muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/13979, Karar No: 2022/9107, Tarih: 14.06.2022

**6. Ceza Dairesi         2021/13979 E.  ,  2022/9107 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Nitelikli hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

1-Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan hükmolunan 1 yıl 20 gün hapis cezasının ertelenmesi karşısında, 5237 sayılı TCK'nın 51/3. maddesi uyarınca belirlenen denetim süresinin hükmolunan ceza miktarından az olamayacağı gözetilmeyerek suçun suça sürüklenen çocuk hakkındaki erteleme hükmünde 1 yıl denetim süresinin belirlenmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz istemi bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkındaki hüküm fıkrasından "1 yıl denetim süresi belirlenmesine" ilişkin bölümün çıkarılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hükme "1 yıl 20 gün denetim süresi belirlenmesine" ibaresinin eklenmesi suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

2-Suça sürüklenen çocuk hakkında nitelikli hırsızlık ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesine gelince;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara gerekçeye ve hakimin takdirine göre suçların suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Suç tarihi itibariyle TCK'nın 143. maddesi uyarınca artırım oranının 1/2 oranında olması gerekirken, 1/12 oranında artırım yapılarak eksik cezaya hükmedilmesi,

2-Suça sürüklenen çocuğun müştekiye ait iş yerinden çalmış olduğu yazar kasanın suç tarihi olan 26.07.2014 itibariyle maddi değerinin 500 TL olduğunun anlaşılması karşısında, suça sürüklenen çocuk hakkında şartları oluşmadığı halde hırsızlık 5237 sayılı TCK'nın 145. maddesinin uygulanması suretiyle eksik ceza tayini,

Ancak;

1-Suç tarihi itibariyle TCK'nın 143. maddesi uyarınca artırım oranının 1/2 oranında olması gerekirken, 1/12 oranında artırım yapılarak eksik cezaya hükmedilmesi,

2-Suça sürüklenen çocuğun müştekiye ait iş yerinden çalmış olduğu yazar kasanın suç tarihi olan 26.07.2014 itibariyle maddi değerinin 500 TL olduğunun anlaşılması karşısında, suça sürüklenen çocuk hakkında şartları oluşmadığı halde hırsızlık 5237 sayılı TCK'nın 145. maddesinin uygulanması suretiyle eksik ceza tayini,

3-Suça sürüklenen çocuğun adli sicil kaydına göre daha önce hapis cezasına mahkum edilmediğinin anlaşılması karşısında; mala zarar verme suçu yönünden 5237 sayılı TCK'nın 50/3. maddesi gereğince, hükmedilen kısa süreli hapis cezalarının aynı Kanunun 50/1. maddesinde öngörülen seçenek yaptırımlardan birine çevrilmesinde zorunluluk bulunduğunun gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz istemleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye kısmen uygun olarak BOZULMASINA, ceza süresi bakımından 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesinin yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesi uyarınca ceza miktarı yönünden suça sürüklenen çocuğun kazanılmış hakkının gözetilmesine, 14.06.2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/988, Karar No: 2018/1497, Tarih: 02.04.2018

**1. Ceza Dairesi         2018/988 E.  ,  2018/1497 K.**

**"İçtihat Metni"**

(KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİ)

Adana Açık Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olarak bulunan ...’ın, 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 105/A maddesi gereğince cezasının koşullu salıverilme tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına dair Adana 1. İnfaz Hâkimliğinin 28/03/2017 tarihli ve 2017/1556 esas, 2017/1554 sayılı kararını müteakip hükümlünün 3 gün içinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne müracaat etmediği ve mazeret bildirdiğinin belirtilmesi üzerine, hükümlünün mazeretinin reddine ilişkin Muğla İnfaz Hâkimliğinin 04/04/2017 tarihli ve 2017/389 esas, 2017/384 sayılı kararına yönelik itirazın reddine ilişkin mercii Muğla 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 24/04/2017 tarihli ve 20117/509 değişik iş sayılı kararı ile ilgili olarak;

Dosya kapsamına göre; Denetimli Serbestlik Hizmetleri Yönetmeliğinin 82/1-2. madde ve bentlerinde yer alan "(1) Hakkında denetimli serbestlik tedbiri uygulanarak cezanın infazına karar verilen hükümlü ceza infaz kurumundan çıktıktan sonra üç gün içerisinde talebinde belirttiği denetimli serbestlik müdürlüğüne müracaat etmek zorundadır.(2) Müdürlüğe müracaat için gereken üç günlük süre, hükümlünün ceza infaz kurumundan ayrılışını takip eden günden itibaren başlar. Son gün bir tatile rastlarsa, süre tatilin ertesi günü mesai saati bitiminde sona erer." şeklindeki düzenleme karşısında, dosyada mevcut Adana Açık Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü Denetimli Serbestlik Şube Müdürlüğüne Nakil ve Tebliğ-Tebellüğ Belgesi ile, hükümlüye 28/03/2017 tarihinden 31/03/2017 tarihine kadar (3 gün içinde) Muğla Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne müracaat etmesi, sürenin son gününün tatile rastlaması halinde, tatilin ertesi günü mesai saati sonuna kadar sürenin uzayacağının tebliğ edildiği, Adana ili Kışla Toplum Sağlığı Merkezince tanzim edilen 30/03/2017 tarihli istirahat raporu ile hükümlünün 30/03/2017 ilâ 31/03/2017 tarihleri arasında 2 gün istirahatli olduğu, 01/04/2017 tarihinde çalışabileceğinin belirtildiği, 01/04/2017 ve 02/04/2017 tarihlerinin ise haftasonu günlerine isabet ettiği, dolayısıyla hükümlüye Muğla Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne müracaat etmesi amacıyla kendisine verilen sürenin son gününün tatile rastladığı gözetilmeden, itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 16/02/2018 gün ve 94660652-105-48-7418-2017-Kyb sayılı yazılı istemlerine müsteniden Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının tebliğnamesi ile Dairemize ihbar ve dava evrakı gönderilmekle, incelenerek gereği düşünüldü;

TÜRK MİLLETİ ADINA

TÜRK MİLLETİ ADINA

Kanun yararına bozma talebine dayanılarak Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen tebliğnamedeki bozma isteği incelenen dosya kapsamına göre yerinde görüldüğünden, Muğla 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 24/04/2017 tarihli ve 20117/509 değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nun 309. maddesi uyarınca KANUN YARARINA BOZULMASINA, diğer işlemlerin yapılabilmesi için dosyanın Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 02/04/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5494, Karar No: 2014/7621, Tarih: 21.04.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/5494 E.  ,  2014/7621 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolanndırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak ya da bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi’ne başvurulamaz (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md). Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan uluslararası sözleşmeler; yasalar üstü bir konumda olduğundan iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (AİHS) temel amacı; insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özğürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (AİHS) temel amacı; insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özğürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS’nin 1. maddesine göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altında altındadır. Sözleşmenin 2. maddesi uyarınca da, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Anılan sözleşmenin 3. maddesine göre, hiç kimse ...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Aynı sözleşmenin 8. maddesine göre de, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı ise, anne-baba arasındaki ilişkinin sona ermesinden sonra birlikte yaşamamaları ile boşanmış olsalar bile, eşler arasında birlikte yaşama ve çocukla kişisel ilişki kurma hakkını içerir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanık ...’ın, 2000 yılında vefat eden babasının maaşını alabilmek için eşi ...’den 17.07.2003 tarihinde muvazaalı olarak boşandıktan sonra aynı evde yaşamaya devam ettiği, bu şekilde SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek dolandırıcılık suçunu işlediği iddia edilmiş ise de;

Hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyecek şekilde birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun’un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai bir düzenlemenin de bulunmadığı, sanığın eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu hususları gözetilerek, mahkemece dolandırıcılık suçundan verilen beraat kararında, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler çerçevesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 21.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/9931, Karar No: 2023/2179, Tarih: 15.06.2023

**12. Ceza Dairesi         2022/9931 E.  ,  2023/2179 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Görevi kötüye kullanma

HÜKÜM : Beraat

Sanıklar hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Tarsus 1.Sulh Ceza Mahkemesinin, 27.03.2013 tarihli ve 2010/827 Esas, 2013/261 Karar sayılı kararı ile sanıkların görevi kötüye kullanma suçundan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 4 ncü ve devamı maddeleri uyarınca görevsizlik karar verilmiştir.

2.Tarsus 4.Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.07.2014 tarihli ve 2013/647 Esas, 2014/445 Karar sayılı kararı ile sanıklarıngörevi kötüye kullanma suçundan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 22 nci maddesinin ikinci fıkrasının 8c) bendi uyarınca beraatlerine karar verilmiştir.

3. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 28.03.2017 tarihli ve 2014/320905 sayılı, onama görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz istemi,

Sanıkların kusurlu olduğu beraat kararının hatalı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

3. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 28.03.2017 tarihli ve 2014/320905 sayılı, onama görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz istemi,

Sanıkların kusurlu olduğu beraat kararının hatalı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Katılanın eşi ...'ın geçirmiş olduğu kazaya müdahale eden ambulansın Ambulanslar ve Acil sağlık araçları ile ambulans hizmetleri yönetmeliğinin Ambulans ve Acil Sağlık aracı personeli başlıklı 7. Maddesinde belirtilen özellikleri taşımadığı, göreve sadece bir Acil tıp teknisyeni ve bir şoför ile çıktığı, bu haliyle hastahaneye intikal ettirilen ...'ın geçirmiş olduğu kaza nedeniyle vücudunda bir çok kırık olduğu halde ortapedi uzmanı olan Dr. ...'ın bir dizi röntgen filmi çektirdiği ve hastaya gereken önemi göstermediği iddiasıyla sanıklar hakkında görevi kötüye kullanma suçundan Tarsus 1. Sulh Ceza Mahkemesine kamu davası açıldığı, Tarsus 1. Sulh Ceza Mahkememsinin 2010/827 E. 2013/261 K.sayılı ilamı sanıklar hakkında taksirle öldürme suçundan görevsizlik kararı verildiği ve dosyanın mahkememiz esasına kaydedildiği, mahkememizce yapılan yargılama sonucunda, sanıkların üzerilerine atılı suçlamayı kabul etmedikleri, Adli Tıp Kurumu 1.İhtisas Kurulunun 06.06.2012 tarihli raporunda, maktulün hastaneye transferinde yer alan sanıklar Nurcan Akın, ... ile Tarsus Devlet Hastanesinde hastaya müdahalede bulunan sanık ... Rıfat Kıral'ın uygulamasına atfı kabil kusur bulunmadığının bildirildiği, alınan 12.12.2012 tarihli Adli Tıp Kurumu 1.İhtisas Kurulunun ek raporunda, sanıkların uygulamalarının tıp kurallarına uygun olduğunun bildirildiği, sanık savunmaları, katılan beyanı, tanık anlatımları, otopsi raporu, adli raporlar, Adli Tıp Kurumu raporları ve tüm dosya kapsamı bir arada değerlendirildiğinde, sanıkların kusurlarının bulunmadığı anlaşılmakla, sanıkların üzerilerine atılı suçtan beraatlerine karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

1. Sanığın yargılama konusu eylemi için, 5237 sayılı Kanun’un 257 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre aynı Kanun’un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

1. Sanığın yargılama konusu eylemi için, 5237 sayılı Kanun’un 257 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre aynı Kanun’un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır.

2. 5237 sayılı Kanun’un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin 03.03.2014 tarihli sanıkların mahkemedeki sorgusunun olduğu, sanıklarım görevi nedeniyle soruşturma iznine tabi olan eylemi kapsamında Tarsus Cumhuriyet Başsavcılığınca soruşturma izni istenme tarihi olan 10.02.2010 ile Adana Bölge İdare Mahkemesinin 25.06.2010 tarihli 2010/397 Esas,2010/401 Karar sayılı soruşturma izni verilmesine dair kararı arasında geçen 4 ay 15 günlük durma süresi olduğu, sanıkların savunma tarihinden itibaren 5237 sayılı TCK’nın 66/1-e. maddesinde öngörülen 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin, durma süresi de eklendiğinde inceleme tarihinden önce 18.07.2022 tarihinde gerçekleştiği ve dosya içeriği itibariyle de, 5271 sayılı Yasa'nın 223 ncü maddesi dokuzuncu fıkrasındaki derhal beraat kararı verilmesini gerektirir şartlar bulunmadığı anlaşılmıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Tarsus 4.Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.07.2014 tarihli ve 2013/647 Esas, 2014/445 Karar sayılı kararı kararına yönelik katılan vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 15.06.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/21592, Karar No: 2018/17413, Tarih: 15.10.2018

**5. Hukuk Dairesi         2017/21592 E.  ,  2018/17413 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Arazi niteliğindeki ... Köyü 787, 843, 901, 813, 833, 366, 890, 347, 353, 824, 775, 375 parsel sayılı taşınmazların arazi niteliğinde kabulü ile olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelir üzerinden, karışık bahçe niteliğindeki ... Köyü 824, 775, 375 parsel sayılı taşınmazın kapama karışık meyve bahçesi niteliğinde kabulü ile olduğu gibi kullanılması halinde getireceği meyve net geliri esas alınarak bilimsel yolla değer biçilmesinde ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek hükmün kesinleşmesi beklenmeden davalı tarafa ödenmesine karar verilmesinde yöntem itibariyle bir isabetsizlik görülmemiştir.

1-Dava konusu 832 parsel sayılı taşınmaz üzerinde 48 meyve ağacı bulunduğu kabul edilerek acele el koyma dosyasında yapılan keşif sonucu alınan raporda karışık meyve bahçesi olarak değer biçildiği halde, çelişki giderilmeden sulu tarım arazisi olarak değer biçen rapor esas alınmak suretiyle bedel tespiti,

2-Dava konusu 787, 843, 901, 813, 832, 833, 366, 890, 347, 353 parsel sayılı taşınmazların sulu tarım arazisi niteliği, konumu ve yüzölçümü dikkate alındığında değeri belirlenirken kapitalizasyon faiz oranının % 4 uygulanması gerekirken, bu oranın % 5 olarak kabulü ile az bedel tespiti,

3-Dava konusu sulu tarım arazisi niteliğindeki taşınmazlarda münavebeye esas alınan ürünlerin üretim masraflarının brüt gelirlerine göre yüksek oranda alınması (buğday ürününde üretim masrafının brüt gelirden fazla kabulü) ekonomik tarım yapılmasında tereddüt yaratacağından, İl ve İlçe Tarım Müdürlüklerinden birbiriyle çelişen verilerde eklenerek münavebe ürünlerinin üretim masrafları yönünden sorularak sonucuna göre ek rapor alınarak karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması,

4-Mahkemece tespit edilen kamulaştırma bedelinden acele el koyma dosyasında belirlenen bedelin mahsubuyla bakiye bedele 01/03/2014 tarihinden karar tarihine kadar yasal faiz yürütülmesi gerektiği halde, faiz başlangıç tarihinin hatalı yazılması,