muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/12732, Karar No: 2014/17497, Tarih: 28.10.2014

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin(AİHS),temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ... vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 28.12.1995 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, ...' dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıklarının iddia edildiği olayda; mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanunun 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 28.10.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/1649, Karar No: 2010/9879, Tarih: 05.07.2010

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2010/1649 E.  ,  2010/9879 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... 7. Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca duruşmalı olarak temyiz edilmiş isede miktar yönünden reddiyle incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacılar; Karı-koca olduklarını, ikrazatçı olan davalıdan 6.000 TL kredi aldıklarını, sözleşmeye aylık faiz oranının % 10, temerrüt faizinin %20 olarak yazıldığını, sözleşmenin davacı ... tarafından imzalandığını, diğer davacının müteselsil kefil sıfatı ile sözleşmeyi imzaladığını, krediyi geri ödernede güçlük çektiklerini, istenen akdi faiz ve temerrüt faiz oranının hukuka aykırı olduğunu, haklarında icra takibi başlatıldığını, faiz oranlarının yasal sınırlara çekilmesi gerektiğini, bu durumda borcu fazlasıyla ödediklerini belirterek, yapılan fazla ödemenin istirdadını istemişlerdir.

Davalı; resmi ve maliye ye kayıtlı olarak ikrazatçılık işiyle uğraştığını, tüketici mahkemesinin bu tür ihtilaflarda görevsiz olduğunu, davalı ile sözleşme yapıldığını, diğer davalının kefil sıfatı ile sözleşmeyi imzaladığını, sözleşmenin tarafların özgür iradesi ile imzalandığını, açılan davanın haksız olduğunu belirterek, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanını kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-4822 sayılı yasa ile değişik 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunun Amaç başlıklı 1.maddesinde yasanın amacı açıklandıktan sonra kapsam başlıklı 2.maddesinde "Bu kanun, birinci maddesinde belirtilen amaçlarla mal ve hizmet

2010/1649-9879

piyasalarında tüketicinin taraflardan birini oluşturduğu her türlü tüketici işlemini kapsar" hükmüne yer verilmiştir. Yasanın 3.maddesinde mal; alışverişe konu olan taşınır eşyayı, konut ve tatil amaçlı taşınmaz malları ve elektronik ortamda kullanılmak üzere hazırlanan yazılım, ses, görüntü ve benzeri gayri maddi malları, hizmet; bir ücret veya menfaat karşılığında yapılan mal sağlama dışındaki her türlü faaliyeti ifade eder. Satıcı; kamu tüzel kişileri de dahilolmak üzere ticari veya mesleki faaliyetleri kapsamında tüketiciye mal sunan gerçek veya tüzel kişileri kapsar.

Tüketici ise bir mal veya hizmeti ticari veya mesleki olmayan amaçlarla edinen kullanan veya yararlanan gerçek yada tüzel kişiyi ifade eder şeklinde tanımlanmıştır. Bir hukuki işlemin 4077 sayılı yasa kapsamında kaldığının kabul edilmesi için yasanın amacı içerisinde yukarıda tanımları verilen taraflar arasında mal ve hizmet satışına ilşkin bir hukuki islemin olması gerekir.

Tüketici ise bir mal veya hizmeti ticari veya mesleki olmayan amaçlarla edinen kullanan veya yararlanan gerçek yada tüzel kişiyi ifade eder şeklinde tanımlanmıştır. Bir hukuki işlemin 4077 sayılı yasa kapsamında kaldığının kabul edilmesi için yasanın amacı içerisinde yukarıda tanımları verilen taraflar arasında mal ve hizmet satışına ilşkin bir hukuki islemin olması gerekir.

Somut olay değerlendirildiğinde, Davalı 545 sayılı KHK ile değişik 90 sayılı ödünç Para Verme İşleri Hakkında Kanun Hükmünde Kararname kapsamında İkrazatçılık faaliyeti ile Uğraşmakta olup, davacı ile davalı arasındaki ilişkide bu kapsamda taraflar arasında imzalan Karz Akti(Ödünç verme)'ne dayanmaktadır. TKHK 'nun 3.maddesinin k. bendinde "Kredi veren'in" tanımı yapılmış olup, Gerek öğretide gerekse Yerleşmiş Yargısal içtihatlarda İkrazatçılık faaliyetinin TKHK kapsamında Kredi veren olarak kabulü mümkün değildir. Bu durumda, dava konusu, Tüketici Mahkemelerinin görevalanına girmemekte olup, davaya bakmaya genel mahkemeler görevlidir. Mahkemece görevsizlik kararı verilmesi gerekmekte iken, işin esasına girilerek hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

2-Bozma nedenine göre davalının sair temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın (1) nolu bentte gösterilen nedenle BOZULMASıNA, (2) nolu bentte gösterilen nedenle davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde iadesine, 5.7.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/23475, Karar No: 2018/2398, Tarih: 21.02.2018

**5. Hukuk Dairesi         2016/23475 E.  ,  2018/2398 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın ... adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalılar vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın ... adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılar vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmış ise de alınan rapor, hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

Dava konusu taşınmazın ... Belediye Başkanlığının 10/02/2012 tarihli ve ... Belediyesinin 24/04/2014 tarihli yazılarında belediye sınırları içerisinde, imar alanına 30 metre mesafede, belediye hizmetlerinden faydalandığı ve ... Belediyesinin kapatılmasından sonra da mahalle olarak ... Belediyesine bağlandığı bildirilmiş olmakla birlikte, Tapu Kadastro Genel Müdürlüğü'nün parsel sorgulama uygulama sitesinden edinilen bilgiler doğrultusunda taşınmaz arsa niteliğindedir.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda taşınmaza arazi niteliği ile değer biçildiğinden, alınan rapor geçersizdir.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu

taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalılar vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 21/02/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/12026, Karar No: 2021/3986, Tarih: 12.04.2021

**3. Hukuk Dairesi         2020/12026 E.  ,  2021/3986 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece bölge adliye mahkemesi kararının kaldırılmasına ve ilk derece mahkemesi kararının bozulmasına dair verilen karara, ilk derece mahkemesince uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen kararın, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

6100 sayılı HMK’nın “Bozmaya uyma veya direnme” başlıklı 373. maddesinin birinci fıkrası; “Yargıtay ilgili dairesinin tamamen veya kısmen bozma kararı, başvurunun bölge adliye mahkemesi tarafından esastan reddi kararına ilişkin ise bölge adliye mahkemesi kararı kaldırılarak dosya, kararı veren ilk derece mahkemesine veya uygun görülecek diğer bir ilk derece mahkemesine, kararın bir örneği de bölge adliye mahkemesine gönderilir.” hükmünü,

Aynı maddenin dördüncü fıkrası ise; “Yargıtayın bozma kararı üzerine ilk derece mahkemesince bozmaya uygun olarak karar verildiği takdirde, bu karara karşı temyiz yoluna başvurulabilir.” hükmünü içermektedir.

Açıklanan madde hükümleri birlikte değerlendirildiğinde; ilk derece mahkemesi tarafından, Yargıtay’ın bozma kararı doğrultusunda karar verilmesi halinde, davanın taraflarına, karara karşı sadece temyiz yoluna başvuru olanağı tanındığı anlaşılmaktadır.

Bu halde ise; ilk derece mahkemesince verilen kararın, HMK’nın 362. maddesinde bölge adliye mahkemeleri tarafından verilen kararlar için öngörülen temyiz kesinlik sınırına tabi olacağı tartışmasızdır.

6763 sayılı kanun ile 6100 sayılı HMK'ya eklenen ek 1. madde uyarınca; aynı Kanunun 362. maddesinde öngörülen kesinlik sınırı, 01.01.2020 tarihinden itibaren 72.070 TL’ye çıkartılmıştır.

Bozmaya uyularak verilen karar, karar tarihi itibariyle kesin niteliktedir. HMK'nın 366. maddesi atfıyla aynı Kanunun 352. maddesi uyarınca, kesin olan karar hakkında Yargıtay tarafından temyiz isteminin reddine karar verilebilir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz dilekçesinin miktar itibariyle REDDİNE ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 12/04/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/401, Karar No: 2010/3688, Tarih: 31.03.2010

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2010/401 E.  ,  2010/3688 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... İcra Mahkemesi

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Davacı alacaklı tarafından davalı borçlu hakkında aylık 600.-TL'den 2008/Ağustos - 2009/Mart kira dönemi ve aylık 700.-TL'den 2009/Mart, Nisan, Mayıs ayları kira paraları toplamı 6300.-TL kira parasının tahsili amacıyla tahliye istekli olarak başlatılan icra takibine davalı borçlunun itiraz etmesi üzerine davacı icra mahkemesinden itirazın kaldırılması ve tahliye isteminde bulunmuştur. Mahkemece aylık 600.-TL'den kiralar toplamı 5400.-TL kira parası üzerinden itirazın kaldırılmasına 5400.-TL'nin % 40 oranında icra inkar tazminatının davacıya verilmesine ve tahliyeye karar verilmesi üzerine karar davalı borçlu tarafından temyiz edilmiştir.

1- Dosya kapsamına, toplanan delillere ve kararın dayandığı gerekçeye göre davalı borçlunun tahliyeye ilişkin temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davalı borçlunun kira alacağına yönelik temyizine gelince; davacı 28.05.2009 tarihinde başlatmış olduğu icra takibinde 15.03.2008 başlangıç tarihli bir sene süreli kira sözleşmesine dayanmıştır. Bu kira sözleşmesinde aylık kiranın 600.-TL olduğu her ayın 15'ci günü peşin ödeneceği hüküm altına alınmıştır. 15.03.2008 başlangıç tarihli kira sözleşmesi hususunda taraflar arasında ihtilaf bulunmamaktadır. Davalı borçlu süresinde icra müdürlüğüne yapmış olduğu itirazında borcunun bulunmadığını savunmuştur. Dosyada mevcut İşbankası dekontlarından 24.11.2008 tarihinde 2008 yılı Ağustos kira parasının 600.-TL olarak ödendiği görülmüştür. Mahkemece 2008 Ağustos ayı kira parası 600.-TL, asıl alacaktan indirildikten sonra kalan miktar üzerinden itirazın kaldırılmasına, takibin devamına ve davacı yararına icra inkar tazminatına karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmadığından kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1 no'lu bentte yazılı nedenlerle davalının temyiz itirazlarının reddi ile kararın tahliyeye yönelik olarak ONANMASINA, 2 no'lu bentte yazılı nedenlerle davalının temyiz itirazlarının kabulü ile kararın alacağa yönelik olarak BOZULMASINA, onanan kısım için aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenden alınmasına, 31.03.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/26356, Karar No: 2014/10455, Tarih: 29.05.2014

**11. Ceza Dairesi         2012/26356 E.  ,  2014/10455 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2010/100686

MAHKEMESİ : Ankara 8. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 02/02/2010

NUMARASI : 2009/1083 (E) ve 2010/16 (K)

SUÇ : Sahte fatura kullanmak

Sanık hakkında "2006 takvim yılında sahte fatura kullanmak" suçundan açılan kamu davasında; soruşturma aşamasında alınan 08.06.2009 tarihli bilirkişi raporunda kullanılan ve sahte olduğu iddia olunan 34 adet faturanın toplam değerinin 3.398.760 TL olduğunun açıklanması, kovuşturma aşamasında alınan ve beraat kararına gerekçe kabul edilen 28.12.2009 tarihli bilirkişi raporundan firmalara çekle yapılan toplam ödemenin 2.266.160 TL olduğunun anlaşılması, UYAP sorgulamasında fatura temin ettiği 948.032.3792 vergi kimlik numralı Y. S. İlaç Tıbbi Malzeme Pazarlama San. ve Tic. Ltd. Şti. yetkilisi hakkında Kırıkkala Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından 16/03/2009 tarih 2009/927 esas sayılı iddianamesi ile sahte fatura düzenlemek suçundan açılan kamu davasında verilen mahkumiyet hükmünün Dairemiz tarafından 11.06.2012 tarihinde onanmasına karar verilmesi ve anılan firma hakkında tanzim edilen ve bir örneği dosyada bulunan 24.09.2008 tarihli Vergi Tekniği Raporunda mükellefiyet kaydının 31.07.2004 tarihi itibariyle re'sen terk ettirildiğinin belirtilmesi, fatura düzenleyen 6130321625 Vergi numaralı M.-Tıp Medikal Gıda Dayanıklı Tüketim Malları Tekstil Kırtasiye San. Tic. Ltd. Şti. hakkında ise 18.01.2007 tarihli Vergi Tekniği Raporu düzenlendiğinin belirlenmesi karşısında; gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek biçimde belirlenebilmesi bakımından 6130321625 Vergi numaralı firma hakkında sahte fatura düzenlemek suçundan dava açılıp açılmadığı, açılmış ise akibeti araştırılıp dava dosyası celp edilip incelenerek özetinin duruşma tutanağına geçirilmesi, bu dava ile birleştirilememesi halinde, bu davayı ilgilendiren ve sahteliği belirleyen delillerin ve faturaların onaylı örneklerinin dava dosyasına intikal ettirilmesi, faturaların gerçek alım satım karşılığı olup olmadığının, mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyeleri, teslim tesellüm belgeleri, bedellerinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun kanıtlama yeteneği olan geçerli başka ödeme belgeleri ve satıcının kasasına ya da banka hesabına girip girmediğinin tespiti ile, faturları düzenleyen mükelleflerin yeterli üretimi, mal girişi ya da stoğu olup olmadığı da araştırılarak toplanan tüm deliller değerlendirilip sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden eksik soruşturma sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca kısmen istem gibi BOZULMASINA, 29.05.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4247, Karar No: 2021/2437, Tarih: 31.03.2021

**16. Ceza Dairesi         2020/4247 E.  ,  2021/2437 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Hüküm : TCK'nın 314/2, 3713 sayılı Kanunun 5/1, TCK'nın

62/1, 53, 58/9, 63 maddeleri uyarınca mahkumiyet

kararına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebebine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre sanığın örgütle iltisaklı olması nedeniyle kapatılan okula çocuğunu göndermesinin müsnet suç yönünden delil ya da örgütsel faaliyet olarak kabul edilemeyeceği belirlenerek yapılan incelemede;

Adli emanetin 2018/4377 sırasına kayıtlı emanet eşyaları hakkında mahallinde her zaman bir karar verilmesi mümkün görülmüş,

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanık müdafiinin temyiz

dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmediğinden CMK'nın 302/1 maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddiyle hükmün ONANMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın Denizli 5. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin bilgi için Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 31.03.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7489, Karar No: 2015/5653, Tarih: 11.06.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/7489 E.  ,  2015/5653 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ezine Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 18/03/2015

NUMARASI : 2015/69 - 2015/93

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada İzmir 11. Sulh Hukuk ve Ezine Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Dava, 4721 sayılı TMK'nın 405. maddesi uyarınca vasi atanmasına ilişkindir.

İzmir 11. Sulh Hukuk Mahkemesince kısıtlı adayının MERNİS adresinin “H..Mevkii, Gazi Sokak, No: 32 Mahmudiye-Merkez-Ezine/Çanakkale” olduğundan bahisle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Ezine Sulh Hukuk Mahkemesince de, kısıtlı adayının ikamet adresinin “M.. Ali Akman Mahallesi, Mithat Paşa Caddesi, Dış Kapı No: 1115, İç Kapı 6 Konak/İzmir” olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.” Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

Kolluk araştırmasına ve davacı vasi adayının beyanına göre kısıtlı adayının ikamet adresinin “M.Ali Akman Mahallesi, M.. Paşa Caddesi, Dış Kapı No: 1115, İç Kapı 6 Konak/İzmir” olması nedeniyle kısıtlı adayının vefat etmiş olması da dikkate alınarak uyuşmazlığın İzmir 11. Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nun 21 ve 22. maddeleri gereğince İzmir 11. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 11/06/2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/13126, Karar No: 2010/15260, Tarih: 10.05.2010

**2. Ceza Dairesi         2009/13126 E.  ,  2010/15260 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2007/165662

MAHKEMESİ : Üsküdar 5. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 08/05/2006

NUMARASI : 2006/132

SUÇ : Hırsızlık

Dosya incelenerek gereği Düşünüldü;

5237 sayılı TCK.nun 145.maddesindeki suçun konusunu oluşturan malın değerinin azlığı kavramından, daha çoğunu alabilme imkanı varken sadece gereksinimi kadar ve değer olarak da az şeyi alma durumunun anlaşılması gerektiği suçun işleniş şekli ile özellikleri de değerlendirilerek belirtilen madde uyarınca uygulama yapılabileceği, söz konusu olayda 5237 sayılı TCK.nun 145.maddesinin uygulama olanağının olmadığı gözetilmeden yazılı şekilde ceza verilmesinden vazgeçilmesine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 10/05/2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.