muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/10041, Karar No: 2011/14151, Tarih: 30.12.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/10041 E.  ,  2011/14151 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İZMİR 5. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 06/06/2011

Taraflar arasında birleştirilerek görülen davalarda;

Davacılar, miras bırakan anneleri M.'nin 52 ada 8 parsel ile 2148 ada 9 parselin geldileri olan 15 ve 16 parsel sayılı taşınmazlardaki miras paylarını mal kaçırmak amacıyla davalı oğluna satış suretiyle muvazaalı temlik ettiğini ileri sürerek miras payları oranında tapu iptali ve tescil isteğinde bulunmuşlardır.

Davalı, iddiaların yersiz olduğunu bildirip davanın reddini savunmuştur.

Asli müdahil, kat karşılığı inşaat sözleşmesi uyarınca 9 parseldeki 6 adet bağımsız bölümün adına tescili isteğinde bulunmuştur.

Mahkemece, temliki işlemlerin mirasçıdan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğu gerekçesiyle asli müdahaleye konu taşınmazlar dışındaki bağımsız bölümler yönünden davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından süresinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 30.12.2011 Cuma günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden vekili Avukat ... ile temyiz edilen davacılar R. K. vd.vekili Avukat .... geldiler, davetiye tebliğine rağmen asli müdahil vekili Avukat gelmedi, yokluğunda duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi .... tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

Davalar, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden, davacıların miras bırakanı Mümine Kurucu'nun 52 ada 8 parsel sayılı taşınmaz ile 2148 ada 9 parsel (geldisi 15 ve 16. Parseller) sayılı taşınmazdaki paylarını 25. 10. 1991 tarihli akitler ile davalı oğluna satış suretiyle temlik ettiği anlaşılmaktadır.

Davacılar, miras bırakanları M.'nin davalıya yapmış olduğu temlikin mirasçıdan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek eldeki davaları açmışlardır.

Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nispi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu Muvazaada miras bırakan gerçek-ten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l-4-1974 tarih 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Medeni Kanunun 706, Borçlar Kanunun 213 ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşınmaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Öte yandan, miras bırakan tarafından sağlığında hak dengesini gözeten, kabul edilebilir ölçüde ve tüm mirasçıları kapsar biçimde bir paylaştırma yapılmışsa, mal kaçırmak kastından söz edilmeyeceğinden olayda 1.4.1974 tarih 1/2 sayılı Yargıtay İnançları Birleştirme Kararının uygulanamayacağı da kuşkusuzdur.

Somut olaya yukarıdaki ilkeler ışığında bakıldığında, bağımsız bölümlerin bulunduğu 9 parsel sayılı taşınmazın geldisi olan 15 ve 16 parsel sayılı taşınmazların kök muris M.'den intikal ettiği ve tüm mirasçıların bu taşınmazlardaki paylarını davalıya satış suretiyle intikal ettirdikleri, miras bırakan M.’nin de diğer paydaşlar gibi payını davalıya intikal ettirdiği, öncesinde de, çekişme konusu taşınmazlardaki paylarının satış vaadi sözleşmesiyle davalıya devrinin yapıldığı, sonrasında tapuda satış suretiyle temlikin gerçekleştirildiği, bu durumda muris M.’nin mal kaçırma amacıyla değil, daha önce yaptığı gayrimenkul satış vaadi sözleşmesinin hayata geçirilmesine yönelik işlem yaptığı sonucuna varılmaktadır. Diğer taraftan çekişme konusu 8 parsel sayılı taşınmazın da 9 parsel sayılı taşınmaz ile aynı gün içerisinde davalıya temlik edildiği, bu taşınmazda da bir kısım mirasçıların da davalıya pay temlikinde bulundukları, akitlerin aynı günde gerçekleştirildiği gözetildiğinde miras bırakanın aynı iradesinin devamı doğrultusunda temlikte bulunduğu kanaati oluşturmaktadır.

O halde, yukarıda değinilen somut olgular açıklanan ilkeler çerçevesinde değerlendirildiğinde, miras bırakanın temlikteki gerçek iradesinin mirasçıdan mal kaçırma amaçlı olduğu söylenemez.

Hal böyle olunca açılan davaların reddine karar verilmesi gerekirken kabulü yönünde hüküm kurulmuş olması doğru değildir.

Davalının temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK.'nın 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 21.12.2011 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesinin 14. maddesi gereğince gelen temyiz eden vekili için 900.00.-TL. duruşma avukatlık parasının temyiz edilenden alınmasına, 30.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6811, Karar No: 2022/489, Tarih: 18.01.2022

**5. Ceza Dairesi         2018/6811 E.  ,  2022/489 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Edimin ifasına fesat karıştırma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelendi;

Sanık müdafin tayin olunan ceza miktarı itibarıyla yasal koşulları bulunmayan ve süresinden sonra da vaki duruşmalı inceleme isteminin CMUK'un 318. maddesi gereğince REDDİNE, ...İl Milli Eğitim Müdürlüğü vekilinin 20/03/2018 havale tarihli dilekçesinin münhasıran katılma istemine yönelik olduğu ve temyiz iradesi içermediği nazara alınarak, incelemenin sanık ve müdafin temyiz itirazlarıyla sınırlı ve duruşmasız yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Yenice İlçe Özel İdare Müdürlüğü tarafından 180 ton yakacak kömür alımına ilişkin yapılan mal alım ihalesini kazanan sanığın, teslim ettiği kömürlerin teknik şartnamede belirtilen özellikleri taşımadığının, böylece ihale kararında veya sözleşmede evsafı belirtilen maldan başka bir malın teslim edildiğinin kabulüyle edimin ifasına fesat karıştırma suçundan mahkumiyetine karar verilmiş ise de; sanığın tüm aşamalardaki savunmalarında özetle; “ihaleyi kazandıktan sonra kendisine bildirilen okullara kömürleri teslim ettiğini, bu kömürlerin teknik analizini yaptırıp şartnameye uygun olduğuna dair raporu idareye verdiğini, fakat kendisince yaptırılan analizin usule uygun olmadığının bildirilmesi üzerine muayene ve kabul komisyonunda yer alan şahıslarla okullardan numune aldıklarını ve bunlara ilişkin raporlarda da malın şartnameye uygun olduğunun belirlendiğini, bu sebeple ihaleye konu bedelin tarafına ödendiğini, aradan uzunca bir süre geçtikten sonra yapılan şikayet üzerine kolluk tarafından okullardan numune alındığını, bu işlem sırasında kendisine bilgi verilmediğini ve numune alımında hazır bulunmadığını, bu nedenle alınan kömürün tarafınca teslim edilen mal olup olmadığını bilmediğini, gerek okullardan gerekse idare tarafından kömürün yanmadığına dair kendisine iletilen bir şikayet olmadığını, üzerine atılı suçlamayı kabul etmediğini” beyan etmesi, tanık olarak bilgisine başvurulan muayene ve kabul komisyonu üyelerinin ifadelerinin de savunmayı doğrular nitelikte olması, okullardan alınan numunelere ilişkin el koyma işlemleri sırasında sanığın hazır bulunmaması ile bu işlemlerin malın tesliminden yaklaşık 3 ay sonra yapılması, ihale evrakı içerisinde yer alan ve ödemeye dayanak teşkil edip beyanlara göre teslim sırasında maldan alınan numunelere ilişkin Kadıoğlu Madencilik şirketince düzenlenen 02/12/2011 ve 13/12/2011 tarihli analiz raporlarına göre kömürün teknik şartnamede belirtilen özellikleri taşıması ancak şikayet sonrası kolluk tarafından alınan numuneler yönünden Maden Tetkik ve Arama Genel Müdürlüğüne bağlı laboratuvarca hazırlanan raporlarda şartnameye aykırı olduğunun belirlenmesi, bu haliyle raporlar arasında çelişki olması ve her ne kadar ihale evrakı içerisinde numunelerin hangi usule göre alınacağı açıklanmamış ise de idari şartnamenin 48. maddesindeki “Analiz sonucunun uygun çıkmaması durumunda şahit numunelerden biri tekrar analize gönderilecek..

. maddesindeki “Analiz sonucunun uygun çıkmaması durumunda şahit numunelerden biri tekrar analize gönderilecek...” hükmü karşısında; idareye müzekkere yazılarak yukarıda değinilen 02/12/2011 ve 13/12/2011 tarihli analiz raporlarına ait numunelerin alınması hususundaki tüm bilgi ve belgelerin istenmesinden, kömürün idareye teslimi sırasında şahit numune alınmış ise temini ile raporlar arasındaki çelişkinin giderilmesinden, düzenlenecek olan yeni raporda malın teslimi tarihi ile rapor tarihi arasında geçen sürede malın niteliğinde herhangi bir değişiklik olup olmayacağının, teslim tarihi itibarıyla hangi niteliklere sahip olduğunun belirlenip belirlenemeyeceğinin ve buna ilişkin bilimsel verilerin nelerden ibaret olduğunun da açıklattırılmasından sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiğinin gözetilmemesi,

Kabule göre de;

Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal Kararının Resmi Gazete'nin 24/11/2015 tarihli ve 29542 sayılı nüshasında yayımlanarak yürürlüğe girmiş olması nedeniyle TCK'nin 53. maddesiyle ilgili yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

4735 sayılı Kamu İhale Sözleşmeleri Kanunu'nun 27. maddesi uyarınca yasaklama kararı verilmemesi,

Sanık hakkında mahkumiyet hükmü kurulması karşısında; Yenice Cumhuriyet Başsavcılığı Adli Emanet Memurluğunun 2012/16 Esas sırasında kayıtlı numune kömürlerin dosyada delil olarak saklanmasına karar verilmesi gerekirken temin edildikleri okullara iadesine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık ve müdafin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'un 321 ve 326/son maddeleri uyarınca BOZULMASINA 18/01/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/7582, Karar No: 2010/11539, Tarih: 23.12.2010

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2010/7582 E.  ,  2010/11539 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davalının maliki olduğu ve müvekkili şirkete Zorunlu Mali Mesuliyet Sigortası poliçesi ile sigortalı aracın, dava dışı sürücünün alkollü olarak yönetimi sırasında 3. kişinin aracına verdiği hasar bedelinin müvekkilince 1.450,00 TL olarak ödendiğini belirterek, Zorunlu Mali Mesuliyet Sigortası Genel Şartları'nın 4-d maddesi uyarınca fazlaya dair hakları saklı kalmak üzere bu meblağın 07.04.2006 ödeme tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı usulüne uygun davetiye tebliğine rağmen cevap vermemiştir.

Mahkemece tüm dosya kapsamına ve toplanan delillere göre olayın münhasıran alkolün etkisiyle meydana geldiği kanıtlanamadığından davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava zorunlu mali sorumluluk sigorta poliçesine dayalı rücuan tazminat istemine ilişkindir. Bu tür davalarda sigortacı, 2918 sayılı KTK.nun 95/2 nci madde hükmü uyarınca tazminat yükümlülüğünün azaltılması ve kaldırılmasına ilişkin halleri üçüncü kişilere karşı ileri süremeyeceğinden, zarar görene ödeme yaptıktan sonra, sigorta sözleşmesine ve bu sözleşmeye ilişkin kanun hükümlerine göre, tazminatın kaldırılmasını ve indirilmesini sağlayabileceği oranda kendi sigorta ettirenine rücu edebilecektir. Taraflar arasındaki

2010/7582

2010/11539

Poliçe genel şartları gereğince sigorta şirketinin kendi sigortalısından kazaya karışan diğer araç için ödediği tazminatı talep edebilmesi için sigortalı veya sürücüsünün alkolün etkisi ile kazaya neden olması gerekir.

Somut olayda, trafik sigortalı araç sürücüsünün kaza tespit tutanağına göre kaza sırasında 3.29 promil alkollü olduğu, dava konusu kaza öncesi iki maddi hasarlı, bir yaralamalı kazaya karışarak kaza yerine geldiği ve park halinde bulunan dava dışı araca çarptığı anlaşılmaktadır. Sigortalı araç sürücüsü, hazırlık soruşturması sırasında vermiş olduğu ifadesinde, moralinin bozuk olması nedeniyle 4 şişe bira içtikten sonra minibüsüne binerek evine gitmek için aracı kullandığını, caddeyi geçtikten sonra Tuzcuların orada bulunan manavın az ilerisinde aracının su arkına düştüğünü hatırladığını, aracıyla cadde üzerinde hangi araca ve kime çarptığını hatırlamadığını, olayların nasıl olduğunu bilmediğini, almış olduğu alkolün etkisi ile olayların meydana geldiğini bildirmiştir. Bu durumda olayın münhasıran alkolün etkisi ile meydana geldiği, açıkça ortadadır. Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunun olayın oluş şekline uygun olmadığı gözetilmeden davanın reddine karar verilmesi isabetli değildir.

O halde mahkemece yapılacak iş; hasar uzmanı bilirkişiden dava dışı 3. kişiye ait araçta meydana gelen hasarın saptanması yönünde ayrıntılı, gerekçeli ve denetime açık rapor alınarak sonucuna göre karar vermekten ibarettir. Eksik inceleme ile yazılı biçimde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 23.10.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7520, Karar No: 2015/11440, Tarih: 08.06.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/7520 E.  ,  2015/11440 K.**

**"İçtihat Metni"**

İş Mahkemesi

Dava Türü : İtirazın iptali

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen Direnme kararı süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmekle temyiz isteğinin süresinde olduğu ve Dairemizin 6352 sayılı Kanun'un 40.maddesi ile eklenen 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun geçici ikinci maddesi uyarınca öncelikle inceleme yetkisi olduğu anlaşılmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Dairemiz ile yerel mahkeme arasındaki uyuşmazlık, davacının iş sözleşmesinin haklı nedenle mi geçerli nedenle mi feshedildiği ve buna bağlı olarak kıdem ve ihbar tazminatına hak kazanıp kazanmadığı noktasında toplanmaktadır.

Dairemizin, “...Mahkemenin hükmüne esas aldığı bilirkişi raporu dosya içindeki bilgi ve belgelere göre hazırlanmıştır. Bilirkişi raporunda 12.09.2008 fatura tarihinde aracın 229.552 km'de, 20.01.2009 fatura tarihinde 242.408 km'de olduğu, aradaki farkın 12.856 km. Olduğu, disklerin maksimum 60.000-130.00 km'den, balataların ise 30.000 km'den önce değişmesinin mümkün olmadığı, bu nedenle disk ve balataların 12.856 km'de bitme noktasına varacak kadar aşınmasının olası olmadığı, 12.09.2008 tarihinde alınan balata ve disklerin takılmamış olabileceği yönünde görüş bildirilmiş ayrıca aracın uygun kullanım koşulları dışında kullanılması ve sürücünün belirli periyotlarda yapması gereken bakımları zamanında yapmamasının bu tür bir arızaya neden olabileceği mütalaa edilmiştir. Görüldüğü üzere bilirkişi raporu tahmine dayalı olarak ilk alınan balata ve disklerin takılmamış olabileceği yönündedir. Davacının aracın aslında fren sisteminin tümden bozuk olduğunu, bu sebeple arızanın tekrarlandığını savunmasında ileri sürdüğü de dikkate alındığında feshe konu fiili davacının gerçekleştirip gerçekleştirmediği yani 12.09.2008 tarihli faturaya konu fren balatalarını ve ön disklerini aldığı halde takmadığı hususu kesin bir biçimde açıklığa kavuşmamış, şüpheli kalmıştır. Şüphe ise iş Hukukunun temel prensiplerinden olan “işçi lehine yorum” ilkesine göre davacı işçi lehine yorumlanmalıdır. Ancak işveren de bu tür bir şüphe altında kalan işçiyi çalıştırmak zorunda değildir. Bu durumda davalı işverenin yaptığı fesih, haklı olmasa da geçerli nedene dayanmaktadır. Geçerli fesih hallerinde işçiye kıdem ve ihbar tazminatı ödenmesi gerektiğinden davacının kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin kabulü yerine yazılı gerekçe ile reddi yukarıda özetlenen maddi ve hukuki olgular karşısında hatalı olmuştur.

Bu nedenle eldeki itirazın iptali davasına konu icra takibi ile talep edilen kıdem-ihbar tazminatı ve kıdem tazminatı işlemiş faizi hakkında bir karar verilmeli, alacaklar likit olmayıp yargılamayı gerektirdiğinden icra inkar tazminatı talebi ise reddedilmelidir.” gerekçesi ile verdiği bozma kararının usul ve yasaya uygun olmasına, özellikle mahkemenin kararın gerekçe kısmında bozma ilamına uyulduğunu belirttikten sonra kararda direndiğinin anlaşılmasına göre direnme kararının yerinde olmadığı anlaşıldığından, temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun geçici ek ikinci maddesi uyarınca yetkili ve görevli YARGITAY HUKUK GENEL KURULU'NA GÖNDERİLMESİNE, 08/06/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8571, Karar No: 2018/587, Tarih: 23.01.2018

**19. Ceza Dairesi         2016/8571 E.  ,  2018/587 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14/02/2012 tarih, 2011/505, 509, 513 E, 21/02/2012 tarih, 2011/506, 510, 511, 621 E sayılı kararlarında açıklandığı üzere “tacir sayılan limited şirketlerin, temsil ve idareye yetkili müdürlerinin, sorumlu oldukları şirketlerin ticareti terk etmeleri halinde; İcra İflas Kanunu'nun 44. maddesindeki yükümlülükleri yerine getirmeyeceklerine ilişkin bir istisnaya yer verilmediğine göre, tıpkı gerçek kişi tacirler gibi aynı Kanun'un 337/a maddesi uyarınca cezalandırılmalarına bir engel bulunmadığı" yönündeki ulaşılan sonucun zaman içerisinde yerleşik uygulamaya dönüşmüş olması, ticareti terk eden tacir açısından; muhatapların haklarını korumaya yönelik olarak İİK'nın 44. maddesi ile, ticareti terk eden bir tacire; 15 gün içerisinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirme ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunma, Ticaret Sicili Memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazete'de ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan etme ve ilan masraflarını da ödeme yükümlülükleri yüklenmiş, bu yükümlülüklere aykırı davranmanın yaptırımı ise İİK'nın 337/a maddesinde düzenlenmiş olup, takibi şikayete bağlı olan seçimlik hareketli bu suçun;

1- İİK'nın 44. maddesine göre mal beyanında bulunulmaması,

2- Mal beyanında mevcudun eksik gösterilmiş olması,

3- Aktifte yer alan malın veya yerine kaim olan değerin haciz veya iflas sırasında gösterilmemesi,

4- Mal beyanından sonra, beyan edilen bu mallar üzerinde tasarruf edilmesi” şeklinde sıralanan seçimlik hareketlerden herhangi birisinin işlenmesiyle, diğer koşulların da (alacaklının zarar görmesi ve borçlunun tacir olması gibi...) gerçekleşmesi halinde oluşacağı konusunda gerek uygulamada gerek öğretide herhangi bir duraksamanın mevcut olmaması ve somut olayımızda bu eylemden dolayı şikayetçi olan müştekinin zarar gördüğünün dosya içeriğinden anlaşılması karşısında; borçlu şirketin kayıtlı olduğu Vergi Dairesi Müdürlüğünün cevabi yazısına göre şirketin mükellefiyet kaydının devam ettiği ve yapılan yoklama sonrası düzenlenen tutanakta kayıtlı adresinde olduğunun belirtilmesine göre, en son beyanname örnekleri getirtildikten sonra sanıkların hukuki durumunun takdir edilmesi gerekirken, eksik kovuşturma ile yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre de;

Kabule göre de;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanıklar hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanıkların temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 23/01/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.