muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/11829, Karar No: 2023/18943, Tarih: 05.12.2023

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili; işyerinde davacı ile diğer çalışan arasında yaşanan tartışma sonucunda işveren tarafından yapılan feshin davacının iyiniyet kurallarına aykırı davranması nedeni ile gerçekleştirildiğini, yaşanan tartışma sonucunda davacının işine son verildiğini, bu nedenle de davanın kabülüne karar verilmesinin hukuka aykırı olduğunu ileri sürerek davanın reddine karar verilmek üzere İlk Derece Mahkemesi kararının ortadan kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; feshe konu olayda, kavga hadisesinin meydana gelmesinde ilk haksız hareketin dava dışı Y.K'den sadır olduğu, davacının tepkisinin ise haksız tahrik etkisinde gerçekleşen ani bir davranış şeklinde gerçekleştiği, haksız tahrik etkisi altında gelişen davacı eyleminin davalı işveren yönünden haklı fesih boyutunda değerlendirilmesi yerine, davacının iş sözleşmesinin feshinin geçerli nedene dayandığının kabul edilmesinin dosya kapsamı ile daha uyumlu olacağı, davacının eylemi ile dava dışı kişinin eyleminin aynı ağırlıkta kabul edilmesinin hakkaniyete aykırı olduğu, sonuç olarak davacının davayı açmakta hukuki yararı bulunduğunun kabulü gerektiğinden İlk Derece Mahkemesince çıkış bildiriminin düzeltilmesine ilişkin kabulde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı gerekçesiyle davalının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili; istinaf dilekçesinde belirttiği gerekçelere dayanarak Bölge Adliye Mahkemesi kararının ortadan kaldırılması ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulması istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, SGK işten ayrılış bildirgesinde yer alan işten çıkış kodunun düzeltilmesi istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. Sosyal Sigorta İşlemleri Yönetmeliği'nin 25 inci maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

"(1) Sigortalılığın sona ermesine ilişkin bildirimler, Kanunun 4 üncü maddesi birinci fıkrasının (a) ve (b) bentlerine tabi olanlar için Ek-5, (c) bendine tabi olanlar için ise Ek-5/A’da bulunan sigortalı işten ayrılış bildirgesiyle sigortalılığın sona ermesini takip eden on gün içinde e-sigorta ile yapılır. (Ek cümleler:RG-18/8/2021-31572) Sigortalı işten ayrılış bildirgesi Ek-5 ve Ek-5/A’nın açıklamalar bölümündeki işten ayrılış ve eksik gün nedenlerine ilişkin kodları belirlemeye ve bu kodlarda değişiklik yapmaya Kurum yetkilidir. Söz konusu düzenlemeler işverenlere Kurumca duyurulur."

3. Değerlendirme

3. Değerlendirme

1. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davalı vekilinin aşağıda yer alan paragrafın kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Eldeki dava tespit davası olup tespit davalarının niteliği dikkate alındığında bu davalarda verilecek kararların icrai nitelikte olamayacağı muhakkaktır. Bu nedenle İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama sonucunda hüküm kurulurken kodun "düzeltilmesi gerektiğinin tespiti" ile yetinilmesi gerektiği gözden kaçırılarak hüküm kurulması hatalı olmuştur.

Ne var ki bu hatanın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin ikinci fıkrası hükmü uyarınca kararın düzeltilerek onanması gerekir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

1. Davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine,

2. Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA, davalı vekilinin temyiz başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının, hüküm fıkrasının (1) numaralı bendinde yer alan "belirlenmesine" ibaresinin hükümden çıkartılarak yerine; "düzeltilmesi gerektiğinin tespitine" ibaresinin yazılması suretiyle kararın bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde davalıya iadesine,Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,05.12.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/25360, Karar No: 2013/3977, Tarih: 05.03.2013

**10. Hukuk Dairesi         2012/25360 E.  ,  2013/3977 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Rucüan tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; ilâmda yazılı nedenlerle davanın kabulüne ilişkin hükmün süresi içinde duruşmalı olarak temyizen incelenmesi davalı avukatınca istenilmesi üzerine, dosya incelenerek, işin duruşmaya tâbi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 05.03.2013 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmiştir. Duruşma günü davalı adına Av. ... geldi. Karşı taraf adına kimse gelmedi. Duruşmaya başlandı. Hazır bulunan avukatın sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek aynı günde Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

1-Dava; 27.11.2007 tarihli iş kazasında sürekli iş göremez durumuna giren sigortalıya bağlanan gelirler ve yapılan masrafların rücuan tahsili istemine ilişkin olup, 5510 sayılı Yasanın 21. maddesiyle yeniden getirilen “sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı” tazmin hükmünün, 5510 sayılı Yasanın yürürlüğü öncesinde gerçekleşen iş kazalarından kaynaklanan rücuan tazminat davalarında uygulanmasına olanak veren bir düzenleme bulunmadığı gözetildiğinde, davanın yasal dayanağını 506 sayılı Yasanın 26. maddesidir. Anılan madde uyarınca davalıların Kurumun rücu alacağından sorumluğu ancak kusurlarının varlığı halinde mümkündür.

Davaya konu somut olayda sigortalı, davalı şirkete ait montajı yapılan ve devreye sokulmaya çalışılan rulo saç boya hattında, mevcut boyama makinesinde, çalışır vaziyette olan makinelerin merdanelerini elinde eldiven olduğu halde temizlerken, her iki elini merdaneye sıkıştırarak, sol elinin bilekten, sağ elinin dirsekten itibaren kopması ile %70 oranında sürekli iş göremez durumuna girmiştir.

Olay nedeniyle yapılan iş müfettişi incelemesi sonucunda işveren %80, kazalı %20 oranında kusurlu bulunmuş, Mahkemece; yargılama aşamasında alınan, işvereni %95, kazalıyı %5 kusurlu bulan 23.01.2012 tarihli kusur raporu hükme esas alınarak, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davalı işveren, elektrik teknisyeni olan sigortalının 2005 yılında rulo saç boya makinesi ile ilgili olarak Sames firmasından eğitim almak üzere Fransa’ya gönderildiğini, trapez ve boya hattı üretim, planlama ve stok sorumlusu olduğunu, savunmuş olup, Mahkemece; 506 sayılı Yasanın 26. madde uyarınca iş güvenliği mevzuatına göre hangi

önlemlerin alınması gerekeceğini, bu önlemlerin işverence alınıp alınmadığını ve alınmış önlemlere sigortalı işçinin uyup uymadığını ve dayanağı mevzuat hükümlerini ayrıntılarıyla göstermeyen, soyut ifadelerin kullanıldığı, maddi olaya uygun olmadığı ve iş müfettişi raporu ile çeliştiği anlaşılan, yetersiz bilirkişi raporunun hükme esas alınarak karar verilmiş olması isabetli bulunmamıştır.

önlemlerin alınması gerekeceğini, bu önlemlerin işverence alınıp alınmadığını ve alınmış önlemlere sigortalı işçinin uyup uymadığını ve dayanağı mevzuat hükümlerini ayrıntılarıyla göstermeyen, soyut ifadelerin kullanıldığı, maddi olaya uygun olmadığı ve iş müfettişi raporu ile çeliştiği anlaşılan, yetersiz bilirkişi raporunun hükme esas alınarak karar verilmiş olması isabetli bulunmamıştır.

506 sayılı Yasanın 26. maddesi kapsamında kusur durumu saptanırken, iş güvenliği mevzuatına göre hangi önlemlerin alınması gerektiğinin, bu önlemlerin işverence alınıp alınmadığının ve alınmış önlemlere sigortalı işçinin uyup uymadığının 4857 sayılı Kanunun 77. maddesi hükmü doğrultusunda raporda tartışılması gerekir.

Ayrıca kamu düzeni düşüncesi ile oluşturulan işçi sağlığı ve iş güvenliği mevzuat hükümleri; işyerleri ve eklerinde bulunması gereken sağlık şartlarını, kullanılacak alet, makineler ve hammaddeler yüzünden çıkabilecek hastalıklara engel olarak alınacak tedbirleri, aynı şekilde işyerinde işkazalarını önlemek üzere bulundurulması gerekli araçların ve alınacak güvenlik tedbirlerinin neler olduğunu belirtmektedir. Burada amaçlanan, yapılmakta olan iş nedeniyle işçinin vücut tamlığı ve yaşama hakkının önündeki tüm engellerin giderilmesidir.

Uygulamada önemli olan, işverenin iş kazasına neden olmuş hareketinin, işçilerin sağlığını koruma ve iş güvenliği ile ilgili mevzuat hükümlerine aykırı bulunup bulunmadığının tespiti işidir.

Bu konuda yapılacak ilk yargı işlemi, mevcut hükümlere göre alınacak tedbirlerin neler olduğunun tespiti işidir. Mevzuat hükümlerince öngörülmemiş, fakat alınması gerekli başkaca bir tedbir varsa, bunların dahi tespiti zorunluluğu açıktır. Bunların işverence tam olarak alınıp alınmadığı (=işverenin koruma tedbiri alma ödevi), alınmamışsa zararın bundan doğup doğmadığı, duruma işçinin tedbirlere uymamasının etkili bulunup bulunmadığı (=işçinin tedbirlere uyma yükümlülüğü) ve bu doğrultuda tarafların kusur oranı saptanacaktır.

Sorumluluğun saptanmasında kural, sorumluluğu gerektiren ve yasada belirlenmiş bulunan durumun kendi özelliğini göz önünde bulundurmak ve araştırmayı bu özelliğe göre yürütmektir.

Yukarıdaki bilgiler ışığı altında; dava konusu iş kazasında; iş kazasının gerçekleştiği iş kolu ile, işçi sağlığı ve işgüvenliği alanında uzman kişilerden seçilecek bilirkişi kurulundan, yukarıda sıralanan maddi ve hukuki olgular ışığında yeniden yapılacak incelemeyle; mevzuat uyarınca hangi önlemlerin alınması gerektiği, bu önlemlerin işverence alınıp alınmadığı ve alınmış önlemlere sigortalının uyup uymadığı, sigortalının eğitim alıp almadığı, bölüm sorumlusu olup olmadığı ve makinelerin kurulumu konusunda denetim yetkisi olup olmadığı yönleri yargısal denetime elverir biçimde irdelenip, raporlar arasındaki çelişkiyi gideren rapor alınması gereği üzerinde durulmaksızın, eksik ve yetersiz incelemeye dayalı kusur raporu esas alınmak suretiyle sonuca varılması isabetsiz bulunmuştur.

2-Yargılama aşamasında davalı, sigortalıya 122.466,46 TL tedavi masrafı yaptıklarını ve yapılan bu masrafın Kurum zararından tenzil edilmesini gerektiğini savunmuştur. Davalının bu savunması, Borçlar Kanununun 118. maddesi uyarınca

takas-mahsup talebi niteliğindedir. Bu nedenle mahkemece davalının bu savunması üzerinde durularak, bu husustaki delillerinin toplanması ve sonucuna göre davacının alacağının tayini gerekirken, davalının takas def'i hakkında karar verilmeksizin, yazılı şekilde eksik inceleme sonucu hüküm kurulması, isabetsiz bulunmuştur.

3-01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 297. maddesinde (mülga HUMK’nun 388 ve 389. maddelerinde) belirtilen unsurları içeren, tarafların hak ve yükümlülüklerini açıkça gösterir, infazda tereddüde yol açmayacak bir hüküm oluşturulması yasal gereği gözetilmeksizin, gerekçeli kararın gerekçe bölümünde, iş bu davada tanık olarak dinlenmeyen ve davamız ile ilgisi olmadığı anlaşılan tanık beyanlarına yer verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, davalı avukatı yararına takdir edilen 990,00 TL duruşma avukatlık parasının davacıya yükletilmesine, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 05.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7677, Karar No: 2017/15759, Tarih: 13.11.2017

**3. Hukuk Dairesi         2016/7677 E.  ,  2017/15759 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :AİLE MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki ziynet alacağı davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalı ile 2005 yılında evlenip 2012 yılında boşandıklarını, düğünlerinde kendisine takılan ziynet eşyalarının, davalı ve davalının babası tarafından düğünden yaklaşık iki üç ay kadar sonra zorla elinden alındığını, bir kısmının ise bozdurulduğunu,bu ziynet eşyalarının tümünün kendisine bir daha iade edilmediğini ileri sürerek; her biri 25 gramdan 24 ayar 13 adet Ankara burması, 24 ayar 2 metre uzunluğunda altın zincir, beşi bir yerde olan bir adet Reşat altını,7 çeyrek altından oluşan bileklik, 2 altın yüzük'ten oluşan ziynet eşyalarının tarafına aynen iadesini; olmadığı takdirde fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere 10.000 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, TMK 178 maddesi gereğince bir yıllık zamanaşımı süresinin dolduğunu, esas yönünden ise; davacının zorlama ve şiddet uygulama iddiasının gerçeği yansıtmadığını, davacının babasının evine ilk gidişinde takılan çeyrek altınları götürerek bilezik yaptırdığını söylediğini ve diğer takılarla birlikte geri dönmediğini, yanında sadece iki bilezikle döndüğünü, düğün sırasında takıldığı söylenen 13 adet bileziğin 8'inin babası tarafından takıldığını ve gramlarının 18-20 gram olup 18 ayarında bulunduğunu, zincirin de 14 ayar olup 2 metre olmadığını ve kolye zinciri olduğunu, Reşat ve beşi bir yerde diye bir takının mevcut olmadığını, ziynetlerinde kendisi tarafından alınmadığını savunarak; davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; özellikle tanıklardan ... ve ...'ın beyanları dikkate alındığında düğün sırasında kızın babası tarafından takılan 3 adet burma bileziğin bozdurulmayarak Sevdiye'nin baba evine döndüğünde üzerinde olduğu, bunun dışında kalan düğün sırasında Sevdiye'ye takılan altınların tamamı bozdurulmak sureti ile 10 adet burma bileziğe çevrildiği, bu 10 adet burma bileziğin de Sevdiye'nin rızası dışında Mehmet tarafından alınarak bozdurulduğu, bilahare yerine yenilerinin alınmadığı, bozdurma işleminin Sevdiye'nin rızası dahilinde geri alınmamak üzere eşine teslim ettiğine ilişkin davalı tarafçada bir delil getirilmediği anlaşıldığından; 10 adet burma bilezik yönünden davanın kabulü gerektiği,ancak her ne kadar bilirkişi tarafından 10 adet burma bileziğin değeri (18 gram\*10=180 gram\*82,30=14.814 TL) 14.814 TL olarak hesaplanmış ise de; mahkemece, 26.03.2015 tarihli oturumda tahkikatın tamamlandığı ve taraflara tefhim edildiği, 09.04.2015 tarihinde ise ıslah dilekçesi verildiği,ancak HMK'nın 177/1 maddesinde yer alan'' ıslah , tahkikatın sona ermesine kadar yapılabilir'' hükmü gereğince süresi içinde yapılmayan ıslah dilekçesi dikkate alınmayarak taleple bağlı kalınmak sureti ile ,davanın kısmen kabulü ile;

bilirkişi İlhami Kocaman'ın 02.02.2015 tarihli raporuna konu olan 10 adet 18 gramdan 22 ayar bileziğin aynen iadesine, olmadığı takdirde dava tarihinden geçerli olacak yasal faizi ile 10.000 TL'nin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin ziynet talebinin reddine karar verilmiş; hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davacı vekilinin sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Ziynet alacağı davalarında aynen iade, olmadığı taktirde bedele ilişkin istem varsa; aynen iade istemi o ziynetlerin gerçek bedelini de içerdiğinden dava dilekçesinde açıklanan değer az olsa bile bilirkişi raporu ile belirlenen fazla değere hükmedilebilir. Bu durumda, aynen iade isteminin varlığı sebebiyle istek aşılmış sayılmayacağı gibi, bu istek alacağın tamamının dava edildiğini gösterdiğinden fazlaya ilişkin hakların saklı tutulması şeklindeki ifade de bir sonuç doğurmaz. Mahkemece, Harçlar Kanunu'nun 30.maddesi gereğince, bilirkişi raporunda belirlenen değer üzerinden eksik nisbi harcın tamamlatılması için davacı tarafa süre verilmelidir.

Bu kapsamda somut olaya bakıldığında ise;alınan ziynet bilirkişi raporu sonrasında davacı vekilince belirlenen toplam 28.000 TL üzerinden davanın ıslah edilmesi suretiyle eksik harcın yatırıldığı görülmektedir.

3-Islah müessesesi ise,6100 sayılı HMK'nun 176 vd. Maddelerinde düzenlenmiştir.

Bu kapsamda somut olaya bakıldığında ise;alınan ziynet bilirkişi raporu sonrasında davacı vekilince belirlenen toplam 28.000 TL üzerinden davanın ıslah edilmesi suretiyle eksik harcın yatırıldığı görülmektedir.

3-Islah müessesesi ise,6100 sayılı HMK'nun 176 vd. Maddelerinde düzenlenmiştir.

Islah, Hukuk Muhakemeleri Kanunu (HMK) 176. maddesinde, " taraflardan birinin yapmış olduğu bir usul işlemini tamamen veya kısmen düzeltmesi” olarak tanımlanmıştır. Islahın amacı, davada taraflardan birinin eksik bıraktığı veya yanlış bildirdiği vakıaları, dava konusunu veya talep sonucunu tahkikat bitinceye kadar düzeltmesidir.

Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 177. maddesinde ise,ıslahın zamanı ve şekli düzenlenmiştir.

177. maddenin birinci fıkrasında ıslahın,tahkikatın sona ermesine kadar yapılabileceği düzenlenmişken;ıslahın şekline ilişkin olarak da ikinci fıkrada ıslahın sözlü veya yazılı olarak yapılabileceği,karşı taraf duruşmada hazır değilse veya ıslah talebi duruşma dışında yapılıyorsa,bu yazılı talep veya tutanak örneğinin,haber vermek amacıyla karşı tarafa bildirileceği hüküm altına alınmıştır.

Somut olayda;davacı vekilinin 26.03.2015 tarihli celseye katılmadığı ve söz konusu celse için mazeret dilekçesi sunduğu,mahkemece de aynı celse tesis edilen 1 no'lu ara karar ile davacı vekilinin mazeretinin kabul edildiği,2 no'lu ara kararda ise ,''tahkikatın tamamlandığının taraflara tefhimi ile bir sonraki oturumda sözlü yargılama yapılarak duruşmaya gelmeyen tarafın yokluğunda karar verileceği '' denildiği,bu duruşma zaptının isedavacı vekiline 06.04.2015 tarihinde tebliğ edildiği,davacı vekilince de bu tebliğden iki gün sonra 08.04.2015 tarihinde sunulan ıslah dilekçesi ile dava değerinin 10.000 TL'den 28.000 TL'ye yükseltildiği anlaşılmaktadır.Her ne kadar, mahkemece; 28.05.2015 tarihli bir sonraki karar celsesinde yukarıda ifade edilen gerekçe ile davacının ispat ettiği 10 adet burma bilezik talebi yönünden ''mahkemece 26.03.2015 tarihli oturumda tahkikatın tamamlandığı ve taraflara tefhim edildiği, 09.04.2015 tarihinde ise ıslah dilekçesi verildiği,ancak HMK 177/1 maddesinde yer alan'' ıslah, tahkikatın sona ermesine kadar yapılabilir'' hükmü gereğince süresi içinde yapılmayan ıslah dilekçesi dikkate alınmayarak taleple bağlı kalınarak hüküm tesis edildiği'' belirtilmiş ise de; mahkemece, davacı vekilince 26.03.2015 tarihli celsede sunulan mazeret dilekçesi kabul edildiğine göre, artık tahkikat evresinin bittiğinin kabul edilemeyeceği ve davacı vekilince sunulan 08.04.2015 tarihli ıslah dilekçesinin de süresinde kabul edilmesi gerektiği de kuşkusuzdur.

Hal böyle olunca, mahkemece; yukarıda ifade edilen yasa hükümleri ve açıklamalar dikkate alınmak suretiyle, ziynet alacağı davalarında aynen iade ,olmadığı taktirde bedele ilişkin istem varsa aynen iade isteminin o ziynetlerin gerçek bedelini de içerdiği dikkate alınarak dava dilekçesinde açıklanan değer az olsa bile bilirkişi raporu ile belirlenen fazla değere hükmedilebileceğinin gözetilmesi, bu kapsamda mahkemece, Harçlar Kanunu'nun 30.maddesi gereğince, bilirkişi raporunda belirlenen değer üzerinden eksik nisbi harcın tamamlatılması için davacı tarafa re’sen süre verilmesi gerektiği; yine 26.03.2015 tarihli celsede davacı vekilince sunulan mazeret dilekçesinin kabul edilmesi nedeniyle tahkikat evresinin bittiğinin kabul edilemeyeceği; bu durumda da, davacının ziynet alacağı talebi yönünden ispat ettiği ve mahkemece hüküm altına alınan 10 adet burma bilezik yönünden; davacı vekilince sunulan 08.04.2015 tarihli ıslah dilekçesinin davanın esasına etkisi yönünden inceleme ve değerlendirme yapılması gerekirken,yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiş,bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine,ikinci ve üçüncü bentte açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440. maddesi gereğince karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 13.11.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2837, Karar No: 2022/16605, Tarih: 20.10.2022

**11. Ceza Dairesi         2020/2837 E.  ,  2022/16605 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanunu'na Muhalefet

...

...

Katılan vekilinin temyizinin beraat hükümlerine sanık müdafinin temyizinin mahkumiyet hükümlerine yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

1) 6111 sayılı Kanun kapsamında matrah artırımında bulunulması veya idare ile uzlaşma sağlanmasının atılı suçların oluşumuna etkisinin bulunmadığı gözetilmeden, yargılamaya devam olunarak diğer delillerle birlikte bir karar verilmesi gerekirken, “sanığın 2008 ve 2009 dönemindeki eylemleri ile ilgili olarak matrah arttırımı hükümlerinden yararlandığı ve bu sebeple 2008 ve 2009 yıllarına ait beyannamelerin verildiği anlaşılmakla 6111 sayılı Yasa gereğince inceleme yapılamayacağından” bahisle 2008 ve 2009 yılları itibariyle unsurları oluşmayan suçlardan CMK’nin 223/2-a maddesi gereğince sanığın beraatine karar verilmesi yasaya aykırı,

2) 2008 ve 2009 takvim yıllarında gerçekleştirildiği iddia olunan eylemler için suçun sübutu halinde, 2010, 2011 ve 2012 takvim yıllarında gerçekleştirdiği eylemler yönünden ise hükümden sonra 15.04.2022 tarihinde Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren, 7394 sayılı Kanun’un 4 ve 5. maddeleriyle değişik 213 sayılı Kanun’un 359. maddesinin 3, 4, 5 ve 6. fıkra hükümleri uyarınca 5237 sayılı TCK’nin 7/2. maddesi de gözetilerek öncelikle lehe Kanun'un tespit edilip uygulama yapılması ve her iki Kanunla ilgili uygulamanın gerekçeleriyle birlikte denetime olanak verecek şekilde ayrıntılı olarak kararda gösterilmesi suretiyle sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafisi ve katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 2010, 2011 ve 2012 takvim yılları ile ilgili verilen kararlar yönünden diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 20.10.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

...