muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/5441, Karar No: 2018/3327, Tarih: 22.03.2018

Temyiz davasına konu eylem nedeniyle, şikayetçisi farklı olan Ankara 12. İcra Ceza Mahkemesinin 2013/193 Esas sayılı dosyası ile açılan davanın derdest bulunduğu anlaşılmakla, anılan dosyalar birleştirilerek her iki dava dosyasının aynı ticari işletmeyle ilgili olup olmadığı duraksamaya yer vermeyecek şekilde tespit edildikten sonra aynı ticari işletmeyle ilgili eylemlerin tek suç oluşturacağı da gözetilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi zorunluluğu,

Kabule göre;

1-) 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

2-) Sanık hakkında TCK'nın 50 veya 51. maddelerinin uygulanma olanağının karar yerinde tartışılmaması,

3-) Sanık hakkında hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak TCK'nın 53. maddesinin uygulanmaması,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 22/03/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11748, Karar No: 2017/7836, Tarih: 09.10.2017

**19. Ceza Dairesi         2016/11748 E.  ,  2017/7836 K.**

**"İçtihat Metni"**

1163 sayılı Kooperatifler Kanunu’na aykırı davranmak suçundan sanık ...’ün, anılan Kanun'un ek 2/2, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 50/1 ve 52/2. maddeleri gereğince 450,00 Türk lirası ve 600,00 Türk lirası adlî para cezaları ile cezalandırılmasına dair Ankara 7. Sulh Ceza Mahkemesinin 17/11/2009 tarihli ve 2008/1645 esas, 2009/1638 sayılı kararının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309/4-d maddesi uyarınca bozularak, sanığın 1163 sayılı Kanun'un 45. maddesi delaletiyle ek 2/2. maddesi gereğince 1 ay hapis ve suç tarihi gözetilerek 440,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına, anılan Kanun'un ek 2/5. maddesi uyarınca hapis cezası paraya çevrilemeyeceğinden hükmolunan kısa süreli hürriyet bağlayıcı cezanın 647 sayılı Kanun'un 4/2. maddesi delaletiyle 4. maddesinin 1. fıkrası 4. bendi uyarınca “ceza müddeti kadar ikamet ettiği yerde umuma açık alkollü içki satılan yerlere gitmekten yasaklanması” tedbirine çevrilmesine infazın bu şekilde yapılmasına ilişkin Yargıtay 7. Ceza Dairesinin 01/02/2012 tarihli ve 2011/8465 esas, 2012/1863 sayılı kararını müteakip, hükümlünün tedbirin gereklerine uygun davrandığından bahisle kamu davasının 5237 sayılı Kanun'un 191/5. maddesi uyarınca düşürülmesine dair Ankara 44. Asliye Ceza Mahkemesinin 06/10/2015 (13/10/2015) tarihli ve 2014/552 esas, 2015/161 sayılı ek kararı aleyhine Adalet Bakanlığının 10/06/2016 gün ve 3997 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekindeki dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 21/06/2016 gün ve... sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

Sanığın tedbirinin gereklerine uygun davranması hâlinde mahkûm olduğu cezanın infaz edilmiş sayılacağı ve Cumhuriyet savcılığınca sadece yerine getirme fişi tanzim edilmesi gerektiği gözetilmeden, 1163 sayılı Kanun'un ek 2/2. maddesinden mahkum olan sanık hakkında olayda uygulama yeri bulunmayan 5237 sayılı Kanun'un 191/5. maddesi uyarınca kamu davasının düşürülmesine karar verilmesinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla gereği görüşülüp düşünüldü;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden, Ankara 44. Asliye Ceza Mahkemesinin 06/10/2015 (13/10/2015) tarihli ve 2014/552 esas, 2015/161 sayılı ek kararının CMK'nın 309/4-d maddesi uyarınca aleyhe sonuç doğurmamak üzere BOZULMASINA, 09.10.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/27263, Karar No: 2022/6677, Tarih: 05.04.2022

**2. Ceza Dairesi         2020/27263 E.  ,  2022/6677 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılan ...’ın, dairesinin önündeki merdiven korkuluk demirlerine kilitleyerek park ettiği bisikletinin ve kilit aksamının gündüz vakti çalınması şeklinde gerçekleşen olayda, olay anına ilişkin görgüye dayalı bilgisi bulunmayan, sanık ve katılan ile aynı binada ikamet eden tanık ...’ın aşamalarda, “dosya içerisindeki CD görüntülerini izlemesi üzerine suça konu bisikleti ...’ın çaldığını tespit ettiğini” ifade ettiği, sanığın aşamalarda “olay tarihinde suça konu apartmanda ikamet ettiğini; ancak katılanın bisikletini çalmadığını, görüntülerdeki bisikleti alan şahsın kendisi olmadığını” savunduğu, dosya içerisindeki Bilirkişi...’un 28.12.2015 tarihli raporuna göre özetle, “elde edilen fotoğraflar ile sanığın fotoğraflarının karşılaştırılması sonucu, görüntülerden elde edilen fotoğrafların teşhis için yeterli olmaması nedeniyle olumlu yada olumsuz kanaate varılamadığının” belirtildiği, yine dosya içerisindeki Bilirkişi ...’nın 07.03.2016 tarihli raporuna göre özetle “görüntülerdeki kişinin asli nitelikteki unsurlardan olan kaş, göz, burun ve çene yapısının teşhise imkan verir teşhisinin mümkün olmaması sebebiyle görüntülerdeki şahsın ... olup olmadığı yönünde bir kanaate varılamadığının” tespit edildiği anlaşılmakla, dosyada bulunan CD’nin Emniyet Genel Müdürlüğü veya Jandarma Komutanlığı Kriminal Dairesine gönderilip, olaya ilişkin görüntülerin bulunduğu CD üzerinde olanaklı ise görüntü iyileştirmesi de yapılmak suretiyle görüntülerin, sanık ...’a ait görüntü, fotoğraflarla karşılaştırılarak, görüntülerde bisikleti alan şahsın sanık ... olup olmadığına ilişkin rapor alınarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 05.04.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/21144, Karar No: 2017/5796, Tarih: 23.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/21144 E.  ,  2017/5796 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 23/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/33381, Karar No: 2013/38235, Tarih: 04.11.2013

**3. Ceza Dairesi         2012/33381 E.  ,  2013/38235 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanıkların mahkumiyetine dair.

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1) Adli sicil kayıtlarına göre tekerrüre esas nitelikte sabıkaları olmasına rağmen sanıklar....,...,...ve ... hakkında TCK'nin 58/1. maddesi gereği mükerrirelere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verilmemesi karşı temyiz olmadığından

2) Sanık ...'ın Ünal'a yönelik yaralama eylemi bakımından kurulan hükümde sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 62. maddesi uyarınca indirim yapılırken cezanın 1 yıl 3 ay yerine 15 ay hapis cezası olarak belirlenmesi suretiyle eksik ceza tayini karşı temyiz bulunmadığından,

3) Sanıklar ...,..,...,...,..,...,...hakkında mağdurun hayati tehlike geçirmesine neden olacak şekilde yaralama eylemi nedeniyle sanıklar hakkında yasa maddelerinin uygulanması sırasında TCK'nin 86/1, 86/3-e maddelerine göre verilen cezanın 5237 sayılı TCK'nin 87/1- d- son maddesi gereğince 5 yıldan az olamayacağının gözetilmemesi karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

4) Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak:

Sanık ... hakkında 6136 sayılı yasa bakımından hüküm kurulurken temel adli para cezasının 450 TL olacağının ve mağdur sanık ..., sanıklar...,..,....,..,... ile... hakkında yaralamadan hüküm kurulurken 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki haklardan a, b, c, d ve e fıkralarındaki haklardan hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar c fıkrasındaki hak yoksunluğundan koşullu salıverilmeye kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan sanık ve sanıklar müdafilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden CMUK’un 322. maddesi gereğince, hüküm fıkrasının TCK'nin 53. maddesine ilişkin kısımlarının “5237 sayılı TCK'nin 53/1-a, b, c, d ve e madde fıkrası bentlerinde yer alan hakları kullanmaktan 53/2. madde fıkrası uyarınca hapis cezasının infazının tamamlanmasına kadar, velayet, vesayet ve kayyımlık yetkilerini kendi alt soyu üzerinde kullanmaktan TCK'nin 53/3. madde fıkrası uyarınca koşullu salıverme tarihine kadar yoksun bırakılmasına” şeklinde değiştirilmesi ve katılan sanık ... hakkındaki 6136 sayılı yasa bakımından kurulan hükmün adli para cezasına ilişkin kısmında "30 gün adli para cezası" ibaresinin yerine "450 TL adli para cezası" TCK.nin 62. maddesinin uygulandığı bölümdeki "25 adli gün para cezası" yerine "375 TL adli para cezası" ibaresinin ilave edilmesi ve gün para cezasının adli para cezasına çevrildiği bölümün hükümden çıkarılması sair kısımların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 04.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17518, Karar No: 2015/24237, Tarih: 14.12.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/17518 E.  ,  2015/24237 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bahçesaray Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 07/05/2015

NUMARASI : 2015/10-2015/33

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı ile davalı Van Büyükşehir Belediye Başkanlığı vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş; karar, davacı ile davalı Van Büyükşehir Belediye Başkanlığı vekillerince temyiz edilmiştir.

Davacı ile davalı Van Büyükşehir Belediye Başkanlığı vekillerinin aşağıda belirtilen hususlar haricindeki sair temyiz itirazları bozma ile kesinleşen yönlere ilişkin olduğundan yerinde değildir. Şöyle ki;

1)Van İl Özel İdaresi yönünden davanın reddi yönünde hüküm kurulmaması,

2)Davalı Van Büyükşehir Belediye Başkanlığı kendisini vekil ile temsil ettirdiğinden, lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi,

Doğru değil ise de; bu yanılgıların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

a)Gerekçeli kararın 1 numaralı hüküm fıkrasının sonunda yer alan (taleplerin) ibaresinden sonra gelmek üzere (ve Van İl Özel idaresi yönünden davanın,) cümlesinin yazılmasına,

b)Gerekçeli kararın hüküm fıkrasına ayrı bir bent olarak (Davalı Van Büyükşehir Belediye Başkanlığı kendisini vekil ile temsil ettirdiğinden, 1.812,96-TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalı Van Büyükşehir Belediye Başkanlığı'na verilmesine,) cümlesinin yazılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, temyiz edenlerden peşin alınan harçların istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 14/12/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15898, Karar No: 2012/23615, Tarih: 22.11.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/15898 E.  ,  2012/23615 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın Bursa ... yönünden husumetten reddine, ... yönünden kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalılardan ... vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece Bursa ... hakkında açılan davanın husumet nedeniyle reddine, ... Belediye Başkanlığı aleyhine açılan davanın ise kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı ... vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Arsa niteliğindeki taşınmaza, emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Dava konusu taşınmazın 2005 yılından beri 1/1000 ölçekli imar planında İköğretim Okulu alanı olarak ayrıldığı ancak fiilen el atılmadığı anlaşılmış ise de; Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun benzer konudaki 15.12.2010 tarih ve 2010/5-662/651 sayılı kararı da gözetilerek imar planında okul alanı olarak ayrılan taşınmaza fiilen el atılmamış olsa dahi, 3194 sayılı İmar Kanununun 10. maddesinin amir hükmü uyarınca 1/1000 ölçekli planın kesinleştiği tarihten itibaren 5 yıl içerisinde davalı ... İdaresince kamulaştırma görevinin yerine getirilmemesi ve malikin mülkiyet hakkının süresi belirsiz şekilde kısıtlanması nedeniyle taşınmaz bedelinin ödenmesine karar verilmesi doğrudur.Ancak,

Dava konusu taşınmazın uygulama imar planında Temel Eğitim Okulu alanında kaldığı anlaşılmakla, 222 Sayılı Yasa uyarınca ilköğretim okulları için arazi satın alma ve kamulaştırma görevinin İl Özel İdaresine ait olduğu gözetilerek ... aleyhine açılan davanın esastan kabulü gerekirken, yasa gereği imar planını yapma görevi olan ve bu nedenle hukuki sorumluluğu bulunmayan belediye sorumlu olduğundan bahisle yazılı şekilde hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Davalı ... vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U....nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine, temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 22.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17400, Karar No: 2015/3850, Tarih: 02.03.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/17400 E.  ,  2015/3850 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Dava : 466 sayılı Kanun gereğince tazminat

Hüküm : 11 TL maddi ve 300 TL manevi tazminatın davalıdan alınarak davacıya verilmesine

Davacının tazminat talebinin kısmen kabulüne ilişkin hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Davacının taleplerinin reddedilen kısmı nazara alındığında hükmün temyizi kabil olduğu ve esastan incelenerek bir karar verilmesi gerektiği belirlenerek yapılan incelemede;

Davacı vekili, 20.09.2013 tarihli dilekçesi ile müvekkili olan davacının 27.04.1995 ile 19.07.1995 tarihleri arasında haksız olarak tutuklu kaldığını belirterek 1.000 TL maddi, 1.800 TL manevi tazminat talebinde bulunmuş,

Mahkemece yapılan yargılama (inceleme) sonunda, davanın kısmen kabulü ile 11 TL maddi, 300 TL manevi tazminatın 27.04.1995 tarihinden itibaren işleyecek kanuni faiziyle birlikte davalı hazineden alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiştir.

... Devlet Güvenlik Mahkemesinin 30.11.1995 tarih, 1995/308 esas, 1995/657 sayılı kararı ile beraatine hükmedilmiştir. Davacı (sanık) ve müdafinin yokluğunda verilen beraat kararının incelenmesinde, davacının 27.04.1995 ile 19.07.1995 tarihleri arasında tutuklu kaldığı anlaşılmaktadır. Beraat kararı verildikten sonra, kararın sanığa veya müdafine tebliğ edildiğine dair herhangi bir bilgi veya tebligat parçası bulunmamakta olup, davacının 15.12.2011 tarihinde vermiş olduğu vekaletnameye istinaden Av. ...'ün 08.04.2013 tarihinde gerekçeli kararı aldığı ve 16.04.2013 tarihinde hükmün kesinleşmesi üzerine tazminat davasını açtığı anlaşılmıştır.

Davacı hakkındaki tutuklama işlemi, 1 Haziran 2005 tarihinden önce gerçekleştiğinden 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 6. maddesine göre, davacının tazminat talebi 466 sayılı Kanun Dışı Yakalanan veya Tutuklanan Kimselere Tazminat Verilmesi Hakkında Kanun hükümlerine tabi olacaktır

466 sayılı Kanunun 2. maddesine göre de "verilen kararların kesinleştiği veya bu iddiaların mercilerince karara bağlandığı tarihten itibaren üç ay içinde" davanın açılması gerekmektedir.

Kanunda öngörülen 3 aylık sürenin, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 23.03.2010 tarih ve 2009/256 esas, 2010/57 sayılı kararı ile, "kesinleşen kararların tebliğinden" itibaren başlayacağı kabul edilmiş, ancak, kesinleşmiş kararların tebliğini öngören bir kanuni düzenleme bulunmaması nedeniyle, kararının tebliğ edilmemesi halinde tazminat davasının hangi sürede açılacağı hususu belirtilen kararda tartışılmamış, Ceza Genel Kurulu'nun 6.5.2014 tarih ve 141-229 sayılı kararında da 466 sayılı Kanuna göre incelenen tazminat davasının usul ve yasaya uygun yapılan kesinleşmesinden itibaren her halükarda 10 yıl içinde eğer kesinleşmiş beraat kararı tebliğ edilmiş ise tebliğ tarihinden itibaren 3 ay içinde davanın açılması gerektiği kabul edilmiştir.

Bununla beraber ceza yargılaması sonunda verilen beraat hükümlerinin, hükümden sonra usulüne uygun olarak tebliğ edilememesi veya tebliğ edildiğine dair tebligat parçalarının dosyada bulunamaması gibi hallerde, kısaca zamanında kesinleştirilmeyen beraat veya kovuşturmaya yer olmadığına dair kararlarda tazminat davasının hangi sürede açılacağı konusunda açıklık bulunmamakla birlikte, belirsiz olan bu durumun ila nihaye devam edemeyeceği nazara alınarak, bir noktadan sonra dava açmanın bir süre ile sınırlandırılması, bilhassa yukarıda zikredilen CGK'nın 23.03.2010 gün ve 256-57 sayılı kararında herhangi bir süre sınırlaması öngörülmemesi nedeniyle adliye arşivlerinin taranarak tazminat davalarının açıldığı gözlemlendiğinden zorunluluk arzetmektedir.

Davalı Maliye Hazinesinin bu konuda aleyhine açılan tazminat davaları ile ilgili herhangi bir arşiv kaydı veya bilişim sistemleri üzerinden oluşturulmuş bir veri tabanı bulunmadığından, konuya ilişkin temyiz incelemesi yapan dairemizce, aynı yıl içinde aynı hukuksal nedenlerle açılan mükerrer tazminat davalarının bulunduğu da tespit edilmiş olup, bunlara örnek olarak; 12.CD, 16.12.2013/25273-29105 ve 25.3.2013/2459-538 sayılı ilamları gösterilebilir.

Yine aynı şekilde, beraat veya kovuşturmaya yer olmadığına dair kararlar tebliğ edilmesine rağmen bu kararlara kesinleşme şerhleri verilmesi gözardı edilmekte, unutulmakta ve daha sonra bu tebligat parçaları çeşitli nedenlerle dosyadan çıkarılmaktadır. Dolayısıyla, uygulamada beraat kararları ile ilgili sağlıklı bir kesinleştirme işlemi yapılmadığı görülmektedir. Açıklanan nedenlerle bu hakkın kullanılmasının hukuki olarak sınırlandırılması yapılırken, hak kayıplarını önlemeye yönelik bir yolun bulunması da zorunluluk arzetmektedir. Somut olayda da buna benzer bir durum söz konusu olup, karar sonrası beraat kararının tebliğine ilişkin tebligat parçaları dosya içinde bulunmamaktadır. Bu durumda da ya tebligat parçaları sonradan dosyadan çıkarılmış veya karar sonrası tebliğ işlemi hiç yapılmadığı algısı doğmaktadır.

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 2. maddesinde ''Herkes haklarını kullanırken ve borçlarını yerine getirirken dürüstlük kurallarına uymak zorundadır. Bir hakkın açıkça kötüye kullanılmasını hukuk düzeni korumaz” şeklindeki emredici düzenleme ile Kanun koyucu kişilere tanıdığı hakların belli sınırlar içinde kullanılmasını istemiş, hakkın kötüye kullanılmasının da hukuk düzenince hiç bir şekilde korunmayacağını belirtmiştir.

Sonuç olarak, bu yöndeki hakların sağlıklı bir şekilde öne sürülmesi ve çözüme kavuşturulması için süre sınırlamasının yapılması ve bu hususun meri mevzuat nazara alınarak bir çözüme kavuşturulmasında zorunluluk bulunmaktadır.

Buna göre;

1- 6216 sayılı Anayasa Mahkemesinin Kuruluş ve Yargılama Usûlleri Hakkında Kanunu'nun 47/5.maddesi, Anayasa Mahkemesine bireysel başvuru için, başvuru yollarının tüketildiği tarihten, başvuru yolu öngörülmemiş ise ihlalin öğrenildiği tarihten itibaren 30 gün içinde yapılmasını,