muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/25083, Karar No: 2013/18616, Tarih: 27.11.2013

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin(AİHS), temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir.İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile Yaşamına,haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'nin vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 22.02.1999 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de;

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını

engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanunun 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığı anlaşılmakla, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 27.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/13412, Karar No: 2010/9614, Tarih: 04.10.2010

**4. Hukuk Dairesi         2009/13412 E.  ,  2010/9614 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... tarafından, davalı ... ve ... aleyhine 16/12/2008 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 26/02/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, bilirkişilik görevinin kötüye kullanılması nedeniyle uğranılan zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece, dava dilekçesinde ileri sürülen olguların bilirkişi raporuna itiraz kapsamında ileri sürülecek ve değerlendirilebilecek nitelikte olduğu gerekçesiyle istem reddedilmiş; karar, davacı tarafından temyiz olunmuştur.

Davacı, dava dışı belediyenin ecrimisil alacağını almak amacıyla başlattığı icra takibine itirazı üzerine açılan itirazın iptali davası kapsamında keşifte görevlendirilen davalı bilirkişilerin gerçeğe aykırı rapor düzenlediklerini ileri sürerek, uğradığı zararın ödetilmesini istemiştir.

Davacının temyiz dilekçesinde eklediği 30.03.2009 günlü iddianame örneğinden, davalılar hakkında “gerçeğe aykırı bilirkişilik yapmak” eylemlerinden dolayı ceza davası açıldığı anlaşılmaktadır.

Borçlar Yasası'nın 53. maddesi gereğince ceza mahkemesinin beraat kararı, hukuk yargıcı yönünden bağlayıcı değilse de ceza mahkemesince belirlenecek maddi olgular hukuk yargıcı yönünden de bağlayıcıdır. Dava konusu olayın özelliği nedeniyle ceza mahkemesindeki davanın sonucu beklenmeli ve ondan sonra tüm kanıtlar birlikte değerlendirilerek varılacak sonuca uygun bir karar verilmelidir.

Yerel mahkemece açıklanan yönler gözetilmeyerek, yerinde olmayan gerekçeyle, yazılı biçimde karar verilmiş olması, usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenle BOZULMASINA; bozma nedenine göre öteki temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 04/10/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2486, Karar No: 2011/3369, Tarih: 25.05.2011

**1. Ceza Dairesi         2011/2486 E.  ,  2011/3369 K.**

**"İçtihat Metni"**

TEBLİĞNAME : 1-B/2010/320995

MAHKEMESİ :(BAKIRKÖY) Birinci Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO :23/02/2010 gün ve 315/56

SUÇ :Kasten öldürme

E.. Ç..'i kasten öldürmekten, S.. G..'i kasten öldürmeye teşebbüsten sanık A.. M..'ın yapılan yargılanması sonunda: hükümlülüğüne ilişkin (BAKIRKÖY) Birinci Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 23/02/2010 gün ve 315/56 sayılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi sanık müdafii ile müdahil vekili taraflarından istenilmiş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle: incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

1.Sanık A.. M.. hakkında kasten insan öldürme ve kasten insan öldürmeye teşebbüs suçlarından kurulan 23.02.2010 tarihli hüküm, 23.02.2010 tarihli dilekçe ile sanık müdafii tarafından yasal süresi içerisinde temyiz edilmiş ise de, sanıkça verilen hükmü temyiz etmediğini ve onanmasını istediği 19.03.2010, 26.04.2010 ve 06.05.2010 tarihli dilekçeler, Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 05.02.2008 tarih ve 2008/1-9/15 sayılı kararı uyarınca, temyizden vazgeçme olarak kabul edilmiş, resen de temyize tabi bulunmayan kasten insan öldürme suçundan kurulan hüküm inceleme dışı bırakılarak, sanık hakkında mağdur-katılan Salih'e yönelik öldürmeye teşebbüs suçu yönünden katılanın temyizi ile sınırlı olarak inceleme yapılmıştır.

2.Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın mağdur-katılan Salih'i öldürmeye teşebbüs suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebinin niteliği takdir kılınmış, bozma nedenleri dışında savunması inandırıcı gerekçelerle değerlendirilip kısmen kabul ve kısmen reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bozma nedenleri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, katılan vekilinin haksız tahrik bulunmadığına yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Olay tarihinde, akşam saatlerinde sanık Artur'un yanında kız arkadaşı Ofelya, arkadaşları Hakop ve Edita ile birlikte parka gittikleri, Hakop ve Edita'nın parktan çıkıp yürümeye başladıkları, sanık Artur ve Ofelya'nın ise parkta birbirlerine sarılmış vaziyette sohbet ettikleri sırada alkollü olarak parka gelen mağdur-katılan Serdar,

Ancak;

Olay tarihinde, akşam saatlerinde sanık Artur'un yanında kız arkadaşı Ofelya, arkadaşları Hakop ve Edita ile birlikte parka gittikleri, Hakop ve Edita'nın parktan çıkıp yürümeye başladıkları, sanık Artur ve Ofelya'nın ise parkta birbirlerine sarılmış vaziyette sohbet ettikleri sırada alkollü olarak parka gelen mağdur-katılan Serdar,

maktul E.F. ve iki arkadaşının sanığa küfür etmeleri üzerine sanığın kız arkadaşıyla kaçmaya başladıkları, kendilerinden önce parktan ayrılan arkadaşlarından yardım istedikleri, mağdur-katılan ve arkadaşlarının sanığın arkasından koşarak sanığa yetişip basit şekilde darp ettikleri ayrıca sanığın arkadaşı Hakop'a da taş ile vurmaları üzerine sanığın üzerinde taşıdığı bıçağı çıkararak maktule bıçakla vurup yaraladıktan sonra mağdurun hayati bölgelerini hedef alarak sol toraks, sağ üst kadran ve sağ uyluk bölgesinden, biri toraksa nafiz olacak şekilde toplam üç bıçak darbesiyle hemotoraksa ve yaşamsal tehlike geçirmesine neden olacak şekilde yaraladığı, maktulün ise aldığı bıçak darbeleri nedeniyle hayatını kaybettiği olayda;

a)Meydana gelen zararın ağırlığına göre, 5237 sayılı TCK.nun 9 yıldan 15 yıla kadar hapis cezası öngören 35. maddesi ile yapılan uygulama sırasında alt ve üst sınırlar arasında makul bir ceza yerine, yazılı şekilde en alt sınırdan ceza tayin edilmek suretiyle eksik cezaya hükmedilmesi,

b)Mağdur-katılan ve ardakadaşlarının sanığa hakaret edip darp etmeleri nedeniyle haksız tahrik indirimi yapılması doğru ise de haksız tahrik oluşturan eylemlerin niteliği ve daha vahim olaylar dikkate alındığında; ¼ ila ¾ oranları arasında cezadan indirim öngören TCK.nun 29 maddesinin uygulaması sırasında, alt ve üst sınırlar arasında makul oranda cezadan indirim yapılması yerine azami hadden indirim yapılarak eksik ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, katılan Salih'in temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün kısmen tebliğnamedeki düşünce gibi (BOZULMASINA), 25/05/2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/29848, Karar No: 2015/9729, Tarih: 30.04.2015

**5. Hukuk Dairesi         2014/29848 E.  ,  2015/9729 K.**

**"İçtihat Metni"**

Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan yapı ve ağaçların bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan yapı ve ağaçların bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Mahallinde yapılan keşif sonucu alınan rapor uyarınca yapılara resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı da düşülerek, ağaçlara ise yaş, cins ve verim durumlarına göre değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bu nedenle; davalı idare vekilinin aşağıdaki bent dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

13.03.2015 gün ve 29294 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanan Anayasa Mahkemesinin 13.11.2014 gün ve 2013/95-2014/176 sayılı kararı ile;

6487 sayılı Yasanın 21. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun başlığı ile birlikte değiştirilen geçici 6. maddesinin on üçüncü fıkrası “09.10.1956 ile 04.11.1983 tarihlerini kapsayan dönemde oluşan mağduriyetlerin giderilmesi amacıyla getirilen ve malikler aleyhine bir takım hükümler içeren bu istisnai düzenlemenin 04.11.1983 tarihinden sonraki dönem içinde uygulanmasının hukuk güvenliğini zedeleyeceği” gerekçesiyle Anayasanın 2. ve 35. maddelerine aykırı bulunarak iptal edilmiştir.

Bu durumda; 04.11.1983 tarihinden sonraki döneme ilişkin kamulaştırmasız el atmalarda nispi harca hükmedilmesi gerektiğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının; harca ilişkin 2. bendinin sonuna ayrı bir paragraf olarak (Alınması gereken 3.590,00TL nispi harçtan maktu harcın mahsubundan sonra kalan 3.565,00TL'nin davalı idareden tahsili ile Hazineye gelir kaydedilmesine,) cümlesinin yazılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan harcın alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 30.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/10461, Karar No: 2022/4521, Tarih: 30.03.2022

**6. Ceza Dairesi         2021/10461 E.  ,  2022/4521 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Nitelikli hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I- Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

14/04/2011 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanunun 26. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen ek 2. madde uyarınca doğrudan verilen 3.000 TL'ye kadar olan adli para cezalarından ibaret mahkumiyet hükümleri kesin olup, suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan dolayı tayin edilen 1.500 TL adli para cezasına ilişkin hükmün, cezanın türü ve miktarı itibariyle temyizi mümkün bulunmadığından, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi gereğince temyiz itirazının tebliğnameye aykırı olarak REDDİNE,

II- Suça sürüklenen çocuk hakkında nitelikli hırsızlık suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazı yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usûl ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 30.03.2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/24218, Karar No: 2016/2342, Tarih: 27.01.2016

**12. Hukuk Dairesi         2015/24218 E.  ,  2016/2342 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Alacaklı tarafından borçlu hakkında genel haciz yoluyla başlatılan ilamsız takipte, 5.000,00 TL asıl alacağın, takip tarihinden itibaren işleyecek aylık %10 faizi ile tahsilinin istendiği, talep edilen faizin cinsinin belirtilmediği, takibin bu haliyle itiraz edilmeksizin kesinleştiği, icra müdürlüğünce yapılan 26.02.2015 tarihli hesap tablosunda ise takip tarihinden itibaren avans faizi oranları uygulanmak suretiyle hesaplamanın yapıldığı görülmüştür.

Dairemizin yerleşik içtihatlarına göre takip talebinde istenen faiz oranının cinsinin belirtilmesi ya da istenen faiz oranının o tarihte uygulanan yasal veya ticari faiz oranlarından birine denk gelmesi durumunda o cins faiz oranının istendiğinin kabulü gerekeceğinden ödeme emrine yasal sürede itiraz edilmemiş olsa bile faizin istenen faiz türüne göre ve değişen oranlarda hesaplanması gerekir. Ancak, takipte talep edilen ve itiraz edilmeyerek kesinleşen işleyecek faizin türünün gösterilmemesi ve oranının takip tarihi itibariyle yasal ya da ticari faiz oranlarından birine denk gelmemesi halinde aynı sonuca varılamaz. Bu durumda, itiraz edilmeyerek kesinleşen oran üzerinden faizin hesaplanması gerekir.

İcra takibinde, alacaklı tarafından talep edilen aylık %10 faiz oranının türü belirtilmediği gibi takip tarihi itibariyle yasal ve ticari faiz oranlarının da üzerindedir.

Bu nedenle alacaklının ticari faiz istediği sonucuna varılamayacağından itiraz edilmeyerek kesinleşen oran üzerinden faizin hesaplanması gerekmekle, mahkemece değişen oranlarda avans faizi oranlarına göre hesaplama yapan bilirkişi raporuna dayalı olarak şikayetin reddi yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 27.01.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/126, Karar No: 2021/10125, Tarih: 10.11.2021

**11. Ceza Dairesi         2019/126 E.  ,  2021/10125 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Sahte fatura düzenleme

1)Sanık hakkında "2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme" suçundan verilen hükmün temyiz incelemesinde

5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin uygulanmasında Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilerek tartışılan delillere, Mahkemenin oluşa uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, sanık müdafisinin tüm, katılan vekilinin diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir, ancak;

Sanık hakkında 2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan 213 Sayılı VUK’nun 359/b maddesi uyarınca belirlenen 3 yıl 4 ay hapis cezasının TCK'nin 43. maddesi uyarınca 1/4 oranında artırılarak 4 yıl 2 ay hapis cezası belirlenmesi gerekirken, “3 yıl 10 ay ” hapis cezasına hükmolunması suretiyle hesap hatası yapılması,

Yasaya aykırı, katılan vekili ve Cumhuriyet savcısının temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı Kanun'un sayılı CMUK'nin 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasındaki TCK'nın 43. maddesinin uygulamasında belirlenen “3 yıl 10 ay” ibaresinin çıkartılarak yerine “4 yıl 2 ay ” ibaresinin eklenmesi suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

2)Sanık hakkında "2007-2008 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme" suçlarından verilen hükümlerin temyiz incelemesinde;

Sanığa yüklenen “2007-2008 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme” suçlarının Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği ve bu itibarla sanık müdafisi ile katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davalarının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE, 10.11.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/107, Karar No: 2012/88, Tarih: 16.01.2012

**17. Hukuk Dairesi         2011/107 E.  ,  2012/88 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkiline ait aracın davalı şirkete kasko sigorta poliçesi ile sigortalı olduğunu, aracın meydana gelen kazada hasar gördüğünü, hasar bedelinin sigortalıya ödenmediğini belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere 6.468,29 TL. tazminatın kaza tarihinden işleyecek ticari faizi ile davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, kaza ile hasarın uyuşmadığını, davacı aracının daha önce meydana gelen kazada ağır hasar görmesi nedeniyle kasko sigorta şirketi tarafından porttotal olarak değerlendirildiğini, davacı tarafından hasarlı olarak satın alındığını, tamir edilmeden kasko sigortası yapıldığını, davacının doğru beyan yükümlülüğünü yerine getirmediğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre; davanın kısmen kabulü ile; 4.355,23 TL. tazminatın 22.3.2005 tarihinden işleyecek avans faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kasko sigorta sözlşemesinden kaynaklnanan maddi tazminat istemine ilişkindir.

TTK.nun 1282. maddesi uyarınca sigortacı geçerli bir sigorta ilişkisi kurulduktan sonra oluşan rizikolardan sorumlu olduğu gibi, aynı yasanın 1281. maddesine göre kural olarak rizikonun teminat dışında kaldığına ilişkin iddianın da sigortacı tarafından kanıtlanması gerekir. Olayın sigortalının ihbar ettiği şekilde değil de, sigortacının iddia ettiği şekilde gerçekleşmesi halinde ise bu oluş şeklinin Kasko Sigortası Genel Şartları'nın A.5 maddesinde sayılan teminat dışında kalan hallerden olması gerekmektedir.

Davalı sigorta şirketi vekili aracın daha önceden ağır hasar geçirdiğini, tamir edilmeden kasko sigortası yaptırıldığını, araçların kaza yapmış gibi gösterildiğini savunmuştur. Mahkemece davalının savunmalarına göre alınan ilk raporda araçlardaki hasarın bir kaza ile değil, birkaç kaza ile meydana gelebileceği, tamirinin davacının belirttiği sürede yapılmasının zor olduğu, ilk kaza sonrası kısmen tamir edildiği belirtilmiş, ek raporda ise tanık beyanlarına göre davacının tazminat talep edebileceği belirtilmiş olduğundan rapor hüküm kurmaya yeterli ve elverişli değildir.

Mahkemece davalının savunmaları dikkate alınarak kaza tutanağını düzenleyen zabıt mümzileri dinlenerek aracın daha önce karıştığı belirtilen hasar dosyası, ekspertiz raporları, fotoğrafları, dava konusu kaza sonrası düzenlenen ekspertiz raporu, fotoğraflar, kazaya karışan diğer aracın hasarına ilişkin ekspertiz raporu, fotoğraflar değerlendirilerek, davacıya ait aracın daha önce geçirdiği kaza sonrası tamir edilip edilmediği, ne kadar sürede tamir edilebileceği, hasarlanan parçaların aynı olup olmadığı, dava konusu kazaya karışan araçların hasarlarının kazanın meydana geliş şekli ve birbirlerine uygun olup olmadığı hususlarının belirlenmesi için İstanbul Teknik Üniversitesinden seçilecek bilirkişi heyetinden ayrıntılı, gerekçeli ve denetime açık rapor alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 16.1.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.