muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/22129, Karar No: 2013/2049, Tarih: 12.02.2013

Mahkemece; yukarıda açıklanan ilke ve esaslar doğrultusunda bilirkişi incelemesi yaptırılarak sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 12.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8351, Karar No: 2024/1822, Tarih: 20.02.2024

**5. Ceza Dairesi         2021/8351 E.  ,  2024/1822 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/102 E., 2018/870 K.

SUÇ : Tefecilik, sahte belge düzenlenmesi

HÜKÜM : 1)... 6. Asliye Ceza Mahkemesinin, 29.11.2017 tarihli ve 2017/246 Esas, 2017/732 ... Kararı ile; atılı suçlardan ayrı ayrı beraat,

2)İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin 19.04.2018 tarihli ve 2018/102 Esas, 2018/870 ... Kararı ile; İlk Derece Mahkemesince verilen beraat hükümlerinin kaldırılarak, sanıkların eylemlerinin kül halinde zincirleme tefecilik suçunu oluşturduğunun kabulü ile bu suçtan ayrı ayrı mahkumiyet.

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin, 19.04.2018 tarihli ve 2018/102 Esas, 2018/870 ... Kararının, sanık ... müdafii ve sanık ... tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde;

Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın (2709 ... Kanun) 40 ıncı maddesinin ikinci fıkrası, 5271 ... Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 ... Kanun) 34 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 231 inci maddesinin ikinci fıkrası, 232 nci maddesinin altıncı fıkrası ve 291 inci maddesinin birinci ve ikinci fıkraları uyarınca karar ve hükümlerde, başvurulabilecek kanun yolu, süresi, sürenin ne zaman başlayacağı, merci, başvuru şekli ve kanun yollarına başvurulmadığı takdirde hükmün kesinleşeceğinin tereddüde yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesinin zorunlu olduğunun belirtilmesi ve 5271 ... Kanun'un 294 üncü maddesinin birinci fıkrasında, ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır'', aynı Kanun'un "Temyiz gerekçesi" başlığını taşıyan 295 inci maddesinin birinci fıkrasında ise; "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir'' şeklindeki düzenlemeler karşısında;

19.04.2018 havale tarihli dilekçe ile hükmü temyiz eden sanık ...'a 5271 ... Kanun'un 295 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçenin tebliğden itibaren (7) gün içerisinde verilmesi gerektiğinin bildirilmediği gibi bu hususun meşruhatlı tebligat ile de ihtar edilmediği anlaşıldığından, sanığa yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda usulüne uygun şekilde ''5271 ... Kanun'un 295 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca gerekçeli temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçenin tebliğden itibaren (7) gün içerisinde verilmesi halinde temyiz talebinin incelenebileceği, aksi halde sebep yokluğundan temyiz talebinin reddedileceği'' hususlarını içeren meşruhatlı tebligat ile gerekçeli kararın tebliğ edilmesi,

Temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçe verilmesi halinde ise bu hususta ek tebliğname düzenlenmesi sonrasında iadesinin temini için dosyanın İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

Temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçe verilmesi halinde ise bu hususta ek tebliğname düzenlenmesi sonrasında iadesinin temini için dosyanın İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

Oy birliğiyle, 20.02.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/19860, Karar No: 2021/14548, Tarih: 20.09.2021

**2. Ceza Dairesi         2020/19860 E.  ,  2021/14548 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

I)Suça sürüklenen çocuk ... hakkında iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Yasa'nın 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000 TL dahil adli para cezasına ilişkin mahkumiyet hükmünün temyizi mümkün olmadığından, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz isteğinin 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

II)Suça sürüklenen çocuklar hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

III)Suça sürüklenen çocuk ... hakkında iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Suç tarihinde 15-18 yaş grubu arasında bulunan suça sürüklenen çocuğun eylemine uyan ve 5237 sayılı TCK'nın 116/1,119/1-c,31/3 maddelerinde öngörülen cezanın üst sınırına göre TCK'nın 66/1-e, 66/2. maddeleri uyarınca hesaplanan 5 yıl 4 ay olağan zamanaşımının 13/11/2015 olan karar tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE, 20/09/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3518, Karar No: 2013/18500, Tarih: 24.12.2013

**1. Hukuk Dairesi         2013/3518 E.  ,  2013/18500 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL, TAZMİNAT

Yanlar arasında görülen tapu iptali ve tescil,tazminat davası sonunda, yerel mahkemece davanın, reddine ilişkin olarak verilen karar davacı vekili tarafından yasal süre içerisinde duruşmalı olarak temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 24.12.2013 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden vekili Avukat ... ile temyiz edilen vekili Avukat ... geldiler, duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptal - tescil ve tazminat isteğine ilişkin olup, Mahkemece, temliklerin muvazaalı olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden ve toplanan delillerden; davacının, mirasbırakanın, çekişme konusu taşınmazlarını mirasçıdan mal kaçırma amacıyla ve muvazaalı olarak satış yoluyla davalılara temlik ettiğini, davalı ...'ın bir kısım taşınmazları dava dışı şirkete devrettiğini ileri sürerek, 19.10.2010 tarihinde eldeki davayı açtığı; davalıların ise, davacının bilgisi dahilinde satış işleminin yapıldığını, bölgede taşınmaz fiyatlarının artması nedeniyle kötüniyetli olarak davanın açıldığını, satış bedelinin peşin olarak ödendiğini, miras bırakanın, satış bedeli ile borçlarını ödediğini, tedavi giderlerini karşıladığını, miras bırakanın önce oğlu...'e satmak için teklifte bulunduğunu, onun kabul etmediğini, belirterek, davanın reddini savundukları anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve l.4.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun 706., Borçlar Kanunu'nun 213. ve Tapu Kanunu'nun 26.maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle mirasbırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince; miras bırakan 1924 doğumlu ...'ın 17.1.2008 tarihinde öldüğü, davacı kızı ..., davalı oğlu ... ile dava dışı çocukları ve torunlarının mirasçı olarak kaldığı; davalı ...'ın ise oğlu...'ten olma torunu olduğu; miras bırakanın, çekişme konusu 805, 904 ve 905 parsel sayılı taşınmazlardaki payını davalı ...'e; 163, 269, 388, 402, 466, 468 ve 516 sayılı parsellerdeki payları ile 107 ada 10 parsel sayılı taşınmazın tamamını davalı ...'a 20.9.2004 tarihinde satış yoluyla temlik ettiği; ...'ın da 269, 388, 402 ve 466 sayılı parsellerdeki payını 11.08 .2010 tarihinde dava dışı şirkete sattığı, davalıların, satış bedelini ödedikleri yönünde belge sunmadıkları gibi, miras bırakanın, satış bedeli ile borçlarını ödediğini, tedavi giderlerini karşıladığını savunmuş iselerde, tedavi giderleri ile borçların tutarı ve ödenmesi konusunda bir delil ibraz edilmediği, terekeden para çıkmadığı, taşınmazların akitte gösterilen satış bedelleri ile gerçek değerleri arasında aşırı fark bulunduğu; miras bırakanın, satış yapmaya ihtiyacı olduğu kabul edilse dahi birkaç parça taşınmazını gerçek değeri ile satmak suretiyle ihtiyacını karşılaması mümkün iken, içinde oturduğu ev dahil 11 parça taşınmazını düşük bedelle satmasının hayatın olağan akışına aykırı olduğu tartışmasızdır.

O hâlde, tüm bu olgular, yukarıda açıklanan ilkeler ile birlikte değerlendirildiğinde, miras bırakanın, dava konusu 107 ada 10 parsel sayılı taşınmazın tamamını diğer taşınmazlardaki paylarını mirasçıdan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olarak davalılara temlik ettiği sonucuna varılmaktadır.

Hâl böyle olunca, davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

O hâlde, tüm bu olgular, yukarıda açıklanan ilkeler ile birlikte değerlendirildiğinde, miras bırakanın, dava konusu 107 ada 10 parsel sayılı taşınmazın tamamını diğer taşınmazlardaki paylarını mirasçıdan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olarak davalılara temlik ettiği sonucuna varılmaktadır.

Hâl böyle olunca, davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Davacı vekilinin temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle, hükmün açıklanan nedenden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 29.12.2012 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesinin 14. maddesi gereğince gelen temyiz eden vekili için 990.00.-TL. duruşma avukatlık parasının temyiz edilenlerden alınmasına, 24.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12115, Karar No: 2014/19918, Tarih: 15.10.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/12115 E.  ,  2014/19918 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Uşak 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 07/11/2012

NUMARASI : 2011/1049-2012/1217

Davacı, 26/11/1990 tarihinden itibaren hizmet akdine bağlı olarak fiilen çalışmış olduğu SSK kapsamındaki hizmet dönemlerine isabet eden Bağ-Kur Esnaf sigortalılığının iptaline, bu dönemler dışında kalan Bağ-Kur Esnaf sigortalılığının geçerli olduğuna karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Dava, davacının çakışan dönemlerdeki 5510 S.K.'nun 4/b kapsamındaki sigortalılığının iptali ile çakışma olmayan dönemlerde 5510 S.K.'nun 4/b kapsamındaki sigoralılığının geçerli olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, 26.11.1990-1.6.1994 tarihleri arasındaki çakışan sigortalılık sorununun davalı Kurum tarafından dava açıldıktan sonra çözüldüğü, davacının servis taşımacılığı işi nedeniyle 27.9.2005 tarihinde başlayan vergi kaydının 30.8.2009 tarihinde sona erdiği, 24.9.2009 tarihinde 5510 S.K.'nun 4/a kapsamındaki çalışmasının başladığı, davalı Kurumda bulunan ve tarihi belirsiz olan sigortalılık belgesinde davacının vergi kaydının 2005 yılından itibaren devam ettiğinin yazılı olması nedeniyle 4/a kapsamındaki sigortalılığının iptal edildiği, ancak Vergi Dairesi'nin 2012 tarihli yazısında vergi kaydının 30.8.2009 tarihinde sona erdiğinin bildirildiği anlaşılmaktadır.

Somut olayda davacının 26.11.1990-1.6.1994 tarihleri arasındaki çakışan sigortalılık sorunu davalı Kurum tarafından idari yoldan çözülmüştür. 24.9.2009 tarihinden itibaren başlayan ve kurumca iptal edilen 4/a kapsamındaki sigortalılık yönünden ise davacının servis taşımacılığı işi nedeniyle 27.9.2005 tarihinde başlayan vergi kaydının 30.8.2009 tarihinde sona ermesinden sonra 24.9.2009 tarihinde 5510 S.K.'nun 4/a kapsamındaki çalışmasının başlaması nedeniyle sigortalılıklarda çakışma olmadığı açıktır. Davacının 4/a kapsamındaki sigortalılığının iptal edilmesine ilişkin Kurum işlemi hatalıdır.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin yazılı şekilde hatalı değerlendirme sonucu hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir..

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine 15/10/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1772, Karar No: 2020/19518, Tarih: 22.12.2020

**9. Hukuk Dairesi         2018/1772 E.  ,  2020/19518 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ : ... Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin 06.01.2008 tarihinden 10.12.2015 tarihine kadar davalı işyerinde ağaç işleri teknisyeni, mobilya ustası olarak çalıştığını, müvekkilinin davalı işyerinde ağır malzeme kaldırmaktan dolayı belinde oluşan rahatsızlık nedeniyle 04.12.2015 tarihinde doktor raporu aldığını, raporun sona erme tarihi olan 11.12.2015 tarihinde işyerine çalışmak üzere gittiğini, ancak 10.12.2015 tarihinde rapor süresi sona ermeden davalı işveren tarafından iş akdinin bildirimsiz olarak fesihedildiğini öğrendiğini, tazminat ve işçilik alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla mesai ücreti, yıllık izin ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti, 2015 yılı Aralık ayı ücreti, asgari geçim indirimi alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının 06.01.2008 tarihinde çalışmaya başladığını, davacının işyerinde huzuru bozucu hareketlerde bulunduğunu hatta diğer çalışan peyzaj mimarı ....’ü tehdit ettiğini, 04.12.2015 tarihinde davacının bu davranış ve tehdidi ile ilgili olarak uyarıldığını ancak davacının işyeri yetkililerine hakaretlerine devam etmesi üzerine 04.12.2015 tarihinde davacının iş akdinin 4857 Kanun'un 25/2-d bendine göre haklı nedenle feshedildiğini, iş akdi haklı nedenle feshedilen işçinin kıdem ve ihbar tazminatına hak kazanamayacağını, davacının herhangi bir işçilik alacağının bulunmadığını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

İlk Derece Mahkemesi tarafından davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İstinaf başvurusu :

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı, davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti :

... Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar vermiştir.

Temyiz başvurusu :

Bölge Adliye Mahkemesinin kararına karşı davalı vekili tarafından temyiz başvurusunda bulunulmuştur.

Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti :

... Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar vermiştir.

Temyiz başvurusu :

Bölge Adliye Mahkemesinin kararına karşı davalı vekili tarafından temyiz başvurusunda bulunulmuştur.

Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Dosyadaki bilgi ve belgeler ile tanık beyanları değerlendirildiğinde; 03.12.2015 tarihinde davacının davalı işyerinde çalışan ...'yi arayarak çalıştığı otelden 17.00'de alınmasını istediği, ancak 17.30'da alınabileceğini söylemesi üzerine davacının ...'ye ve ailesine küfrettiği, tehdit ettiği, bunun üzerine ...'nin işverene durumu anlatır 03.12.2013 tarihli dilekçe verdiği, mahkemece ...'nin tanık olarak dinlendiğinde de aynı beyanda bulunduğu, bir başka çalışan ...'in de davacının ...'ye küfrettiğine dair aynı tarihli dilekçe verdiği anlaşılmıştır.

Yukarıda açıklanan ve davalı işveren tarafından feshe konu edilen davacının bu eylemi 4857 sayılı İş Kanunu’nun 25/II-d maddesinde düzenlenen "işverenin başka işçisine sataşmak" niteliğindedir ve davalı işveren açısından haklı fesih sebebidir. Bu itibarla iş sözleşmesinin işveren tarafından haklı nedenle feshedildiği kabul edilerek kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin reddi gerekirken kabulüne dair karar verilmesi hatalıdır.

3- Taraflar arasında uyuşmazlık, işçinin kullandırılmayan izin sürelerine ait alacağı bulunup bulunmadığı noktasında toplanmaktadır.

4857 sayılı Kanun'un 59. maddesinde, iş sözleşmesinin herhangi bir nedenle sona ermesi halinde, işçiye kullandırılmayan yıllık izin sürelerine ait ücretlerin son ücret üzerinden ödeneceği hükme bağlanmıştır. Yıllık izin hakkının ücrete dönüşmesi için iş sözleşmesinin feshi şarttır. Bu noktada, sözleşmenin sona erme şeklinin ve haklı nedene dayanıp dayanmadığının önemi bulunmamaktadır.

Yıllık izinlerin kullandırıldığı noktasında ispat yükü işverene aittir. İşveren yıllık izinlerin kullandırıldığını imzalı izin defteri veya eşdeğer bir belge ile kanıtlamalıdır.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 31. maddesinde, hakimin davayı aydınlatma ödevi düzenlenmiş olup, madde uyarınca, hakim uyuşmazlığın aydınlatılmasının zorunlu kıldığı durumlarda, maddi veya hukuki açıdan belirsiz yahut çelişkili gördüğü hususlar hakkında, taraflara açıklama yaptırabileceği, soru sorabileceği ve delil gösterilmesini isteyebileceği düzenlenmiştir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 31. maddesinde, hakimin davayı aydınlatma ödevi düzenlenmiş olup, madde uyarınca, hakim uyuşmazlığın aydınlatılmasının zorunlu kıldığı durumlarda, maddi veya hukuki açıdan belirsiz yahut çelişkili gördüğü hususlar hakkında, taraflara açıklama yaptırabileceği, soru sorabileceği ve delil gösterilmesini isteyebileceği düzenlenmiştir.

Somut uyuşmazlıkta, davacının davalıya ait işyerinde 7 yıl 10 ay 21 gün çalışması bulunmakta olup davacının çalışma süresi boyunca hiç izin kullanmadığı kabulüne göre yıllık ücretli izin karşılığı alacak hesabı yapılmıştır. Davacının çalışma süresi boyunca hiç ücretli izin kullanmaması hayatın olağan akışına aykırı olduğundan ve davacı tanıkları da yıllık izinlerinin kullandırıldığını ve davacının da kullandığı yönünde beyanda bulunduklarından, hakimin 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 31. maddesinde düzenlenen davayı aydınlatma ödevi çerçevesinde; Mahkemece, davacı asilin çalışma süresi boyunca ücretli izin kullanıp kullanmadığı, kullanmış ise kaç gün yıllık ücretli izin kullandığı konusunda beyanı alınması gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan ilk derece mahkemesi kararının ve bu karara karşı istinaf başvurusunu esastan reddeden bölge adliye mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA, dava dosyasının kararı veren İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin ise kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 22.12.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.