muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/21458, Karar No: 2014/18927, Tarih: 24.12.2014

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı dava dilekçesinde, arsa paylarının bağımsız bölümlerin değerleriyle orantılı bir şekilde belirlenmediğini ileri sürülerek malik olduğu 5 numaralı bağımsız bölümün konumu ve diğer özellikleri bakımından değerli olduğunu bu sebeple arsa paylarının düzeltilmesini talep etmiş, mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

634 sayılı Kat Mülkiyeti Yasasının 3.maddesinde "kat mülkiyeti, bu mülkiyete konu olan anayapının bağımsız bölümlerinden her birine kat irtifakının kurulduğu tarihteki, doğrudan doğruya kat mülkiyetine geçilme halinde ise, bu tarihteki değeri ile oranlı olarak tahsis edilen arsa payının ortak mülkiyet esaslarına göre açıkça gösterilmesi suretiyle kurulur. Arsa paylarının bağımsız bölümlerin değeri ile oranlı olarak tahsis edilmediği hallerde, her kat maliki veya kat irtifakı sahibi, arsa payının düzenlenmesi için mahkemeye başvurabilir." hükmü yer almaktadır. Arsa payı düzenlemesinin yeniden yapılabilmesinin ilk şartı, arsa paylarının bağımsız bölümlerin değerleriyle oransız olarak belirlenmiş olmasıdır. Bu hususa dayalı istemlerde mahkeme tüm kanıtları değerlendirerek bağımsız bölümün değeri ile bölüme özgülenen arsa payını karşılaştırıp denklik sağlanmaya çalışmalıdır. Söz konusu işlem yapılırken de bağımsız bölümlerin cinsi, bulunduğu kat, alanı, ısınma sistemi, aydınlanması, mimari kullanımı ve konumu, cephesi ve manzarası gibi hususlar değerlendirme için esas alınır. Değerlendirmeye esas alınacak tarihten sonraki imar durumu ile cins ve manzara değişiklikleri, bakım ve onarım çalışmaları nedenleriyle meydana gelen değer artış ve eksilmeleri dikkate alınmaz. Somut olayda dava konusu taşınmazda 1966 yılında kat mülkiyeti kurulduğu dikkate alındığında aradan geçen süre zarfında taşınmazda arsa paylarına herhangi bir itiraz olmamış, bilirkişi raporunda da bağımsız bölümlerin o tarihteki cinsi, bulunduğu kat, alanı, ısınma sistemi, aydınlanması, mimari kullanımı ve konumu, cephesi ve manzarası gibi hususlar değerlendirilmek suretiyle arsa paylarının yanlışlığını gösterecek herhangi bir delil de ortaya konulmamıştır. Arsa paylarının düzeltilebilmesi için kat mülkiyetinin kurulduğu tarihte ilgili bağımsız bölümün o tarihteki cinsi, bulunduğu kat, alanı, ısınma sistemi, aydınlanması, mimari kullanımı ve konumu, cephesi ve manzarası gibi hususlar dikkate alınırken bir yanlışlık yapıldığının açıkça ortaya konulması gerekir. Mahkemece bu hususlar yeterince açıklanmadan, yanlışlığın nedenleri ortaya konulmadan bilirkişinin mevcut keşif tarihindeki durum dikkate alınarak belirlediği arsa paylarına göre kabul kararı verilmesi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz eden davalılara iadesine, 25.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21369, Karar No: 2014/39750, Tarih: 02.12.2014

**3. Ceza Dairesi         2014/21369 E.  ,  2014/39750 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2013/13842

MAHKEMESİ : Gaziosmanpaşa Çocuk Mahkemesi

TARİHİ : 27/09/2012

NUMARASI : 2011/1342 (E) ve 2012/826 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Mağdurenin duruşmaya katılmasına karşın ifadesinin alınmadığı, mağdure vekilininde duruşmalara mazereti nedeniyle katılamadığı ve 07.12.2012 tarihli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle davaya katılma iradesinde bulunduğu anlaşılmakla, 5271 sayılı CMK'nin 237/2. ve 260. maddesi uyarınca suçtan zarar gören mağdure T.. S..'in katılan, mağdure vekilinin ise katılan vekili olarak davaya kabulüne karar verilerek yapılan temyiz incelemesinde;

Diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanığın üzerine atılı suçu işlediğine dair kaçamak ikrarda bulunması karşısında, katılanın şikayet ve delilleri sorulup ayrıntılı ifadesi alınmadan yargılamaya devamla yazılı gerekçeyle sanığın atılı suçtan beraatine karar verilmesi ,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, 02/12/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/277, Karar No: 2019/2238, Tarih: 25.03.2019

**11. Hukuk Dairesi         2018/277 E.  ,  2019/2238 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 4. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 19/04/2017 tarih ve 2015/342 E. - 2017/150 K. sayılı kararın davalı şirket ve davalı kurum vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair ... Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesince verilen 02/11/2017 tarih ve 2017/910-2017/983 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı şirket ve davalı kurum vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 2014-07816/1 sayılı tasarım tescil başvurusunun, davalı şirketin 2004-00828/9 sayılı tasarımına dayalı itirazı sonucunda, TPMK ...'nın 2015/T-486 sayılı kararı ile iptal edildiğini, halbuki dava konusu tasarımların elbise askısı olup, her elbise askısında "kol kısmı, boyun kısmı ve çengel" unsurlarının bulunmak zorunda olduğunu, elbise askısı tasarımlarının sözü edilen üç ana parçada hafif kıvrımlar, eğimler, açı farklılıkları, renk ve benzeri özelliklerde değişiklik yapılarak farklılık sağlanabileceğini, dava konusu tasarımların kol açılarının farklı olduğunu, müvekkiline ait olan tasarımın boyun kısmının dar, oysa davalı şirkete ait olan tasarımın boyun, kol ve tüm yüzeyinin aynı büyüklükte bulunduğunu ileri sürerek, TPMK ...'nın 2015/T-486 sayılı kararının iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalı kurum vekili, kurum kararının usul ve yasaya uygun bulunduğunu ileri sürerek, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı şirket vekili, dava konusu tasarımların gerek müvekkili gerekse de başkaca firmalar tarafından üretilerek piyasaya arz edildiğini, bilgilenmiş kullanıcı bakımından farklı bir tasarım olarak kabul edilemeyeceğini ileri sürerek, davanın reddini istemiştir.İlk derece mahkemesince iddia, savunmalar, toplanan deliller, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; davalıya ait tasarımda omuz kısımları düşey eksen üzerinde ve kavisli olduğu, davacıya ait tasarımın ise sadece iki boyutta (iki eksende) biçimlendirildiği, davalıya ait tasarımda tüm gövdede yaklaşık aynı et kalınlığı ile devam ettiği, davacıya ait tasarımın ise omuz kısımlarında diğer bölgelere nazaran daha kalın bir et kalınlığına ulaşıldığı, bu açıdan davacı tasarımının davalıya ait tasarım karşısında yenilik ve ayırt edicilik koşulunu sağladığı gerekçesiyle, davanın kabulü ile TPMK ...'nın 2015/T-486 sayılı kararının iptaline karar verilmiştir.

Karar, davalı şirket ve davalı kurum vekilleri tarafından istinaf edilmiştir.

Karar, davalı şirket ve davalı kurum vekilleri tarafından istinaf edilmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesince tüm dosya kapsamına göre yapılan istinaf incelemesi sonucunda; tarih içermeyen katalog ve belgelerin ... tarafından da incelemeye esas alınmadığı, ancak dava konusu itiraza konu tasarıma ilişkin tüm belgelerin mahkemece incelenmiş olduğu, mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı, davacı tasarımının yenilik ve ayırt edicilik koşulunu sağladığı gerekçesiyle, davalı şirket ve davalı kurum vekillerinin istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

Karar, davalı şirket ve davalı kurum vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davalı şirket ve davalı kurum vekillerinin temyiz istemlerinin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 13,00 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalılardan ayrı ayrı alınmasına, 25/03/2019 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/9486, Karar No: 2021/1693, Tarih: 01.03.2021

**16. Ceza Dairesi         2019/9486 E.  ,  2021/1693 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 314/2, 62, 53, 58/9 ve 3713 sayılı Kanunun 5/1. maddeleri uyarınca hükmedilen hapis cezasına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebebine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Hükmedilen cezanın süresine göre koşulları bulunmadığından sanık müdafiinin duruşmalı inceleme isteminin CMK’nın 299. maddesi gereğince REDDİNE,

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre, çocuğunu örgütle iltisaklı okula göndermenin müsnet suç yönünden delil ya da örgütsel faaliyet olarak değerlendirilemeyeceği belirlenerek yapılan incelemede;

Toplanan deliller suçun sübuta erdiği hususunda vicdani kanaatin oluşması için yeterli olup, şüpheye yer bırakmamış olması karşısında; sanığın ByLock kullanıp kullanmadığına ilişkin ayrıntılı ByLock tespit değerlendirme raporunun beklenmemesi sonuca etkili görülmemiştir.

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı

ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanık ve müdafiinin temyiz dilekçelerinde ileri sürdükleri nedenler yerinde görülmediğinden CMK’nın 302/1. maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddiyle hükmün ONANMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın Çanakkale 2. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 01.03.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7342, Karar No: 2015/1031, Tarih: 22.01.2015

**15. Ceza Dairesi         2013/7342 E.  ,  2015/1031 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak ya da bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası antlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında anayasaya aykırılık

iddiası ile Anayasa Mahkemesi’ne başvurulamaz (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md). Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası antlaşmalarla kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası antlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan uluslararası sözleşmeler; yasalar üstü bir konumda olduğundan iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (AİHS) temel amacı; insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (AİHS) temel amacı; insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS’nin 1. maddesine göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altında altındadır. Sözleşmenin 2. maddesi uyarınca da, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Anılan sözleşmenin 3. maddesine göre, hiç kimse... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Aynı sözleşmenin 8. maddesine göre de, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı ise, anne-baba arasındaki ilişkinin sona ermesinden sonra birlikte yaşamamaları ile boşanmış olsalar bile, eşler arasında birlikte yaşama ve çocukla kişisel ilişki kurma hakkını içerir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanığın, resmi nikâhlı evli iken vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 14.09.2006 tarihinde muvazaalı olarak boşandığı, ancak boşandığı eşi ile aynı evde birlikte yaşamaya devam ettiği, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdığı iddia edilmiş ise de,

Hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyecek şekilde birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında,

eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun’un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmaması nedeniyle eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu anlaşıldığından, mahkemece verilen beraat kararında Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılanlar vekillerinin temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 20.01.2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/24724, Karar No: 2022/3731, Tarih: 07.03.2022

**2. Ceza Dairesi         2020/24724 E.  ,  2022/3731 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz, nitelikli mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1- Sanık ... hakkında hakkı olmayan yere tecavüz suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanığa yüklenen hakkı olmayan yere tecavüz suçunun kesintisiz suç olması ve temadinin devamı süresince suçun işlenmeye devam ettiği nazara alındığında, hukuki kesintinin gerçekleştiği iddianamenin düzenlenme tarihi olan 18.03.2014’ün suç tarihi olarak yazılması gerekirken, gerekçeli karar başlığında 28.01.2014 tarihinin suç tarihi olarak yazılması, mahallinde düzeltilebilir yazım hatası olarak kabul edilmiş, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının hapis cezası bakımından uygulanmasının, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişiklikle birlikte infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

2- Sanık ... hakkında nitelikli mala zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Soruşturma aşamasında 28.01.2013 tarihli ifadesinde sanık katılanın ağaçlarını kendisinin kestiğini ikrar etmiş ise de; kovuşturma aşamasındaki 19.06.2014 tarihli oturumda beyanları arasındaki çelişki üzerine katılanın ağaçlarını diğer sanık olan ...’nın kestiğini savunması ve ayrı tarihli oturumda dinlenen sanık ...’nın da bu savunmayı doğrulayıp, katılanın ağaçlarını kendisinin kestiğini ikrar etmesi karşısında, sanık hakkında atılı suçtan beraat kararı verilmesi gerekirken, yazılı şekilde mahkûmiyet kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 07.03.2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2821, Karar No: 2024/4451, Tarih: 25.04.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/2821 E.  ,  2024/4451 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2022/636 E., 2023/688 K.

KARAR : Kabul

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde hizmet tespiti davasında davanın kabulüne dair verilen kararın davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; müvekkilinin davalıya ait işyerinde 08.05.1998 tarihinden 14.03.2006 tarihine kadar aralıksız çalıştığını, müvekkilinin sigortalı olduğu günlerin devamlı eksik gösterildiğini, müvekkilinin belirtilen süreler içerisinde davalıya ait işyerinde çalıştığını, eksik gösterilen sürelerin tespitine karar verilmesini isteme zaruretinin ortaya çıktığını belirterek, müvekkilinin 08.05.1998 tarihi ile 14.03.2006 tarihleri arası eksik gösterilen günleri için sigortalılığının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı şirket vekili dosyaya sunduğu cevap dilekçesinde özetle; davacının iddiasının asılsız olduğunu, davacının iddialarını bu tarihler arasında müvekkili şirkette yada komşu işyerlerinde çalışan bordro tanıklarıyla ispatlanması gerektiğini, davacının 07.05.2003-02.12.2005 tarihleri arasındaki müvekkili şirkette mobilya montaj elemanı olarak çalıştığını, işbu döneme ilişkin çalışmasının SSK'ya bildirildiği gibi, sigorta primlerinin de şirket tarafından düzenli olarak yatırıldığını belirterek, davasının reddini talep etmiştir.

Davalı Kurum vekili dosyaya sunduğu cevap dilekçesinde özetle; davalı işyerinin SGK Kadıköy Sosyal Güvenlik Merkezi'nde 2.4618.07,07,1191793.034,41-16 sicil numaralı dosya işvereni olduğunu, 01.01.2009 tarihi itibariyle 5510 sayılı Kanun kapsamına alındığını, halen işyerinin faal olduğunu, dosyanın 01.01.2009 tarihi itibariyle Beşiktaş Sosyal Güvenlik Merkezi'nden nakil geldiğini, eski sicil numarasının 02.1038074.034 olduğunu, davacı tarafından tespiti istenilen sürelerin gün, ay ve yıl olarak belirtilmesi gerektiğini, Kurum kayıtlarının esas olduğunu, aksinin ispatının inandırıcı deliller olması gerektiğini, davacının işe giriş bildirgesinin bulunmadığını, davacının 2003 yılının 2 ve 3 aylarıyla 2004 yılının 1. ayında başka bir işyerinde çalışmalarının olduğunu, ispat yükünün davacıda olduğunu, Kurumun resmi kayıtlan incelenerek sadece tanık beyanlarına dayanılarak hüküm verilmemesini, davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI