediye ve köylerin mahkemelerde süren davalarında, katıldıkları ilçe belediyesi taraf olur" hükmü aynı kanunun 36. maddesi uyarınca 30.3.2014 tarihinde yürürlüğe girmiş bulunmaktadır.

Hâl böyle olunca, mahkemece öncelikle taşınmazın satışına ilişkin resmi senedin getirtilerek satış bedelinin tam olarak saptanması, ayrıca o döneme ait köy defter ve kayıtlarının nerede olduğunun ilgili birimlerden sorularak anılan kayıtların temin edilmesi, davalının satış bedelini hangi tarihte ve nereye ödediğinin gerekirse kayıtlar üzerinde bilirkişi incelemesi de yaptırılarak açıklığa kavuşturulması, oluşacak duruma göre anılan kanunun ilgili hükmü de dikkate alınarak bir karar verilmesi; davalı tarafından satış bedelinin ödenmediğinin saptanması halinde davacı tarafından Hazine adına tescil istenmiş ise de, yukarıdaki yasal düzenleme gereği Ilıca Köyü’nün hangi ilçeye bağlandığı belirlenerek tescil kaydının bu ilçe üzerinde oluşturulması gerekirken, eksik inceleme ile yetinilerek yazılı olduğu üzere karar verilmiş olması doğru değildir.

Davalının temyiz itirazı açıklanan nedenlerden ötürü yerindedir. Kabulüyle, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 22.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13241, Karar No: 2012/11162, Tarih: 05.09.2012

**6. Hukuk Dairesi         2012/13241 E.  ,  2012/11162 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Kiralananın tahliyesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tahliye davasına dair karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, süre bitimi nedeniyle tahliye istemine ilişkindir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili dava dilekçesinde: dava konusu dükkanın davalıya 1.9.2000 başlangıç tarihli sözleşme ile 10 yıl süre ile kiraya verildiğini, 17.06.2010 tarihli ihtarla kira sözleşmesi süresinin 1.9.2010 tarihinde sona ereceği ve sözleşmenin yenilenmeyeceğinin bildirildiğini,dava konusu Taşınmazın Sağlık Bakanlığı ile yapılan protokol ile Sağlık Bakanlığı'na tahsis edildiğini belirterek kiralananın tahliyesini istemiştir. Davalı vekili ise kira sözleşme süresinin bitmesinin tahliye sebebi olmadığını,taşınmazın ihale ile kiralandığını, 6570 Sayılı Kanun'un 11. maddesine göre kira sözleşmesinin yıldan yıla uzadığını ihtiyaç nedeniyle tahliye istemesinin yasaya aykırı olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

2886 sayılı Devlet İhale Kanunu'nun 75/3 maddesinde tahliyeye ilişkin koşullar ile birlikte kira sözleşmesinin bitim tarihinden itibaren işgalin devam etmesi halinde sözleşmede hüküm varsa ona göre hareket edileceği aksi halde ecrimisil alınacağı düzenlenmiştir.

Hükme esas alınan 1.9.2000 başlangıç tarihli ve 10 yıl süreli kira sözleşmesi konusunda bir uyuşmazlık bulunmamaktadır.Taşınmazın 23.8.2000 tarih ve 152 sayılı Muş İli İl Daimi Encümen Kararı Uyarınca 2886 Sayılı Kanun gereğince İhale ile kiraya verildiği dosya kapsamından anlaşılmaktadır.2886 Sayılı Kanun ile hazine tarafından kiraya verilen taşınmazlara ilişkin olmakla birlikte 13.7.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5393 sayılı Belediye Kanunu’nun 15 maddesinin 3. fıkrasının 2.cümlesinde 2886 Sayılı Kanunun belediye taşınmazları hakkında da uygulanacağı hükme bağlanmakla bu kanun gereğince kiraya verilen belediyeye ait taşınmazlara ilişkin kira sözleşmelerinde de 2886 sayılı kanunun 75. maddesi hükümleri uygulanacaktır. Bu nedenle uyuşmazlığın 2886 sayılı kanunun 75. maddesi çerçevesinde çözümlenmesi gerekmektedir. Davacı kiraya veren tarafından 17.6.2010 tarihli yazı ile söz konusu yerin kira sözleşmesinin yenilenmeyeceği bildirilerek kiralananın kira sözleşme süresi olan 1.9.2010 tarihinde tahliye edilmesi istenmiştir. Bu durumda kira süresinin 1.9.2010 tarihinde sona erdiği, sürenin dolması ile kira akti uzamayıp kiracının fuzuli şağil durumuna düştüğü davacı kiraya verenin tahliye istemesinde haksız bir yön bulunmadığı anlaşılmakla başka bir neden aramaksızın kiralananın tahliyesine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçeyle davanın reddine karar verilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 05.09.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

FH
Yargıtay — Esas No: 2022/3990, Karar No: 2022/7609, Tarih: 23.05.2022

**10. Hukuk Dairesi         2022/3990 E.  ,  2022/7609 K.**

**"İçtihat Metni"**

Bölge Adliye

Mahkemesi : ... Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi

No : 2021/143-2022/173

İlk Derece

Mahkemesi : ... 13. İş Mahkemesi

No : 2020/783-2020/132

Dava, iş kazası nedeniyle meslekte kazanma gücü kayıp oranının tespiti istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne dair verilen karara karşı davalılar vekilleri tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesince verilen kararın, davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddî delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, 23/05/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/9524, Karar No: 2024/9139, Tarih: 30.09.2024

**10. Hukuk Dairesi         2023/9524 E.  ,  2024/9139 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/753 E., 2022/1677 K.

KARAR : Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : İskenderun 1. İş Mahkemesi

SAYISI : 2016/823 E., 2020/99 K.

Taraflar arasındaki Kurum işleminin iptali, davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne dair karar verilmiştir.

Kararın davacı ve davalı Kurum vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin fiili ve gerçek olarak çalışmasına rağmen 01.06.2010 tarihinden itibaren yaşlılık aylığının durdurulmasına karar verildiğini, işlemin hukuka aykırı olduğunu iddia etmiş, İskenderun Sosyal Güvenlik Merkezinin 09.09.2016 tarih ve 4910056 sayılı kararının iptalini yaşlılık aylığının yeniden bağlanması ile durdurma tarihinden itibaren ödenmeyen her bir aylığın, ödenmesi gereken tarihten itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte müvekkiline ödenmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde, Kurum işleminin usul ve yasaya uygun olduğunu belirterek, davanın reddini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile tanık ve komşu işyeri çalışanlarının alınan beyanlarında dava dışı ...'in birden fazla işyerinin bulunduğu, işyerlerinin sezonluk olarak faaliyetine devam ettiği, davacının kışın çarşı içerisinde yazın işe pansiyon kısmında olmak üzere kesintisiz çalıştığını beyan ettikleri gerekçesi ile davanın kabulüne dair karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde, davacı ve davalı Kurum vekili istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1-Davacı vekili, davacının yaşının da dikkate alınarak bulunduğu güç durum dikkate olanarak yaşlılık aylığının iadesi talebi ile istinaf başvurusunda bulunmuştur.

2-Davalı Kurum vekili, bilirkişi raporunda herhangi bir işte çalıştığına dair bir bilginin ispatlanamadığını belirterek, istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacı vekilinin istinaf isteminin 6100 sayılı HMK'nın 353/1-b.1 maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde, davalı Kurum vekili temyiz isteminde bulunmuşlardır.

B. Temyiz Sebepleri

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacı vekilinin istinaf isteminin 6100 sayılı HMK'nın 353/1-b.1 maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde, davalı Kurum vekili temyiz isteminde bulunmuşlardır.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı Kurum vekili istinaf gerekçeleri ile İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacının iptal edilen hizmetlerinin fiili olup olmadığına yöneliktir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 5510 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesi.

3. Değerlendirme

1.Sahte sigortalılığa dayanan davalar hizmet tespiti içerikli olmakla, davanın Yasal dayanağını oluşturan 5510 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinde bu tür hizmet tespiti davalarının kanıtlanması yönünden özel bir yöntem öngörülmemiştir. Kimi ayrık durumlar dışında resmi belge ve yazılı delillerin bulunması sigortalı sayılması gereken sürelerin saptanmasında güçlü delil olmaları itibariyle sonuca etkili olurlar. Ne var ki bu tür kanıtların bulunmaması halinde somut bilgilere dayanması inandırıcı olmaları koşuluyla bordro tanıkları veya iş ilişkisini bilen komşu işyeri çalışanları gibi kişilerin bilgileri ve bunları destekleyen diğer tanıklarla dahi sonuca gitmek mümkündür. Bu tür davalar kamu düzeni ile ilgili olduğundan özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmeleri zorunlu olup Mahkemece, tarafların sunduğu deliller ile yetinilmemeli, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun ilgili hükümleri esas alınarak kendiliğinden araştırma ilkesi benimsenmeli, sigortalılığın kabulü ve hüküm altına alınabilmesi için hizmet akdinin ve eylemli çalışmanın varlığı ortaya konulmalıdır.