muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/1867, Karar No: 2019/4551, Tarih: 20.06.2019

İş sözleşmesine katılmada ise, başlangıçta tek bir işverenle kurulan iş ilişkisine zamanla diğer bir iş veren katılmakta ve işçi iş görme edimini bu katılan şirkete karşı da yerine getirmektedir. İşçinin ilk işvereni ile bağlantısı kopmamakta, iş sözleşmesinin devri değil, işveren tarafında bir çoğalma söz konusu olmaktadır. Bu durumda da tek bir iş ilişkisi vardır. (... Sözleşmesinin Devrinde Bazı Sorunlar...Hukuk Fakultesi Dergisi.Cilt 9.Özel Sayı, 2007.s:197).

... ve şirket gruplarının bünyesinde her biri bağımsız tüzel kişiliğe ve hukuki varlığa sahip şirketler yer almaktadır. Dolayısıyla holdinge bağlı şirketlerde çalışan işçilerin işvereni hukuken ... veya şirket topluluğu değil iş akdinin tarafı olan şirkettir. Buna göre, aynı gruba ya da holdinge bağlı farklı tüzel kişiliği haiz şirketlerin iş kazaları veya meslek hastalıklarından kaynaklanan hukuki sorumlulukları, bünyesinde bulundukları ... ya da gruptan bağımsızdır.

Yani ... ya da guruptaki diğer şirketler, kazalı işçinin işvereni olan şirketin iş kazaları veya meslek hastalıklarından kaynaklanan hukuki sorumluluklarından ötürü kural olarak sorumlu tutulamazlar. Ancak şirketler arasında organik bağın bulunduğu durumlarda birlikte istihdamın mevcudiyeti veya işçinin işveren şirketten alacağının tahsilini olanaksız hale getiren muvazaalı işlemlerin varlığı durumunda işveren şirketle birlikte diğer şirketler de sorumlu tutulabilir. (.... İş Hukuku. Yenilenmiş 12. Bası. İstanbul. S:158) Neticeten yukarıda değinildiği üzere çalışma hayatında işçinin asıl işverenin dışında başka işverenlere de hizmet verdiği, yine işçinin bilgisi dışında olmakla beraber esasında birbiri ile bağlantısı olan işverenlerin işlerini ifa ettiği de bir hakikattir. Bu gibi durumlarda, şirketler arasında organik bağdan söz etmek gerekir.

Somut olayda; davacının ... Nakliye ....Gıda Taah.San.Tic.Ltd.Şti. sigortalısı olduğu, ... Gıda Sanayi ve Tic. A.Ş.’nin sahibi olduğu fabrikada şeker yükleme işinin ... Nakliye ....Gıda Taah.San.Tic.Ltd.Şti.’ne verildiği, davaya konu kazanın da fabrika otoparkında, ...Turizm Taşımacılık Temizlik Hizmetleri ... İnşaat ... Medikal San. Ve Tic. Ltd. Şti.’ye ait iş yeri servis aracında, ...Taşımacılık şirketi çalışanı şoför tarafından gerçekleştirildiği, neticeten davalılar ... Nakliye ....Gıda Taah.San.Tic.Ltd.Şti., ile ... Gıda Sanayi ve Tic. A.Ş.’nin işverenlik sıfatından ve bunun doğal neticesi olarak da sorumluluktan kurtulamayacakları, alt işveren ve asıl işveren sıfatına haiz oldukları, diğer davalı ...Turizm Taşımacılık Temizlik Hizmetleri ... İnşaat ... Medikal San. Ve Tic. Ltd. Şti.’nin ise hem araç işleten hem de araç sürücüsü olan işçisinin kusuru sebebi ile diğer davalılar ile birlikte sorumlu olduğu açık olup, bu kapsamda davalıların hüküm altına alınan tazminatlardan birlikte sorumlulukları yoluna gidilmesi gerektiği gözden kaçırılarak tahsilde tekerrür oluşturacak şekilde yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olmuştur.

Mahkemece yapılacak iş, tahsilde tekerrür olmaması amacı ile davalıların hükmedilen tazminatlardan müştereken ve müteselsilen sorumluluklarına dair tek hüküm tesis etmek suretiyle karar vermekten ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular nazara alınmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına, ilk derece mahkemesi kararının bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

G) SONUÇ: Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı 6100 sayılı HMK’nun 373/1. maddesi uyarınca KALDIRILMASINA, ilk derece mahkemesi kararının BOZULASINA, dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin de Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, temyiz harcının istek halinde davacı ile davalılardan ... Gıda Sanayi Ve Ticaret ... Şirketi ve ...Turizm Taşımacılık Temizlik Hizmetleri ... İnşaat ... Medikal Sanayi Ve Ticaret Limited Şirketi'ne iadesine,

20.06.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1059, Karar No: 2023/3371, Tarih: 27.04.2023

**11. Ceza Dairesi         2023/1059 E.  ,  2023/3371 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Ankara 16. Asliye Ceza Mahkemesinin 11.11.2014 tarihli ve 2013/121 Esas, 2014/424 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında

1. 2007 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun (213 sayılı Kanun) 359 uncu maddesinin b fıkrasının (1) numaralı bendi, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 43, 62 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 18 ay 22 gün hapis cezasıyla cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

2. 2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan, 213 sayılı Kanun'un 359 uncu maddesinin b fıkrası, 5237 sayılı Kanun'un 43, 62 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezasıyla cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

3. 2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan, 213 sayılı Kanun'un 359 uncu maddesinin b fıkrası, 5237 sayılı Kanun'un 43, 62 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezasıyla cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

4. 2010 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan, 213 sayılı Kanun'un 359 uncu maddesinin b fıkrası, 5237 sayılı Kanun'un 43, 62 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezasıyla cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; kararın bozularak mağduriyetinin giderilmesine ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. Sanık hakkında 2007, 2008, 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından açılan kamu davalarında; dosya kapsamına göre, suç tarihlerinin en aleyhe 31.12.2007, 31.12.2008, 31.12.2009 ve 31.12.2010 olduğu kabul edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; kararın bozularak mağduriyetinin giderilmesine ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. Sanık hakkında 2007, 2008, 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından açılan kamu davalarında; dosya kapsamına göre, suç tarihlerinin en aleyhe 31.12.2007, 31.12.2008, 31.12.2009 ve 31.12.2010 olduğu kabul edilmiştir.

2. Sanığın yargılama konusu eylemleri için, 213 sayılı Kanun'un 4369 sayılı Kanun'la değişik 359 uncu maddesinin b fıkrasının (1) numaralı bendi ve 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanun'un 276 ncı maddesi ile değişik 213 sayılı Kanun'un 359 uncu maddesinin b fıkrası uyarınca belirlenecek cezaların türü ve üst hadlerine göre 5237 sayılı Kanun’un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi ve 67 nci maddesinin dördüncü fıkrası gereği 8 yıllık olağan ve 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı sürelerinin öngörüldüğü anlaşılmıştır.

3. Sanığa yüklenen 2007, 2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarının 213 sayılı Kanun'daki cezalarının türü ve üst hadlerine göre, 5237 sayılı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi ve 67 nci maddesinin dördüncü fıkrası gereği öngörülen 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin, suç tarihlerinden temyiz incelemesi tarihine kadar gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

4. Sanığa yüklenen 2010 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçunun 213 sayılı Kanun'daki cezasının türü ve üst haddine göre, 5237 sayılı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği öngörülen 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin, 5237 sayılı Kanun’un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlem olan mahkûmiyet kararının verildiği 11.11.2014 tarihinden temyiz incelemesi tarihine kadar gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Ankara 16. Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.11.2014 tarihli ve 2013/121 Esas, 2014/424 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davalarının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

27.04.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17096, Karar No: 2014/18645, Tarih: 12.11.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/17096 E.  ,  2014/18645 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, Kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak ya da bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun Kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir. 2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7.5.2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır. Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır. İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına ... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir. AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanık ...'in resmi nikahlı evli iken vefat eden babasının ölümünden dolayı, dul ve yetim maaşı alabilmek için, diğer sanık olan ... ile 12.06.2002 tarihinde anlaşmalı olarak boşandığı, ancak boşandıktan sonra fiilen hiç ayrılmayıp, birlikte yaşamaya devam ederek SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmişse de, mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun’un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai bir düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler çerçevesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 12.11.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9607, Karar No: 2013/13064, Tarih: 23.09.2013

**1. Hukuk Dairesi         2013/9607 E.  ,  2013/13064 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ECRİMİSİL

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, adına kayıtlı bulunan taşınmazların davalı tarafından şantiye olarak kullanıldığını ileri sürerek 50.000,00 TL ecrimisilin tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davalının davacıya ait taşınmazı kullandığı, en az kira, en çoğu tam gelir yoksunluğu bedelinin istenebileceği, davalı belediyenin bu tür yerleri kiraya vermek suretiyle değerlendirdiği gerekçesi ile davanın kısmen kabulü ile 35.165,00 TL ecrimisilin davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından süresi içerisinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'nın raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, duruşma için gerekli gider posta pulu bulunmadığından duruşma isteği reddedildi,gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davalının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı 1.801,12 TL. bakiye onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 23.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8631, Karar No: 2015/14093, Tarih: 14.12.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/8631 E.  ,  2015/14093 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ..Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda verilen hüküm davalılar .. ve ... vekillerince temyiz edilmiş, davalı A.. Ç.. vekilince de duruşma talep edilmiş olmakla duruşma için tayin edilen 08.12.2015 Salı günü davalı .. vekili Av. ... ile davalı ... vekili Av. ... geldiler. Davacı ve diğer davalı tarafından gelen olmadı. Temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan taraf vekilleri dinlendikten sonra vaktin darlığından dolayı işin incelenerek karara bağlanması başka güne bırakılmış olup dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkili belediyeye ait, davalı Hasan'ın sevk ve idaresindeki traktör ile beton büzlerin taşındığı, büzlerin traktöre dikey yerleştirilmesi nedeniyle bir kısmının yola taştığını, ..idaresindeki otomobilin, büzün taşan kısmına çarptığını, ..'ün vefat ettiğini, vefat edenin hak sahipleri tarafından müvekkili ve davalı..'a karşı tazminat davası açıldığını, davanın kabulüne karar verildiğini, kararın icraya konulduğunu, müvekkili tarafından icra dosyasına toplam 97.485,00 TL ödeme yapıldığını, davalı ..'in belediye başkanı olarak sorumlu olduğunu, davalı ..'ın ... olarak sorumlu olduğunu belirterek 97.485,00 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre; davanın kısmen kabulü ile 24.371,25 TL'nin davalı ..'tan dava tarihinden işleyecek yasal faizi ile birlikte alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine, 73.113,75 TL'nin davalılar .. ve ...'dan dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine, karar verilmiş; hüküm, davalı ... vekili ve davalı.. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dava, davacı belediye başkanlığı aracının neden olduğu kaza sonucu davacı tarafından ödenen tazminatın davalılardan rücuan tahsili istemine ilişkindir.

Davalı..'e husumet yöneltilmesinin nedeni, olay tarihinde belediye başkanı olmasıdır. 5393 sayılı Belediye Kanunu’nun 48. maddesine göre belediye teşkilatının norm kadroya uygun olarak yazı işleri, malî hizmetler, fen işleri ve zabıta birimlerinden oluşacağı, beldenin nüfusu, fizikî ve coğrafî yapısı, ekonomik, sosyal ve kültürel özellikleri ile gelişme potansiyeli dikkate alınarak, norm kadro ilke ve standartlarına uygun olarak gerektiğinde sağlık, itfaiye, imar, insan kaynakları, hukuk işleri ve ihtiyaca göre diğer birimler oluşturulabileceği, bu birimlerin kurulması, kaldırılması veya birleştirilmesinin belediye meclisinin kararıyla olacağı belirtilmiştir. Belediye teşkilatında hizmetlerin görülmesini sağlayan birimler bulunmaktadır.

Bu durumda mahkemece, kazanın meydana gelmesinde, kusuru ve ihmali olduğu iddia ve ispat edilmeyen, belediye başkanı olması nedeniyle sorumlu olduğu belirtilen davalı .. yönünden davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu biçimde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

2-Davalı ... ise olay tarihinde belediyede ... olarak görev yapmaktadır. Bu durumda, davalının yaptığı işin özelliği, olayın oluş şekli, kazaya neden olan büzlerin römorka yüklenmesinde dava dışı belediye çalışanlarının kusurları ve sorumluluğu da dikkate alınarak davalının kazanın oluşumundaki kusur oranının belirlenmesi yönünden ek rapor alınıp sonucuna göre sorumlu olduğu tazminat miktarının belirlenmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı.. vekili ve davalı ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA,..14/12/2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2989, Karar No: 2010/13148, Tarih: 01.12.2010

**6. Hukuk Dairesi         2010/2989 E.  ,  2010/13148 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı önalım davasına dair karar davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, önalım hakkı nedeniyle davalı adına kayıtlı payın iptali ve davacı adına tescili isteğine ilişkindir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili dava dilekçesinde, davaya konu taşınmazın paydaşlarından ...’ın payını 11.07.2008 tarihinde 10.000 TL bedelle davalıya sattığını belirterek önalım hakkı nedeniyle davalı adına kayıtlı payın iptali ile müvekkili adına tesciline karar verilmesini istemiştir. Davalı önalım hakkına konu edilen taşınmazın fiilen taksim edildiğini, davanın reddini savunmuştur. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Önalım davasına konu payın ilişkin bulunduğu taşınmaz paydaşlarca özel olarak kendi aralarında taksim edilip her bir paydaş belirli bir kısmı kullanırken bunlardan biri kendisinin kullandığı yeri ve bu yere tekabül eden payı bir üçüncü şahsa satarsa, satıcı zamanında bu yerde hak iddia etmeyen davacının tapuda yapılan satış nedeniyle önalım hakkını kullanması T.M.K.nun 2.maddesinde yer alan dürüstlük kuralı ile bağdaşmaz. Kötü niyet iddiası 14.02.1951 gün ve 17/1 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca davanın her aşamasında ileri sürülebileceği gibi mahkemece de kendiliğinden nazara alınması gerekir. Bu gibi halde savunmanın genişletilmesi söz konusu değildir. Eylemli paylaşmanın varlığı halinde davanın reddi gerekir.

Olayımızda; davaya konu taşınmazın tapudaki niteliği arsa olmakla birlikte, taşınmaz üzerinde zemin ve üç normal kattan oluşan bina olduğu, zemin katın işyeri olarak davalı tarafından kullanıldığı, diğer katların bir kısmının mesken olarak kullanıldığı tespit edilmiştir. Davalı fiili taksim savunmasına dayanmış olup keşfi yapılan taşınmazda kimlerin ve hangi sebeple nerede oturdukları, mevcut binada davacıya ayrılmış bölüm ya da bölümler olup olmadığı araştırılmamıştır. Yapılan araştırma ve inceleme hüküm vermeye yeterli değildir. Bu nedenle mahkemece yukarıda değinilen hususlara yönelik mahallinde yeniden keşif yapılması tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Karar bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile HUMK 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 0112.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.