muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/9589, Karar No: 2024/11176, Tarih: 11.09.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/9589 E.  ,  2024/11176 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2024/18 E., 2024/219 K.

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 341 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, ilk derece mahkemeleri tarafından verilen ve miktar veya değeri 28.250,00 Türk lirasını geçmeyen malvarlığı davalarına ilişkin kararlar kesindir. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre 01.01.2021-31.12.2022 yürürlük süreli toplu iş sözleşmesindeki taban ücret uygulaması sebebiyle davacının bireysel iş sözleşmesinde belirlenen ücretinin, asgari ücretle olan bağının 01.01.2021 tarihi itibarıyla kesildiği görülmekle; somut davadaki hükmün, ücret tespiti bakımından temyiz kesinlik sınırını aşacak şekilde ileriye yönelik bir etkisinin bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Hüküm altına alınan ve temyize konu edilen toplam miktar, İlk Derece Mahkemesinin karar tarihi itibarıyla kesinlik sınırı olan 28.250,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

11.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15908, Karar No: 2013/15636, Tarih: 12.11.2013

**1. Hukuk Dairesi         2012/15908 E.  ,  2013/15636 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Yanlar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 12.11.2013 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalı ... geldi, davetiye tebliğine rağmen temyiz edilenler vekili Avukat gelmedi yokluğunda duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen asilin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil isteklerine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden, miras bırakan 1929 doğumlu ...'ın 12.08.2010 tarihinde öldüğü, geriye mirasçıları olarak; davacı oğulları ile davalı kızı ve dava dışı kızı kaldıkları, çekişmeli taşınmazın ise muris tarafından 12.11.1991 tarihinde satış suretiyle davalıya temlik edildiği anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa,niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türü dür. Söz konusu Muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l.4.1974 tarihli 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanununun 706., Borçlar Kanununun 213 ve Tapu Kanununun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince; murisin bakımının uzun süredir davalı kızı tarafından yapıldığı, davacıların dahi murisin bakımının davalı tarafından sağlandığını dava dilekçesinde açıkça kabul ettikleri, dosya kapsamı ve tanık anlatımlarından muris ile davacı çocukları arasında bir husumetin de bulunmadığı anlaşılmakta olup, bu hususlar bir arada değerlendirildiğinde murisin mal kaçırma amacıyla temlikte bulunduğunu söyleyebilme olanağı yoktur.

Hemen belirtilmelidir ki; satışa konu edilen bir malın devrinin belirli bir semen karşılığında olacağı kuşkusuzdur. bir başka ifade ile malın bedelinin ise mutlaka para olması şart olmayıp belirli bir hizmet ya da emek de olabileceği kabul edilmelidir. (HGK.'nun 29.4.2009 gün 2009/1-130 S.K.) Esasen, yukarıda da değinildiği üzere muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı olarak açılan davaların hukuki dayanağını teşkil eden 1.4.1974 günlü 1/2 Sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında miras bırakanın gerçek iradesinin mirasçıdan mal kaçırma olması halinde uygulanabilirliğinin kabulü gerekir. Başka bir ifade ile murisin iradesi önem taşır.

Yukarıda değinilen somut olgular, açıklanan ilkeler çerçevesinde değerlendirildiğinde miras bırakanın gerçek irade ve amacının diğer mirasçılardan mal kaçırma olmadığı sonucuna varılmaktadır.

Hal böyle olunca, davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirmeyle yazılı şekilde kabulüne karar verilmesi doğru değildir.

Davalının temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle hükmün açıklanan nedenden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 29.12.2012 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesinin 14. maddesi gereğince gelen temyiz eden vekili için 990.00.-TL. duruşma avukatlık parasının temyiz edilenlerden alınmasına, 12.11.2013 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

-KARŞI OY-

Davalının temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle hükmün açıklanan nedenden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 29.12.2012 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesinin 14. maddesi gereğince gelen temyiz eden vekili için 990.00.-TL. duruşma avukatlık parasının temyiz edilenlerden alınmasına, 12.11.2013 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

-KARŞI OY-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve özellikle davalının işlemin gerçek bir satış olduğunu savunmasına rağmen satış bedelini ödediğini kanıtlayamadığı, murisin davacılarla görüşmediği ve muris ile davalı arasında ölünceye kadar bakma ilişkisi mevcut olsa idi temlikin uygun şekilde yapılarak tasarrufun sağlıklı olması sağlanabilecekken yapılmadığına göre yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru olduğundan hükmün onanması gerekir. Açıkladığım nedenlerle değerli çoğunluğun bozma görüşüne iştirak etmiyorum.
Yargıtay — Esas No: 2021/3255, Karar No: 2021/5686, Tarih: 31.05.2021

**3. Hukuk Dairesi         2021/3255 E.  ,  2021/5686 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANTALYA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 5. HUKUK DAİRESİ

...

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen muhdesatın aidiyetinin tespiti ve allacak davasının kabulüne dair verilen karar hakkında, bölge adliye mahkemesi tarafından yapılan istinaf incelemesi sonucunda; davalıların istinaf başvurusunun esastan reddine yönelik olarak verilen kararın, süresi içinde davalılardan ... tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; dava dışı ...’un kendisini 1964 yılında evlat edindiğini, davalıların ise, dava dışı ...’un eşi olan ...’un yasal mirasçıları olduğunu, ...’un 2005 yılında vefat ettiğini, davalıların murisi ... ile anne oğul ilişkisine sahip olduğunu ve 2016 yılında vefatına kadar onun her ihtiyacı ile kendisinin ilgilendiğini, ... hayatta olduğu süreç içinde ona ait taşınmazlardan tarla vasfında olanlara çeşitli meyve ağaçları diktiğini, bunların bakımları ile de kendisinin ilgilendiğini, yine ...’a ait ev ve arsa vasfında olan taşınmazlara da bir takım tadilatlar yaptığını, davalıların ...’un mirasçıları olmaları nedeniyle söz konusu taşınmazların üzerindeki muhdesatlarla davalılara intikal edeceğini ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakkı saklı kalmak üzere, ...’a ait taşınmazlara iyi niyetli olarak diktiği ağaçlar ile evlere yapmış olduğu bakım ve tadilat masraflardan şimdilik 1.000 TL’nin davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep etmiş; 15/05/2017 tarihli ıslah dilekçesi ile talebini 59.965 TL’ye yükseltmiştir.

Davalılar; davacı ile murisleri ...’un hiçbir yakınlığının bulunmadığını, davacının murisleri ile ilgilenmediğini, taleplerinin yerinde olmadığını savunarak, davanın reddini istemişlerdir.

İlk derece mahkemesince; alınan bilirkişi raporları ile davacının yaptığı tadilatlar ve diktiği ağaçlar ve bakım giderlerinin tespit edildiği, davacının muris ...'un vefatına kadar iyi niyetli olarak taşınmazları kullandığı, muhtesat edindiği ve var olan meskenlerde tadilat yaptığı gerekçesiyle, davanın kabulü ile 59.965 TL’nin davalılardan miras payı oranında alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş; karara karşı, davalılarca istinaf yoluna başvurulmuştur.

Bölge adliye mahkemesince; davacının, dava konusu taşınmazlarda yaptığını ileri sürdüğü muhtesatların verasetin intikali ile davalı mirasçıların mülkiyetine geçtiği ve davalıların bu muhtesat bedeli kadar zenginleştiği, mahkemece muhtesat bedelleri ile ilgili bilirkişi raporu ile belirlenen bedelin davalılardan tahsiline karar verilmesinde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle, davalılar vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş; karar, davalılardan ... tarafından temyiz edilmiştir.

1-Uyuşmazlık; davacının, davalıların murisi...’a ait bir kısım taşınmazlarda yetiştirdiği ağaçlar ile yapılara yaptığı masrafların sebepsiz zenginleşme kurallarına göre davalılardan tahsili istemine ilişkindir.

Sebepsiz zenginleşmeden söz edilebilmesi için, bir taraf zenginleşirken diğerinin fakirleşmesi, zenginleşme ve fakirleşme arasında uygun nedensellik bağının bulunması ve zenginleşmenin hukuken geçerli bir nedene dayalı olması gerekir.

02/02/1991 tarihli ve 1990/1 E. 1991/1 K. sayılı YİBK'da vurgulandığı gibi iade borcunun kapsamını belirlemede öncelikle fakirleşme ve zenginleşme zamanının tespit edilmesi gerekir. Sebepsiz zenginleşme nedeniyle iade isteminde bulunabilmek için, bir tarafın mal varlığının diğer tarafın mal varlığı aleyhine çoğalması gerekir.

Bu azalma ve çoğalmanın, dava konusu taşınmazın davacı tarafından davalılara teslim edildiği tarihte gerçekleştiğinin kabulü zorunludur.

Dosyada yer alan bilgi ve belgelerden, davacının, ağaç diktiği tarlarlar ile tadilat yaptığı yapıları halen kullanıp kullanmadığı, zilyetliğinin devam edip etmediği anlaşılamamaktadır.

Bu nedenlerle, ilk derece mahkemesince davaya konu edilen taşınmazların ve yapıların dava tarihi itibariyle davacının kullanımında olup olmadığının, bu tarih itibariyle davacının zilyetliğinin devam edip etmediğinin araştırılması, nitekim bu taşınmaz ve yapılar halen davacının kullanımında ise, sebepsiz zenginleşme olgusunun henüz gerçekleşmediği gözetilerek hukuki yarar yokluğu nedeniyle davanın reddi gerekeceğinin nazara alınması gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiştir.

İlk derece mahkemesi kararının, yukarıda açıklanan nedenle bozulmasına karar verilmiş olduğundan, HMK'nın 373/1 maddesi uyarınca, işbu karara karşı yapılan istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin bölge adliye mahkemesi kararının da kaldırılmasına karar verilmiştir.

2-Bozma nedenine göre, davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

SONUÇ : Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle 6100 sayılı HMK'nın 373/1 maddesi uyarınca temyiz olunan bölge adliye mahkemesi kararının KALDIRILMASINA, aynı Kanunun 371. maddesi uyarınca ilk derece mahkemesi kararının yukarıda açıklanan nedenlerle davalı yararına BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenlerle davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz eden davalıya iadesine, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin de bölge adliye mahkemesine gönderilmesine, 31/05/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8757, Karar No: 2015/2888, Tarih: 27.04.2015

**23. Hukuk Dairesi         2014/8757 E.  ,  2015/2888 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacılar vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Davacılar vekili; davacı müvekkili ...'ın davalı kooperatifin üyesi olduğunu, müvekkilinin kooperatife gerçekte 4.200,00 TL borcu olduğu halde davalının 7.673,00 TL üzerinden Fethiye 2. Icra Müdürlüğü'nün 2009/3908 sayılı dosyası ile takibe geçtiğini, müvekkili tarafından yapılan ödemelerin borçtan düşülmediğini, takibe konu senedin teminat amacı ile verildiğini, tüm bu nedenlerle davanın kabulü ile müvekkillerinin davalıya 4.200,00 TL'lık miktar dışında başka borçlarının olmadığının tespitine, takibin ve senedin iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının elinde yazılı belge olmadığını, iddiaların yazılı delille ispat edilebileceğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; icra takibine konu senedin altındaki imzaların davacılara ait olduğu hususunda ihtilafın bulunmadığı, davacıların borcunu ödediklerine ilişkin bir kaydın yer almadığı, davacıların ödeme iddialarını HMK'nın 200. maddesi uyarınca yazılı delil ile ispat etmek zorunda oldukları, ancak iddianın yazılı belge ile ispatlanamadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacılar vekili temyiz etmiştir.

1) Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2) Dava, takibe konu senet gereği borcun bulunmadığının tespiti istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın reddine karar verilmişse de, davacılar dava dilekçesinin deliller kısmında yemin deliline dayanmışlardır. Mahkemece, davacıların diğer delillerle davalarını ispat edemedikleri sonucuna varmış olmakla, davacı yana yemin teklif etme hakkı hatırlatılarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, bu husus nazara alınmadan yazılı şekilde hüküm tesisi yasaya aykırı olmuştur.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 27.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/22297, Karar No: 2015/10745, Tarih: 15.06.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/22297 E.  ,  2015/10745 K.**

**"İçtihat Metni"**

Ağır Ceza Mahkemesi

Hüküm : 5.036,72 TL maddi ve 5.000 TL manevi tazminatın davalıdan alınarak davacıya verilmesine

Davacının tazminat talebinin kısmen kabulüne ilişkin hüküm, davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Gerekçeli karar başlığında, 466 sayılı Kanun gereğince tazminat davası olan dava türünün koruma tedbirleri nedeniyle tazminat davası olarak, 04.07.2011 olan dava tarihinin 02.10.2013 olarak ve 25.02.2014 olan karar tarihinin 18.02.2014 olarak yazılması mahallinde düzeltilebilir yazım yanlışlığı kabul edilmiş, davacı vekilinin davalı tarafın temyiz dilekçesinin kendisine tebliğinden itibaren süresi içinde verdiği cevap dilekçesinde hükme ilişkin itirazlarını bildirerek, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu hükümlerine uygun olarak katılma yoluyla temyiz isteğinde bulunduğu dikkate alındığında tebliğnamedeki davacı vekilinin temyiz isteminin reddine dair görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan incelemeye, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre; davacı vekili ve davalı vekilinin, sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Davacı vekili, 04.07.2011 havale tarihli dilekçesi ile müvekkili olan davacının 04.11.1980 ile 18.05.1981 tarihleri arasında haksız olarak tutuklu kaldığını belirterek maddi ve manevi tazminat talebinde bulunmuş,

Mahkemece yapılan yargılama (inceleme) sonunda, davanın kısmen kabulü ile ''5.036,72 TL'' maddi, ''5.000 TL'' manevi tazminatın davalı hazineden alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiştir.

Tazminat isteminin dayanağı olan Ağır Ceza Mahkemesinin 1982/58 esas, 1983/82 karar sayılı ceza dava dosyasının incelenmesinde; davacı (sanık) ve müdafinin yokluğunda 12.09.1983 tarihinde beraat kararı verildiği, beraat kararı verildikten sonra, kararın davacıya (sanığa) veya müdafine tebliğ edildiğine dair herhangi bir bilgi veya tebligat parçası bulunmadığı, davacının 17.06.2011 tarihinde vermiş olduğu vekaletnameye istinaden Av. ... 04.07.2011 tarihinde tazminat davasını açtığı anlaşılmıştır.

Davacı hakkındaki tutuklama işlemi, 1 Haziran 2005 tarihinden önce gerçekleştiğinden 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 6. maddesine göre, davacının tazminat talebi 466 sayılı Kanun Dışı Yakalanan veya Tutuklanan Kimselere Tazminat Verilmesi Hakkında Kanun hükümlerine tabi olacaktır

466 sayılı Kanunun 2. maddesine göre de "verilen kararların kesinleştiği veya bu iddiaların mercilerince karara bağlandığı tarihten itibaren üç ay içinde" davanın açılması gerekmektedir.

466 sayılı Kanunun 2. maddesine göre de "verilen kararların kesinleştiği veya bu iddiaların mercilerince karara bağlandığı tarihten itibaren üç ay içinde" davanın açılması gerekmektedir.

Kanunda öngörülen 3 aylık sürenin, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 23.03.2010 tarih ve 2009/256 esas, 2010/57 sayılı kararı ile, "kesinleşen kararların tebliğinden" itibaren başlayacağı kabul edilmiş, ancak, kesinleşmiş kararların tebliğini öngören bir kanuni düzenleme bulunmaması nedeniyle, kararının tebliğ edilmemesi halinde tazminat davasının hangi sürede açılacağı hususu belirtilen kararda tartışılmamış, Ceza Genel Kurulu'nun 6.5.2014 tarih ve 141-229 sayılı kararında da 466 sayılı Kanuna göre incelenen tazminat davasının usul ve yasaya uygun yapılan kesinleşmesinden itibaren her halükarda 10 yıl içinde eğer kesinleşmiş beraat kararı tebliğ edilmiş ise tebliğ tarihinden itibaren 3 ay içinde davanın açılması gerektiği kabul edilmiştir.

Bununla beraber ceza yargılaması sonunda verilen beraat hükümlerinin, hükümden sonra usulüne uygun olarak tebliğ edilememesi veya tebliğ edildiğine dair tebligat parçalarının dosyada bulunamaması gibi hallerde, kısaca zamanında kesinleştirilmeyen beraat veya kovuşturmaya yer olmadığına dair kararlarda tazminat davasının hangi sürede açılacağı konusunda açıklık bulunmamakla birlikte, belirsiz olan bu durumun ila nihaye devam edemeyeceği nazara alınarak, bir noktadan sonra dava açmanın bir süre ile sınırlandırılması, bilhassa yukarıda zikredilen CGK'nın 23.03.2010 gün ve 256-57 sayılı kararında herhangi bir süre sınırlaması öngörülmemesi nedeniyle adliye arşivlerinin taranarak tazminat davalarının açıldığı gözlemlendiğinden zorunluluk arzetmektedir.

Davalı Maliye Hazinesinin bu konuda aleyhine açılan tazminat davaları ile ilgili herhangi bir arşiv kaydı veya bilişim sistemleri üzerinden oluşturulmuş bir veri tabanı bulunmadığından, konuya ilişkin temyiz incelemesi yapan dairemizce, aynı yıl içinde aynı hukuksal nedenlerle açılan mükerrer tazminat davalarının bulunduğu da tespit edilmiş olup, bunlara örnek olarak; 12.CD, 16.12.2013/25273-29105 ve 25.3.2013/2459-538 sayılı ilamları gösterilebilir.

Yine aynı şekilde, beraat veya kovuşturmaya yer olmadığına dair kararlar tebliğ edilmesine rağmen bu kararlara kesinleşme şerhleri verilmesi gözardı edilmekte, unutulmakta ve daha sonra bu tebligat parçaları çeşitli nedenlerle dosyadan çıkarılmaktadır. Dolayısıyla, uygulamada beraat kararları ile ilgili sağlıklı bir kesinleştirme işlemi yapılmadığı görülmektedir. Açıklanan nedenlerle bu hakkın kullanılmasının hukuki olarak sınırlandırılması yapılırken, hak kayıplarını önlemeye yönelik bir yolun bulunması da zorunluluk arzetmektedir. Somut olayda da buna benzer bir durum söz konusu olup, karar sonrası beraat kararının tebliğine ilişkin tebligat parçaları dosya içinde bulunmamaktadır. Bu durumda da ya tebligat parçaları sonradan dosyadan çıkarılmış veya karar sonrası tebliğ işlemi hiç yapılmadığı algısı doğmaktadır.