muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/42427, Karar No: 2016/10654, Tarih: 18.04.2016

2-Davacı dava dilekçesinde 43.000 TL peşinat ve 9 maçta ilk onbirde oynaması, 6 maçta sonradan oyuna girmesi ve 2 maçta kadroda yer alması nedeniyle 14.500 TL maç başı ücreti talep etmiştir. Davacının ıslah talebi bulunmadığı halde mahkemece davacının 19.000 TL maç başı ücreti alacağı bulunduğu hesaplanarak, davacının ödendiğini kabul ettiği 3.000 TL’nin mahsubu ile bakiye 16.500 TL maç başı ücretinin davalıdan tahsiline karar verilmiştir. HMK 26.maddesi hükmünce hakim tarafların talepleriyle bağlı olup, talep dışına çıkarak karar veremez. Hal böyle olunca, mahkemece,davacının maç başı ücretine ilişkin talebi 14.500 TL olduğu halde talep aşılarak karar verilmiş olması, usûl ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda (1) ve (2) nolu bentlerde açıklanan nedenlerle hükmün davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 18/04/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3134, Karar No: 2016/6911, Tarih: 12.10.2016

**11. Ceza Dairesi         2016/3134 E.  ,  2016/6911 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek

HÜKÜM :Sanık hakkında 2005 ve 2008 takvim yılında işlenen suçtan mahkumiyet

Sanık temyizinin, hakkında verilen mahkumiyet kararlarına yönelik olduğu cihetle, tebliğnamenin 2004 takvim yılında sahte fatura düzenlemek eylemi nedeniyle verilen hükme yönelik düşüncesine iştirak edilmemiştir.

I- Sanığın “2008 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

5237 sayılı TCK’nun 53. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde yer alan haklardan sanığın sadece kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri yönünden koşullu salıverilme tarihine kadar uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi isabetsizliğinin Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte infaz aşamasında yeniden değerlendirilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılama, toplanan deliller karar yerinde incelenip, yüklenen suçun sübutu kabul, oluş ve soruşturma sonucuna uygun şekilde vasfı tayin, cezayı arttırıcı ve azaltıcı sebebin nitelik ile derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş ve incelenen dosyaya göre hükümde eleştiri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

II-Sanığın “2005 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarına gelince;

1- Sahte fatura düzenleme suçunda suçun maddi konusunun fatura olması, 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanunun Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre de faturaların Vergi Usul Kanununun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi karşısında dosya içine faturaların konulmadığı görülmekle; suça konu faturaların onaylı suretleri getirtilip incelenerek, kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadığının tespit edilmesi ve sahte fatura düzenlemek suçlarında suç tarihinin düzenlenen son sahte fatura tarihi olduğu nazara alınarak zamanaşımı hükümlerinin ve lehe yasanın belirlenerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Kabule göre de;

2- 765 sayılı TCK’nun 80. maddesi uyarınca artırım yapıldığı halde, takdiri indirimin 5237 sayılı TCK’nun 62. maddesi ile yapılıp 647 sayılı Yasının 6. maddesi ile ertelenerek karma uygulama yapılması,

Kabule göre de;

2- 765 sayılı TCK’nun 80. maddesi uyarınca artırım yapıldığı halde, takdiri indirimin 5237 sayılı TCK’nun 62. maddesi ile yapılıp 647 sayılı Yasının 6. maddesi ile ertelenerek karma uygulama yapılması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 12.10.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3190, Karar No: 2021/1403, Tarih: 16.02.2021

**17. Hukuk Dairesi         2020/3190 E.  ,  2021/1403 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

-K A R A R-

6100 sayılı HMK m. 310/3 “(Ek:22/7/2020-7251/29 md.) Feragat veya kabul, dosyanın temyiz incelemesine gönderilmesinden sonra yapılmışsa, Yargıtay temyiz incelemesi yapmaksızın dosyayı feragat veya kabul hususunda ek karar verilmek üzere hükmü veren mahkemeye gönderir.” düzenlemesini içermektedir.

Davacı vekili dosya temyiz incelemesine gönderildikten sonra 23.12.2020 tarihli dilekçe ile davalı tarafla sulh olduklarını davadan vazgeçtiklerini bildirdiğinden, davacı vekilinin vekaletnamesinde davadan vazgeçme yetkisi bulunup bulunmadığı da denetlenmek suretiyle davadan vazgeçme hususunda ek karar verilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE 16/02/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16498, Karar No: 2016/1138, Tarih: 28.01.2016

**17. Hukuk Dairesi         2013/16498 E.  ,  2016/1138 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacı ... davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davalıya Yangın Sigorta Poliçesi ile sigortalı, müvekkiline ait balık yemi fabrikasında yangın çıktığını, rizikonun davalıya ihbarı üzerine aynı gün eksper ile hasar tespit protokolünün düzenlendiğini, yangında 49.600 kg balık yağı, 6.600 kg balık yemi, 3.000 kg soya fasulyesinin zayi olduğunu, fabrikanın çuvallama ünitesinin yan cephesi ve depo çatısında hasar meydana geldiğini, bahçeyi kaplayan yağ nedeni ile harfiyat işlemi yapılması gerektiğini, 5 adet aydınlatma lambasının yandığını, davalı tarafından.... Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2004/8 D.İş sayılı dosyası ile hasar tespiti yapıldığını, davalı tarafından zararlarına karşılık olmak üzere 22.032...’nin 18.10.2004 tarihinde ödendiğini, taraflar arasında hasar miktarı konusunda bir uzlaşma olmadığını ileri sürerek, fazlaya ait haklar saklı kalmak kaydıyla 48.000... karşılığı 69.375,88 TL’nın tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının TTK'nun 1293. maddesine aykırı hareket ettiğini, koruma tedbirlerini almayarak, zararın artmasına neden olduğunu, buna rağmen kendilerinin iş yerinde gerekli tespitleri yaptırıp zarar miktarını ödediklerini, davacının zararın miktarına ilişkin iddialarının gerçeği yansıtmadığını, balık yağı emtiasında meydana gelen hasarın 19.760,00 kg olduğunu, hasarlı olmayan bir çok emtiaya ilişkin talepte bulunulduğunu savunarak davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece yapılan yargılama neticesinde, alınan bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamında davanın kısmen kabulüne dair kararın davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 11. Hukuk Dairesi Başkanlığı'nın 2009/7347 Esas- 2011/6699 Karar sayılı ve 02.06.2011 tarihli ilamı ile bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyulmasından sonra davanın kısmen kabulü ile 29.750,93.-TL'nin dava tarihinden itibaren reeskont faiz oranı uygulanmak suretiyle davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davacı vekili ve davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyulmasından sonra davanın kısmen kabulü ile 29.750,93.-TL'nin dava tarihinden itibaren reeskont faiz oranı uygulanmak suretiyle davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davacı vekili ve davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı doğrultusunda inceleme yapılıp hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına, özellikle oluşa uygun olarak düzenlenen uzman bilirkişi raporunda belirtilen tazminata ilişkin hesaplamanın hükme esas alınmasında bir usulsüzlük bulunmamasına göre davacı vekilinin ve davalı vekilinin yerinde olmayan tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda dökümü yazılı 1.522,29 TL kalan onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, aşağıda dökümü yazılı 4,90 TL kalan onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına 28.01.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/12834, Karar No: 2009/17524, Tarih: 15.10.2009

**2. Hukuk Dairesi         2009/12834 E.  ,  2009/17524 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Mirasın Hükmen Reddi

Yukarıda tarihi, konusu ve tarafları gösterilen hükmün; \*onanmasına dair Dairemizin \*11.05.2009 gün ve \*3260/9327 sayılı ilamiyle ilgili karar düzeltme isteminde bulunulmakla, evrak okundu, gereği düşünüldü;

Temyiz ilamında yer alan açıklamalara göre Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunun 440. maddesinde sayılan sebeplerden hiçbirisine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE,aynı Kanunun 442/3. maddesi gereğince; bu maddede gösterilen para cezasının miktarı 5252 sayılı Kanunun 4. maddesiyle artırıldığından ve aynı yasanın 7. maddesiyle, ceza, idari para cezasına dönüştürüldüğünden, 5326 sayılı Kabahatler Kanununun 17. maddesinin 7. fıkrasıyla da idari para cezaları her takvim yılı başından geçerli olmak üzere, önceki yıl uygulanan miktarın, o yıl için belirlenmiş olan yeniden değerleme oranında artırılarak uygulanacağı öngörülmüş olmakla, hesaplanan 169.00 TL. idari para cezasının karar düzeltme talep edene yükletilmesine, oybirliğiyle karar verildi.15.10.2009 (Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2013/31425, Karar No: 2016/3228, Tarih: 11.04.2016

**15. Ceza Dairesi         2013/31425 E.  ,  2016/3228 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : TCK'nın 155/1, 62, 52/2-4 maddeleri uyarınca mahkumiyet (ayrı ayrı)

Güveni Kötüye kullanma suçundan sanıkların mahkumiyetlerine ilişkin hükümler sanıklar tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Katılanın, sanıklara kışın bakıp daha sonra kendisine iade etmesi için iki adet sığır ve bir adet danayı teslim etmesine rağmen, sanıkların bakım ücretlerinin verilmediği gerekçesiyle bir süre hayvanları elinde tutup daha sonra iade ettikleri, böylece güveni kötüye kullanma suçunu işlediklerinin iddia edildiği olayda,

1-Medeni Kanun'un 950. maddesine göre; alacaklı, borçluya ait olup onun rızasıyla zilyedi bulunduğu taşınırı veya kıymetli evrakı, borcun muaccel olması ve niteliği itibarıyla bu eşyanın alacak ile bağlantısı bulunması halinde, borç ödeninceye kadar hapsedebileceği, zilyetlik ve alacak ticari ilişkiden doğmuşsa, tacirler arasında bu bağlantı var sayılacağı, alacaklı, borçluya ait olmayan taşınırlar üzerinde de zilyetliğin iyiniyetle kazanılmasının korunduğu ölçüde hapis hakkına sahip olacağının hüküm altına alındığı, somut olayda, katılanın, hayvanlara bakmaları için sanıklara emanet ettiğini söylediği, katılanların ise, söz konusu hayvanlardan birinin kendilerine satıldığını, diğerinin emanet bırakıldığını, katılanın daha sonra hayvanı satmaktan vazgeçtiği için de, söz konusu hayvana yapılan bakım ücreti olan 680 TL paranın katılandan istenmesine rağmen verilmediğini, bu paranın verilmesine kadar da hayvanları elinde tuttuklarını belirttikleri, buna göre, taraflar arasında hayvanların satılması veya emanet edilmesi ile ilgili olarak hukuki bir ihtilaf bulunduğu, ayrıca sanıkların, kendi alacaklarını almak amacıyla bu alacakla bağlantılı olan hayvanları elinde tutmalarında suç işleme kastının bulunmadığı ve atılı suçun yasal unsurlarının oluşmadığı anlaşılmakla, sanıkların 5271 sayılı CMK'nın 223/2-a maddesi gereğince beraatlerine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre de; sanıklarla katılan arasında hayvanların bakımı ve daha sonra iade edilmesi hususunda bir hizmet ilişkisinin bulunduğu, sanıkların da bu hizmet ilişkisi kapsamında malları idare etme yetkisini kötüye kullandıkları iddia edilmekle, eylemin 5237 sayılı TCK'nın 155/2 maddesinde öngörülen hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu oluşturduğu gözetilmeden suç vasfında yanılgıya düşülmek suretiyle güveni kötüye kullanma suçundan hüküm kurularak eksik ceza tayini,

Kanuna aykırı olup, sanıkların temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca, hükümlerin BOZULMASINA, 11/04/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3826, Karar No: 2024/6338, Tarih: 05.06.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/3826 E.  ,  2024/6338 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2022/16 E., 2024/11 K.

KARAR : Kısmen kabul

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen iş kazasına dayalı maddi ve manevi tazminat davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 373 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca; Yargıtayın bozma kararı üzerine İlk Derece Mahkemesince bozmaya uygun olarak karar verilmesi halinde, bu karara karşı temyiz yoluna başvurulabilir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak verilen karar, 6100 sayılı Kanun’un 362 nci maddesinde öngörülen kesinlik sınırına tabidir.

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Kanun'un 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre taraf vekilleri yönünden temyize konu edilen miktarlar ayrı ayrı karar tarihi itibariyle kesinlik sınırı olan 378.290,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Taraf vekillerinin temyiz dilekçelerinin miktardan REDDİNE,

Peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

05.06.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6358, Karar No: 2020/5129, Tarih: 07.10.2020

**10. Ceza Dairesi         2019/6358 E.  ,  2020/5129 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyulmaması üzerine verilen mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Yargılama sürecindeki işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipinin doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Yargılama sürecindeki işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipinin doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) Suç tarihi itibariyle yürürlükte bulunan TCK'nın 191. maddesinde sanığa isnat edilen suç için temel ceza miktarının "bir yıldan iki yıla kadar hapis cezası" olarak belirlendiği; hükümden sonra yürürlüğe giren 5271 sayılı CMK'nın 17/10/2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanunun 24. maddesi ile başlığı ile birlikte yeniden düzenlenmiş olan "Basit Yargılama Usulü" başlıklı 251. maddesinin 1. fıkrasında yer alan "Asliye ceza mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir." şeklindeki düzenlemeye, 7188 sayılı Kanunun geçici 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan "01/01/2020 tarihi itibarıyla kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz." şeklindeki düzenleme ile sınırlama getirilmiş ise de; Anayasa Mahkemesinin 19/08/2020 tarihli 31218 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan, 25/06/2020 tarihli ve 2020/16 esas, 2020/33 karar sayılı iptal kararı ile, "...kovuşturma evresine geçilmiş..." ibaresinin, aynı bentte yer alan "... basit yargılama usulü..." yönünden Anayasa'ya aykırı bulunarak iptaline karar verilmesi sebebiyle kovuşturma evresine geçilmiş olan ve basit yargılama usulü uygulanabilecek dosyalar yönünden 7188 sayılı Kanunun 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan düzenlemenin iptal edildiği anlaşıldığından; Anayasa Mahkemesi kararlarının geriye yürümesi mümkün olmayıp, Ceza Muhakemesi Kanununda yapılan değişikliklerin ise derhal uygulanması gerekmekle birlikte, basit yargılama usulü uygulanan olaylarda CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasına göre; " mahkûmiyet kararı verildiği takdirde sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir." şeklindeki düzenleme karşısında, Anayasa Mahkemesinin anılan iptal kararının neticeleri itibarıyla maddi ceza hukukuna ilişkin olduğunun ve CMK'nın 251. maddesinin 3.fıkrasında yer alan düzenlemenin sanık lehine sonuç doğurabilecek nitelikte olduğunun anlaşılması karşısında, TCK'nın 7. maddesi ile CMK'nın 251. maddesi hükümleri gözetilmek suretiyle sanık lehine olan uygulamanın belirlenerek yerine getirilmesi ve gereği için dosyanın, "Basit Yargılama Usulü" yönünden yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2) Hükümden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesi sanık lehine hükümler içermekte olup, öncelikle; 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesinin olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı bu suç tarihinden önce açılmış başka dava olup olmadığının, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet kararı verilmiş ise, 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine”, karar verilmesi,

b) Sanık hakkında aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse veya daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet dışında bir hüküm verilmiş ise, bu suç nedeniyle doğrudan tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmış olan sanığın, yükümlülüklerini ihlal ettiğinin sabit görülmesi halinde hakkında, 6545 sayılı Kanunun 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 7. maddenin 3. fıkrası uyarınca, yargılamaya devam olunarak, suç tarihi itibarıyla, 5560 sayılı Yasa ile değişik TCK'nın 191. maddesi çerçevesinde bir karar verilmesi,

Gerekirken eksik araştırma ile hüküm kurulması,

3) Kabule göre;

Gerekirken eksik araştırma ile hüküm kurulması,

3) Kabule göre;

a-Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı hükmedilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazına ilişkin Konya Denetimli Serbestlik Müdürlüğü tarafından çıkarılan davetiyenin sanığın Konya E Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu'nda başka bir suçtan hükümlü bulunması nedeniyle Ceza İnfaz Kurumunda 18/06/2013 tarihinde tebliğ işlemi yapıldığı ve infazına başlandığı, daha sonra sanığın 31/03/2014 tarihinde Akçaabat Açık Ceza İnfaz Kurumu'na sevki ancak aynı zamanda da firar etttiğinin bildirilmesi nedeniyle sanığın dosyaya bildirdiği bilinen en son adresi olan " Turgutalp Mahallesi Söğüt Sokak No:2/4 İnegöl/Bursa" adresi yerine; MERNİS adresi olan ''Turgutalp Mahallesi, Sözeri Sokak, No:5/1 İnegöl/Bursa'' adresine tebliğe çıkarıldığı, çıkarılan tebligatın “tebliğ imkansızlığı nedeniyle 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21/2 maddesi gereği mahalle muhtarına 04/06/2014 tarihinde tebliğ edildiği ve 2 nolu haber kağıdının muhatabın kapısına yapıştırıldığı" bu şekilde tebliğin, Tebligat Kanununun 21/2. maddesi gereği yapıldığı anlaşılmakla, 7201 sayılı Tebligat Kanununun 10. maddesine 6099 sayılı Kanunun 3. maddesi ile eklenen 2. fıkrasına göre bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması halinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilerek aynı Kanunun tebliğ imkansızlığı ve tebellüğden imtina başlıklı 21. maddesine 6099 sayılı Kanunun 5. maddesi ile eklenen 2. fıkrasına uygun olarak adres kayıt sistemindeki adresine tebligat yapılması gerektiği, bu itibarla sanığın adresine Tebligat Kanununun 21/2. maddesine göre yapılan tebligatın usulüne uygun olmadığının anlaşılması karşısında, sanık hakkında tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin, tedavi ve infazının devamına karar verilmesi gerekirken, eksik araştırma ile hüküm kurulması,