muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/12407, Karar No: 2018/11615, Tarih: 07.06.2018

1-)Önceki yanılgılı uygulama nedeniyle ortaya çıkan hafif sonuç cezadan, ikinci kez mahkûmiyetin sonuçlarını da kapsayacak şekilde yararlandırılması sağlanarak, sanığa daha önce bir kez tanınmış olan atıfet genişletilmek suretiyle, hakkaniyete aykırı sonuçların doğmasına, adalet ve eşitlik ilkelerinin zedelenmesine yol açılmış olacaktır.

2-)Bozma ile hüküm tamamen ortadan kaldırılmış olduğundan, bozmaya uyan mahkeme tarafından tamamen delillerin serbeste değerlendirilmesi sonucunda yeni hüküm kurulması konusunda, gerek uygulamada gerekse teoride hiç bir duraksamanın olmamasına karşın, bir taraftan bozma ile ilk hüküm tamamen ortadan kaldırılırken, delilleri serbeste değerlendirme yetkisini kazanan hakim, diğer taraftan eleştiri nedeni ile kısıtlanarak , ikinci kez bozma öncesi yaptığı hatayı yapmaya zorlanarak, çelişkili bir durumun ortaya çıkmasına neden olunacaktır. Yerleşik uygulamalarda duraksamaya yer vermeyecek şekilde kabul edildiği üzere, temyiz edilmeksizin kesinleşen ve sanık lehine kazanılmış hak teşkil eden cezaların, Kanun yararına bozma yoluyla, sanık aleyhine sonuç doğurmasının mümkün olmamasına karşın, aleyhe tesir etmemek üzere sırf yapılan yanlışlığın düzeltilmesi için olağan üstü yasa yolu olan Kanun yararına bozma imkanı tanınırken, bozma öncesi hata yapan mahkemenin kararındaki hatanın bozma hükmüne dahil edilmeyerek eleştiri ile yetinilmesi durumunda, ikinci kez aynı hatayı yapmaya yüksek mahkeme kararı ile bir anlamda zorlanmasının bu husustaki Kanuni düzenlemelere ve yerleşik uygulamalara aykırı olacağı gibi belli kurallara uymak suretiyle maddi gerçeğe ulaşmayı hedefleyen ve hukuk devletinin olmazsa olmazını teşkil ceza muhakemesi hukukunun ruhuna da aykırı olacağı açıktır.

Somut olayımızda denetim süresi içerisinde suç işlendiğinden bahisle hükmü aynen açıklaması gereken mahkemenin, hapis cezasını yasaya aykırı bir şekilde ertelenmesinin diğer bozma nedenlerine ilave edilmesi durumunda; aynen açıklanması gereken hapis cezası, adli sicil kaydına yansıyacak ve sadece kazanılmış hak nedeniyle cezanın infazında erteleme hükümleri dikkate alınarak infaz işleminin deneme süresi içerisinde suç işlenmemesi halinde yapılmayacak olmasına karşın, eleştiri ile yetinilmesi durumunda; sanığın adli sicil kaydına erteli hapis cezasından ibaret hükümlülük yansıtılacak ve buna bağlı olarak sanığın çifte atıfet müessesesinden yararlanmasının önü açılacaktır.

Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, deneme süresi içerisinde suç işlediği için hükmün açıklanmasına karar verilen sanık ... hakkındaki mahkumiyet hükmünün yerel mahkemece adli para cezasına çevrilmesini, diğer bozma nedenlerine ilave etmeksizin karşı temyiz olmadığından bahisle eleştiri ile yetinerek 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesinin gözetilerek giderilmesi mümkün olan hukuka aykırılığı gidermemek suretiyle dolaylı olarak çifte atıfet müessesinin önünü açan Yargıtay Yüksek 4. Ceza Dairesinin sayın çoğunluğunun görüşüne iştirak edilmemiştir.
Yargıtay — Esas No: 2013/26117, Karar No: 2016/2943, Tarih: 12.04.2016

**6. Ceza Dairesi         2013/26117 E.  ,  2016/2943 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Mahkemenin gerekçeli kararında sanık hakkında mağdurlara yönelik eylemlerinden 4 kez mahkumiyet kararı verildiği halde hüküm kısmında 4 kez denilmemiş olması yerinde düzeltilebilir maddi hata olarak kabul edildiğinden,

5237 sayılı TCY.nın 150/2. maddesinin, suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerçekten az olan şeylerin alınması durumunda, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden, koşulları olauşmadığı halde, 150. maddenin 2. fıkrasının uygulanması suretiyle, sanık hakkında tayin edilen cezadan indirim yapılması, karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; sanık ... savunmanının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA,12.04.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6084, Karar No: 2016/6522, Tarih: 26.09.2016

**11. Ceza Dairesi         2016/6084 E.  ,  2016/6522 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Sanıklar hakkında mahkumiyet

I- Sanık ... hakkında 2008-2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanığın yokluğunda verilip 21.08.2013 tarihinde usulüne uygun olarak tebliğ edilen hükmü yasal süresi geçtikten sonra 26.09.2013 tarihli dilekçeyle temyiz ettiği anlaşıldığından vaki temyiz isteminin 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca uygulanması gerekli 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

II- Sanık ... hakkında 2008-2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

II- Sanık ... hakkında 2008-2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

1) ...Ltd. Şti.'nin yetkili temsilcisi olan sanığın 2008-2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenlediği iddia ve kabul olunan olayda, sanığın suçlamayı kabul etmediği, şirket defter ve belgelerinin muhasebecisi olan ...'de olduğunu savunması, vergi tekniği raporunda 2008-2009 takvim yıllarında düzenlenen faturalardan somut olarak bahsedilmemesi; sahte fatura düzenleme suçunda suçun maddi konusunun fatura olması ve 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanun'un Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından, hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre de faturaların Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi karşısında, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek bir biçimde belirlenebilmesi için; her takvim yılına ait suça konu fatura asıllarından yeter sayıda temin edilip dosya arasına konulmasından sonra incelenerek, kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadığının tespit edilmesi ve 2008 yılında düzenlenen son tarihli sahte fatura tespit edilip, 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren ve karar tarihinde yürürlükte bulunan 5728 sayılı Yasanın 276. maddesiyle 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359/1b madde ve fıkrasında yapılan değişiklikten önce olup olmadığının belirlenmesi, faturaları kullanan şirketler hakkında karşıt inceleme yapıldığı görülmekle haklarında düzenlenen vergi inceleme ve sair raporların onaylı suretleri getirtilerek incelenmesi, kamu davası açılıp açılmadığının sorulması, açıldığının tespiti halinde dava dosyasına intikali sağlanarak ayrıntılı özetinin tutanağa geçirilmesi ve bu davayı ilgilendiren bilgi ve belgelerin onaylı örneklerinin alınarak dosyaya konulması, gerektiğinde faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişiler de dinlenerek sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak aldıkları ve sanığı tanıyıp tanımadıklarının sorulması, faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi yönünden mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyeleri, teslim ve tesellüm belgeleri, bedelinin ödendiğine dair ticari teamüle uygun, kanıtlama yeterliliği olan banka hesapları ve kasa mevcuduyla uyumlu geçerli belgeler, faturaları kullananların yeterli mal girişi veya üretimi olup olmadığı da dikkate alınarak faturaları kullanan şirketler ile sanığın ticari defter ve belgeleri üzerinde gerekli görülmesi halinde karşılıklı bilirkişi incelemesi yaptırılması, muhasebeci olan ...'ün tanık olarak beyanına başvurulmasından sonra sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre ise;

Kabule göre ise;

2) Aynı takvim yılında değişik zamanlarda birden fazla sahte fatura düzenlenip düzenlenmediğinin tespit edilmesinden sonra TCK'nun 43/1. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağına karar verilmesi gerekirken bu husus belirlenmeden hüküm kurulması,

3) 5237 sayılı TCK’nun 53. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde yer alan haklardan sanığın sadece kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri yönünden koşullu salıverilme tarihine kadar uygulanması gerektiğinin gözetilmemesinin Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma kararının gerekçesine göre, temyiz talebi reddedilen sanık ...'a da sirayet ettirilmesine, ceza miktarı yönünden kazanılmış hakkın saklı tutulmasına, 26.09.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5021, Karar No: 2012/6310, Tarih: 16.04.2012

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2012/5021 E.  ,  2012/6310 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... vek.Av.... ile davalı ... Alışveriş Hizm.ve Gıda San.ve Tic.AŞ. Vek.Av.... aralarındaki itirazın iptali davası hakkında Kadıköy 3.Asliye Ticaret Mahkemesinden verilen 13.10.2011 gün 887-589 ve sayılı hükmün taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşuldu.

- K A R A R -

Hükmü duruşmalı olarak temyiz eden davacı vekiline gerekçeli kararın tebliğinin anılan karar üzerine farklı renkli kalemle "10/01/2012" yazılmak suretiyle yapıldığı anlaşılmaktadır.Davacı tarafa gerekçeli kararın tebliği hususunda tebligat çıkarılmadığı dosya tetkikinden saptandığı gibi davacı vekili temyiz dilekçesinde kararı "12/01/2012" tarihinde tebellüğ ettiğini bildirmiştir.Davacı vekilinin temyiz tarihinin "27/01/2012"olduğu harç alındı belgesi ve temyiz defterine kayıt tarihinden anlaşılmakta olup davacı vekilinin temyizinin onbeş günlük yasal sürede olup olmadığı hususunda tereddüt oluştuğundan dolayı davacı vekiline gerekçeli karar tebliği konusunda ilgili kurumlardan da araştırma yapıldıktan sonra dosyanın yeniden gönderilmek üzere yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 16.04.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/782, Karar No: 2025/349, Tarih: 28.05.2025

**Hukuk Genel Kurulu         2024/782 E.  ,  2025/349 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 19. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/370 E., 2024/580 K.

ÖZEL DAİRE KARARI : Yargıtay 12. Hukuk Dairesinin 10.01.2024 tarihli ve

2023/1459 Esas, 2024/194 Karar sayılı BOZMA kararı

Taraflar arasındaki itirazın kaldırılması isteminden dolayı yapılan inceleme sonunda İlk Derece Mahkemesince istemin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın borçlu vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, İlk Derece Mahkemesince istinaf talebinin süre yönünden reddine karar verilmiştir. İlk Derece Mahkemesinin ek kararının borçlu vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle istemin kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı borçlu vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 12. Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonunda bozulmuş, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından Özel Daire bozma kararına karşı direnilmiştir.

Direnme kararı borçlu vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan gündem ve dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. TALEP

Alacaklı vekili; borçlu aleyhine başlattıkları genel haciz yoluyla takibe karşı borçlunun itiraz ettiğini, itirazın haksız ve kötüniyetli olduğunu ileri sürerek itirazın kaldırılmasına ve borçlu aleyhine %20’den aşağı olmamak üzere icra inkâr tazminatına hükmedilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Borçlu vekili; istemin reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 20.04.2022 tarihli ve 2021/597 Esas, 2022/455 Karar sayılı kararı ile; sunulan fatura, hak ediş raporları, ihtarnameler ve yapılan ödemeler esas alarak hazırlanan bilirkişi raporunun hükme esas almaya uygun ve denetime elverişli nitelikte olduğu gerekçesiyle istemin kısmen kabulüne, icra dosyasındaki bakiye alacağın 22.871,61 TL olarak düzeltilmesine, itirazın kaldırılması talebinden sonra yapılan 1.000.000,00 TL ödemenin %20'si oranında icra inkâr tazminatının borçludan alınarak alacaklıya verilmesine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

1. İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde borçlu vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

2. İlk Derece Mahkemesinin 23.05.2022 tarihli ve 2021/597 Esas, 2022/455 Karar sayılı ek kararı ile; kararın taraf vekillerine tefhim edildiği hâlde borçlu vekilinin kararın tefhiminden itibaren on günlük süre içerisinde istinaf başvurusunda bulunmadığı gerekçesiyle istinaf talebinin süre yönünden reddine karar verilmiştir.

3. İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen ek kararına karşı süresi içinde borçlu vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

B. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 25.11.2022 tarihli ve 2022/1476 Esas, 2022/2315 Karar sayılı kararı ile; istinaf talebinin süreden reddine ilişkin mahkeme ek kararının incelenmesinde, tarafların tüm delilleri toplanıp, incelendikten ve son sözleri dinlenip duruşmanın bittiği bildirildikten sonra hâkimin 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (HMK) 298/3. maddesi uyarınca kararı gerekçesiyle birlikte yazması ve hüküm sonucunu HMK'nın 294/3. maddesinde öngörülen biçimde oluşturarak tefhim etmesinin asıl olduğu, uygulamada HMK'nın 294/4. fıkra hükmüne dayanılarak zorunlu nedenlerle sadece hüküm sonucu (çoğu kez anılan madde hükmüne uygun olarak hazırlanmadan) tutanağa geçirilip tefhim edildiği, gerekçeli kararın daha sonra yazıldığı, somut olayda yargılama sonunda davanın kısmen kabulüne ilişkin kısa kararın taraf vekillerinin yüzüne karşı 20.04.2022 tarihinde tefhim edilmiş ise de gerekçeli kararın tüm unsurlarıyla tefhim edilmediği, 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu’nun (İİK) 363. maddesi uyarınca tefhimden itibaren kanun yolu süresinin başlamasının hükmün HMK'nın 298/3 ve 294/3. maddeleri uyarınca yazılıp, tefhimine bağlı olduğu, Anayasa Mahkemesinin konuya ilişkin kararlarının da bu yönde olduğu, İlk Derece Mahkemesince gerekçeli kararın henüz borçlu vekiline tebliğe çıkarılmadan borçlu vekilinin 23.05.2022 tarihinde istinaf talebinde bulunduğu, bu durumda İlk Derece Mahkemesinin istinaf süresinin tefhimden başlayacağı ve borçlu vekilinin istinaf dilekçesini yasal süresi geçtikten sonra verdiğine ilişkin gerekçesi yerinde olmadığından İlk Derece Mahkemesinin 23.05.2022 tarihli ek kararının kaldırılmasına karar verilerek borçlu vekilinin İlk Derece Mahkemesinin 20.04.2022 tarihli kararına karşı istinaf başvurusunun incelenmesine geçildiği, borçlu vekilinin cevap ve istinaf dilekçelerindeki beyanları karşısında taraflar arasındaki hukuki ilişkinin ve borcun borçlu tarafça kabul edildiği, bu durumda İlk Derece Mahkemesince itirazın kaldırılmasına ve yapılan ödemelerin icra müdürlüğünce dikkate alınmasına karar verilmesi gerekirken bakiye dosya borcun tespitine yönelik hüküm kurulmasının doğru olmadığı, İİK'nın 68. maddesi kapsamında itirazın kaldırılması talebinin esasa ilişkin nedenlerle kabul edilmesi nedeniyle mahkemece icra inkâr tazminatına hükmedilmesinin de yerinde olduğu, ancak icra inkâr tazminatının davadan sonra yatırılan miktar üzerinden hükmedilmesi isabetsiz ise de istinaf edenin sıfatı göz önünde bulundurularak tazminat hükmünün aynen korunması gerektiği gerekçesiyle İlk Derece Mahkemesinin 20.04.2022 tarihli kararının ve 23.05.2022 tarihli ek kararının kaldırılmasına, istemin kabulüne ve icra dosyasında yapılan itirazın kaldırılmasına, yapılan ödemelerin icra müdürlüğünce infaz aşamasında dikkate alınmasına itirazın kaldırılması talebinden sonra yapılan 1.000.000,00 TL ödemenin %20'si oranında icra inkâr tazminatının borçludan alınarak alacaklıya verilmesine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ İNCELEME SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde borçlu vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Yargıtay 12. Hukuk Dairesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile;

“…Alacaklı vekilince icra mahkemesine yapılan başvuruda, borçlu aleyhine başlatılan ilamsız icra takibinde takibe haksız itiraz edildiğini ileri sürerek itirazın kaldırılması ile borçlu aleyhine %20’den aşağı olmamak üzere tazminata hükmedilmesi talep edildiği, İlk Derece Mahkemesince, şikayetin kısmen kabulü kısmen reddine karar verildiği, borçlu vekilinin istinaf yoluna başvurması üzerine, İlk Derece Mahkemesinin 20.04.2022 tarihli ek kararı ile tefhimden itibaren süresinde istinaf yoluna başvurulmaması sebebiyle borçlu vekilinin istinaf talebinin süre yönünden reddine karar verildiği, ek karara karşı borçlu vekili süresinde istinaf yoluna başvurarak hükmün tüm unsurları ile açıklanmamasından ötürü sürenin tebliğden itibaren başlatılması gerektiğini ileri sürdüğü, Bölge Adliye Mahkemesince yapılan istinaf incelemesi sonucu, HMK’nın 298/3 ve 294/3 maddelerine aykırı olarak açıklanan hükme karşı kanun yoluna başvuru süresinin tebliğden itibaren başlayacağı ve borçlu vekilinin süresinde istinaf yoluna başvurduğundan ek kararın kaldırılmasına, esas karar yönünden yapılan inceleme sonucu İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak yeniden esas hakkında karar verildiği, verilen karara karşı borçlu vekilinin temyiz yoluna başvurduğu anlaşılmaktadır.

2004 sayılı Kanun'un 363’üncü maddesinin birinci fıkrasına göre istinaf yoluna başvuru süresi tefhim veya tebliğden itibaren on gündür.

2004 sayılı Kanun'un 365‘inci maddesinin birinci fıkrasında "İstinaf yoluna başvurma, yasal süre geçtikten sonra yapılır veya istinaf yoluna başvurulmasına olanak bulunmayan bir karara veya vazgeçme nedeniyle itiraz veya şikâyetin reddine yahut süresi geçmiş bir şikâyete ilişkin olursa, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun ilgili hükümleri gereğince istem icra mahkemesince reddedilir” düzenlemesine, son fıkrasında ise “Bölge adliye mahkemesi, birinci fıkra kapsamına girdiği hâlde reddine karar verilmemiş başvuruyu geri çevirmeyip doğrudan kesin karara bağlar.” hükmüne yer verilmiştir.

Somut olayda, 20.04.2022 tarihinde borçlu vekilinin hazır olduğu celsede hüküm, “taraf vekillerinin yüzüne karşı, diğer tarafların yokluğunda verilen kararın, yüze karşı verilenler yönünden tefhim, yokluğunda karar verilenler yönünden tebliğ, tarihinden itibaren 10 gün içerisinde eş değer mahkemeye verilecek bir dilekçe veya mahkememize gönderilecek bir dilekçe ya da zabıt katibine beyanda bulunarak ve bu beyanın zapta geçirilmesi suretiyle Ankara Bölge Adliye Mahkemesine istinaf yolu açık olmak üzere” verilmiştir. 6100 sayılı HMK’nın 294. maddesinde hükmün tefhiminin, hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçirilmek suretiyle olacağı ve zorunlu hallerde hüküm sonucunun tefhim edildiği hallerde gerekçeli kararın bir ay içinde yazılacağı belirtilmekle, hüküm kurulurken gerekçe yazılmasının ve gerekçeli kararın tüm unsurlarıyla tefhim edilmesinin zorunlu olmadığı, istinaf başvuru süresinin kanun gereği usulüne uygun yapılan tefhimden itibaren başlayacağı, dolayısıyla kararın istinaf eden borçlu vekiline 20.04.2022 tarihinde tefhim edildiği halde istinaf dilekçesi belirli süre geçirildikten sonra, 23.05.2022 tarihinde verildiği, buna rağmen, süre tutum dilekçesi verilmediği gözetilerek Bölge Adliye Mahkemesinin; gerekçeli kararın tüm unsurlarıyla tefhim edilmemesi sebebiyle kanun yoluna başvuru süresinin tebliğden itibaren başlayacağı değerlendirmesi hatalı olup, mahkemece İİK'nın 365/3 maddesi gereğince istinaf talebinin reddine karar verilmesi gerektiğinden kararın bozulması gerekmiştir..." gerekçesiyle karar bozulmuştur.

B. Bölge Adliye Mahkemesince Verilen Direnme Kararı

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; önceki karar gerekçesi tekrar edilmek suretiyle direnme kararı verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen direnme kararına karşı süresi içinde borçlu vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Borçlu vekili; icra takibine konu alacaklı şirketin hakedişlerinin sözleşme hükümleri ve müvekkilinin ödenek durumu gözetilerek dava açılmadan önce ve dava devam ederken ödendiğini, icra takibine yapılan itirazın kötüniyetli olmadığını, icra inkâr tazminatına hükmedilmemesi gerektiğini, itirazın kaldırılması isteminin reddi gerektiğini ileri sürerek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Uyuşmazlık

Direnme yoluyla Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; İlk Derece Mahkemesinin kısa kararının borçlu vekilinin yüzüne karşı 20.04.2022 tarihinde verilmesi, gerekçeli kararın tebliğ edilmemesi ve kararın 23.05.2022 tarihinde istinaf edilmesi karşısında, istinaf başvurusunun süresinde olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

D. Gerekçe

1. İlgili Hukuk

1. İcra ve İflas Kanunu'nun 02.03.2005 tarihli ve 5311 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun (5311 sayılı Kanun) ile değişik 363 ve 366. maddeleri,

2. Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 297 ve 321. maddeleri.

2. Değerlendirme