muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/8585, Karar No: 2013/12572, Tarih: 01.07.2013

**4. Hukuk Dairesi         2013/8585 E.  ,  2013/12572 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... ....tarafından, davalı ... vd. aleyhine 17/12/2002 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 10/01/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalıların diğer temyiz itirazlarına gelince; dava, yayın yolu ile kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılar tarafından temyiz olunmuştur.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun (hak ve nasfetle) karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Dava konusu olayda; yerel ve sınırlı kaynaklara sahip bulunan gazetede yer alan yazıda düşünsel bağlılığın aşılmış bulunması ve yukarıda gösterilen ilkeler göz önünde tutulduğunda takdir edilen manevi tazminat miktarı fazladır. Mahkemece, daha ılımlı bir düzeyde manevi tazminat takdir edilmesi gerekir. Karar, açıklanan nedenle yerinde görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.

Dava konusu olayda; yerel ve sınırlı kaynaklara sahip bulunan gazetede yer alan yazıda düşünsel bağlılığın aşılmış bulunması ve yukarıda gösterilen ilkeler göz önünde tutulduğunda takdir edilen manevi tazminat miktarı fazladır. Mahkemece, daha ılımlı bir düzeyde manevi tazminat takdir edilmesi gerekir. Karar, açıklanan nedenle yerinde görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.

3-Davacı, davalıların yaptıkları yayın nedeniyle kişilik haklarının saldırıya uğradığını ileri sürerek manevi tazminat ile birlikte karar özetinin de yayınlanmasına karar verilmesini istemiştir. Borçlar Yasası'nın 49. maddesi gereğince yargıç, tazminat ödenmesi yerine diğer bir yaptırıma veya ek bir yaptırıma karar verebileceği gibi saldırıyı kınayan bir karar da verebilir. Medeni Yasası'nın 4. maddesi gereğince de yasanın takdir hakkı tanıdığı durumlarda yargıç, somut olaydaki olguları gözeterek hak ve adalete göre karar verir.

Buna göre yargıç, dava konusu olan uyuşmazlıkların çözümünde uygulanacak yaptırımları özgürce takdir edebilir; ancak, bu yaptırımın somut olaya göre hak ve adalete uygun olması gerekir.

Dava konusu edilen olayda yerel mahkemece, davacı yarına manevi tazminat takdir edilmesi ile davalıların eylemlerinin hukuka aykırı olduğu belirlenmiş ve böylece hem hukuka aykırılığın saptanmış olması ve hem de yararına manevi tazminat takdir edilmekle davacının doyum duygusu sağlanmış bulunmaktadır. Somut olayın özelliği, haberin verildiği zaman üzerinden uzun bir sürenin geçmiş bulunması ve Borçlar Yasası'nın 49/2. maddesindeki ölçüler temel alındığında; ayrıca yayına da karar verilmesi doğru değildir. Karar, açıklanan bu nedenle de yerinde görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda (2 ve 3) sayılı bentte gösterilen nedenlerle BOZULMASINA; öteki temyiz itirazlarının ise (1) sayılı bentte açıklanan nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 01/07/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8431, Karar No: 2013/22422, Tarih: 09.12.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/8431 E.  ,  2013/22422 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İnegöl 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 19.11.2012 tarih ve 2012/224-2012/592 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin önceden davalı ... şirketinin acenteliğini yaptığını, bir kısım sigorta poliçesinin tanzim edilmesinden sonra ilgililerin vazgeçtiğini, bu hususun liste halinde davalının Bölge Müdürlüğü'ne bildirildiğini ve anılan poliçelerin iptalinin istendiğini, ancak davalının bu poliçeleri iptal etmediğini, sanki poliçe bedelleri tahsil edilmiş gibi de müvekkiline borç tahakkuk ettirilip aleyhine ipoteğin paraya çevrilmesi yoluyla takip başlattığını ileri sürerek müvekkilinin acentelik sözleşmesinden dolayı borcu bulunmadığının tespitini, ipoteğin fekkini, %40 tazminatın davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, acentelik sözleşmesindeki hükmün hilafına davacının iddia ettiği gibi Bölge Müdürlüğü'ne poliçe iptali talebi yapılmadığını, sadece 01.11.2004 tarihinde müvekkiline ulaşan tarihsiz yazısı dışında bir talebinin bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, uyulan bozma ilamı ve tüm dosya kapsamına göre, taraflar arasında ihtilaf çıkması halinde sigorta şirketinin defter ve kayıtlarının herhangi bir belge ibrazına gerek olmaksızın delil teşkil edeceği şeklinde delil sözleşmesi yapıldığı, buna göre düzenlenen bilirkişi heyeti raporuna göre davacının 12.426,87 TL borçlu olduğunun anlaşıldığı, davacının davalı şirkete gönderdiği bazı poliçelerin iptal edildiğine ilişkin yazı ekinde, sözleşmenin 9/a maddesi uyarınca poliçe ve zeyilnamelerin bütün kopyalarının ve bunlara ait bütün evrakların gönderilmesi gerektiği halde, davacının bu maddeye uygun iptal isteminde de bulunmadığı, bu durumda sözleşmenin 15/b maddesine göre poliçe ve zeyilnamelerin primlerinin esas itibariyle nakden ve peşin olarak tahsil edileceğine ilişkin hüküm ile acentelik sözleşmesinin diğer hükümleri birlikte değerlendirildiğinde, davacının, düzenlediği ve usulüne uygun olarak iptal edilmeyen poliçe ve zeyilnameler karşılığı tahsil edilmesi gereken primlerden sorumlu olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1-) Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1-) Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2-) Dava, iptali gerektiği ileri sürülen sigorta poliçeleri nedeniyle tahakkuk ettirilen primlerden dolayı borçlu olmadığının tespiti istemine ilişkindir. Görüşüne başvurulan ve 23.06.2006 tarihli raporu ibraz eden bilirkişi heyeti "mükerrer düzenlenen poliçe için prim toplamının borçtan düşülmesi ile davalının takip tarihi itibariyle 11.973,65 TL alacağının bulunduğu" yönünde rapor vermiş, 16.06.2008 tarihli raporu sunan bilirkişi heyeti de "davacı hesabına mükerrer verilen komisyonun tenzili ile davalı alacağını 12.426,87 TL" olarak hesaplamıştır. Davalı icra takibini 12.929,75 TL asıl alacak üzerinden başlatmıştır. Mahkemece, davalı ... şirketinin defterlerine göre bilirkişilerce hesaplanan borç miktarları gözetilerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken davanın tümüyle reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir. Kaldı ki; davalı vekili, 24.09.2012 tarihli dilekçesi ile "davacının 12.426,87 TL prim borcunun bulunduğu belirlenen 16.06.2008 tarihli rapora göre karar verilmesini" talep etmiş olup davalı vekilinin bu beyanı da değerlendirilmeksizin verilen kararın davacı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 09.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1671, Karar No: 2021/6255, Tarih: 27.09.2021

**12. Ceza Dairesi         2021/1671 E.  ,  2021/6255 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Dava : Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat

Hüküm : Davacı vekilinin temyiz isteminin reddi

Davacı vekilinin temyiz isteminin reddine ilişkin ek karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

7226 sayılı Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun Geçici 1. maddesinin 1. fıkrası ile Covid-19 salgın hastalığının ülkemizde görülmüş olması sebebiyle yargı alanındaki hak kayıplarının önlenmesi amacıyla;

a) Dava açma, icra takibi başlatma, başvuru, şikâyet, itiraz, ihtar, bildirim, ibraz ve zamanaşımı süreleri, hak düşürücü süreler ve zorunlu idari başvuru süreleri de dâhil olmak üzere bir hakkın doğumu, kullanımı veya sona ermesine ilişkin tüm süreler; ... 4/12/2004 tarihli ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ... ile usul hükmü içeren diğer kanunlarda taraflar bakımından belirlenen süreler ve bu kapsamda hâkim tarafından tayin edilen süreler ile arabuluculuk ve uzlaştırma kurumlarındaki süreler 13/3/2020 (bu tarih dâhil) tarihinden itibaren 30/4/2020 (bu tarih dâhil) tarihine kadar durur. Bu süreler, durma süresinin sona erdiği günü takip eden günden itibaren işlemeye başlar. Durma süresinin başladığı tarih itibarıyla, bitimine on beş gün ve daha az kalmış olan süreler, durma süresinin sona erdiği günü takip eden günden başlamak üzere on beş gün uzamış sayılır. Salgının devam etmesi halinde Cumhurbaşkanı durma süresini altı ayı geçmemek üzere bir kez uzatabilir ve bu döneme ilişkin kapsamı daraltabilir. Bu kararlar Resmî Gazete’de yayımlanır. -Maddenin 2. fıkrasında; Suç ve ceza, kabahat ve idari yaptırım ile disiplin hapsi ve tazyik hapsi için kanunlarda düzenlenen zamanaşımı süreleri ile 5271 sayılı Kanunda düzenlenen koruma tedbirlerine ilişkin süreler bu maddenin kapsamı dışında tutulmuştur. 30.04.2020 tarihli ve 31114 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren Yargı Alanındaki Hak Kayıplarının Önlenmesi Amacıyla Getirilen Durma Süresinin Uzatılmasına Dair Cumhurbaşkanı Kararı ile 7226 sayılı Kanunun geçici 1. maddesinin 1. fıkrasında düzenlenen durma süresinin, 01.05.2020 (bu tarih dahil) tarihinden 15.06.2020 (bu tarih dahil) tarihine kadar (salgın hastalığın yayılma tehlikesinin daha önce ortadan kalkması halinde yeniden değerlendirilmek üzere) uzatılmıştır...

Yukarıda açıklanan düzenleme dikkate alındığında, davacı vekilinin, yokluğunda verilen ve 28.03.2020 tarihinde usulüne uygun olarak tebliğ edilen temyiz isteminin reddine ilişkin ek karara karşı 18.06.2020 tarihinde yapmış olduğu temyiz isteminin süresinde olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Yukarıda açıklanan düzenleme dikkate alındığında, davacı vekilinin, yokluğunda verilen ve 28.03.2020 tarihinde usulüne uygun olarak tebliğ edilen temyiz isteminin reddine ilişkin ek karara karşı 18.06.2020 tarihinde yapmış olduğu temyiz isteminin süresinde olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Davacı vekilinin yokluğunda verilip, 25.02.2020 tarihinde usulüne uygun olarak tebliğ edilen Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin 07.02.2020 tarihli ve 2018/3270 Esas, 2020/367 Karar sayılı " düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine " dair hükmünü, 5271 sayılı CMK'nın 291/1. maddesinde öngörülen yasal 15 günlük süre geçtikten sonra, 18.03.2020 tarihinde temyiz etmesi sebebiyle, davacı vekilinin temyiz talebinin CMK’nın 296/1. maddesi gereğince reddine ilişkin Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin 20.03.2020 tarihli ve 2018/3270 Esas, 2020/367 Karar sayılı ek karara yönelik davacı vekilinin CMK'nın 296/2. maddesi gereğince yaptığı temyiz isteminin, CMK'nın 302/1. maddesi gereğince ESASTAN REDDİNE; dosyanın gereği için Erzurum 1. Ağır Ceza Mahkemesine; kararın bir örneğinin de Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesi'ne iletilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE, 27.09.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/35823, Karar No: 2017/5809, Tarih: 18.05.2017

**2. Ceza Dairesi         2014/35823 E.  ,  2017/5809 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

I-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde,

Yapılan duruşmaya toplanan delillere, gerekçeye hâkimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

II-Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Suç tarihi itibariyle 12-15 yaş grubunda olan suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı TCK'nın 31/2 maddesi uyarınca, “iş yeri dokunulmazlığını bozma” suçu yönünden de suçun hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve davranışlarını yönlendirme yeteneğinin yeterince gelişip gelişmediği hususunda uzman hekim raporu alınması gerektiği gözetilmeden, “motosiklet hırsızlığı, bu suça iştirak ve teşebbüs” suçu nedeniyle alınan uzman hekim raporuna dayanılarak yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Suça sürüklenen çocuk hakkında belirlenen 200 gün adli para cezasının, 5237 sayılı TCK’nın 52/3. maddesi uyarınca, bir gün karşılığı takdir edilen miktarı gösterilerek, belirlenen 200 gün ile bir gün karşılığı takdir edilen miktarın çarpılması suretiyle sonuç adli para cezasının tespit edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 18/05/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2063, Karar No: 2015/7207, Tarih: 13.05.2015

**1. Hukuk Dairesi         2015/2063 E.  ,  2015/7207 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KARACASU ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 18/06/2013

NUMARASI : 2011/42-2013/47

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın reddine ilişkin olarak verilen karar davacı vekili ve davalı Kazım tarafından temyiz edilmiş olmakla davalı Kazım'ın temyiz dilekçesinin temyiz defterine kaydının yapılıp yapılmadığı, ayrıca temyiz harcının da alınıp alınmadığı tespit edilmesi için Dairenin 08/12/2014 tarihli, 2014/1500 Esas, 2014/19165 Karar sayılı ilamı ile geri çevrilme kararı verildiği, bilahare davalı Kazım vekilinin temyiz isteğinden vazgeçtiği anlaşıldı,dosya incelendi,Tetkik Hakimi 'ün raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı pay oranında tapu iptal ve tescil istemine ilişkindir.

Davacı, ortak mirasbırakan İsmail ¾ oranında paydaşı olduğu 92 ve 2856 parsel sayılı taşınmazlardaki paylarını oğlu olan davalı Kazım'a, 2855 parsel sayılı taşınmazını ise torunu (kendisinden önce ölen kızı Ayşe'nin çocuğu) olan diğer davalı Hatice'ye satış suretiyle temlik ettiğini,yapılan işlemlerin mirasçılardan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek tapu iptali ile miras payı oranında adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı Kazım,gırtlak kanseri olan murisin paraya ihtiyacı olduğu ve murisin tedavisi ve bakımı ile ilgilendiği için taşınmazları uygun bir fiyata kendisine sattığını, mirasbırakanın ¼ oranında paydaşı olduğu 37 parsel sayılı taşınmazdaki payını da satış aktiyle davacıya devrettiğini, murisin başkaca iki adet taşınmazının da olduğunu belirtip davanın reddini savunmuştur.

Davalı Hatice,davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece,mirasbırakanın minnet duygusu ile taşınmazları devrettiği gibi paylaştırma kastının da bulunduğu gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden ve toplanan delillerden;1929 doğumlu mirasbırakan İsmail Bozoğlu'nun 17.02.2011 tarihinde öldüğü, geriye kızı davacı Mahinur ile oğlu davalı Kazım ve torunu (21.03.1979 tarihinde ölen kızı Ayşe'nin çocuğu) olan diğer davalı Hatice ile torunları (Ayşe çocukları) olan dava dışı Nurgül ve Cumhur'u mirasçı olarak bıraktığı, ¾ oranında paydaşı olduğu 92 ve 2856 parsel sayılı taşınmazlardaki paylarını davalı Kazım'a 10.01.2007,yine 2855 parsel sayılı taşınmazını ise diğer davalı Hatice'ye 20.11.2007, ayrıca ¼ oranında paydaşı olduğu 37 parsel sayılı taşınmazdaki payını da 29.03.2006 tarihli satış aktiyle davacıya temlik ettiği anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere;uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 1.4.1974 tarih 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunun 706., Türk Borçlar Kanunun 237. (Borçlar Kanunun 213.) ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Öte yandan mirasbırakan sağlığında hak dengesini gözeten kabul edilebilir ölçüde ve tüm mirasçıları kapsar biçimde bir paylaştırma yapmışsa mal kaçırmak kastından söz edilmeyeceğinden olayda 1.4.1974 tarih ½ Sayılı Yargıtay İnançları Birleştirme Kararının uygulanamıyacağı da kuşkusuzdur.Bunun için de miras bırakandan tüm mirasçılarına intikal eden taşınır taşınmaz mallar ve haklar araştırılmalı, tapu kayıtları ve varsa öteki delil ve begeler mercilerinden getirtilmeli, her bir mirasçıya nakledilen malların ve hakların nitelikleri ve değerleri hakkında uzman bilirkişiden rapor alınmalı, böylece yukarda değinilen anlamda bir paylaştırma kasdının bulunup bulunmadığı açıklığa kavuşturulmalıdır.

Somut olayda, mirasbırakan 37 parsel sayılı taşınmazdaki payını davacıya,dava konusu 92 ve 2856 parseldeki paylarını davalı Kazım'a ve 2855 parseli ise diğer davalı Hatice'ye satış suretiyle temlik etmiştir.Murisin kendilerine mal temlik edilmeyen başkaca mirasçıları (torunları Nurgül ve Cumhur) da vardır. Olayda denkleştirmeden söz edebilmek için murisin mallarını makul sayılabilecek ölçüler içerisinde paylaştırması gerekir.Sadece davacı ve davalılara mal vermesi, mirasçılar arasında denkleştirme yaptığı anlamına gelmez.

Hal böyle olunca,mirasbırakanın mal satmaya ihtiyacının bulunmadığı, davalının satış bedelini ödediğini kanıtlayamadığı, değerler arasında açık ve aşırı bir farkın mevcut olduğu ve murisin davalı Kazım ile birlikte kaldığı da gözetilerek mirastan mal kaçırma amacıyla hareket etttiği duraksamaya yer bırakmayacak biçimde kanıtlandığından davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken,aksine düşüncelerle yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsizdir.

Davacı vekilinin bu yönlere değinen temyiz itirazı yerindedir.Kabulü ile yerel mahkeme kararının açıklanan nedenlerle (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 13.05.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5154, Karar No: 2018/6717, Tarih: 11.09.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/5154 E.  ,  2018/6717 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte belge düzenlemek, defter ve belgeleri ibraz etmemek

HÜKÜM : Mahkumiyet

I.Sanık ... hakkında defter ve belgeleri gizleme suçundan verilen karara karşı sanığın temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yapılan yargılamada toplanan deliller karar yerinde incelenip yüklenen suçun sübutu kabul, soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezayı azaltıcı sebebin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

II.Sanık ... hakkında 2006 ve 2007 takvim yıllarında, sanık ... hakkında 2007 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçlarından verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik sanık ... müdafi ile sanık ...’in temyiz itirazlarının incelenmesinde;