muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/1841, Karar No: 2024/2050, Tarih: 01.07.2024

**3. Hukuk Dairesi         2024/1841 E.  ,  2024/2050 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/563 E., 2023/468 K.

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen kurum işleminin iptali davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili ile duruşma istemli olarak davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyize konu edilen kararda asıl talebin kabul edilmeyen bölümünün duruşma sınırının altında olduğu anlaşılmıştır.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 uncu maddesinin ikinci fıkrası uyarınca davacı vekilinin duruşma isteğinin reddiyle incelemenin dosya üzerinde yapılmasına karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 373 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca; Yargıtayın bozma kararı üzerine İlk Derece Mahkemesince bozmaya uygun olarak karar verilmesi halinde, bu karara karşı temyiz yoluna başvurulabilir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak verilen karar, 6100 sayılı Kanun’un 362 nci maddesinde öngörülen kesinlik sınırına tabidir.

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Kanun'un 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre, İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak verilen kararda, davacı yönünden reddedilen ve temyize konu edilen miktar 113.752,75 TL, davalı yönünden hüküm altına alınan ve temyize konu edilen miktar 29.873,50 TL olup, her iki miktar karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 238.730,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davacı vekili ile davalı vekilinin temyiz dilekçelerinin ayrı ayrı (miktar itibariyle) REDDİNE,

Peşin alınan temyiz harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, 01.07.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/8227, Karar No: 2019/7809, Tarih: 14.10.2019

**3. Hukuk Dairesi         2017/8227 E.  ,  2019/7809 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, dava dilekçesinde özetle; davalı ile 20/07/2008 tarihinde kira sözleşmesi imzalandığını, ancak 2012 Ocak-2013 Ocak kira döneminden kalan 10 aylık toplam 4.500,00TL kira bedelinin davalı tarafından ödenmediğini, bu amaçla davalıya 15/08/2014 tarih ve 6740 yevmiye numaralı noter ihtarnamesinin gönderildiğini, davalının ihtara herhangi bir cevap vermediğini, ardından davalı hakkında ... İcra Müdürlüğünün 2014/3809E sayılı dosyası ile takibe geçildiğini, ancak davalının süre içerisinde takibe haksız olarak itiraz ettiğini belirterek yapılan itirazın iptali ile davalı aleyhine icra inkar tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, süresi içinde cevap dilekçesi sunmamıştır.

Mahkemece; davacı ve davalı arasında 1 yıllık kira sözleşmesi yapıldığı, sözleşmenin başlangıç tarihinin 20/07/2008 olduğu, davacı tarafça bu kira sözleşmesinin devam edip etmediğine ilişkin herhangi bir bilgi ve delil sunulmadığı ayrıca söz konusu alacağın 4.500,00TL olduğu, bu hali ile söz konusu alacağın 2.000,00TL'yi aştığı, yazılı bir delil ile ispat edilmesi gerektiği ancak davacının böyle bir şeyi ispat etmediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafça temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında 20.08.2008 başlangıç tarihli 1 yıl süreli ve aylık 400 TL bedelli kira sözleşmesi imzalanmış olup, davacı tarafça sunulan yazılı sözleşmeye karşı davalının imza itirazı söz konusu değildir. Davalı icra takibine itirazı ile takip konusu alacak ve ferilerine itiraz etmiş, başkaca açıklamada bulunmamıştır. Yargılama sırasında da savunma yapmamış yazılı sözleşmenin aksini ispata yarar bir delil sunmamıştır. Sözleşmenin imzalandığı tarihte yürürlükte bulunan 6570 sayılı Gayrımenkul kiraları hakkında Kanunun’un 11. maddesine göre kiracı, kira müddetinin bitmesinden en az on beş gün evvel mecuru tahliye edeceğini

yazı ile bildirmediği takdirde sözleşme aynı şartlarla bir yıl uzatılmış sayılır. Yine 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren ve talep konusu dönem bakımından da uygulama alanı bulacak olan 6098 sayılı Türk Borçlar Kanu’nun 347. madddesine göre konut ve çatılı iş yeri kiralarında kiracı, belirli süreli sözleşmelerin süresinin bitiminden en az onbeş gün önce bildirimde bulunmadıkça , sözleşme aynı koşullarla bir yıl için uzatışmış sayılır. Buna göre mahkemece; kira sözleşmesinin süresinin dolmasını müteakiben kendiliğinden yenilendiği, kiracı tarafından akdin feshedildiği de iddia edilmediğine göre davacının yazılı kira sözleşmesi ile kira sözleşmesini ve kira bedelini ispatladığı dikkate alınarak karar verilmesi gerekirken davanın reddi doğru değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, davacının temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 14.10.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17509, Karar No: 2015/8074, Tarih: 17.06.2015

**4. Hukuk Dairesi         2014/17509 E.  ,  2015/8074 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... ve diğerleri aleyhine 12/07/2012 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 16/05/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2- Davacının diğer temyiz itirazına gelince:

Dava, haksız eylem nedeniyle maddi ve manevi tazminat istemlerine ilişkindir. Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafça temyiz edilmiştir.

Davacı, eşinin vefatından sonra İstanbul'a taşındığını, Karabağlar/İzmir'de eşinin vefatından önce oturdukları davalı kayın pederine ait evi zaman zaman geliriz düşüncesiyle boşaltmadıklarını, evin kendisinden izinsiz olarak davalılarca boşaltıldığını ve eşyalarını vermediklerini belirterek, saydığı ev eşyalarının yanısıra 12 altın bilezik, 10 Cumhuriyet altını, 2000 Dolar, 1850 Euro nakit parasını da aldıklarını belirterek bunların bedellerinin iadesini talep etmiştir.

Davalılar, davacının kira vermediğini, evi boşaltacaklarını davalıya haber verdiklerini, eşyaların yazlığa gönderilmesini istediğini, eşyaları kamyonla davalının yazlığına göderdiklerini, evde eski ve işe yaramaz eşyaların olduğunu, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuşlardır.

Davacının talep ettiği para ve ziynet eşyaları kolaylıkla taşınabilen, götürülebilen ve yerleşim yerini değiştiren biri için acil nakit ihtiyaçlarını karşılayacak şeylerdir. Bu nedenle evden ayrılıp, İstanbul'a yerleşmesi nedeniyle bu para ve altınları yanında götürmemesi hayatın olağan akışına aykırıdır. Bunun sonucu olarak normal koşullarda anılan altın ve paraları yanında götürdüğünün kabulü gerekir. Aksini ispat yükü davacı üzerindedir. Bu açıdan, bu bölüm yönünden davanın reddi yerindedir.

Yukarıda açıklanan nedenle, davacının para ve ziynet eşyalarıyla ilgili talebi dışındaki eşyalar açısından: Ceza mahkemesince davalıların, davacıya ait eşyaları kira alacağına karşılık olarak almak suretiyle hırsızlık suçunu işledikleri kabul edilerek miktar itibariyle kesin olarak adli para cezasıyla cezalandırıldıkları anlaşılmaktadır. Ceza dosyası kapsamında, tarafların beyanı ve tanık anlatımlarından davalıların eşyaları evden taşıdıklarında kuşku yoktur. Davalılar eşyaları tam olarak ve sağlam şekilde davacının yazlığına gönderdiklerini kanıtlayamamışlardır. Ev eşyalarının cinsi ve miktarları yönünden kanıtlanmış bir durum olmadığından, öncelikle eşyaların cinsi ve miktarları yönünden tüm deliller değerlendirilerek, eşyaların cinsi ve miktarlarının tespiti, bu şekilde tespitin mümkün olmaması halinde ise mahkemece yapılacak değerlendirme sonucu varlığı kabul edilen eşyaların, ikinci el eşyalar olduğu da nazara alınarak, bilirkişi raporu alınarak değerlerinin tesbiti, bu şekilde tespiti mümkün olmazsa olay tarihinde yürürlükte olan 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 42. maddesi uyarınca uygun bir miktar indirim yapılmak suretiyle zararın hüküm altına alınması gerekirken, eksik incelemeye dayalı olarak davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın, yukarıda (2) numaralı bentte gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, diğer temyiz itirazlarının ilk bentte açıklanan nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 17/06/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/807, Karar No: 2020/5732, Tarih: 05.11.2020

**1. Hukuk Dairesi         2019/807 E.  ,  2020/5732 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ . HUKUK DAİRESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin verilen kararın taraflarca istinafı üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 1.Hukuk Dairesince davalının istinaf başvurusunun esastan reddine, davacının istinaf başvurusunun takdir edilen vekalet ücreti yönünden kabulüne, ilk derece mahkemesi kararının ortadan kaldırılarak davanın kabulüne ancak davacı vekili lehine Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre belirlenen 7.912,50 TL vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine dair verilen karar davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla, Tetkik Hakimi ...’un raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Davacılar, mirasbırakan babası ...’in 761 ada 6 parseldeki 1 nolu bağımsız bölümü intifa hakkını uhdesinde bırakıp, çıplak mülkiyetini davalı oğlu ...’e satış göstermek suretiyle devrettiğini, ancak asıl amacının bağış olduğunu, temlikin mirasçılardan mal kaçırma amaçlı, bedelsiz ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek tapu kaydının iptali ile miras payı oranında adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, mirasbırakanın davacı ve dava dışı diğer kardeşi ...’yi kooperatife üye yaparak maddi katkıda bulunduğu için, ayrıca hasta olduğu dönemlerde mirasbırakana gösterdiği özen ve ilgiden dolayı kendisine de dava konusu taşınmazın çıplak mülkiyetini devrettiğini, bu durumun diğer mirasçıların bilgisi dahilinde olduğunu, mirasbırakanın amacının denkleştirme olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, tüm mirasçıları kapsar biçimde bir paylaştırma bulunmadığı, temlikin mirasçılardan mal kaçırmak amacıyla ve muvazaalı olarak yapıldığı gerekçesiyle davanın kabulüne ilişkin verilen kararın taraflarca istinafı üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesince davalının istinaf başvurusunun esastan reddine, davacının istinaf başvurusunun takdir edilen vekalet ücreti yönünden kabulüne, ilk derece mahkemesi kararının ortadan kaldırılarak davanın kabulüne ancak davacı vekili lehine Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre belirlenen 7.912,50 TL vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden, 1928 doğumlu mirasbırakan ...’in 19.02.2014 tarihinde öldüğü, geride mirasçı olarak davacı kızı ... ile davalı oğlu ... ve dava dışı kızları ... ... ile Itır ...’in kaldıkları, mirasbırakanın maliki olduğu 6 parsel sayılı taşınmazdaki 1 nolu bağımsız bölümün intifa hakkını üzerinde bırakarak çıplak mülkiyetini 13.03.2009 tarihinde davalı oğlu ...’e satış suretiyle devrettiği anlaşılmaktadır.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden, 1928 doğumlu mirasbırakan ...’in 19.02.2014 tarihinde öldüğü, geride mirasçı olarak davacı kızı ... ile davalı oğlu ... ve dava dışı kızları ... ... ile Itır ...’in kaldıkları, mirasbırakanın maliki olduğu 6 parsel sayılı taşınmazdaki 1 nolu bağımsız bölümün intifa hakkını üzerinde bırakarak çıplak mülkiyetini 13.03.2009 tarihinde davalı oğlu ...’e satış suretiyle devrettiği anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada mirasbırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 01.04.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 706., Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 237., (Borçlar Kanunu'nun (BK) 213.) ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ile durumun aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile mirasbırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Öte yandan, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı davalarda mirasbırakanın kastının açık bir şekilde saptanması gerekmektedir. Bu kapsamda, temlikin mirasçılardan mal kaçırma amacıyla yapıldığını ispat külfeti 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun (HMK) 190. maddesi ile TMK'nın 6. maddesi gereği davacı tarafa aittir.

Öte yandan, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı davalarda mirasbırakanın kastının açık bir şekilde saptanması gerekmektedir. Bu kapsamda, temlikin mirasçılardan mal kaçırma amacıyla yapıldığını ispat külfeti 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun (HMK) 190. maddesi ile TMK'nın 6. maddesi gereği davacı tarafa aittir.

Somut olayda, dinlenen davacı tanıklarının beyanlarından, temlikin mal kaçırma amacıyla yapıldığı konusunda somut bir olgu ortaya konulmamış, mirasbırakanın diğer çocukları ile aralarına bir problem olduğu da bildirilmemiştir. Bununla birlikte, davanın kabulü halinde hak sahibi olacak diğer mirasçı Itır ...'in davalı tanığı olarak verdiği beyanından; temlikin mal kaçırmak amacıyla yapılmadığı anlaşılmaktadır. Toplanan tüm deliller yukarıdaki ilkelerle birlikte değerlendirildiğinde mirasbırakanın muvazaalı temlik yaptığı iddiası sübuta ermemiştir.

Hâl böyle olunca, davacının iddialarını HMK’nin 190. ve TMK’nin 6. maddeleri uyarınca ispatlayamadığı gözetilerek davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Davalı vekilinin yerinde görülen temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 371/1-c maddesi uyarınca ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi kararının BOZULMASINA, HMK’nun 373/2. maddesi gereğince dosyanın kararı veren ... Bölge Adliye Mahkemesi 2.Hukuk Dairesi’ne gönderilmesine, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 05.11.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/75, Karar No: 2019/8746, Tarih: 05.11.2019

**3. Hukuk Dairesi         2019/75 E.  ,  2019/8746 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 3. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen istirdat davasının reddine dair verilen karar hakkında bölge adliye mahkemesi tarafından yapılan istinaf incelemesi sonucunda; tarafların istinaf başvurularının reddine yönelik olarak verilen karar, davacı vekili tarafından duruşmalı olarak temyiz edilmekle; duruşma günü olarak belirlenen 05/11/2019 tarihinde davacı vekili Av. ... ile davalı İstanbul ... vekili Av. ... geldi. Açık duruşmaya başlandı ve hazır bulunan vekillerin sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için saat 14.00'e bırakılması uygun görüldüğünden, belli saatte dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, Tetkik Hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; elektrik abonesi olduğu davalı şirketin ilgili mevzuata aykırı olarak kayıp-kaçak, iletim, dağıtım ve perakende satış hizmet bedeli ile bu bedeller üzerinden KDV ve Belediye Tüketim Vergisi tahsil ettiğini ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere, şimdilik 2.010.479,66 TL'nin işleyecek avans faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı, davanın reddini istemiştir.

İlk derece mahkemesince; 6719 Sayılı Kanun ile 6446 Sayılı Elektrik Piyasası Kanunu’nda yapılan değişiklikler gözetildiğinde, tahsil edilen fatura bedelinin Enerji Piyasası Düzenleme Kurumunun bu konudaki düzenleyici işlemlerine uygun olduğu gerekçesiyle, davanın reddine (taraflarca yapılan yargılama giderlerinin üzerlerinde bırakılmasına, taraflar lehine vekalet ücreti takdirine yer olmadığına) karar verilmiştir.

İlk derece mahkemesinin kararına karşı, davacı vekili ile davalı vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Bölge adliye mahkemesince, tarafların istinaf başvurularının ayrı ayrı reddine karar verilmiş; karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı bilgi ve belgelere, özellikle temyiz olunan bölge adliye mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre, davacının sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2- Dava, elektrik abonesi olan davacıdan tahsil edilen kayıp-kaçak, iletim, dağıtım ve perakende satış hizmet bedeli ile bu bedeller üzerinden alınan KDV ve Belediye Tüketim Vergisinin istirdatı istemine ilişkindir.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı bilgi ve belgelere, özellikle temyiz olunan bölge adliye mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre, davacının sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2- Dava, elektrik abonesi olan davacıdan tahsil edilen kayıp-kaçak, iletim, dağıtım ve perakende satış hizmet bedeli ile bu bedeller üzerinden alınan KDV ve Belediye Tüketim Vergisinin istirdatı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21/05/2014 tarihli ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın "Vergi Ödevi" başlıklı 73 üncü maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır...” şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, iletim, dağıtım, sayaç okuma ve perakende satış hizmet bedeli uygulamasının Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu (...) Kararları ve tebliğleri ile belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin ...'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesinin de şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, ... kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

Ne var ki, 17/06/2016 tarih ve 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6719 sayılı kanunun 21 inci maddesi ile 6446 Sayılı Elektrik Piyasası Kanunu Kanunu'nun 17 nci maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş ve bu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde ...'nın Kanundaki yetkileri genişletilerek, yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26 ncı maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;

Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.