muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/9073, Karar No: 2007/8512, Tarih: 16.10.2007

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2007/9073 E.  ,  2007/8512 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dairemizin 2007/7493 Esas sayılı dosyasına geri çevirme kararı üzerine getirtilen İl Tarım Müdürlüğünün 26.6.2007 günlü yazısı ekindeki 2005 yılına ait veri cetvelinde buğdayın dekar başına verimi 525 kg, üretim gideri 85 YTL, şeker pancarının dekar başına verimi 6800 kg, üretim gideri 300 YTL, ayçiçeğinin kg başına toptan satış fiyatı 0,44 Ykrş, üretim gideri 130 YTL, domatesin dekar başına verimi 5500 kg, üretim gideri 737,5 YTL, kg başına ortalama satış fiyatı 0,59 Ykrş olarak bildirildiği halde eldeki dosyada 10.9.2007.günlü yazı ile sırasıyla ortalama 430 kg, 86 YTL, 5000 kg, 276 YTL, 0,50 Ykrş, 120,37 YTL, 4837 kg, 761 YTL, 0,25 Ykrş biçiminde gösterilmiştir.

İl Tarım Müdürlüğüne yeniden müzekkere yazılarak mevcut bu çelişki açıklanmak suretiyle münavebeye alınan ürünlerin dekar başına verim, üretim gideri ile toptan kg satış fiyatı saptanıp dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine yeniden GERİ ÇEVRİLMESİNE, 16.10.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4482, Karar No: 2015/5983, Tarih: 08.12.2015

**21. Ceza Dairesi         2015/4482 E.  ,  2015/5983 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2012/170353

MAHKEMESİ : İzmir 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 10/05/2012

NUMARASI : 2012/133 (E) ve 2012/649 (K)

SUÇ : Özel belgede sahtecilik

1) İzmir Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda, sanık ....'ın diğer sanık ...'ın yerine Açık İlköğretim Okulu 7. sınıf sınavlarının sabah yapılan birinci oturumuna girip cevap kağıdını doldurup imzaladığı ve sınav salonunda görevli olan salon başkanı ve gözetmenine teslim ettiği, cevap kağıdının da salon başkanı ile sınav gözetmeni tarafından imzalandığı, aynı gün yapılan sınavın ikinci oturumunda ise sanık ....'ın diğer sanık ...'ın yerine sınava girdiğinin tespit edildiği ve sanık ...'ın sınav salonundan çıkarılarak sanık ...'ın sınava girmesinin sağlandığının iddia edildiği olayda; sınav görevlilerinin düzenlediği tutanakta sahteciliğin sınavın 1. oturumu bitmeden farkedildiğinin belirtilmesi, Ceza İnfaz Kurumu görevlilerince düzenlenen tutanakta ise sahteciliğin sınavın 1. oturumunda değil öğleden sonra yapılan 2. oturumda sınav başlamadan fark edildiğinin belirtilmesi karşısında, tutanaklar arasında çelişki bulunduğundan sanık ...'ın yerine sınava giren kişinin sanık ... olduğunun tespitine ilişkin olayın sınav esnasında mı yoksa cevap kağıdının doldurulup salon başkanına tesliminden sonra mı ortaya çıktığının tam olarak anlaşılamaması nedeniyle, bu durumun açığa kavuşturularak, olayın .....'nun cevap kağıdını doldurmaya başladıktan sonra ancak salon görevlisine teslim etmesinden önce anlaşılması halinde, teslim edilen sınav cevap kağıdı belgesinin baştan itibaren görevlilerce içeriği itibariyle sahte olduğunun bilinmesi nedeniyle hukuki sonuç doğurmaya elverişli bulunmadığı, durumun cevap kağıdının doldurularak sınav salonunda görevli olan salon başkanı ve sınav gözetmenine teslim edilip bu kişiler tarafından imzalanmasından sonra tespit edilmesi halinde, eylemin 5237 sayılı TCK'nun 204/1. maddesindeki resmi belgede sahtecilik suçunu oluşturacağı, sanık ......'in eyleminin ise baştan beri fikir ve eylem birliği içinde olduğu diğer sanığı bu suça azmettirme olarak değerlendirilmesi gerekeceği gözetilmeden, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2) Sanıkların CMK'nın 231. maddesinin uygulanmasını talep etmeleri karşısında; ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 03.06.2008 gün 2008/7-133 - 2008/162 sayılı kararında açıklandığı üzere, koşullu bir düşme nedeni oluşturan "hükmün açıklanmasının geri bırakılması" müessesesinin objektif koşulların varlığı halinde, CMK'nın 231/7. maddesi uyarınca diğer kişiselleştirme hükümlerinden önce ve re'sen mahkemece değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması yasaya aykırı,

3) Kabule göre de: T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK’ nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanmış olmasından kaynaklanan zorunluluk bulunması,

3) Kabule göre de: T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK’ nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanmış olmasından kaynaklanan zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık .... müdafii ile sanık .....'nun temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ceza miktarı itibariyle kazanılmış hakların da saklı tutulmasına, 08.12.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/15797, Karar No: 2021/1016, Tarih: 13.01.2021

**(Kapatılan)3. Ceza Dairesi         2020/15797 E.  ,  2021/1016 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Kasten yaralama, hakaret, tehdit

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Sanık ... hakkında hakaret ve tehdit suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine ilişkin temyiz sebeplerinin incelenmesinde;

a) Sanığın katılan ...'e yönelik TCK'nin 125/1. maddesinde düzenlenen "Hakaret" ve TCK'nin 106/1-1. cümlesinde düzenlenen "Tehdit" suçlarından cezalandırılması istemi ile kamu davası açıldığı, suç tarihinde tehdit suçunun uzlaşma kapsamında bulunmaması ve 5271 sayılı CMK'nin 253/3. maddesi gereğince, hakaret suçunun tehdit suçu ile birlikte işlenmesi nedeniyle her iki suç yönünden de uzlaşmanın mümkün olmadığı anlaşılmış ise de; sanığın üzerine atılı TCK'nin 106/1-1. cümlesinde düzenlenen tehdit suçunun 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 253. maddesine göre uzlaşma kapsamında kaldığı ve bu nedenle CMK'nin 253/3. maddesinin uygulanma koşullarının ortadan kalktığı, sanığın mahkumiyetine karar verilen ve temyiz incelemesine konu edilen "tehdit" ve "hakaret" suçlarının uzlaşmaya tabi hale geldiği anlaşılmakla; sanık ile katılan arasında 6763 sayılı Kanun ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 253. ve 254. maddeleri gereğince uzlaştırma işlemi yapılması için dosyanın uzlaştırma bürosuna gönderilmesi, uzlaştırma girişiminin başarısızlıkla sonuçlanması halinde yargılamaya devamla hüküm kurulması lüzumu,

Kabul ve uygulamaya göre de;

b) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas-2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53/1. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi

nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin bu nedenden dolayı 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA,

2) Sanıklar Murat ve Özgür ile suça sürüklenen çocuk ... hakkında kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine ilişkin temyiz sebeplerinin incelenmesinde;

a) Katılan hakkında düzenlenen Selçuk Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesinin 10.04.2013 tarihli raporunda, katılanın yaralanmasının duyularından veya organlarından birinin işlevinin sürekli zayıflamasına ya da yitirilmesine neden olup olmadığının tespiti için şahsın olay tarihinden 18 ay sonra taraflarına muayeneye gönderilmesi gerektiği belirtildiği halde, bu hususta rapor aldırılmadan, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

a) Katılan hakkında düzenlenen Selçuk Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesinin 10.04.2013 tarihli raporunda, katılanın yaralanmasının duyularından veya organlarından birinin işlevinin sürekli zayıflamasına ya da yitirilmesine neden olup olmadığının tespiti için şahsın olay tarihinden 18 ay sonra taraflarına muayeneye gönderilmesi gerektiği belirtildiği halde, bu hususta rapor aldırılmadan, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

b) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas-2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53/1. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanıkların hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Kabul ve uygulamaya göre de;

c) Sanıkların ve suça sürüklenen çocuğun TCK'nin 86/1, 86/3-e maddeleri uyarınca belirlenen cezaları, katılanın kemik kırığına neden olacak şekilde yaralanması nedeniyle (1/3) oranında artırılırken, uygulanan kanun maddesinin hükümde "TCK'nin 87/3. maddesi" olarak gösterilmemesi suretiyle CMK'nin 232/6. maddesine muhalefet edilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin, sanık ...'ın ve suça sürüklenen çocuğun temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin bu nedenlerden dolayı 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, CMUK'un 326/son maddesi uyarınca sanıkların ve suça sürüklenen çocuğun ceza miktarı bakımından kazanılmış haklarının dikkate alınmasına, 13.01.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8001, Karar No: 2021/8904, Tarih: 15.12.2021

**12. Ceza Dairesi         2021/8001 E.  ,  2021/8904 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Mahkemece bozma ilamına uyularak mahallinde icra edilen keşif neticesinde alınan bilirkişi raporları ile, sanığın yeni dikilen meyve fidanlarını kaldırıp, çukurları kapatmak suretiyle eski hale getirdiği, eylem neticesinde sit alanında tahribat meydana gelmediği, herhangi bir kültür varlığına zarar verilmediği arazi üzerindeki diğer ağaçların ise 30-35 yaşlarında olması nedeniyle sanık tarafından dikilen davaya konu ağaçlar olmadığının tespit edildiği anlaşılmakla;

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda, yüklenen suç açısından failin kastının bulunmadığı, gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin, kararın yasaya aykırı olduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, sanığın beraatine ilişkin hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 15/12/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14515, Karar No: 2013/1107, Tarih: 22.01.2013

**19. Hukuk Dairesi         2012/14515 E.  ,  2013/1107 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davacının müzik prodüksiyon pazarlama işleri yaptığını, 2005 yılından itibaren davalıya dolu ses kasetleri ve dolu compac disk satmaya başladığını, davalının 29/06/2005 ve 31/08/2005 tarihli faturalardan kaynaklı borçlarını ödemediğini, davalıya ihtarname keşide ettiğini,icra takibi yapıldığını, davalının icra takibine itiraz ettiğini belirterek itirazın iptaline ve % 40 icra inkar tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı yargılamaya katılmamıştır.

Mahkemece, toplanan delillere göre, ... ... Bölge Müdürlüğü'nün 13/10/2011 tarihli yazısına göre; malların ve irsaliyeli faturaların davalıya tebliğ ve teslim edildiği gerekçesiyle davanın kabulune, itirazın iptaline, % 40 icra inkar tazminatına karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davalı duruşmalara gelmemekle davayı inkar etmiş sayılır. Bu durumda davalıya mal satıp teslim ettiğini ileri süren davacının iddiasını yazılı delillerle ispatlaması gerekir. Dosyaya sunulan irsaliyeli fatura örneklerinde teslim alan bölümünde herhangi bir isim ve imza bulunmamaktadır. Yerel mahkemenin dayandığı 17.10.2011 tarihli ... yazısının içeriğinde ise dava konusu malların davalıya teslim edildiği hususunda bir açıklık bulunmamaktadır. Zira sözü edilen cevabi yazıda irsaliye bilgilerine ait teslim belgelerinin arşivde bulunamadığından mahkemeye gönderilemediği bildirilmiştir. Hal böyle olunca, ...'nun yazısı tek başına dava konusu malların davalıya teslim edildiğini kanıtlamaya elverişli delil olarak kabul edilemez.

Ne var ki davacı, tarafların ticari defterlerine de delil olarak dayanmıştır. Bu durumda mahkemece tarafların tacir olduğu dikkate alınarak tarafların ticari defterleri üzerinde bilirkişi incelemesi yaptırılıp davacının delilleri arasında vs. delil kapsamında davanın açıldığı tarih itibariyle yemin delili de bulunduğundan gerektiğinde yemin teklif hakkı da hatırlatılmak suretiyle deliller hep birlikte değerlendirilerek varılacak uygun sonuç dairesinde karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün davalı lehine BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 22.01.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/11889, Karar No: 2006/12066, Tarih: 20.09.2006

**2. Hukuk Dairesi         2006/11889 E.  ,  2006/12066 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ       :Ankara 5. A.H.

TARİHİ        :6.5.2005

NUMARASI                             :661 - 144

DAVA TÜRÜ       :Tenkis

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Yerel mahkeme tenkis davasında; miras bırakanın davalıya taşınmaz temlik etmediği, onun satın aldığı taşınmaza katkıda bulunduğu, bu durumda davalıya yapılan bağışın, satın alınan taşınmaz olmadığı, katkıda bulunulan satış bedelinin tenkise tabi bulunduğu, bu bedele göre yapılan hesaplamada davacıların saklı payına bir tecavüz olmadığından bahisle asıl ve birleşen davanın reddine karar vermiştir.

Somut olayda dava konusu taşınmaz murisin ölüm tarihi olan 27.03.2003 tarihinden çok önce 24.03.1995 tarihinde alınmıştır. Ülkemizde uzun yıllar devam eden enflasyon nedeniyle paranın satın alma gücü düşmüş, verilen paranın tenkis hesabına esas alınması sıkıntılara yol açmış, tutarsızlıklara ve adalete olan güvenin sarsılmasına neden olmuştur.

Hukuk kuralları gerçek hayata uygun olduğu ve adalet ihtiyacına cevap verebildiği sürece hayatiyetini devam ettirir; saygınlık sağlar ve hukuk kuralı özelliğini korur. Bu nedenlerle yetkili organlarca değiştirilinceye , yeni düzenlemeler yapılıncaya kadar zedelenmeden, çağın gereklerine uygun bir şekilde yorumlanmalıdır. Bu görev yargıca aittir. Çağdaş hukuk, tam karşılığı verilmeden  elde edilen kazançları korumamaktadır. O halde taraflardan bir kısmının zenginleşmesine yol açacak çözüm yollarından kaçınılmalıdır.

Hal böyle olunca mahkemece yapılacak iş; Miras bırakanın taşınmaz alınırken verdiği bedelin ( paranın ) mirasın açıldığı tarihte ulaştığı değerinin paranın satın alma gücündeki değişimlerin usulünce belirli kriterler dikkate alınmak suretiyle hesaplanması, gerektiğinde bu konuda uzman bilirkişi veya bilirkişi kurulundan taraf, yargıç ve Yargıtay denetimine elverişli rapor alınması, bu yolla belirlenen değerin tenkisine hükmedilmesinden ibarettir. (Yargıtay HGK nun 30.11.2005 gün 2005/2-581 esas, 2005/672 sayılı kararı )

Yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda araştırma, soruşturma yapılmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere  oybirliğiyle karar verildi. 20.09.2006 çar.
Yargıtay — Esas No: 2012/15672, Karar No: 2013/9628, Tarih: 30.05.2013

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2012/15672 E.  ,  2013/9628 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Eşya alacağı

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı eşya alacağı davasına dair karar, davalı ve davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, ziynet ve ev eşyalarının aynen iadesi olmadığı takdirde bedelinin tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmesi üzerine hüküm davacı ve davalı vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, dava dilekçesinde özetle,tarafların boşandıklarını, davacının hasta olduğunu bilen ve doktora gitmek için sürekli arayan annesine cevap vermemesi üzerine eve gelen annesinin davacıyı dayak yemiş ve perişan halde bulduğunu, davacının ağlayarak ve yalvararak sürekli dövüldüğünü, eziyet edildiğini, kapının üzerine kilitlenerek kimseyle görüştürülmediğini anlatması üzerine evdeki davalı yakınlarının davacı ve annesini dövmesi üzerine komşuların kurtardığını,bu olayla ilgili sulh ceza mahkemesinde davaları bulunduğunu 25/05/2010 tarihinde davacının ancak canını kurtarabildiğini ve bütün ev eşyaları ile ziynet eşyalarının davalıda kaldığını, bir daha da iade edilmediğini, dilekçede belirttikleri ziynet eşyaları ile davacının çeyiz olarak getirdiği eşyalar ve erkek tarafının aldığı çeyiz eşyalarının aynen iadesini, aynen iadesinin mümkün olmaması halinde çeyiz eşyaları için 50.040 TL ve eşyalar için 15.440 TL'nin dava tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir. Davalı vekili, cevap dilekçesinde,davacının evden gitmeyi önceden planlayarak annesini çağırdığını, iddialarının aksine davacı ve annesinin davalının annesi ve kardeşini darp ettiklerini,davacının talep ettiği altınların çoğunun gerçekte mevcut olmadığını, düğünde davacının annesinin taktığı 5 cumhuriyet altınının düğünden sonra davacının annesine iade edildiğini,mevcut olan altınların da davacı tarafından götürüldüğünü, düğünde 22 yarım altın takılmadığını,7-8 yarım altının da davacıya hediye takılmadığını,eş dostun davalı ailesinin etrafa taktığı altınların iadesi olarak takıldığını, 40 çeyrek altın takılmadığını,davacıya set takılmadığını,1 küpe ve bir yüzük takıldığını, düğünde takılan altınların bir kısmının da davalı babasının çevreye takmış olduğu altınların iadesi olarak yeniden takıldığını, eşyalar ile ilgili olarak da tarafların davalının babasının yanında yaşadıkları için çoğu eşyayı almaya gerek olmadığını, beyaz eşya veya ev eşyası alınmadığını, bu eşyaların davalının babasına ait olan ve yıllardır kullanılan eşyalar olduğunu, davacının getirdiği bir kısım çeyiz eşyalarının davalı evinde durduğunu, davacının almadığını belirterek davanın reddini savunmuştur. Mahkemece,davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

1-Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına davacı vekilinin tüm davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davalı vekilinin erkek tarafının aldığı ev ve çeyiz eşyalarına ilişkin hükme yönelik temyiz itirazlarına gelince:

Davacı vekili, dava dilekçesine ekli listede “erkek tarafının aldığı eşyalar” başlıklı bölümde yazılı 21 kalemden oluşan ev ve çeyiz eşyalarının davalı tarafın ailesi tarafından davacıya hediye olarak alındığını ve bu eşyaların müşterek evde kaldığının belirterek aynen iadesini olmazsa bedellerinin tahsilini istemiş, mahkemece bu eşyaların davacı kadına ait olduğu kabul edilerek bu eşyalar yönünden de davanın kabulüne karar verilmiştir. Evlilik birliği kurulur iken çeyiz olarak verilen tüm eşyalar kimin tarafından alındığına bakılmaksızın kadının şahsi malı sayılır. Ancak, alınan eşyaların evlilik birliğinin kurulması nedeniyle alındığının kanıtlanması gerekir. Somut olayda ise,davacı ve davalının evlilik birliğinin kurulmasından sonra ayrı müstakil bir evleri olmadığı,davalının anne ve babasının yaşadığı evde müştereken yaşadıkları anlaşılmaktadır. Bu durumda, davalı ve ailesi tarafından alındığı davacının da kabulünde olan “erkek tarafının aldığı eşyalar” başlıklı bölümde yazılı 21 kalemden oluşan ev ve çeyiz eşyalarının kadına hediye olarak alındığı,ya da kadına bağışlandığının davacı tarafça kanıtlanması gerekir. Zira “erkek tarafının aldığı eşyalar” başlıklı bölümde yazılı bizzat davacı kadın tarafından kullanılan ve kadına hibe edildiği anlaşılan çeyiz eşyaları dışında kalan ev eşyalarının davalının daha önce yaşadığı evde yaşamaya başlamaları da dikkate alındığında davacı kadına hediye ya da hibe edildiğinin kabulü doğru değildir. Mahkemece dinlenilen davacı ve davalı tanıkları düğün öncesi davalı ve ailesi tarafından bazı ev ve çeyiz eşyalarının alındığını ifade etmişler ancak bu eşyaların davacı kadına hediye edildiği ya da bağışlandığı hususunda görgüye dayalı,yer ve zaman bildiren açık ve kesin herhangi bir beyanda bulunmamışlar,bu eşyaların bir kısmının evlilik birliğinden önce müşterek evde zaten mevcut olduğunu beyan etmişlerdir. Mahkemece, dava dilekçesinin “erkek tarafının aldığı eşyalar” başlıklı bölümünde yazılı 21 kalem eşyadan bizzat davacı tarafından kullanılan,hayatın olağan akışı ve yerleşik örf ve adetlere göre kadına ait olduğu ihtilafsız olan eşyalar dışında kalan eşyalar yönünden istemin reddine karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde tüm eşyalar yönünden davanın kabulüne karar verilmesi doğru olmadığından hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 2 nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 30.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.