muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2025/1351, Karar No: 2025/3790, Tarih: 12.05.2025

Bu açıklamalar kapsamında mezkûr ilâmda yapılan inceleme neticesinde hüküm fıkrasında; "Dair, sanığın ve katılan vekilinin yüzüne karşı, Cumhuriyet Savcısının katılımıyla talebe uygun olarak verilen kararın, sanığa ve katılan vekiline Gerekçeli Karar tebliğinden itibaren iki hafta içerisinde Mahkememize veya başka bir yer Asliye Ceza Mahkemesine verilecek dilekçe ile veya zabıt katibince tutanağa geçirilecek beyanla, sanık tutuklu veya hükümlü ise hükme karşı cezaevi müdürlüğüne bir dilekçe ile veya bulunduğu ceza infaz kurumu ve tutuk evi müdürüne beyanda bulunarak sözlü beyanlarının tutanağa bağlanmak suretiyle Yargıtay nezdinde Temyiz Kanun Yolu Açık Olmak Üzere, süresi içerisinde bu şekilde kanun yoluna müracaat edilmediği takdirde hükmün kesinleşeceği..." ihtarına yer verildiği, kanun yolunun türü, başvuru mercii ve süresi belirtildiği hâlde temyiz dilekçesinin temyiz nedenlerini de içermesi gerektiği ihtarına yer verilmediği, buna rağmen sanığın kanunî süresi içinde 16.09.2024 tarihli gerekçesiz temyiz dilekçesi ile hükmü temyiz etmeye yönelik iradesini açıkladığı tespit edilmekle, "5271 sayılı Kanun'un 294. maddesinin birinci fıkrası uyarınca gerekçeli kararın tebliğinden itibaren iki hafta içinde temyiz nedenlerini bildirir gerekçeli temyiz dilekçesinin sunulması, aksi takdirde temyiz isteminin reddolunacağı" ihtarını içerir tebligat ile gerekçeli kararının tebliğ edilmesi, süresi içinde hükmü gerekçeli olarak temyiz etmesi hâlinde temyiz dilekçesi ve buna ilişkin düzenlenecek olan ek Tebliğname ile birlikte, temyiz sebeplerini bildirmemesi hâlinde ise mevcut hâliyle, incelenmek üzere Dairemize gönderilmesi için, dava dosyasının incelenmeksizin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, Oy birliğiyle, 12.05.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/13890, Karar No: 2011/740, Tarih: 03.02.2011

**9. Ceza Dairesi         2010/13890 E.  ,  2011/740 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Terör örgütüne silah sağlama

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 315, 3713 sayılı Kanunun 5, 5237 sayılı TCK'nın 62, 1412 sayılı CMK'nın 326/son, 5237 sayılı TCK'nın 53/1-2-3, 63. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Usulüne uygun tebligata rağmen sanık müdafiinin duruşmaya gelmediği ve geçerli bir mazeret de bildirmediği anlaşıldığından, duruşmasız olarak yapılan inceleme sonunda gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK'nın 58/9. maddesi infaz rejimi ile ilgili olup kazanılmış hak oluşturmayacağı da gözetilerek, silahlı terör örgütüne silah sağlama suçundan mahkumiyetine karar verilen sanık hakkında anılan maddenin uygulanması konusunda her zaman bir karar verilmesi mümkün görülmüştür.

Bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçunun sübut kabul, olay niteliğine ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde suç vasfı tayin edilmiş, cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 03.02.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/7606, Karar No: 2020/5482, Tarih: 09.06.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/7606 E.  ,  2020/5482 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını ihlal, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1. Suça sürüklenen çocuk ... hakkında kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz isteminin incelenmesinde,

Suça sürüklenen çocuk müdafinin yüzüne karşı verilen 03.02.2016 tarihli hükümleri, 1412 sayılı CMUK'nın 310/1. maddesinde öngörülen 1 haftalık temyiz süresi geçtikten sonra, 15.02.2016 tarihli dilekçesiyle temyiz eden suça sürüklenen çocuğun, süresinde olmayan temyiz isteğinin, aynı Kanun'un 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

2. Suça sürüklenen çocuk ... hakkında mala zarar verme suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesinde,

14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Yasa'nın 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3000 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükmünün temyizi mümkün olmadığından suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

3. Suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz isteminin incelenmesinde,

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA, 09.06.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/5053, Karar No: 2007/6175, Tarih: 29.05.2007

**1. Hukuk Dairesi         2007/5053 E.  ,  2007/6175 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : AKŞEHİR ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 21/06/2004

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, çekişme konusu .parsel sayılı taşınmazın davalıların murisi F.. C... adına kayıtlı olup, taşınmazın Akşehir Gölünün kıyı kenar çizgisinin göl tarafında kaldığını ileri sürerek, tapu kaydının iptali ile kıyı olarak terkinine karar verilmesini istemiştir.

Davalılar, oturumlara katılmamışlardır.

Mahkemece, sabit olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ... ...raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü

-KARAR-

Dava, tapu iptal ve terkin isteklerine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden, toplanan delillerden; çekişme konusu ..parsel sayılı taşınmazın davalıların miras bırakanı F..C...adına kayıtlı olduğu getirtilen kayıt örneklerinden anlaşılmaktadır.

Çekişme konusu taşınmazın keşfen elde edilen bilirkişi raporu ve özellikle, 28.11.1997 tarih ve 5/3 Sayılı İçtihadı Birleştirme kararı gözetilmek suretiyle belirlenen kayı kenar çizgisine göre tanımı 3621 Sayılı Yasanın 4.maddesinde tanımı yapılan kıyıda kaldığı belirlenerek davanın kabulüne karar verilmiş olmasında bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Ancak, mahkemece davanın kabulüne karar verildiği, özellikle davalının da davaya karşı koyduğu gözetildiğinde vekille temsil olunan davacı Hazine yararına avukatlık ücretine hükmedilmemiş olması, bunun yanı sıra davalının yargılama giderlerinden sorumlu tutulmaması da doğru değildir.

Davacının, bu yöne değinen temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerden ötürü HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 29.5.2007 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/3899, Karar No: 2010/9999, Tarih: 23.12.2010

**5. Ceza Dairesi         2008/3899 E.  ,  2010/9999 K.**

**"İçtihat Metni"**

Reşit olmayan mağdureyle cinsi münasebette bulunma ve evlenme olmaksızın dinsel törenle evlenme suçlarından sanık ...’in yapılan yargılanması sonunda; atılı evlenme olmaksızın dinsel törenle evlenme suçundan mahkümiyetine, reşit olmayan mağdureyle cinsi münasebette bulunma suçundan açılan kamu davasının ise düşmesine dair, Bingöl 2. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 12.05.2006 gün ve 2006/10 Esas, 2006/203 Karar sayılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi sanık tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelendi.

Temyiz dilekçesi içeriğinden sanığın reşit olmayan mağdureyle cinsel ilişki suçundan kurulan düşme kararını değil evlenme olmaksızın dinsel törenle evlenme suçundan verilen mahkümiyet hükmünü temyiz ettiği anlaşıldığından incelemenin mahkümiyet hükmü ile sınırlı olarak yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Hükümden sonra 08.02.2008 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren ve TCK.nun 7/2. maddesi uyarınca sanık yararına olan 5728 sayılı Kanunun 562. maddesinin 1. fıkrası ile değişik CMK.nun 231/5. maddesinde hapis cezası için öngörülen sınırın 2 yıla çıkartılması ve anılan maddenin 2. fıkrası ile de 231/14. maddesindeki soruşturulması ve kovuşturulması şikayete bağlı suç olma koşulunun kaldırılması karşısında, mahkemece 6008 sayılı Yasanın 7. maddesi de gözetilerek hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağının karar yerinde tartışılması lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, esası incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 23.12.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8055, Karar No: 2021/7569, Tarih: 06.12.2021

**1. Hukuk Dairesi         2021/8055 E.  ,  2021/7569 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BURSA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 1. HUKUK DAİRESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, Yerel Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, davalı vekilinin istinafı üzerine, Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun 6100 sayılı HMK'nın 353/1.b1 maddesi gereğince esastan reddine ilişkin olarak verilen karar davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuki nedenine dayalı tapu iptali tescil isteğine ilişkindir.

Davacı, mirasbırakan kardeşi ...'nun 5 parsel sayılı taşınmazı, 10/03/2006 tarihinde dava dışı ... ...’na, ...’nın da 17/12/2010 tarihinde mirasbırakanın eşi olan davalıya satış suretiyle temlik ettiğini, mirasbırakan ve davalı eşinin taşınmazda oturmaya devam ettiklerini, anılan temliklerin, mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek, tapu kaydının iptali ile miras payı oranında adına tescilini istemiştir.

Davalı, taşınmazı bedelini ödemek suretiyle satın aldığını belirterek, davanın reddini savunmuştur.

İlk Derece Mahkemesince, dava konusu taşınmazın davalı ...’ya temlik edildikten sonra mirasbırakan ve eşinin oturmaya devam ettiği, mirasbırakanın ekonomik durumunun iyi olduğu, taşınmaz satmasını gerektirecek ihtiyacının olmadığı, davalının taşınmazı satın alabilecek maddi imkanının bulunmadığı gerekçesiyle, davanın kabulüne karar verilmiş, davalı vekilinin istinafı üzerine, Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun 6100 sayılı HMK'nın 353/1.b.1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; 1959 doğumlu mirasbırakan ...’nun 18.06.2016 tarihinde ölümü üzerine geride mirasçı olarak, davacı kardeşi, davalı eşi ve dava dışı yeğenleri kaldığı, mirasbırakan Ahmet Hasip’in 5 parsel sayılı 80,26 m2 miktarlı bahçeli iki katlı kargir ev vasıflı taşınmazı 10/03/2006 tarihinde dava dışı ... ...’na temlik ettiği, ...'nın da 27/12/2010 tarihinde davalı ...’ye satış suretiyle temlik ettiği, anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nispi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 01.04.1974 tarih 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun 706., Türk Borçlar Kanunu'nun 237. (Borçlar Kanunun 213.) ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır

Öte yandan, muris muvazaası hukuki nedenine dayalı davalarda mirasbırakanın kastının açık bir şekilde saptanması gerekmektedir. Bu kapsamda, temlikin mirasçılardan mal kaçırma amacıyla yapıldığını ispat külfeti 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 190. maddesi ile Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 6. maddesi gereği davacı tarafa aittir.

Somut olaya gelince, temlikin muvazaalı olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş ise de, muris muvazaası hukuki nedenine dayalı davalarda mirasbırakanın asıl amaç ve iradesinin duraksamaya yer bırakmayacak şekilde ortaya çıkarılmasının önem arz ettiği, böylesi bir iddianın ileri sürülmesi halinde ispat külfetinin davacı tarafa ait olduğu kuşkusuzdur. Ne var ki, dinlenen davacı tanıklarının mirasbırakanın dava dışı ...’ya yaptığı temlik ile ilgili bilgilerinin bulunmadığı, ortak tanık olarak dinlenen ...’nın mirasbırakanın ihtiyacı olduğu için taşınmazı sattığını belirttiği, mirasbırakanın davacıdan mal kaçırmasını gerektirir somut bir olgunun ortaya konulamadığı, salt bedeller arasındaki farkın da muvazaanın ispatında yeterli olmadığı, mirasbırakanın yaptığı temlikin mirastan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğu iddiasının davacı tarafça ispatlanamadığı sonucuna varılmaktadır.

Hal böyle olunca, davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Hal böyle olunca, davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Davalı vekilinin yerinde bulunan temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 373/1. maddesi uyarınca Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA, İlk Derece Mahkemesi kararının yukarıda yazılı nedenlerden dolayı 6100 sayılı HMK’nın 371/1-a maddesi uyarınca BOZULMASINA, dosyanın kararı veren Ayvalık 2. Asliye Hukuk Mahkemesine gönderilmesine, kararın bir örneğinin Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesine gönderilmesine, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 06.12.2021 tarihinde kesin olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11366, Karar No: 2014/14351, Tarih: 10.06.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/11366 E.  ,  2014/14351 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Ankara 17. İş Mahkemesi

Tarihi : 26.03.2014

No : 2010/185-2014/232

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı; Milli Eğitim Müdürlüğü’ne bağlı Halk Eğitim Merkezinde 03.01.1990 tarihinden itibaren, usta öğretici olarak tam gün çalışmasına rağmen, çalıştığı dönemlerde sürelerin eksik şekilde Kuruma bildirildiğinden bahisle, eksik günlerin tespitini talep etmiş, Mahkemece; 1990/3. dönemi ile 2008/Haziran ayları arasında eksik bildirilen süreler tespit edilerek, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Milli Eğitim Bakanlığı’na bağlı Halk Eğitim Merkezlerinde usta öğretici olarak ek ders ücret bordrolarında belirtilen saatler kadar, ders ücreti karşılığı çalışmış olan davacının, ay içerisindeki toplam çalışma saatine göre aylık çalışma günü hesaplanmak suretiyle, sigortalı hizmet olarak Kuruma bildirimi yapılmış olup, iş bu dava ile davacı, işe giriş ve çıkış tarihleri arasındaki çalışmalarının tam süreli olarak kabulü ile ayda 30 gün üzerinden bildirim yapılması gerektiğinin tespitine karar verilmesini istemiştir. Davanın yasal dayanağı, 506 sayılı Kanunu’nun 79’uncu maddesi ile 1739 sayılı Milli Eğitim Temel Kanunu’nun 47’nci maddesidir.

Milli Eğitim Temel Kanunu’nun 47’nci maddesi; “Örgün ve yaygın eğitim kurumlarında ve hizmetiçi yetiştirme kurs, seminer ve konferanslarında uzman ve usta öğreticiler de geçici veya sürekli olarak görevlendirilebilir. Öğretim tür ve seviyelerine göre uzman ve usta öğreticilerin seçimlerinde aranacak şartlar, görev ve yetkileri, yönetmeliklerle tespit edilir.” düzenlemesini getirmiş, bu yasal düzenleme uyarınca çıkarılan Yönetmeliğin 5’inci maddesi “ Uzman ve Usta Öğreticiler aşağıdaki şekillerde görevlendirilirler.

1 - Geçici personel olarak:

Geçici personel olarak görevlendirilecek uzman ve usta öğreticiler ile yapılacak sözleşme esasları 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu’nun 15.05.1975 gün ve 1897 sayılı Kanun’un 1’inci maddesi ile değiştirilen 4’üncü maddesine göre Bakanlıkça hazırlanır.

2 -Ek ders görevi verilmek yoluyla:

1 - Geçici personel olarak:

Geçici personel olarak görevlendirilecek uzman ve usta öğreticiler ile yapılacak sözleşme esasları 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu’nun 15.05.1975 gün ve 1897 sayılı Kanun’un 1’inci maddesi ile değiştirilen 4’üncü maddesine göre Bakanlıkça hazırlanır.

2 -Ek ders görevi verilmek yoluyla:

4’üncü maddede belirtilen esaslara göre ek ders görevi verilmesi yoluyla görevlendirilecek uzman ve usta öğreticilere, 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu’nun 89’uncu maddesi uyarınca 02.12.1998 tarihli ve 98/12120 sayılı Bakanlar Kurulu Kararı ile yürürlüğe konulan Milli Eğitim Bakanlığı Öğretmen ve Yöneticilerinin Ders ve Ek Ders Saatlerine İlişkin Esaslarda belirtilen miktarda ek ders görevi verilebilir.”; aynı yönetmeliğin 8’inci maddesi; “Geçici sözleşmeli olarak görevlendirilen uzman ve usta öğreticilerin haftalık çalışma süresi 40 saattir.” ve 9’uncu maddesi; “Uzman ve usta öğreticilerin günlük çalışma süresi en fazla 8 saattir. Kurum Müdürü, Cumartesi, Pazar günleri de dâhil olmak üzere, uzman ve usta öğreticilere günün 8.00-23.00 saatleri arasında görev verebilir.” hükümlerini içermektedir. Davacının, çalışma esasları ile çalışması sırasında tabi olacağı statü yukarıda sıralanan mevzuat çerçevesinde ayrıntılı bir düzenlemeye tabi tutulmuş olup; anılan düzenlemelere egemen ilkeler ve 4857 sayılı İş Kanunu’nun 13’üncü maddesinde yer alan “İşçinin normal haftalık çalışma süresinin, tam süreli iş sözleşmesiyle çalışan emsal işçiye göre önemli ölçüde daha az belirlenmesi durumunda sözleşme kısmi süreli iş sözleşmesidir.” hükmü de gözetildiğinde; çalışma ilişkisinde, “tam süreli iş sözleşmesi” olarak nitelenmeye olanak verecek bir bağımlılık ilişkisinin bulunmadığı, usta öğreticilerin öngörülen ve önceden belirlenen süre dâhilinde bir çalışma yükümlülüğünü kabullendikleri ve ders saati karşılığında da ücrete hak kazandıklarını göstermektedir.

Bu konuda ortaya çıkan uyuşmazlık sonucu Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nca verilen 17.09.2008 gün 2008/10-555 Esas 2008/530 sayılı kararda da; “dinlenen tanıkların da aynı davacı gibi başka köylerde usta öğretici olarak çalışan kişiler olduğu, resmi belgeler ve davacının imzasını taşıyan belgelerle çelişkili tanık beyanlarına itibar edilemeyeceği anlaşıldığından; tam gün esası ve aylık karşılığı olmayan çalışmaların, günlük çalışma saatine göre ve kısmi zamanlı çalışma olması nedeniyle bu çerçevede değerlendirme yapılarak sonucuna göre karar verilmek gerektiği” belirtilmiş olup, bu şekildeki bir çalışma ilişkisinde, tam süreli çalışmaya ilişkin hakların doğduğunu kabule olanak yok ise de; yasa ve sözleşmelerde belirtilen sınırlamalara aykırı, tam süreli hizmet sözleşmesinin unsurlarının gerçekleştiği bir çalışma durumunun, eylemli olarak oluştuğunun iddia edilip kanıtlanması olanak dâhilinde bulunmaktadır. Ancak, bu yöndeki iddia, hizmet tespiti davalarının kamu düzenine ilişkin niteliği gözetilerek kanıtlanmalı; işverenin resmi kurum niteliği, ücret ödemelerinin kayıtlara dayalı olma gerekleri dikkate alınarak; kurum kayıtlarına yansıyan bilgilerin aksinin kanıtlanmasına yönelik kanıtların hüküm kurmaya elverişli olup olmadığı, sosyal güvenlik hakkının yaşama geçirilmesine yönelik davanın özelliklerinin gerektirdiği duyarlılık uyarınca denetlenmelidir.

Mahkemece; davacının; köyde görev yaptığı, kursun hazırlanması, ders öncesi ve sonrası temizlik ve kış aylarına göre soba yakılması gibi işlemlerin davacıya ait olduğu, yıllık mesaisinin 6 saati aştığı ve bildirilen dönemlerdeki çalışmalarının tam zamanlı olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Ne var ki; taraflar arasındaki çalışma ilişkisinin temel delillerden olan günlük çalışma saatlerini gösteren puantaj cetvellerinin önemli bölümü dosya içerisinde yer almayıp, bir kaç aya ait mevcut

kayıtlar ise, düzensiz fotokopiden ibaret oldukları için denetime elverişsiz şekilde bulunmaktadır. Bu nedenle; dava konusu dönemlere ilişkin ders ve yoklama defterleri, ücret bordroları, puantajlar ve ödeme belgelerinin tamamı getirtilmeli, bu tür belgelerde noksanlık varsa bunun nedeni araştırılmalı, davacının günlük ve haftalık çalışma saatleri tespit edilmeli, hüküm altına alınan süreler yönünden davacının resmi belgelerde belirtilen ders saatlerinden sonra kursta kalmasının haklı bir gerekçesinin bulunup bulunmadığı değerlendirilmeli, çalışmaların kısmi zamanlı olduğu ve bildirimlerde noksan bulunmadığının anlaşılması halinde davanın reddine karar verilmelidir.

Mahkemece, açıklanan maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin eksik inceleme ve araştırma sonucunda yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalılardan Kurum ile Milli Eğitim Bakanlığı adına Hazine vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

Mahkemece, açıklanan maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin eksik inceleme ve araştırma sonucunda yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalılardan Kurum ile Milli Eğitim Bakanlığı adına Hazine vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 10.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.