muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/11627, Karar No: 2024/406, Tarih: 22.01.2024

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili; davanın ... Turizm San. ve Tic. Ltd. Şti. yönünden reddedilmesinin hatalı olduğunu, davalı şirketin lokanta olarak işleteceği üç katlı binanın esaslı tamir işini gerçekten anahtar teslim iş olarak diğer davalıya yaptırmış olsa idi bu kapsamda bir işi sözlü akit ile yaptırmasının “basiretli bir tacir”den beklenilecek bir yöntem olamayacağını, kabul anlamına gelmemek kaydıyla geniş kapsamlı bir inşaat tadilat işinde iş sahibinin asıl işveren olmasa bile işin yapımı sırasında üzerine düşen iş güvenliği yükümlülüklerini denetim ve gözetim yükümlülüğünü yerine getirip getirmediğinin kusur raporunda irdelenmediğini, asıl işveren olduğunun kabulüyle kusurlu olmadığının vurgulanmasıyla yetinildiğini, manevi tazminat faiz başlangıç tarihinin hatalı olduğunu, tanık anlatımlarından da anlaşılacağı üzere işyerinde hiçbir güvenlik önlemi alınmadığını, soyut ifadeler kullanılarak davacıya %20 oranında kusur yüklenmesinin isabetsiz olduğunu, hükmedilen manevi tazminatın günümüzdeki alım gücü de bir arada değerlendirildiğinde caydırıcı nitelikte olmadığını, hesaba esas alınan ücret ve hesaplamalardaki aleyhe hususları kabul etmediklerini belirterek istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile İlk Derece Mahkemesi kararının yerinde olduğu, kaza tarihinin 29.06.2012 tarihi olmasına rağmen Yerel Mahkemece manevi tazminat yönünden faiz başlangıç tarihinin 20.11.2012 tarihi olarak gösterilmesinin maddi hataya müstenit olduğu, mahallinde her zaman için düzeltilebileceği görüldüğünden davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddi gerektiği kanaatine varıldığı gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvuru taleplerinin esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili, davalı ... Ltd. Şti. hakkındaki davanın husumet yokluğundan reddinin isabetsiz olduğunu, davalı ... Ltd. Şti.nin asıl işveren olup kusuru bulunmasa dahi alt işverenle birlikte müşterek ve müteselsil sorumlu olduğunu, davacı işçiye % 20 oranında kusur yüklenmesinin isabetsiz olduğunu, hükmedilen manevi tazminatın düşük olduğunu, PMF tablosu yerine TRH 2010 kullanılmasının gerekli olduğunu, hesaba esas alınan ücret ve hesaplamalardaki aleyhe hususları kabul etmediğini belirterek temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, iş kazasında sürekli iş göremezliğe uğrayan sigortalının tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, iş kazasında sürekli iş göremezliğe uğrayan sigortalının tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 417 nci maddesi, 5510 sayılı Kanun'un 13 ncü maddesi ile 4857 sayılı İş Kanunu'nun 2 nci ve 77 nci maddeleri ile 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu'nun 4 üncü maddeleridir.

3. Değerlendirme

1. Davacı vekilinin manevi tazminata yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

1.Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

2. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 110 uncu maddesi kapsamında dava yığılması (objektif dava birleşmesi) kapsamında her bir talebin ayrı bir dava olduğu ve ayrı ayrı hüküm ve sonuç doğuracağı açıktır.

3. Kabul edilen manevi tazminatın Bölge Adliye Mahkemesi karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 107.090,00 TL’nin altında kaldığı anlaşıldığından davacı vekilinin bu kısma yönelik temyiz itirazlarının aşağıdaki şekilde reddine karar verilmiştir.

2. Davacı vekilinin maddi tazminata yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup temyiz kapsam ve nedenlerine göre davacı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Davacı vekilinin manevi tazminata yönelik temyiz isteminin miktardan REDDİNE,

2.Maddi tazminata yönelik istem yönünden, temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin ilgilisinden alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

22.01.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/11457, Karar No: 2024/19512, Tarih: 03.06.2024

**10. Ceza Dairesi         2023/11457 E.  ,  2024/19512 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2013/764 E., 2016/178 K.

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

HÜKÜM : Müsadere

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Salihli 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.04.2023 tarihli ve 2013/764 Esas, 2016/178 Karar sayılı Ek kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Salihli 2. Asliye Ceza Mahkemesinin yukarıda belirtilen ek kararı ile adli emanetin 2012/707 sırasında kayıtlı "25.07.2012 günü ... isimli şahsın ikametinde yapılan aramada elde edilen; Bir adet kapalı zarf içerisinde bulunan esrar maddesi kırıntıları, Bir adet delil poşeti içerisinde bulunan gazete

kağıdı parçasına sarılı vaziyette bulunan müşteki ... isimli şahsın kendi rızasıyla teslim ettiği ... isimli şahsa ait olduğu beyan edilen esrar maddesi"nin Yönetmelikte belirlenen usule uygun olarak alınacak örneklerin saklanması kaydıyla ve örnek numuneler hariç olmak üzere, 7445 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi ile 2313 sayılı Uyuşturucu Maddelerin Murakabesi Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2 nci maddesi delaletiyle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 54 üncü maddesinin dördüncü fıkrası gereğince müsaderesine karar verildiği, sanık müdafiinin 28.04.2023 tarihli dilekçesi ile bu ek kararı temyiz ettiği, Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sisteminde (UYAP) yapılan incelemede, "Fuhuş, kasten yaralama ve kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurmak" suçlarından sanık hakkında 30.09.2013 tarihinde açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda Salihli 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.02.2016 tarihli ve 2013/764 Esas, 2016/178 Karar sayılı kararı ile verilen mahkûmiyet hükümlerinin ve 14.04.2023 tarihli müsadereye ilişkin ek kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca, 22.06.2023 tarihli, 2016/135791 Tebliğname no ile, müsadere kararı yönünden onanması yönünde karar verilmesi görüşü ile birlikte ek Tebliğname düzenlenerek dosyanın Yargıtay 4. Ceza Dairesine tevdi edildiği, Salihli 2. Asliye Ceza Mahkemesinin anılan kararlarının Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 31.10.2023 tarihli ve 2023/12605 Esas, 2023/23413 Karar sayılı kararı ile bozulmasına karar verildiği, incelemeye konu Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 01.06.2023 tarihli, 2023/57234 Tebliğname nolu müsadere kararı yönünden hükmün onanması yönünde karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğnamesinin de yine Salihli 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.04.2023 tarihli ve 2013/764 Esas, 2016/178 Karar sayılı ek kararına yönelik sanık müdafiinin 28.04.2023 tarihli temyiz talebine istinaden düzenlendiği ve dava dosyasının Dairemize tevdi edildiği, dolayısıyla mükerrer Tebliğname düzenlenmiş olduğu ve müsadere yönünden ek karara ilişkin Yargıtay 4. Ceza Dairesince inceleme yapıldığı anlaşılmakla, dava dosyasının Tebliğname'ye aykırı olarak oy birliğiyle İNCELENMEKSİZİN İADESİNE, 03.06.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/970, Karar No: 2014/2198, Tarih: 13.02.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/970 E.  ,  2014/2198 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacılar ...-... ile davalılar ...-... aralarındaki alacak davasına dair ... Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 09.12.2012 günlü ve 2011/860 E-2012/900 K.sayılı hükmün onanması hakkında dairece verilen 07.11.2013 günlü ve 2013/12344 E-2013/15520 K. sayılı ilama karşı davacı vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiştir.

Düzeltme isteğinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dilekçesinde; dava konusu 17 parselde mevcut 3 katlı binanın; 1.katının davacı ... tarafından, 2. ve 3.katlar ile teras katının ise davacılar ... ve ... tarafından yaptırıldığını, inşaat tamamlandıktan sonra davacılar ve kardeşlerinin dairelerde oturmaya devam ettiklerini, davalıların çocukları olan davacıların, davalı babası tarafından başlangıçta inşaat tamamlandıktan sonra katkıları oranında tapuda devir yapacağını söylediğini, ancak bir süre önce dairelerden birini kızı ..., diğerini ise davalı anne adına tapuya tescil ettirdiğini belirterek; 1.katın davacı ... tarafından, 2. ve 3.kat ile teras katın ise davacılar ... ve ... tarafından yaptırıldığının tesbiti ile ederinin davalılara tevdiine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar vekili cevabında; iddiaların yersiz olduğunu, davalı ...'nin yıllarca yurt dışında çalışıp birikimini dava konusu taşınmaza aktardığını, davacıların yıllardır bedelsiz taşınmazda oturduklarını, ayrıca talep hakkının zamanaşımına uğradığını belirterek davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davacıların 1987 ile 1997 yılları arasında yaptırdıklarını belirttikleri katların son katının 1997 yılında tamamlandığını beyan etmeleri, böylece taraflar arasındaki alacak ilişkisinde zamanaşımının bu tarihten başladığı, Borçlar Kanununda öngörülen genel ve özel zamanaşımı sürelerinin dava tarihi itibariyle dolduğu gerekçe gösterilerek davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün davacılar vekili tarafından temyizi üzerine Dairemizin 07.11.2013 tarih ve 2013/12344 E-15520 sayılı kararı ile mahkeme kararı onanmıştır. Davacılar vekili, süresinde verdiği dilekçe ile Dairemizin kararının düzeltilmesini istemiştir.

Davada, dava konusu taşınmazların bedelinin, sebepsiz zenginleşme kurallarına göre tahsili talep edilmektedir. Dava konusu taşınmazlarda halen davacıların zilyet oldukları her iki tarafında kabulünde olup, ihtilaf bulunmamaktadır.

02.02.1991 gün, 1990/1 E-1991/1 K.sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında vurgulandığı gibi, iade borcunun kapsamını belirlemede öncelikle fakirleşme ve zenginleşme zamanının tesbit edilmesi gerekir. Uyuşmazlık konusu olayda olduğu gibi dava tarihinden çok önce yapılan ve davacılar tarafından kullanılarak yararlanılan giderler nedeniyle sebepsiz zenginleşme borçlusunun (davalı tarafın) bu giderlerin yapılan tarihte ekonomik açıdan zenginleştiği, yapanın ise o anda fakirleştiği kabul edilemez.

Sebepsiz zenginleşme nedeniyle iade isteminde bulunabilmek için, bir tarafın mal varlığının diğer tarafın mal varlığı aleyhinde çoğalması gerekir. Bu azalma ve çoğalmanın, dava konusu taşınmazın davacılar tarafından davalı tarafa teslim edildiği tarihte gerçekleştiğinin kabulü ve taşınmazların halen davacıların zilyetliğinde bulunması nedeniyle davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yukarıdaki gerekçe ile davanın reddedilmesi doğru değil ise de, sonucu itibarı ile davanın reddine ilişkin kurulan hükümde bir isabetsizlik görülmediğinden, gerekçe değiştirelerek hükmün onanmasına karar verilmesi gerekmiştir.

Hal böyle olunca; mahkeme kararının açıklanan şekilde gerekçe değiştirilerek onanması gerekirken zuhulen gerekçe değiştirilmeden onandığı anlaşılmakla, davacıların karar düzeltme taleplerinin kabulü ile Dairemizin, 07.11.2013 tarih ve 2013/12344 E-1552 sayılı kararının kaldırılarak mahkeme kararının gerekçe değiştirilmek suretiyle ONANMASINA, 1.95.TL bakiye karar düzeltme harcının temyiz edene yükletilmesine, 13.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7159, Karar No: 2017/13597, Tarih: 22.05.2017

**5. Hukuk Dairesi         2016/7159 E.  ,  2017/13597 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Yasa ile değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Yasa ile değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor, hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

1-Dava konusu taşınmazın.... Belediye Başkanlığı'nın 28/03/2014 gün ve 65-200 sayılı yazısında belediye ve imar sınırı içerisinde, belediye hizmetlerinden faydalandığı ve meskun mahal içerisinde olduğu belirtilmiş olup taşınmaz arsa niteliğindedir.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda taşınmaza arazi niteliği ile değer biçildiğinden, alınan rapor geçersizdir.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların

satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2-Davalıya ödenmesine karar verilen ve davalı idarece işbu dosyada bloke edilmiş olan 10.494,20-TL fark bedele, 12.07.2014 tarihinden karar tarihine kadar yasal faiz uygulanmasına karar verilmesi gerekirken, fark bedelin hüküm fıkrasında açıkça gösterilmeyerek infazda tereddüte yol açılması,

Doğru görülmemiştir.

Davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 22/05/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5192, Karar No: 2015/18671, Tarih: 19.10.2015

**2. Hukuk Dairesi         2015/5192 E.  ,  2015/18671 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumlarına, nafakanın niteliğine, günün ekonomik koşullarına göre davacı kadın lehine takdir edilen yoksulluk nafakası çoktur. Mahkemece Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak daha uygun miktarda nafakaya hükmedilmesi gerekir. Bu yön gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

3-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davacı yararına takdir edilen maddi ve manevi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50 ve 52. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddi (TMK md.174/1) ve manevi (TMK md. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. ve 3. bentlerde gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan diğer bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.19.10.2015(Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2015/14718, Karar No: 2015/11839, Tarih: 26.11.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/14718 E.  ,  2015/11839 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Giresun 1. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 01/10/2015

NUMARASI : 2015/643-2015/716

TALEP EDEN : Kütahya E Tipi Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü

HÜKÜMLÜ : İ.. Ş..

Vesayet hukukuna ilişkin davada Araç Sulh Hukuk ve Giresun 1. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, 4721 sayılı TMK'nın 407. maddesi uyarınca hükümlüye vasi atanmasına ilişkindir.

Araç Sulh Hukuk Mahkemesince, hükümlünün nüfus kaydına göre yerleşim yeri adresinin "T.. Mah. A.. B.. No:.. M../G.." olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Giresun 1. Sulh Hukuk Mahkemesi tarafından ise; "T.. Mah. A.. Bulvarı No:.. M../G.." adresinin cezaevi adresi olduğu ve hükümlünün beyanına göre cezaevine girmeden önceki ikamet adresinin “Ü.. Köyü A../K..” olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, "Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir." Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca da, “Yerleşim yeri, bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

Hükümlünün Kütahya E Tipi Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğüne hitaben yazdığı 03.04.2015 tarihli dilekçeden hükümlünün cezaevine girmeden önce “Ü.. Köyü A../K..” adresinde ikamet ettiği anlaşıldığından uyuşmazlığın Araç Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince Araç Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 26/11/2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/9513, Karar No: 2009/789, Tarih: 29.01.2009

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2008/9513 E.  ,  2009/789 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı asıl davanın reddine birleşen davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraflar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, davalının açtığı ihaleye girerek şehrin temizlik işini yaptıklarını alacağının ödenmediğini ileri sürerek, 453.461 YTL. hak ediş bedelinin faizi ile ödetilmesini istemiş, birleşen dava ile de, bakiye 118.042 YTL. hak ediş bedeli, 14.000 YTL. kira alacağı, 90.480 YTL. haksız kesinti tutarı olmak üzere toplam 222.522 YTL.’nin faizi ile ödetilmesini istemiş, ayrıca 73.250 YTL. araç tamirat giderinin tahsilini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, asıl davanın konusuz kalması nedeni ile karar verilmesine yer olmadığına, birleşen dava açısından 166.717 YTL.’nin dava tarihinden faizi ile davalıdan tahsiline, fazlaya ilişkin 55.805 YTL.nin konusuz kaldığından karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş; hüküm, davacı ve davalı tarafça temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacının tüm davalının aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Mahkemece, davacının birleşen dava ile talep ettiği alacak kalemlerinden hak ediş tutarından 73.237 YTL. ile 90.480 YTL. akaryakıt için kesilen yersiz kesinti tutarı toplamı 166.717 YTL.’nın kabulüne bakiye bedelin ise konusuz kaldığından karar verilmesine yer olmadığına karar

verilmiştir. Ancak hak ediş tutarının dava tarihinden sonra ödenen 44.805 YTL’si için dava konusuz kalmış ise de, 12.000 YTL’lik kira bedeline ilişkin isteğin ise, davacının talep hakkı bulunmadığı gerekçesi ile reddine karar verilmesi ve davalı lehine Tarifenin 12. maddesi gereğince vekalet ücreti takdiri gerekirken, bu kalem istek için de konusuz kaldığından bahisle karar verilmesine yer olmadığına karar verilerek, bu kalem alacak için de vekalet ücretinin davacı yararına Tarifenin 6. maddesine göre hesaplanması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir. Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması HUMK.nun 438/7 maddesi gereğidir.

SONUÇ: 1.bentte yazılı nedenlerle davacının tüm, davalının sair temyiz itirazlarının reddine, 2.bentte yazılı nedenlerle temyiz olunan mahkeme kararının “Hüküm” başlıklı bölümünün 2/son maddesindeki “ 2.782 YTL. “ ibaresinin silinerek yerine “ 2.342 YTL. “ ibaresinin yazılmasına, cümlenin devamına da reddedilen 12.000 YTL. için Avukatlık Ücret Tarifesine göre hesaplanan 1.440 YTL. vekalet ücretinin davacıdan alınıp davalıya verilmesine “ ibarelerinin yazılmasına, hükmün bu şekilde düzeltilerek ONANMASINA, aşağıda dökümü yazılı 1,60 TL. kalan harcın davacıdan alınmasına, 2.251,00 TL peşin alınan temyiz harcının davalıya iadesine, 29.1.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.