muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/17585, Karar No: 2013/16081, Tarih: 30.10.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2012/17585 E.  ,  2013/16081 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak ya da bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi’ne

başvurulamaz (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md). Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan uluslararası sözleşmeler; yasalar üstü bir konumda olduğundan iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (AİHS) temel amacı; insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özğürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (AİHS) temel amacı; insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özğürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS’nin 1. maddesine göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altında altındadır. Sözleşmenin 2. maddesi uyarınca da, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Anılan sözleşmenin 3. maddesine göre, hiç kimse ....... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Aynı sözleşmenin 8. maddesine göre de, herkes özel ve aile yaşamına....saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı ise, anne-baba arasındaki ilişkinin sona ermesinden sonra birlikte yaşamamaları ile boşanmış olsalar bile, eşler arasında birlikte yaşama ve çocukla kişisel ilişki kurma hakkını içerir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanık ... Ilgaz’ın, 1991 yılında vefat eden babasının maaşını alabilmek için eşi Benzer Altunışık’tan 10.09.2001 tarihinde muvazaalı olarak boşandıktan sonra aynı evde yaşamaya devam ettiği, bu şekilde SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdığı iddia edilmiş ise de, hukuken geçerli

bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun’un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmaması nedeniyle eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığı anlaşıldığından, mahkemece sanık hakkında verilen beraat kararında Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 28.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11073, Karar No: 2014/6827, Tarih: 30.04.2014

**4. Hukuk Dairesi         2013/11073 E.  ,  2014/6827 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Edremit 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 01/11/2012

NUMARASI : 2011/394-2012/597

Davacı A.. Ö.. tarafından, davalı A.. P.. aleyhine 13/07/2011 gününde verilen dilekçe ile hakaret eylemine dayalı manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 01/11/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dava, hakaret eylemine dayalı manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Dava konusu ifadelerin niteliği, olayın gelişimi ve olay tarihi, tarafların ekonomik ve sosyal durumu ile yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde davacı yararına hükmedilen manevi tazminat miktarı fazladır. Davacı yararına daha alt düzeyde manevi tazminata hükmedilmek üzere karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, diğer temyiz itirazlarının ilk bentte gösterilen nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 30/04/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2012/17149, Karar No: 2013/7525, Tarih: 09.05.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/17149 E.  ,  2013/7525 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgeyi bozmak

HÜKÜM : Asıl Karar: Mahkumiyet, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına

Ek Karar: Temyiz telebinin reddi

Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararların 5560 sayılı Yasa ile değişik 5271 sayılı CMK'nun 231/12. maddesi uyarınca temyizi mümkün olmayıp, itiraza tabi olduğu ve 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK. nun 317. maddesi uyarınca mahkemece temyiz isteminin 18.01.2010 tarihli ek karar ile reddine karar verildiği anlaşılmakla, usul ve yasaya uygun bulunan ek kararın istem gibi ONANMASINA, 09.05.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1800, Karar No: 2015/19394, Tarih: 18.12.2015

**12. Ceza Dairesi         2015/1800 E.  ,  2015/19394 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü;

Dosya içeriğine göre asli kusurlu olduğu kabul ve tespit edilen sanık hakkında, iki sınır arasında temel ceza belirlenirken suçun işleniş biçimi, failin taksire dayalı kusurunun yoğunluğu, meydana gelen zararın ağırlığı, maddede öngörülen cezanın alt sınırı da nazara alınmak suretiyle, uygun bir cezaya hükmedilmesi gerektiği nazara alınmadan, asli kusurlu olarak meydana getirdiği kaza sonucu bir kişinin ölümüne neden olan sanık hakkında adalet ve hakkaniyet kuralları uyarınca alt sınırdan uzaklaşmak suretiyle ceza tayini gerekirken, yazılı şekilde eksik cezaya hükmolunması aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya toplanıp karar yerinde gösterilen delillere mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin kusura ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesi gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA; 18.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/2668, Karar No: 2022/3518, Tarih: 03.03.2022

**11. Ceza Dairesi         2021/2668 E.  ,  2022/3518 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanunu'na aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Sanığa yüklenen Vergi Usul Kanunu'na aykırılık suçundan doğrudan zarar görmeyen şikayetçinin davaya katılma hakkı bulunmadığı ve bu suç için usulsüz olarak verilen katılma kararının hükmü temyiz etme hakkı vermeyeceği anlaşılmakla; şikayetçi vekilinin temyiz isteminin 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 03.03.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/11405, Karar No: 2021/461, Tarih: 20.01.2021

**11. Ceza Dairesi         2017/11405 E.  ,  2021/461 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanığın 2009 takvim yılında birden fazla sahte fatura düzenleme şeklinde gerçekleşen eylemine ilişkin olarak, TCK‘nin 43. maddesi uyarınca zincirleme suç hükümleri uygulanmayarak eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılamaya, gerekçeli kararda gösterilen delillere, Mahkemenin kovuşturma neticelerine uygun şekilde olaşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanık müdafinin yerinde görülmeyen diğer temyiz nedenlerinin reddine; ancak:

Sanık hakkında, “ 2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçundan kamu davası açıldığı, temyize konu kararın gerekçesinde de sanığın 2009 takvim yılında sahte fatura düzenlediği ve bu şekilde vergi usul kanununa muhalefet suçunu işlediği kabul edilmesine karşın, hüküm bölümünde ''sahte fatura kullanma" denilmek suretiyle gerekçe ve hüküm arasında çelişkiye neden olunması,Yasaya aykırı, sanık müdafinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususların aynı Kanun’un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasından “sahte fatura kullanmak” ibarelerinin çıkartılarak yerlerine “sahte fatura düzenlemek” ibarelerinin eklenmesi suretiyle, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 20/01/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12624, Karar No: 2014/4181, Tarih: 02.04.2014

**6. Hukuk Dairesi         2013/12624 E.  ,  2014/4181 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Eskişehir 3. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 25/04/2013

NUMARASI : 2013/194-2013/752

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı alacak davasına dair karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kira alacağının tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece davanın reddine karar verilmesi üzerine, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili dava dilekçesinde, davacıya ait E. ili Ç. Mah. 2801 Parsel sayılı taşınmazın davacı tarafından sözlü kira sözleşmesi ile davalı şirkete 2008 yılı Ağustos ayında aylık 2.500,00 TL bedelle kiraya verildiğini, davalının dava konusu taşınmazı Eskişehir Kiremit Fabrikası şubesi olarak kullandığını, kiraların aylık ödeneceği ve her yıl rayiç değere göre kira bedelinin belirleneceğinin kararlaştırıldığını, ancak davalının hiç kira bedeli ödemediğini belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 2008 yılı Ağustos ayından itibaren dava tarihine kadar ödenmesi gereken toplam kullanım bedelinden şimdilik 30.000,00 TL'nin davalıdan tahsilini talep etmiştir. Davalı vekili, taraflar arasında kira ilişkisi bulunmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur. Mahkemece davanın reddine karar verilmesi üzerine, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, davada sözlü kira sözleşmesine dayanmıştır. Davalı ise kira ilişkisine karşı çıkmıştır. Bu durumda davacı kira ilişkisinin varlığını ve koşullarını, davalı da kira bedelini ödediğini kanıtlamak zorundadır. HMK 200. maddesine göre kiracılık ilişkisini tanıkla kanıtlama olanağı yoktur. Davacı kiracılık ilişkisini yazılı belge ile kanıtlayamadığına göre dava dilekçesinde “her türlü yasal kanıt” demek suretiyle yemin deliline dayandığından, davacıya kiracılık ilişkisi konusunda davalıya yemin teklif etme hakkının hatırlatılması ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmadığından, hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 02/04/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/13727, Karar No: 2009/2670, Tarih: 16.03.2009

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2008/13727 E.  ,  2009/2670 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Belediye Başkanlığından gelen yazıda dava konusu taşınmazın üniversite kampus alanında kaldığı bildirilmiş; ancak, içinde bulunduğu imar planının türü, ölçeği, imar planına alınış tarihi, plandaki konumu, etrafının meskun olup olmadığı ve belediye hizmetlerinden yararlanıp yararlanmadığı konusunda bir bilgi verilmemiştir.

Bu sebeple dava konusu taşınmazın imar planı içinde olup olmadığı, imar planı içinde ise tarihi, ölçeği ve türü (nazım-uygulama), belediye ve diğer altyapı hizmetlerinden, (yol, su, elektrik, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma gibi) yararlanma durumu, etrafının meskun olup olmadığı, nazım imar planı içinde ise bu plandaki konumu, hangi amaçla plan kapsamına alındığı, yerleşim merkezine mesafesi, beldenin gelişme istikametinde olup olmadığı hususlarının belediye başkanlığından,

2-Dava konusu 379 parsel numaralı taşınmazın değerlendirme tarihi (21.8.2006), somut emsal alınan 91 parsel sayılı taşınmazın satış tarihi (28.12.2007) itibarıyla imar düzenlemesi sonucu oluşmuş imar parseli olup olmadıkları, imar parseli iseler düzenleme ortaklık payının düşülüp düşülmediğinin, düşüldü ise ne oranda düşüldüğünün Belediye İmar Müdürlüğünden ve Tapu Sicil Müdürlüğünden,

Sorularak alınacak cevap yazılarının dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın gönderilmesi için mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 16.03.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2457, Karar No: 2024/6210, Tarih: 21.05.2024

**5. Hukuk Dairesi         2024/2457 E.  ,  2024/6210 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ: Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/2120 Esas, 2023/2622 Karar

DAVA TARİHİ: 02.03.2021

KARAR : Yeniden esas hakkında verilen karar

İLK DERECE MAHKEMESİ: Erdek Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/139 Esas, 2022/270 Karar

Taraflar arasındaki bağımsız bölümlere özgülenen arsa paylarının düzeltilerek tapuya tescili davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı ... tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacılar vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar vekili dava dilekçesinde özetle; müvekkillerinin maliki bulunduğu 4 nolu dairenin arsa payının hatalı hesap edilerek tapuya dubleks olarak kaydedilmesi gerekirken normal daire olarak işlenilmiş olduğunu, 03.06.2010 tarihinde daireyi satın aldıklarında kat mülkiyetine geçilirken tapuda yapılan yanlışlığı bilmelerinin mümkün olmadığını, taşınmazın bulunduğu yapı hakkında kentsel dönüşüm kapsamında riskli yapı olduğundan taşınmazın yıkımı sonuçlanana kadar ihtiyati tedbir kararı verilmesini, taşınmazın arsa paylarının bağımsız bölümlerinin konumu, büyüklüğü, değeri vs. hususlar değerlendirilerek yeniden tespitine, tapuya tesciline, ayrıca dava konusu bağımsız bölüme ait mesken ibaresinin dubleks olarak düzeltilerek tapuya tesciline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı ... cevap dilekçesinde özetle; kat irtifakına esas onaylı mimari projede ve 21.04.1992 tarihli tapu senedinde görüleceği üzere çatı arasındaki bölüm tanımının 3. Kat 4 nolu bağımsız bölümün eklentisi olarak geçtiğini, bu eklenti için dubleks tanımı olmadığını, 4 nolu bağımsız birim eklentisinin kullanımının 2007/332 Esas, 2009/61 Karar sayılı ilamı ile karara bağlandığını ancak davacıların Mahkeme kararını uygulamadığını, davacıların iyiniyetli olmadığını beyanla davanın reddine karar verilmesini, davanın mevcut arsa payı değerleri üzerinden sonlandırılmasını beyan etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı ... istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı ... istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı ... istinaf dilekçelerinde özetle; ruhsat dosyasında yapılan incelemeye göre anayapının projesinde 4 numaralı dairenin dubleks mesken olmadığını, kaçak olarak yapılmış katın normal daireye katılmak suretiyle dubleks niteliğine getirilmesinin hatalı olduğunu belirterek kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile her ne kadar Mahkeme tarafından binanın yıkılmış olması nedeniyle mahallinde keşif yapılmayıp dosya kadastro teknisyeni bilirkişiye tevdi edilerek 4 numaralı bağımsız bölüm mimari projeye aykırı olarak ve fiili kullanıma değer verilerek dubleks mesken kabul edilmek suretiyle arsa payları yeniden belirlenmiş ve Mahkemece bu bilirkişi raporuna itibar edilmiş ise de, 634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanunu'na (634 sayılı Kanun) tabi olan bağımsız bölümün sınırları fiili kullanıma göre değil, belediye tarafından onaylanmış ve tapuda işlenmiş olup tapuda aleniyet ilkesi kapsamında bağımsız bölüm satın alınır iken satın alan yeni malikin inceleyip bildiği kabul edilmesi gereken, mimari projedeki sınırları ile edinilmiş olur. Zeminde mimari projeye aykırı olarak yapılmış kısımlar yönünden yeni malik taşınmazı bu şekilde görüp satın alındığından bahisle bu kısımların da kendisine ait olduğunu öne süremez. O halde Mahkemece değişik iş tespit dosyasında bilirkişi Mustafa Arslan'ın tespitleri doğrultusunda davanın reddine karar vermesi gerekir iken, davanın kabulüne karar verilmiş olması hatalı olduğu gözetilerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak yeniden hüküm tesis etmek sureti ile davanın reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacılar vekili temyiz dilekçesinde özetle; davalıların cevap dilekçesinin süresinde olmadığını, maliki oldukları bağımsız bölüme değer katan hususun sadece dubleks niteliğinin olmadığını, davanın reddine karar verilmesinin usul ve kanuna uygun olmadığını ileri sürmüştür.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, tarafların kat maliki oldukları ana gayrimenkulde bağımsız bölümlerin arsa paylarının değerleriyle orantılı olup olmadığının tespiti ile yeni arsa paylarının tapu siciline tesciline ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 634 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesi.

3. Değerlendirme