muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/6301, Karar No: 2025/1663, Tarih: 10.02.2025

2. Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; hükme esas alınan bilirkişi raporunda en düşük veri olan TAMSİS verilerinin dikkate alındığını, İlçe Tarım ve Orman Müdürlüğü resmî verileri dikkate alınarak ek rapor alınması gerektiğini, taşınmazın arsa vasfında olduğunu, taşınmaz sulu tarım arazisi olup kapitalizasyon faiz oranının buna göre belirlenmesi gerektiğini, objektif değer artış oranının düşük belirlendiğini ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması istemi ile istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile kuru arazi niteliğindeki dava konusu taşınmaza net ürün gelirine göre değer biçilmesinde yöntem olarak bir isabetsizlik bulunmadığı, dava konusu taşınmazın keşif tutanağı ve bilirkişi raporu ile tespit edilen nitelikleri dikkate alındığında taşınmazın kuru arazi olarak kabulünün yerinde bulunduğu, dava konusu taşınmazın niteliği ve konumuna göre uygulanan kapitalizasyon faizi oranı ile objektif değer artışı oranının uygun olduğu, bilirkişi heyeti raporunda belirtilen münavebe ürünleri ve verilerinin bölgenin münavebe yapısı ile uyumlu olduğu, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin 12055/17 numaralı başvuru sonucu verilen 23.10.2018 tarihli kararı ve Anayasa Mahkemesinin 2016/9364 başvuru numaralı, 01.06.2019 tarihli ve 30791 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan kararı da göz önüne alınarak davacı idare lehine vekâlet ücreti hükmedilmemesinde bir isabetsizlik bulunmadığı gerekçesiyle istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1. Davacı idare vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü sebepleri tekrar ederek kararın bozulmasını talep etmiştir.

2. Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü sebepleri tekrar ederek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukukî Nitelendirme

Uyuşmazlık, dava konusu taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespitine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2.2942 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesinin sekizinci fıkrası ile 11 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesi ile 369 uncu maddesinin birinci fıkrasında yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Arazi niteliğindeki dava konusu taşınmazın zeminine 2942 sayılı Kanun'un 11 inci maddesinin birinci fıkrasının (f) bendi uyarınca olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net geliri üzerinden değer biçilmesi yerindedir.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesi ile 369 uncu maddesinin birinci fıkrasında yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Arazi niteliğindeki dava konusu taşınmazın zeminine 2942 sayılı Kanun'un 11 inci maddesinin birinci fıkrasının (f) bendi uyarınca olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net geliri üzerinden değer biçilmesi yerindedir.

3. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre taraf vekillerinin aşağıdaki paragrafın kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

4. Bölge Adliye Mahkemesi kaldırma kararı öncesi İlk Derece Mahkemesinin ilk kararı ile derhal ödenmesine karar verilen 217.125,72 TL bedele dava tarihinden dört ay sonrası olan 27.04.2020 tarihinden İlk Derece Mahkemesinin ilk karar tarihi 27.10.2020 tarihine kadar, 21.05.2021 tarihli ara karar ile ödenmesine karar verilen fark 64.069,28 TL bedele ise işbu ara karar tarihine, İlk Derece Mahkemesinin ikinci kararı ile ödenmesine karar verilen 19.196,71 TL bedele ise de ikinci karar tarihi olan 27.09.2022 tarihine kadar faiz uygulanması gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi hatalıdır.

Ne var ki bu hatanın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin ikinci fıkrası hükmü uyarınca mahkeme kararının düzeltilerek onanması gerekir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Taraf vekillerinin diğer temyiz itirazlarının reddine,

2. Taraf vekillerin temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

3. İlk Derece Mahkeme kararının hüküm fıkrasının 3 üncü bendinden “Dava dört ay içinde sonuçlandırılamadığından kıymet takdirinde belirlenen bedele 27.04.2020 tarihine kadar, ödeme yapılmamış ise ikinci karar tarihi olan 27.09.2022 tarihine kadar yasal faiz uygulanmasına, Ayrıca talep olması halinde” ibaresinin tümüyle çıkartılması, yerine “Bölge Adliye Mahkemesi kaldırma kararı öncesi İlk Derece Mahkemesinin ilk kararı ile derhal ödenmesine karar verilen 217.125,72 TL bedele dava tarihinden dört ay sonrası olan 27.04.2020 tarihinden İlk Derece Mahkemesinin ilk karar tarihi olan 27.10.2020 tarihine, 21.05.2021 tarihli ara karar ile ödenmesine karar verilen 64.069,28 TL bedele ise 27.04.2020 tarihinden 21.05.2021 tarihine, İlk Derece Mahkemesinin ikinci kararı ile ödenmesine karar verilen 19.196,71 TL bedele ise 27.04.2020 tarihinden ikinci karar tarihi olan 27.09.2022 tarihine kadar faiz uygulanmasına,” ibaresi yazılması suretiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Taraflardan peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine,

Taraflardan peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

10.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15929, Karar No: 2015/3905, Tarih: 19.03.2015

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2014/15929 E.  ,  2015/3905 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, ... İli ... İlçesi ... Mahallesi 3314 ada 14 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ve idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-... Belediye Başkanlığının dosyada mevcut yazılarında dava konusu taşınmazın 1/5000 ölçekli nazım imar planında olduğu belirtilmiş ancak taşınmazın tüm belediye hizmetlerinden yararlanıp yararlanmadığı, etrafının meskûn olup olmadığı, hangi amaçla plana alındığı gibi hususlara yeterince açık cevap verilmemiştir. Bu nedenle (taşınmazın ne kadarının tarımsal niteliği korunacak alanda bulunduğu da belirtilerek) dava konusu taşınmazın belediye veya mücavir alan sınırları içinde olmakla beraber tüm belediye ve altyapı hizmetlerinden (yol, su, elektrik, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma vd. gibi) yararlanıp yararlanmadığı, özellikle etrafının meskûn olup olmadığı, taşınmaz belediye nazım imar planı içinde ise Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 17.04.1998 gün ve 1996/3-1998/1 sayılı kararı uyarınca (nazım imar planı içinde bulunan ancak, belediye hizmetlerinden yararlanmayan ve meskûn yerler arasında yer almayan bir taşınmazın arsa olarak değerlendirilebilmesi için) bu plan içine alındığı tarih ve plandaki konumu, hangi amaçla plan kapsamına alındığı, yerleşim merkezlerine uzaklığı, sınırları ve mücavir alan içinde yer aldığı belediyenin nüfus ve yapılaşma yoğunluğu, genişleme hızı, taşınmazın altyapı hizmetlerine yakınlığı, ulaşım olanakları, kullanma biçimi itibariyle iskan amacına yönelik yapılaşma imkanları, bu verilere göre taşınmazın nazım planının hazırlanma amacı olan uygulama imar planı kapsamına alınmasının yakın bir olasılık olması vs. hususlarının belediye başkanlığından,

2-Dava konusu 3314 ada 16 parsel sayılı taşınmazın 13.08.2013 olan dava, somut emsal alınarak incelenen ... Mahallesi 4490 ada 13 parsel sayılı taşınmazın ise 16.08.2007 tarihi itibariyle imar düzenlemesi sonucu meydana gelen imar parselleri olup olmadıkları, imar parseli iseler düzenleme ortaklık payının düşülüp düşülmediğinin, düşülmüş ise oranının belediye başkanlığı imar ve tapu müdürlüklerinden,

3-Dava konusu taşınmaz ile somut emsal alınarak incelenen ... Mahallesi 4490 ada 13 parsel sayılı taşınmazın bağlı bulunduğu cadde veya sokak bazında 2013 yılı için belirlenen emlak vergisine esas asgari m² değerlerinin (belediyenin cadde ve sokak itibariyle belirlediği m² değeri) belediye başkanlığından,

4-Somut emsal alınarak incelenen ... Mahallesi 4490 ada 13 parsel sayılı taşınmazın 16.08.2007 tarihli satışına ilişkin (alıcı, satıcı ve satış bedelini gösteren) resmi satış akit tablosu ve tapu kayıt örneğinin tapu müdürlüğünden,

4-Somut emsal alınarak incelenen ... Mahallesi 4490 ada 13 parsel sayılı taşınmazın 16.08.2007 tarihli satışına ilişkin (alıcı, satıcı ve satış bedelini gösteren) resmi satış akit tablosu ve tapu kayıt örneğinin tapu müdürlüğünden,

5-Dava konusu taşınmaz ile ... Mahallesi 4490 ada 13 parsel sayılı taşınmazın ilk tesis tarihinden itibaren tedavüllü tapu kayıt örneğinin tapu müdürlüğünden,

Sorularak alınacak yazı cevaplarının dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 19.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2005/258, Karar No: 2005/281, Tarih: 27.04.2005

**Hukuk Genel Kurulu         2005/9-258 E.  ,  2005/281 K.**

**"İçtihat Metni"**

**Mahkemesi** : Kemer/Antalya Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

**Günü** : 23.12.2004

**Sayısı** : 2004/548 E- 695 K.

Taraflar arasındaki “*işçilik alacakları*” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Kemer Asliye Hukuk (İş) Mahkemesince davanın kısmen kabulüne dair verilen 26.01.2004 gün ve 2002/278 E. 2004/23 K. sayılı kararın incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 9.Hukuk Dairesinin 21.09.2004 gün ve 2004/12149-19500 sayılı ilamı ile;

(...*1.Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.*

*2.Davacı işçinin aylık ücretinin miktarı taraflar arasında tartışmalıdır. Davalı işveren davacının imzasını taşıyan aylık ücret bordrolarına dayanmış, davacı ise ücretin bordroda gösterilenden daha yüksek olduğunu ileri sürmüştür. Mahkemece davacının iddiasına değer verilerek yapılan hesaplamaya göre istek konusu kıdem tazminatı ile diğer işçilik haklarının kabulüne karar verilmiştir.*

*Davacı tanıkları ücret konusunda davacının iddiası doğrultusunda anlatımda bulunmuşlarsa da aynı nedenle iş sözleşmesi sona eren kişiler olmaları sebebiyle salt bu anlatımlara göre sonuca gidilmesi doğru olmaz. Diğer yandan davalı tanıkları bordrolarda geçen ücreti doğrulamışlardır. Böyle olunca bordrolarda yazılı olan ücrete itibar edilerek davaya konu tazminat ve diğer işçilik hakları hesaplanmalıdır. Mahkemece, gerekirse bilirkişiden bu yönde ek rapor alınarak sonuca gidilmelidir*...)

Gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

**HUKUK GENEL KURULU KARARI**

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve direnme kararının verildiği tarih itibariyle H.U.M.K. 2494 sayılı Yasa ile değişik 438/II.fıkrası hükmü gereğince duruşma isteğinin reddine karar verilip dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bozma kararında açıklanan gerektirici nedenlere göre, Hukuk Genel Kurulu’nca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır. Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

**S O N U Ç** : Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı H.U.M.K.nun 429.maddesi gereğince **BOZULMASINA**, istek halinde temyiz peşin harcının geri verilmesine, 27.04.2005 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2598, Karar No: 2019/11636, Tarih: 10.12.2019

**12. Ceza Dairesi         2018/2598 E.  ,  2019/11636 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/4, 62, 50/1-a, 52/2, 4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Mahkemece sanık hakkında belirlenen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında “5 ay 25 gün hapis cezası” yerine “7 ay 15 gün hapis cezasının çevrilmesine” şeklinde belirtilmesi maddi yazım hatası olarak değerlendirildiğinden bozma sebebi yapılmamıştır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 23/01/2018 tarih, 2017/463 Esas, 2018/20 Karar sayılı ve 23/01/2018 tarih, 2015/962 Esas, 2018/16 Karar sayılı ilamlarında vurgulandığı üzere, sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının ödenmemesi halinin infaz aşamasında değerlendirilmesi gerektiği dikkate alındığında, 5275 sayılı Kanunun 106/3. maddesinin uygulanması bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın katılan ...'in soruşturmadaki ilk ifadesinde şikayetçi olmamasına karşın bir ay sonra şikayetçi olduğunu beyan ettiği, bu suretle ikinci kez şikayet hakkı tanınarak hüküm kurulamayacağı, zararın giderilmesi hususunda kendisine herhangi bir teklif sunulmadığı, hükmün açıklanmasının geri bırakılması ve ertleme hükümlerinin uygulanması gerektiği, hukuk mahkemesi dosyasındaki rapor ve delillere dayanılarak hüküm kurulduğu, cezanın fazla olduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında hükmedilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilirken, adli para cezasının belirlenmesine esas alınan tam gün sayısının gösterilmemesi suretiyle TCK'nın 52/3. maddesine aykırı hareket edilmesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hükmün 5 ve 6 nolu bendi çıkarılarak yerine "Sanığa verilen 5 ay 25 gün hapis cezasının sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu ve suçun işlenmesindeki özellikler nazara alınarak TCK'nın 50/1-a. maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine; TCK'nın 52/3. maddesi gereğince adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının 175 tam gün olarak belirlenmesine, TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL hesabıyla 3.500 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına" ibarelerinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 10/12/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/15425, Karar No: 2012/3406, Tarih: 28.02.2012

**10. Hukuk Dairesi         2010/15425 E.  ,  2012/3406 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, davacının 28.03.1986-28.3.2001 tarihleri arasında, 1479 sayılı Kanun kapsamında zorunlu ...sigortalısı olduğunun ve Kuruma borçlu bulunmadığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, taraflar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Kanunun geçici 7/1. maddesi hükmü karşısında, davanın yasal dayanağının 1479 sayılı Kanun olduğu anlaşılmaktadır.

01.04.1972 tarihinde yürürlüğe giren 1479 sayılı kanunun 24. maddesine göre, bir kimsenin zorunlu ....sigortalısı olması için, meslek kuruluş kaydı ile birlikte, kendi adına ve hesabına bağımsız çalışması gerekli iken, anılan maddelerde 19.4.1979 gün ve 2229 sayılı Yasa ile yapılan değişiklik ile meslek kuruluş kaydı zorunluluğu kaldırılarak, “kendi adına ve hesabına” çalışma koşulu ve belirtilen nitelikte çalışmaya başlama tarihi sigortalılık niteliğini kazanmak için yeterli kabul edilmiştir. Öte yandan, 20.04.1982 tarihinde yürürlüğe giren 2654 sayılı Yasanın 6. maddesi ile değişik 1479 sayılı Yasanın 24. maddesinde, zorunlu .... sigortalısı olmak için ticari kazanç veya serbest meslek kazancı dolayısıyla gerçek veya götürü usulde gelir vergisi mükellefi olma, gelir vergisinden muaf olanların da meslek kuruluşuna kayıtlı olması hükmü yer almaktadır. Yine 22.03.1985 tarihinde 3165 sayılı Kanunla getirilen düzenleme ile de kendi nam ve hesabına çalışanlardan vergi mükellefi olan, esnaf siciline veya meslek kuruluşuna kaydı olanların ... sigortalısı olacağı belirtilmiştir.

619 sayılı Kanun Hükmünde Kararname ile getirilen düzenlemelerin, anılan ...’nin Anayasa Mahkemesi’nce iptalinden sonra 4956 sayılı Yasa ile yapılan değişiklikle bu kez; ...gerçek ve basit usulde gelir vergisi mükellefi olanlar, mükellefiyet tarihinden, gelir vergisinden muaf olanlardan Esnaf ve Sanatkarlar Sicili ile birlikte kanunla kurulu meslek kuruluşuna usulüne uygun kayıt olanlar ise talep tarihinden itibaren zorunlu sigortalı olarak Yasa kapsamına alınmışlardır.

619 sayılı Kanun Hükmünde Kararname ile getirilen düzenlemelerin, anılan ...’nin Anayasa Mahkemesi’nce iptalinden sonra 4956 sayılı Yasa ile yapılan değişiklikle bu kez; ...gerçek ve basit usulde gelir vergisi mükellefi olanlar, mükellefiyet tarihinden, gelir vergisinden muaf olanlardan Esnaf ve Sanatkarlar Sicili ile birlikte kanunla kurulu meslek kuruluşuna usulüne uygun kayıt olanlar ise talep tarihinden itibaren zorunlu sigortalı olarak Yasa kapsamına alınmışlardır.

Davacının bayan kuaförlük mesleği sebebiyle, 28.03.1986 tarihli vergi kaydına istinaden ve anılan tarih itibariyle 1479 sayılı Kanun kapsamında zorunlu sigortalı olarak tescil edildiği, 28.03.1986-31.05.1989 ve 20.07.1993-31.12.1993 tarihleri arasında vergi kaydı, 06.03.1986-02.07.2008 tarihleri arasında ise oda kaydı bulunan, sicil kaydına rastlanmayan davacının, dava açılana dek Kurum tarafından aktif sigortalı kabul edilir iken, yargılama aşamasında, 23.03.2009 tarihli mahallinde düzenlenen tutanak gereği (odaya giriş kararının ve ilgili sanayi ve ticaret il müdürlüğüne üyeliğinin bulunmaması gerekçeleriyle) oda kaydının geçerli olmadığı sonucuna varması üzerine, ... İlindeki vergi kaydı esas alınarak 31.05.1989 tarihi itibariyle terkin işlemi yaptığı anlaşılmaktadır.

Mahkemece, hükme esas alınan bilirkişi raporunda ise, ... ve ... illerindeki vergi kayıt dönemlerinde zorunlu sigortalı kabul edilen davacının, ödediği primlerin karşılık geldiği süre dikkate alınarak zorunlu sigortalılık dönemleri arası ile sonrasında 31.05.1996 tarihine dek (toplamda 10 yıl 2 ay ve 3 gün olmak üzere ) isteğe bağlı sigortalı kabul edildiği belirlenmektedir .

Uyuşmazlıkta çözümlenmesi gereken ilk sorun, oda kaydının geçerli olup olmadığıdır. Yapılacak değerlendirmede, anılan hususa dair ispatlanmış bir sahtecilik durumunun varolup olmadığı, davacının Kurumu yanıltıcı beyanda bulunup bulunmadığı, üyeliğe giriş tarihinde diğer oda üyeleri hakkında odaya giriş kararının ve Sanayi ve Ticaret İl Müdürlüğüne üyeliğinin şart kılınıp kılınmadığı irdelenmelidir. Yargılama sonunda oda kaydının geçersiz olduğu sonucuna varılırsa şimdiki gibi, geçerli olduğu sonucuna varılır ise, yukarıda belirtilen yasal düzenlemeler dikkate alınarak zorunlu sigortalılık süresi belirlenmeli, bu süreye dair Kuruma borcu bulunup bulunmadığı irdelenmelidir.

Mahkemenin, yukarıda açıklanan maddi ve hukuki esaslar doğrultusunda yargılama yaparak elde edilecek sonuca göre karar vermesi gerekirken eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, taraflar vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 28.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9960, Karar No: 2015/1204, Tarih: 26.01.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/9960 E.  ,  2015/1204 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Dava : 466 sayılı Kanun gereğince tazminat

Hüküm : 1.000 TL manevi tazminatın davalıdan alınarak davacıya verilmesine

Davacının tazminat talebinin kısmen kabulüne ilişkin hüküm, davalı vekili ve davacı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Davacının tazminat talebinin kısmen kabulüne dair hükmün davacı vekili tarafından süresinde temyiz edildiği ve davacı vekilinin taleplerinin reddedilen kısmı nazara alındığında davalı Hazine vekilinin buna bağlı olarak hükmü temyiz etme hakkının bulunduğu ve bu kapsamda hükmün davalı Hazine vekili yönünden de temyizi kabil olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

16.01.2012 olan dava tarihinin gerekçeli karar başlığında 08.09.1978 olarak yazılması mahallinde düzeltilmesi mümkün yazım yanlışlığı olarak kabul edilmiştir.

Yapılan incelemeye, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Davacı vekili, 16.01.2012 tarihli dilekçesi ile müvekkili olan davacının 08.09.1978 – 24.09.1979 tarihleri arasında haksız olarak tutuklu kaldığını belirterek 10.000 TL manevi tazminat talebinde bulunmuş,

Mahkemece yapılan yargılama (inceleme) sonunda, davanın kısmen kabulü ile 1.000 TL manevi tazminatın 08.09.1978 tarihinden itibaren işleyecek kanuni faiziyle birlikte davalı hazineden alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiştir.

Davacı (sanık), üzerine atılı suçlar nedeniyle yargılanmış, ... 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 12.11.1992 tarih, 1984/18 esas, 1992/163 sayılı kararı ile beraatine hükmedilmiştir. Davacı (sanık) ve müdafinin yokluğunda verilen beraat kararının incelenmesinde, davacının 08.09.1978 – 24.09.1979 tarihleri arasında tutuklu kaldığı anlaşılmaktadır. Beraat kararı verildikten sonra, kararın sanığa veya müdafine tebliğ edildiğine dair herhangi bir bilgi veya tebligat parçası bulunmamakta olup, davacının 08.09.2011 tarihinde vermiş olduğu vekaletnameye istinaden Av. ...’ın 09.01.2012 tarihinde mahkemeye başvurarak kararı aldığı ve kararı temyiz etmeyeceklerine dair beyanı ile de hükmün kesinleşmesi üzerine tazminat davasını açtığı anlaşılmıştır.

Davacı hakkındaki tutuklama işlemi, 1 Haziran 2005 tarihinden önce gerçekleştiğinden 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 6. maddesine göre, davacının tazminat talebi 466 sayılı Kanun Dışı Yakalanan veya Tutuklanan Kimselere Tazminat Verilmesi Hakkında Kanun hükümlerine tabi olacaktır.

466 sayılı Kanunun 2. maddesine göre de "verilen kararların kesinleştiği veya bu iddiaların mercilerince karara bağlandığı tarihten itibaren üç ay içinde" davanın açılması gerekmektedir.