muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/4939, Karar No: 2020/554, Tarih: 23.01.2020

2-)Davalı vekilinin vekalet ücretine yönelik temyiz taleplerinin incelenmesine gelince; Mahkeme, davaya tüketici mahkemesi sıfatıyla bakarak Yargıtay bozma ilamına uygun karar vermiştir.

Karar tarihinde yürürlükte olan A.A.Ü.T’nin ikinci kısım ikinci bölümünde tüketici mahkemelerinde takip edilen davalar için maktu vekalet ücreti 1.090 TL olarak belirlenmiştir.

Somut olayda, Mahkemece tüketici mahkemesi sıfatıyla yargılama yapıldığı, yapılan yargılama sonunda yasa değişikliği nedeniyle dava konusuz kaldığından karar verilmesine yer olmadığına karar verildiği halde, asliye hukuk mahkemelerinde görülen davalara ilişkin maktu vekalet ücretine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması HUMK'nun 438/7 maddesi hükmü gereğidir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, ikinci bentte belirtilen nedenle hükmün 5 numaralı bendinde yazan "2.180,00 TL" ifadesinin çıkarılarak yerine "1.090,00 TL" ifadesinin yazılması suretiyle hükmün düzeltilmesine ve düzeltilmiş bu şekli ile ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun Geçici Madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440. maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 23/01/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/23999, Karar No: 2019/16502, Tarih: 17.09.2019

**22. Hukuk Dairesi         2017/23999 E.  ,  2019/16502 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti

Davacı vekili, davacının davalıya ait işyerinde kaynak ustası olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin davalı işveren tarafından haklı bir neden olmadan feshedildiğini, işyerinde 08.00-19.00 saatleri arasında 45 dakika yemek ve iki kez 15’er dakikalık çay molası kullanarak çalıştığını, fazla çalışma ücretinin ödenmediğini ileri sürerek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla çalışma ücreti ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, talep edilen alacakların zamanaşımına uğradığını, 01.07.2014 tarihinde davacıya yıllık izin verildiğini, ancak yıllık izinde iken dava dilekçesinin tebliğ edilmesi üzerine 01.08.2014 tarihinde çıkışının yapıldığını, iş sözleşmesinin işverence feshedilmediğini savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu:

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davalıya ait işyerinde kaynak ustası olarak çalışan davacının haftada 8,5 saat fazla çalışma yaptığı kabul edilerek bu süre üzerinden hesaplanan fazla çalışma ücreti hüküm altına alınmıştır. Mahkemece kabul edilen fazla çalışma süresi dosya kapsamı ile örtüşmemektedir. Yargılama sırasında dinlenen davacı tanıkları davacının yaz döneminde 08.00-19.00 saatleri arasında ve kış döneminde 08.00-18.00 saatleri arasında çalıştığını bildirmiştir. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, tanık anlatımları ile çelişecek şekilde davacının tüm çalışma döneminde 08.00-19.00 saatleri arasında çalıştığının kabul edilmesi isabetsizdir.

3-Mahkemece iş sözleşmesinin haklı sebeple feshedildiğinin ispat külfetinin işverene ait olduğu, işveren tarafından yapılan feshin haksız olduğu sonucuna varılmıştır. Davacı iş sözleşmesinin işverence feshedildiğini ileri sürmüş, davalı ise davacının yıllık izinde olduğu sırada eldeki davayı açtığını, dava dilekçesinin tebliği ile fesihten haberdar olduklarını savunmuştur. Yargılama sırasında dinlenen davacı tanıklarının sözleşmenin feshi anında işyerinde çalışmadığı sabittir. Davalı tanıkları davacının izin bitiminde işe devam etmediğini ifade etmiştir. Davalı işveren davacının izin süresinde kendi isteği ile işten ayrılarak bir başka işyerinde işe başladığını ileri sürmüş ise de, mahkemece bu yönde herhangi bir araştırma yapılmamıştır. Dosya kapsamında mevcut hizmet döküm cetveli Haziran 2014 dönemine kadar olan süreyi kapsamaktadır. Davalı işverence düzenlenen işten ayrılma bildirgesinde davacının 01.08.2014 tarihinde (03 kodu ile) istifa ederek ayrıldığı belirtilmiştir. Hal böyle iken, tarafların iddia ve savunmaları doğrultusunda gerekli araştırma yapılmadan, eksik Sosyal Güvenlik Kurumu kayıtları getirtilmeden, yetersiz gerekçe ile hüküm kurulması hatalıdır. Mahkemece ilgili belgeler getirtilerek, öncelikle iş sözleşmesini fesheden tarafın belirlenmesi ardından feshin haklı bir sebebe dayanıp dayanmadığı yönünden dosya kapsamındaki tüm deliller birlikte değerlendirilerek bir sonuca varılması gerekmektedir.

Kabule göre ise, davacı dava dilekçesinde işe başlama tarihini, fesih tarihini ve iş sözleşmesinin sona erdiği tarihi bildirmemiş, sadece 15/07/2014 tarihinde açtığı dava ile iş sözleşmesinin işveren tarafından feshedildiğini ileri sürmüştür. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının 01.08.2014 tarihine kadar işyerinde çalıştığı kabul edilerek buna göre belirlenen çalışma süresi üzerinden sonuca gidilmiştir. Ancak dava tarihi 15.07.2014 tarihi olup, davacının bu tarih itibariyle işyerinde çalışmadığı açıktır. Hatta, davanın açıldığı tarih 15.07.2014 ise de, davacı vekilince sunulan dava dilekçesinin tarihi 07.07.2014’ tür. Bu itibarla, davacının çalışma süresinin bitim tarihinin davacı vekilinin dava dilekçesindeki tarih olan 07.07.2014 tarihi olarak kabulü gerekir. Mahkemece hatalı hukuki değerlendirme yapılarak çalışma süresinin hesabında 01.08.2014 tarihinin esas alınması yerinde değildir. Temyiz edilen kararın bu sebeple bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan hükmün yukarıda açıklanan sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 17.09.2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2979, Karar No: 2012/4711, Tarih: 25.04.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/2979 E.  ,  2012/4711 K.**

**"İçtihat Metni"**

Irza geçme ve reşit olmayan kimseyi zorla kaçırıp alıkoyma suçlarından sanık ...'ın bozma üzerine yapılan yargılaması sonunda; reşit olmayan kimseyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma suçundan beraatine ve reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçundan mahkûmiyetine dair Çanakkale Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 12.09.2006 gün ve 2005/554 Esas, 2006/427 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii ve katılanlar vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Ceza hükümlerine etkisi bakımından delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle CMK.nın 218/2. maddesi uyarınca verilen mağdurenin yaşının düzeltilmesine dair hüküm usul ve kanuna uygun olduğundan sanık müdafiin temyiz itirazları yerinde görüldüğünden hükmün ONANMASINA,

Sanığın oluşa uygun olarak işlediği kabul edilen reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçunun zamanaşımı yönünden sanığın lehine olan 765 sayılı TCK.nın 416/3. maddesinde öngörülen cezanın üst sınırı itibarıyla aynı Kanunun 102/4 ve 104/2. maddelerine göre 7 yıl 6 aylık asli ve ilave zamanaşımına tâbi olduğu, suç tarihi olan 17.03.2000 ile inceleme tarihi arasında bu sürenin gerçekleştiği, yine sanığına isnat olunan reşit olmayan kimseyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma suçuna ilişkin zamanaşımı yönünden sanığın lehine olan 765 sayılı TCK.nın 430/2. maddesinde öngörülen cezanın üst sınırı itibarıyla aynı Kanunun 102/4. maddesinde belirlenen 5 yıllık asli zamanaşımına tâbi olduğu, sanığın sorgusunun yapıldığı 07.03.2002 tarihi ve inceleme tarihi arasında bu sürenin gerçekleştiği anlaşıldığından 5237 sayılı TCK.nın 7/2 ile 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle hükümlerin CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden sanık hakkında açılan kamu davalarının aynı Kanunun 322. ve 5271 sayılı CMK.nın 223/8. maddeleri uyarınca zamanaşımı sebebiyle DÜŞMESİNE, 25.04.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/2391, Karar No: 2021/6881, Tarih: 14.10.2021

**4. Hukuk Dairesi         2021/2391 E.  ,  2021/6881 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

İHBAR OLUNANLAR: 1-... 2--...

FER’İ MÜDAHİL : ...

Taraflar arasındaki trafik kazasından kaynaklanan yaralanma sebebiyle maddi tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, 01.08.2013 günü davacı müvekkilinin yolcu konumunda bulunduğu ehliyetsiz sürücü ...’ın sevk ve idaresindeki ...’a ait ve herhangi bir sigorta şirketi tarafından trafik sigortası yapılmamış olan ... plakalı motosiklet ile plakası belirlenemeyen bir aracın sıkıştırması üzerine yolun sağında park halinde bulunan bir otobüse çarpması üzerine meydana gelen kazada müvekkilinin yaralandığını belirterek geçici ve kalıcı işgücü kaybı nedeniyle 8.000,00 TL, tedavi süresince harcanan 500,00 TL yol gideri ve 1.500,00 TL bakıcı gideri olmak üzere toplam 10.000,00 TL maddi tazminatın işleyecek avans faiziyle birlikte davalıdan tahsilini istemiş, ıslah dilekçesi ile talebini artırmıştır.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Zararın meydana gelmesinde veya artmasında zarar görenin de kusurunun bulunması halinde söz konusu olan müterafik kusur 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu 52. maddesinde düzenlenmiştir. Buna göre zarara uğrayan, zarar doğuran eyleme razı olmuş veya kendisinin sebep olduğu hal ve şartlar zararın meydana gelmesine etki yapmış veya tazminat ödevlisinin durumunu diğer bir surette ağırlaştırmış ise, hakim tazminat miktarını hafifletebilir.

Müterafik kusur indiriminde her somut olayın özelliğine göre olayın meydana geliş tarzı ve zararın artmasında zarar görenin kusurlu davranışının sonuca etkisi değerlendirilerek uygun oranda bir indirim yapılmasını gerektirir ve zarar görenin müterafik kusurunun tespiti halinde TBK.nun 52. maddesi uyarınca tazminattan uygun bir indirim yapılması, gerek öğretide gerekse Yargıtay İçtihatlarında benimsenmiş ve yerleşmiş bulunmaktadır.

Müterafik kusur indiriminde her somut olayın özelliğine göre olayın meydana geliş tarzı ve zararın artmasında zarar görenin kusurlu davranışının sonuca etkisi değerlendirilerek uygun oranda bir indirim yapılmasını gerektirir ve zarar görenin müterafik kusurunun tespiti halinde TBK.nun 52. maddesi uyarınca tazminattan uygun bir indirim yapılması, gerek öğretide gerekse Yargıtay İçtihatlarında benimsenmiş ve yerleşmiş bulunmaktadır.

Dosyadaki belge ve bilgilerden, davacının yolcu olarak bulunduğu motosiklet sürücüsünün ehliyetsiz olduğu ve maluliyet tespiti için alınan raporlarda davacının yaralanma biçimine ilişkin tıbbi değerlendirmeler dikkate alındığında kask ve diğer koruyucu tedbirleri almadan seyahat etmiş olduğu anlaşılmaktadır. Şu halde mahkemece, davacının bilerek ehliyetsiz motosiklet sürücüsünün arkasında gereken koruyucu tedbirleri almadan yolculuk ettiği dikkate alınarak yerleşik içtihatlarımıza göre yukarıdaki yasal düzenleme kapsamında davalı lehine müterafik kusur indirimi yapılması gerekirken yazılı şekilde hüküm tesis edilmesi doğru olmamış kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenle davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) nolu bentte açıklanan nedenle davalı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile kararın BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 14/10/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/3711, Karar No: 2009/8254, Tarih: 12.10.2009

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2009/3711 E.  ,  2009/8254 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava ve ıslah dilekçesinde, eğitim ve öğretim borcu olarak tahakkuk ettirilen 115.513,51 YTL'den talep edildiği kadar borçlarının olmadığı, karşı davada ise 10.000 YTL eğitim ve öğretim borcunun davalılardan sarf tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile tahsili istenilmiştir. Mahkemece asıl davanın ve karşı davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı-karşı davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1- Davacılara ... Okulunca yapılan gerçek, enflasyon katsayısı uygulanmamış ve güncelleştirilmemiş giderlerin ilgili okul komutanlığından,

2- Davacı kefil ...'den borç istenmiş ise buna dair belgenin ilgili saymanlıktan,

Getirtilip dosya içerisine konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 12.10.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14866, Karar No: 2015/7785, Tarih: 08.12.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/14866 E.  ,  2015/7785 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 15 - 2013/15250

MAHKEMESİ : Bakırköy 8. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 18/09/2012

NUMARASI : 2011/413 (E) ve 2012/1064 (K)

SUÇ : Dikili ağaç, fidan veya bağ çubuğuna zarar verme, tehdit

SUÇ TARİHİ : 22/04/2011

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın katılana ait ağaçları keserek ve katılanı ölümle tehdit ederek mala zarar verme ve tehdit suçlarını işlediği iddia olunan somut olayda; sanık savunması, katılan beyanı ve diğer deliller nazara alındığında tehdit suçu yönünden sanğını cezalandırılabilmesi için her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı deiller elde edilemediğinden; mala zarar verme suçu yönünden ise suçun unsurları itibariyle oluşmadığından verilen beraat kararlarında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yernide gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılanın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle beraate ilişkin hükümlerin ONANMASINA, 08/12/2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10312, Karar No: 2017/6791, Tarih: 28.09.2017

**12. Ceza Dairesi         2016/10312 E.  ,  2017/6791 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

Hüküm : 2863 sayılı Kanunun 65/1, 5237 sayılı TCK'nın 62, 52/2, 51/1-3, 53/1. maddeleri uyarınca mahkumiyet, erteleme

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin, mükerrer yargılama yapıldığına, sanığın bölgenin sit alanı olduğunu bilmesinin mümkün olmadığına ilişkin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Dairemizin 2015/13125 Esas sayılı dosyasının konusunu oluşturan Çaykara Asliye Ceza Mahkemesinin 2013/255 Esas, 2014/110 Karar sayılı dosyası kapsamında mevcut 28/10/2013 tarihli kaçak yapı görgü tespit tutanağında, mevcut binanın, prefabrik ve tek katlı olarak inşa edildiğinin, üzerine de dış cephe kaplaması yapıldığının belirtildiği, bahse konu binayı inşa eden sanık hakkında 27/11/2013 tarihli iddianame ile dava açıldığı, mahkemece 09/12/2013 tarihinde iddianamenin kabulüne karar verildiği, olay yerinde 24/02/2014 tarihinde icra edilen keşif sonrası inşaat ve ziraat mühendisi bilirkişilerce ortak düzenlenen rapor ile, 28/10/2013 tarihli kaçak yapı görgü tespit tutanağı günü ve 24/02/2014 keşif günü arasında inşai faaliyetlere devam edildiğinin, binaya tuğlalı ve tek katlı bir kısım eklendiğinin, bahçe kısmı büyütülerek tuğla korkuluk yapıldığının belirlendiği, yargılama sonunda, 22/04/2014 tarihli karar ile 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanığın mahkumiyetine hükmedildiği;

İnceleme konusu dosya kapsamında yürütülen soruşturmanın da, 26/02/2014 tarihli yapı tatil zaptı eklenmek suretiyle ...Belediye Başkanlığınca suç duyurusunda bulunulması üzerine başladığı, kolluk kuvvetleri tarafından düzenlenen 28/04/2014 tarihli olay yeri görgü tespit tutanağında; 28/10/2013 tarihinde yapılan tespitten sonra, yapının kuzeye bakan cephesine tuğla ile örülmüş, kapı ve penceresi takılmamış, çatısı sac ile örtülmüş, duvarları sıvanmamış, tek katlı, odunluk benzeri bir eklenti, güneye bakan cephesine ise, yaklaşık 30 - 40 cm beton taban dökülerek oturma yerine benzer bir alan ve ayrıca yeni bir baca yapıldığının, bahse konu eklentilerin, ... Belediyesi görevlilerince mühürleme işleminin uygulandığı 26/02/2014 tarihinde de mevcut olduğunun belirtildiği, sanığın soruşturma aşamasında verdiği ifadede, suça konu prefabrik yapıyı yaz aylarında konaklamak amacıyla 2013 yılı Mayıs ayında yaptırdığını, 15/12/2013 tarihine kadar içinde oturduktan sonra İnegöl'e gittiğini beyan ettiği, sanık hakkında 03/06/2014 tarihli iddianame ile ikinci davanın açıldığı, yapılan yargılama sonunda, sanığın, ilk iddianamenin tanzim edildiği 27/11/2013 tarihinden sonra da eylemini sürdürdüğü gerekçesiyle mahkumiyetine karar verildiği;

Sanığın, kolluk kuvvetlerince 28/10/2013 tarihinde yapılan tespitten sonra, tek katlı prefabrik binanın kuzey ve güney cephelerine ilave müdahalelerde bulunduğu sabit ise de, sözü edilen ilave müdahalelerin ilk kez, Çaykara Asliye Ceza Mahkemesinin 2013/255 Esas, 2014/110 Karar sayılı dosyası kapsamında 24/02/2014 tarihinde yapılan keşifte gözlemlendiği, sanık hakkındaki 27/11/2013 tarihli ilk iddianamenin 09/12/2013 tarihinde kabul edilip kovuşturma aşamasının belirtilen tarih itibariyle başlaması ve sanığın da kolluk kuvvetlerine verdiği ifadede, prefabrik yapıda 15/12/2013 tarihine kadar oturduğunu beyan etmesi dikkate alındığında, ilave müdahalelerin, sanık hakkında dava açılıp hukuki kesinti gerçekleştikten sonra yapıldığı hususunda şüphe bulunduğu anlaşılmakla; incelenen dosya ile Dairemizin 2015/13125 Esas sayılı dosyasının konusunu oluşturan Çaykara Asliye Ceza Mahkemesinin 2013/255 Esas, 2014/110 Karar sayılı dosyası birleştirilerek, sanığın eylemlerinin 5237 sayılı TCK'nın 43/1. maddesi kapsamında değerlendirilmesinde ve kabule göre de, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi tatbik edilirken, Anayasa Mahkemesinin 24/11/2015 günlü Resmi Gazete'de yayımlanan 08/10/2015 tarihli, 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararının gözetilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık müdafinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince hükmün isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 28/09/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/15100, Karar No: 2009/5359, Tarih: 16.04.2009

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2008/15100 E.  ,  2009/5359 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraflar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı bankadan aldığı banka kartını 15.11.2003 tarihinde ATM cihazında kullandığı sırada kartın cihazda takılı kaldığını, banka açılınca bankaya kartını almaya gittiğinde kartın makinadan çıkmadığını söylediklerini, bu arada kartla 17.000YTL.nin nakit, havale, pos vs. yapılan işlemlerle çekildiğini öğrendiğini, aynı gün polise başvurduğunu, maddi ve manevi çöküntüye uğradığını, bankanın sorumlu olduğunu ileri sürerek 17.000YTL maddi ve 1.000YTL manevi olmak üzere toplam 18.000YTL tazminatın olay tarihinden itibaren en yüksek banka faiziyle fazlaya ilişkin hakları saklı tutularak davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davacının bahsettiği olayların kart ve şifrenin birlikte kullanılması ile gerçekleştirildiğini, davacının kayıp bildirimi için müşteri hizmetlerini aradığı dakikaya kadar dolandırıcılık işlemine maruz kaldığını, müşteriye telefonda şifre sorulmadığını, oysa davacının karşısına çıkan kişiye şifresini verdiğini, davacının kusurlu olduğunu savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davalı bankanın ATM cihazında gerekli ve yeterli güvenlik tedbirini almak ve müşterilerinin güvenliğini sağlamak zorunda olduğu, davalının olaydan sorumlu olduğu, davacının olayda kasıt ve ağır kusurunun olmadığı, davacının, hesabından çekilen ve ödemek zorunda kaldığı bedeller ile masraf ve faizlerini istemekte haklı olduğu gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

1-Davacı, davalı bankadan aldığı banka kartını ATM 2008/15100-2009/5359