muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/15446, Karar No: 2012/1134, Tarih: 07.02.2012

KARŞI OY

Yasa koyucu yeni TCK'da banka ve kredi kartları kullanılmak surtiyle işlenen suçları eski TCK'dan farklı olarak ayrı ve bağımsız bir suç olarak 5237 sayılı TCK'nun 245. maddesinde düzenlenmiştir. Madde gerekçesinde de belirtildiği üzere; söz konusu madde banka veya kredi kartlarının hukuka aykırı olarak kullanılması suretiyle bankaların veya kredi veya banka kartı sahiplerinin zarara sokulmasını, bu yolla çıkar sağlanmasını önlemek ve failleri cezalandırmak amacıyla kaleme alınmıştır. Aslında hırsızlık, dolandırıcılık, güveni kötüye kullanma ve sahtecilik suçalarının ratio legis'lerinin tümünü de içeren bu fiillerin, duraksamaları ve içtihat farklılıklarını önlemek amacıyla, bağımsız suç haline getirilmeleri uygun görülmüştür.

245/1. fıkrasındaki suçun oluşması için;

-Başkasına ait gerçek bir banka veya kredi kartı olacak,

-Bu banka veya kredi kartını her ne suretle olursa olsun ele geçiren veya elinde bulunduran kişi,

-Kart sahibinin rızası olmaksızın bu kartı kullanarak veya kullandırtarak,

-Kullanma neticesinde kendisine veya bir başkasına yarar sağlaması gerekecektir.

Madde metnindeki her ne suretle olursa olsun “elinde bulundurma” iki şekilde olabilir. Birincisi, hamiline teslim edilmesi gereken kartın, banka, kredi veya finans kurumu tarafından kartı sahibine teslimi ile görevlendirilen banka memuru veya anlaşmalı kurye şitketi elemanı gibi kişilerin elinde bulundurulması, diğeri ise, kart sahibi tarafından rızası ile muhafaza etmek veya kartı belli bir miktarda kullanması veya işlem yapmayı bilememesi veya herhangi bir sebepten dolayı kendi adına hesabındaki parayı çekip vermesi için birisine verilmesi şeklinde olabilir. Bu şekilde suça konu banka veya kredi kartını kart sahibinin rızası ile hukuka uygun bir şekilde elinde bulunduran kişi veya kişiler tarafından kartın veriliş amacı dışında kendisi veya başkası yararına kullanılması, izin verilen sınırdan daha yüksek miktarda kullanılması veya kart sahibi adına ATM'den para çekme işlemini yapmasına rağmen bir bahane ile parayı vermemesi durumlarında bu madde de düzenlenen suçun oluştuğu kabul edilmelidir. Çünkü elde olunan paraya elde bulundurulan kart olmadan ulaşmak mümkün değildir. Kart kullanılarak yarar sağlanması halinde ise TCK'nun 245. maddesinin uygulanması gerekli ve zorunludur.

Somut olayımızda; maaşını çekmek üzere ATM önüne gelen mağdurun yanına yaklaşarak yardım edebileceğini söylemesi üzerine ATM'den para çekmeyi bilmeyen mağdurun suça konu bankamatik kartını maaşını çekip vermesi amacıyla teslim ettiği sanığın, mağdurun rızası ile elinde bulundurduğu bankamatik kartını kullanmak suretiyle işlem yapıp çektiği parayı mağdura vermeyerek mal edinmesi şeklindeki eyleminin “hırsızlık” suçunu oluşturacağına ilişen sayın çoğunluğun görüşüne katılmamaktayım.

Somut olayımızda; maaşını çekmek üzere ATM önüne gelen mağdurun yanına yaklaşarak yardım edebileceğini söylemesi üzerine ATM'den para çekmeyi bilmeyen mağdurun suça konu bankamatik kartını maaşını çekip vermesi amacıyla teslim ettiği sanığın, mağdurun rızası ile elinde bulundurduğu bankamatik kartını kullanmak suretiyle işlem yapıp çektiği parayı mağdura vermeyerek mal edinmesi şeklindeki eyleminin “hırsızlık” suçunu oluşturacağına ilişen sayın çoğunluğun görüşüne katılmamaktayım.

Çoğunluk görüşünün temel dayanağı olan “failin kart sahibinin önceden var olan rızasına dayanarak izin verilen limit dahilinde kartı kullanması” nedeniyle TCK'nun 245/1. fıkrasındaki “rızaya aykırılık” koşulunun gerçekleşmediği düşüncesine katılmak mümkün değildir. Çünkü kart sahibi mağdurun rızası, bankamatik kartını ATM'de nasıl kullnılacağını bilemediğinden dolayı hesabındaki paranın bankamatik kartı ile çekilerek kendisine verilmesine yönelik olup kartını belli limitler dahilinde kullanması için faile vermemiştir.

Bu nedenle olayımızda 245. maddenin 1. fıkrasının tipik hareketleri mevcuttur. Başkasına ait bankamatik kartı her ne suretle olursa olsun fail tarafından elinde bulundurulmakta iken mağdur tarafından kartın kendisine veriliş amacı dışında bu kartın kullanılması neticesinde ATM'nin verdiği para mağdura verilmeyip mal edinmek suretiyle bir yarar sağlanmıştır. Aslında bu fiil aynı zamanda “güveni kötüye kullanma” suçunu da oluşturmaktadır. Güveni kötüye kullanma suçu, failin belirli bir şekilde kullanmak üzere zilyetliği kendisine devredilen mal üzerinde kendisinin veya bir başkasının yararına “zilyetliğin devri amacı dışında tasarrufta bulunulması” anında oluşacaktır. Fail, mağdur tarafından hesabındaki paranın ATM'den çekilip kendisine verilmesi amacıyla zilyetliği kendisine devredilen bankamatik kartını kullanmak suretiyle ele geçirdiği parayı vermemek suretiyle hem güveni kötüye kullanma suçunu hem de kanun koyucu tarafından banka ve kredi kartları kullanılarak işlenen suçlar açısından özel bir düzenleme niteliğinde olan 245/1. fıkrasının 2. tümcesindeki suçu işlemiş ise de, TCK madde 44'deki fikri içtima kuralı gereğince cezası daha ağır olan 245/1. fıkra ile failin cezalandırılması gerekecektir. Çünkü fail bankamatik kartı olmaksızın bu suçu işleyemeyecektir.

Her ne kadar cep telefonunu kısa süreliğine bakmak veya konuşmak üzere alınıp geri verilmemesi şeklinde gerçekleşen fiilerin he ne kadar “hırsızlık” suçunu oluşturacağı dairemizin istikrarlı kararları ile belirlenmiş ve sayın çoğunluk tarafından bu eylem ile cep telefonu olayının aynı olduğu belirtilmiş ise de; aslında her iki olay birbirinden çok farklıdır. Cep telefonu olayında failin esas kastı söz konusu cep telefonu elde etmektir. Ancak inceleme konusu ve benzer diğer olaylarda ise failin kastı bankamatik kartını ele geçirmek değil bu kart aracılığı ile hesaptaki paraya ulaşmak yani madde de belirtildiği üzere elinde bulundurduğu banka veya kredi kartını kötüye kullanarak kendisine bir yarar sağlamaktır. Somut olayımızda da failin, mağdurun belirli bir şekilde (olayımızda hesabındaki parayı çekip kendisine vermesi amacıyla) kullanılması yönündeki rızasına uygun olarak elinde bulundurduğu bankamatik kartını kullanarak elde ettiği parayı mağdura vermeyip mal edinmek suretiyle kartın zilyetliğinin devrediliş amacının dışında tasarrufta bulunmak şeklinde gerçekleştirdiği fiili sayın çoğunluğun belirttiği gibi “hırsızlık” suçunu değil fikri içtima kuralı gereğince TCK'nun 245. maddesinin 1. fıkrasındaki suçu oluşturduğunun kabulü gerekmektedir.

Ayrıca Yasa koyucunun madde gerekçesindeki iradesi de göz önünde bulundurularak banka veya kredi kartları ile işlenen bu tür fiilerin, duraksamaları ve içtihat farklılıklarını önlemek uygulama birliğini sağlamak yönünden de TCK'nun 245. maddesi kapsamında değerlendirilmesi yerinde olacaktır.

Bu gerekçelerle sayın çoğunluğun failin eyleminin “hırsızlık” suçunu oluşturduğuna ilişen görüşüne katılmıyorm.
Yargıtay — Esas No: 2021/3842, Karar No: 2021/4593, Tarih: 01.06.2021

**11. Ceza Dairesi         2021/3842 E.  ,  2021/4593 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Katılan vekilinin, yokluğunda verilip, 29.02.2016 tarihinde tebliğ edilen hükmü, aynı gün UYAP üzerinden gönderdiği e-imzalı dilekçe ile temyiz ettiği anlaşıldığından, tebliğnamedeki temyiz talebinin süresinde olmadığına yönelik görüşe iştirak edilmemiştir.

I. Sanık hakkında defter ve belgeleri gizleme suçundan verilen hükme yönelik inceleme:

1- Defter ve belgeleri gizleme suçunun oluşabilmesi için, bunların vergi incelemesi amacıyla ibrazının istenmesi gerektiğinden, 24.11.2012 tarihli tebligatta varlığı anlaşılan, 09.11.2012 tarihli, AGB-A-1380/201-150 sayılı defter ve belge isteme yazısı temin edilip, defter ve belgelerin hangi amaçla istendiği belirlendikten sonra sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken, eksik araştırma ile hüküm kurulması,

2- Kabule göre;

a)5271 sayılı CMK'nin 5728 sayılı Kanun ile değişik 231/5. maddesi uyarınca mahkemece hükmolunan iki yıl veya daha az süreli hapis veya adli para cezasına ilişkin hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilebilmesi için, sanığın daha önce kasıtlı bir suçtan mahkum olmamış bulunması, mahkemece sanığın kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları göz önünde bulundurularak, yeniden suç işlemeyeceği hususunda kanaate varılması ve suçun işlenmesiyle mağdurun veya kamunun uğradığı zararın aynen iade, suçtan önceki hale getirme veya tazmin suretiyle tamamen giderilmesi gerekmektedir. Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 03.02.2009 tarihli ve 2008/250-13 sayılı kararında açıklandığı üzere, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin 5271 sayılı CMK'nin 231. maddesinin 6. fıkrasının (c) bendinde yer alan zarar kavramının, kanaat verici basit bir araştırma ile belirlenebilir, ölçülebilir maddi zararlara ilişkin olduğu, manevi zararların bu kapsama dahil edilmemesi gerektiği, zarar koşulunun ancak zarar suçlarında dikkate alınması gereken bir unsur olduğu; defter ve belge ibraz etmeme suçunda bu anlamda somut bir zarardan söz edilemeyeceği gözetilerek, sanığın adli sicil kaydında görülen ... Sulh Ceza Mahkemesinin 2002/204 Esas, 2004/290 Karar sayılı ilamı dosya içine getirtilip, objektif olarak hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına engel olup olmadığı tespit edildikten sonra sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerekirken, bir daha suç işlemekten çekineceği hususunda hakkkında kanaat oluşması nedeniyle hükmolunan cezası ertelenen sanık hakkında, şartların oluşmadığına dair yetersiz gerekçe ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

b) 5237 sayılı TCK'nin 51/7. maddesinde “hükümlünün deneme süresi içinde kasıtlı bir suç işlemesi veya kendisine yüklenen yükümlülüklere hakimin uyarısına rağmen uymamakta ısrar etmesi halinde ertelenen cezanın kısmen veya tamamen infaz kurumunda çektirilmesine karar verileceğinin” belirtilmesi karşısında, “denetim süresi içinde kasıtlı bir suç işlenilmesi halinde ertelenen cezasının tamamen infaz kurumunda çektirilmesine” karar verilerek infazın kısıtlanması,

c) Mahkum olduğu uzun süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında, kasten işlenmiş suçtan dolayı hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olan ve kazanılmış hakka konu edilemeyen 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin uygulanmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

II. Sanık hakkında 2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan verilen beraat hükmüne yönelik inceleme:

.... Ltd. Şirketinin müdürü olan sanık hakkında 2010 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçunu işlediği iddiasıyla açılan kamu davasında; 03.06.2013 tarihli, 2013-A-1380/13 sayılı vergi tekniği raporunda, 2009 takvim yılında POS cihazları ile 3.328.670-TL tutarında tahsilat yapıldığı belirtilmiş olmasına rağmen defter ve belgeler ibraz edilmediğinden incelemenin tarh dosyası üzerinden yapılmış, mükellef kurum tarafından BA-BS formlarının boş olarak verilmiş olması nedeniyle altın satışına ilişkin faturalar ele geçirilemediğinden, 2009 takvim yılında kredi kartları kullanılan kişilerin tamamının nihai tüketici olup olmadığının araştırılması, aralarında vergi mükelleflerinin bulunup bulunmadığının, BA formu ile sanığın müdürü olduğu .... Ltd. Şirketinden mal aldığını bildiren mükellefler bulunup bulunmadığı araştırılarak, tespit edilmesi halinde suç konusu faturaları kullanan şirketler veya mükellefler hakkında karşıt inceleme raporları düzenlenip düzenlenmediği ilgili vergi dairelerinden sorulup, söz konusu şirket yetkilileri veya mükellefler hakkında dava açılıp açılmadığının belirlenmesi, açıldığının tespiti halinde dava dosyaları getirtilip incelenerek bu davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dava dosyasına intikal ettirilmesi, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerekirken eksik inceleme ile hüküm kurulması,

III. Sanık hakkında 2010 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan verilen beraat hükmüne yönelik inceleme:

III. Sanık hakkında 2010 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan verilen beraat hükmüne yönelik inceleme:

.... Ltd. Şirketinin müdürü olan sanık hakkında 2010 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçunu işlediği iddiasıyla açılan kamu davasında; mükellef kurumun 2010 yılında POS cihazlarını kullanmak suretiyle 4.253.396-TL'lik tahsilat gerçekleştirdiği, adına altın satış faturaları ve gider pusulaları düzenlenen ..., ..., ... ve ...’ın ifadelerinden, gerçek bir mal veya hizmet alım satımının bulunmadığının, nakit ihtiyaçlarının karşılanması için kredi kartlarının kullanıldığının anlaşılması karşısında, sanığın üzerine atılı 2010 takvim yılında zincirleme şekilde sahte fatura düzenleme suçunun unsurlarının oluştuğu gözetilmeksizin, mahkumiyeti verine beraatine hükmolunması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş, olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 01.06.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/34523, Karar No: 2013/37014, Tarih: 30.10.2013

**3. Ceza Dairesi         2012/34523 E.  ,  2013/37014 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Beraat, mahkumiyete dair,

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1) O yer Cumhuriyet savcısının, sanık ... hakkında tehdit suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

O yer Cumhuriyet savcısı 02.07.2012 havale tarihli dilekçesinde, temyiz gerekçesi olarak her ne kadar 12.03.2009 tarihli ek kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın konusunu oluşturan sanık ...'un müşteki ...'i telefonla arayıp "Seni keklik gibi avlar öldürürüm" şeklinde söylediği iddia olunan sözlere dayanmış ise de, o yer Cumhuriyet savcısının sanık ... hakkında müşteki ...'i tehdit suçundan açılan kamu davasında kurulan beraat hükmüne yönelik temyiz isteminde bulunduğu anlaşıldığından tebliğnamedeki düşünceye iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA,

2) Sanık ... hakkında, mağdur ...'u yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

a) Dosya kapsamına göre aralarında miras meselesinden dolayı anlaşmazlık bulunan sanık ... ile kardeşi mağdur ...'un olay tarihinde karşılıklı olarak birbirlerini yaraladıkları, sanık ...'in ilk önce mağdurun kendisine tüfek doğrulttuğunu, bu nedenle boğuşmaya başladıklarını savunduğu anlaşılmakla, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun ve Ceza Dairelerinin duraksamasız uygulamaları da dikkate alınarak, sanığın ilk haksız hareketin karşı taraftan geldiği yönündeki savunmasının aksinin ispatlanamaması durumunda şüpheli kalan bu halin sanık lehine yorumlanarak hakkında haksız tahrik indirimi yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

b) Sanığın, kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkûmiyetin kanuni sonucu olarak 5237 sayılı TCK'nin 53/1. maddesinde belirtilen hakları kullanmaktan yoksun bırakılmasına karar verilirken, 5237 sayılı TCK'nin 53/1-d maddesinde belirtilen hakları kullanmaktan da yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 30.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3265, Karar No: 2023/8505, Tarih: 07.11.2023

**8. Ceza Dairesi         2023/3265 E.  ,  2023/8505 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2023/219 E., 2023/396 K.

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Suça sürüklenen çocuk hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Karaman Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 02.12.2011 tarihli iddianamesiyle suça sürüklenen çocuk hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun ( 5237 sayılı Kanun) 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (a), (b), (f) bendi ve 31 inci maddesinin üçüncü fıkrası gereğince cezalandırılması istemi ile dava açılmıştır.

2. Karaman 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 01.12.2015 tarihli kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan 06.06.2013 tarihli hükmün açıklanmasına, suça sürüklenen çocuğun kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (b) ve (f) bendleri, 110 uncu maddesi, 31 inci maddesinin üçüncü fıkrası, 62 nci maddesi gereğince 8 ay 26 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

3. Karaman 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 01.12.2015 tarihli kararının suça sürüklenen çocuk müdafii ve temyiz dışı sanık Mustafa Sakür tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 16.09.2021 tarihli kararı ile,

''Ayrıntıları Ceza Genel Kurulu'nun 18.11.2014 gün ve 2013/830 esas, 2014/502 karar sayılı ilamında da belirtildiği üzere CMK.nın 231/11. maddesine göre hükmün açıklanmasına yönelik kararda; Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 141/3, CMK.nın 34 ve 230. maddeleri uyarınca hükmün gerekçesinde, iddia ve savunmada ileri sürülen görüşlerin yazılması, kanıtların tartışılarak değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen kanıtlar ile mahkemece ulaşılan kanaatin, sanıkların suç oluşturduğu veya oluşturmadığı sabit görülen fiilin belirtilmesi ve bu fiilin nitelendirilmesinin yapılması suretiyle infazı kabil bir hüküm kurulması gerekirken, gerekçesiz olarak açıklanması geri bırakılan karara atıf yapılmak suretiyle hükümler kurulması,

Kabul ve uygulamaya göre ise,

Kabul ve uygulamaya göre ise,

Suç tarihinden önce hapis cezasına mahkum edilmemiş olan ve 18 yaşını doldurmamış bulunan suça sürüklenen çocuk ... hakkında, tayin olunan kısa süreli hapis cezasının 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 50/3. maddesi uyarınca aynı maddenin 1. fıkrasındaki tedbirlerden birine çevrilmesi gerektiğinin gözetilmemesi…" nedenleriyle bozulmasına karar verilmiştir.

4. Bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda Karaman 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 12.05.2022 tarihli kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan, 5237 sayılı Kanun 'un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (b) ve (f) bendleri, 110 uncu maddesi, 31 inci maddesinin üçüncü fıkrası, 62 nci maddesi gereğince 1 yıl 1 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, suça sürüklenen çocuğun kazanılmış hakkı nedeniyle 8 ay 26 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5237 sayılı Kanun'un 50 nci maddesinin üçüncü fıkrası ve birinci fıkrasının (f) bendi gereğince, 4 ay 13 gün süre ile kamuya yararlı bir işte çalıştırılmasına karar verilmiştir.

5. Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 16.03.2023 tarihli bozma ilamında özetle; ''etkin pişmanlık şartları oluşmadığı halde cezadan indirim yapılması, eylemde silah kullanıldığı sabit olduğu halde cezadan artırım yapılmaması, kazanılmış hak nedeniyle cezanın 8 ay 26 gün hapis cezası üzerinden infazına karar verilmesi ile yetinilmesi gerektiği ve sonuç cezanın 1 yılın üzerinde olması nedeniyle kamuya yararlı işte çalışma tedbirine çevrilemeyeceği....'' gerekçeleriyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

5. Karaman 2. Asliye Ceza Mahkemesinin bozma üzerine 06.06.2023 tarihli kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 3 yıl 7 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, kazanılmış hak nedeniyle cezanın 8 ay 26 gün üzerinden infazına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Suça sürüklenen çocuk ve müdafii temyiz dilekçesinde somut bir temyiz nedenine yer vermemişlerdir.

2. Katılan vekilinin temyiz isteği, suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesi gereği indirim uygulanmaması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay, suça sürüklenen çocuk ...'ın temyiz dışı sanık M.S. ve suça sürüklenen çocuk A.A. ile birlikte katılanı zorla kolundan tutup önce İnsan Hakları Parkına, sonrasında ise Yem Sanayi İlköğretim Okulu yanındaki parka götürdükleri, silah ile kafasına vurarak ve elleri ile darp ettikleri ve para getirmesini istedikleri iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay, suça sürüklenen çocuk ...'ın temyiz dışı sanık M.S. ve suça sürüklenen çocuk A.A. ile birlikte katılanı zorla kolundan tutup önce İnsan Hakları Parkına, sonrasında ise Yem Sanayi İlköğretim Okulu yanındaki parka götürdükleri, silah ile kafasına vurarak ve elleri ile darp ettikleri ve para getirmesini istedikleri iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

1. Tüm dava dosyası içeriği, katılanın aşamalardaki istikrarlı anlatımları, bu anlatımlar ile uyumlu adli muayene raporu, olay ve yakalama tutanak içerikleri, katılanın abisi olan tanık C.Y.'nin anlatımları birlikte değerlendirildiğinde kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun unsurlarının oluştuğuna dair mahkeme kabulünde ve suça sürüklenen çocuk hakkında takdiren 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesi gereği indirim uygulanmasında isabetsizlik bulunmamıştır.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, katılan vekili, suça sürüklenen çocuk ve müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Karaman 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 06.06.2023 tarihli kararında katılan vekili, suça sürüklenen çocuk ve müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan vekili, suça sürüklenen çocuk ve müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 07.11.2023 tarihinde karar verildi.