muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/5298, Karar No: 2019/6849, Tarih: 04.12.2019

**20. Ceza Dairesi         2019/5298 E.  ,  2019/6849 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : İSTANBUL Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : a)Mahkûmiyet; İstanbul 17. Ağır Ceza Mahkemesinin 12.04.2018 tarihli 2017/212 esas ve 2018/153 sayılı kararı

Bölge Adliye Mahkemesi’nce verilen hüküm sanık ... ve sanıklar ..., ... ve ... müdafiileri tarafından temyiz edilmekle, temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

1-Sanık ...’in temyiz isteminin incelenmesinde:

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin 04.07.2018 tarihli kararının sanık müdafiine 25.07.2018 tarihinde tebliğ edildiği, kararın sanık tarafından 23.11.2018 tarihinde 5271 sayılı CMK’nın 291. maddesinde öngörülen 15 günlük kanuni süre geçtikten sonra temyiz edildiği anlaşıldığından CMK’nın 298. maddesi uyarınca temyiz isteminin REDDİNE,

2-Sanıklar ..., ... ve ... hakkındaki temyiz istemlerinin incelenmesinde:

5271 sayılı CMK’nın 288. ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler ile CMK’nın 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri dikkate alınarak, temyiz dilekçelerinde;

Sanık ... müdafiinin; “tanık ...’un soruşturma aşamasındaki beyanının kolluğun baskısı altında alındığını, tanığın mahkeme huzurundaki ifadesinde suça konu uyuşturucu maddeyi sanıktan almadığını beyan ettiğini, hükme esas alınması gereken ifadenin mahkeme huzurunda özgür irade ile dile getirilen ifadeler olduğunu, dosya kapsamında diğer sanıklar ve tanıkların, sanığın uyuşturucu satıcısı olduğuna dair herhangi bir teşhislerinin bulunmadığını, mahkemece birkısım tutanak tanıklarının dinlenmesinden vazgeçildiğini, tanıkların dinlenilmesinden vazgeçilmesine muvafakat etmediklerini, tanık Sedat’ın karakoldaki ifadesinde uyuşturucu maddeyi Gazi Mahallesinden Veli isimli şahıstan aldığını söylemesine rağmen buna ilişkin ifade tutanağının getirtilmediğini, eksik araştırma ile hüküm kurulduğunu”

Sanık ... müdafiinin; “sanığın atılı suçu cebir ve tehdit altında işlediği, Hacı lakaplı kişinin kendisi olmadığı savunmasının ve Hacı lakaplı kişinin araştırılması gerektiğini, sanığın Adli Tıp Kurumuna sevki ile cezai sorumluluğunun bulunup bulunmadığı konusunda rapor alınması gerekirken alınmadığını, sanık hakkında TCK’nın 188/4-b maddesinde yer alan arttırım maddesinin uygulanamayacağını”,

Sanık ... müdafiinin; “sanığın atılı suçu cebir ve tehdit altında işlediği, Hacı lakaplı kişinin kendisi olmadığı savunmasının ve Hacı lakaplı kişinin araştırılması gerektiğini, sanığın Adli Tıp Kurumuna sevki ile cezai sorumluluğunun bulunup bulunmadığı konusunda rapor alınması gerekirken alınmadığını, sanık hakkında TCK’nın 188/4-b maddesinde yer alan arttırım maddesinin uygulanamayacağını”,

Sanık ... müdafinin; “tanık ...’ın olay tarihinde üzerinde uyuşturucu madde ile yakalanması üzerine serbest kalabilmek için sanığa iftira attığını, kollukta ne şekilde alındığı belirsiz ifadelerin soyut delil olup hükme esas alınamayacağını, sonradan dönülen tanık ifadeleri dışında hiçbir somut delil bulunmadığını, tanıkta ele geçen uyuşturucu madde üzerinde parmak izi incelemesi yapılmadığını, sanığın eyleminin TCK’nın 191/1.maddesi kapsamında kaldığını” ve İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesi kararının hukuka aykırı olduğunu belirtmeleri karşısında, temyiz istemlerinin CMK’nın 294/2. maddesi kapsamında olduğu ve hükmün hukuki yönüne ilişkin olduğu belirlenerek anılan sebeplere yönelik olarak yapılan incelemede;

Sanıklar hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan istinaf başvurusunun esastan reddi ile düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesi’nin kararı hukuka uygun bulunduğundan, sanıklar müdafiilerinin yerinde görülmeyen temyiz istemlerinin CMK’nın 302/1. maddesi uyarınca ESASTAN REDDİNE, hükmolunan ceza ve tutuklulukta geçen sürelere göre sanıklar hakkındaki salıverilme istemlerinin reddine, 7165 sayılı Kanun’un 8. maddesi ile değişik CMK’nın 304/1. fıkrası uyarınca dosyanın İstanbul 17. Ağır Ceza Mahkemesine, karardan bir örneğinin İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmesine, 04.12.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/875, Karar No: 2017/3950, Tarih: 21.06.2017

**11. Hukuk Dairesi         2016/875 E.  ,  2017/3950 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... 1.FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 1.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 27/11/2014 tarih ve 2011/161-2014/227 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili ve davalılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili ile davalı şirket arasında "..." isimli filmin senaryosunun yazılması konusunda sözleşme yapıldığını, senaryonun ve diyalogların müvekkili tarafından yazılıp teslim edildiğini, daha sonra senaryo metninde ve diyaloglarda talep üzerine müvekkilinin bazı değişiklikler yaptığını ve bunların noterde tespit ettirildiğini, filmin afişlerinde, tanıtıldığı web sitesinde ve jeneriklerinde senarist olarak davalı şirketin yetkilisi davalı ...’in gösterildiğini, müvekkiline yer verilmediğini, senarist sözleşmesinde öngörülen şarta bağlı ek ödeme hükmü gereğince filmin belli izleyici sayısına ulaşması ile ek ödeme yapılacağını, filmin vizyondan erken kaldırılması ile bu ücretten mahrum kaldığını ileri sürerek filmin senaristinin müvekkili olduğunun tespitine, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla senaryo bedelinin 3 katı karşılığı şimdilik 8.000 TL'nin intihal tarihinden itibaren her iki davalıdan müteselsilen reeskont avans faizi ile tahsiline, manevi haklar nedeniyle ihlal tarihinden itibaren 2.000 TL, sözleşmeye aykırılıktan dolayı 1.000 TL'lik kazanç kaybının davalılardan müteselsilen tahsiline, dava tarihinden itibaren reeskont faizi yürütülmesine ve hükmün yayınlanmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, davacının senaryoyu hazırlayıp sunduğunu, senaryonun yazımında sinema tekniği anlamında hatalar bulunması nedeniyle davalı ...'in yeni bir senaryo yazımı talebinde bulunduğunu, davacının yeni senaryo hazırlamaması üzerine sözleşmenin feshedildiğini ve ...'in film yönetmeni ile yeni bir senaryo yazıp bu senaryoya göre çekimlerin yapıldığını, müvekkilinin zarara uğradığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Davalılar vekili, davacının senaryoyu hazırlayıp sunduğunu, senaryonun yazımında sinema tekniği anlamında hatalar bulunması nedeniyle davalı ...'in yeni bir senaryo yazımı talebinde bulunduğunu, davacının yeni senaryo hazırlamaması üzerine sözleşmenin feshedildiğini ve ...'in film yönetmeni ile yeni bir senaryo yazıp bu senaryoya göre çekimlerin yapıldığını, müvekkilinin zarara uğradığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, senaryonun davacıya ait olduğu, filmin senaryosunun davacıya ait olmasına rağmen jenerik ve tanıtımlarında isminin gösterilmemesinin iş beklentileri bakımından davacıya zarar verdiği, davacının geleceğe yönelik kayıpları karşılığı 22,500 TL belirlendiği, senarist sözleşmesine göre filmin belli izleyici sayısına ulaşması ile ek ödeme yapılmasının öngörüldüğü, filmin vizyondan erken kaldırılmasıyla bu sayıya ulaşılamadığı ileri sürülmüşse de bu izleyici sayısına ulaşmasının mümkün olmaması nedeniyle buna ilişkin talebin reddinin gerektiği gerekçesiyle 2.000 TL manevi tazminatın reeskont faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine, davacının senarist olarak gösterilmemesi nedeniyle uğradığı maddi kayıplar karşılığı 22.500 TL alacağı olduğu kabul edilerek fazlaya ilişkin hakları saklı tutularak 1.000 TL'nin dava tarihinden itibaren reeskont avans faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline hüküm özetinin gazetede bir kez ilanına karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili ve davalılar vekili temyiz etmiştir.

1-Temyiz dilekçesinin verilme usulü HUMK 434. maddesinde açıklanmış olup, buna göre harca tabi ise temyiz dilekçesinin temyiz defterine kayıt ettirilip, temyiz harcının yatırılmış olması gerekmektedir. Mahkemece verilen karar, davalı vekili tarafından 14.01.2016 havale tarihli dilekçe ile temyiz edilmiş ise de, gerekçeli kararın davalı vekiline 03.12.2015 tarihinde tebliğ edildiği yani, kararın HUMK 432/1 madde ve fıkrasında belirtilen 15 günlük yasal temyiz süresi geçtikten sonra temyiz edildiği, davalıların katılma yolu ile temyiz talebinin de süresinde olmadığı anlaşılmaktadır. HUMK 432/4. madde ve fıkrasına göre, süresinden sonra yapılan temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi, 01/06/1990 gün, 3/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca Yargıtay tarafından da temyiz isteminin reddine karar verilebileceğinden, davalılar vekilinin HUMK 432/4. maddesi uyarınca, temyiz isteminin süre yönünden reddine karar verilmesi gerekmiştir.

2- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin aşağıdaki bent dışında sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin aşağıdaki bent dışında sair temyiz itirazları yerinde değildir.

3-Davacı, dava dilekçesinde 5846 sayılı FSEK 15. maddesine göre eser sahibi olduğunun tespitine karar verilmesini de talep ve dava etmesine karşın, mahkemece davacının uyuşmazlık konusu senaryonun eser sahibi olduğunun tespitine dair hüküm tesis edilmemesi isabetli değildir. Öte yandan, davacı, meydana getirilen sinema eserinde senaryo yazarı olarak adının belirtilmemesi nedeniyle kendisinin uğradığı maddi kayıplar karşılığı fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 8.000 TL’ye hükmedilmesine dair talebinin kabulüne karşın, hüküm fıkrasında 1.000 TL maddi tazminata hükmedilmesi doğru görülmediğinden, hükmün davacı yararına bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalılar vekilinin temyiz isteminin süre yönünden REDDİNE, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE, (3) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz eden davacıya iadesine, 21/06/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12910, Karar No: 2012/10103, Tarih: 17.10.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2012/12910 E.  ,  2012/10103 K.**

**"İçtihat Metni"**

Reşit olmayan mağdureyle rızası ile cinsi münasebette bulunma suçundan sanık ...'in yapılan yargılaması sonunda; reşit olmayanla cinsel ilişki suçundan mahkûmiyetine dair ... 11. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 08.12.2010 gün ve 2004/2092 Esas, 2010/1315 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığa isnat olunan reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçunun 765 sayılı TCK.nın 416/son maddesinde öngörülen cezasının üst sınırı itibarıyla, aynı Kanunun 102/4 ve 104/2. maddelerine göre 7 yıl 6 aylık asli ve ilave zamanaşımına tâbi olduğu, 03.08.2004 olan suç tarihi ile inceleme günü arasında bu sürenin gerçekleştiği anlaşıldığından, 5237 sayılı TCK.nın 7/2. maddesi ile 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle hükmün CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, sanık hakkında açılan kamu davasının aynı Kanunun 322 ve 5271 sayılı CMK.nın 223/8. maddeleri uyarınca zamanaşımı sebebiyle DÜŞMESİNE, 17.10.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1942, Karar No: 2015/5600, Tarih: 14.10.2015

**19. Ceza Dairesi         2015/1942 E.  ,  2015/5600 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2013/310174

MAHKEMESİ : Ankara 21. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 02/05/2013

NUMARASI : 2012/122 (E) ve 2013/287 (K)

SUÇ : 213 Sayılı Kanuna Aykırılık

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sahte fatura düzenleme suçunda suçun maddi konusunun fatura olması, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanun'un Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre de faturaların Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi, vergi inceleme ve tekniği raporlarında faturaların varlığından söz edilmesine rağmen dosya içine konulmadığının anlaşılması karşısında;

2006 ve 2007 takvim yıllarına ilişkin suça konu faturaların onaylı suretleri getirtilip incelenerek, kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadığı tespit edilip sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken eksik kovuşturma ile yetinilerek mahkumiyet kararı verilmesi,

2-Kabule göre ise;

a- Sahte fatura kullanmak ve sahte fatura düzenlemek suçlarının birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olduğu, 5271 sayılı CMK'nın 225. maddesi uyarınca hükmün konusu, duruşmanın neticesine göre iddianamede gösterilen fiilden ibaret olup, kamu davasının, vergi suçu raporu ve mütaalaya uygun olarak "2006 ve 2007 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek" suçundan açıldığı gözetilmeden, gerekçede ''2006 ve 2007 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek'' hüküm ve kısa kararda ise ''2006 ve 2007 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak'' suçlarından bahsedilmek suretiyle çelişkiye düşülmesi,

b-5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde yer alan haklardan sanığın sadece kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri yönünden koşullu salıverilme tarihine, maddede sayılan diğer haklardan cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı ve sanığın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnameye aykırı olarak hükümlerin BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 14.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7165, Karar No: 2017/11796, Tarih: 26.04.2017

**5. Hukuk Dairesi         2016/7165 E.  ,  2017/11796 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmış ise de, alınan rapor hüküm kurumaya elverişli değildir. Şöyle ki;

Hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda incelenen emsal taşınmazlarla dava konusu taşınmazın kıyaslanması sonucu ayrı ayrı bulunan metrekare fiyatlarının ortalaması alınarak değer biçilmesi doğru olmadığı gibi, dava konusu taşınmaz ile hükme esas alınan bilirkişi raporunda somut emsal olarak kabul edilen taşınmazların Arsa Metrekare Rayiç Bedeli, Takdir Komisyonu tarafından belirlenen emlak vergisine esas olan m2 değerlerinin karşılaştırılmasında; emsal taşınmazlar ile dava konusu taşınmaz aynı değerde olduğu halde dava konusu taşınmazın 6601 parsel numaralı emsalden değersiz, 6603 parsel numaralı emsalden ise daha değerli olduğu kabul edilerek vergi değerlerine ters düşecek şekilde yeterli, inandırıcı ve somut gerekçelere de dayandırılmadan bilimsel olmayan yöntem ile değer biçilmesi doğru değildir.Bu durumda taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi, dava konusu taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazların ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle HUMK’nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 26/04/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/4116, Karar No: 2022/5268, Tarih: 27.06.2022

**11. Hukuk Dairesi         2022/4116 E.  ,  2022/5268 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki davadan dolayı İstanbul Anadolu 2. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 07.12.2021 gün ve 2020/424 E. - 2021/209 K. sayılı hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar vekili tarafından duruşmalı, davacı vekilince

duruşmasız olarak istenilmekle 6100 sayılı Kanun'un 369. maddesi gereğince miktar veya değer söz konusu olmaksızın duruşmalı olarak incelenmesi gereken dava ve işlerin dışında bulunduğundan duruşma isteğinin reddiyle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

Dava, eserden doğan hakların ihlali iddiasına dayalı olarak FSEK 68/1 maddesi uyarınca fazlaya ilişkin haklar saklı kalmak kaydı ile 25.000,00 TL’nin üç katı tutarında 75.000,00 TL tazminat istemine ilişkindir. İlk Derece Mahkemesince verilen 28.03.2017 tarih 2014/55 E. - 2017/55 K. sayılı davanın kabulüne ilişkin kararın davalılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi’nin 10.12.2019 tarih 2017/3512 E. - 2019/2715 K. sayılı karar ile istinaf isteminin esastan reddine karar verildiği, bu kararın temyizi üzerine Dairemizin 15.10.2020 tarih 2020/221 E. - 2020/4164 K. sayılı kararı ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasına ve dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verildiği, İlk Derece Mahkemesince bozma ilamına uyularak 25.000,00 TL üzerinden kısmen kabulüne karar verildiği anlaşılmaktadır. Davanın istinaf ve temyiz ile ilgili yargılama aşamalarında HMK’nın istinaf ve temyize ilişkin hükümleri uygulanmış olup, bu haliyle İlk Derece Mahkemesince verilen 07.12.2021 tarihli kararın temyiz incelemesinde temyiz kesinlik sınırı açısından da HMK hükümlerinin uygulanması gerekmektedir. İlk Derece Mahkemesi’nin karar tarihi olan 07.12.2021 itibariyle temyiz kesinlik sınırı 78.630,00 TL olup bu meblağın altında kalan hükümlerin 6100 sayılı HMK'nın 362/1-a. bendi uyarınca kesin nitelikte olduğu, mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verildiği, davacı için reddedilen 50.000,00 TL’nin, davalılar aleyhine hükmedilen 25.000,00 TL’nin temyiz kesinlik sınırı altında kaldığı anlaşılmaktadır. 6100 sayılı HMK'nın 366. maddesi delaletiyle kıyasen uygulanması gereken aynı Kanunun 346/2. maddesi hükmü uyarınca, kesin olan kararların temyiz istemleri hakkında Mahkemesince bir karar verilmesi gerekmekle birlikte, Yargıtay tarafından da bu yolda karar verilebileceğinden, davacı vekili ve davalılar vekilinin temyiz isteminin ayrı ayrı reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin ve davalılar vekilinin temyiz isteminin miktar yönünden ayrı ayrı REDDİNE, işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, ödedikleri peşin temyiz harçlarının istekleri halinde temyiz eden taraflara iadesine, 27/06/2022 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin ve davalılar vekilinin temyiz isteminin miktar yönünden ayrı ayrı REDDİNE, işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, ödedikleri peşin temyiz harçlarının istekleri halinde temyiz eden taraflara iadesine, 27/06/2022 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Uyuşmazlık, İlk Derece Mahkemesi kararına davalının vaki istinaf kanun yolu başvurusunun esastan reddine ilişkin kararın temyizi sonucu bozulması üzerine İlk Derece Mahkemesince verilen kararda temyiz kesinlik sınırına ilişkindir.

6100 sayılı HMK 341 maddesinde istinaf kanun yoluna başvurulabilen kararlar, HMK 361 ve 362 maddelerinde ise temyiz edilebilen ve temyiz edilemeyen kararlar düzenlenmiştir.

HMK 341/2 maddesinde miktar ve değeri üçbin Türk Lirasını geçmeyen malvarlığına ilişkin kararların kesin olduğu öngörülmüş olup bu sınır İlk Derece Mahkemesi kararı tarihi itibariyle 5.880,00 TL'dir.

HMK 362/1-a maddesinde de miktar veya değeri kırkbin Türk Lirasını (bu tutar dahil) geçmeyen davalara ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararları hakkında temyiz kanun yoluna başvurulamayacağı düzenlenmiş olup İlk Derece Mahkemesi karar tarihi itibari ile de bu sınır 78.630,00 TL'dir.

Bir mahkeme kararının temyiz edilip edilmeyeceği belirlenirken temyiz hakkının doğduğu (kararın verildiği) tarihteki hukuksal durum esas alınmalı, karar tarihinde yürürlükte bulunan kanun hükmü temyiz sınırı yönünden hangi düzenlemeyi içeriyor ise ona bağlı kalınmalıdır.

Yasa'da İlk Derece Mahkemesince verilen kararların temyiz edilmesi halinde kesinlik sınırının tespitine dair açık bir hüküm bulunmadığından HMK 341/2 maddesindeki düzenlemenin dikkate alınması gereklidir. (HGK 24.06.2021 gün 2021/4-307-833, HGK 14.12.2021 gün 2019/10-591 E., 2021/1679 K.)

Bu halde davanın kabul ve red edilen miktarına, İlk Derece Mahkemesi karar tarihine ve bu tarihteki HMK 341/2 maddesinde düzenlenen sınıra göre İlk Derece Mahkemesi kararı temyizi kabil olup işin esasının incelenmesi gerekmektedir.

Açıklanan nedenle İlk Derece Mahkemesi kararının kesin olduğuna ilişkin çoğunluk görüşüne katılmıyorum.