muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/3971, Karar No: 2020/2308, Tarih: 04.06.2020

**16. Ceza Dairesi         2019/3971 E.  ,  2020/2308 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Hüküm : TCK'nın 314/2, 3713 sayılı Kanunun 5/1, TCK'nın 53, 58/9, 62, 63 maddeleri uyarınca mahkumiyet kararının düzeltilerek

istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebebine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine ve sanığın çocuklarını örgütle iltisaklı okula göndermesi örgütsel faaliyet olarak değerlendirilemeyeceği kabul edilerekyapılan incelemede;

Dosya arasında bulunup 5070 sayılı Elektronik İmza Kanununun 5 ve 22. maddeleri gereğince elektronik imza ile imzalandığı belirtildiği halde gerekçeli karar tutanağının 140103 sicil nolu katip tarafından elektronik olarak imzalanmaması mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanık ve müdafiinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmediğinden CMK’nın 302/1. maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddiyle hükmün ONANMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın Hatay 3. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin Adana Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 04.06.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/378, Karar No: 2024/15939, Tarih: 19.12.2024

**11. Ceza Dairesi         2024/378 E.  ,  2024/15939 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/1016 E., 2023/897 K.

SUÇ :Defter, kayıt ve belgeleri gizleme

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEMYİZ EDENLER : Katılan vekili, sanık müdafi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde olduğu, temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

1.Sanığın aşamalarda istenilen 2009 takvim yılına ait defter ve belgelerin Şemdinli Asliye Ceza Mahkemesi'nde olduğundan sunamadığını, iade edildiğinde müdafinin mahkemeye teslim ettiğini savunması, sanık müdafi tarafından sunulan defter ve belgelerin 2006 yılına ait olması, mahkemenin bu hususa ilişkin Şemdinli Asliye Ceza Mahkemesi'nden bilgi istemekten ara karar ile vazgeçmesi ve defter ve belgelerin isteme yazısının dosya arasında bulunmadığının anlaşılması karşısında; gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde ortaya çıkarılması ve sanığın suç kastının belirlenmesi bakımından 2009 takvim yılına ait defter ve belgelerin istenildiği tarihte Şemdinli Asliye Ceza Mahkemesi'nde olup olmadığının sorulması, AGB-A-2254/107-66 sayılı defter ve belge isteme yazısının ilgili kurumdan sorularak dosya arasında alınmasından sonra sonucuna göre dosyadaki delillerle birlikte sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiğinin gözetilmemesi,

2.Defter, kayıt ve belgelerin ibraz edilmemesi hâlinde bir vergi ziyaı oluşmadığı, söz konusu eylemden dolayı 213 sayılı Kanun'un 353 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezasının aynı Kanun'un 359 uncu ve 371 inci maddelerinde belirtilen tarh edilen vergi ve vergi aslına bağlı olarak kesilen bir ceza olmadığı nazara alındığında; 213 sayılı Kanun'un 359 uncu maddesine 7394 sayılı Kanun'un 4 üncü maddesi ile eklenen "Tarh edilen vergi ve vergi aslına bağlı olarak kesilen cezanın bulunmadığı durumlarda verilecek ceza yarı oranından indirilir." şeklindeki hüküm uyarınca sanık hakkında, alt sınırdan tayin edilen temel ceza üzerinden 1/2 oranında indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

3.Sanığın ertelenen cezasının kısa süreli olmaması nedeniyle hakkında hak yoksunluklarına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, katılan vekili ve sanık müdafinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesinin birinci fıkrası gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321 inci maddesi uyarınca hükmün Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 19.12.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1521, Karar No: 2015/19587, Tarih: 09.06.2015

**3. Ceza Dairesi         2015/1521 E.  ,  2015/19587 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sulh Ceza Mahkemesi

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Mağdurlar beyanları ile adli raporlardaki tespitlerlerden, suça sürüklenen çoğun mağdururları sopa ile yaraladığının anlaşılmasına göre, sopanın fiilen saldırı ve savunmada kullanılmaya elverişli olması nedeniyle silah niteliğinde olduğu, eylemin TCK'nin 86/3-e maddesi kapsamında kalıp kovuşturulması şikayete tabi olmadığı gözetilmeksizin yazılı şekilde şikayetten vazgeçme nedeniyle kamu davasının düşürülmesine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1 maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca isteme uygun BOZULMASINA, 09.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9321, Karar No: 2014/17275, Tarih: 16.06.2014

**5. Hukuk Dairesi         2014/9321 E.  ,  2014/17275 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çerkezköy 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 18/12/2013

NUMARASI : 2013/416-2013/707

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Yasa ile değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Yasa ile değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tesbiti ve kamulaştırılan taşınmazın tapudan terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmış ise de, alınan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

1) Dava konusu taşınmaz mal arsa niteliğindedir. Kamulaştırma Kanununun kıymet takdir esaslarını belirleyen 11. maddesinin 1. Fıkrasının arsalara ilişkin (g) bendi uyarınca arsaların bedelinin değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre hesaplanması zorunludur.

Bilirkişilerce değerlendirmede esas alınan satış ihale ile Limited şirkete satış olup, özel amaçlı olduğundan somut emsal olarak değerlendirilmesi doğru değildir.

Bu durumda; taraflara dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi, dava konusu taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Sicil Müdürlüğünden sorulup, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2-Kıymet takdir raporunda da değer biçilen taşınmaz üzerindeki yapılara Çevre ve Şehircilik Bakanlığı yapı birim maliyet cetvelindeki sınıfına göre resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı da düşülerek değer biçilmemesi gerekirken eksik inceleme ile hüküm kurulması

Doğru görülmemiştir.

2-Kıymet takdir raporunda da değer biçilen taşınmaz üzerindeki yapılara Çevre ve Şehircilik Bakanlığı yapı birim maliyet cetvelindeki sınıfına göre resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı da düşülerek değer biçilmemesi gerekirken eksik inceleme ile hüküm kurulması

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 16.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/379, Karar No: 2021/1582, Tarih: 06.10.2021

**7. Hukuk Dairesi         2021/379 E.  ,  2021/1582 K.**

**"İçtihat Metni"**

7. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi

İLK DERECE

MAHKEMESİ : İzmir 13. Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 18/04/2017 tarihinde verilen dilekçeyle Hazine fazlalığının paya dönüştürülmesi talep edilmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine dair verilen 05/07/2018 tarihli hükmün istinaf yoluyla incelenmesi taraf vekillerince talep edilmiştir. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesince istinaf talebinin esastan reddine dair kesin olarak verilen 18/06/2019 tarihli ek kararın davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içeriğindeki tüm kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı vekili; dava konusu İzmir ili, Gaziemir ilçesi, Sakarya Mahallesi 43574 ada 5 parsel sayılı taşınmazın kaydında yer alan Hazine fazlalığı şerhinin paya dönüştürülmesini ve Hazine adına tapuya tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili davanın reddini savunmuştur.

Yerel mahkemece davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine karar verilmiş, davacı vekili ve davalı vekili istinaf talebinde bulunmuştur.

İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesince 11/04/2019 tarihinde taraf vekillerinin istinaf itirazlarının esastan reddine, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 353/(1)-b/1 maddesi gereğince miktar itibariyle kesin olmak üzere karar verilmiştir.

Davacı vekilinin temyiz talebi üzerine İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesinin 18/06/2019 tarihli ek kararı ile davacı vekilinin 10/06/2019 tarihli temyiz dilekçesinin, HMK’nın 366. maddesinin yollaması ile HMK’nın 346. maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.

Davacı vekili temyiz isteminin reddine ilişkin ek kararı temyiz etmiştir.

Somut olayda; İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesinin 11/04/2019 tarihli kararı ile, yerel mahkeme kararında bir isabetsizlik bulunmadığı gerekçesiyle taraf vekillerinin istinaf itirazlarının HMK’nın 353/(1)-b/1 maddesi ve 362/(1)-a maddesi uyarınca miktar itibariyle kesin olmak üzere esastan reddine karar verildiği anlaşılmaktadır. HMK 353/1 maddesinde de açıkça belirtildiği üzere verilen karar kesin nitelikte olduğundan davacı vekilinin temyiz talebinin ilgili bölge adliye mahkemesince reddedilmesine dair verilen ek kararda bir isabetsizlik bulunmadığından, 18/06/2019 tarihli ek kararın onanması gerekmiştir.

SONUÇ : Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine ve temyiz olunan ek kararda yazılı gerekçelere göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi ek kararının ONANMASINA, davacı Hazine harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin ilgili Bölge Adliye Mahkemesine GÖNDERİLMESİNE, 06/10/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/5266, Karar No: 2020/10223, Tarih: 26.10.2020

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2020/5266 E.  ,  2020/10223 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında mala zarar verme ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hükümlere ilişkin yapılan temyiz incelemesinde;

14/04/2011 tarihinde yayınlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen ek 2. madde uyarınca doğrudan verilen 3.000,00 TL'ye kadar olan adli para cezalarından ibaret mahkumiyet hükümleri kesin olup, suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme, iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından dolayı tayin edilen adli para cezalarına ilişkin hükümlerin cezaların türü ve miktarları itibariyle temyizleri mümkün bulunmadığından, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi gereğince suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazlarının tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

II-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme ilişkin yapılan temyiz incelemesinde;

Suça sürüklenen çocuğa yüklenen ve 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b, 31/3. maddelerine uyan suçların gerektirdiği cezanın türü ve üst sınırına göre; aynı Kanun’un 66/1-e, 66/2, 67/4. maddelerinde öngörülen 7 yıl 12 ay kesintili zamanaşımına bağlı olup, suç tarihi olan 19/10/2012 tarihinden inceleme tarihine kadar bu sürenin geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma sebebi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk ... hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 26/10/2020 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/34870, Karar No: 2016/17428, Tarih: 24.10.2016

**7. Hukuk Dairesi         2016/34870 E.  ,  2016/17428 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı, iş akdinin 31.07.2013 tarihinde davalı işveren tarafından haklı sebep bildirilmeden feshedildiğini iddia ederek bakiye kıdem ve ihbar tazminatı alacağını talep etmiştir.

Davalı, davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davalıya yapılan tebligatların usulüne uygun olup olmadığı ihtilaflıdır.

Yargılamanın hukuka uygun ve sağlıklı bir biçimde sürdürülebilmesi, iddia ve savunmanın özgürce ileri sürülebilmesi ve delillerin eksiksiz olarak toplanıp tartışılabilmesi, öncelikle tarafların yargılamadan haberdar edilmeleri ile olanaklıdır. Hasımsız davalar hariç olmak üzere, dava dilekçesi ile duruşma gün ve saati karşı tarafa tebliğ edilmeden ve taraf teşkili sağlanmadan davaya bakılamaz ve yargılama yapılamaz.

Davanın tarafları ile vekillerinin davaya ilişkin işlemleri öğrenebilmesi için, tebligatın usulüne uygun olarak yapılması, duruşma gün ve saatinin kendilerine bildirilmesi gerekmektedir. Duruşma günü ile tebligatın yapıldığı tarih arasında makul bir süre olmalıdır. Aksi takdirde tarafların hukuksal hakları kısıtlanmış olur.

Yargılama sırasında yapılan tebliğlerle ilgili tebliğ mazbatalarının ve ilgili diğer belgelerin dosyaya konulması gerekir. 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve bu Kanunun uygulanması için çıkarılan Tüzük hükümleri tamamen şeklidir ve titizlikle uygulanması gerekir. Bir davada yapılan tebligatların usulüne uygun olarak yapılıp yapılmadığını hâkim kendiliğinden denetlemelidir. 19.01.2011 tarihli Resmî Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6099 sayılı Yasa ile Tebligat Kanununda esaslı değişiklikler yapılmıştır.

Tebligat Yasasının 10 uncu maddesi gereğince tebligat, tebliğ yapılacak şahsın bilinen en son adresinde yapılır. Bununla birlikte, kendisine tebliğ yapılacak kişinin müracaatı veya kabulü şartıyla her yerde tebligat yapılması olanaklıdır. 6099 sayılı Yasayla bu maddeye eklenen ikinci fıkraya göre, bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya herhangi bir nedenle tebligatın yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilip tebligat buraya yapılacaktır.

Adreste tebligatın, gerçek veya tüzel kişinin bilinen en son adresinde yapılması gerekir. Burada kastedilen kişinin oturduğu veya çalıştığı yerdir. Asıl olan tebligatın, tebligat evrakında belirtilen adreste muhatabın kendisine yapılmasıdır. Adres niteliğinde bulunmayan yerlerde, örneğin inşaat halindeki binalarda tebligat yapılamaz. Tebligat evrakına adresin doğru ve okunaklı olarak yazılması gerekir. Bir kişinin adresinden başka bir yerde tebligat yapılabilmesi o kişinin tebligatı kabul etmesine bağlıdır. Ev adresine çıkarılan tebligatın herhangi bir nedenle yapılamaması nedeniyle iş adresinde yapılması durumunda, tebligat geçerli kabul edilmelidir.

Somut olayda, mahkemece eksik inceleme ile davalı şirketin 2003 yılında ... Ticaret Odası kayıtlarından terkin edilen adresine tebligat yapıldığı, oysa dosyada bulunan davacıya ait işten ayrılış bildirgesinde davalı şirketin adresinin ...olduğu ve davacının 2013 yılına kadar şirkette çalıştığı iddiası üzerine davacı taraftan, nerede hangi adreste çalıştığı sorulmadan ve davalının ayrıntılı adresi araştırılmadan karar verilmiş olması hatalıdır. Bu nedenle ilk derece mahkemesinin davalının temyiz talebini süreden reddine ilişik 20.02.2015 gün ve 771-435 ek karar sayılı kararı ortadan kaldırılmalı ve davalının temyize yönelik talepleri incelenmelidir.

Mahkemece usulüne uygun taraf teşkili sağlanmaksızın ve hukuki dinlenme hakkı ihlal edilecek şekilde yargılamaya devam edilip karar verilmesi hatalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 24/10/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21253, Karar No: 2017/3659, Tarih: 20.06.2017

**1. Hukuk Dairesi         2014/21253 E.  ,  2017/3659 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın reddine ilişkin olarak verilen karar, davacılar vekili tarafından süresinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 20.06.2017 Salı günü saat 9.55' de daireye gelmeleri için taraf vekillerine tebligat yapıldığı halde gelmedikleri anlaşıldı, incelemenin dosya üzerinde yapılmasına, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra Tetkik Hakimi ...'ın raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptal ve tescil isteğine ilişkindir.

Davacılar, ortak mirasbırakanları ...’nin maliki olduğu 16 parsel sayılı taşınmazını dava dışı ...’ya, 17 parsel sayılı taşınmazını da dava dışı ...’ya mirasçılarından mal kaçırmak amacıyla 13/02/1990 tarihinde devrettiğini, mirasbırakanın dul ve çocuksuz öldüğünü, ... ve ...’nin de anılan taşınmazları 05/10/2006 tarihinde davalı ...’e temlik ettiklerini, ..., ... ve ...’in birlikte hareket edip kötü niyetli olduklarını, yapılan temliklerin muvazaalı olduğunu ileri sürerek, çekişme konusu 16 ve 17 parsel sayılı taşınmazların tapu kayıtlarının iptalini ve miras payları oranında adlarına tescilini istemişlerdir.

Davalı, davaya devap vermemiş, yargılama sırasında ölümü üzerine mirasçıları, satışın gerçek olduğunu, mirasbırakanları ...’ün iyiniyetli olduğunu, alım gücünün bulunduğunu, davanın kanıtlanamadığını bildirip davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, muvazaa iddiasının kanıtlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; 1912 doğumlu mirasbırakan ... ...’nin 29/07/2006 tarihinde dul ve çocuksuz olarak öldüğü, geriye mirasçı olarak kardeşlerini ve onların çocuklarını bıraktığı, mirasbırakanın 13/02/1990 tarih ve 599 yevmiye no’lu işlemle intifa haklarını üzerinde tutarak 16 sayılı parselini ... Barış’a, 17 sayılı parselini ise ...’a temlik ettiği, ... . ve ...’ın mirasbırakanın kardeşi ...’in çocukları olduğu, daha sonra mirasbırakanın 21/07/2000 tarihinde çekişmeli taşınmazlar üzerindeki intifa hakkını tapudan terkin ettirdiği, ... ... ve ...’ın da çekişmeli taşınmazları 05/10/2006 tarih ve 11860 yevmiye no’lu işlemle davalı ...’e satış yoluyla devrettiği kayden sabittir.

Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.