muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/3493, Karar No: 2019/9030, Tarih: 16.05.2019

**2. Ceza Dairesi         2018/3493 E.  ,  2019/9030 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1- Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Bozmaya uyularak yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

2- Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Mağdura ait bina niteliğindeki iş yerinden hırsızlık yaptığı anlaşılan suça sürüklenen çocuğun eyleminin, 5237 sayılı TCK’nın 142/1-b. maddesinde tanımlanan hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden, aynı Kanun'un 141/1. maddesi ile uygulama yapılarak eksik ceza verilmesi karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamış, suça sürüklenen çocuk hakkında hüküm kurulurken, TCK'nın 168/1. maddesinin aynı Kanun’un 31/3. maddesinden önce uygulanması suretiyle aynı Kanun'un 61/5. maddesine aykırı davranılması sonuç ceza değişmediğinden sonuca etkili görülmemiş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 106/4. maddesinde yer alan "Çocuklar hakkında hükmedilen adli para cezasının ödenmemesi halinde bu ceza hapse çevrilemez, bu takdirde on birinci fıkra hükmü uygulanır." şeklindeki düzenlemeye aykırı olarak on sekiz yaşından küçük suça sürüklenen çocuk hakkında hapisten çevrilen adli para cezalarının yerine getirilmemesi durumunda, hapse çevrileceğine dair ihtar yapılmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş suça sürüklenen çocuk ve müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan, ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin suça sürüklenen çocuğa ihtarına ilişkin bölümün hüküm fıkrasından çıkarılmasına karar verilmek suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün istem gibi DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 16/05/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/39176, Karar No: 2014/31039, Tarih: 27.10.2014

**9. Hukuk Dairesi         2012/39176 E.  ,  2014/31039 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BODRUM 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ (İŞ)

TARİHİ : 04/10/2012

NUMARASI : 2010/1020-2012/991

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti, genel tatil ücreti ile yıllık izin ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş, davalı avukatı tarafından duruşma talep edilmiş ise de; HUMK.nun 435.maddesi gereğince duruşma isteğinin süreden reddine ve incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verilmiş olmakla Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalıya ait işyerinde gece bekçisi olarak çalışırken ücretlerinin ödenmemesi nedeni ile iş sözleşmesini haklı olarak fesh ettiğini ileri sürerek, kıdem tazminatı ile fazla çalışma, yıllık izin, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil alacaklarının tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının işi kendi isteği ile bıraktığını tazminat ve alacak istemlerinin haksız olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının iş sözleşmesini kendi isteği ile fesh ettiği bu nedenle kıdem tazminatına hak kazanamadığı, hafta tatillerinde, genel tatillerde ve yıllık izinlerinde çalıştığı ve günlük fazla çalışmalarının bulunduğu gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraflar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacı davalıya ait işyerinde çalışırken fazla çalışma yaptığını, hafta tatillerinde ve genel tatillerde çalıştığını ancak ücretlerinin ödenmediğini ileri sürüp kıdem tazminatı istemiş davalı ise davacının işi kendi isteği ile bıraktığını, izinlerinin de kullandırıldığını savunmuştur.

Mahkemece, davacının iş sözlemesini kendisinin fesh ettiği gerekçesi ile kıdem tazminatı talebi red edilmiş isede, bu kabul dosya kapsamına uygun değildir.

Mahkemenin de kabulünde olduğu üzere davacı işçinin işverenden fazla çalışma, genel tatil ve hafta tatili ücreti alacağı vardır. Ücretlerin ödenmemesi 4857 sayılı Yasanın 24II-e hükmü gereği işçiye iş sözleşmesini haklı nedenle fesih imkanı verir. İş sözleşmesi davacı tarafından 06.10.2010 tarihinde eylemli olarak sona erdirilmiş, 18.10.2010 tarihli ihtarname ile alacakların ödenmesi talep edilmiştir. Bu nedenle davacının kıdem tazminatı isteminin kabulü gerekirken hatalı değerlendirme ile reddi bozmayı gerektirmiştir.

3- Davacı, dava dilekçesinde hafta tatili alacağı için yasal faiz istemiş olup, verdiği 29/06/2012 tarihli açıklama dilekçesi ile, yasal faiz isteminin mevduat faizi istemini de kapsadığını belirtip, alacakları için mevduat faizine hükmedilmesini istemiştir.

Yasal faiz yasada öngörülen mevduat faizini kapsadığından hafta tatili ücreti için mevduat faizi yerine yasal faize hükmedilmesi hatalıdır.

4- Fazla çalışma ücretlerinin hesabı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 63 üncü maddesinde çalışma süresi haftada en çok 45 saat olarak belirtilmiştir. Ancak tarafların anlaşması ile bu normal çalışma süresinin, haftanın çalışılan günlerine günde onbir saati aşmamak koşulu ile farklı şekilde dağıtılabileceği ilkesi benimsenmiştir. Yasanın 41 inci maddesine göre fazla çalışma, kanunda yazılı koşullar çerçevesinde haftalık 45 saati aşan çalışmalar olup, 63 üncü madde hükmüne göre denkleştirme esasının uygulandığı hallerde, işçinin haftalık çalışma süresi, normal haftalık iş süresini aşmamak koşulu ile bazı haftalarda toplam 45 saati aşsa dahi bu çalışmalar fazla çalışma sayılmaz.

Somut olayda, hükme esas alınan raporda davacının kış aylarında 18.00 dan 08.30' a kadar 1 saat ara dinlenmesi ile çalıştığı kabul edilmiş olup bu kabule göre fazla çalışma haftalık 45 saatin üstündeki 36 saatlik kısımdır. Bu husus gözden kaçırılıp haftalık 76 saat üzerinden hesap yapılması da hatalıdır.

5- Yıllık ücretli izin istemi ile ilgili olarak, davacı dava dilekçesinde yılda 1 hafta yıllık izin kullandığını başka kullanmadığını belirtmiş, yine davalıya gönderdiği 28/20/1010 tarihli fesih ihtarında her yıl için 14 gün yıllık izne hak kazandığını ancak bunun yarısının kullandırılmadığını beyan ederek yıllık ücretli izin alacağı istemiştir. Bu beyanlar davacıyı bağlayacağından yıllık izin ücreti hesabında davacının bu açıklamaları dikkate alınmalı iken sadece yazılı izin kullanma kayıtlarının dikkate alındığı rapora itibar edilmesi de hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 27/10/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10267, Karar No: 2014/8059, Tarih: 25.04.2014

**11. Ceza Dairesi         2014/10267 E.  ,  2014/8059 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek ve kullanmak

HÜKÜM : Düşme

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen "2001 ve 2002 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak, 2003 ve 2004 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek" suçlarının yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK'nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının suç tarihlerinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiğinden kamu davasının zamanaşımı nedeniyle düşürülmesi gerektiği gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 25.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17837, Karar No: 2015/19467, Tarih: 02.11.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/17837 E.  ,  2015/19467 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Bursa 4. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 06/06/2014

NUMARASI :

DAVACI : N.. D..

DAVALI : T. Vakıflar Bankası

DAVA TÜRÜ : Şikayet

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı ve davalı taraflarından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

KARAR

Borçlu vekili İcra Mahkemesi'ne başvurusunda; alacaklı tarafından müvekkili aleyhine Sakarya 3. Asliye Hukuk Mahkemesi'nce verilen 2011/... esas 2012/... karar ve 14.6.2012 günlü ilama dayanılarak Bursa 3. İcra Müdürlüğü'nün 2014/4403 sayılı takip dosyasında icra takibi başlatıldığını, takip konusu ilamda tek borç ve müşterek müteselsil kefil sıfatı ile iki davacı olmasına rağmen her ikisi hakkında ayrı ayrı icra takibi yapıldığını, bu durumun usul ve yasaya aykırı olduğunu, alacaklı Bankanın her iki kefilin de ayrı ayrı bu miktarı ödemeye mahkum edilmiş gibi aynı icra dairesinde iki ayrı icra takibi yaparak iki ayrı alacak oluşturduğunu, oysaki bir tek ilam ve bir tek kredi sözleşmesi olup dolayısı ile tek bir borç olduğunu, her iki kefilin de aynı borca kefil olduğunu ve bakiye borcun da Mahkemece tespit edilen 26.139,36-TL olup her iki kefilin yine bu miktardan sorumlu olduğunu, ayrıca alacaklı tarafından mahkeme ilamına aykırı olarak icra emrinde %60 oranında faiz ve %5 oranında BSMV adı altında alacak kalemi talep etmesinin de usul ve yasaya aykırı olduğundan bahisle takibe itiraz etmiş takibin iptaline karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, dayanak ilamda dava tarihinden itibaren işlemiş temerrüt faizi ve % 5 BSMV alacağı olmamasına rağmen bu alacaklarınıda ilamda belirtilen asıl alacak ve yargılama giderlerine eklenerek talepte bulunulduğu ve bu şahıslarla ilgili ayrı icra takipleri yapılabileceğinden bahisle şikayet eden borçlu yönünden icra emrinin iptaline karar verilmiş ve hüküm borçlu ve alacaklı vekilince temyiz edilmiştir.

1-Borçlu vekilinin, temyiz itirazlarının incelenmesinde; tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz sebeplerinin reddine,

2-Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde, sair temyiz itirazları yerinde değil ise de; -//-

İİK'nun 17. maddesinde ''Şikayet icra mahkemesince, kabul edilirse şikayet olunan muamele ya bozulur, yahut düzeltilir. Memurun sebepsiz yapmadığı veya geciktirdiği işlerin icrası emrolunur.'' hükmü yer almaktadır.

2-Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde, sair temyiz itirazları yerinde değil ise de; -//-

İİK'nun 17. maddesinde ''Şikayet icra mahkemesince, kabul edilirse şikayet olunan muamele ya bozulur, yahut düzeltilir. Memurun sebepsiz yapmadığı veya geciktirdiği işlerin icrası emrolunur.'' hükmü yer almaktadır.

Şikayete konu edilen temerrüt faizi alacağı ve BSMV alacağı yönünden icra emrinin iptalinin istenildiği, İcra Mahkemesi'nce temerrüt faizi ve BSMV alacağı istenemeyeceği kabul edilmiştir. Bu durumda İİK'nun 17. maddesi gereğince bu kalem alacaklar çıkarılmak suretiyle icra emrinin düzeltilmesine karar verilmek gerekirken icra emrinin tümden iptali doğru değildir.

SONUÇ: Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile Mahkeme kararının yukarıda 2 nolu bentte yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m. 297/ç) ve İİK'nun 366/3. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve 25,20 TL peşin harcın istek halinde davalıya iadesine 02.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/12136, Karar No: 2023/7052, Tarih: 04.10.2023

**8. Ceza Dairesi         2020/12136 E.  ,  2023/7052 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/283 E., 2016/142 K.

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Kısmi Onama, Kısmi Bozma

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz isteklerinin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Ayvalık Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 20.03.2013 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında mağdurlar ... ve ...'a karşı ayrı ayrı kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kamu davası açılmıştır.

2. Burhaniye 1. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 12.05.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında mağdur ...'e yönelik kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 2 yıl 12 ay hapis cezası ile mahkumiyetine; mağdur ...'a yönelik kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 1 yıl 6 ay hapis cezası ile mahkumiyetine, karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Katılan ... vekilinin temyiz istemi; sanık hakkında mağdur ...'e yönelik kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunda hüküm kurulurken teşdid uygulanarak üst hadden cezalandırılması gerektiğine, ilişkindir.

2. Sanık müdafinin temyiz istemi; suç işleme kastı bulunmadığına, usul ve yasaya aykırı karar verildiğine, ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

İncelemeye konu olay; sanığın 11.03.2013 tarihinde 6 yaşındaki mağdur ...'ün okuluna giderek "annen bizde" diyerek evine götürmesi, mağdure ...'a haber verip oğlunun yanında olduğunu söylemesi, mağdure ...'nun eve gitmesi üzerine sanığın kapıyı kapatıp mağdurenin gitmesine izin vermemesi, mağdurenin annesinin durumu kolluk birimine ihbar etmesi neticesinde, eve gelen Jandarma birimi tarafından mağdure ve mağdurun kurtarılması, ertesi gün yaya haldeki sanığın, motosiklet süren mağdure ...'un önünü kesmesi, mağdure ...'nun annesi ...'a tokat atıp, ...'yu zorla motosiklete bindirip olay yerinden 100 metre ileriye ağaçlık alana götürmesi, mağdurenin cep telefonundaki sim kartını çıkarıp kırması, zorla evine götürmesi, mağdurenin babasının ve ev sahibinin eve gelerek mağdureyi kurtarması, iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

A. Sanık hakkında katılan ...'e karşı kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükme yönelik katılan ... vekilinin ve sanık müdafinin temyiz taleplerinin incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre katılan ... vekilinin ve sanık müdafinin yerinde görülmeyen diğer itirazlarının reddine, ancak;

IV. GEREKÇE

A. Sanık hakkında katılan ...'e karşı kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükme yönelik katılan ... vekilinin ve sanık müdafinin temyiz taleplerinin incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre katılan ... vekilinin ve sanık müdafinin yerinde görülmeyen diğer itirazlarının reddine, ancak;

Tüm dosya kapsamına göre; sanık ve mağdure ...'un bir süre gayri resmi birlikte yaşayıp ayrıldıkları, mağdure ile barışmak isteyen sanığın, olay günü 11.03.2013 tarihinde mağdurenin çocuğu olan 6 yaşındaki mağdur ...'ün okuluna giderek "annen bizde" diyerek evine götürdüğü, mağdureye telefon açıp haber vererek oğlunun yanında olduğunu söylediği, mağdurenin sanığın evine gitmesi üzerine, sanığın kapıyı kapatıp mağdurenin gitmesine izin vermediği, mağdurenin annesinin durumu kolluk birimine ihbar etmesi neticesinde, eve gelen Jandarma birimi tarafından mağdure ve mağdurun kurtarıldığı olayda; sanığın mağdur ...'e karşı eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası kapsamında cebir, hile kullanmak suretiyle kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturduğu gözetilmeden, temel cezanın 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin birinci fıkrası üzerinden tayin edilmesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

B. Sanık hakkında katılan ...'a karşı kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükme yönelik sanık müdafinin temyiz talebinin incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanık müdafinin yerinde görülmeyen diğer itirazlarının reddine, ancak;

B. Sanık hakkında katılan ...'a karşı kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükme yönelik sanık müdafinin temyiz talebinin incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanık müdafinin yerinde görülmeyen diğer itirazlarının reddine, ancak;

1. Tüm dosya kapsamına göre; sanık ve mağdure ...'un bir süre gayri resmi birlikte yaşayıp ayrıldıkları, mağdure ile barışmak isteyen sanığın, olay günü 11.03.2013 tarihinde mağdurenin çocuğu olan 6 yaşındaki mağdur ...'ün okuluna giderek "annen bizde" diyerek evine götürdüğü, mağdureye telefon açıp haber vererek oğlunun yanında olduğunu söylediği, mağdurenin sanığın evine gitmesi üzerine, sanığın kapıyı kapatıp mağdurenin gitmesine izin vermediği, mağdurenin annesinin durumu kolluk birimine ihbar etmesi neticesinde, eve gelen Jandarma birimi tarafından mağdure ve mağdurun kurtarıldığı; ertesi gün gündüz saatlerinde yaya haldeki sanığın, motosiklet süren mağdure ...'un önünü kestiği, mağdure ...'nun annesi ...'a tokat atıp, ...'yu zorla motosiklete bindirip olay yerinden 100 metre ileriye ağaçlık alana götürdüğü, mağdurenin cep telefonundaki SİM kartını çıkarıp kırdığı, mağdurenin kolundan tutarak zorla evine götürdüğü, mağdurenin annesinin durumu eşine anlatması üzerine mağdurenin babasının ve ev sahibinin eve gelerek mağdureyi kurtardığı olayda; sanığın mağdure ...'a karşı eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası kapsamında cebir kullanmak suretiyle kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturduğu gözetilmeden, temel cezanın 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin birinci fıkrası üzerinden tayin edilmesi,

2. Kabul ve uygulamaya göre de;

Sanığın mağdure ...'a yönelik değişik zamanlarda birden fazla kez kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu işlediği anlaşılmakla, cezasından 5237 sayılı Kanun'un 43 üncü maddesinin birinci fıkrası gereğince artırım yapılması gerektiğinin gözetilmemesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

A. Sanık hakkında katılan ...'e karşı kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükme yönelik katılan ... vekilinin ve sanık müdafinin temyiz taleplerinin incelenmesinde;

Gerekçe bölümünün (A) bendinde açıklanan nedenlerle Burhaniye 1.Ağır Ceza Mahkemesi'nin 12.05.2016 tarihli kararına yönelik katılan ... vekilinin ve sanık müdafinin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun'un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

B. Sanık hakkında katılan ...'a karşı kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükme yönelik sanık müdafinin temyiz talebinin incelenmesinde;

Gerekçe bölümünün (A) bendinde açıklanan nedenlerle Burhaniye 1.Ağır Ceza Mahkemesi'nin 12.05.2016 tarihli kararına yönelik katılan ... vekilinin ve sanık müdafinin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun'un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

B. Sanık hakkında katılan ...'a karşı kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükme yönelik sanık müdafinin temyiz talebinin incelenmesinde;

Gerekçe bölümünün (B) bendinde açıklanan nedenlerle Burhaniye 1.Ağır Ceza Mahkemesi'nin 12.05.2016 tarihli kararına yönelik sanık müdafinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun'un 321.maddesi ve 326.maddesinin son fıkrası gereği, Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesi'ne gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 04.10.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2666, Karar No: 2019/4197, Tarih: 10.06.2019

**11. Hukuk Dairesi         2018/2666 E.  ,  2019/4197 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Ankara 3. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 06/07/2017 tarih ve 2016/246 E. - 2017/295 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi’nce verilen 29/03/2018 tarih ve 2017/1527-2018/376 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin “milk” ibaresini ihtiva eden 2016/08029 sayılı “milkten duo”, 2016/08017 sayılı “milkten düet”, 2016/01502 sayılı “milkten milkino”, 2015/82456 sayılı “milkino”, 2014/78504 sayılı “milkten yumuşak kek”, 2014/78499 sayılı “milkten süt kek”, 2014/78494 sayılı “milkten kek süt”, 2014/72742 sayılı “milkten sütviç”, 2014/48681 sayılı “milkino”, 2003/25680 sayılı “milkten” ibareli marka tescillerinin olduğunu, müvekkilinin ayrıca “milkino” markasının tescili için 2015/82456 sayı ile başvuruda bulunduğunu, davalı TPMK YİDK'nın 2016-M-3492 sayılı kararı ile diğer davalı şirketin 2003/09033 numaralı "milkinho" ibareli markasına dayanılarak, 556 sayılı KHK'nın 7/1-b maddesi uyarınca başvurularının reddedildiğini, oysa müvekkilinin “MİLKİNO” markası ile davalı yanın “MİLKİNHO” markası arasında herhangi bir benzerlik veya iltibas tehlikesinin bulunmadığını, müvekkilinin 29. sınıfta tescilli 2014/48681 numaralı “milkino” ibareli markasının bulunduğunu, davaya konu 2015/82456 numaralı başvurunun da seri marka yaratma amacıyla yapıldığını, müvekkili şirketin “milkino” ibaresini uzun yıllardır kullandığını ve bu ibare üzerinde hak sahibi olduğunu, davalı yanın 2003/09033 numaralı “milkinho” markasını kullanmadığını ileri sürerek, davalı TPMK YİDK'nın anılan kararının iptali ile “milkino” markasının tescil işlemlerinin devamına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.