muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/10282, Karar No: 2023/8720, Tarih: 07.12.2023

**2. Ceza Dairesi         2023/10282 E.  ,  2023/8720 K.**

**"İçtihat Metni"**

B O Z M A Ü Z E R İ N E

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/624 E., 2022/596 K.

ŞİKÂYETÇİ : ...

SUÇA SÜRÜKLENEN

ÇOCUK : ...

SUÇ : İş yeri dokunulmazlığının ihlâli

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret, onama

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

I. Suça sürüklenen çocuk müdafiinin hırsızlık suçuna ilişkin temyiz isteminin incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuk hakkında, hırsızlık suçundan ortada incelenecek bir hüküm bulunmadığından, suça sürüklenen çocuk müdafiinin konusu bulunmayan temyiz isteminin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesinin yollaması ile 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

II. Suça sürüklenen çocuk müdafiinin iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan kurulan mahkûmiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuğun, üzerine atılı iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan eylemine uyan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 116/4 ve 31/3. maddelerinde belirtilen suç için öngörülen cezanın üst sınırına göre, 5237 sayılı Kanun'un 66/1-e, 66/2. maddeleri uyarınca belirlenen 5 yıl 4 aylık aslî dava zamanaşımının, 08.12.2015 olan suç tarihinden, 20.10.2022 tarihli iddianame tarihine kadar geçtiği gözetilerek davanın zamanaşımı nedeniyle düşürülmesine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma sebebi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı Kanun'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223/8. maddesi uyarınca zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE, 07.12.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/23550, Karar No: 2022/981, Tarih: 26.01.2022

**4. Hukuk Dairesi         2021/23550 E.  ,  2022/981 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa 6. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki ihtiyati haciz yargılaması sonucunda Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen istinaf isteminin esastan reddine dair kararın davalılar vekilince temyiz edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince temyiz başvurusunun reddine dair verilen 17/09/2021 tarihli ek kararın davalılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili, aleyhine ihtiyati haciz talep edilenlerden borçlu şirket adına kayıtlı, diğer borçlu gerçek kişinin sevk ve idaresindeki zorunlu trafik sigortası bulunmayan aracın destek yayaya çarpması sonucu ölenin desteğinden yoksun kalanların müvekkili kurum aleyhine başvurusu üzerine Sigorta Tahkim Komisyonu Uyuşmazlık Hakem Heyetinin 2019/100331 karar sayılı 12/12/2019 tarihli kararına istinaden, İstanbul 21. İcra Müdürlüğünün 2020/1530 sayılı dosyasından ilamlı icra takibi yapıldığını, bu dosya uyarınca müvekkilinin 58.654,37 TL ödeme yaptığını, müvekkilin bu miktarda rücu hakkı bulunduğunu belirterek, borçluların borca yetecek tutarda taşınır ve taşınmaz mallarına ve 3. kişilerdeki hak ve alacaklarına ihtiyaten haciz konmasını talep etmiştir.

Davalılar talebin reddini savunmuştur.

İlk derece mahkemesince tüm dosya kapsamına göre; alacaklının alacağına karşılık olmak üzere 58.654,37 TL borç ve masraflara yeter miktar üzerinden borçluların menkul, gayrimenkulleri ve üçüncü kişilerdeki hak ve alacakları üzerine 2004 Sayılı İcra İflas Kanunu'nun 257/1. maddesi uyarınca ihtiyaten haczine, İcra İflas Kanunu'nun 261/1 hükmü gereğince; talep halinde ihtiyati haczin, işbu karar tarihinden itibaren 1 hafta içinde Bursa İcra Müdürlüğünce infazına karar verilmiş; karara karşı, davalılar vekilince karara itiraz edilmesi üzerine ilk derece mahkemesince ihtiyati hacze itirazın reddine karar verilmiştir. Davalılar vekilinin kararı istinaf etmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince davalıların istinaf isteminin 6100 sayılı HMK 353/1-b-1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiş, davalıların kararı temyizi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince temyiz başvurusunun reddine dair verilen 17/09/2021 tarihli ek karar davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, ek kararın dayandığı gerektirici sebeplere, temyiz olunan kararın 6100 sayılı HMK’nın 362/1-f md. gereğince temyiz kabiliyetinin bulunmamasına göre ek karara yönelik temyiz isteminin reddi ile ek kararın onanmasına karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle davalılar vekilinin ek karara yönelik temyiz isteminin reddi ile HMK'nın 370/1. maddesi gereğince EK KARARIN ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 37,90 TL fazla alınan temyiz peşin harcının davalılara geri verilmesine, 26/01/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/10464, Karar No: 2017/6189, Tarih: 02.10.2017

**11. Ceza Dairesi         2017/10464 E.  ,  2017/6189 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı VUK'ya aykırılık (Sahte belge düzenlemek)

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanık hakkında vergi suçu raporu düzenlenen ancak kamu davası açılmayan "Yasal Defter ve Belgeleri İbraz Etmeme" suçundan zamanaşımı süresi içerisinde dava açılabilmesi mümkün görülmüştür.

1-Sanık hakkında "2006 takvim yılında sahte fatura düzenlemek" suçunu işlediğinin iddia ve kabul olunduğu olayda; sanığın bahse konu şirketle fiilen bir ilgisinin bulunmadığı, bir tanıdığı vasıtasıyla kısa bir süre içerisinde devretmek üzere yardım amaçlı şirketin kuruluşuna rıza gösterdiğinden bahisle üzerine atılı suçlamaları kabul etmemesi, sahte fatura düzenlemek suçlarında suçun maddi konusunun fatura olması, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanun'un Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre de, faturaların Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi, vergi tekniği raporunda herhangi bir fatura bilgisinden bahsedilmediği gibi, sahteliği iddia edilen faturaların da dosya içerisinde bulunmadığının anlaşılması karşısında, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespit edilmesi bakımından; öncelikle suça konu fatura asıllarından kanaat oluşturacak sayıda temin edilip dosya arasına konulması, incelenerek kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadığının tespit edilmesi, sahte olduğu iddia olunan faturaları kullanan şirketler yetkilileri hakkında dava açılmış olup olmadığının araştırılması, açıldığının tespiti halinde getirtilerek incelenmesi mümkünse birleştirilmesi, mümkün olmadığı takdirde, bu davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dava dosyasına intikal ettirilmesi, faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişiler de dinlenerek sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıkları ve sanığı tanıyıp tanımadıklarının sorulması, fatura ve diğer belgeler üzerindeki imza ve yazıların sanığa ait olup olmadığı yönünden de tespit yapıldıktan sonra sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Kabule göre de; 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde yer alan haklardan yoksunluğunun, sanığın sadece kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri yönünden koşullu salıverilme tarihine kadar uygulanması gerektiğinin gözetilmemesinin, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2-Kabule göre de; 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde yer alan haklardan yoksunluğunun, sanığın sadece kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri yönünden koşullu salıverilme tarihine kadar uygulanması gerektiğinin gözetilmemesinin, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 02.10.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/12197, Karar No: 2023/1252, Tarih: 16.02.2023

**10. Hukuk Dairesi         2022/12197 E.  ,  2023/1252 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

SAYISI : 2018/72 E., 2021/227 K.

...

...

...

KARAR : Red

Taraflar arasındaki İlk Derece Mahkemesinde görülen hizmet tespiti istemli davadan dolayı verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın reddine dair karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dilekçesinde özetle: Müvekkili davacının ... Mermer Mad. İnş. Taah. Harf. ve Nak. Tic. ve San. Ltd. Şti. de 23.09.2006 tarihinden itibaren 2009 yılının Temmuz ayına kadar Maden Mühendisi olarak çalıştığını, müvekkilinin çalışma biçiminin, 24 saat mesai yaptığını, kendisinin davalıya ait iş yerinde yatıp kalktığını, ayda sadece bir gün izin kullandığını, hafta tatillerini de çalışarak geçtiğini, yıllık izin hiç kullanmadığını, resmi ve dini tatillerde de çalışmaya devam ettiğini, müvekkiline ödenmeyen tüm hakların en yüksek faiz oranı uygulanarak ödenmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı şirket vekili beyanında; davanın reddini talep etmiştir.

2.Davalı kurum vekili beyanında; davanın reddini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

Özetle; davacının davasının reddine dair karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1.İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunulmuştur.

2.Daire tarafından, mahkemece yapılacak iş, teknik nezaretçi defterin getirtilerek incelemek, bordro tanıklarının daha ayrıntılı beyanlarını dinlemek, davanın nitelikçe kamu düzenini ilgilendirdiği nazara alınıp araştırma genişletilerek tüm deliller birlikte değerlendirilip, sonucuna göre karar vermekten ibarettir, gerekçesi ile ilk derece mahkemesi kararı bozulmuştur.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla özetle; davanın reddine dair karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili dilekçesinde özetle; kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla özetle; davanın reddine dair karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili dilekçesinde özetle; kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 506 sayılı Kanun'un 79/10 uncu maddesi ve 5510 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesi.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeple;

Davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin kararı temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

16.02.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2011/10190, Karar No: 2012/14864, Tarih: 11.10.2012

**4. Hukuk Dairesi         2011/10190 E.  ,  2012/14864 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 01/06/2007 gününde verilen dilekçe ile menfi tespit istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 07/04/2011 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Davacı, müteahhit olup dava dışı arsa maliki ile sözleşmesi uyarınca inşaat yapmaya başladığını, bir süre sonra aralarındaki sözleşmeyi fesih ettiklerini, arsa malikinin inşaata kendisinin devam ettiğini, davalı Belediyenin inşaatın kaçak yapıldığı gerekçesi ile arsa maliki ile birlikte kendisine de idari para cezası kestiğini, itiraz etmiş ise de süresinde olmadığından itirazının reddedildiğini, ancak arsa maliki ile sözleşmelerini fesih etmiş olduğundan kendisine kesilen idari para cezasının yersiz olup bundan dolayı davalı Belediyeye borçlu olmadığının tespitini istemiştir.

Davalı davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, istemin kabulüne, davacının davalıya borçlu olmadığının tespitine karar verilmiştir.

Dosya arasında bulunan bilgi ve belgelerden, davalı ...’nın 14.01.2005 gün ve 2005/250 sayılı encümen kararı ile yapı müteahhidi sıfatı ile davacı hakkında 67.040,00 TL idari para cezası kesilmesine karar verdiği, davacının davalı Belediyeye itirazda bulunduğu, itirazının reddedildiği, ... 1. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 2005/863 sayılı dosyasında idari para cezasının iptalini istediği, istemin süresi içinde yapılmadığı gerekçesi ile reddedildiği anlaşılmıştır.

Davalı ... Başkanlığınca davacı aleyhinde idari para cezası düzenlenmesi yönünde alınmış bir encümen kararı vardır. Söz konusu encümen kararının yerinde olup olmadığının denetiminin idare hukuku kuralları çerçevesinde ve idari yargı yerinde yapılması gerektiği açıktır. Menfi tespit davasının konusunu oluşturan idari para cezası, davalı ... encümeni tarafından alınan karar doğrultusunda kesilmiş olup, bu cezadan dolayı davacının borcu olup olmadığının kapsamının, hukuk mahkemesi tarafından çözümlenmesi kabul edilemez.

Diğer yandan, idari yargı yerinde "menfi tespit" biçiminde bir dava yolu düzenlenmediğinden, adli yargı yerinde yargı yolu bakımından görevsizlik kararı da verilemez. Bu durumda, idari para cezasının düzenlenmesine ilişkin davalı ... Encümeninde alınan kararın iptali idari yargı yerinde dava konusu edilip oradan bu konuda bir karar alınmadan menfi tespit davası açılması yoluyla adli yargı yerinden idari para cezasından dolayı borçlu olunmadığının tespitinin istenmesine yasal olanak bulunmadığından, davacının istemi dinlenilebilir nitelikte değildir.

Yerel mahkemece açıklanan yönler gözetilerek dava dilekçesinin reddedilmesi gerekirken, uyuşmazlığın esası çözümlenerek yazılı biçimde karar verilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda gösterilen nedenle BOZULMASINA; bozma nedenine göre öteki temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 11/10/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21311, Karar No: 2015/9659, Tarih: 03.06.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/21311 E.  ,  2015/9659 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK’nın 61/1 ve 22/4. madde ve fıkralarında yer alan ölçütlerden olan failin kusuru, yaralı sayısı ve yaralanma derecesi, suçun işleniş biçimi ile suçun işlendiği yer ve zaman nazara alınmak suretiyle TCK’nın 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerekirken, meydana gelen olayda tam kusurlu olan sanık hakkında asgari hadden ceza tayin edilmesi, aleyhe temyiz olmadığından, bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanığın, meydana gelen olayda kusurlu olmadığına ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 03/06/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2963, Karar No: 2014/3184, Tarih: 03.03.2014

**7. Ceza Dairesi         2014/2963 E.  ,  2014/3184 K.**

**"İçtihat Metni"**

Esas No : 2014/2963

Karar No : 2014/3184

Tebliğname No : K.Y.B. - 2014/4472

6001 sayılı Karayolları Genel Müdürlüğü Teşkilat ve Görevleri Hakkında Kanunu'nun 30. maddesine aykırılıktan Silivri Cumhuriyet Savcısı B.. Ö.. hakkında, Ulaştırma, Denizcilik ve Haberleşme Bakanlığı TCK 1. Bölge Müdürlüğü Ana Kontrol Merkez Başmühendisliğinin 21/11/2012 tarihli ve UA 4511958 sayılı tutanağı ile verilen 121 Türk lirası İdari para cezasına yönelik itirazın reddine dair Silivri 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 15/03/2013 tarihli ve 2013/38 değişik iş sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığından verilen 25/12/2013 gün ve 78711 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 09/01/2014 gün ve KYB. 2014/4472 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Mezkür ihbarnamede;

Benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 7. Ceza Dairesinin 22/03/2011 tarihli ve 2008/8692 esas, 2011/2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu sayılı ilamında da değinildiği üzere, idari para cezasını gerektiren eylemin 2802 sayılı Kanun’un 93. maddesi kapsamında kişisel suç olduğunun anlaşılması halinde, anılan Kanun’un “kişisel suçlarda soruşturma ve kovuşturma” kenar başlıklı 93/1. maddesinde yer alan “Hakim ve savcıların kişisel suçları hakkında soruşturma, ilgilinin yargı çevresinde bulunduğu ağır ceza mahkemesine en yakın ağır ceza mahkemesi Cumhuriyet başsavcısına ve son soruşturma o yer ağır ceza mahkemesine aittir.” şeklindeki düzenleme uyarınca, muterizin Cumhuriyet Savcısı olduğunun anlaşılması sebebiyle, başvurunun kabul edilerek idari para cezası karar tutanağının iptali ile gereğinin takdir ve ifası için evrakın ilgilinin yargı çevresinde bulunduğu ağır ceza mahkemesine en yakın ağır ceza mahkemesi Cumhuriyet savcılığına gönderilmesine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde itirazın reddine karar verilmesinde isabet görülmemiş ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozmaya atfen ihbar olunmuş bulunmakla Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden Silivri 2. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 15/03/2013 gün ve 2013/38 D. İş sayılı kararının CMK'nun 309/4-a maddesi uyarınca BOZULMASINA, cezanın kaldırılmasına 03/03/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/13890, Karar No: 2011/2109, Tarih: 15.02.2011

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2010/13890 E.  ,  2011/2109 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraflar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalıya ödünç olarak 20.000,00 TL’yi banka havalesi ile gönderdiğini, alacağının ödenmediğini, tahsili için başlatmış olduğu icra takibine de itiraz edildiğini ileri sürerek, itirazın iptaline, %40 inkar tazminatının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın yazılı delille ispat edilmesi gerektiğini savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davalının vasıflı ikrarı söz konusu olmadığından ispat yükünün davalıda olduğu, havale dekontunun da, herhangi bir açıklamayı içermediğinden yazılı delil başlangıcı niteliğinde olduğu belirtilerek, dinlenen tanık beyanına göre davanın kısmen kabulüne, takibe yapılan itirazın 19.920,00 TL üzerinden iptali ile takibin bu miktar üzerinden devamına, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiş, hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

1-Davacı, davalıya ödünç verdiğini ileri sürerek, alacağının tahsili için takip başlatmış, davalı ise alacaklıyı tanımadığı gibi, borcu da bulunmadığını savunarak, akdi ilişkiyi inkar etmiştir. Bu durumda ödünç ilişkisini ispat etme yükümlülüğü, onu iddia eden davacıya aittir. Davada dayanılan havale dekontunda gönderilen paranın ne için gönderildiği yazılı olmadığından, söz konusu dekont, ödünç ilişkisini kanıtlamaya yeterli olmadığı gibi, yazılı delil başlangıcı olarak da kabul edilemez. HUMK’nun 288. Maddesi gereğince miktar itibariyle olayda tanık dinlenmesi de ümkün Değildir. O halde davacı iddiasını yasal delillerle ispat edememiştir. Ne var ki dava dilekçesinde ‘v.s. deliller’ demek suretiyle ‘yemin’ deliline de dayanmış olduğundan bu konuda davacıya, karşı tarafa yemin yöneltmeye hakkı bulunduğu hatırlatılarak, sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, mahkemece, yanlış değerlendirmelerle ve eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

2-Bozma nedenine göre davacının temyiz itirazlarının incelenmesine bu aşamada gerek görülmemiştir.

SONUÇ: 1. Bentte açıklanan nedenlerle temyiz edilen kararın temyiz eden davalı yararına BOZULMASINA, 2. Bent gereğince davcının temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, 17,15'şer TL peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacı ve davalıya iadesine, 15.02.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.