muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/4416, Karar No: 2024/3744, Tarih: 11.03.2024

V. KARAR

A.Sanıklar ... ve ... hakkında silahlı terör örgütüne üye olma ve sanık ... hakkında terör örgütü propagandası yapmak suçlarından kurulan hükümler yönünden

Gerekçe bölümünde A bendinde açıklanan nedenlerle Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin 11.09.2020 tarihli ve 2020/437 Esas, 2020/1585 sayılı Kararında sanıklar müdafilerince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

B.Sanık ... hakkında silahlı terör örgütüne üye olma ve sanıklar ..., ... ve ... hakkında tehlikeli maddelerin izinsiz olarak bulundurulması veya el değiştirmesi ve kamu malına zarar verme suçlarından kurulan hükümler yönünden

Gerekçe bölümünde B ve C bentlerinde açıklanan nedenlerle sanıklar müdafileri ile katılan vekilinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden tehlikeli maddelerin izinsiz olarak bulundurulması veya el değiştirmesi ve kamu malına zarar verme suçları bakımından sair yönleri incelenmeyen Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin 11.09.2020 tarihli ve 2020/437 Esas, 2020/1585 sayılı Kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Sanıklar ... ve ...'ın üzerlerine atılı suçların vasıf ve mahiyeti, verilen ceza miktarları, bozma nedenleri, kaçma şüpheleri ve tutuklulukta geçirdikleri süreler dikkate alındığında, sanıklar müdafilerinin tahliye taleplerinin reddi ile tutukluluk hallerinin devamına,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi uyarınca takdiren Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

11.03.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/7253, Karar No: 2011/14096, Tarih: 18.10.2011

**11. Hukuk Dairesi         2011/7253 E.  ,  2011/14096 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İnegöl 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 17.09.2008 gün ve 2008/201-2008/388 sayılı kararı bozan Daire’nin 07.02.2011 gün ve 2009/8321-2011/1196 sayılı kararı aleyhinde davalılar tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili ile davalı gerçek kişilerin diğer davalı Limited Şirketin ortakları olduklarını, müvekkiline kâr payı verilmediğini, zararda gösterilerek borçlandırıldığını, davalılara itimat ve güvenlerinin sarsılmış olduğunu ileri sürerek, şirketin feshine, olmadığı taktirde müvekkilinin ortaklıktan çıkartılmasına ve ortaklık payının tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar, davacının payının %1 olduğunu, şirketin zarar ettiğini ancak hesapların doğru tutulduğunu, davacının payına isabet edecek miktarı vereceklerini savunmuşlardır.

Mahkemece, şirketin feshi için muhik sebebin oluştuğu gerekçesiyle, davanın kabulüne dair verilen karar Dairemizce bozulmuş, bozmaya uyulmuş, davacının TTK’nun 551 maddesi gereğince şirket ortaklığından çıkmasına izin verilmesine, bilirkişi heyetinin şirketin rayiç piyasa değeri olarak belirlediği 10.035,00 YTL. den davacının %10 hissesine düşen 1.003,50 YTL’nin davalılardan tahsiline dair tesis edilen karar, davacı vekili ile davalı şirket temsilcisinin temyizi üzerine, ilamda belirtilen nedenlerle davacı yararına bozulmuştur.

Davalılar, karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Davalılar, karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dava, limitet şirket ortaklığından çıkmaya izin, olmadığı takdirde şirketin fesih ve tasfiyesine karar verilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece, davacının davalı şirketin ortaklığından çıkmasına, rayiç değerinden %10 payına düşen miktarın tahsiline karar verilmiştir. Ancak, dava açıldıktan sonra davalı şirketin sermayesinin artırılmasına karar verilmiş, davacı bu sermaye artırımına iştirak etmemiştir. Bu yönde alınan ortaklar kurulu kararının iptalini dava etmiş, açtığı davanın esastan reddine karar verilmiştir. Limitet şirketin ortaklığından çıkmaya ilişkin dava, ortaklıktan doğan hakların askıya alındığı sonucu doğurmaz. Ortak, ortaklıktan çıkmanın kesinleşmesine kadar, başka bir anlatımla bu sıfatının sona ermesi anına kadar ortaklıktan doğan haklarını kullanabilir. Somut olayda sermaye artırım kararının kötüniyetli olarak alındığı da kanıtlamamıştır Esasen, davacının bu yönde alınan ortaklar kurulu kararının iptali yönündeki açtığı davasının da reddine karar verilmiş ve bu karar kesinleşmiştir. O halde, çıkma payı hesaplanırken davacının en son pay durumunun esas alınması gerekirken yazılı şekilde dava açıldığı tarihteki pay durumu dikkate alınarak karar verilmesi doğru görülmediğinden davalıların karar düzeltme itirazlarının kabulü ile Dairemizin 07.02.2011 Tarih, 2009/8321 Esas ve 2011/1196 Karar sayılı bozma kararına yukarıda açıklanan nedenlerle davalı şirket yararına ayrı bir bent ekleme yapılarak mahkeme kararın bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalıların karar düzeltme istemlerinin kabulü ile Dairemizin 07.02.2011 Tarih, 2009/8321 Esas ve 2011/1196 karar sayılı bozma kararına ayrı bir bent ekleme yapılarak BOZULMASINA, ödediği karar düzeltme harcının isteği halinde karar düzeltme isteyen davalı M.Ali Erdem ve ...'e iadesine,temyiz peşin, temyiz ilam ve karar düzeltme harcının istek halinde temyiz eden ve karar düzeltme isteyen Güneş Sağlık Hizmetri Ltd. Şti.'ne iadesine,18.10.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19212, Karar No: 2013/18390, Tarih: 04.12.2013

**11. Ceza Dairesi         2013/19212 E.  ,  2013/18390 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanmak

HÜKÜM : a) 2004 takvim yılına ilişkin; 4369 sayılı Kanunla değişik 213 sayılı VUK'nun 359/b-1, 765 sayılı TCK'nun 80, 59. maddeleri uyarınca 2 yıl 11 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin.

b)2005 takvim yılına ilişkin; 4369 sayılı Kanunla değişik 213 sayılı VUK'nun 359/b-1, 765 sayılı TCK'nun 80, 59. maddeleri uyarınca 2 yıl 11 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin.

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme isteminin hükmolunan cezanın türü ve süresine göre koşulları bulunmadığından 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 318. maddesi uyarınca reddine oybirliğiyle karar verildikten sonra, suça konu faturaların 2004 ve 2005 takvim yıllarında gelir vergisinde kullanılmış olması nedeniyle suç tarihlerinin 01.04.2005 ve 01.04.2006 olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

I- “2004 takvim yılında sahte fatura kullanmak” suçundan verilen mahkumiyet kararına karşı sanık müdafii ve katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “2004 takvim yılında sahte fatura kullanmak” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sının itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK'nun 102/4 ve 104/2 maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suçun işlendiği 01.04.2005 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanık müdafiinin ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’un 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Kanunun 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkında açılan kamu davasının gerçekleşen zamnaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK’nun 102/4 , 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE,

II-Sanık müdafii ve katılan vekilinin “2005 takvim yılında sahte fatura kullanmak” suçundan verilen mahkumiyet kararına karşı temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

II-Sanık müdafii ve katılan vekilinin “2005 takvim yılında sahte fatura kullanmak” suçundan verilen mahkumiyet kararına karşı temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

a- Servis işletmeciliği faaliyetinden dolayı vergi mükellefi olan sanığın, Ş.Çetin Petrol Ltd. Şti tarafından düzenlenen akaryakıt faturalarını kullanmak suretiyle yüklenen suçu işlediği iddiasıyla açılan kamu davasında, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenebilmesi açısından; faturaları tanzim eden anılan şirket hakkında düzenlendiği anlaşılan 14.07.2008 tarih, VDENR-2008-1956/34 sayılı vergi raporunun onaylı örneği getirtilip, şirket yetkilisi hakkında kamu davası açılıp açılmadığı araştırılarak, açıldığının tespiti halinde olanak bulunduğu takdirde davaların birleştirilmesi, aksi halde dosyalar getirtilip incelenerek bu davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dosya içine alınıp, sanığın vergi mükellefiyetine esas faaliyeti nedeniyle fatura içerikleri kadar akaryakıt kullanmasının fiilen mümkün olup olmadığı da usulen araştırıldıktan sonra sonucuna göre hukuki durumunun tayin ve takdiri yerine eksik soruşturmayla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de;

b-5237 sayılı TCK'nun 61. maddesi uyarınca suça uygulanacak cezanın belirlenmesinde tahdidi olarak sayılmış kriterler getirilmiş, her somut olayda ilgili suç tanımında belirlenen cezanın alt ve üst sınırı arasında ceza tayin edilirken, cezanın belirlenmesine ve bireyselleştirmesine ilişkin maddesinin 1. fıkrasında yedi bent halinde sayılan hususlar gözönünde bulundurularak ve somut gerekçeler tek tek belirtilmek suretiyle takdir hakkı kullanılacaktır. Ayrıca bu temel ceza belirlenirken aynı Kanunun 3. maddesinin 1. fıkrasında düzenlenen "orantılılık" ilkesi de gözetilmek zorundadır. Dosya içeriğine göre anılan orantılılık ilkesine aykırı davranılarak yazılı şekilde üst hadden ceza tayin edilmesi,

c- Zincirleme suç ve takdiri indirime ilişkin hüküm kurulurken suç tarihinde yürürlükte bulunmayan 765 sayılı TCK hükümleri ile uygulama yapılması,

Yasaya aykırı, sanık müdafii ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 04.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17564, Karar No: 2016/9612, Tarih: 14.11.2016

**23. Ceza Dairesi         2015/17564 E.  ,  2016/9612 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli mala zarar verme

HÜKÜM : Düşme

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıkların, şikayetçiye ait okaliptus ağacını kesmek suretiyle mala zarar verme suçunu işlediği iddia edilen olayda;

Sanıkların eylemlerinin TCK'nın 152/1-c maddesinde belirtilen dikili ağaç, fidan veya bağ çubuğu hakkında mala zarar verme suçunu oluşturduğu ve atılı suçun şikayete tabi suçlardan olmadığının anlaşılması karşısında yargılamaya devamla toplanan tüm delillerin sonucuna göre sanıkların hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken yazılı şekilde atılı suçun şikayete bağlı olduğundan bahisle düşme kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 6723 sayılı Kanunun 33. maddesi ile değişik 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 14.11.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/17436, Karar No: 2024/10466, Tarih: 27.06.2024

**2. Ceza Dairesi         2023/17436 E.  ,  2024/10466 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlâli

HÜKÜMLER : İstinaf başvurusunun esastan reddi, temyiz isteminin reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret, ek kararın onanması

Dosya incelenerek gereği düşünüldü.

Anayasanın 40. maddesinin ikinci fıkrası, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 34/2 ve 232/6 maddeleri gereğince, kararlar ve hükümlere karşı başvurulabilecek yasa yolları, süreleri, sürelerin ne zaman başlayacağı, başvuru mercii, şekli ve sonuçlarının kuşkuya yer vermeyecek şekilde ilgililere açıkça bildirilmesinin gerekmesi, anılan Kanun'un 294/1 maddesinde "Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır." şeklinde, 295/1 maddesinde ise "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir." biçimde düzenlemeler bulunması, sanık müdafiine tebliğ olunan asıl hükme yönelik olarak sunmuş olduğu 14.06.2022 tarihli temyiz dilekçesinde hükmün hukuki yönüne ilişkin bir sebep içermemesi, kararın son bölümünde, temyiz başvurusunda hükmün neden dolayı bozulmasının istendiğine dair temyiz sebebi gösterilmesinin zorunlu olduğuna, gösterilmemesi halinde ise temyiz isteminin reddedilebileceğine dair bildirimi içeren ihtaratın yer almadığının ve sanığa ise kararın tebliğ edilmediğinin anlaşılması karşısında; Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 17.03.2021 tarih ve 2019/9. MD-554 Esas ve 2021/117 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere, hak kaybının önlenmesi bakımından sanık müdafiine yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda yapılacak meşruhatlı tebligatla, tebliğden itibaren yedi günlük süre içerisinde, yasal düzenlemeye uygun şekilde temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçe verebileceği, aksi halde sebep yokluğundan temyiz isteminin reddedileceği hususunda ihtar yapılmasının gerektiği anlaşılmakla;

Yukarıda belirtilen şekilde sanık müdafiine tebligatın yapıldığı tarihten itibaren 5271 sayılı Kanun'un 295/1 maddesi uyarınca yedi günlük yasal süre içinde ek gerekçeli temyiz dilekçesi sunulmadığı takdirde temyiz talebinin reddedileceğine ilişkin ihtaratlı tebligat yapılarak buna ilişkin evrakın dosyaya konulması ile sanığa kararın tebliğ edildiğine ilişkin evrakın varsa dosyaya eklenmesi, aksi takdirde kararın (Öncelikle sanığın son bilinen adresine tebliğ yapılması, bu adrese tebligat yapılamaması hâlinde güncel MERNİS adresine tebliğ yapılmak suretiyle) tebliği ile, tebliğ - tebellüğ evrakının ve sanık ile sanık müdafiinin süresi içerisinde gerekçeli olarak hükmü temyiz etmesi halinde temyiz dilekçeleri ve buna ilişkin düzenlenecek olan ek tebliğname ile birlikte, gerekçeli temyiz isteminde bulunulmaması halinde ise mevcut haliyle incelenmek üzere yeniden Dairemize gönderilmesi için, dosyanın incelenmeksizin Adana Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 27.06.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/7548, Karar No: 2019/8472, Tarih: 29.05.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/7548 E.  ,  2019/8472 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuklar hakkında verilen hükümler temyiz edilmekle, başvuruların süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz taleplerinin incelenmesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine,toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre,suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle,usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA

II-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümde;suça sürüklenen çocuğun çalınan dizüstü bilgisayar ve monitörün iadesini sağladığı halde 20-25 TL civarındaki paranın iade edilmediği anlaşılmakla;kısmi iadeye müştekinin rızası açıkça sorulup sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken husus müştekiden sorulmadan TCK'nın 168/1. maddesinin uygulanması, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçların suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Suça sürüklenen çocuk hakkında fiili algılama ve davranışlarını yönlendirme yeteneğinin tespiti için Adli Tıp Kurumu’ndan alınan rapor için ödenen 100 TL’nin zorunlu kamu masrafı niteliğinde bulunması nedeniyle bu giderin suça sürüklenen çocuğa yargılama gideri olarak yükletilmesine karar verilmesi suretiyle, Çocuk Haklarına Dair Sözleşme'ye aykırı davranılması,

2-6352 sayılı Yasa'nın 100. maddesi ile CMK'nun 324. maddesinin 4. fıkrasına eklenen cümle gereğince, adli tıp giderinin mahsubundan sonra yargılama gideri olarak geriye kalan 18,00 TL yargılama giderinin, 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'un 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutardan az olduğu ve bu nedenle suça sürüklenen çocuğa yargılama gideri olarak yükletilemeyeceğinin gözetilmemesi,

2-6352 sayılı Yasa'nın 100. maddesi ile CMK'nun 324. maddesinin 4. fıkrasına eklenen cümle gereğince, adli tıp giderinin mahsubundan sonra yargılama gideri olarak geriye kalan 18,00 TL yargılama giderinin, 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'un 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutardan az olduğu ve bu nedenle suça sürüklenen çocuğa yargılama gideri olarak yükletilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca, tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedenleri yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından suça sürüklenen çocuk hakkında olan yargılama giderlerine ilişkin bölümün çıkartılarak, yerine ''Yargılama giderinin 6183 sayılı Kanun'un 106/1. maddesinde belirlenen miktar dahilinde olması nedeniyle 6352 sayılı Kanun'un 100. maddesi ile eklenen 5271 sayılı CMK'nun 324/4. maddesi gereğince Devlet Hazinesine yüklenmesine,” cümlesinin yazılması suretiyle,eleştiri dışında,diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA

III-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık suçlarından kurulan hükme yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Suça sürüklenen çocuğun çalınan dizüstü bilgisayar ve monitörün iadesini sağladığı anlaşılmakla;müştekiden kısmi iade nedeniyle rızası sorularak, sonucuna göre suça sürüklenen çocuk hakkında TCK'nun 168/1-4 maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılıp değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden eksik kovuşturma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görülmüş olduğundan,hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı BOZULMASINA, 29.05.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/69, Karar No: 2020/1111, Tarih: 11.02.2020

**12. Hukuk Dairesi         2020/69 E.  ,  2020/1111 K.**

**"İçtihat Metni"**

Beyandan sonra mal ve kazançta olan artışı bildirmemek suçundan sanık ...'in, 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 339. maddesi uyarınca 10 gün disiplin hapsi cezası ile cezalandırılmasına dair Demirci İcra Ceza Mahkemesinin 29/05/2019 tarihli ve 2019/51 esas, 2019/97 sayılı kararı aleyhine ... Bakanlığının 13/12/2019 gün ve 94660652-105-45-15540-2019-Kyb sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekindeki dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 18/12/2019 gün ve KYB.2019-128575 sayılı ihbarnamesi ile Dairemize gönderilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14/11/2006 tarihli ve 2006/16.HD-220 esas, 2006/231 karar sayılı ilâmında yer alan, “Hapsen tazyik yaptırımında amaç, bir yükümlülüğün yerine getirilmesini sağlamak olduğundan, alt sınırdan belli bir ceza belirlenmesi gerekmemekte, yükümlülük yerine getirilene kadar ve en çok 3 ay süreyle kişinin yükümlülüğüne uygun davranması için zorlanması söz konusu olmaktadır. Bu nedenle kararda belli bir sürenin öngörülmesi, yaptırımın bu niteliğine aykırı olacaktır.” şeklindeki açıklama ve 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu’nun 339. maddesinde yer alan " Sonradan kazandığı malları veya kazancında ve gelirinde vaki tezayütleri bu Kanun mucibince bildirmeye mecbur olan borçlu makbul bir mazereti olmaksızın yedi gün içinde icra dairesine taahhütlü mektupla veya şifahi surette bildirmezse ve bu mal veya kazancı asıl veya bedel itibariyle mevcut olduğu takdirde, on gün; mal veya kazancını asıl veya bedel itibariyle makbul bir sebep olmaksızın elden çıkarmışsa, bir aya kadar disiplin hapsi ile cezalandırılır. Bu cezalara alacaklının şikâyeti üzerine karar verilir. Kişi, icra takibine konu olan borcu tamamen ödediği takdirde, bu ceza düşer." şeklindeki düzenleme nazara alındığında, disiplin ve tazyik hapsinin kısmî bir düzeni korumak amacıyla getirildiği, kişinin kendisinden beklenen yükümlülüğü yerine getirdiği takdirde serbest kalacağı cihetle, sanığın 10 güne kadar hapsen tazyikine karar verilmesi yerine, yazılı şekilde 10 gün hapsen tazyikine karar verilmesinde, isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309.maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla gereği görüşülüp düşünüldü;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden, Demirci İcra Ceza Mahkemesinin 29/05/2019 tarihli ve 2019/51 esas, 2019/97 sayılı kararının CMK’nın 309/4. maddesi uyarınca BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde mahkemesince yapılmasına; 11/02/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.