muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/16176, Karar No: 2009/17904, Tarih: 03.12.2009

Orman Yönetiminin kesinleşen orman kadastro çalışmasında orman sınırları içinde kaldığı iddiası ile açmış olduğu davalarda kurulan davanın kısmen kabulü veya reddi yolunda kurulan hükümlerin temyiz edilmesi ile dairemizin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen bozma ilamında belirtilen hususlarda mahkeme kararlarının bozulduğu, mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan inceleme ile Mahkemenin 2008/85 - 934, 2008/83 - 973, 2008/89 - 935, 2008/87 - 933, 2008/79 - 936 sayılı (Dairemizin 2009/ 6694, 2009/ 6696, 2009/6697, 2009/6698, 2009/6700 sayılı) kararları ile davanın kısmen kabulü yolunda hüküm kurulmuş ve davacı ... Yönetimi tarafından bu hükümler temyiz edilmiştir. Dairemizde aynı temyiz incelemesi yapılan bu dosyalarda uzman orman yüksek mühendisi ... ..., ... ..., ... ... ile fenni bilirkişi ... ... tarafından düzenlenen raporlarda dosyada mevcut olan harita, kroki, pafta, açı ve mesafe değerlerinin esas alınarak 1949 yılına ilişkin orman tahdit hattını yeşil renkli çizgi ile 1975 yılında yapılan çalışmayı kırmızı renkli çizgi ile, arazi kadastro komisyonu tarafından geçirilen 1949 tahdit hattını ... çizgi ile gösterdiklerini, yeşil renkli 1949 tahdit hattının aynen açı ve mesafelere uyulmak sureti ile oluşturulduğunu, ancak bu hatta göre resmi belgelerde ormanlık alanda gözüken taşınmazların orman tahditi dışında kaldığı, yine resmi belgelerde açıklık alanda gözüken alanların ise orman tahditi içinde kaldığının belirlendiğini, 1975 yılında yapılan aplikasyon tutanaklarında ise 1949 yılına ilişkin açı ve mesafelerin araziye uymadığının açıklanarak memleket haritası, ... fotoğrafları ve arazi yapısı bitki örtüsü, meyil, ... muhafaza özeliği, kullanım durumları göz önüne alınarak çalışmanın yapıldığının açıklandığı,bozma ilamında belirtilen 5135 ila 5139 nolu orman tahdit noktalarının bozma öncesindeki raporlarda farklı yerlerde gösterilmelerinin sebebi ise orman tahdit haritasına sonradan işlenen arazi kadastro paftasının biraz kaydırılması nedeni ile olduğu, 5148 - 5149 - 5150 nolu orman tahdit noktalarının (1975 yılına ilişkin orman tahdit haritasında düze yakın bir hat olmasına rağmen) önceki bilirkişilerce kırık bir hat olarak çizilmesinin ise 1949 yılına ilişkin orman tahdit çalışma tutanağında "çiftliğin mezru ve gayri mezru arazileri ile meraların tahdit harici bırakılmasına" denildiği, buradaki mera ifadesinin 5149 nolu orman tahdit noktasında gözüken yıkık ahır yeri ile doğusundaki çitler ile çevrili hayvan ağıllarının bulunması nedeni ile 5149 nolu orman tahdit noktasının doğusu ve kuzeydoğusu ile kuzey, kuzeybatı bölümünün tanımlandığı,resmi belgelerde bu bölümün açıklık alanda kaldığı,bu bölgede mera olarak tanımlanabilecek başka bir alanın bulunmadığı, 5149 nolu orman tahdit noktasının tutanakta tarif edildiği gibi ahır kalıntılarının ..

... fotoğrafları ve memleket haritasında kesin olarak belirlendiği, açıklanarak bozma öncesindeki orman bilirkişi raporlarına itibar edilmesi gerektiği belirtilmiş ve bu uygulamaları gösteren krokiler sunmuşlardır.

Yine ... Köyü 890, 944, 948, 949 ila 956 parsellere yönelik olarak davacı ... yönetimi tarafından açılan dava aynı mahkemenin 2005/288 E. sAyılı dosyasında incelenmiş olup,temyiz incelemesi Dairemizin 2008/11866 E sayılı dosyasında incelenmiş ve sözkonusu dosyada kadastro teknisyeni ... der,orman yüksek mühendisleri ... ... ..., ... ... ve ... ... tarafından düzenlenen 20.07.2006 tarihli rapor ile dayanağı olan ek 1 nolu krokideki (memleket haritası ve ... fotoğrafları ile desteklenen ve zemine de uygun olduğu anlaşılan) 1975 tahdit hattı esas alınarak uyuşmazlık çözümlenmiştir.Bu dosyadaki uzman orman bilirkişi kurulunun da çizdiği hatlar sözkonusu bilirkişi kurulunun çizdiği hatlar ile aynıdır.ancak buna rağmen uzman bilirkişilerce bozma öncesindeki raporlara itibar edilmesi gerektiği belirtilerek çekişmeli taşınmazların orman sayılan yerlerden olup olmadıkları yolunda açıklamalar yapılmıştır.

Sonuç itibarı ile memleket haritası ve ... fotoğrafları ile desteklenen, zemindeki duruma da uygun olan 1975 yılına ilişkin tahdit hattı hem dosyadaki uzman bilirkişi kurulunca hem de dairemizin 2008/11866 E sayılı dosyasındaki uzman bilirkişi kurulu tarafından aynı şekilde çizilmiş olup artık bu bölgedeki uyuşmazlıkların mavi ile çizilen 1975 tahdit hattı esas alınarak çözümlenmesi gerekmektedir. Bu nedenle, sözkonusu hatta göre ... Köyü 1055 parselin bir bölümünün tahdit içinde kaldığı anlaşılmaktadır. Ancak, bozma ilamından önceki hükme esas 02.06.2005 tarihli orman ve fenni bilirkişi tarafından düzenlenen krokide tahdit içinde olarak belirtilen (A) harfli 4.70 m2'lik bölüm ile 19.8.2008 tarihli orman ve fenni bilirkişilerce düzenlenen ek 1 nolu krokideki kesinleşen orman tahdit sınırları içinde kalan bölümler birbirinden farklı olup, çekişmeli 1055 parselin mahkemece kabul edilen yüzölçümünden daha büyük bir alanın orman tahditi içinde kaldıkları anlaşılmaktadır.Bu nedenle dosyanın uzman fenni bilirkişiye verilerek bilirkişilerce 1975 tahdit hattı olarak çizilen ek 1 nolu krokideki hatta göre bu taşınmazın kesinleşen orman kadastro sınırları içinde kalan ve kalmayan bölümlerinin yüzölçümlerinin belirlenmesi ve bunu gösteren rapor ve kroki düzenlemesi istenerek alınacak rapor ve krokiye göre davanın kısmen kabulü ile bu bölüm yönünden tapu kaydının iptali ile davalının bu bölümler üzerindeki elatmasının önlenmesine karar verilmesi yolunda hüküm kurulması gerekirken aksine düşünceler ile kurulan hüküm doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; Orman Yönetiminin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde iadesine 03.12.2009 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/11202, Karar No: 2010/11871, Tarih: 22.11.2010

**4. Hukuk Dairesi         2010/11202 E.  ,  2010/11871 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... .... A.Ş ve diğeri aleyhine 17/08/2007 gününde verilen dilekçe ile basın yoluyla kişilik haklarına saldırı nedeniyle 20.000 TL manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; 2.500 TL manevi tazminat takdirine dair verilen 25/03/2010 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili ile davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre tarafların yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA ve aşağıda yazılı onama harcının 17,15 TL'sinin davacıya, 148,50 TL'sinin de davalılara yükletilmesine, peşin alınan harçların bundan bundan mahsubuna 22/11/2010 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Dava, basın yolu ile kişilik haklarına saldırıdan kaynaklanan manevi tazminat istemine ilişkindir.Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hükmü, taraflar temyiz etmiştir.

Davacı vekili; ... Gazetesinin 17 Mayıs 2007 tarihli nüshasında, “Ulusalcı sendika, cemaatle namaza da karşı” başlığı ile yayınlanan yazıda müvekkilinin fotoğrafı ve ismi de kullanılarak din ve dini değerlere düşman olarak gösterilmesi suretiyle, kendisinin ve ailesinin can güvenliğinin tehlikeye atıldığını, mesleki ve sosyal çevresinde toplumun kin ve husumetine maruz bırakılıp, telafisi imkânsız zarara uğratılmasına neden olunduğunu ileri sürerek, manevi tazminat talebinde bulunmuştur.

2010/11202-2010/11871

Davalılar vekili; haberde, Eğitim-... Sendikası ... Şube Yöneticilerinin 16 Mayıs 2007 tarihinde ... ... düzenledikleri basın toplantısında yaptıkları açıklamanın birebir yer aldığını, gazetecilik gereklerinin yerine getirildiğini, kamuoyunu bilgilendirme amacının güdüldüğünü, kamu yararı, toplumsal ilgi, güncellik, konu ile yazı arasında düşünsel bağlılık ilkelerine sadık kalındığını, yazının bütününe bakılması gerektiğini bildirerek davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece; dava konusu yazı ile davacının din düşmanı gibi tanıtıldığı, hedef gösterildiği böylece kişilik haklarına saldırının oluştuğu gerekçeleriyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, Dairemiz sayın çoğunluğunca yerel mahkeme kararı hükmedilen tazminat miktarı yönünden düzeltilerek onanmıştır.

Davacının başkanı olduğu Eğitim-... Sendikası ... İl Temsilciliği yetkilileri, ... ... Yatılı Bölge Okulu’nda, din kültürü ve ahlâk bilgisi öğretmeni tarafından “Dinin Direği ...” isimli kitabın dağıtımı nedeniyle 16 Mayıs 2007 tarihinde ... ... basın toplantısı ve açıklaması yapmıştır. Dava konusu haber ise, 17 Mayıs 2007 tarihli ... Gazetesinde yayımlanmıştır.

Davacının başkanı olduğu Eğitim-... Sendikası ... İl Temsilciliği yetkilileri, ... ... Yatılı Bölge Okulu’nda, din kültürü ve ahlâk bilgisi öğretmeni tarafından “Dinin Direği ...” isimli kitabın dağıtımı nedeniyle 16 Mayıs 2007 tarihinde ... ... basın toplantısı ve açıklaması yapmıştır. Dava konusu haber ise, 17 Mayıs 2007 tarihli ... Gazetesinde yayımlanmıştır.

Basın özgürlüğü Anayasa’nın 28. maddesinde ve 5187 sayılı Basın Kanunu’nun 1 ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir.Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir.

Yerel mahkemenin gerekçesine ve Dairemizin sayın çoğunluğunun görüşlerine katılmamız mümkün değildir. Şöyle ki; haber gerçektir.Günceldir.Ekleme yoktur.Kamu yararı vardır.Özle biçim arasındaki denge bozulmamıştır. Eğitim-... Sendikası ... Şubesinin, ”Basına ve Kamuoyuna” başlıklı açıklamasında; ulusalcı anlayıştan yoksun olduğu vurgulanan adı geçen kitaptan alıntılara yer verildikten sonra değerlendirmeler bölümünün 5. bendinde; “... ibadetinin, temiz ve uygun olan her yerde yapılabileceği göz ardı edilmektedir.Kesinlikle camide ve cemaatle kılınması gerekliliği vurgulanmaktadır. …” ifadeleri yer almıştır. Kamuoyuna duyurulması amaçlanarak basın toplantısı ile bu açıklama yapıldığına göre davacının isim ve fotoğrafının kullanılmasının doğal karşılanması icap eder.Okuyucunun ilgisini çekecek şekilde başlık ve üslup kullanılmıştır. Konunun hassasiyeti dikkate alınarak toplumun tepki gösterebileceği davacı tarafından basın toplantısı öncesinde öngörülmesi gerekirdi.Tüm bu hususlar bilinerek ... ... basın toplantısı-açıklaması yapılmış ve fotoğraf çektirilmiştir.Bundan sonra yazmayın ve fotoğrafı yayınlamayın demek işin gereğine ve tabiatına aykırıdır.

Şu durumda, Türk Medeni Kanunu’nun 24. Borçlar Kanunu’nun 49. maddeleri ile teminat altına alınan kişilik haklarına saldırı ve hukuka aykırılık gerçekleşmemiştir.Tüm bu sebeplerle davanın tümden reddi düşüncesinde olduğumuzdan, kısmen kabulü yönündeki yerel mahkeme kararını onayan sayın çoğunluğun görüşlerine katılamıyoruz.22/11/2010
Yargıtay — Esas No: 2016/5479, Karar No: 2017/2952, Tarih: 19.04.2017

**11. Ceza Dairesi         2016/5479 E.  ,  2017/2952 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

1-Sahte fatura düzenleme suçunda suçun maddi konusunun fatura olması ve 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki "Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanun’un Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır" şeklindeki düzenlemeye göre faturaların Vergi Usul Kanunu’nun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi karşısında, dava konusu 2005-2006-2007-2008 ve 2009 takvim yıllarına ait fatura aslı veya onaylı suretlerinin kanaat oluşturacak sayıda temin edilip, zorunlu unsurları taşıyıp taşımadığı tespit edilerek dosya arasında bulundurulması gerektiği ve sanığın mükellef şirkette bir dönem işçi olarak çalıştığını ancak şirketin ortağı yada yetkilisi olmadığını beyan ederek suçlamaları kabul etmemesi karşısında; gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespit edilmesi bakımından; sahte olduğu iddia edilen faturaları kullanan firmalar hakkında varsa düzenlenen vergi raporlarının, karşıt inceleme tutanaklarının aslı veya onaylı örnekleri getirtilerek, bu firmalar ve şahıslar hakkında sahte fatura kullanmak suçundan dava açılıp açılmadığı, açılmışsa akibeti araştırılıp, dava dosyaları celp edilip özetinin duruşma tutanağına geçirilip, bu davayı ilgilendiren ve sahteliği belirleyen delillerin onaylı örneklerinin dava dosyasına intikal ettirilmesi, faturaların gerçek alım satım karşılığı olup olmadığının, mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyeleri, teslim tesellüm belgeleri, bedellerinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun kanıtlama yeteneği olan geçerli ödeme belgeleri ve satıcının kasasına ya da banka hesabına girip girmediğinin tespiti ile, faturaları düzenleyen mükellefin yeterli üretimi, mal girişi ya da stoğu olup olmadığı dikkate alınarak faturaları kullanan kişi ve şirketler ile sanıkların ticari defter ve belgeleri üzerinde karşılaştırmalı bilirkişi incelemesi yaptırılarak, suça konu faturaları kullanan şirket yetkililerinin faturaları kimden, hangi ticari ilişkiye dayanarak aldıklarının sorulması, gerekirse faturalar üzerinde yazı imza incelemesi yaptırılmasından sonra sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi,

2- Kabule göre ise; kamu davasının vergi suçu ve inceleme raporları ile mütalaaya uygun olarak “2005, 2006, 2007, 2008, 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek” ve defter -belge ibraz etmeme suçlarından açıldığı, her takvim yılında kendi içerisinde "teselsül eden" sahte fatura düzenlemek suçlarının birbirlerinden bağımsız ve ayrı suçları teşkil edeceği; sanık hakkında her takvim yılı için ayrı ayrı olmak üzere ve defter belge ibraz etmeme suçu nedeniyle de 213 sayılı Kanunun 359/a-2 maddesi uyarınca hüküm tesisi yerine sanığın tüm eylemleri tek suç kabul edilerek eksik ceza tayini,

3- 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde yer alan haklardan sanığın sadece kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri yönünden koşullu salıverilme tarihine kadar uygulanması gerektiğinin gözetilmemesinin Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiniin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, sonuç ceza miktarı bakımından kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 19.04.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3096, Karar No: 2010/8062, Tarih: 04.11.2010

**5. Ceza Dairesi         2010/3096 E.  ,  2010/8062 K.**

**"İçtihat Metni"**

Irza geçme, alıkoyma ve bu suçlara iştirakten sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ...'ın yapılan yargılanmaları sonunda; sanıklar ..., ..., ..., ..., ... ve ...'ın atılı suçlardan beraetlerine, ...'in alıkoyma suçundan beraetine, ırza geçme suçundan ise eylemi reşit olmayan mağdurenin rızası ile cinsi münasebette bulunma niteliğinde görülerek mahkumiyetine dair ... Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 09.10.2008 gün ve 2006/154 Esas, 2008/245 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay’ca incelenmesi sanık ... müdafii ve katılanlar vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

İddianame içeriğine göre sanıklar ..., ... ve ... hakkında dava açıldığı halde hüküm verilmeyen alıkoyma suçuna iştirakten dolayı dosyanın mahkemesince ele alınarak zamanaşımı süresince karar verilmesi mümkün görülmüştür.

Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle sanık ... hakkında alıkoyma suçundan, sanıklar ..., ..., ... hakkında ırza geçme suçuna iştirakten, ..., ... ve ... hakkında ırza geçme ve alıkoyma suçlarına iştirakten verilen beraet hükümleri usul ve kanuna uygun olduğundan yerinde görülmeyen katılanlar vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

Sanık ... hakkında reşit olmayan mağdurenin rızası ile cinsi münasebette bulunma suçundan kurulan mahkümiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarına gelince,

En son eylem tarihinin 22.04.2005 olduğu nazara alındığında 765 sayılı TCK.nun 416/son, 80, 418/2, 55/3, 59. maddeleri uyarınca sanığa tayin olunan cezanın 647 sayılı Yasanın 4. maddesi uyarınca günlüğü 12,00 TL. yerine 11,00 TL.den adli para cezasına çevrilmek suretiyle noksan ceza tayini, kanuna aykırı bulunduğundan 5237 sayılı TCK.nun 7/2. maddesi ile 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek hükmün CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, aynı Yasanın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak hüküm fıkrasında yer alan "günlüğü 11,00 YTL.den 1826,00 YTL adli para cezası ile cezalandırılmasına" ibaresi çıkarılarak yerine "günlüğü 12,00 TL.den 1992,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına" yazılmak suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 04.11.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/20530, Karar No: 2013/16213, Tarih: 30.10.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2012/20530 E.  ,  2013/16213 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır.Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir.Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS. madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanık resmi nikahlı evli iken, 1987 yılında vefat eden babasından sigorta maaşını alabilmek için 16.10.1997 tarihinde muvazzalı olarak boşandığı, ancak eski eşi ile aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, ...'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdığı iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelliyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı,sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 30.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.