muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/16056, Karar No: 2015/8415, Tarih: 12.05.2015

**3. Hukuk Dairesi         2014/16056 E.  ,  2015/8415 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : DİNAR ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 14/01/2014

NUMARASI : 2010/433-2014/11

Taraflar arasındaki vasiyetnamenin iptali davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacılar A.. D.. ve N.. D.. vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacılar vekili dilekçesinde;tarafların murisi Mehmet oğlu R.. D..'in 30.08.2010 tarihinde evli olarak vefat ettiğini,mirasçı olarak da davacı ve davalıların kaldığını,murisin sağlığında eşi olan davalı A.. D..'e sahip olduğu taşınmazlardan en değerlisi olan 2 adet taşınmazı hibe ettiğini, ancak resmi işlemi ise satış olarak gösterdiğini,bu konuda iptal davası açmakta olduklarını,nitekim murisin sağ kalan eşi A.. D.. ve bu eşinden olan çocuklarına ve torunlarına en iyi taşınmazlarını vasiyet ettiğini,davacılara ise daha az değerli olan taşınmazları vasiyet ettiğini,murisin bu vasiyetnameyi eşi A.. D..'in baskısı ile yaptığını,söz konusu vasiyetnamenin murisin değil de eşi A.. D..'in iradesini yansıttığını,mahfuz hissenin bu şekilde bertaraf edildiğini belirterek bu nedenlerle ... Noterliğince düzenlenen 07.05.2001 tarih 2640 yevmiye nolu vasiyetnamenin iptal edilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı Ş.. Ç.. cevap dilekçesinde;dava konusu edilen vasiyetnameden bilgisi olmadığını,murisin ölümü sonrasında evi temizlediği esnada dava konusu vasiyetnameyi bulduğunu ve ağabeyi N.. D..'e gösterdiğini,murisin davaya konu vasiyetnamede adaletli olarak mirasçılarına mal bıraktığını,davacıların iddialarının gerçeği yansıtmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

./...

Davalı A.. D.. cevap dilekçesinde; davacıların iddialarının doğru olmadığını, murisin yaptığı vasiyetnameyi tamamen kendi hür iradesi ile yaptığını, murisin ölmeden 5-6 ay önce vasiyetini kendisine açıkladığını, ”bana bir şey olursa vasiyetname yaptım. Çocuklar satıp giderler diye evi, arazileri ikişer üçer kişiye vasiyet etmeye çalıştım, razı olun itiraz etmeyin” dediğini, vasiyetnameden bu şekilde haberdar olduğunu, resmi vasiyetname düzenleyen noterin herhangi bir kanuna aykırılık veya baskı görse idi vasiyetnamenin düzenlenmesine imkan olmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Davalı N.. D.. cevap dilekçesinde; murisin ölümü sonrasında kardeşi Ş.. Ç..'ın evi temizlerken vasiyetnameyi bulduğunu, kendisine gösterdiğini, bu şekilde vasiyetnameden haberi olduğunu, davacıların 32 yıldan fazla süredir murisle ilgilenmediklerini, murisin söz konusu vasiyetnameyi tamamen kendi hür iradesi ile düzenlediğini savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Davalı N.. D.. cevap dilekçesinde; murisin ölümü sonrasında kardeşi Ş.. Ç..'ın evi temizlerken vasiyetnameyi bulduğunu, kendisine gösterdiğini, bu şekilde vasiyetnameden haberi olduğunu, davacıların 32 yıldan fazla süredir murisle ilgilenmediklerini, murisin söz konusu vasiyetnameyi tamamen kendi hür iradesi ile düzenlediğini savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece; TMK'nun 557.maddesinde vasiyetnamenin iptali sebeplerinin sınırlı bir şekilde sayıldığı, vasiyetname ile diğer mirasçıların saklı paylarına zarar verildiği iddiasının iptal sebepleri arasında yer almadığı, bu iddianın koşulların varlığı halinde tenkis davasına konu olabileceği, somut olayda ise davacılar vekilinin talebinin temel olarak murisin yaptığı tasarrufun saklı payları ihlal ettiği iddiasından ibaret olduğu ve talep sonucunda da tenkis istemi bulunmadığından davanın bu yönden reddi gerektiği, yine davacılar vekili davalarını murisin vasiyetnameyi baskı altında düzenlediği iddiasına dayandırmış ise de bu iddianın da dosya kapsamında sunulan delillerle ispatlanamadığından davanın reddine karar verilmiş; hüküm, süresinde davacılar A.. D.. ve N.. D.. vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Davada, vasiyetnamenin iptali, olmadığında tenkisi talep edilmektedir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak; TMK. nun 557. maddesinde vasiyetnamenin iptali sebepleri sınırlı olarak sayılmıştır. Bunlar; 1- Ehliyetsizlik, 2- Vasiyetnamenin yanılma, aldatma, korkutma veya zorlama sonucunda yapılmış olması, 3- Tasarrufun içeriğinin bağlandığı koşullar veya yüklemelerin hukuka veya ahlaka aykırı olması, 4- Tasarrufun kanunda öngörülen şekillere uyulmadan yapılış olması olarak dört tanedir.

Somut olayda; muris R.. D..'in davaya konu edilen ... Noterliği'nce düzenlenen 07.05.2001 tarihli düzenleme şeklindeki vasiyetnameyi davalı eşi A.. D..'in baskısı altında yaptığı iddia edilmektedir. Söz konusu vasiyetnamenin baskı altında yapılıp yapılmadığı iddiasının ispatı ise tanık beyanları ile olur. Bu doğrultuda vasiyetnamenin baskı altında yapıldığının ispatlanması halinde iptali gerekir. Bu nedenle davacılar tarafından dosya kapsamında bildirilen tanıkların beyanlarının tespit edilmesi; vasiyetnamenin iptali sebeplerinin davada varit olmaması halinde ise davacılar vekilinin dilekçesinde mahfuz hisselerinin bertaraf edildiğini belirtmiş olmasının tenkis talebini içerdiği de dikkate alınarak, sonuca uygun bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru değildir.

./..

Öyle ise mahkemece, bu ilke ve esaslar gözetilerek yapılacak yargılama neticesinde hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm tesisi bozmayı gerektirmiştir.

./..

Öyle ise mahkemece, bu ilke ve esaslar gözetilerek yapılacak yargılama neticesinde hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm tesisi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 12.05.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/24596, Karar No: 2013/18118, Tarih: 02.12.2013

**11. Ceza Dairesi         2013/24596 E.  ,  2013/18118 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Ortadan kaldırma

Sanıkların üzerlerine atılı eylemin sahte nüfus cüzdanı kayıp ve değiştirme belgeleri ile oluşturulan sahte nüfus cüzdanı ile nüfus kütüğünde değişiklik yapmak ve sahte belgeler ile yapılan evlilik işlemini mernis evlenme bildirimi ile nüfus kütüğüne işletmek olup, 765 sayılı TCK.nun 342/1, 80; 5237 sayılı TCK.nun 204/1, 43/1. maddelerinde yazılı suçu oluşturup, suçun işlendiği tarih olan teselsülün en son kesildiği evlenme işleminin gerçekleştirildiği 19/08/2002 tarihinden hüküm tarihine kadar sanıklar lehine düzenleme içeren 5237 sayılı TCK.nun 66/1-e, 67/4. maddelerinde yazılı zamanaşımı süresinin gerçekleşmediği gözetilmeden yazılı şekilde kamu davasının zamanaşımı nedeniyle ortadan kaldırılmasına karar verilmesi,

Yasaya aykırı, Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 02.12.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4858, Karar No: 2015/6362, Tarih: 26.03.2015

**2. Ceza Dairesi         2014/4858 E.  ,  2015/6362 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

TCK'nın 145. maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 5237 sayılı Kanuna özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, sanığın özgülenen kastı ve olayın özelliği de gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçilebilecek ölçüdeki düşük değerler esas alınarak, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği, sanığın markete girerek üstünde taşıyabileceği 4 adet sucuğu çaldığı, somut olayda TCK'nın 145. maddesinin uygulama koşulları oluşmadığı halde, TCK'nın 145. maddesi uyarınca tayin olunan cezadan indirim yapılması ve sanığın ... Asliye Ceza Mahkemesinin 17.03.2009 kesinleşme tarihli 2008/653 Esas - 2009/131 Karar sayılı ilamı ile mükerrir olduğunun gözetilmemesi, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 26.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11300, Karar No: 2014/2681, Tarih: 11.02.2014

**8. Ceza Dairesi         2013/11300 E.  ,  2014/2681 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık ve kasten yaralama

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuk hakkında 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçundan, adli para cezasına esas alınan birim gün sayısı ve hapis cezası adli para cezasına çevrilerek 4000 TL ve 320 TL para cezası belirlendikten sonra netice ceza ayrıca gösterilirken, hapisten çevrilen adli para cezasının 4000 TL yerine, 2000 TL biçimde yanlış gösterilmesi, mahallinde düzeltilebilir yazım hatası kabul edilmiştir.

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçların oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre suça sürüklenen çocuk ve müdafiinin, tahrik, hükmün açıklanmasının geri bırakılması ve erteleme hükümlerinin uygulanmadığına yönelik temyiz itirazları yerinde görülmediğinden reddiyle hükümlerin (ONANMASINA), 11.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: -, Karar No: 2012/243, Tarih: 19.06.2012

**Ceza Genel Kurulu         2012/13–194 E.  ,  2012/243 K.**

* HIRSIZLIK SUÇU

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 141

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 63

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 58

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 53

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 142

**"İçtihat Metni"**

Hırsızlık suçundan sanık Ferdi’nin 5237 sayılı Türk Ceza Yasasının 142/2–d, 53/1, 58 ve 63. maddeleri uyarınca 3 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, mahsuba, hak yoksunluğuna, cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine, infazından sonra hakkında denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ve tutukluluk halinin devamına ilişkin, İzmir 1. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 08.10.2009 gün ve 286–734 sayılı hükmün sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 13. Ceza Dairesince 17.11.2011 gün ve 30637–5347 sayı ile onanmasına karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 06.01.2012 gün ve 85224 sayı ile;

“Haksız yere elde bulundurulan anahtar, sahibinin rızası olmaksızın herhangi bir biçimde elde edilen anahtardır. Somut olayda sanık katılanın satışa çıkardığı aracı satın almak istediğini bildirerek katılan ile buluşmuş, aracı denemek istediğini söyleyerek anahtarı almış, deneme sürüşünden sonra da katılanın araçtan inmesini fırsat bilerek aracı sürüp olay yerinden kaçmıştır. Anahtarı sanığa veren katılanın kendisidir. Anahtarın haksız yere elde bulundurulması söz konusu değildir” görüşüyle itiraz yasa yoluna başvurarak, Özel Daire onama kararının kaldırılmasına ve sanığın eylemi TCY’nın 141/1 maddesine uyduğundan, yerel mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmesi isteminde bulunmuştur.

Dosya, Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilmekle, Yargıtay Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Sanığın nitelikli hırsızlık suçundan cezalandırılmasına karar verilen somut olayda, Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; katılanın satılığa çıkardığı araca müşteri olan ve araçla yanında katılan da bulunduğu halde deneme sürüşü yaptığı sırada, bir bahane ile katılanı araçtan indirdikten sonra aracı da alarak kaçan sanığın eyleminin basit hırsızlık suçunu mu, yoksa “haksız yere elde bulundurulan anahtarı kullanmak suretiyle” işlenen nitelikli hırsızlık suçunu mu oluşturacağının belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya içeriğine göre;

İncelenen dosya içeriğine göre;

Katılan Mustafa Murat’ın aracını satışa çıkardığı, sanığın müşteri gibi hareket ederek katılan ile buluştuğu ve aracı denemek istediğini söylediği, katılanın bu isteği kabul ettiği, birlikte araca bindikleri, sanığın direksiyona geçerek aracı kullanmaya başladığı, yolda benzinliğe girerek araca yakıt aldığı, daha sonra katılana yemek teklif ettiği, lokantanın önüne park edeceği sırada, kaldırımın yüksek olması nedeniyle kapının açılamayacağını söyleyerek katılandan araçtan inmesini istediği ve katılanın inmesini fırsat bilerek aracı da alıp kaçtığı, katılanın durumu derhal polise bildirdiği, sanığın yolda kaza yaptığı ve aracı bulunduğu yerde terk ettiği, benzer bir eylemi nedeniyle yakalandığında suçunu itiraf ettiği, söz konusu aracın terk edilmiş bir şekilde bulunduğu ve hasarlı olduğuna ilişkin tutanak okunduğunda da kaza yaptığını ve aracı bıraktığını beyan ettiği, benzer bir eylemi nedeniyle tekerrüre esas sabıkası bulunan sanık hakkında beş ayrı şikâyetçiye karşı gerçekleştirdiği aynı yöndeki eylemlerinden dolayı hırsızlık suçundan beş kez cezalandırılması istemiyle dava açıldığı anlaşılmaktadır.

Hırsızlık suçunun basit şekli, 5237 sayılı Türk Ceza Yasasının 141. maddesinin birinci fıkrasında; “zilyedinin rızası olmadan başkasına ait taşınır bir malı, kendisine veya başkasına bir yarar sağlamak maksadıyla bulunduğu yerden alma” biçiminde tanımlanmış, suçun nitelikli halleri aynı Yasanın 142. maddesinde sayılmış, uyuşmazlık konusuna ilişkin olan eylem de anılan maddenin ikinci fıkrasının (d) bendinde; “hırsızlık suçunun haksız yere elde bulundurulan veya taklit anahtarla ya da diğer bir aletle kilit açmak suretiyle işlenmesi” şeklinde suçun nitelikli hali olarak düzenlenmiştir.

Haksız yere elde bulundurulan veya taklit anahtarla ya da diğer bir aletle kilit açmak suretiyle hırsızlık suçundan söz edilebilmesi için, eylemin haksız yere elde bulundurulan gerçek veya taklit anahtar ya da diğer bir aletin anahtar boşluğuna sokulması suretiyle kilit açılarak gerçekleştirilmesi, diğer bir anlatımla kilidin, hırsızlık fiilini işlemek veya çalınmış malı başka bir yere nakletmek amacıyla açılmış bulunması gerekmektedir. Kilidin muhafaza altına alma görevini yerine getirmesi yeterli olup, ayrıca muhkem olmasına gerek yoktur.

Bu nitelikli halin uygulanabilmesi için kilit açmanın, haksız yere elde bulundurulan gerçek veya taklit anahtar ya da diğer bir aletle işlenmesi gerekmektedir. Suçun, geri verilmek veya başka bir şekilde kullanılmak üzere alınan gerçek anahtarla işlenmesi de bu kapsamda değerlendirilmelidir. Ancak anahtar faile mağdur tarafından verilmiş ve verme iradesi de kilidin açılarak hırsızlık suçunun işlenmesi aşamasında halen devam ediyor ise bu nitelikli hal uygulanamayacaktır.

Bu nitelikli halin uygulanabilmesi için kilit açmanın, haksız yere elde bulundurulan gerçek veya taklit anahtar ya da diğer bir aletle işlenmesi gerekmektedir. Suçun, geri verilmek veya başka bir şekilde kullanılmak üzere alınan gerçek anahtarla işlenmesi de bu kapsamda değerlendirilmelidir. Ancak anahtar faile mağdur tarafından verilmiş ve verme iradesi de kilidin açılarak hırsızlık suçunun işlenmesi aşamasında halen devam ediyor ise bu nitelikli hal uygulanamayacaktır.

Nitekim öğretide de; “Haksız yere elde bulundurulan anahtar, sahibi ya da anahtarı elinde bulunduranın rıza ve haberi olmadan herhangi bir şekilde ele geçirilen anahtardır. Haksız olarak anahtarı elinde bulundurmak, sahibini hataya düşürmek veya zorla ya da hile, hatta mal sahibinin emniyetini suiistimal etmek suretiyle elde etmektir. Geri verilmek üzere alındığı halde iade etmeyerek elde bulundurulan ya da çalınarak ele geçirilen anahtar buna örnek gösterilebilir. Anahtarı haksız yere elde bulundurma unsuru, sahibini hataya düşürerek veya hile ile veya güveni kötüye kullanmak suretiyle anahtarın ele geçirilmesi hallerini de kapsamaktadır” (Osman Yaşar, Hasan Tahsin Gökcan, Mustafa Artuç, Yorumlu Uygulamalı Türk Ceza Kanunu, C. 3, s. 4229; Vural Savaş, Sadık Mollamahmutoğlu, Türk Ceza Kanunu Yorumu, Cilt 4, s. 4986; Sedat Bakıcı, Ceza Hukuku Özel Hükümleri, C. 2, s. 117; Haydar Erol, Türk Ceza Kanunu, Cilt 2, s. 2425; İsmail Malkoç, Yeni Türk Ceza Kanunu, C. 1, s. 951; Ali Parlar, Muzaffer Hatipoğlu, Türk Ceza Kanunu Yorumu, C. 2, s. 1078; Prof Dr. Zeki Hafızoğulları, Doç. Dr. Muharrem Özen, Hırsızlık, Gazi Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi C. 12, Yıl. 2008, S. 1–2, s. 794) şeklinde açıklamalara yer verilmektedir.

Uyuşmazlık konusu bu açıklamalar ışığında değerlendirildiğinde;

Uyuşmazlık konusu bu açıklamalar ışığında değerlendirildiğinde;

Sanığın, katılanın satılık olan aracını denedikten sonra alabileceğini söyleyerek yanından katılan da olduğu halde ve katılanın verdiği anahtarı kullanmak suretiyle deneme sürüşüne çıktığı, yolda bir akaryakıt istasyonuna uğrayarak araca yakıt aldığı, ancak bu sırada katılanın araçtan inmediği, bunun üzerine katılana yemek yemeyi teklif ettiği, bir lokantanın önünde park edeceği sırada kaldırımın yüksekliği nedeniyle kapının açılmayacağı bahanesi ile katılanı araçtan indirdiği ve ardından araçla birlikle olay mahallinden uzaklaştığı şeklinde gerçekleştiğinde bir duraksama ve uyuşmazlık bulunmayan somut olayda, her ne kadar katılan suça konu anahtarı, başlangıçta özgür iradesi ile sanığa teslim etmiş ise de, bu iradenin, sanığın katılanı araçtan indirdiği ana kadar geçerli olacağı, sanığın katılanı araçtan indirdiği andan itibaren, benzer suçları işlemeyi alışkanlık haline getiren ve başlangıçtan itibaren söz konusu aracı çalma düşüncesi içerisinde olduğu anlaşılan sanık ile katılan arasında suça konu aracın ve anahtarın zilyetliğinin devrine ilişkin tarafların aldatılmamış özgür iradeleri ile kurulan ve hukuken geçerli bir sözleşmeden, dolayısıyla hukuksal anlamda bir zilyetliğin devrinden söz edilemeyeceğinden, sanığın bu aşamadan itibaren aracın anahtarını haksız olarak elinde bulundurduğunun kabulü gerekmektedir.

Bu itibarla, sanığın eyleminin haksız yere elde bulundurulan anahtarın kullanılması suretiyle hırsızlık suçunu oluşturduğu gerekçesiyle kurulan yerel mahkeme hükmü ile bu hükmü onayan Özel Daire kararı isabetli olup Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının reddine karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının REDDİNE,

2- Dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 19.06.2012 günü yapılan müzakerede oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19981, Karar No: 2013/17989, Tarih: 20.11.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/19981 E.  ,  2013/17989 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için;failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 07/05/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.