muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/12621, Karar No: 2013/5889, Tarih: 02.04.2013

1- Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davalının faize yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Taraflar arasında 27.01.2005 başlangıç tarihli 5 yıl süreli kira sözleşmesi konusunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Davacı hazineye ait taşınmazın bir bölümü baz istasyonu kurulmak üzere davalıya kiraya verilmiştir. Sözleşmenin 12.maddesinde kira süresinin sona ermesine rağmen kiralananın idareye teslim edilmemesi durumunda her geçen gün için ihale bedelinin %3’ü ceza ödeneceği kararlaştırılmıştır. Sözleşmenin bu hükmü geç teslime bağlı cezai şart niteliğindedir. Vadesinde ödenmeyen kira borçlarına 6183 Sayılı Yasanın 51. maddesi gereğince gecikme zammı uygulanacağı sözleşmenin 7.maddesinde kararlaştırılmış ise de cezai şarttan kaynaklanan alacağı ödemekte temerrüde düşen davalıdan hangi oranda faiz istenebileceğine ilişkin sözleşmede bir düzenleme bulunmamaktadır. 6183 Sayılı Kanun, kamu idarelerinin akitten, haksız fiil ve haksız iktisaptan doğanlar dışında kalan kamu alacakları hakkında uygulanacak olup dava konusu alacak ise sözleşmeden kaynaklanmaktadır. Bu nedenle davacı tarafından keşide edilen 26.06.2010 tarihli ihtarın davalıya tebliğini izleyen 30.günden itibaren hesaplanacak yasal faize hükmedilmesi gerekirken davalının faize yönelik itirazının yöntemince irdelenmeyerek yazılı şekilde hüküm verilmesi hatalı olmuştur.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda 2 nolu bentte açıklanan nedenlerle davalının faize yönelik temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 02.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

BK/GA/OT
Yargıtay — Esas No: 2016/4692, Karar No: 2016/7811, Tarih: 03.05.2016

**21. Hukuk Dairesi         2016/4692 E.  ,  2016/7811 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, yurtdışında çalışmaya başladığı 21/04/1987 tarihinin Türk sigortasndada başlangıç tarihi olarak sayılması gerektiğinin tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Dava; davacının sigortasına giriş tarihi olan 21.04.1987 tarihinin Türkiye'de sigorta başlangıcı sayılması istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacının 27.12.2013 tarihinde yurtdışı borçlanması için talepte bulunduğu, davacının 21.04.1988 – 31.12.2012 tarihleri arasında yurtdışında çalışmalarının bulunduğu, yurtiçinde ise 18.12.2013 – 28.12.2013 tarihleri arasında çalışmasının bulunduğu, davalı Kurum tarafından davacının tahsis talebinin; borçlanma tarihinden itibaren borçlandığı süre kadar geriye gidildiğinde sigorta başlangıcının 07.06.1999 olduğu, bu nedenle de yaşlılık aylığı şartlarını taşımadığı gerekçeleri ile reddedildiği anlaşılmaktadır.

17.04.2008 Tarih ve 5754 sayılı Yasa'nın 79. maddesi ile değişik 3201 sayılı Yasa'nın 1.maddesine göre; Türk vatandaşlarının yurt dışında 18 yaşını doldurduktan sonra, Türk vatandaşı iken geçen ve belgelendirilen sigortalılık süreleri ve bu süreleri arasında veya sonunda her birinde bir yıla kadar olan işsizlik süreleri ile yurt dışında ev kadını olarak geçen süreleri, bu Yasa'da belirtilen sosyal güvenlik kuruluşlarına prim ödenmemiş olması ve istekleri halinde, bu Yasa hükümlerine göre sosyal güvenlikleri bakımından değerlendirilir.

Yasa, yurt dışında geçen her türlü sürenin değil belirli nitelikte olanların borçlanılmasına imkan tanımıştır. Sınırlama, süre yönünden değil borçlanma başvurusunda bulunan kişinin bu süreyi yurt dışında hangi halde geçirdiği ile ilgilidir.

Borçlanılması mümkün olan sigortalılık, işsizlik ve ev kadını olarak geçen süre kavramları 3201 sayılı Yasa'da tanımlanmamış olmakla birlikte sigortalılık süresi; “ borçlanma kapsamındaki sürenin geçtiği ülke mevzuatına göre ikamet süreleri hariç, çalışılmış ya da çalışılmış kabul edilen süreleri ”, işsizlik süresi; “ ilgili ülke mevzuatına göre çalışma süreleri ile bu çalışma sürelerine eş değer süreler haricinde o ülkede geçen süreyi ” ve ev kadını olarak geçen süre ise; “ medeni durumlarına bakılmaksızın (bekar, evli veya boşanmış) kadınların sigortalılık süreleri haricinde yurtdışında 18 yaşını ikmal ettikten sonra bulundukları süreyi ” ifade eder (Yönetmelik m 4).

Çalışma süreleri; zorunlu prim ödeme süreleri, kendi nam ve hesabına çalışmalardan dolayı zorunlu ve isteğe bağlı prim süreleri ve bu kapsamdaki diğer sigortalılık sürelerinden ibarettir. Çalışılmış olarak kabul edilen süreler ise ilgili ülke mevzuatına göre fiilen çalışılmadığı halde çalışmaya eşdeğer süre olarak kabul edilip, hizmet cetvellerinde eşdeğer süre olarak gösterilen, aylığa hak kazanmada ve aylık hesabında değerlendirilen sürelerdir.

“ Çalışılmış süre olarak kabul edilen sürelerin ” hangi ölçütler çerçevesinde borçlanılabileceği ülkeden ülkeye farklılık göstermekle birlikte yurt dışında geçen ve ilgili ülke mevzuatında “ sigortalılık süresi ” kabul edilen ancak fiili çalışmaya dayanmayan sürelerin borçlanılabilmesi için, bu sürenin “bağımlı veya bağımsız gerçek bir çalışmaya (sigortalılığa) bağlı nedenlerle sigortalılık süresi kabul edilmesi” veya “isteğe bağlı sigortalılık kapsamında primlerinin ödenmiş olması” gerekir. Çalışmaya bağlı iş kazası, meslek hastalığı, hastalık ve benzeri haller bu niteliktedir.

“Borçlanma başvurusunda bulunan kişinin, yurt dışında bulunduğu ülkenin sosyal güvenlik mevzuatına göre eylemli bir çalışması bulunmasa dahi isteğe bağlı sigortalılık hükümlerinden yararlanarak primini ödediği sürelerin sigortılılık süresi kapsamında borçlanılması mümkündür. Çünkü isteğe bağlı sigortalılık statüsünde gerçek bir çalışma bulunmasa dahi isteğe bağlı primi ödenmiş süreler sosyal güvenlik kanunları kapsamında hizmet süresi (çalışmaya eşdeğer süre) olarak kabul edilmektedir.

Yurt dışında eylemli bir çalışma bulunmadığı halde ilgili ülke mevzuatına göre belirli bir yaşın ikmali veya çalışmaya bağlı olmayan nedenlerle (analık, çocuk bakımı, okul eğitimi, meslek öncesi eğitim kursu) sigorta kapsamında geçen ve uzun vadeli sigorta kolları kapsamında primi ödenmeyen sürelerin, 3201 sayılı Kanun'un 1.maddesinde belirtilen sigortalılık süresi olarak kabulü mümkün değildir. Bu sürelerin koşulları bulunduğu takdirde işsizlik süresi veya ev kadını olarak geçen süre kapsamında borçlanılması mümkündür.

Yargıtay Hukuk Dairesinin 25.10.2007 gün ve 02.12.2008 gün ve Yargıtay Hukuk Dairesinin 18.07.2013 gün ve 06.06.2013 gün ve E.K. sayılı kararları da bu yöndedir.

Somut olayda; davacının tarihleri arasında okul eğitimi, tarihleri arasında geçiş süresi ve 01.08.1987 – 31.07.1988 tarihleri arasında meslek eğitimi nedeniyle sigorta kapsamına alındığı, davalı Kurum tarafından da bu süreler için Alman sigortasına prim ödenmemiş olduğunun, bu nedenle de borçlanma kapsamında sayılmasının mümkün olmadığının bildirildiği anlaşılmaktadır.

Mahkemece yapılacak iş; davacının, 21.04.1986 – 16.06.1987 tarihleri arasında okul eğitimi, 01.07.1987 – 31.07.1987 tarihleri arasında geçiş süresi ve 01.08.1987 – 31.07.1988 tarihleri arasında meslek eğitimi sürelerinde Alman Rant sigortasına prim ödeyip ödemediğini araştırarak, anılan Yasa maddeleri çerçevesinde sonuca gitmekten ibarettir.

Mahkemece yapılacak iş; davacının, 21.04.1986 – 16.06.1987 tarihleri arasında okul eğitimi, 01.07.1987 – 31.07.1987 tarihleri arasında geçiş süresi ve 01.08.1987 – 31.07.1988 tarihleri arasında meslek eğitimi sürelerinde Alman Rant sigortasına prim ödeyip ödemediğini araştırarak, anılan Yasa maddeleri çerçevesinde sonuca gitmekten ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 03.05.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1195, Karar No: 2021/1338, Tarih: 09.03.2021

**1. Hukuk Dairesi         2019/1195 E.  ,  2021/1338 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 2. HUKUK DAİRESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL-\_TENKİS

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil, tenkis davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, karara karşı davalı tarafın istinaf başvurusu üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesince, taşınmazın bedeli karşılığında davalıya temlik edildiği, muvazaanın bulunmadığı, satış işlemi ivazlı akitlerden olup saklı payı zedeleme kastıyla yapıldığının ispatlanamadığı gerekçesiyle, davalı vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile 6100 sayılı HMK'nın 353/1.b.2. maddesi gereğince yerel mahkeme kararının kaldırılmasına, davanın reddine ilişkin olarak verilen karar davacılar vekili tarafından yasal süre içerisinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 09.03.2021 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacılar vekili Avukat ... ile temyiz edilen davalı vekili Avukat ... geldiler, duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil, mümkün olmazsa tenkis isteğine ilişkindir.

Davacılar, mirasbırakan babaları ...’ın 487 ada 170 parsel sayılı taşınmazını kardeşi olan davalıya satış suretiyle temlik ettiğini, temlikin mirasçılardan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek miras payları oranında tapu iptali ve tesciline, mümkün olmazsa tenkise karar verilmesini istemişlerdir.

Davalı, taşınmazı 190.000,00 TL bedel ödeyerek satın aldığını, alım gücünün bulunduğunu belirtip davanın reddini savunmuştur.

İlk Derece Mahkemesince, muvazaa iddiasının sabit olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş, karara karşı davalı tarafın istinaf başvurusu üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesince, taşınmazın bedeli karşılığında davalıya temlik edildiği, muvazaanın bulunmadığı, satış işlemi ivazlı akitlerden olup saklı payı zedeleme kastıyla yapıldığının ispatlanamadığı gerekçesiyle, davalı vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile 6100 sayılı HMK'nın 353/1.b.2. maddesi gereğince yerel mahkeme kararının kaldırılmasına, davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden, mirasbırakan ...’ın 487 ada 170 parsel sayılı taşınmazını (tapuda 160,17 m2 – bahçe olup zeminde 2 katlı bina) üzerindeki ipoteklerle birlikte 29.04.2016 tarihinde kardeşi olan davalıya 96.200,00 TL bedelle satış suretiyle temlik ettiği, taşınmazın satış tarihindeki değerinin 209.730,00 TL olduğunun keşfen saptandığı, 1963 doğumlu mirasbırakanın 19.11.2016 tarihinde öldüğü, geriye mirasçıları olarak çocukları olan davacıların kaldığı, mirasbırakanın dava dışı ... ile 21.07.1982 tarihinde evlenip 25.04.2012 tarihinde boşandıkları anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 1.4.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 706., Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 237., (Borçlar Kanunu'nun (BK) 213.) ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ile durumun aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

omut olaya gelince, mirasbırakanın alkol bağımlısı olup eski eşi ve çocuklarıyla arasının kötü olduğu, alçı tavan işi yaptığı, taşınmaz satmaya ihtiyacının olmadığı, ev hanımı olan davalının taşınmazı alım gücünün bulunmadığı, davalı tarafından mirasbırakanın borçlusu olduğu icra takip dosyasına yapılan ödemenin taşınmazın güncel değeri nazara alındığında taşınmazın değeri olarak kabulünün mümkün bulunmadığı anlaşıldığından temlikin mal kaçırma amacıyla muvazaalı yapıldığı sonucuna varılmaktadır.

Hal böyle olunca, davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek yazılı olduğu üzere karar verilmiş olması doğru değildir.

Davacıların yerinde görülen temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK'nın 371/1-a maddesi gereğince ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi kararının BOZULMASINA, HMK'nın 373/2. maddesi gereğince dosyanın kararı veren ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesine gönderilmesine, 24.11.2020 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesi gereğince gelen temyiz edenler vekili için 3.050.00.-TL. duruşma vekâlet ücretinin temyiz edilenden alınmasına, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 09/03/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8704, Karar No: 2023/2790, Tarih: 08.05.2023

**11. Hukuk Dairesi         2021/8704 E.  ,  2023/2790 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/22 Esas, 2021/1097 Karar

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 2. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2018/302 E., 2019/382 K.

Taraflar arasındaki Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulu (YİDK) kararının iptali ve markanın hükümsüzlüğü davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı TPMK vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı TPMK vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin 2016/23694, 2016/20081, 2013/45997, 2012/56293, 2012/13499 sayılı ve “her semte bir çağrı”, “çağrım içiniz rahat olsun!...”, “çağrı”, “çağrı”, “çağrı+şekil” markaların sahibi olduğunu, davalı şirket tarafından 2017/77734 sayılı “sakızçağrı” ibareli markanın 30 ve 43 üncü sınıf emtialar için adına tescili başvurusunda bulunulduğunu, markanın marka bülteninde yayınlandığını, müvekkilinin yayına yaptığı itirazın, YİDK tarafından 2018/M-4805 sayılı kararı ile kısmen kabul edilerek, davalının marka başvurusunun kapsamından 30 uncu sınıf “Kahve, kakao; kahve veya kakao esaslı içecekler, çikolata esaslı içecekler. Şekerlemeler, çikolatalar, bisküviler, krakerler, gofretler. Sakızlar.” 43 üncü sınıf “Yiyecek ve içecek sağlanması hizmetleri.Gündüz bakımı (kreş) hizmetleri.Hayvanlar için geçici barınma sağlanması hizmetleri.” mal ve hizmetlerinin çıkarılmasına karar verildiğini, oysa taraf markalarının iltibas yaratacak derecede benzer olduğunu, tarafların markalarını aynı sınıfları kapsadığını, müvekkilinin markalarının tanınmış olduğunu, davalının fiillerinin aynı zamanda haksız rekabet teşkil ettiğini, bu nedenle marka başvurusunun tamamen reddedilmesi gerektiğini ileri sürerek davalı TPMK YİDK kararının kısmen ret kararının iptalini ve markanın tamamen hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı TPMK vekili cevap dilekçesinde; müvekkili kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

II. CEVAP

1.Davalı TPMK vekili cevap dilekçesinde; müvekkili kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

2.Davalı Sakız Dondurma Gıda İnş. San. ve Tic. Ltd. Şti. vekili cevap dilekçesinde; müvekkilinin dava konusu marka başvurusunun "sakız" esas unsurundan oluştuğunu, bu unsurun davalı şirketin ticaret unvanının esaslı unsuru olduğunu, "çağrı" ibaresinin ise şirket yetkilisi ve sahibi Çağrı Görür’ün adı olduğunu, markaların bir bütün olarak değerlendirilmesi gerektiğini ve taraf markaları arasında görsel, işitsel ve anlamsal olarak benzerlik bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacının 2013/45997, 2016/20081, 2016/23694 sayılı markaları ile davalının dava konusu 2017/77734 sayılı marka başvurusu arasında davalının marka başvurusunun kapsamında yer alan 30 uncu sınıf “Makarnalar, mantılar, erişteler. Pastacılık ve fırıncılık mamulleri, tatlılar: Ekmek, simit, poğaça, pide, sandviç, katmer, börek, yaş pasta, baklava, kadayıf, şerbetli tatlılar, puding, muhallebi, kazandibi, sütlaç, keşkül. Bal, arı sütü, propolis. Yiyecekler için çeşni/lezzet vericiler, vanilya, baharatlar, domates sosları dahil olmak üzere soslar. Mayalar, kabartma tozları. Her türlü un, irmikler, nişastalar. Toz şeker, kesme şeker, pudra şekeri. Çaylar, buzlu çaylar. Dondurmalar, yenilebilir buzlar. Tuz. Hububattan (tahıl) imal edilmiş çerezler, patlamış mısır, yulaf ezmeleri, mısır cipsleri, kahvaltılık hububat ürünleri, işlemden geçirilmiş buğday, arpa, yulaf, çavdar, pirinç. Pekmez” emtialar ile 43 üncü sınıf “Geçici konaklama hizmetleri, geçici konaklama ile ilgili rezervasyon hizmetleri, düğün salonu kiralama hizmetleri, konferans ve çeşitli toplantılar için yer sağlama hizmetleri.”nin tamamı yönünden 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu'nun (6769 sayılı Kanun) madde 6 ncı maddesinin birinci fıkrası koşullarının oluştuğu, 6769 sayılı Kanunu'nun 6 ncı maddesinin beşinci fıkrası koşullarının oluşmadığı, dava konusu YİDK kararının yerinde olmadığı ve davalının 2017/77734 sayılı markasının hükümsüzlüğü koşullarının oluştuğu gerekçesiyle davanın kabulüne, TPMK YİDK'in 2018/M-4805 sayılı kararının davacının itirazının reddi yönünden iptaline, davaya konu marka tescil edilmediğinden hükümsüzlük ve sicilden terkin konusunda karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı TPMK vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı TPMK vekili istinaf dilekçesinde özetle; başvuru kapsamında kalan mal ve hizmetlerin, davacının 2016/23694, 2016/20081, 2013/45997, 2012/56293 sayılı markalarının kapsamında kalan mal ve hizmetlerle benzer olmadığını, bu nedenle iltibas ihtimalinin doğmayacağını savunarak kararın kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı TPMK vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı TPMK vekili istinaf dilekçesinde özetle; başvuru kapsamında kalan mal ve hizmetlerin, davacının 2016/23694, 2016/20081, 2013/45997, 2012/56293 sayılı markalarının kapsamında kalan mal ve hizmetlerle benzer olmadığını, bu nedenle iltibas ihtimalinin doğmayacağını savunarak kararın kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı ve dava konusu "sakız çağrı" ibareli başvuruda yer alan "sakız" ibaresinin, başvuru kapsamında kalan 30 ve 43 üncü sınıf emitalar için ayırt ediciliğinin düşük olduğu, dolayısıyla başvurunun asıl unsurunun da davacının markaları gibi "çağrı" ibaresinden oluştuğu, başvuru kapsamında kalan mal ve hizmetlerin de davacının itiraza mesnet markalarının kapsamındaki mal ve hizmetlerle benzer bulunduğu gerekçesiyle davalı TPMK vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı TPMK vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı TPMK vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf sebepleriyle kararın kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, başvuru konusu 2017/77734 sayılı “sakızçağrı” ibareli marka ile davacının "Çağrı" esas unsurlu markalarının arasında iltibas tehlikesinin olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6769 sayılı Kanun'un altıncı maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı TPMK vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

08.05.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.