muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/7674, Karar No: 2014/15425, Tarih: 07.07.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/7674 E.  ,  2014/15425 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Alanya İş Mahkemesi

Tarihi : 11/02/2014

Numarası : 2012/432-2014/100

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda; hüküm duruşmalı olarak davalı vekili tarafından temyiz edilmiş ise de; HUMK'nun 435.maddesi gereğince duruşma isteğinin süreden reddine ve incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten ve temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine

2-Davacı, davalı işyerinde çalışırken iş akdinin işveren tarafından haksız olarak sonlandırıldığından bahisle kıdem ve ihbar tazminatı ile bazı işçilik alacaklarının ödetilmesini istemiştir.

Davalı, davacının iş akdini kendisinin istifa ederek feshettiğini kıdem ve ihbar tazminatı talep edemeyeceğini ve tüm haklarının ödendiğini hiçbir alacağı olmadığını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, taraflar arasındaki iş ilişkisinin davalı işverence haksız ve bildirimsiz olarak feshedildiği sonucuna gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Somut olayda, dosya içerisine ibraz edilen belgelerin incelenmesinde davalı işveren tarafından Bölge Çalışma Müdürlüğüne çeşitli tarihlerde işyerinde üçlü vardiya sistemi ile işçi çalışıldığı hususunda bildirimde bulunulduğu ve bu beyan dilekçelerinin ekinde vardiyalı çalışanlar listesinin ibraz edildiği görülmektedir. İlgili vardiyalı çalışanlar listesinde davacının da imzası bulunmaktadır. Davacı bu belgelerin iradesi sakatlanarak imzalatıldığını ileri sürmüş ise de; bu hususta davacı tanıklarının beyanı alınmamıştır. Bölge Çalışma Müdürlüğünün, işyerinde 16.04.2010 ve 2012 yılında yapılan teftişler sonrası düzenlenen değişik tarihli tutanaklar ve tespit raporları tutulduğu, genel teftiş sırasında da davacının görev yaptığı bölümünde işçilerin çalışma koşullarının belirlendiği ve dönem itibariyle çalışan işçiler hakkında fazla çalışma yapıp yapmadıkları ve yapmışlarsa ne kadar yaptıklarına dair belirlemelerin yapıldığı, hatta ödenmesi gereken alacaklarının da tespit edilerek davalıya ödeme için süre verildiği görülmüştür.

Mahkemece, husumetli tanık beyanlarına itibar edilerek, yaz ve kış dönemleri arasında fark olmaksızın, fazla çalışma ücret alacağı belirlenmiş ise de yukarıda belirtilen belgeler değerlendirilmeden ve tanıkların bu belgelere ilişkin beyanları tespit edilmeden sonucuna gidilmesi isabetsizdir.

3-Dosyada raporu hükme esas alınan bilirkişi tarafından davacının bir hafta, haftanın 6 günü, bir hafta 7 günü çalıştığı kabulü ile hesaplama yapılmıştır. Bu hesaplama usulü dosyaya uygun olmadığı gibi fazla mesai hesabında 7. Gün olarak alınan hafta tatili gününün hafta tatili olarak da hesaplamaya esas alınmak suretiyle mükerrer hesaplama yapılmış olması hatalı olup bozma nedenidir.

4-Dosya içinde bulunan ibranameler ve bordrolarda davacılara yapılan “diğer ödeme” ve “alacak-izin” başlıklı ödemelerin neye mahsuben yapıldığının tespit edilemediği gerekçesi ile gözardı edilmesi de aynı alacak için mükerrer ödeme anlamına geleceğinden isabetsizdir. Bu ödemelerin neye mahsuben yapıldığının taraflardan sorulmak suretiyle açıklığa kavuşturulması ve ilgili alacaktan mahsubu ya da dışlanması suretiyle alacakların belirlenmesi gerekmektedir. Hal böyle olunca, mahkemece yazılı şekilde eksik araştırma ve inceleme ile hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirir.

O halde davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

O halde davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine 07.07.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1945, Karar No: 2012/2562, Tarih: 12.03.2012

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/1945 E.  ,  2012/2562 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

2942 sayılı Yasanın 11. maddesinin (d) bendi gereğince emlak vergi değerlerinin dava konusu taşınmaz ile emsalin karşılaştırılmasında gözönünde tutulması gerekir. Bu itibarla dava konusu taşınmazın ve emsalin emlak vergisine esas tutulan asgari m² değerlerinin oranı ile bilirkişi raporunda değerlendirmeye esas alınan oran birbirinden fahiş ölçüde farklı olduğunda bu farklılık ve çelişki giderilmelidir. Dosyadaki kayıtlara göre, 2010 yılında dava konusu 1317 ve 1342 parsel sayılı taşınmazların emlak vergisine esas asgari m² değerleri 52 TL, emsal alınan 1416 ada 7 parselin asgari m² değeri ise 140 TL'dir. Buna göre emsal taşınmaz dava konusu taşınmazdan daha değerli olduğundan en fazla eşdeğer kabul edilerek değerlendirme yapılabileceği düşünülmeden, emsal taşınmazın dava konusu taşınmaza göre dezavantajlı olduğu kabul edilerek, vergi değerlerine ters düşecek şekilde yeterli, inandırıcı ve somut gerekçelere de dayandırılmayan rapor esas alınarak hüküm kurulmuş olması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 12.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/9474, Karar No: 2010/12831, Tarih: 30.06.2010

**3. Ceza Dairesi         2010/9474 E.  ,  2010/12831 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kasten yaralama suçundan sanık ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 86/1-3e, 87/1 d, 29, 62. maddeleri gereğince 1 yıl 15 ... hapis cezası ile cezalandırılmasına, sanık hakkında kurulan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, sanığın 5 yıl süreyle denetime tabi tutulmasına, denetim süresi içerisinde 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 231/8 fıkrasının c bendinde belirlenen yükümlülüğü (... Belediye Başkanlığı ve... Kaymakamlığı tarafından gönderilen ağaçlandırmaya elverişli yer listesinden uygun görülecek yer ya da yerlere sanık tarafından temin edilecek... İlçesinin toprak ve iklim yapısına uygun 500 adet ağaç fidanının dikim işinin ve bu ağaçların 1 yaşına kadar bakımının sağlanması için sanığın ilgili yer Denetimli Serbestlik Şube Müdürlüğü veya infaz Savcılığı bünyesinde görevlendirilmesine, sanığın ikametgah adresinin farklı olması durumunda yükümlülüğün ikametgah adresinde yerine getirilmesine, sanık tarafından dikilen ağaçların tüm bakım ve koruma işlemlerinin yine aynı sanık tarafından yapılmasına, sanık tarafından dikip yetiştirilecek 500 adet ağacın 1 yaşına kadar getirilmesinden ve bu ağaçların sağlıklı ve dikilen sayıda tesliminden sonra sanığın denetim süresinin infaz edilmiş sayılmasına, 5271 sayılı Kanun'un 231/11. maddesi gereğince denetimli serbestlik tedbirine ilişkin yükümlülüğe aykırı davranılması halinde mahkumiyet hükmünün açıklanmasına dair... Asliye Ceza Mahkemesinin 02/04/2009 tarihli ve 2008/258 esas, 2009/76 sayılı kararma yönelik itirazın reddine ilişkin ... 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 26/06/2009 tarihli ve 2009/582 değişik iş sayılı kararına karşı Adalet Bakanlığının 19.05.2010 tarih ve 31842 sayılı yazısıyla kanun yararına bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 03.06.2010 tarih ve 2010/133345 sayılı tebliğnamesi ile Dairemize gönderilmekle incelendi.

Mezkur İhbarnamede;

Dosya kapsamına göre, Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 09/06/2009 tarihli ve 2009/5644 esas, 2009/13118 sayılı ilâmında da belirtildiği üzere, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/8. maddesinin alt bentlerinde denetimli serbestlik tedbiri olarak sanıklara yüklenecek yükümlülükler,

Bir meslek veya sanat sahibi olmaması halinde, meslek veya sanat sahibi olmasını sağlamak amacıyla bir eğitim programına devam etmesine,

Bir meslek veya sanat sahibi olması halinde, bir kamu kurumunda veya özel olarak aynı meslek veya sanatı icra eden bir başkasının gözetimi altında ücret karşılığında çalıştırılmasına,

c)Belli yerlere gitmekten yasaklanmasına, belli yerlere devam etmek hususunda yükümlü kılınmasına ya da takdir edilecek başka yükümlülüğü yerine getirmesine,

Bir meslek veya sanat sahibi olmaması halinde, meslek veya sanat sahibi olmasını sağlamak amacıyla bir eğitim programına devam etmesine,

Bir meslek veya sanat sahibi olması halinde, bir kamu kurumunda veya özel olarak aynı meslek veya sanatı icra eden bir başkasının gözetimi altında ücret karşılığında çalıştırılmasına,

c)Belli yerlere gitmekten yasaklanmasına, belli yerlere devam etmek hususunda yükümlü kılınmasına ya da takdir edilecek başka yükümlülüğü yerine getirmesine,

Şeklinde belirlenmiş olup, bunların dışında Cumhuriyet savcısının infaz yetkisini de kısıtlayacak şekilde, 500 adet fidanın sanık tarafından temin edilmesine karar vermek suretiyle sanığa mali yükümlülük getirilmesinde hukuka uygunluk bulunmadığı gibi, sanık hakkında yükümlülük belirlenirken kanun koyucunun amacına uygun, akla ve mantığa muhalif olmayan tarafları tatmin edici, denetime elverişli bir yükümlülüğe hükmedilmesi gerektiği gözetilmeden, itirazın bu yönden kabulü yerine, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi gereğince anılan kararın bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşıldı.

Gereği görüşülüp düşünüldü;

CMK'nın 231/6. maddesinde "Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilebilmesi için;

a) Sanığın daha önce kasıtlı bir suçtan mahkûm olmamış bulunması,

b) Mahkemece, sanığın kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları göz önünde bulundurularak yeniden suç işlemeyeceği hususunda kanaate varılması,

c) Suçun işlenmesiyle mağdurun veya kamunun uğradığı zararın, aynen iade, suçtan önceki hale getirme veya tazmin suretiyle tamamen giderilmesi,

gerekir …” hükmüne yer verilmiştir.

Aynı maddenin 8 fıkrası ise "Hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının verilmesi halinde sanık, beş yıl süreyle denetim süresine tâbi tutulur. Bu süre içinde bir yıldan fazla olmamak üzere mahkemenin belirleyeceği süreyle, sanığın denetimli serbestlik tedbiri olarak;

a) Bir meslek veya sanat sahibi olmaması halinde, meslek veya sanat sahibi olmasını sağlamak amacıyla bir eğitim programına devam etmesine,

b) Bir meslek veya sanat sahibi olması halinde, bir kamu kurumunda veya özel olarak aynı meslek veya sanatı icra eden bir başkasının gözetimi altında ücret karşılığında çalıştırılmasına,

c) Belli yerlere gitmekten yasaklanmasına, belli yerlere devam etmek hususunda yükümlü kılınmasına ya da takdir edilecek başka yükümlülüğü yerine getirmesine, karar verilebilir. Denetim süresi içinde dava zamanaşımı durur." Hükmünü içermektedir.

b) Bir meslek veya sanat sahibi olması halinde, bir kamu kurumunda veya özel olarak aynı meslek veya sanatı icra eden bir başkasının gözetimi altında ücret karşılığında çalıştırılmasına,

c) Belli yerlere gitmekten yasaklanmasına, belli yerlere devam etmek hususunda yükümlü kılınmasına ya da takdir edilecek başka yükümlülüğü yerine getirmesine, karar verilebilir. Denetim süresi içinde dava zamanaşımı durur." Hükmünü içermektedir.

... Asliye Ceza Mahkemesi, sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nın 86/1-3e, 87/1 d, 29, 62. maddeleri gereğince 1 yıl 15 ... hapis cezası ile cezalandırılmasına, sanık hakkında kurulan CMK’nın 231/6 maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, sanığın 5 yıl süreyle denetime tabi tutulmasına ve bu süre içinde Belediye Başkanlığı ve Kaymakamlıkça mahkemeye gönderilen listeden uygun görülecek yer ya da yerlere sanıklar tarafından ayrı ayrı temin edilecek... ilçesinin toprak ve iklim yapısına uygun 500 adet ağaç fidanının dikim işi ile bir yaşına kadar bakımının sağlanması için sanığın... Belediye Başkanlığı bünyesinde görevlendirilmesine" karar verilmiş, karara yapılan itiraz ... 1.Ağır Ceza Mahkemesince reddedilmiştir.

Buna göre;

CMK’nın 231/8.maddesi uyarınca sanık hakkında denetim süresi içinde belli yükümlülükleri yerine getirmesine karar verilebilir ise de, sanık tarafından... ilçesinin toprak ve iklim yapısına uygun 500 adet ağaç fidanının temin etmesi kendisine mali yükümlülük getirdiğinden,

Kanuna aykırı olup, Adalet Bakanlığının kanun yararına bozma istemine dayalı Yargıtay C.Başsavcılığının ihbarname içeriği bu nedenle yerinde görüldüğünden ... 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 26/06/2009 tarihli ve 2009/582 değişik iş sayılı kararının, itirazın kabulü yerine reddine karar verilmesi nedeniyle 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi gereğince kanun yararına BOZULMASINA, müteakip işlemlerin itiraz merciince yerine getirilmesine, dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 30.06.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/311, Karar No: 2010/6260, Tarih: 12.04.2010

**3. Hukuk Dairesi         2010/311 E.  ,  2010/6260 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Dava dilekçesinde 8.119,81 TL kira alacağı için girişilen takibe yönelik itirazın iptali ile icra inkar tazminatının masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulü cihetine gidilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davacı vekili dilekçesinde; 10.09.2006 başlangıç tarihli kira sözleşmesi ile taşınmazı kiralayan davalının, Mayıs 2008 ila Ocak 2009 tarihleri arasındaki aylara ait kira paralarını ödemediği gibi kira paralarının tahsili için başlatılan ilamsız icra takibine haksız olarak itiraz ettiğini ileri sürerek itirazın iptali ile takibin devamına, davalının alacağın %40’ından aşağı olmamak üzere tazminata mahkûm edilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davalının, evlenecek olması nedeniyle kiralananı Haziran 2008 de tahliye edeceğini davacıya bildirdiğini, tahliye esnasında kiralanana ait anahtarın davacının talimatı ile emlakçıya teslim edildiğini, fahiş kira istemesi nedeniyle taşınmazı kiralayamayan davacının kötü niyetli olarak davalı aleyhine takip başlattığını savunarak davanın reddi ile davacının tazminata mahkûm edilmesini talep etmiştir.

Mahkemece; “Taşınmazın tahliye edilerek anahtarının teslim edildiğini ileri süren davalının, bu savunmasını sunmuş olduğu delillerle ispatlayamadığı gibi yemin deliline de dayanmadığı” gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalı tarafın sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak, davalı vekili 26.05.2009 havale tarihli cevap dilekçesinde “sair deliller” demek suretiyle yemin deliline de dayanmıştır.

Hal böyle olunca Mahkemece, davalı tarafa yemin teklif etme hakkının varlığı hatırlatılarak, ortaya çıkacak uygun sonuç çerçevesinde bir karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ve eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya uygun değildir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK. nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 12.04.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12724, Karar No: 2015/264, Tarih: 14.01.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/12724 E.  ,  2015/264 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 62/1, 50/1-a, 52/1-2-4. maddeleri gereğince mahkûmiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkûmiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ve katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

CMK’nın 232/2-c maddesi gereğince, gerekçeli karar başlığında, suçun işlendiği yer ve zaman diliminin gösterilmemesi ile "Taksirle öldürme" olan suç adının "Taksirle Ölüme Neden Olma" olarak yanlış belirtilmesi; mahallinde tamamlanması ve düzeltilmesi mümkün yazım eksikliği ve yanlışlığı olarak kabul edilmiştir.

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin, kusura, eksik incelemeye, ceza miktarına, katılanlar vekilinin, ceza miktarının az olduğuna ve paraya çevrilmemesi gerektiğine ilişkin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Sanık hakkında hükmedilen 2 yıl 6 ay hapis cezası, TCK'nın 49/2. maddesi gereğince uzun süreli hapis cezası olduğundan, TCK'nın 50/4-1.a, 52/2. maddeleri gereğince adli para cezasına çevrilmesi gerekirken, 50/1-a, 52/2. maddelerine göre çevrilip, hapis cezasından çevrilen gün para cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilmesi sırasında hapis cezasının kaç gün üzerinden çevrildiğinin belirtilmemesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 232/6. ve 5237 sayılı TCK'nın 52/3 maddelerine aykırı davranılması,

2-Hükmolunan hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında hesaplama hatası yapılması sonucunda 18.200 TL yerine, 18.000 TL adli para cezasına hükmolunması nedeniyle sanık hakkında eksik ceza tayini,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususlarda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden; hüküm fıkrasının (4) numaralı bendinin tümüyle hükümden çıkartılması ile yerine; "4- Sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu, suçun işlenmesindeki özellikler dikkate alınarak, sanığa verilen 2 yıl 6 ay hapis cezasının TCK'nın 52/3. maddesi gereğince, 910 tam gün karşılığı adli gün para cezasına çevrilmesi ile TCK'nın 50/4-1.a ve 52/2-3. maddeleri dikkate alınarak, günlüğü takdiren 20 TL'den hesap edilerek adli para cezasına dönüştürülerek neticeten 18.200 TL ADLİ PARA CEZASI İLE CEZALANDIRILMASINA," ilişkin bendin eklenmesi suretiyle, eleştiriler dışında sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün isteme uygun olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 14.01.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/10284, Karar No: 2009/1389, Tarih: 09.02.2009

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2008/10284 E.  ,  2009/1389 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraflar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı bankadan aldığı kredi kartını en son 19.3.2006 tarihinde kullandığını, 21.3.2006 tarihinde kartı kaybettiğini farkettiğini, derhal davalı bankaya bildirimde bulunduğunu, davalı bankanın bu esnada kartın kullanılmamış olduğunu bildirdiğini daha sonra gönderilen hesap ekstresinde kaybolan kart ile 1.667.00 YTL harcama yapıldığının anlaşıldığını, davalının kayıp bildirimine rağmen kartı kullanıma kapatmamakla kusurlu olduğunu belirterek, 1.667,00 TL borçlu olmadığının tesbiti ile Merkez Bankası kayıtlarında gözüken borçlu olduğuna dair kaydın silinmesine, Bankalararası Kart Merkezine borçlu olmadığının bildirilmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, husumetin kaybolan kartla alışveriş yapılan üye işyerlere yöneltilmesi gerektiğini, davacının kayıp bildirimini 21.3.2006 günü yaptığını, bildirim de bulunulan tarihe kadar 1.667.00 YTL'lık harcama yapıldığını, bildirimden önce 24 saat içinde yapılan son harcama 342.00 YTL'nin sıgortadan karşılanarak davacıya iade edildiğini, davacının kartını özenle saklamadığı için diğer harcamalardan sorumlu olduğunu savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, 5464 sayılı Banka Kartları ve Kredi Kartları Kanunu 12 ve 16 maddeleri gereğince davacının kredi kartını saklamada özensiz davrandığı bu nedenle davalı banka aleyhine dava açılamayacağı gerekçesiyle menfi tesbit talebine ilişkin davanın reddine, negatif nitelikte kredi kartı kütüğündeki kaydın sılınmesi talebinin kabulü ile anılan kaydın silinmesine karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacının, davalı bankadan aldığı kredi kartının 19.3.2006 tarihinde kaybolduğu, davacının 21.3.2006 tarihinde kartın kaybolduğuna dair bankaya bildirimde bulunduğu, bildirimden önceki dönemde 20.3.2006 tarihinde yapılan 885.00 YTL ve 440,00 YTL'lık harcamalardan davacının sorumlu olduğu, bu harcamalar nedeniyle davalı bankaya ödeme yapmadığı dosya içeriğinden anlaşıldığı gibi bu hususlar mahkemeninde kabulündedir.