muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/17513, Karar No: 2019/7029, Tarih: 29.05.2019

Yukarıda izah edilen sıralı sorumluluk esasına göre, davalı zorunlu mali mesuliyet sigortacısına, ancak taşımacılık mali sorumluluk sigortası limitinin üzerinde bir zararın tespiti halinde, limitin üzerinde kalan kısım yönünden başvurulabileceği, başka bir anlatımla, yolcunun ya da yakınlarının uğradığı zararlar, taşımayı yapan aracın zorunlu karayolu taşımacılık sigortası kapsamında ise, bu aracın trafik veya ihtiyari mali mesuliyet sigortacısının sorumluluğunun doğmayacağı da gözetilerek; kazayı yapan aracın, kaza tarihi itibariyle geçerli bir taşımacılık mali sorumluluk sigortası bulunduğunun dosya kapsamından anlaşılması karşısında, bu poliçenin mevcudiyetine göre davalının sorumluluğu hakkında bir karar verilmesi gerekirken; yanılgılı değerlendirme, eksik inceleme ve hatalı gerekçeyle, yazılı olduğu biçimde hüküm tesisi doğru görülmemiştir.

SONUÇ :Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalı ... vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı ...Ş vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalı ...Ş'ne geri verilmesine 29/05/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/30845, Karar No: 2013/19496, Tarih: 09.12.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/30845 E.  ,  2013/19496 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'ın vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 27.08.2002 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 09.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2710, Karar No: 2013/3382, Tarih: 26.03.2013

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2013/2710 E.  ,  2013/3382 K.**

**"İçtihat Metni"**

Reşit olmayanla rızasıyla cinsi münasebette bulunma ve alıkoymak suçlarından sanık ... hakkında yapılan yargılama sonunda; alıkoymak suçundan beraatine, reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçundan 765 sayılı Türk Ceza Kanunun 416/son, 80 ve 418/2. maddeleri uyarınca neticeten 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 647 sayılı Cezaların İnfazı Hakkında Kanunun 6. maddesi gereğince cezanın ertelenmesine dair Küçükçekmece 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 20.12.2005 gün ve 2005/1091-1041 sayılı Kararının;

Dosya kapsamına göre, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunun 104/2. maddesinin Anayasa Mahkemesinin 23.11.2005 gün ve 2005/103-89 sayılı kararı ile iptal edilmesi sebebiyle sanığın eyleminin aynı Kanunun 104/1. maddesine uyan suçu oluşturacağı ve suçun kovuşturmasının şikâyete bağlı bulunduğu, mağdurenin 05.11.2002 tarihli duruşmada alınan ifadesinde sanıktan şikâyetçi olmadığını bildirmiş olduğunun da anlaşılması karşısında, 5237 sayılı Kanunun 73/4. maddesi hükmü nazara alınarak, şikâyet yokluğu sebebiyle kamu davasının 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunun 223/8. maddesi uyarınca düşürülmesi gerektiğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca bozulması lüzumu Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli 17.01.2013 gün ve B.03.0.CİG.0.00.00.04-105-34-10275-2012/869/4462 sayılı Kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye ihbar ve dava evrakı tevdii kılınmakla incelenerek gereği düşünüldü:

Kanun yararına bozma istemine dayanan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının ihbarname içeriğinin yerinde olduğu anlaşıldığından, Küçükçekmece 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 20.12.2005 gün, 2005/1091-1041 sayılı Kararının CMK.nın 309. maddesinin 4. fıkrasının (d) bendi uyarınca BOZULMASINA, hüküm fıkrasında yer alan 2 ve 3. bentler hükümden çıkartılarak yerine "sanığa atılı reşit olmayanla cinsi münasebette bulunma suçunun 5237 sayılı TCK.nın 104. maddesinde düzenlenen reşit olmayanla cinsel ilişki suçuna temas ettiği, anılan maddenin 2. fıkrasının Anayasa Mahkemesince iptal edilmesi ve mağdurenin şikâyetinden vazgeçtiği de gözetilerek TCK.nın 73/4 ve CMK.nın 223/8. maddeleri uyarınca reşit olmayanla cinsel ilişki suçundan açılan kamu davasının DÜŞMESİNE, yargılama giderlerinin kamu üzerine bırakılmasına" ibaresinin eklenmesine, hükmün diğer yönlerinin aynen bırakılmasına, dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 26.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/3079, Karar No: 2007/4316, Tarih: 25.06.2007

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2007/3079 E.  ,  2007/4316 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... ile davalılar 1-... 2-... 3-... 4-... 5-... (... ) arasındaki davadan dolayı Konya 2. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 01.06.2005 gün ve 2002/316-2005/218 sayılı hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar ... ve ... (... ) vekili tarafından istenilmiş eksiklik nedeniyle mahalline iade edilen dosya gelmiş olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dairemizin 07.03.2007 tarihli geri çevirme kararına istinaden gönderilen pay defterinin 2004 takvim yılına ait olduğu anlaşıldığından ... Hizmetleri ve Ticaret A.Ş.nin dava konusu işlemin yapıldığı ve 2001 ile 2002 takvim yılına ait ortaklar pay defterinin noter onaylı suretinin eklenerek birlikte gönderilmesi için dosyanın mahalline ikinci kez GERİ ÇEVRİLMESİNE, 25.06.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11184, Karar No: 2014/18240, Tarih: 24.11.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/11184 E.  ,  2014/18240 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 4. TÜKETİCİ MAHKEMESİ

TARİHİ : 20/02/2014

NUMARASI : 2013/997-2014/304

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 4. Tüketici Mahkemesi’nce verilen 20.02.2014 tarih ve 2013/997-2014/304 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin öğrenci olan kızının okula götürülüp getirilmesi için davalıyla okul servisi hizmeti sözleşmesi imzaladığını, hizmet bedelini peşin olarak ödediğini, müvekkilinin kızının servis hizmetinden ilk iki gün faydalandığını, devam eden günlerde sağlık problemleri nedeniyle yararlanamadığını, 09/11/2012 tarihinde de okulunun değiştirildiğini, müvekkilinin peşin ödediği ancak zorunlu sebeplerle faydalanamadığı servis hizmetinin bedelinin iadesi için davalıya ihtarname göndermesine rağmen bedelin ödenmediğini, sözleşmesinin Okul Servis Araçları Hizmet Yönetmeliği'ne aykırı olduğunu ve haksız şart içerdiğini ileri sürerek 2 günlük hizmet bedeli düşüldükten sonra kalan 4.212,00 TL ve 93,82 TL ihtar masrafının davalıdan faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın taşıma hukukundan kaynaklanması nedeniyle Ticaret Mahkemelerinin yetkili olduğunu, davacının sözleşmeyi haksız feshi ile müvekkilini zarara uğrattığını, davacının müvekkiline ihtarname keşide ettiği 01.02.2013 tarihine kadar başvuruda bulunmadığını, oysaki sözleşmede 01.02.2012 tarihinden itibaren servis iptali halinde bedel iadesi yapılmayacağının kararlaştırıldığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve dosya kapsamına göre, davacı tüketicinin davalı sağlayıcıdan hizmet sözleşmesinin feshi nedeniyle bedel iadesi talep ettiğinden 4822 sayılı Yasa ile değişik 4077 sayılı Yasa'nın 3/e, g, h ve 4/a maddeleri uyarınca tüketici mahkemelerinin görevli olduğu, davacının sözleşme bedelini peşin ödeyerek sözleşmeden 2 gün yararlanıp kalan kısmından yararlanamadığı konusunda uyuşmazlık bulunmadığı, davacının kızının ayağının sakatlanması ve okul değişikliği yapılmış olması sebebiyle bedel iadesi hususunda Okul Servis Araçları Hizmet Yönetmeliği'nin Taşımacının Yükümlülüğü başlıklı 5. madde/e bendinde belirtilen koşulların oluştuğu, anılan düzenleme uyarınca davalının 2 günlük hizmet bedelinin dışında kalan ayların ücretini ödemekle yükümlü olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne, sözleşmenin feshine, 4.212 TL'nin faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

1- 4822 sayılı Kanun'la değişik 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun'un 3/e maddesinde tüketicinin, "mal veya hizmeti ticari veya mesleki olmayan amaçlarla edinen, kullanan veya yararlanan gerçek ya da tüzel kişiyi," 3 (h) bendinde tüketici işleminin "mal veya hizmet piyasalarında tüketici ile satıcı-sağlayıcı arasında yapılan her türlü hukuki işlemi" ifade edeceği, aynı Yasa'nın ikinci maddesinde ise bu Kanun'un, birinci maddede belirtilen amaçlarla mal veya hizmet piyasalarında tüketicinin taraflardan birini oluşturduğu her türlü tüketici işlemini kapsayacağı belirtilmiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, öğrenci taşıma sözleşmesinin feshi nedeniyle peşin ödenen ücretin iadesi istemine ilişkin olup; 6102 sayılı TTK'nın 4. maddesi uyarınca, taşıma hukukundan doğan hukuk davaları, ticari dava sayılacağından, 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun'un uygulanmasını gerektirir bir husus yoktur. Bu itibarla, Tüketici Mahkemesi tarafından karar verilmesi doğru görülmemiş, hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.

2- Bozma sebep ve şekline göre, davalı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine bu aşamada gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, kararın BOZULMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 24.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3444, Karar No: 2014/13996, Tarih: 16.12.2014

**6. Hukuk Dairesi         2014/3444 E.  ,  2014/13996 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çeşme Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 27/11/2013

NUMARASI : 2012/233-2013/541

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı kira bedelinin (tenkisi) indirilmesi davasına dair karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kiracı tarafından kiralayan aleyhine açılan kira parasının tenzili istemine ilişkindir. Mahkemece,davanın reddine karar verilmesi üzerine hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili,dava dilekçesinde, davalının maliki olduğu taşınmazın 01.06.2008 başlangıç tarihli ve 3 yıl süreli kira sözleşmesi ile davacıya kiralandığını,ilk yıl kira parası 58.000 TL'nin yıllık peşin ödendiğini,davacının bu yeri yaz-kış işletmek üzere kiraladığını, ancak sonbahar geldiğinde kiralananın içinde suların taştığını ve tahliyesinin mümkün olmadığını,kış mevsiminde kiralananın kullanılamadığını, kiralanan içerisindeki suların yarım metreye ulaştığını,kiralananın ön ve arkasında dere ıslah çalışmaları yapıldığını ancak davalı kiralayanın yeni pis su borularını bağlamadığının tespit edildiğini, davalı kiralayanın kiralananı davacının kullanımına hazır bir şekilde bulundurma yükümlülüğünü yerine getirmediğini belirterek kiralananda bulunan ayıplar nedeniyle 01.06.2009 tarihinden itibaren yıllık kira parasının 58.000 TL'den 30.000 TL'ye indirilmesini talep etmiştir.Davalı vekili, cevap dilekçesinde, davacının kusurlu olduğunu,su tahliye motorlarını çalıştırmadığını, davacının 2009-2010 ve 2011 döneminde kira ödemediğini, ödenmeyen dönem için kira indirimi istenemeyeceğini belirterek davanın reddini savunmuş, mahkemece, uyarlama şartlarının oluşmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Dava tarihinde yürürlükte bulunan 818 Sayılı Borçlar Kanun'unun 249.maddesinde: Kiralayanın, kiralananı, sözleşmede belirtilen amaca uygun olarak kullanmaya (işletmeye) elverişli şekilde teslim etmek ve kira süresince bu durumda bulundurmakla yükümlü olduğu, kiralananın, sözleşmede belirtilen amaca uygun olarak kullanılamayacak veya yararlanmayı önemli ölçüde azaltacak ayıplı bir durumda teslim edilmesi halinde, kiracının sözleşmeyi bozmaya veya kira parasından uygun bir miktarın indirilmesini isteme hakkı bulunduğu düzenlenmiştir.

818 Sayılı Borçlar Kanun'unun 250.maddesinde de; Kiralananın, kira süresi içinde, kiracının bir kusuru olmaksızın, sözleşmeyle güdülen amacı sağlayacak yolda kullanılma olanağını yitirmesi veya önemli ölçüde azaltacak bir duruma düşmesi halinde kiracının, kira parasından uygun bir miktarın indirilmesini isteyebileceği gibi bu ayıp uygun bir süre içinde giderilmezse, sözleşmeyi de bozabileceği, kiraya verenin, kendisinin bir kusuru olmadığını kanıtlayamaması halinde tazminat ile yükümlü olacağı hükmüne yer verilmiştir.

Dava sırasında yürürlüğe giren 6098 sayılı Türk Borçlar Kanun'unda da benzer düzenlemeler yapılmıştır.

Davacının dayandığı 01.06.2008 tarihli ve 3 yıl süreli kira sözleşmesine davalı tarafça onay verildiği ve birinci yıl kirası olan yıllık 58.000 TL nin peşin ödendiği hususlarında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Davacı kiracı,1.6.2008 tarihinde yapılan kira sözleşmesinden sonra Sonbahar mevsimi geldiğinde kiralananın altından su çıktığını,bu suyun yarım metreyi bulduğunu, kiralananın kullanımına engel teşkil ettiğini,bu hususta tespit yaptırdıklarını belirterek 818 sayılı BK'nun 249 vd. maddeleri gereğince kiralanandaki ayıplar nedeniyle yıllık kira parası olan 58.000 TL'nin 01.06.2009 tarihinden itibaren yıllık 30.000 TL ye indirilmesini talep etmiştir. Mahkemece,davacı kiracı tarafından tenkisi talep edilen kira döneminin 01.06.2009 tarihinden itibaren 3 yılı kapsadığı,bu kira alacaklarının muaccel olduğu, dava tarihi itibariyle uyarlama şartlarının oluşmadığı gerekçesiyle esasa ilişkin bir inceleme yapılmaksızın davanın reddine karar verilmiştir.

Ancak,dava kira uyarlama davası olmayıp, 818 sayılı BK.'nun 249 vd. maddeleri gereğince kiralanandaki ayıp nedeniyle kira bedelinin indirilmesi istemine ilişkindir.

Dava tarihinde yürürlükte bulunan 818 sayılı Borçlar Kanun'un 249.maddesi uyarınca, kiralayanın, kiralananı, sözleşmede belirtilen amaca uygun olarak kullanmaya (işletmeye) elverişli şekilde teslim etmek ve kira süresince bu durumda bulundurmakla yükümlü olduğu, kiralananın, sözleşmede belirtilen amaca uygun olarak kullanılamayacak veya yararlanmayı önemli ölçüde azaltacak ayıplı bir durumda teslim edilmesi halinde, kiracının sözleşmeyi bozmaya veya kira parasından uygun bir miktarın indirilmesini isteme hakkı bulunmaktadır. Bu durumda mahkemece, davanın esasına girilerek, davacı tarafça ayıp iddiasında bulunulduğuna göre,kiralananda bir ayıp bulunup bulunmadığı,varsa ayıbın kimin kusurundan kaynaklandığı, kira bedelinde tenkisi gerektirecek bir ayıp olup olmadığı hususlarında uzman bilirkişi ve bilirkişiler aracılığıyla mahallinde keşif yapılması,alınacak bilirkişi raporları doğrultusunda yukarıda yazılı Borçlar Kanun'u hükümleri dikkate alınarak hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken esasa ilişkin bir inceleme yapılmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenlerle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA ve istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 16/12/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.