muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/837, Karar No: 2021/144, Tarih: 14.01.2021

**9. Ceza Dairesi         2020/837 E.  ,  2021/144 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Görevi kötüye kullanmak

Hüküm : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

İstanbul Barosuna kayıtlı avukat olan sanığın, müşteki ... Saklı hakkında yaralama, nitelikli yağma, nitelikli cinsel saldırı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından yargılandığı Bakırköy 12. Ağır Ceza Mahkemesinde açılan 2010/155 Esas sayılı dosyasında 12/10/2010 tarihli duruşmasına mazeret bildirmeksizin katılmadığı gibi, müşteki ...'dan vekalet ücreti olarak aldığı parayı da 22/10/2010 tarihli azilnameye rağmen iade etmemek suretiyle ihmali davranışla görevi kötüye kullanma suçunu işlediği iddia edilen olayda; İstanbul Barosu Başkanlığı'nın 23/11/2010 günlü yazısında sanığın 23/09/2010 tarihinde Baro levhasından silinmesine karar verildiğinin belirtildiği, sanığın mazeret bildirmeksizin katılmadığı duruşmanın ise 12/10/2010 tarihli celse olduğu anlaşılmakla, sanık avukat hakkında Baro levhasından silinme kararının kesinleştiği tarihin ve silinme işleminin kesinleşmesine kadar görevden yasaklanmasına dair alınmış bir karar olup olmadığının sorulması, vekalet ilişkisinin tarafı ve suçtan zarar gören ...'nın dosyada beyanının alınmasının gerektiği gözetilmeden ve görevi kötüye kullanma suçunun norma aykırılık unsuru yanında objektif cezalandırma şartları olan kişi mağduriyeti, kamu zararı ve kişilere haksız bir menfaat sağlanması unsurlarının ne suretle oluştuğunun denetime imkan verecek şekilde karar yerinde gerekçeleriyle gösterilip tartışılmadan atılı suçtan sanığın yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de;

CMK'nın 231/6. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılması koşulunun gerçekleşmesi için, suçun işlenmesiyle mağdurun veya kamunun uğradığı zararın, aynen iade, suçtan önceki hale getirme veya tazmin suretiyle tamamen giderilmesi gerektiği, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 03/02/2009 tarihli ve 2008/11-250 Esas, 2009/13 sayılı Kararında yer alan ''Kanaat verici basit bir araştırma ile belirlenecek maddi zararların esas alınması, manevi zararların bu kapsama dahil edilmemesi gerektiği'' şeklindeki kabul karşısında, sanığın eylemi nedeniyle somut ve belirlenebilir bir zarar olup olmadığı tespit edilip, zarar oluştuğu tespit edildiği takdirde sanığa bu zararı karşılamak isteyip istemediği sorulduktan sonra hükmün açıklanmasının geri bırakılması hususunda bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden "Sanığın eyleminden oluşan zararların giderilmediği" şeklindeki yasal ve yeterli olmayan gerekçe ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Yüklenen suçu TCK'nın 53/1-e maddesindeki hak ve yetkileri kötüye kullanmak suretiyle işlediği kabul edilen ve adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilen sanık hakkında aynı Kanunun 53/5. maddesi gereğince hükümde belirtilen gün sayısının yarısından bir katına kadar bu hak ve yetkinin kullanılmasının yasaklanmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün kazanılmış haklar saklı kalmak suretiyle 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321 ve 326/son maddeleri uyarınca BOZULMASINA, 14/01/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1799, Karar No: 2015/21236, Tarih: 23.02.2015

**15. Ceza Dairesi         2014/1799 E.  ,  2015/21236 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme, konut dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Bir kimsenin konutuna, konutunun eklentilerine rızasına aykırı olarak giren veya rıza ile girildikten sonra çıkmayan kişi konut dokunulmazlığı suçunu işlemiş olur. Konuta girmek, failin bütün vücudu ile tamamen konuta girmesi demektir. Bu nedenle, konutun eklentisi içinde olmamak kaydıyla, pencereden içeriye bakma, kapıyı dinleme camı tıkırdatma, dış kapı zilini çalma bu suçu oluşturmaz. Konuta veya eklentisine nereden girildiğinin önemi yoktur. Konuttan çıkmamak, konut sahibinin rızası ile girilen konuttan, söz, hareket ve tavırlarıyla kendisini çıkmaya davet edilmesine rağmen, çıkmamaktadır.

Suçun oluşması için, sahibinin rızası olmadan girilen ya da rızayla girildikten sonra istendiği halde dışarı çıkılmayan bir konut veya eklentisi olmalıdır. Konut, (mesken) bir kimsenin geçici de olsa oturmak için sığındığı her nevi yer olarak tanımlanabilir. Medeni kanunun 19’uncu maddesinde tanımlanan her ikametgah TCK anlamında bir konuttur. Kişinin ihtiyaçlarından bir veya bir kısmının yerine getirildiği yani yaşamsal faaliyetlerini geçirdikleri yer konuttur. Konutun bir bina olması şart değildir. Konut eklentisi (müştemilat); konuta bitişik yada onun yakınında

olan, konut veya benzeri yapıların kullanılış amaçlarından herhangi birini tamamlayan diğer yapılar veya yerlerdir. Balkon, koridor, sahanlık, etrafı çitle çevrili avlu, eve ait etrafı duvarla çevrili bahçe, buna örnek gösterilebilir. Diğer bir anlatımla, girilmesi konutta oturanların huzur ve güvenliğini bozabilecek konuta bağlı veya pek yakın ek yapılar veya yerlerdir. Avlu, ahır, bahçe, taraça, samanlık, odunluk, kömürlük, balkon gibi yerler eklentidir. Konut veya eklentiyi dış dünyadan ayırıcı belirtiler, o yer sahibinin yaşama biçimi, mevcut olanakları, sosyal ve ekonomik durumu ile kültürel ve yöresel özelliklere, gelenek ve göreneklere göre farklılıklar gösterebilir. Bu husus, olaysal olarak değerlendirilmeli, tayin ve takdir edilmelidir. Apartman giriş kapısından sonraki koridorların, merdiven ve merdiven boşluklarının, daire giriş kapısı ön kısımlarının, sahanlıkların apartmanda oturanlara ait ortak “eklenti” olduğunun kabulü gerekir. Apartman dış kapısının açık kalması, bu kısımların eklenti olma niteliğini etkilemeyeceği gibi eklenti sayılmamasına da neden olmaz. Dış kapının konması; bu yerlerin dış âlemle ilgisinin kesildiğine ve yasa dışı bir amaçla içeri girilmesine izin verilmediğine ilişkin iradenin bir göstergesidir. Merdivenler ve sahanlık, konuta giriş çıkış için zaruri, konutun kullanış amacını tamamlayan ve sağlayan, konuta bağlı yerlerdendir. Her isteyenin bu yerlere girmesi ve yararlanması olanaksızdır. Sahanlık ve merdiven olmadan konut olamayacağı gibi, konut olmadan da merdiven ve sahanlık olamaz. Bu itibarla konut ve apartman merdiveni birbirinden ayrılmaz birer parça ve merdivenler konutun eklentileridir. Rızaya aykırı olarak girme veya rıza ile girildikten sonra çıkması istenilmesine rağmen çıkmayan kişi bu eylemini, açık bir rızaya gerek olmaksızın girilmesi mutat olan yerler dışında kalan işyerleri ve eklentilerinde işlemesi hâlinde Fail ikinci fıkraya göre cezalandırılacaktır. Girilmesi mutat olan yerler dışında kalan işyerleri ve eklentileri, avukatlık bürosu, doktor muayenehaneleri, emlak bürosu, mimar bürosu, vb. gibi izinle girilmesi gereken yerlerdir. Girilmesi mutat olan yerlere, süper marketler, mağazalar, dükkânlar, pasta salonları, kahvehane, restoran ve lokantalar, sinema, tiyatro, otel, bar, hastane örnek gösterilebilir. Halka açık olduğu saatlerde bu gibi, yerlere giriş de suç oluşmaz. Ancak halka kapalı olan saatlerde buralara rıza haricinde girilmesi hâlinde bu fıkradaki suç oluşacaktır.

... Yapı kooperatifinin yönetim kurulu üyesi olan sanıkların, sitedeki elektrik tesisatını yer altı sistemine geçirmek maksadıyla, şikayetçiye ait 39 no’lu taşınmazın içerisine girerek duvarlarına zarar verdikleri, ayrıca şikayetçinin bahçesinde bulunan şeftali ağacını da söktüklerinin iddia edildiği olayda; sanıkların aşamalardaki tüm savunmalarında hangi daireden hat geçirileceğini elektrik mühendisinin karar verdiğini, ağacın nasıl kesildiğine dair bilgilerinin bulunmadığını belirterek suçlamaları kabul etmemeleri, tanık ...’ın da benzer şekildeki beyanlarında, sitenin elektrik yer hattı ihalesinin yönetim kurulunca kendilerine verildiğini, buna göre sitenin yer hattını döşediklerini, daire sahiplerinin evde bulunmaları halinde evlerine girilip bağlantı yapıldığını, çoğunlukla dairelerde olmamaları nedeniyle elektrik hattının daireye kadar döşendiğini, kapalı dairelerin balkonlarına kabloların rulo şeklinde bırakıldığını, şeftali ağacının kesilip kesilmediğini bilmediğini ve işi elemanlarının yaptığını belirtmesi, elektrik teknisyeni tarafından düzenlenen raporda, elektrik hattının 39 no’lu daireden geçmesinde mecburiyet bulunduğunun tespit edilmesi, yine zirai bilirkişinin raporuna göre, ağacın kalıntılarına rastlanılmamış olması nedeniyle zarar olup olmadığının belirlenemediğinin bildirilmesi karşısında; sanıkların suç kastının bulunmadığından bahisle verilen beraat kararlarında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılanın temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 23.02.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9813, Karar No: 2013/9168, Tarih: 20.05.2013

**4. Hukuk Dairesi         2012/9813 E.  ,  2013/9168 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... ... vdl. aleyhine 29/08/2011 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 20/03/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı ve davalı .... vekilleri tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacının tüm temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalı ... AŞ.'nin temyiz itirazlarına gelince;

Dava, basın yoluyla kişilik haklarına saldırı nedeniyle uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davacı ve davalılardan .... tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalı ... ...'ün düzenlemiş olduğu basın açıklamasında dile getirdiği kişilik haklarına saldırı teşkil eden iddianın, diğer davalılara ait basın ve yayın organlarında haber olarak kaleme alındığını ve asılsız ithamlarda bulunduklarını belirterek, davalıların manevi tazminat ile sorumlu tutulmalarını istemiştir.

Davalılar, kişilik haklarına saldırı kastlarının bulunmadığını belirterek, hukuki dayanaktan yoksun ve mesnetsiz olarak açılan davanın reddini savunmuşlardır.

Yerel mahkemece, davalı ....'nin, basın açıklamasını haber konusu yaptığı yazının davacının kişilik haklarını ihlal ettiği, eleştiri sınırlarını aştığı gerekçesiyle bu davalı yönünden istemin bir bölümü kabul edilmiş, diğer davalıların kullandıkları ifadelerin ise, eleştiri sınırları içerisinde kaldığı kabul edilerek, davanın reddine karar verilmiştir.

Dava konusu “... Belediyesi,....'nun isteği üzerine toplantıyı iptal etti.” başlıklı yazıda, “...... Genel Başkan Yardımcısı ...'i kastederek “tenzili rütbeye uğramış” bir ... yöneticinin gönderdiği iş adamının da kendisine rüşvet teklif ettiğini açıklamıştı...” ifadelerinin yazılı olduğu görülmüştür.

Dava konusu yazı bir bütün olarak değerlendirildiğinde, davalı ... AŞ.'nin, diğer davalı ... .... İl Başkanı olan .... ...'ün basın açıklamasını haber yaptığı, basın açıklamasında kullanılan ifadelerin, davalı ... AŞ. tarafından daha dikkat çekici bir şekilde kaleme alındığı, davacının, kişilik haklarına saldırı niteliğinde olmayan sert eleştirilerde bulunduğu, öte yandan siyasi bir kişilik

olan davacının da hakkında yapılan bu sert eleştirilere katlanması gerektiği, yazının tümünün eleştiri sınırları içinde kaldığı anlaşılmaktadır.

olan davacının da hakkında yapılan bu sert eleştirilere katlanması gerektiği, yazının tümünün eleştiri sınırları içinde kaldığı anlaşılmaktadır.

Şu halde, açıklanan olgular gözetilerek, istemin tümden reddedilmesi gerekirken, yerinde olmayan yazılı gerekçeyle, davalı ... AŞ.'nin manevi tazminat ile sorumlu tutulmuş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı ... AŞ. yararına BOZULMASINA, davacının tüm temyiz itirazlarının (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle reddine ve temyiz eden davalıdan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 20/05/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15545, Karar No: 2017/5601, Tarih: 05.12.2017

**6. Ceza Dairesi         2014/15545 E.  ,  2017/5601 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Yağma, Çoğun basit cinsel istismarı, Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanık ... hakkında kurulan hükmün incelenmesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre sanık ... savunmanının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan, reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükmün istem gibi ONANMASINA, 05/12/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/16968, Karar No: 2014/19520, Tarih: 16.06.2014

**9. Hukuk Dairesi         2012/16968 E.  ,  2014/19520 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İZMİR 7. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 16/04/2012

NUMARASI : 2010/1011-2012/305

DAVA :Davacı, eğitim tazminatı alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı şirket ile davalı işçi arasında akdedilen 03.12.2007 tarihli iş akdi ile davalının tıbbi mümessil olarak çalışmaya başladığını, davalının 60 gün süren , masrafı davacı tarafından karşılanan eğitim seminerlerine tabi tutulduğunu, davalının bu eğitimi aldıktan sonra hizmet akdinde belirtilen süre dolmadan 04.03.2010 tarihinde istifa ederek işyerinden ayrıldığını, hizmet akdinin 8/ g bendinde 3 yıl bitmeden davalının işten ayrılması halinde 6 aylık brüt maaş tutarı nispetinde tazminatın ödenmesinin öngörüldüğünü, bu nedenle sözkonusu eğitim giderinin davalıdan tahsilini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı yazılı beyanlarında; eğitime en az 150 kişinin katıldığını, bu nedenle 39 olarak bildirilen işçi sayısının doğru olmadığını, şirketin eksik sayı bildirdiğini, ne için olduğu belli olmayan ekstra harcamaların da eğitim masrafına dahil edildiğini, bilirkişi raporunda çalışılan süreye göre oranlama yapılmadığını, bu nedenle konaklanan otelden katılımcıların listesinin istenmesi gerektiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece , toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı taraf temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Uyuşmazlık işçiye verilen eğitim karşılığında yapılan masraflardan işçinin sorumlu olup olmayacağı noktasında toplanmaktadır.

Dava, işçiye verilen eğitim giderlerinin ödetilmesi isteğine ilişkindir.

İşverence işçiye verilen eğitim, işçinin işyerinde mal ve hizmet üretimine katkı sağlaması sebebiyle işveren yararına olmakla birlikte, verilen eğitim sayesinde işçi daha nitelikli hale gelmekte ve ileride daha kolay iş bulabilmektedir. Bu nedenle işçiye masrafları işverence karşılanmak üzere verilen eğitim karşılığında, işçinin belirli bir süre çalışmasının kararlaştırılması mümkündür. İşçinin de verilen eğitim karşılığında işverene belirli bir süre iş görmesi, işverene olan sadakat borcu kapsamında değerlendirilmelidir. Verilen eğitimin karşılığında yükümlenilen çalışma süresinin de eğitimin türü ve masrafları ile uyumlu olması gerekir. Buna karşın, işçiye 4857 sayılı İş Kanununun 78 inci ve devamı maddelerine göre, iş sağlığı ve güvenliği önlemleri kapsamında verilmesi gereken eğitimlere ait giderler istenemez.

İşçiye verilen eğitimin karşılığında işverence yapılan masraflar o işçiye özgü olmalı ve yazılı delille ispatlanmalıdır. İşverenin toplu olarak verdiği eğitimler sebebiyle yapmış olduğu giderlerin işçi başına düşen tutarı, aynı dönemde eğitim alan işçi sayısına bölünmek suretiyle belirlenir. İşçiye verilen eğitim ile ilgili olduğu belirlenmeyen giderlerden işçi sorumlu olmaz.

İşyerinin devri halinde de işçinin eğitim gideri karşılığında belirli bir süre çalışma yükümü devam eder. Bu konuda yükümlülüğün ihlali halinde devralan işverenin de eğitim giderlerini talep hakkı bulunmaktadır.

İşçinin geçici iş ilişkisi kapsamında çalıştırıldığı süre de eğitim karşılığı yükümlü olduğu çalışma süresinden sayılır.

İşverence işçi adına yapılan eğitim giderlerinin tamamı yerine, işçinin çalıştığı ve çalışması gereken sürelere göre oran kurularak indirim yapıldıktan sonra kalan miktarının tahsiline karar verilmesi gerekir. Gerçekten işçi, eğitimden sonra çalışmayı yükümlendiği sürenin bir kısmında çalışmış ise işverene bu konuda katkı sağlamış olmaktadır. İşçinin yükümlü olduğu sürenin tamamında çalışılmış olunması halinde ise, işverence eğitim giderleri istenemez (Yargıtay 9.HD. 6.10.2008 gün 2007/27538 E, 2008/25446 K.).

Somut olayda , davalı işçinin 03.12.2007 tarihinde işveren ile imzaladığı sözleşmeye göre 3 yıl çalışmasının öngörüldüğü, ancak davalının sözleşme süresi bitmeden 04.03.2010 tarihinde işten istifa ile ayrıldığı, sözleşmeye göre bu durumda işverenin işçiden 6 aylık ücreti tutarında tazminat ve eğitim gideri masrafını talep edebileceği , davacının sadece eğitim giderini dava konusu ettiği, mahkemece bu konuda bilirkişi incelemesi yaptırıldığı, bilirkişi tarafından dosyada mevcut 5 adet konaklama bedeli ve ekstra harcamalar açıklaması bulanan faturalara göre ve 39 kişilik liste esas alınarak davalıya düşen eğitim masrafının hesaplandığı , mahkemece de bu sonucun hüküm altına alındığı görülmüştür.

Davalı eğitime katılanların sayısının gerçekte 39 değil 150 olduğu, faturalardaki ekstra harcamaların eğitimle ilgisi olup olmadığının araştırılmadan masrafa dahil edildiği, çalışılan süreye göre oranlama (kıstelyevm) yapılmadan hesaplanan meblağın hüküm altına alındığı noktalarından itiraz etmiştir.

Dosyanın incelenmesinde çalışma süresine göre kıstelyevm hesaplamanın yapılmaması ve ekstra harcamaların ne için olduğunun anlaşılamamasının yukarıdaki ilkelere aykırı olduğu anlaşılmakla, eğitime katılan personel sayısı konularında davalının itirazlarının karşılanmaması hatalı olup, hükmün bozulması gerekmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın , yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 16.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/22683, Karar No: 2014/14463, Tarih: 11.06.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/22683 E.  ,  2014/14463 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname no : 12 - 2013/12852

Mahkemesi : Kayseri 6. Asliye Ceza Mahkemesi

Tarihi : 07.11.2012

Numarası : 2011/746-2012 /1238

Suç : Taksirle öldürme

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılanlar vekilinin kusura ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Meydana gelen olayda T.. P..'ın ölümüne sebep olan sanık hakkında, tam kusurlu olması, meydana gelen zararın ağırlığı, ölenin yakınlarının şikayetçi olması da göz önüne alındığında TCK'nın 61. maddesi uyarınca temel cezanın asgari hadden uzaklaşılarak belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi

İsabetsiz olup, katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, 11.06.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1144, Karar No: 2019/4593, Tarih: 03.04.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/1144 E.  ,  2019/4593 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından ve suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık suçundan verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkim’in takdirine göre, suça sürüklenen çocuklar ... ve ... müdafiinin temyiz talepleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 03/04/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.