muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/13676, Karar No: 2012/25874, Tarih: 06.09.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/13676 E.  ,  2012/25874 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığa verilen bir yıl hapis cezası adli para cezasına çevrilirken eksik tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen kanıtlara, mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine göre yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, ancak:

5237 sayılı TCK.nda cezaların içtimaının düzenlenmediği gözetilmeden, sanık hakkında hükmolunan hapis cezasından çevrilen adli para cezası ile temel adli para cezasının toplanmasına karar verilmesi,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükümden adli para cezalarının içtimaına ilişkin fıkranın çıkartılması suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün (DÜZELTİLEREK ONANMASINA), 06.09.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/5468, Karar No: 2024/8276, Tarih: 07.10.2024

**9. Ceza Dairesi         2024/5468 E.  ,  2024/8276 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi

SAYISI : 2023/1214 E., 2023/1935 K.

SUÇLAR : Çocuğun cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : İstinaf başvurularının esastan reddi

TEMYİZ EDENLER : Katılan Bakanlık vekili, sanık ve müdafii

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından cezalandırılması talebiyle açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, Malatya 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 20.06.2023 tarihli ve 2022/332 Esas, 2023/109 Karar sayılı kararı ile mevcut delillerin değerlendirilmesi ile sanığın kayda göre on beş yaşında olan katılan mağdure ...'yu horozlarını gösterme bahanesi ile ikametine getirip çatıdaki horozları gösterdikten sonra bir şey göstereceğinden bahisle ikametine davet ettiği, ikamette iken boynundan öpmek isteyip katılan mağdure ...'nun kabul etmemesi üzerine adı geçenin ağzını kapatıp öldürmekle tehdit ederek dudak, boyun ve göğüslerinden öptüğü, katılan mağdure ...'nun direnmeye çalışması ile sanığın adı geçenin boğazını sıkarak "Kes sesini senin kızlığını bozarım, babana söylerim" şeklindeki söylemlerle cinsel organına dokundurduğunun kabulü ile çocuğun cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından mahkumiyetine dair kararın katılan Bakanlık vekili ve sanık müdafiinin istinaf yoluna başvurması üzerine Bölge Adliye Mahkemesince; sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İstemi

Sanığın işlediği eylem ve sabıkalı geçmişi karşısında alt sınırdan cezanın tayin edilmemesinin hukuka ve hakkaniyete aykırı olduğuna ilişkindir.

B. Sanığın Temyiz İstemi

Adil yargılama yapılmadığına, savunması dikkate alınmadan tek taraflı yargılama ile hüküm kurulduğuna, katılan mağdure ...’nun eniştesinden para alınması mevzusuna yardım etmememesinden ötürü kendisine asılsız iddialarda bulunulduğuna, savunmasında bildirdiği hususlar dikkate alınmadan eksik inceleme ile hüküm kurulduğuna ilişkindir.

C. Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi

B. Sanığın Temyiz İstemi

Adil yargılama yapılmadığına, savunması dikkate alınmadan tek taraflı yargılama ile hüküm kurulduğuna, katılan mağdure ...’nun eniştesinden para alınması mevzusuna yardım etmememesinden ötürü kendisine asılsız iddialarda bulunulduğuna, savunmasında bildirdiği hususlar dikkate alınmadan eksik inceleme ile hüküm kurulduğuna ilişkindir.

C. Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi

Sanığın istikrarlı şekilde gerçek, oluşa uygun ve samimi beyanda bulunmasına karşın katılan mağdure ...’nun aşamalarda çelişkili anlatımlarda bulunduğuna, sanığın, katılan mağdure ...’nun göğüs ve boyun bölgesini öptüğünü beyan etmesine karşın alınan sürüntü örneklerinde meni veya tükürük bulunmadığının tespit edildiğine, taraflar arasındaki yazışmaların gerekçeli hükümde tartışılmadığına, katılan mağdure ...’nun yaşı itibariyle de suçun yasal unsurlarıyla oluşmadığına, cebir ve tehdidin bulunmadığı olayda suçun vasfında hataya düşüldüğüne, katılan mağdure ...’nın sanıkla rızası dahilinde ikametine gitmesi karşısında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun yasal unsurlarıyla oluşmadığına ilişkindir.

III. GEREKÇE

5271 sayılı Kanun'un 288 ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler nazara alınıp, aynı Kanun'un 289. maddesinde sayılı kesin hukuka aykırılık halleri ile temyiz itirazları gözetilerek yapılan değerlendirmede; Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırılarak vicdanî kanıya ulaşıldığı, eylemlerine uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği, buna ilişkin ve temel ceza tayinine dair gerekçelerin hukuka uygun olduğu anlaşılmış olup, Bölge Adliye Mahkemesince kurulan hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle; Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin kararında katılan Bakanlık vekili ile sanık ve müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Malatya 4. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilamının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

07.10.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/8260, Karar No: 2007/9487, Tarih: 11.06.2007

**21. Hukuk Dairesi         2006/8260 E.  ,  2007/9487 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana 2. İş Mahkemesi

TARİHİ : 11/05/2006

Davacı,  Bağ-Kur üyesi olmadığının tesbiti ile borcu bulunmadığı  karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin  kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra  düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Davacı, Ltd şirketi ortaklığı hissesini 2000 yılı sonunda devretmiş ise de daha önce 01.01.2000 tarihinden itibaren  SSK sigortalısı olarak çalıştığını, SSK sigortalılığı geçerli sayılarak Bağ-Kur sigortalılığının sona erdiğinin ve prim borcu olmadığının tesbitini istemiştir.

Mahkemece davanın istek gibi kabulüne karar verilmiştir.

Mahkemenin 02.12.1996 tarihinden itibaren davacının hisselerini devrettiği 30.11.2000 tarihine kadar devam eden   Bağ-Kur sigortalılığı yerine  01.01.2000 tarihinde başlayan 506 sayılı yasaya tabi  sigortalılığına geçerlilik tanınması  usul ve yasaya uygun bulunmamaktadır..

1-Gerçekten Sosyal güvenlik sistemimizde çifte sigortalılık mümkün değildir. Ancak bir kişinin birden fazla Sosyal güvenlik kurumuna tabi çalışması da    ekonomik ve Sosyal yaşamda sıkça görülen olaylardandır. Bu gibi durumlarda Yargıtay’ın yerleşmiş uygulamasına  göre önceden başlayıp devam ede gelen sigortalılığın geçerlilik tanınması asıldır.

Diğer bir yönü ile de uyuşmazlık Limited şirketin ortağı bulunan ve bu nedenle zorunlu Bağ-Kur sigortalısı sayılan davacının, hizmet akdine dayalı olarak çalışmaya başladığı veya ortağı olduğu şirketin gelir beyan etmediği tarihten itibaren, zorunlu Bağ-Kur sigortalılığın sona erip ermeyeceği noktasında toplanmaktadır.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 1479 sayılı Yasanın değişik 24.maddesine göre, zorunlu Bağ-Kur sigortalısı sayılanlar iki gruba ayrılmıştır. Birinci grup sigortalılar; 24 nci maddenin (a) bendinde sayılı ve sınırlı olarak belirtilen sigortalılar,ikinci grup sigortalılar ise; b,c,d,e,f,g, bentlerinde sınırlı olarak belirtilen şirket ortağı olan sigortalılardır. Hiç kuşkusuz bir kimsenin sigortalı sayılması için ön koşul yukarıdaki bentlerin öngördüğü koşullara sahip olma ile mümkündür. Sigortalı olma ön koşullarının (a) bendi ile diğer bentler arasında belirgin farklılıklar gösterdiği madde içeriğinden anlaşılmaktadır.

Şöyleki, 24 nci maddenin (a) bendi dışında kalan b,c,d,e,f,g, bentlerde belirtilen sigortalılardan sayılmak için ön koşul b,c,d,e,f,g, bendlerde sayılan şirketler "ortağı" olmak yeterlidir. Başka bir anlatımla, şirket ortakları zorunlu Bağ-Kur üyesi olması için 24 nci maddenin (a)bendinin öngördüğü koşullara sahip olmaları zorunlu değildir.

Şöyleki, 24 nci maddenin (a) bendi dışında kalan b,c,d,e,f,g, bentlerde belirtilen sigortalılardan sayılmak için ön koşul b,c,d,e,f,g, bendlerde sayılan şirketler "ortağı" olmak yeterlidir. Başka bir anlatımla, şirket ortakları zorunlu Bağ-Kur üyesi olması için 24 nci maddenin (a)bendinin öngördüğü koşullara sahip olmaları zorunlu değildir.

Öte yandan, aynı Yasa'nın değişik 25 nci maddesinin (d) bendinde; şirketlerle ilgisi kalmayanların çalışmalarına son verdikleri veya ilgilerinin kesildiği tarihten itibaren sigortalılıklarının sona ereceği hükmü öngörülmüştür. Oysa, davacının Limited Şirketin  ortağı olduğu şirketle ilgisini kesmediği dosyadaki bilgi ve belgelerden açıkca anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca, davacının zorunlu Bağ-Kur sigortalısı sayılması gerektiği giderek 506 sayılı Yasanın 3-1/F maddesinin varlığı karşısında, Sosyal Sigortalar Kanunu anlamında sigortalı sayılmasına da yasaca ve hukukça olanak olmadığı açık-seçiktir.Bundan başka, 1479 sayılı Yasanın 25.maddesine 3396 sayılı Kanunun 2 nci maddesi ile eklenen (g) bendinin 24 nci maddenin (a) bendinde sayılan sigortalıları kapsadığı (b) ve ondan sonra gelen bentlerde sayılan sigortalıları kapsamadığı madde ile ilgili gerekçenin incelenmesinde anlaşılmaktadır. Zira, madde gerekçesinde  aynen... dernek veya oda kayıtları devam eden gelir vergisi ile ilgili kaydı bulunmayan şöför, tabip, esnaf, eczacı gibi meslek mensuplarının hizmet akdi ile çalıştıkları süreler için Bağ-Kur sigortalısı olamayacağı hükmünün getirildiği açıkca belirtilmiştir.

Somut olayda olayda davacının 1.4.1984 tarihinde başlayan 506 sayılı yasaya tabi sigortalı hizmetlerine 30.9.1988 tarihinde işten ayrılarak  ara vermiş, 3.11.1988 tarihinden itibaren halı-deri ticareti işinden vergi kaydına dayalı olarak 1479 sayılı yasaya göre Bağ-Kur sigortalısı olarak tescil edilmiştir.Davacı tescile esas vergi kaydının 24.2.1989 tarihinde sona ermesinden önce bu kez ticari taksi işinden 1.1.1989 tarihinden itibaren vergiye kaydolmuş ve  vergi kaydı devam ederken 12.12.1989 tarihinde Ticaret Sicili”ne tescil edilen Limited. şirketine  kurucu ortak olmuş ve dolayısıyla zorunlu Bağ-kur sigortalılığı devam etmiştir. Davacının vergi kaydının devam etmesine karşın taksiciliği bıraktığına dair iddiası yeterli sayılarak Bağ-Kur sigortalılığına 1.4.1989 tarihinde son verilmesi isabetsizdir.Öte yandan, ortaklığı  devam ettiğinden salt limited şirketin vergi beyannamesi vermemesi sigortalılığın 1.8.1998 tarihinde sona erdiği anlamına gelmez.Davacının vergi kaydı  ile Bağ-Kur sigortalısı olduktan sonra 1.4.1989-31.12.1989 tarihleri arasında 165 gün zorunlu SSK sigortalılığı mevcuttur.Davacının 3.11.1988 tarihinde başlayan zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı sırasında 165 gün  SSK”na tabi hizmeti baskın sigortalılık kabul edilerek  Bağ-Kur sigortalılığına son verilemez.Başka bir anlatımla davacının 3.11.l988 tarihinde başlayan zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı limited şirket ortaklığı ile devam etmektedir.Yazılı şekilde SSK sigortalılığına geçerlilik tanınması  usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

2- 2829 sayılı Hizmetlerin Birleştirilmesi Hakkındaki Yasanın 7.maddesi gereğince hizmet süreleri toplamına; itibari hizmetler ile primi ödenmemiş hizmet süreleri katılmaz. Davacının hizmet birleştirilmesinde prim ödeme  gün   sayısına  dahil  edilen  1479 sayılı Yasaya tabi Bağ-Kurlu sayıldığı sürelere ilişkin primlerini ödeyip ödemediği araştırılmadan yaşlılık aylığına hak kazandığının tesbitine karar verilmesi de usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

3- Hakimin son oturumda tutanağa yazdırıp tefhim ettiği karar, esas karar olup, sonradan yazılan hüküm fıkrasının ve gerekçenin bu karara ve birbirine aykırı olmaması gerekir. Oysa gerekçeli karar ile, karar gerekçesinin birbirine aykırı olduğu zaptın ve Kararın incelenmesinden açıkca anlaşılmaktadır. Gerekçeli kararda davanın kabulü ile 1.8.1998 tarihiden itibaren Bağ-Kur”luluğun iptaline karar verildiği halde karar gerekçesinde  kısa kararda yer almayan biçimde 3.11.1989 tarihinde başlayan Bağ-Kur sigortalılığına da ayrıca 1.4.1989 tarihinde son verildiği açıklanmış ve yaşlılık aylığında  bilirkişi raporuna göre bu süre dikkate alınmıştır. Konuyla ilgili 10.4.1992 günü ve 991/7 Esas, 1992/4 karar sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca bu aykırılığın giderilmesi suretiyle gerçeğe ve hukuka uygun bir karar verilmesi gereği açıktır. Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin yazılı biçimde  karar verilmiş olması da keza usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalıların  bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 11.6.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3258, Karar No: 2022/396, Tarih: 31.01.2022

**6. Hukuk Dairesi         2021/3258 E.  ,  2022/396 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı olan bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen kararın temyizen tetkiki taraf vekillerince istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesi gereğince ödenen iş bedelinin istirdadı için başlatılan icra takibine itirazın iptali istemine ilişkin olup, yerel mahkemece davanın reddine dair verilen hüküm davacı vekilince istinaf edilmiş, Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi, davacı vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile yerel mahkeme kararının kaldırılmasına, süresinde itiraz edilmeyen icra takibine karşı açılan itirazın iptali davasında davacının hukuki yararı bulunmadığından davanın dava şartı yokluğu nedeni ile usulden reddine karar vermiş, bu karar taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, davalı ile müvekkili arasında kapı mobilyalarının yapılıp teslimine ilişkin sözlü anlaşma tesis edildiğini, ancak toplamda 80.000,00 TL iş bedelinin davalı hesabına havale edilmesine karşın davalının sözleşme konusu kapıları telsim etmediğini, ödenen iş bedelinin tahsili için başlatılan icra takibine itirazın iptalini, alacağın %20’sinden az olmamak üzere icra inkar tazminatının tahsilini, davanın kabulünü talep etmiştir.

Davalı vekili, taraflar arasındaki sözleşmeye konu kapıların davacıya teslim edildiğini, buna ilişkin belge ve fotoğrafların dosyaya sunulduğunu, davanın reddini savunmuştur.

Yerel mahkemece davanın reddine dair verilen hüküm, davacı vekilince istinaf edilmiştir.

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi, icra takibine karşı süresinde yapılacak itirazın takibi durduracağını, dosya kapsamının incelenmesinde ödeme emrinin davalıya 06.07.2016 tarihinde tebliğ edildiğini ve davalının da buna karşı 10.08.2016 tarihinde itiraz ettiğini ve icra dairesinin de 27.08.2016 tarihli kararı ile tebligat parçası dönmediğinden, itirazın süresi olması halinde takibin durmasına karar verdiğini, borca itirazın süresinde olmadığından icra takibinin kesinleştiğini, kesinleşen icra takibine karşı itirazın iptali davası açılamayacağını, itirazın iptali davası açan davacının hukuki yararı bulunmadığından davacı vekilinin istinaf başvurusunun kabulüne, yerel mahkeme kararının

kaldırılmasına, davanın hukuki yarar yokluğundan reddine karar verilmiş, bu karar taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

kaldırılmasına, davanın hukuki yarar yokluğundan reddine karar verilmiş, bu karar taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosya kapsamındaki evrak incelendiğinde, her ne kadar ödeme emri tebligat parçası üzerinde ödeme emrinin 06.07.2016 tarihinde tebliğ edildiği belirtilmiş ise de davalının sunduğu İnegöl İcra Dairesinin 29.01.2020 tarihli yazısında 3000042201578 barkod numaralı ödeme emrine ilişkin tebligatın davalıya 06.08.2016 tarihinde tebliğ edilmiş olduğu ve aynı konuda 25.01.2021 tarihli PTT yazısında da tebliğin 06.08.2016 tarihinde yapıldığı belirtilmiş olup, bu durumda davalının 10.08.2016 tarihli itirazının süresinde olduğu ve davacının itirazın iptali açmakta hukuki yararının bulunduğu anlaşıldığından, yerel mahkeme kararına karşı davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan incelenip sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde davanın hukuki yarar yokluğundan reddine karar verilmesi doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesinin 2019/1223 Esas, 2020/1478 Karar sayılı ve 17.12.2020 günlü kararının temyiz eden taraflar lehine BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden taraflara iadesine, 6100 sayılı HMK 373. madde hükümleri gözetilerek dosyanın Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesine, karardan bir örneğinin ise ilk derece mahkemesine gönderilmesine, 31.01.2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/1800, Karar No: 2008/3129, Tarih: 17.03.2008

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2008/1800 E.  ,  2008/3129 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde eğitim ve öğretim giderinden kaynaklanan 24.181.250.000 TL alacağın sarf tarihlerinden itibaren faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davalılardan ... ...'nun Harp Okuluna girerken ... olduğu yüklenme senedinin bir örneğinin davacı idareden getirtilmesi için dosya geri çevrilmiş ise de bu konuyla ilgili herhangi bir işlem yapılmamıştır.

Bu sebeple; yükümlü ... ...'nun varsa Harp Okuluna girerken ... olduğu yüklenme senedinin onaylı bir suretinin davacı idareden getirtilip dosya içerisine konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 17.3.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/818, Karar No: 2011/1501, Tarih: 14.03.2011

**7. Hukuk Dairesi         2011/818 E.  ,  2011/1501 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı ... tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı ... davalı ...'yi hasım göstermek suretiyle parsel numarasını belirtmeksizin 101 adadaki taşınmazda 5/25 payı bulunduğunu, bu payın ... adına tespit edildiğini, gerçekte adının ... olduğunu belirterek ... isminin iptali ile ... olarak düzeltilmesini dava etmiştir.

Mahkemece Kadastro Kanununun 28.maddesine göre davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

Davalı tarafın temyizi yargılama giderlerinden sayılan vekalet ücretine yöneliktir. Davalı vekili duruşmaya mazeret dilekçesi gönderip cevap verdiği halde vekalet ücretine hükmedilmemiştir. 3402 sayılı Yasanın 31.maddesi gözönüne alınarak vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken vekalet ücretine hükmedilmemesi isabetsiz, davalının temyiz itirazları bu nedenle yerinde ise de yanılgının giderilmesi yargılamanın tekrarını gerektirmediğinden hüküm yerine "açılmamış sayılmasına" ibaresinden sonra gelmek üzere "Kadastro Kanununun 31.maddesi gereğince davalı vekilinin sarfettiği emek ve mesai dikkate alınarak 500 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine" sözlerinin eklenmesine, hükmün düzeltilen bu şekli ile ONANMASINA, hüküm düzeltilerek onandığından ve Hazine harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, 14.03.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4854, Karar No: 2013/23421, Tarih: 20.12.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/4854 E.  ,  2013/23421 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Düzce 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 27/11/2012 tarih ve 2007/590-2012/750 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkil ile davalı arasında 10/09/2006 tarihinde sözleşme imzalandığını, sözleşmeye göre dava dışı Çengel Yapı Ltd. Şti.’nin devri halinde müvekkili tarafından keşide edilen çeklerin iade edileceğinin kararlaştırıldığını ancak davalı tarafça iade edilmesi gereken çeklerden bir tanesi dışında diğerlerinin müvekkiline verilmediğini ileri sürerek, toplam 100.000 TL bedelli, 7 adet çekin bedelsizliği sebebiyle davacının borçlu olmadığı tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, taraflar arasındaki sözleşmenin dava dışı limitet şirketin hissesinin davacı tarafından devralınması şartına bağlandığını, buna karşın davacının şirket hissesini devralmaması sebebiyle sözleşmenin geçersiz hale geldiğini bildirerek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, taraflar arasında imzalanan protokolün dava dışı Çengel Yapı Ltd. Şti.’nin tasfiyesine ilişkin olduğu, tasfiyenin tamamlandığı ancak dava konusu çeklerin davacıya iade edilmediği, alınan bilirkişi raporlanın usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesiyle, davacı tarafından keşide edilen toplam 7 adet, 100.000 TL bedelli çekler sebebiyle davacının davalıya borçlu olmadığının tespitine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 5.346,00 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 20/12/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.