muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/4165, Karar No: 2016/7089, Tarih: 31.05.2016

**8. Ceza Dairesi         2016/4165 E.  ,  2016/7089 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Genel güvenliği tehlikeye sokacak şekilde kasten yangın çıkarma

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Oluşa ve tüm dosya kapsamına göre suça sürüklenen çocuğun, çakmakla otoparkta bulunan palmiye ağacının saçaklarını yakması üzerine çıkan yangının önce yanındaki diğer palmiye ağaçlarına akabinde de yakında bulunan binaya sirayet ederek daire ve işyerlerine zarar vermesi eyleminin TCK.nun 152/1-c, 2-a maddelerinde düzenlenen zincirleme şekilde işlenen nitelikli mala zarar verme suçunu oluşturduğu gözetilmeden yazılı şekilde genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması suçundan hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. ve 326/son maddeleri gereğince (BOZULMASINA), 31.05.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14616, Karar No: 2014/3355, Tarih: 24.02.2014

**11. Hukuk Dairesi         2013/14616 E.  ,  2014/3355 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... 4.FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 4. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 04.06.2013 tarih ve 2011/228-2013/100 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin çekmiş olduğu eser niteliğindeki ... fotoğrafının davalı tarafça izin alınmaksızın metrobüsler içerisindeki ekranlarda ve davalı işletmenin araçlarında kullanıldığını, bundan dolayı müvekkilinin maddi ve manevi haklarının ihlal edildiğini ve müvekkilinin zarara uğradığını ileri sürerek, FSEK'nın 68. madde gereğince 3 kat bedel hesabı ile 1.000 TL maddi, 15.000 TL tazminatın, ihtarname tarihinden itibaren reeskont faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiş, davacı vekili 11/03/2003 havale tarihli ıslah dilekçesi ile maddi tazminat talebini 3.600 TL olarak ıslah etmiş ayrıca faiz başlangıç tarihini de dava tarihi olarak değiştirmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, dava konusu fotoğrafın davalı işletme tarafından toplu taşıma araçlarında eser sahibi davacının izni olmaksızın kullanılması nedeniyle davacının FSEK kapsamındaki çoğalma yayma umuma iletim mali hakları ile, toplu taşıt araçlarındaki gösterimin niteliğinden, umuma arzın tarzından dolayı manevi hakkının ihlal edildiği, böylece davalının eyleminin FSEK'nın 23, 22, 25. maddeleri ile 14/3. maddesine aykırı olduğu, davalı tarafından davacıya telif tazminatı ödenmesi suretiyle tecavüzün ref' i gerektiği, dava konusu ... vapuru fotoğrafının izin alınarak kullanılması durumunda istenebilecek rayiç bedelin 1.200 TL olduğu kabul edilmek suretiyle FSEK'nın 68. maddesi gereğince 3 kat hesabıyla toplam 3.600 TL telif tazminatı ile davacının bir fotoğraf sanatçısı, davalının ise ... Büyükşehir Belediyesi'ne bağlı bir işletme oluşu, ihlalin gerçekleşme biçimi ve ihlal edilen manevi hakkın niteliği ile tarafların dosyaya yansıyan ekonomik ve sosyal konumları gözetilerek 2.000 TL manevi tazminatın dava tarihinden itibaren hesaplanacak reeskont faizi ile birlikte davacıdan tahsili ile davalıya verilmesine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına ve kararın hüküm kısmının 1. bendinde tazminat tutarının davalıdan yerine, davacıdan tahsile karar verilmesinin maddi hata olup mahallinde düzeltilmesi mümkün olmasına göre davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına ve kararın hüküm kısmının 1. bendinde tazminat tutarının davalıdan yerine, davacıdan tahsile karar verilmesinin maddi hata olup mahallinde düzeltilmesi mümkün olmasına göre davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 286,00 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 24.02.2014 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Mahkemece eser sahibi davacının eser üzerindeki mali haklarının ihlal edildiği gerekçesiyle talep gibi 5846 sayılı Kanun'un 68. maddesi uyarınca üç kat telif tazminatına hükmedilmiş ise de; Kanun'un 68. maddesinin 1. fıkrasında eseri, icrayı, fonogramı veya yapımları hak sahiplerinden bu Kanuna uygun yazılı izni almadan, işleyen, çoğaltanların “bu Kanun hükümleri uyarınca tespit edilecek rayiç bedelin en çok üç kat fazlasını” isteyebileceği belirtilmiş olup, aynı Kanun'un 66/3 fıkrası gereğince mahkeme, mali haklara tecavüz halinde, “tecavüzün şümulünu, kusurun olup olmadığını, varsa ağırlığını” takdir etmek durumunda bulunduğundan, dava konusu olayda talep edilebilecek “en çok üç kat fazla” tazminatın tecavüzün şümulüne ve kusurun ağırlığına göre belirlemek yetkisinin mahkeme hâkimine ait olduğu, BK’nın 43/1 maddesinin de bu yetkiyi desteklediği, mahkemenin bu hususları tartışmadan doğrudan belirlenen rayiç bedelin üç katına hükmetmesinin isabetsiz bulunduğu, Anayasa Mahkemesi'nin konu ile ilgili 28.02.2013 gün 2012/133 esas 2013/33 sayılı kararında yer verilen -maddedeki “üç katı” ibaresi ile- “hak sahiplerinin dava yoluyla isteyebileceği bedele üst sınır getirildiği, hâkimin taleple bağlı olduğuna dair veya takdir yetkisine ilişkin olumsuz bir düzenleme içermediği, bu sınır içerisinde kalmak şartıyla hâkimin dosya içeriği ve talebi de gözeterek takdir yetkisi kullanacağının açık olduğu ve her dava konusu olayda tartışılması ve değerlendirmesi gerektiği” şeklindeki gerekçenin de muhalefet görüşüm doğrultusunda bulunduğu ve hükmün bu nedenlerle bozulması gerektiği kanaatinde olduğumdan sayın çoğunluğun görüşüne katılmıyorum. 24.02.2014
Yargıtay — Esas No: 2022/2686, Karar No: 2022/16027, Tarih: 21.11.2022

**6. Ceza Dairesi         2022/2686 E.  ,  2022/16027 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozmaya, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Sanığın zararı kovuşturma aşamasında giderdiği bu sebeple 5237 sayılı TCK 168/3 ikinci cümle gereğince 1/3 indirim yapılması gerekirken 1/2 oranında indirim yapılmak suretiyle eksik ceza tayini,

2-Sanığın, müştekiye ait kullanılmış döner bıçağını almak amacıyla müştekiye bıçak göstermek ve bıçakla yaralamak şeklinde gerçekleştirdiği olayda; sanığa müştekiye yönelik eylemi hakkında TCK’nin 149/1-a,d, 168/3, 62/1 maddeleri kapsamında mahkûmiyet hükmü verilmiştir. Herhangi bir gerekçe gösterilmeksizin değer azlığı indirimi de uygulanmamıştır.

TCK'nın “Daha az cezayı gerektiren hâl” başlıklı 150/2. maddesinde; “Yağma suçunun konusunu oluşturan malın değerinin azlığı nedeniyle, verilecek ceza üçte birden yarıya kadar inidirilebilir.” denilmektedir.

Maddenin gerekçesinde ise; “Maddenin ikinci fıkrasında, yağma suçunun konusunu oluşturan malın değerinin azlığı nedeniyle, verilecek cezada indirim yapılması gerektiği kabul edilmiştir.” açıklamasına yer verilmiştir.

TCK’nın 145. maddesiyle daha az ceza verilmesini gerektiren bir nitelikli hâl olarak “Değer azlığı”, hırsızlık suçu bakımından da suçun işleniş şekli ve özellikleri de göz önünde bulundurularak, ceza vermekten de vazgeçilebilir.” ibaresi ilâvesiyle- hüküm altına alınmış bir husustur.

Y.C.G.K.'nın 15.12.2009 günlü, 6/242-291 esas ve karar sayılı içtihadında belirtildiği üzere, 5237 sayılı TCK'nın 145. (veya 150/2) maddelerinde veya gerekçelerinde “Daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma” koşulu yoktur. Elbette değerin az olmasına ilaveten, daha çoğunu alma olanağı varken daha azı alınmış ise; bu maddeler sanık lehine uygulanmalıdır. Ancak; her iki maddenin, yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir.

TCK'nın 145 veya 150/2. maddeleri uyarınca faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması kural olarak yeterli olup, suç ve cezada kanunilik ilkesi ile aleyhe kıyas ve yorum yasağı gereği, kanunda bulunmayan başka bir koşul ihdas edilemez.

Hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

TCK'nın 145 veya 150/2. maddeleri uyarınca faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması kural olarak yeterli olup, suç ve cezada kanunilik ilkesi ile aleyhe kıyas ve yorum yasağı gereği, kanunda bulunmayan başka bir koşul ihdas edilemez.

Hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

TCK'nın 145 ve 150/2. maddelerinin uygulanmasında hâkime geniş bir takdir yetkisi tanınmış olup, TC Anayasası’nın 141/3, 5271 sayılı CMK'nın 34, 223, 230 ve 289. maddeleri uyarınca sözü edilen yetki kullanılırken, keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle açıklanmalı ve uygulama yapılmalıdır.

Öte yandan hâkim, TCK'nın 145 veya 150/2. maddeleriyle kendisine tanınan takdir yetkisini kullanırken, evrensel ceza hukuku prensiplerinden olan ve ceza kanunlarımızın hazırlanmasında esas alınan, kanunilik, belirlilik, orantılılık ve ölçülülük ilkeleri, kıyas ve aleyhe yorum yasağı ile mükerrer değerlendirme yasağına uygun bir değerlendirme yapmak zorundadır.

Bu açıklamalardan değer az ise, verilecek cezadan mutlaka indirim yapılmalıdır gibi bir anlam da çıkartılmamalıdır. Diğer bir anlatımla indirim yapıp yapmama hususu her somut olayda özenle değerlendirilmelidir.

Nitekim Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun Dairemizce benimsenen içtihatları uyarınca; rögar kapağı, plaka, sürücü belgesi, kimlik belgesi ve bankamatik kartı gibi eşyaların hırsızlık suçuna konu olması halinde, ortaya çıkan tehlike veya bunların yeniden çıkartılması için sarf edilecek emek ve mesai vb.’de gözetilerek değer azlığı indirimi yapılmamalıdır.

Bunun gibi kasten öldürme, kasten öldürmeye teşebbüs, cinsel istismar gibi ağır suçların yağma ile birlikte işlenmesi hallerinde değer azlığı indiriminin yapılmaması hukuka, vicdana ve adalete de uygun olacaktır.

Bu açıklamalardan sonra somut olay değerlendirildiğinde, müştekiye ait 20 – 30 TL değerindeki döner bıçağı, bıçak ile yaralamak suretiyle müştekiden alınmış olsa bile, suç tarihi olan 05.12.2005 itibariyle paranın satın alma gücü ve günün ekonomik koşulları ile birlikte değerlendirildiğinde, sanığa verilen cezada değer azlığı indiriminin yapılması gerekir.

Açıklanan nedenlerle;

5237 sayılı TCK’nin 150/2. maddesiyle sanığa verilen cezadan değer azlığı nedeniyle indirim yapılması hususunun gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedene tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesi gereğince sonuç ceza miktarı bakımından sanığın kazanılmış hakkının korunmasına, 21.11.2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/53, Karar No: 2024/149, Tarih: 15.01.2024

**3. Hukuk Dairesi         2024/53 E.  ,  2024/149 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

SAYISI : 2022/39 E., 2023/430 K.

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen tazminat davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalılar vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 373 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca; Yargıtayın bozma kararı üzerine İlk Derece Mahkemesince bozmaya uygun olarak karar verilmesi halinde, bu karara karşı temyiz yoluna başvurulabilir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak verilen karar, 6100 sayılı Kanun’un 362 nci maddesinde öngörülen kesinlik sınırına tabidir.

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Kanun'un 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre, İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak verilen kararda davalılar yönünden hüküm altına alınan ve temyize konu edilen miktar 55.292,62 TL olup, karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 238.730,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalılar vekilinin temyiz dilekçesinin (miktar itibariyle) REDDİNE,

Peşin alınan temyiz harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

15.01.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/16092, Karar No: 2012/41501, Tarih: 18.09.2012

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2011/16092 E.  ,  2012/41501 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet Nedeniyle Güveni Kötüye Kullanmak

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması, malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı, veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Somut olayda; suça sürüklenen çocuğun katılanın işyerinde işçi olarak çalıştığı, katılanın çocuğu bir esnaftan olan alacağını gidip alması için görevlendirdiği, çocuğun teslim aldığı 600 TL parayı katılana iade etmediği ve işyerini terk ederek geri dönmediği, bu şekilde hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanmak suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik bulunmamıştır.

Suça sürüklenen çocuğun 18 yaşından küçük olması karşısında yargılamasının kapalı oturumlarda gerçekleştirilmesi gerekirken oturumların açık yapılarak ve kapalı oturumda yapılan yargılama sonunda hükmün de kapalı oturumda açıklanması gerektiği gözetilmeden açıkça okunması suretiyle CMK'nın 185.maddesine muhalefet edilmesi hususlarının telafisi mümkün olmadığından bozma nedeni sayılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, Ancak;

Hapis cezası alt sınırdan tayin edildiği halde adli para cezası belirlenirken yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin, aynı gerekçeyle tam gün sayısının asgari hadden uzaklaşılması suretiyle belirlenerek sanığa fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı yasanın 8.maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK'un 321.maddesi gereğince BOZULMASINA;

Hapis cezası alt sınırdan tayin edildiği halde adli para cezası belirlenirken yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin, aynı gerekçeyle tam gün sayısının asgari hadden uzaklaşılması suretiyle belirlenerek sanığa fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı yasanın 8.maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK'un 321.maddesi gereğince BOZULMASINA;

Fakat, bu aykırılığın yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanun'un 322.maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; hükümde yer alan "5237 sayılı TCK'nın 155/2, 31/3, 62 maddeleri gereğince sonuç olarak verilen 50 gün adli para cezası karşılığı aynı yasanın 52.maddesi gereğince günlüğü 20.00 TL'den olmak üzere 1.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ifadelerinin yerine "5237 sayılı TCK'nın 155/2 maddesi gereğince 5 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, aynı yasanın 31/3.maddesi gereğince 1/3 oranında indirim yapılarak 3 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, aynı yasanın 62.maddesi gereğince cezasından 1/6 oranında indirim yapılarak sanığın 2 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, aynı yasanın 52/2 maddeleri gereğince verilen 2 gün adli para cezası karşılığı aynı yasanın 52. maddesi gereğince günlüğü 20.00 TL'den olmak üzere sonuç olarak 40.00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına" yazılmak suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 18/09/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3335, Karar No: 2010/4871, Tarih: 21.09.2010

**7. Hukuk Dairesi         2010/3335 E.  ,  2010/4871 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi taraflarca istenilmiş olup, temyiz istemlerinin süresinde olduğu anlaşılmakla; dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dava taşınmaz üzerinde bulunan muhdesatın aidiyetinin tespiti istemine ilişkindir.

1-İddia ve savunmaya, duruşma tutanaklarına yansıyan bilgi ve belgelere, bu yolla saptanan dava niteliğine ve özellikle iddia ve savunmanın kıymetlendirilmesi yönünden bilgilerine başvurulan ve hükme dayanak yapılan uzman bilirkişi raporunun niteliği, içeriği ve dosya kapsamında toplanıp değerlendirilen delillere, delillerin takdir, tahlil ve tartışımına ilişkin hükümde gösterilen gerekçelere, dava konusu bina niteliğindeki muhdesatın 2.katının davacı tarafça, 1.katının ise muris ile birlikte tüm aile fertlerince meydana getirildiğinin belirlenmesine, yine davanın müteselsil sorumluluk hükümlerine tabi olmadığı gözetilerek her bir davalı vekili yararına davanın reddedilen kısmı üzerinden ayrı ayrı vekalet ücreti takdir edilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı tarafın tüm, davalı tarafın ise sair temyiz itirazlarının REDDİNE, alınması gereken harcın mahsubu ile fazla ödenen 91.05 TL harcın istek halinde davacı tarafa iadesine,

2-Davalı tarafın oluşturulan hükme yönelik temyiz itirazlarına gelince; gerek eski Medeni Kanun ve gerekse sonradan yürürlüğe giren Türk Medeni Kanunu hükümlerine göre arz üzerindeki bütünleyici parça nitelikli muhtesatların mülkiyetinin arzın mülkiyetine tabi olduğu gözetildiğinde, sadece muhtesatın davacı tarafça meydana getirildiğinin tespitine karar verilmekle yetinilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz, davalı tarafın temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde ise de yanılgının giderilmesi yargılamanın tekrarını gerektirmediğinden, hüküm yerinin birinci fıkrasından “..taşınmazın 2.katının mülkiyetinin davacıya ait olduğunun..” sözlerinin

çıkarılmasına, yerine ”. .taşınmaz üzerindeki binanın 2. katının davacı ... tarafından meydana getirildiğinin..” sözlerinin yazılmasına, hükmün düzeltilen bu şekli ile ONANMASINA, hüküm düzeltilerek onandığından harç alınmasına yer olmadığına, davalı tarafça peşin ödenen harçların istek halinde ilgilisine iadesine, 21.09.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1054, Karar No: 2018/2551, Tarih: 22.02.2018

**13. Ceza Dairesi         2018/1054 E.  ,  2018/2551 K.**

**"İçtihat Metni"**

KANUN YARARINA BOZMA

Nitelikli hırsızlık suçundan sanık ...’ın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/1-b, 143, 35/2, 43/1 ve 62. maddeleri gereğince 3 yıl 5 ay 21 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, dair Gaziantep 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 07/06/2006 tarihli ve 2005/2185 esas, 2006/699 sayılı kararına karşı, Adalet Bakanlığı'nın 10.01.2018 gün ve 94660652-105-27-11245-2017-Kyb sayılı yazısı ile kanun yararına bozma ihbarında bulunulduğundan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 01.02.2018 gün ve 2018/8335 sayılı ihbarnamesiyle Dairemize gönderildiği,

MEZKUR İHBARNAMEDE;

Dosya kapsamına göre,

1-Anılan kararın adı geçen sanık ile birlikte müşterek fail olarak aynı suçtan mahkum edilen diğer sanık ... müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay 13. Ceza Dairesinin 19/03/2012 tarihli ve 2011/5105 esas, 2012/6273 sayılı ilâmı ile "Sanık ve arkadaşının olay günü saat 19.00 da ATM para makinesinin kapısını levye ile açtıkları sırada alarmın çalması üzerine kaçtıkları, on dakika sonra geldiklerinde polis veya görevli görmeyince gece devam etmek için çevrede dolaştıkları saat 3.30 da tekrar oksijen tüpü ile makineyi açmaya çalışırken yakalandıklarının anlaşılması karşısında; sanık ve arkadaşının iki hareketi tek bir hırsızlık suçunu gerçekleştirmek için yaptıkları gözetilmeden, koşulları oluşmayan 5237 sayılı TCK'nın 43/1. maddesi uyarınca uygulama yapılması," gerekçesiyle sanık lehine bozma kararı verildiği anlaşılmakla, sanık hakkında belirtilen gerekçe ile TCK'nın 43/1. maddesinin uygulanamayacağının gözetilmemesinde,

2- Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 07/11/2006 tarihli ve 227-228 sayılı kararında belirtilen “Esasen olağan bir dikkat ve özenin gösterilmesi halinde gerçekleşmeyecek olan isim, yaş ve hesap hataları, yargı kararlarında ‘maddi yanılgı’ veya ‘yazım hatası’ diye isimlendirilen beşeri hatalardır. Yargılama araçlarının belirli bir biçimde takdir edilmelerinden kaynaklanan değerlendirme hataları ise hukukî yanılgılardır. Hukukî yanılgılar, ancak başka bir merci tarafından ve yasa yolu başvurusuyla açılan bir talî muhakeme ile giderilebilir. Yargı ve kararlardaki maddî yanılgıların düzeltilmesi ise herhangi bir yöntem ve zamanla sınırlı değildir. Bu yanılgılar, bizzat bu hatayı yapan merci tarafından, kendiliğinden veya bir yasa yolu başvurusu üzerine verilen bir karardaki uyarı üzerine düzeltilebilir.” biçimindeki açıklamalar karşısında, somut olayda sanık hakkında kurulan hükümde, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/1-b maddesi uyarınca belirlenen 5 yıl hapis cezası üzerinden, suçun gece vakti işlendiğinin kabulü ile aynı Kanun'un 143. maddesi uyarınca 1/4 oranında yapılan arttırım ile 6 yıl 3 ay hapis cezasına, suçun teşebbüs aşamasında kaldığından bahisle aynı Kanun'un 35. maddesi uyarınca 1/2 oranında indirim yapılmak suretiyle 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezasına, eylemin zincirleme işlendiği kabul edilerek aynı Kanun'un 43. maddesi gereğince 1/3 oranında arttırım ile 4 yıl 2 ay hapis cezasına ve takdiri indirim nedeni ile aynı Kanunun 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılarak 3 yıl 5 ay 20 gün hapis cezasına hükmedilmesi yerine, 3 yıl 5 ay 21 gün hapis cezasına hükmedilmesinde isabet görülmediğinden anılan kararın bozulması gerektiğinin ihbar olunduğu anlaşılmıştır.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ: