muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/28330, Karar No: 2014/30328, Tarih: 05.11.2014

Karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlık iş sözleşmesinin işverence haklı sebebe dayalı olarak feshedilip feshedilmediği noktasındadır.

4857 sayılı Kanun'un 25/II. maddesinde, "Ahlak ve iyi niyet kurallarına uymayan haller ve benzerleri sayılarak, sayılan sebepler ve benzeri hallerde iş sözleşmesinin işverence haklı sebebe dayalı olarak feshedilebileceği düzenlenmiştir.

Dosya içeriğinden, davacının 27.08.2009-28.07.2011 tarihleri arasında davalı işverene ait işyerinde sapancı olarak çalıştığı, iş sözleşmesinin 28.07.2011 tarihli fesih bildirimi ile "...Disiplin kurulunun ilgili kararına istinaden 26.09.2010 tarihli iş kazası olayında davacının vince tutunmadığını işini yaparken kancanın eldivenine takıldığını ifade etse de görüntü kayıtlarında vinç kancasına isteyerek tutunduğunun görülmesi sebebiyle toplu iş sözleşmesi eki iç yönetmeliğin 37. maddesinin 35. bendine göre 28.07.2011 tarihi itibariyle tazminatsız olarak feshedildiği...", davacının savunmasında "...Olay günü yüksekliği beş metre olan demir istifinin üzerinde bulunduğunu, bu istiften demir paketlerini vinç kancalarına taktığını, vincin bu demir paketlerini kamyona yüklediğini, kamyon üzerindeki görevlininde kancaları çözdüğünü, bu şekilde çalıştığını, bir ara kancasını takıp gönderdiği, paketin boşaltılmadığını gördüğünü, burada çalışan kişinin diğer kamyona geçtiğini, onun bu kamyona geçmesi uzun süre alacağından aşağı inip kamyona çıkarak kancaları çözdüğünü, vinç öperatörüne vira kaldır komutu verdiğini, vinç traversinin yukarı doğru çıkarken orta çengellerin demir çubuk paketindeki tellere takıldığını, kendisinin bunu kurtarmaya çalışırken vinç kancasının elindeki eldivenin bileğine geçen kısmına takıldığını, kurtarmaya çalıştığını ancak kurtaramadığını, bu sırada vinç operatörünün görüş açısı dışında olduğunu, bağırdığını ancak sesini duyuramadığını, bir miktar yükseldikten sonra kancadan kurtularak aşağı düştüğünü,..." beyan ettiği, iş kazası formunda, davacının 26.09.2010 tarihinde, araç yükleme esnasında kancaları çözüp vinç kancalarına asılı vaziyette istif üzerine çıkmak isterken araç üstüne oradanda yere düşmesi sonucu yaralandığının belirtildiği, 11.05.2011 tarihli sağlık raporunda, davacının iş kazası sonucu opere L1 burs fraktörü enterior C.. füzyon rahatsızlığı sebebiyle 26.09.2010-10.07.2011 tarihleri arasında raporlu olduğunun, bir yıl süreyle ağır işlerde çalışmasının uygun olmadığının bildirildiği, disiplin kurulunun 21.07.2010 tarihli kararında, davacının karıştığı 26.09.2010 tarihli iş kazasında, vince tutunmadığını, işini yaparken kancanın eldivenine takıldığını ifade etsede görüntü kayıtlarında vinç kancasına isteyerek tutunduğunun göründüğü belirtilerek, toplu iş sözleşmesi eki iç yönetmeliğin 37. maddesinin 35. bendine göre işten çıkarma cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği anlaşılmaktadır.

Somut olayda, mahkemece verilen ilk karar Dairemizce , “....Somut olayda, feshe konu olayın oluşunu gösteren CD. görüntüleri işverenden getirtilerek, iş kazası ile ilgili Sosyal Güvenlik Kurumu belgeleri, varsa müfettiş raporu ve işyeri belgeleri toplanarak tarafların kusur durumu belirlenerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirir.” gerekçesiyle bozulduğu, mahkemece bozma ilamına direnildiği,direnme kararının Hukuk Genel Kurulunca, “....mahkemece, Yargıtay Özel Daire bozma kararının kesin olduğu ve direnme yolunun kapalı bulunduğu gözetilerek, Özel Daire bozma ilamına bu nedenle uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.” gerekçesiyle bozulduğu, mahkemece bozma ilamına uyulduğu görülmektedir. Dairemizce yapılan bozma ilamında belirtilen hususlar araştırılmayarak, bozma ilamının gereği yerine getirilmeden eksik inceleme ile karar verilmesi hatalıdır.

Öte yandan mahkemenin, Anayasanın 141 ve 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 297. maddesince, tarafların iddia ve savunmalarının özetini, anlaştıkları ve anlaşamadıkları hususları, çekişmeli vakıalar hakkında toplanan delilleri, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesini, sabit görülen vakıalarla bunlardan çıkarılan sonuç ve hukuki sebepleri kararda göstermesi gerekirken, usule uygun gerekçeli karar yazmayarak, maddi olgularla hüküm fıkrası arasındaki hukuki bağlantının kurulmasına imkan tanımadığı gibi kararın doğruluğunun denetlenebilmesini de mümkün kılmadığı anlaşılmış olup, yazılı şekilde karar verilmesi yanlış olmuştur.

Yapılacak iş, feshe konu olayın oluşunu gösteren CD görüntüleri işverenden getirtilerek, iş kazası ile ilgili Sosyal Güvenlik Kurumu belgeleri, varsa müfettiş raporu ve işyeri belgeleri toplanarak, tarafların kusur durumunu belirlemek, taraflar arasında, iş kazasından doğan tazminat davasına ilişkin Gebze 3. İş Mahkemesinin 2012/123 esas sayılı dosyasındaki belgeler ve alınan raporlarda dikkate alınarak sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece yukarıda belirtilen maddi ve hukuki olgular dikkate alınmaksızın yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve kanuna aykırı olup bozma sebebidir.

O halde, davacınrın bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 05.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/741, Karar No: 2017/1452, Tarih: 13.03.2017

**11. Hukuk Dairesi         2016/741 E.  ,  2017/1452 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... ... 6. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 13/05/2015 tarih ve 2014/409-2015/421 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı ... vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı ...’ün müvekkilinin ortağı olduğu, ... Ltd. Şti.’nin yetkili temsilcisi olduğunu, temsil ve ilzam yetkisinin 10/01/2010 tarihinde bitmesinden kısa süre önce, ortakların izni olmadan temsil yetkisini kötüye kullanarak haricen aldığı para karşılığı 01/01/2010 tarihli kira sözleşmesi ile şirketin demirbaşlarını 55.721,71 TL fatura karşılığı diğer davalıya devrettiğini, devir bedelinin 10/02/2010 tarihinde şirketin ... Bankası ... hesabına yatırıldığını, bu bedeli temsil yetkisi sona ermesine rağmen davalının kendi hesabına aktardığını ileri sürerek müvekkilinin doğrudan uğradığı menfi ve müsbet zararının tesbiti ile dava konusu şirketteki %... şahsi hissesine ve yine bu şirketin %50 ortağı olan ... Tic. A.Ş’deki hissene tekabül edecek tazminatın hesap edilecek faizi ile birlikte davalılardan tahsilini, müvekkilinin dolaylı olarak uğramış olduğu menfi ve müspet zararının tesbiti ile ....000,00 TL’nin dava tarihinden itibaren ticari faizi ile birlikte davalılardan alınarak dava dışı ... Ltd. Şti.’ye verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı şirket vekili husumet itirazında bulunmuş, davanın reddini talep etmiştir.

Davalı ... vekili, devir işleminin onay ile yapıldığını, devir bedelinin şirketin banka hesabına yatırıldığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, davalı ... ’ün dava dışı ...Tic. Ltd.’nin demirbaşlarını 27/01/2010 tarihinde fatura ile davalı şirkete 55.721,71 TL’ye sattığı, satış bedelinin dava dışı şirket kayıtlarına işlendiği, meblağın şirketin hesabına gönderildiği, ancak davalının 12/02/2010 tarihinde bu bedeli kendi hesabına havale ettirdiği, anılan şirketin borçlarının ödenmesi için kullanılmadığı, ortaklar kurulu kararı olmadan davalı müdürün bu parayı başka bir şirketin borçlarını ödemek için kullandığı, şirkete karşı sorumlu olduğu, ...Tic. Ltd.’nin zararının davacı için dolaylı zarar niteliğinde olduğu gerekçesiyle davacının dolaylı zararı ile ilgili isteminin kabulüne; davacının ortaklıktan çıkma ya da şirketin fesih ve tasviyesine ilişkin bir talebi mevcut olmadığından ortaklık payının tesbiti ile kendisine verilmesini isteyemeyeceği gerekçesiyle talebinin 3.000,00 TL’lik kısmının reddine, davalı şirket yönünden pasif husumet yokluğundan davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı ... vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davalı ... vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı ... vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı ... vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 13/03/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/13890, Karar No: 2020/18300, Tarih: 08.12.2020

**(Kapatılan)3. Ceza Dairesi         2020/13890 E.  ,  2020/18300 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

1) Sanık hakkında sabıkalı olduğu gerekçesi ile 5237 sayılı TCK'nin 86/2. maddesindeki seçimlik cezalardan hapis cezasının tercih edildiği ve sanığın adli sicil kaydında tekerrüre esas olabilecek başka sabıkasının bulunmadığı da gözetildiğinde, sanık hakkında tekerrüre esas alınan, İnegöl 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 27/03/2015 tarih, 2014/375 Esas ve 2015/148 Karar sayılı ilamıyla sanığın 5237 sayılı TCK'nin 106/1-1. cümlesi gereğince tehdit suçundan cezalandırılmasına karar verildiği ancak; 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nin 253. maddesi gereğince uzlaşma hükümleri yeniden düzenlenerek, sanık hakkında tekerrüre esas alınan TCK'nin 106/1-1. Cümlesinde tanımlanan tehdit suçunun da uzlaşma kapsamına alındığı anlaşılmakla; TCK'nin 2. ve 7. maddeleri de gözetilerek, sanık hakkında tekerrüre esas alınan hükme ilişkin uzlaştırma işlemi yapılıp yapılmadığı mahkemesinden sorularak, sonucuna göre sanık hakkında TCK'nin 58/3. maddesi uyarınca zorunlu olarak TCK'nin 86/2. maddesindeki seçimlik cezalardan hapis cezasına hükmolunması gerekip gerekmediğinin ve TCK'nin 58. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2) Sanığın yargılama konusu eyleminin, 5237 sayılı TCK’nin 86/2. maddesi kapsamında yer alan “Basit Kasten Yaralama” suçuna ilişkin olduğu, bahse konu eylem yönünden öngörülen ceza miktarının “dört aydan bir yıla kadar hapis veya adli para cezası”na ilişkin olduğu anlaşılmakla; 17/10/2019 tarih ve 7188 sayılı Kanun’un 24. maddesi ile yeniden düzenlenen 5271 sayılı CMK’nin 251/1. maddesine göre, “Asliye ceza mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir.” şeklindeki hükme, 7188 sayılı Kanun’un 31. maddesinde yer alan geçici 5/1-d. maddesi ile “01/01/2020 tarihi itibariyle kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz.” şeklinde sınırlama getirilmiş ise de, Anayasa Mahkemesinin, 19/08/2020 tarih ve 31218 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan, 25/06/2020 tarihli, 2020/16 Esas ve 2020/33 Karar sayılı iptal kararı ile “...kovuşturma evresine geçilmiş...” ibaresine ilişkin esas incelemenin aynı bentte yer alan “...basit yargılama usulü...” yönünden Anayasaya aykırı olduğuna ve iptaline karar verildiği, böylece “kovuşturma evresine geçilmiş basit yargılama usulü uygulanabilecek dosyalar yönünden iptal kararı” verildiği anlaşılmakla; her ne kadar Anayasa Mahkemesi kararları geriye yürümez ise de, CMK’de yapılan değişikliklerin derhal uygulanması ilkesi geçerli olsa da, iptal kararının sonuçları itibariyle Maddi Ceza Hukukuna ilişkin olduğu, zira CMK’nin 251/3. maddesinde “Basit yargılama usulü uygulanan dosyalarda sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir” şeklindeki düzenleme gereği maddi ceza hukuku anlamında sanık lehine sonuç doğurmaya elverişli olduğundan, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi Büyük Dairesinin (Scoppola v İtalya (No: 3 – GC), No: 126/05, 22 Mayıs 2012) kararında belirtildiği üzere, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin “Kanunsuz ceza olmaz” başlıklı 7. maddesi, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın “Suç ve cezalara ilişkin esaslar” başlıklı 38. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nin 7. ve 5271 sayılı CMK’nin 251. maddeleri uyarınca dosyanın “Basit Yargılama Usulü” yönünden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu nedenlerle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesi ile değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 08/12/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/13339, Karar No: 2012/7362, Tarih: 05.06.2012

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2011/13339 E.  ,  2012/7362 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 6183 sayılı Yasadan kaynaklanan menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı konusuz kalan davanın esası hakkında karar verilmesine yer olmadığına dair verilen hükmün süresi içinde davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, dava dışı vergi borçlusunun vergi borcundan ötürü tebliğ edilen haciz bildirisine karşı yasal süresinde itiraz edilememesi sonucu mal ellerinde ve borç zimmetlerinde sayılmış ise de, dava dışı vergi borçlusuna borçlu olmadıklarının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece haciz bildiriminin tebliğ edildiği tarihten sonra vergi borçlusunun borçlarını taksitlendirmesi nedeni ile haczin kaldırıldığı gerekçesi ile konusuz kalan davanın esası hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş, hüküm davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına, 6183 sayılı Yasanın 79/III. maddesi gereğince haciz bildirisine 7 günlük süresi içerisinde itiraz etmeyen davacının, aynı yasanın 79/IV. maddesi uyarınca 1 yıllık süresi içerisinde açmış olduğu menfi tespit davasında, vergi borçlusunun borcu nedeni ile yapılan haciz işlemlerinin kaldırılması nedeni ile davanın konusuz kalmasına ve kararda yazılı diğer gerekçelere göre davalı ... vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine,

2-6183 sayılı Yasanın 79/III. maddesi uyarınca alacaklı kamu idaresi tarafından kendisine haciz bildirisi tebliğ edilen üçüncü kişi, aynı bentte gösterilen nedenlere dayanak

haciz bildirisinin kendisine tebliğinden itibaren yedi gün içinde tahsil dairesine yazılı olarak itiraz edebilir. Aynı maddenin IV. bendine göre de herhangi bir nedenle itiraz süresinin geçirilmesi halinde üçüncü şahıs, haciz bildirisinin tebliğinden itibaren bir yıl içinde genel mahkemelerde menfi tespit davası açma hakkına sahiptir. Somut uyuşmazlıkta da davacı üçüncü kişiye, alacaklı Vergi Dairesi tarafından gönderilen haciz bildirisi 16.03.2010 tarihinde tebliğ edilmiş, ancak davacı üçüncü kişi Yasada öngörülen yedi günlük sürede haciz bildirisine karşı itirazlarını bildirmemiş, daha sonra eldeki menfi tespit davasını açmıştır. Şu halde davacı her ne kadar Yasanın öngördüğü yöntem dahilinde kamu borçlusuna karşı borcu olmadığını kanıtlamış ise de, davanın açılmasına kendisi sebep olmuştur. Yasal sürede haciz bildirisine itiraz etmeyerek bu davanın açılmasına neden olması nedeniyle de davalı ... aleyhine vekâlet ücretine hükmedilmemesi gerekirken aksi yönde karar oluşturulması doğru olmamıştır.

Nevar ki, anılan hatanın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün 6100 sayılı HMK'nın geçici 3/II. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK’nın 438/VII. maddesi uyarınca düzeltilerek onanması uygun bulunmuştur.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davalı ... vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, 2. bent uyarınca kabulü ile mahkeme kararının hüküm fıkrasının 4. bendinde yer alan “AAÜT uyarınca kendisini vekil ile temsil ettiren davacı yararına 9.224,60.-TL vekalet ücretinin davalılardan alınarak davacıya ödenmesine” cümlesinin karardan tümüyle çıkartılarak, sözkonusu bendin yerine geçmek üzere “Dava açılmasına davacı yanca sebebiyet verildiğinden lehine vekâlet ücreti takdirine yer olmadığına” cümlesinin yazılmasına, hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA 5.6.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/18162, Karar No: 2012/44769, Tarih: 04.12.2012

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2011/18162 E.  ,  2012/44769 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması,malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi,failin kendisine verilen malı,veriliş gayesinin dışında,zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması,rehnetmesi tüketmesi,değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Somut olayda;katılan kurumda kasa sorumlusu olarak görev yapan sanığın 14.08.2005 tarihinden itibaren yetkisiz ve usulsüz işlemler yapmak suretiyle şirket hesaplarından 5.020 TL tutarında kayıp yaratmak suretiyle hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanmak suçunu işlediği iddia olunmuş ise de,katılan kurumun kayıtlarının baştan beri usulüne uygun tutulmaması sebebiyle muhasebe işleyişinin düzensiz olduğu,sanığın muhasebe kurallarına uygun davranmadığı,meslekte tecrübesizliği sebebiyle hesaplar arası usulsüz aktarımlar yaptığı ancak katılan kurumun zararına kendi yararına katılanın parasını uhdesinde tuttuğuna dair mahkumiyetine yeterli delil elde edilemediği gerekçesiyle sanığın beraatine yönelik mahkeme kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 04.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1627, Karar No: 2024/5185, Tarih: 09.10.2024

**12. Ceza Dairesi         2024/1627 E.  ,  2024/5185 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2023/465 E. 2023/673 K.

SUÇ : Taksirle öldürme

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında Dairemizin bozma ilamı üzerine kurulan hükmün; sanık müdafii ve katılanlar ..., ... vekili, katılanlar ... ile arkadaşları vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesindeki temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1-Taksirle öldürme suçundan sanık hakkında yapılan ilk derece yargılaması sonucunda, 5237 sayılı TCK'nın 85/2, 22/3, 62, 53/6 maddeleri uyarınca 7 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve sürücü belgesinin 1 yıl 6 ay süre ile geri alınmasına dair İstanbul Anadolu 11.Ağır Ceza Mahkemesinin 25/04/2017 tarihli ve 2015/16 E - 2017/170 K sayılı kararının sanık müdafii, katılanlar ..., katılan ... vekili ve katılanlar ... ile arkadaşları vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesinin, 11/10/2017 tarihli ve 2017/3044 Esas, 2017/3036 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme karşı istinaf taleplerinin esastan reddine karar verilmiş ilgili kararın sanık müdafii, katılanlar ..., katılan ... vekili ve katılanlar ... ile arkadaşları vekili tarafından temyizi üzerine, Dairemizin 09/06/2023 tarihli, 2021/5111E. 2023/2087 K. sayılı kararı ile, her ne kadar sanığın meskun mahal şartlarının üzerinde bir hızla seyrettiği anlaşılsa da sanığın 50km/s hız sınırını 2 katından fazla aştığına ilişkin teknik bir tespitin dosya içerisinde yer almadığı, dolayısıyla bilinçli taksir oluşturan ihlalin 1.00 promil üzerinde alkollü araç kullanmaktan ibaret olduğu gözetilmeksizin, 5237 sayılı Kanun'un 22/3. maddesi uyarınca temel cezanın 1/3 oranı yerine, 1/2 oranında artırılması suretiyle sanık hakkında fazla ceza tayini yapılması nedeni ile esastan bozulmasına karar verilmiştir.

2-Dairemizce verilen bozma kararı üzerine yapılan yargılama sonucunda, İstanbul Anadolu 11.Ağır Ceza Mahkemesinin bozma ilamına uyulması yönündeki kararı ile mahkemece, sanık hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 85/2, 22/3, 62/1, 53/6, 63 maddeleri uyarınca 6 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve sürücü belgesinin 1 yıl 6 ay süre ile geri alınmasına dair verilen karar, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca onama kararı verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1-Sanık müdafinin temyiz sebebi; Eksik inceleme ile hatalı kusur tayini sonucu hakkında beraat yerine mahkumiyet kararı verilmesinin ve koşulları bulunmadığı halde bilinçli taksir uygulanmasının hukuka aykırı olduğu ile re'sen dikkate alınacak nedenlere ilişkindir.