muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/5720, Karar No: 2012/11205, Tarih: 27.06.2012

**4. Hukuk Dairesi         2012/5720 E.  ,  2012/11205 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı ... ve diğeri vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 07/08/2008 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 06/12/2011 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalının diğer temyiz itirazlarına gelince:

Dava, kişilik haklarına saldırı nedeniyle uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece, istemin kabulüne dair verilen karar, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Davaya konu eylemin davacıların tahriki altında gerçekleşmiş olması, olayın gerçekleştiği tarih ile yukarıda açıklanan ilkeler gözetildiğinde; davacılar yararına hüküm altına alınan manevi tazminat miktarı fazladır. Davacılar yararına daha alt düzeyde manevi tazminata karar verilmesi gerekirken yazılı biçimde karar verilmiş olması doğru değildir. Bu nedenle kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenle davalı yararına BOZULMASINA, davalının diğer temyiz itirazlarının (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 27/06/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11861, Karar No: 2013/17702, Tarih: 28.10.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/11861 E.  ,  2013/17702 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan tüm temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı vekili, davacının 01.10.2008-01.07.2011 tarihleri arasında davalı işyerinde çalıştığını, kış aylarında kaloriferci olarak görev yaptığını, yaz aylarında ise bahçe bakım ve temizlik işleri ile uğraştığını,aylık ücretinin net 750.00 TL olduğunu, sitenin doğalgaza geçmesi nedeni ile davalı yönetim tarafından iş akdinin 01.07.2011 tarihinde fesh edildiğini , kıdem tazminatına mahsuben zaman zaman makbuz karşılığı 600,00 TL-480,00TL ve 700,00 TL ödeme yapıldığını,işinin gereği fazla mesai yaptığını, hafta tatili ve genel tatillerde çalıştığının ancak karşılığının ödenmediğini, yıllık izinlerini kullanamadığını ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile bazı işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının sadece kış aylarında çalıştığını, sitede ayrıca temizlikçi bulunduğunu, kendi rızasıyla işten ayrıldığını, her sene için kıdem tazminatı ve diğer tüm işçilik alacaklarını alarak davalı yönetimi ibra ettiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasında işçiye ödenen aylık ücretin miktarı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununda 32 nci maddenin ilk fıkrasında, genel anlamda ücret, bir kimseye bir iş karşılığında işveren veya üçüncü kişiler tarafından sağlanan ve para ile ödenen tutar olarak tanımlanmıştır.

Ücret kural olarak dönemsel (periyodik) bir ödemedir. Kanunun kabul ettiği sınırlar içinde tarafların sözleşme ile tespit ettiği belirli ve sabit aralıklı zaman dilimlerine, dönemlere uyularak ödenmelidir. Yukarıda değinilen Yasa maddesinde bu süre en çok bir ay olarak belirtilmiştir.

İş sözleşmesinin tarafları, asgarî ücretin altında kalmamak kaydıyla sözleşme özgürlüğü çerçevesinde ücretin miktarını serbestçe kararlaştırabilirler. İş sözleşmesinde ücretin miktarının açıkça belirtilmemiş olması, taraflar arasında iş sözleşmesinin bulunmadığı anlamına gelmez. Böyle bir durumda dahi ücret, Borçlar Kanunun 323 üncü maddesinin ikinci fıkrasına göre tespit olunmalıdır. İş sözleşmesinde ücretin kararlaştırılmadığı hallerde ücretin miktarı, işçinin kişisel özellikleri, işyerindeki ya da meslekteki kıdemi, meslek unvanı, yapılan işin niteliği, iş sözleşmesinin türü, işyerinin özellikleri, emsal işçilere o işyerinde ya da başka işyerlerinde ödenen ücretler, örf ve adetler göz önünde tutularak belirlenir.

4857 sayılı Yasanın 8 inci maddesinde, işçi ile işveren arasında yazılı iş sözleşmesi yapılmayan hallerde en geç iki ay içinde işçiye çalışma koşullarını, temel ücret ve varsa eklerini, ücret ödeme zamanını belirten bir belgenin verilmesi zorunlu tutulmuştur. Aynı yasanın 37 nci maddesinde, işçi ücretlerinin işyerinde ödenmesi ya da banka hesabına yatırılması hallerinde, ücret hesap pusulası türünde bir belgenin işçiye verilmesinin zorunlu olduğu hükme bağlanmıştır. Usulünce düzenlenmiş olan bu tür belgeler, işçinin ücreti noktasında işverenden sadır olan yazılı delil niteliğindedir. Kişi kendi muvazaasına dayanamayacağından, belgenin muvazaalı biçimde işçinin isteği üzerine verildiği iddiası işverence ileri sürülemez. Ancak böyle bir husus ileri sürülsün ya da sürülmesin, muvazaa olgusu mahkemece resen araştırılmalıdır.

Çalışma belgesinde yer alan bilgilerin gerçek dışı olmasının da yaptırıma bağlanmış olması, belgenin ispat gücünü arttıran bir durumdur. Kural olarak ücretin miktarı ve ekleri gibi konularda ispat yükü işçidedir. Ancak bu noktada, 4857 sayılı Kanunun 8 inci ve 37 nci maddelerinin, bu konuda işveren açısından bazı yükümlülükler getirdiği de göz ardı edilmemelidir. Bahsi geçen kurallar, iş sözleşmesinin taraflarının ispat yükümlülüğüne yardımcı olduğu gibi, çalışma yaşamındaki kayıt dışılığı önlenmesi amacına da hizmet etmektedir. Bu yönde belgenin verilmiş olması ispat açısından işveren lehine olmakla birlikte, belgenin düzenlenerek işçiye verilmemiş oluşu, işçinin ücret, sigorta pirimi, çalışma koşulları ve benzeri konularda yasal güvencelerini zedeleyebilecek durumdadır. Çalışma belgesi ile ücret hesap pusulasının düzenlenerek işçiye verilmesi, iş yargısını ağırlıklı olarak meşgul eden, işe giriş tarihi, ücret, ücretin ekleri ve çalışma koşullarının belirlenmesi bakımından da önemli kolaylıklar sağlayacaktır. Bu bakımdan ücretin ispatı noktasında delillerin değerlendirilmesi sırasında, işverence bu konuda belge düzenlenmiş olup olmamasının da araştırılması gerekir.

Çalışma yaşamında daha az vergi ya da sigorta pirimi ödenmesi amacıyla zaman zaman, iş sözleşmesi veya ücret bordrolarında gösterilen ücretlerin gerçeği yansıtmadığı görülmektedir. Bu durumda gerçek ücretin tespiti önem kazanır. İşçinin kıdemi, meslek unvanı, fiilen yaptığı iş, işyerinin özellikleri ve emsal işçilere ödenen ücretler gibi hususlar dikkate alındığında imzalı bordrolarda yer alan ücretin gerçeği yansıtmadığı şüphesi ortaya çıktığında, bu konuda tanık beyanları gözetilmeli ve işçinin meslekte geçirdiği süre, işyerinde çalıştığı tarihler, meslek unvanı ve fiilen yaptığı iş bildirilerek sendikalarla, ilgili işçi ve işveren kuruluşlarından emsal ücretin ne olabileceği araştırılmalı ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek bir sonuca gidilmelidir.

Somut olayda, davacı dava dilekçesinde net 750,00TL ücret aldığını beyan etmiştir.Yapılan bilirkişi incelemesinde bilirkişi raporunun 2.sayfasında “Değerlendirme” başlığı altında davacının net ücretinin 700.00 TL ve emekli ve kaloriferci olduğundan brüt ücretinin 820,00 TL olduğunun kabulü ile kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin alacakları bu ücret üzerinden, fazla çalışma , genel tatil ve hafta tatili alacakları ise 2008 yılında 638,70 TL, 2009 yılında 666,00 TL-693,00 TL, 2010 yılında 729,00 TL-760,50 TL ve 2011 yılında da 796,50 TL baz alınarak hesaplanmış, Mahkemece alınan bilirkişi raporuna itibar edilerek hüküm kurulmuştur.

Her işçinin aldığı bir tek ücreti vardır ve bilirkişi tarafından bu ücret belirlenip tüm alacakların bu ücret üzerinden hesaplanması gerekir.

Raporu hükme esas alınan bilirkişi tarafından, davacının ücretinin davaya konu alacaklar bakımından farklı miktarların baz alınmak suretiyle karışıklığa meydan verilmiştir.

Taraflar arasındaki sözleşmeler incelendiğinde davacının 01.10.2008-31.05.2009 tarihleri arasındaki ücretinin aylık 600,00 TL ,15.10.2009-15.06.2010 tarihleri arasındaki ücretinin aylık 700,00 TL ve 15.10.2010-15.06.2011 tarihleri arasındaki ücretinin de asgari ücret olduğu anlaşılmaktadır.

Davacı ücretinin daha fazla olduğunu ispatlayamamıştır.

Yapılacak iş, davacının 14.10.2010 imza tarihli sözleşmesinde belirtilen asgari ücrete yine 14.10.2010 tarihli sözleşme ile ücrete ilaveten davacı işçiye sağlanmış olan elektrik, su ve lojman kira bedelini eklemek suretiyle davacının tazminata esas giydirilmiş brüt ücretini belirlemek kıdem ve ihbar tazminatı alacağını tespit edilen giydirilmiş brüt ücreti üzerinden, diğer alacak kalemlerini ise hizmet sözleşmelerinde belirtilen ücretleri baz alarak hesaplama yaptırmak,davacı kararı temyiz etmediğinden yapılacak hesaplamada davalı yararına oluşan kazanılmış hakta gözetilerek çıkacak sonuca göre bir karar vermektir.

3-Taraflar arasında davacı işçinin fazla çalışma alacağına ilişkin uyuşmazlık bulunmaktadır.

Dinlenen davacı tanıkları kalorifercilerin kaloriferin yandığı dönemde haftanın 7 gün dini ve resmi bayramlar dahil 06.00-24.00 saatleri arasında çalıştığını, davalı tanıkları ise davacının haftanın 7 gün dini ve resmi bayramlar dahil 06.00-24.00 saatleri arasında çalıştığını ancak bu çalışmanın sürekli olmadığını, ateşleme yaptıktan sonra temizlik işleri ile uğraşarak kalan sürede konutunda dinlendiğini belirtmişlerdir.

Dinlenen davacı tanıkları kalorifercilerin kaloriferin yandığı dönemde haftanın 7 gün dini ve resmi bayramlar dahil 06.00-24.00 saatleri arasında çalıştığını, davalı tanıkları ise davacının haftanın 7 gün dini ve resmi bayramlar dahil 06.00-24.00 saatleri arasında çalıştığını ancak bu çalışmanın sürekli olmadığını, ateşleme yaptıktan sonra temizlik işleri ile uğraşarak kalan sürede konutunda dinlendiğini belirtmişlerdir.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davacının kaloriferin yandığı Kasım ve Mayıs ayları arasında yer alan çalışma döneminde fazla mesai yaptığının tespit edildiği, fazla çalışma ücretinin ödendiği ayların dışlanarak ödenmeyen aylara ilişkin aylık 30 gün üzerinden günlük 3 saat fazla çalışma alacağı hesaplandığı, aynı dönemlerde dini ve resmi bayramlar ile hafta tatillerinde de çalıştığı kabul edilerek bu günler için de ayrıca hesaplama yapıldığı ve mahkemece anılan isteklerin itibar olunan bilirkişi raporuna göre hüküm altına alındığı anlaşılmaktadır.

Somut olayda davacı hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil ücret alacağını ayrıca talep etmiştir.

Bu durumda yapılacak iş, mükerrer hesaplamaya yol açmamak için davacının haftada 6 gün çalıştığı kabul edilerek ayrıca hesaplanan dini ve resmi bayramlar ile hafta tatillerine denk gelen günlerde günlük 7.5 saati aşan çalışmanın haftalık fazla çalışma süresine dahil edilmek suretiyle davalı yararına oluşan usulü kazanılmış hakta nazara alınarak davacının fazla çalışma alacağını belirlemek ve çıkacak sonuca göre karar vermektir.

Mahkemece bu hususlar gözetilmeyerek hesaplanan ve denetime elverişli olmayan bilirkişi raporuna itibar edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 28.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/6053, Karar No: 2025/78, Tarih: 13.01.2025

**2. Ceza Dairesi         2024/6053 E.  ,  2025/78 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Hâkimliği

SAYISI : 2023/1941 D.İş

SUÇLAR : Konut dokunulmazlığının ihlâli, mala zarar verme, kişilerin huzur ve sükununu bozma, hakkı olmayan yere tecavüz, görevi kötüye kullanma, hırsızlık

İNCELEME KONUSU KARAR : Kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yönelik itirazın reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

UYAP'tan alınan nüfus kayıt örneğine göre şikâyetçi ...'nin 16.01.2023 tarihli kovuşturmaya yer olmadığına dair karardan önce 15.05.2022 tarihinde öldüğü anlaşıldığından; şikâyetçinin ölmesi nedeniyle vekâlet ilişkisinin sona erdiği, şüpheli Gülzahir'in üzerine atılı mala zarar verme, kişilerin huzur ve sükununu bozma ve hakkı olmayan yere tecavüz suçlarının; şüpheli Nurgül'ün üzerine atılı hakkı olmayan yere tecavüz suçunun soruşturulması ve kovuşturulması şikâyete bağlı suçlar olduğu, şikâyetçinin ölmesi sonrası kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın şikâyetçinin mirasçılarına tebliğ edildiğine dair dosyada bilgi ya da belge bulunmadığı anlaşıldığından; mirasçıların şikâyetçinin yasal haklarını takip etmek üzere kovuşturmaya yer olmadığına dair karara itiraz hakları bulunduğundan, şikâyetçinin yasal mirasçıları belirlenerek, şikâyetçinin haklarını takip etmek üzere bahse konu karara itiraz haklarının bulunduğu hususunu içeren açıklamalı davetiye ile kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın yasal mirasçılara tebliğ edilmesi, tebligat ilmühaberi ile birlikte itiraz dilekçesi vermeleri hâlinde de buna göre bir inceleme yapılması gerekirken, vekâlet ilişkisi ölümle birlikte sona eren avukatın itiraz dilekçesi esas alınarak kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yönelik itirazın reddine karar verilmesi hususu da belirlenmiş olup, bu yönden de kanun yararına bozma isteminde bulunulup bulunulmayacağının takdiri için dosyanın Adalet Bakanlığına sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE, 13.01.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3852, Karar No: 2023/4510, Tarih: 21.06.2023

**3. Ceza Dairesi         2021/3852 E.  ,  2023/4510 K.**

**"İçtihat Metni"**

BOZMA ÜZERİNE

TUTUKLU

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇLAR :Kişiyi yerine getirdiği kamu görevi nedeniyle tasarlayarak öldürme (teşebbüs)

HÜKÜMLER :Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ :Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A.Hakkari 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 10.01.2018 tarihli ... sayılı Kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 16. Ceza Dairesinin, 05.02.2019 tarihli ve 2018/3541 Esas, 2019/553 Karar sayılı bozma kararı ile "iddianamede sanığın katılanlar ..., ..., ... ve müşteki ...’a karşı eyleminin kasten yaralama suçunu oluşturması nedeniyle TCK’nın 86/1, 3-e maddeleri gereğince cezalandırılması talep edildiği halde ek savunma hakkı tanınmadan eylemin vasfen değişerek kasten öldürmeye teşebbüs etmek suçunu oluşturduğunun kabulü ile yazılı şekilde karar verilerek CMK'nın 226. maddesine muhalefet edilmesi suretiyle savunma hakkının kısıtlanması" denilmek suretiyle bozulmasına karar verilmiştir.

B.Hakkari 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 19.02.2020 tarihli ve 2019/126 esas, 2020/69 karar sayılı kararı ile sanık hakkında katılanlar ve müşteki ..., ..., ... ve ...'a karşı kişiyi yerine getirdiği kamu görevi nedeniyle tasarlayarak öldürme (teşebbüs) suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 82 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) ve (g) bentleri, 3713 sayılı Kanun'un 5 inci maddesinin birinci fıkrası, 5237 sayılı Kanun'un 35 inci maddesinin ikinci fıkrası, 62 nci maddesi, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası, 58 inci maddesinin dokuzuncu fıkrasının delaletiyle altıncı fıkrası, 63 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca ayrı ayrı dört kez 12 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına, cezanın mükerrirlere özgü ceza rejimine göre çektirilmesine ve mahsuba karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafinin Kurulan Mahkumiyet Hükümlerine Yönelik Temyiz İstemi

Müvekkil hakkındaki soruşturmaların dayanağının müvekkilin soruşturma aşamasında hukuka aykırı ve fiziki - psikolojik şiddet altında alınan beyanları olduğuna, müvekkil hakkında hiçbir delil olmaksızın salt hukuka aykırı beyanına dayanarak yürütülen soruşturmalarda müvekkil hakkında iddia edilen eylemlere katıldığına ilişkin hiçbir delil elde edilemediğine, yürütülen soruşturma ve davalarda delil olarak müvekkilin Van Cumhuriyet Başsavcılığınca alınan ifadesinin dayanak oluşturduğuna, müvekkil her ne kadar Van Cumhuriyet Başsavcılığında alınan ifadesinde hükümde belirtilen hususları ifade etmiş olsa da kovuşturma aşamasının başından itibaren istikrarlı bir şekilde alınan ifade öncesinde kötü muamele ve işkenceye maruz kaldığını, kolluk tarafından iradesinin sakatlandığını ve kolluk tarafından bazı eylemleri kabul etmesi şartıyla etkin pişmanlık hükümlerinden faydalanabileceğini ifade ettiğine, mahkeme huzurunda görülen duruşmalarda müvekkil istikrarlı bir şekilde iradesinin sakatlandığını, kendisine fiziki ve psikolojik şiddet uygulandığını beyan ettiğine, müvekkilin tüm yargılama boyunca mahkeme huzurundaki beyanlarının istikrarlı ve tutarlı olduğuna, müvekkilin 20.02.2014 tarihinde Suriye sınırından kaçarak kendisi teslim olduğuna, buna ilişkin olarak yapılan soruşturma kapsamında müvekkilin Urfa ilinden Van iline sevk edildiğine, sevk boyunca müvekkile kötü muamele ve işkence uygunlandığına, buna ilişkin olarak müvekkilin tutuklanmasından sonra cezaevinde çekmiş olduğu kötü muamele ve işkence izlerinin olduğu fotoğraf, Hakkari 2. Ağır Ceza Mahkemesinin aynı yargılama ilişkin Yargıtay'ın bozma ilamından önceki esas numarası olan 2014/252 Esas sayılı dosyasının 04.03.2015 tarih 2 numaralı celsesinde dosya arasına alındığına, yine müvekkilin savunmasının delillerle desteklenmesi açısında yakalama sırasında kollukta çekilen fotoğraflarının dosya arasına alınmasını talep ettiğine, ancak yerel mahkeme tarafından bu hususa ilişkin bir karar verilmediğine, bu sebeple müvekkilin savunma hakkının kısıtlandığına, müvekkilin savunmalarında geçen işkence ve kötü muamele iddialarının teyidinin gözaltı ve tutuklama işlemleri sırasında ve sonrasında kollukta çekilen fotoğraflarla mümkün iken, müvekkilin buna ilişkin taleplerinin göz ardı edildiğine, müvekkilin soruşturma aşamasında alınan beyanlarının özgür iradesine dayanmadığına, bu nedenle delil olarak kabul edilemeyeceği gibi; ikrar olarak da kabul edilemeyeceğine, müvekkilin istikrarlı bir şekilde savunduğu üzere kendisine birkaç eylemi üstlenmesi durumunda etkin pişmanlık hükümlerinden faydalanacağının kolluk tarafından telkin edildiğine, bu durumun CMK md

. 148 hükümlerine aykırı olduğuna, sanığın beyanının, kendisine isnat edilen ve suç sayılan bir fiilin tamamen veya kısmen doğru olduğunun beyan edilmesi yani ikrar (itiraf) şeklinde ise, delil olarak değerlendirilebileceğine fakat ikrar edilmek suretiyle tarafların üzerinde uyuştuğu vakıaların ispatın konusunu oluşturmaya devam ettiğine, bu durumun ikrarda bulunmanın altında yatan psikolojik ve patolojik etkenlerin araştırılması gereğini ortadan kaldırmayacağına, ikrarın ne amaçla yapıldığı ve özel bir ikrar kastının var olup olmadığının önem arz ettiğine, Yargıtay Ceza Daireleri ve Ceza Genel Kurulu kararlarında da hâkimi bağlamayan ve tek başına delil olarak kabul edilmeyen ikrarın delil değerine ilişkin; beyanın, hâkim önünde gerçekleşmesi, her türlü maddi ve manevi baskı, tehdit ve hileden uzak, özgür irade ile yapılmış olması ve suç sayılan fiilin işlenişi ile uyumlu tamamlayıcı delillerle doğrulanması hususları gözetilerek sonuca varıldığına, müvekkilin hazırlık soruşturmasından başından itibaren istikrarlı bir şekilde kendisinin kaçarak geldiğini ve etkin pişmanlık hükümlerinden faydalanmak istediğini beyan ettiğine, müvekkilin soruşturma aşamasında alınan ifadelerine esas alınarak hüküm kurulmasının hukuka aykırı olduğuna, nitekim, kabul anlamına gelmemek üzere müvekkilin beyanlarının ikrar olarak kabulü mümkün olsa dahi yan delillerle desteklenmedikçe hükme esas oluşturamayacağına, yerel mahkeme tarafından ikrarın ne amaçla yapıldığı, beyanın mahkeme huzurunda doğrulanıp doğrulanmadığı, kötü davranma, işkence iddialarına ilişkin olarak değerlendirme ve araştırma yapılmadan; soruşturma aşamasındaki beyanın özgür iradeye dayanmadığı aşikarken bu hususta araştırma yapılmadan hüküm kurulmasının hukuka aykırı olduğuna ve sair hususlara,