muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/322, Karar No: 2019/584, Tarih: 08.10.2019

Bu bilgilere göre uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Evvela, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazında yer alan 'sanıkların dilekçelerinde belirttikleri hususların temyiz sebebi olarak kabulü gerektiği, aksi durumda hukuk eğitimi almamış sanıkların hukukçuların bile takipte zorlandığı mevzuat değişikliğini takip ederek buna göre temyiz dilekçesi yazmalarının beklenemeyeceği ' görüşü hukuki ve isabetli değildir. Çünkü tarafların hukuk eğitimi alıp almamalarına göre temyiz nedenlerinin yasal olup olmadığı değerlendirilemez, bu yasal bir kriter değildir.

Öte yandan, her yargılamada mahkemelerin iki görevi vardır. Bunlardan ilki iddia edilen olayı saptamak (maddi sorun), diğeri ise saptanan duruma doğru hukuk kuralını uygulamaktır. (hukuki sorun) İddia edilen olayın gerçekleşip gerçekleşmediği, failin bunu gerçekleştirip gerçekleşmediği ve fiilin işleniş biçimi gibi ispat sorunları maddi sorunu oluşturur, bunu çözmek ilk derece ve istinaf mahkemesinin görevidir. Somut olayda sanıkların temyiz dilekçelerinde yer alan suçu işlemediklerine yönelik gerekçe gösterdikleri görülmektedir. Bu kanıtlara nazaran eylemin sabit olmadığı ileri sürülerek, mevcut delillerden olay hâkiminin çıkardığı sonucun denetlenmesi istenmiştir. İleri sürülen temyiz nedenlerinin tamamı tipik maddi vakıanın denetimini gerektirir ve bunların incelenmesi Yargıtayın görev alanı dışında olduğundan CMK'nın 294. maddesinin ikinci fıkrasının açık hükmüne göre temyiz sebebi olarak kabul edilmemiştir.

Açıklanan nedenlerle Özel Dairece, sanıkların yalnızca maddi vakıa denetimi gerektiren sebebe dayandığı anlaşılan ve muhakeme veya maddi hukuka ilişkin hangi normun ihlâl edildiğini bildirmeyen temyiz istemlerinin CMK'nın 298. maddesi gereğince reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığından itirazın reddine karar verilmesi gerektiği," düşüncesiyle karşı oy kullanmıştır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay 13. Ceza Dairesinin 09.04.2019 tarihli ve 1213-5844 sayılı sanıklar ...ve ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz istemlerinin reddine dair kararının KALDIRILMASINA,

3- Dosyanın, temyiz incelemesi yapılması amacıyla Yargıtay 13. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 08.10.2019 tarihinde yapılan müzakerede oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/8726, Karar No: 2019/9165, Tarih: 10.12.2019

**11. Ceza Dairesi         2017/8726 E.  ,  2019/9165 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Defter ve belge gizleme

HÜKÜM : Mahkumiyet

1-213 sayılı Yasanın 139. maddesinde yazılı istisnalardan birinin bulunmaması halinde vergi incelemesinin mükellefin işyerinde yapılması gerektiği, sanığa vergi denetmeni tarafından defter ve belgelerini ibraz etmesi için çıkarılan tebligatın işyerinde bizzat sanığa 12.11.2012 tarihinde yapıldığı anlaşılmakla, hesapların dairede incelenmesine imkan veren 213 sayılı Yasanın 139/2. maddesindeki istisnalardan birinin varlığının önceden belirlenip belirlenmediğinin incelemeyi yapan vergi denetmeninden sorulması, işyeri dışında inceleme yapılmasına ilişkin bir tespiti varsa belgesinin dosyaya ibrazının istenmesi, aksi takdirde yapılan tebligatın hukuki geçerliliği bulunmadığından sanığın beraatine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, eksik araştırma ile hüküm kurulması,

2- Kabule göre de; 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 10.12.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/32692, Karar No: 2015/33802, Tarih: 30.11.2015

**9. Hukuk Dairesi         2015/32692 E.  ,  2015/33802 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, .... Aile Mahkemesinin 2014/346 Esas sayılı dava dosyasında verdiği karşı dava dilekçesinde, taraflar arasında devam eden bir boşanma davası olduğunu, karşı davalı ... ün eczacı olup eczanesinin bulunduğu, davacının ise iktisat fakültesi mezunu olduğu, evliliği müteakip ...’ün işini terkederek muhasebe ve mali müşavirlik yasasına göre yüksek gelir elde etmek imkanı varken davacı ve karşı davalı ... ile birlikte eczaneyi birlikte çalışarak yürüttüklerini, ve ... ün mesleki gelirden mahrum kaldığı, eşine ait görünen işyerinden ücret gelir ve tazminat almadığı, evliliğin devamını teminen buna katlandığını, eşine ait görünen işyerinden ücret gelir ve tazminat almadığını, evliliğin devamını teminen buna katlandığını iddia ederek karşı davacının kıdem ve ihbar tazminatlarının karşı davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiş, ... Aile Mahkemesi tarafından, tazminat alacağına yönelik işbu talepler hakkında asıl davadan tefrik ve ardından görevsizlik kararı verilerek dosya ...İş Mahkemesine gönderilmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, .... Aile Mahkemesinin 2014/346 Esas 2014/609 Karar sayılı dava dosyasındaki dilekçeleri ve beyanlarında, davacının dava konusu işyerini davalı ile birlikte işlettiklerini, her ikisinin de müşterek çalıştıklarını, karşı davacının işyerinde işçi konumunda bulunmadığını, taraflar arasında işçi işveren ilişkisinin bulunmadığını, davacının kasadan istediği vakit istediği miktarda para alabildiğini savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece yapılan yargılama sonunda, davacının işçi konumunda değil işyerini birlikte işleten konumunda olduğu, taraflar arasında 4857 sayılı iş kanunun aradığı işçi işveren ilişkinin bulunmadığı gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Uyuşmazlık, taraflar arasındaki ilişkinin 4857 sayılı İş Kanunu kapsamında değerlendirilip değerlendirilemeyeceği ve bu bağlamda iş mahkemesinin görevi noktasında toplanmaktadır.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun 1 inci maddesine göre, iş mahkemelerinin görevi “İş Kanununa göre işçi sayılan kimselerle işveren veya işveren vekilleri arasında iş akdinden veya iş Kanununa dayanan her türlü hak iddialarından doğan hukuk uyuşmazlıklarının çözülmesi”dir. İşçi sıfatını taşımayan kişinin talepleriyle ilgili davanın, iş mahkemesi yerine genel görevli mahkemelerde görülmesi gerekir.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun 1 inci maddesine göre, iş mahkemelerinin görevi “İş Kanununa göre işçi sayılan kimselerle işveren veya işveren vekilleri arasında iş akdinden veya iş Kanununa dayanan her türlü hak iddialarından doğan hukuk uyuşmazlıklarının çözülmesi”dir. İşçi sıfatını taşımayan kişinin talepleriyle ilgili davanın, iş mahkemesi yerine genel görevli mahkemelerde görülmesi gerekir.

4857 sayılı İş Kanununun 1 inci maddesinin ikinci fıkrası gereğince, 4 üncü maddedeki istisnalar dışında kalan bütün işyerlerine, işverenler ile işveren vekillerine ve işçilerine, çalışma konularına bakılmaksızın bu Kanunun uygulanacağı belirtilmiştir.

Kanunun 2 nci maddesinde bir iş sözleşmesine dayanarak çalışan gerçek kişi işçi, işçi çalıştıran gerçek veya tüzel kişi ile tüzel kişiliği olmayan kurum ve kuruluşlar işveren olarak tanımlanmıştır. İşçi ve işveren sıfatları aynı kişide birleşemez.

Yasanın 8 inci maddesinin birinci fıkrasına göre iş sözleşmesi, bir tarafın (işçi) bağımlı olarak iş görmeyi diğer tarafın (işveren) da ücret ödemeyi üstlenmesinden oluşan sözleşmedir. Ücret, iş görme ve bağımlılık iş sözleşmesinin belirleyici öğeleridir.

İş sözleşmesini diğer iş görme edimleri(vekalet, ortaklık, eser veya kişi organ)nden ayıran en önemli ölçüt bağımlılık ilişkisidir.

İş sözleşmesini belirleyen ölçüt hukukî-kişisel bağımlılıktır. Gerçek anlamda hukukî bağımlılık işçinin işin yürütümüne ve işyerindeki talimatlara uyma yükümlülüğünü içerir. İşçi edimini işverenin karar ve talimatları çerçevesinde yerine getirir. İşçinin işverene karşı kişisel bağımlılığı ön plana çıkmaktadır. İş sözleşmesinde bağımlılık unsurunun içeriğini, işçinin işverenin talimatlarına göre hareket etmesi ve iş sürecinin ve sonuçlarının işveren tarafından denetlenmesi oluşturmaktadır. İşin işverene ait işyerinde görülmesi, malzemenin işveren tarafından sağlanması, iş görenin işin görülme tarzı bakımından iş sahibinden talimat alması, işin iş sahibi veya bir yardımcısı tarafından kontrol edilmesi, işçinin bir sermaye koymadan ve kendine ait bir organizasyonu olmadan faaliyet göstermesi, ücretin ödenme şekli, kişisel bağımlılığın tespitinde dikkate alınacak yardımcı olgulardır. Bu belirtilerin hiçbiri tek başına kesin ölçüt teşkil etmez. İşçinin işverenin belirlediği koşullarda çalışırken kendi yaratıcı gücünü kullanması ve işverenin isteği doğrultusunda işin yapılması için serbest hareket etmesi bağımlılık ilişkisini ortadan kaldırmaz. Çalışanın işyerinde kullanılan üretim araçlarına sahip olup olmaması, kâr ve zarara katılıp katılmaması, karar verme özgürlüğüne sahip bulunup bulunmaması bağımlılık unsuru açısından önemlidir.

İş sözleşmesinde işçi işveren için belirli veya belirsiz süreli olarak çalışır. Vekâlet sözleşmesinde ise vekil kural olarak uzmanlığı bakımından iş sahibinin talimatları ile bağlı değildir. İş sözleşmesinin varlığı ücretin ödenmesini gerektirir. Oysa vekâlet için ücret zorunlu bir öğe değildir. Vekâlet sözleşmesine ilişkin hükümlerde iş sözleşmesinin aksine sosyal nitelikte edimlere ve koruma yükümlülüklerine rastlanmaz. Vekil bağımsız olarak iş görür, bu nedenle faaliyetini sürdüreceği zamanı belirlemede kısmen de olsa serbestliğe sahiptir. Bütün zamanını tek bir müvekkile özgülemek zorunda olmayan vekil, farklı kişilerle vekâlet sözleşmeleri yapabilir. Ekonomik olarak tek bir işverene bağımlı değildir.

Somut uyuşmazlıkta, davalının eşi olan davacının, davalıya ait eczanede çalıştığı sabittir. Mahkemece savunmaya itibar edilerek, davacının eşi ile birlikte işleten, kısaca somut işveren konumunda olduğu kabul edilmiştir. Ancak davacının işyerinde temsil ve doğrudan kendi adına hareket ettiği ortaya konmamıştır. İşyerinin eşe ait olması, diğer eşinde burada çalışması halinde doğrudan kendi adına hareket etmediği sürece işveren sıfatı kazandırmaz. Davacının aylık ücretle çalıştığı, işvereni olan eşi adına hareket ettiği, eczanenin eşine ait olduğu bağımlılık ilişkisi neden ile aralarında aynı zamanda iş ilişkisi olduğu, karı-koca olmalarının iş ilişkisine etkisinin bulunmadığı anlaşılmaktadır. Taraflar arasında işçi-işveren ilişkisinin bulunduğu, bu nedenle davaya bakma görevinin iş mahkemesine ait olduğu anlaşıldığından, mahkemece davaya devam edilerek esas hakkında karar verilmesi gerekirken görevsizlik kararı verilmesi hatalıdır.

Diğer taraftan, sulh hukuk mahkemesinin görevli olduğu yönündeki kabul de, dava konusunun miktarına bakılmaksızın iş mahkemesinin görevli olmaması halinde somut uyuşmazlıkta asliye hukuk mahkemesi görevli olduğu belirtilmesi gerekirken, sulh hukuk mahkemesinin görevli olduğu belirtilerek görevsizlik kararı verilmesi de usule aykırıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 30.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/27175, Karar No: 2016/14420, Tarih: 20.10.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/27175 E.  ,  2016/14420 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki mar uygulaması sırasında yerinde korunamayan ağaçların bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, imar uygulaması sırasında yerinde korunamayan ağaçların bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre, davanın kabulüne karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 20/10/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1653, Karar No: 2016/2452, Tarih: 15.03.2016

**9. Ceza Dairesi         2015/1653 E.  ,  2016/2452 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : Sanık ... hakkında beraat, diğer sanıklar hakkında mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin "13.01.2008, 14.01.2008, 20.02.2008, 26.02.2008" yerine, sadece "13.01.2008" yazılması mahallinde düzeltilmesi mümkün yazım hatası olarak kabul edilmiştir.

1- Sanık ... müdafiinin temyiz talebinin vekalet ücretine yönelik bulunduğu belirlenerek vekalet ücreti ile sınırlı olarak yapılan incelemede;

Sanık müdafii olarak hükmü temyiz eden Avukat ... soruşturma evresinde baro tarafından müdafii olarak atanmış ise de iddianamenin kabulü ile müdafilik görevinin sona erdiği ve sanıkla birlikte duruşmalara katılmadığı, ayrıca vekaletname de ibraz etmediğinin anlaşılması karşısında, temyiz talebinin CMUK'nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

2- Sanıklar ..., ..., ... ve ... hakkında kurulan hükümlere yönelik yapılan incelemede;

Hükümden sonra 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren ve TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerini iptal eden Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih ve 2014/140-2015/85 sayılı kararının infaz aşamasında dikkate alınması mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılama sonunda aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda tartışılıp sanıkların suçlarının sübutu kabul, olay niteliğine ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin edilmiş, cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanıklar ..., ... ve ... müdafileri ile sanıklar ... ve ...'nin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

3- Sanıklar ..., ..., ... ve ... hakkında kurulan hükümlere yönelik temyize gelince;

a- Kendisinde herhangi bir uyuşturucu ya da uyarıcı madde ele geçmeyen sanık ...'in savunmasının aksine, 26.02.2008 tarihli aramada ele geçirilen uyuşturucu maddelerle ilgisinin olduğuna ya da diğer sanıkların suçuna iştirak ettiğine dair, her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilmeden, beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Sanıklar ... ve ... müdafii ile ...'in yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine ancak;

b- 20.02.2008 tarihinde sanıklar ..., ... ve ...'e ait müşterek ikamette yapılan aramada suça konu uyuşturucu maddenin ele geçirilmesinden sonra, aleyhinde yeterli delil bulunmadığı aşamada ikrarı ile kendi suçunun ortaya çıkmasına yardım eden sanık ... hakkında TCK'nın 192/3. maddesindeki etkin pişmanlık hükmünün uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

c- 20.02.2008 tarihinde sanıklar ..., ... ve ...'e ait müşterek ikamette yapılan aramada, sanık ...'in bebek

b- 20.02.2008 tarihinde sanıklar ..., ... ve ...'e ait müşterek ikamette yapılan aramada suça konu uyuşturucu maddenin ele geçirilmesinden sonra, aleyhinde yeterli delil bulunmadığı aşamada ikrarı ile kendi suçunun ortaya çıkmasına yardım eden sanık ... hakkında TCK'nın 192/3. maddesindeki etkin pişmanlık hükmünün uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

c- 20.02.2008 tarihinde sanıklar ..., ... ve ...'e ait müşterek ikamette yapılan aramada, sanık ...'in bebek

beşiğinde bulunan ve içinde uyuşturucu olan poşeti pencereden atmaktan ibaret eyleminin, "suç delillerini gizleme" suçunu oluşturacağı gözetilmeden, suçun niteliğinde yanılgıya düşülerek “uyuşturucu madde ticaret yapma” suçundan mahkûmiyet hükmü kurulması,

d- Hakkındaki uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan mahkumiyet hükmü onanan sanık ...'a ait araçta 13.01.2008 tarihinde ele geçirilen esrar poşeti üzerinde sanık ...'in parmak izinin çıkması nedeni ile sanıkların iştirak halinde hareket ettikleri Mahkemece kabul edilmekle, 13.01.2008 tarihinde ele geçirilen esrar ile 20.02.2008 tarihinde sanıklar ..., ... ve ...'e ait müşterek ikamette yapılan aramada ele geçirilen esrarın aynı bütünün parçaları olması nedeniyle eyleminin tek suç oluşturacağı hususu gözetilmeden sanık ... hakkında TCK'nın 43. maddesi tatbik edilerek fazla ceza tayini,

Kanuna aykırı, sanıklar ..., ... ve ... müdafii ile sanık ...'in temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükümlerin BOZULMASINA, 15.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18041, Karar No: 2016/7139, Tarih: 13.06.2016

**1. Hukuk Dairesi         2014/18041 E.  ,  2016/7139 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL,ALACAK,TENKİS

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil, olmadığı takdirde alacak veya tenkis davası sonunda, yerel mahkemece davanın kısmen kabulüne ilişkin olarak verilen karar, davacılar ve davalılar ... ve ... tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...’ ın raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil, olmadığı takdirde alacak veya tenkis isteğine ilişkindir.

Davacılar, murisleri ...' nin kayıt maliki olduğu 1957 ada 12 parsel sayılı taşınmazda bulunan 4 ve 5, 4266 ada 67 parsel sayılı taşınmazda bulunan 4 nolu bağımsız bölümleri davalılar ..., ... ve ...' a, 1801 ada 13 parsel sayılı taşınmazda bulunan 11 nolu bağımsız bölümü davalı ...' a satış suretiyle temlik ettiğini, satış işlemlerinin gerçek olmadığını, temliklerin murisin ölümünden kısa süre önce gerçekleştiğini, murisin paraya ihtiyacının bulunmadığını, temliklerin mirasçılardan mal kaçırma amacı taşıdığını, muvazaalı olduğunu ileri sürerek, dava konusu taşınmazların tapu kayıtlarının iptali ile miras payları oranında adlarına tescilini, olmadığı takdirde bedelinin tahsilini veya tenkisini istemişlerdir.

Davalılar ..., ... ve ..., temliklerde muvazaa bulunmadığını belirterek, davanın reddini savunmuşlardır.

Davalı ..., davanın tarafları ve murisleri ... ile yakınlığı bulunmadığını, 13 parsel sayılı taşınmazda bulunan 11 nolu bağımsız bölümün bedeli karşılığı iyiniyetle satın alındığını, satışın gerçek olduğunu belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Diğer davalılar, 67 parselde bulunan 4 nolu bağımsız bölümün kayıt malikleri davalılar ..., ... ve ...' dan bedeli karşılığı satın alındığını, iyiniyetli ikinci el olduklarını belirterek, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, muris tarafından davalı mirasçılara yapılan temliklerin muvazaalı olduğunun ispatlandığı, mirasçı olmayan diğer davalıların davalı mirasçılarla işbirliği halinde hareket ettiklerinin kanıtlanamadığı gerekçesiyle, davanın kısmen kabulü ile 12 parselde bulunan 5 nolu bağımsız bölümün tapu kaydının iptal ve tesciline, 67 parselde bulunan 4 nolu bağımsız bölümün ise bedelinin tahsiline karar verilmiştir.

Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa,niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türü dür. Söz konusu Muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirascısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l-4-1974 tarih 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmeside Medeni Kanunun 706, Borçlar Kanunun 213 ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirascılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesinde büyük önem taşınmaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı,miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı,davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Toplanan deliller ve tüm dosya içeriğinden; 13 parselde bulunan 11, 12 parselde bulunan 4 ve 5, 67 parselde bulunan 4 nolu bağımsız bölümün dava konusu yapıldığı, davalılar ..., ... ve ... adına kayıtlı ve hakkında tapu iptali ve tescil kararı verilen 12 parselde bulunan 5 nolu bağımsız bölümünün mirasbırakanın temlikine ilişkin akit tablosunun davalılar ... ve ölü ...mirasçıları adına kayıtlı ve hakkında bedel yönünden kabul kararı verilen, 67 parselde bulunan 4 nolu bağımsız bölümün, muris tarafından davalılar ..., ... ve ...' a temlikine yönelik akit tablosunun dosyada bulunmadığı, uyuşmazlığın çözüme kavuşturulması için bulunması zorunlu belgelerin eksikliğinin mahkemece anlaşılarak, 12.02.2013 tarihli celsede ilgili resmi senetlerin istenilmesine, masrafın delil avansından karşılanmasına, 50,00 TL delil avansının 2 haftalık kesin süre içerisinde davacı tarafça yatırılmasına karar verildiği, ancak kesin süre içinde masrafın yatırılmadığı, mahkemece, yukarıda belirtilen belgeler bulunmaksızın karar verildiği anlaşılmaktadır.

6100 sayılı HMK'nin 324. maddesi ''taraflardan her biri ikamesini talep ettiği delil için mahkemece belirlenen avansı, verilen kesin süre içinde yatırmak zorundadır. Taraflardan birisi avans yükümlülüğünü yerine getirmezse, diğer taraf bu avansı yatırabilir. Aksi halde talep olunan delilin ikamesinden vazgeçmiş sayılır.'' hükmünü içermektedir.