muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/3655, Karar No: 2012/1688, Tarih: 06.03.2012

**23. Hukuk Dairesi         2011/3655 E.  ,  2012/1688 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kooperatif üyeliğinden ihraç karının iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, davalı kooperatif üyesi olan müvekkilinin mali yükümlülüklerini yerine getirmediğinden bahisle üyelikten ihraç edildiğini, müvekkiline gönderilen çıkarmaya ilişkin ihtarnamede borçlarının kalem kalem açıklanmadığını ileri sürerek, müvekkili hakkındaki ihraç kararının iptalini ve ortak olduğunun tespitini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacıya gönderilen ihtarnamelerde borç miktarı ve faizinin açıkça gösterildiğini, davacının parasal yükümlülüklerini yerine getirmediğini, ortaklıktan çıkarma kararının usul, yasa ve anasözleşme hükümlerine uygun olduğunu savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporları ve tüm dosya kapsamına göre, davacıya mali yükümlülüklerini yerine getirmediğinden gönderilen ihtarlarda verilen süreye rağmen yazılı borcun ödenmediği, davacının davalı kooperatife borçlu olduğu ve borcun ödendiğinin iddia ve ispat edilemediği, ihraç kararı verilmesinde yasa ve anasözleşmeye aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dava, kooperatif üyeliğinden ihraç kararının iptali istemine ilişkindir

Akçalı yükümlülüklerini yerine getirmeyen ortakların ihraç prosedürü, 1163 sayılı Yasa’nın 27 nci ve yapı kooperatifleri tip anasözleşmesinin 14 ncü maddelerinde etraflıca hükme bağlanmış bulunmaktadır. Anılan düzenlemelere göre ortağın ihraç edilebilmesi için,yasa ve sözleşmeye uygun şekilde ihtar edilmesi ve ayrıca ihtara konu edilen borcun, gerçeği yansıtması gerekmektedir. Ortağa tebliğ edilen her iki ihtarnamede bildirilen borç miktarlarının aynı olması, farklı ise bunun nedeninin ihtarnamelerde açıklanması,dolayısıyla ortağın borç miktarlarında tereddüde düşmemesi,ihtarnameye uyulmaması halinde ne gibi bir yaptırım uygulanacağının açıkça gösterilmesi zorunludur. Aksi halde ortağın 1163 sayılı Kooperatifler Yasası’nın 16 ve 27 nci maddelerine uygun olarak temerrüde düştüğü kabul edilemeyeceğinden,ihracı da yasaya uygun sayılamayacaktır.

Davalı kooperatif anasözleşmesinin 14/2. maddesinde parasal yükümlülüklerini otuz gün geciktiren ortakların ihtar edilecekleri ve yükümlülüklerini yerine getirmeyenlerin ihracına karar verileceği açıklanmıştır.

Davalı kooperatif anasözleşmesinin 14/2. maddesinde parasal yükümlülüklerini otuz gün geciktiren ortakların ihtar edilecekleri ve yükümlülüklerini yerine getirmeyenlerin ihracına karar verileceği açıklanmıştır.

Somut olayda, bilirkişi tarafından yapılan hesap ve tespite göre, davalı kooperatif tarafından 11.08.2006 tarihinde keşide edilen birinci ihtarnamede yer alan borç toplamı içerisine anasözleşmenin 14/2 maddesine aykırı olarak henüz muaccel olmayan 2006 yılı Temmuz ayı aidatının da dahil edildiği, ayrıca davacıya tebliğ edilen ihtarnamelerde ödenmesi talep edilen 7.991,00 TL'nin ne kadarının aidat, ne kadarının ara ödeme ve şerefiye borcu olduğunun anlaşılamadığı ve ortağın tereddüde düşmesine neden olacak nitelikte bulunduğu anlaşılmıştır. O halde, davalı kooperatifçe keşide edilen ihtarnamelerin anasözleşmeye aykırı olduğu, muaccel olmayan aidat borcunun yer aldığı ihtarnamelere dayanılarak ihraç kararı verilemeyeceği dikkate alınıp, davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içesinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 06.03.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9648, Karar No: 2015/13233, Tarih: 15.06.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/9648 E.  ,  2015/13233 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Muhdesatın tespiti

... ve ..... ve müşterekleri aralarındaki muhdesatın tespiti davasının kabulüne dair ... Sulh Hukuk Mahkemesi'nden verilen 05.11.2013 gün ve 27/1830 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı...... vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

1-Dava muhdesatın tespiti isteğine ilişkindir.

Davalılardan.... ile ..... davayı kabul etmiş; diğer davalılar davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulü ile dava konusu 45 ada 54 parsel sayılı taşınmaz üzerinde bulunan ve 12/07/2010 tarihli inşaat mühendisi bilirkişisi raporunda 87 m2 olarak belirtilen ahır niteliğindeki yapının davacı .....'a aidiyetinin tespitine karar verilmesi üzerine; hüküm, davalı.... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına, mevcut deliller Mahkemece takdir edilerek karar verildiğine ve takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersiz bulunmuştur.

2-4721 Sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 718. maddesi hükmünde, arazi üzerindeki mülkiyetin, kullanılmasında yarar olduğu ölçüde, üstündeki hava ve altındaki arz katmanlarını kapsayacağı, bu mülkiyetin kapsamına yasal sınırlamalar saklı kalmak üzere yapılar, bitkiler ve kaynakların da gireceği açıklandığından, taşınmaz üzerindeki bina, ağaç gibi bütünleyici parça niteliğindeki muhdesatların taşınmazın arzından ayrı bir mülkiyetinin varlığından söz edilemez.

Bu olgu gözönüne alındığında kural olarak ve aksine bir hüküm bulunmadıkça taşınmaz üzerindeki muhdesatların mülkiyetinin tespiti dava edilemeyeceği gibi, mahkemelerce de muhdesatların taşınmazın arzına malik olanlar dışında başka bir kişiye ait olması sonucunu doğuracak şekilde hüküm verilemez. Ne var ki, çoğun içinde azın da bulunduğu, muhdesatların mülkiyetinin tespiti isteminin muhdesatların meydana getirildiğinin tespiti istemini de içerdiği gözönüne alındığında, mülkiyet tespiti istemiyle açılan davalarda, koşullarının varlığı ve davanın kanıtlanması halinde davaya konu muhdesatların davacı tarafça meydana getirildiğinin tespitine, mülkiyet tespiti isteminin ise reddine karar verilmesi gerekir.

Hal böyle olunca, mahkemece az yukarıda açıklanan hukuksal olgu gözetilerek davanın kabulü ile anılan taşınmaz üzerindeki muhdesatın davacı tarafından meydana getirildiğinin tespitine, mülkiyet tespiti isteminin ise reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamıştır. Ancak bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün 1. fıkrasının HUMK'un 438/7. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

Hal böyle olunca, mahkemece az yukarıda açıklanan hukuksal olgu gözetilerek davanın kabulü ile anılan taşınmaz üzerindeki muhdesatın davacı tarafından meydana getirildiğinin tespitine, mülkiyet tespiti isteminin ise reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamıştır. Ancak bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün 1. fıkrasının HUMK'un 438/7. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentde gösterilen sebeple, gerekçeli kararın hüküm bölümünün 1. fıkrasındaki ''........'a aidiyetinin ...'' ifadelerinin hüküm yerinden çıkartılmasına, bunun yerine ''....... tarafından meydana getirildiğinin ...'' ibarelerinin yazılmasına, Yerel Mahkeme hükmünün 6100 sayılı HMK'nın Geçici 3. maddesi yollaması ile HMK'nın 304. maddesi (1086 sayılı HUMK'un 438/7. fıkrası) gereğince DÜZELTİLMİŞ BU ŞEKLİ İLE temyize konu diğer bölümlerinin ise, yukarıda 1. bentde gösterilen sebeple ONANMASINA, taraflarca HUMK'un 388/4. (HMK m.297/ç) ve HUMK'un 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 25,20 TL peşin harcın istek halinde temyiz eden davalı....'ye iadesine, 15.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/19420, Karar No: 2020/6766, Tarih: 30.06.2020

**9. Hukuk Dairesi         2016/19420 E.  ,  2020/6766 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı işyerinde 01/10/2010-20/02/2013 tarihleri arasında aralıksız önce müşteri hizmetleri ikna yönetmeni uzman yardımcısı olarak daha sonra müşteki hizmetleri taşıma devir takım lideri olarak prim hariç 2.655,00 TL brüt ücretle çalıştığını, hafta içi en az üç gün 17.30 olan çalışma bitiş saatinden 20.00’a kadar fazla mesai yaptığını, bu nedenle haftalık en az 7,5 saat fazla çalışma ücretine hak kazandığını, ancak fazla çalışma ücretini ödenmediğini, iş yerine girerken kapıda parmak izi alındığını, bilgisayarda işe başlarken log in ve log out işleminin yapıldığını, bordrolarda fazla mesai bölümlerinin boş olduğunu iddia ederek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile 1.000,00 TL fazla çalışma ücreti alacağının ihtarnamenin davalıya ulaştığı tarih olan 13/05/2013 tarihinden itibaren işleyecek en yüksek banka mevduat faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının ücretinin bordrolardaki gibi olduğunu, davacının ücretini ihtirazi kayıt koymadan bankadan aldığını, bu nedenle fazla mesai ücreti talep hakkının bulunmadığını, iş yerinde fazla mesai yapılmadığını, fazla mesai yapılmışsa işlerini normal mesai saatlerinde bitirememiş olmasından kaynaklanmış olabileceğini, davacının davalı ... ibra ettiğini savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti

Mahkemece toplanan kanıtlara dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacı işçi, hafta içi günlük mesaisinin 17.30’da bitmesine rağmen en az 3 gün 20.00’a kadar çalışmasının devam ettiğini ve en az haftalık 7,5 saat fazla çalışma yaptığını ileri sürerek fazla çalışma ücreti isteğinde bulunmuştur. Bilirkişi raporunda davacının haftada 5 gün 08.30-17.30 saatleri içinde çalıştığı ancak haftanın 3 günü 19.30’a kadar çalışmanın devam ettiği, ayda 2 Cumartesi günü de 10.00-17.30 saatleri arasında çalıştığı belirtilerek haftalık 4,5 saat fazla çalışma yaptığı belirlenmiş, prim ödemesi olmayan aylar bakımından %150 zamlı ücrete göre, prim ödenen dönemler içinse primin fazla çalışma ücretini karşılama oranlarına göre hesaplama yapılmıştır.

Mahkemece re’sen hesaplamaya gidilerek davacının fazla çalışması haftalık 1 saat olarak belirlenmiş ve fazla çalışma ücretinin zamsız kısmının primlerle karşılandığı gerekçesi ile hesaplama, saat ücretinin 0,50 zam kısmına göre yapılmıştır. Mahkemece yapılan hesaplamada ayda 2 Cumartesi günü yapılan çalışma süresinin eklenmediği anlaşılmaktadır. Dosyada yer alan işyerine giriş çıkış kayıtları ve tanık beyanları ile ayda 2 Cumartesi çalışması ispatlanmış olup belirtilen çalışma süresinden ara dinlenme süresi de düşülmek suretiyle fazla çalışma ücreti hesabına eklenmesi ile hesaplama Mahkemenin kabul ettiği üzere 0,50 zamlı saat ücreti üzerinden yapılmalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının isteği halinde ilgilisine iadesine, 30/06/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/259, Karar No: 2020/1041, Tarih: 11.03.2020

**1. Ceza Dairesi         2020/259 E.  ,  2020/1041 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Kasten öldürme

HÜKÜM : Gaziantep 11.Ağır Ceza Mahkemesinin 26/02/2019 gün, 2018/432 Esas ve 2019/131 Karar sayılı ilamı ile TCK'nin, 81, 29, 62, 53. maddeleri uyarınca

10 yıl 10 ay hapis cezasına yönelik istinaf isteminin kabulüyle buna ilişkin hükmün kaldırılarak; TCK'nin 81, 29, 62 53. maddeleri uyarınca 15 yıl hapis

cezası.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanık ...’ın maktul ... ...’e yönelik kasten öldürme suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün, sanık müdafii ve katılanlarlar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine yapılan incelemede; Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin vermiş olduğu 14.06.2019 tarih ve 2019/894 E. 2019/1354 K. sayılı kararında bozma nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin suç vasfına, öldürme kastının bulunmadığına, yasal savunma hükümlerinin gözetilmesi gerektiğine, katılanlar vekillerinin, suç vasfına, ceza miktarına, takdiri indirim nedenlerine yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Oluşa ve dosya kapsamına göre;

Suç tarihinde maktulün aralarında alacak meselesi nedeniyle önceye dayalı husumet bulunan sanık ...’ın babası ...’ın işyerine gittiği, ... ile aralarındaki tartışma esnasında yanında bulunan bıçak ile ...'ya saldırarak sol el ve burun kökünden basit tıbbi müdahale ile giderilecek şekilde yaraladığı, aralarındaki arbede devam ederken aynı işyerine komşu markette çalışmakta olan sanık ...’in babasının bağırma seslerini duyması üzerine işyerinde mevcut kasatura niteliğindeki bıçağı da alarak işyerine geldiği ve maktulü sırt bölgesi koltuk altından yaralayarak iç organ delinmesinden kaynaklı iç kanama neticesinde hayatını kaybetmesine sebep olduğu olayda,

Sanığın eylemini babası olan ...’a yönelik bıçakla saldırı sebebiyle gerçekleştirmiş olması, maktulden kaynaklanan ve haksız tahrik oluşturan davranışların ulaştığı boyut da dikkate alındığında, TCK.nin 29. maddesinin uygulaması sırasında, alt ve üst sınırlar arasında makul oranda indirim yapılması yerine asgari hadden indirim yapılarak fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden sanık hakkındaki hükmün tebliğnamedeki düşünceye aykırı şekilde BOZULMASINA, bozmaya konu kararın niteliği de gözetilerek dosyanın Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, hükmolunan ceza miktarı ve temyiz incelemesi dışında tutuklulukta geçen süre gözetilerek sanık müdafiinin tahliye talebinin REDDİNE, 11/03/2020 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12443, Karar No: 2018/531, Tarih: 29.01.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/12443 E.  ,  2018/531 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Katılan kurum vekilinin 01.10.2014 havale tarihli dilekçesinin, sanık hakkında “Defter ve Belge İbraz Etmeme“ suçundan kurulan ve açıklanması geri bırakılan hükme ilişkin itiraz niteliğinde bulunduğu, iş bu dilekçeye istinaden yapılan değerlendirmede İstanbul 20. Ağır Ceza Mahkemesi‘nin 15.10.2014 tarih ve 2014/888 D.İş sayılı kararı ile itirazın reddine karar verildiği anlaşılmakla, sanık müdafiinin “2006 Takvim Yılında Sahte Fatura Düzenlemek“ suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne ilişkin temyiz dilekçesine hasren yapılan incelemede;

1-Sanık hakkında “2006 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçunu işlediğinin iddia ve kabul olunduğu olayda; sanığın savunmasında, 2006 yılında şirketinin kapanış işlemlerinin yapılması için muhasebeci Ömer Bey isimli kişiye talimat vererek, şirkete ait tüm defter ve belgeleri teslim ettiğini, sahte fatura düzenlemediğini beyan ederek suçlamaları kabul etmemesi, sanığın savunmasında ismi geçen muhasebecinin beyanına başvurulmamış olması, dosya içerisinde adı geçen takvim yılında düzenlenmiş herhangi bir fatura aslı yada suretine rastlanılmaması, sahte fatura düzenleme suçunda suçun maddi konusunun fatura olması ve 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanun'un Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre faturaların Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi karşısında, gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde belirlenmesi bakımından; sanık tarafından düzenlenen 2006 takvim yılına ait kanaat oluşturacak sayıda fatura aslı ya da onaylı suretinin temin edilip dosya arasına konulması ve incelenerek kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadığının tespit edilmesi ile sahte faturanın düzenlendiği tarihin suç tarihi olduğu gözetilerek suç tarihlerinin belirlenip zamanaşımı süresi açısından değerlendirilmesi, suça konu faturaların, bizzat sanık tarafından düzenlenip düzenlenmediğinin belirlenmesi bakımından da savunmasında adı geçen “muhasebeci Ömer“ isimli kişinin sanıktan da sorulmak suretiyle açık kimlik bilgilerinin tespiti ile tanık sıfatıyla beyanına başvurulması, suça konu faturaları kullananların tespiti sonrası sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak aldıkları ve sanığı tanıyıp tanımadıklarının sorulması, faturalardaki imza ve yazıların sanığa aidiyeti yönünden bilirkişi incelemesi yaptırılmasından sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm tesisi,

2-Kabule göre de;

2-Kabule göre de;

a)İstanbul Vergi Denetim Kurulu Başkanlığı‘nın 26.10.2011 tarih ve VDENR-2011-2741/22 sayılı vergi suçu raporunda sanığın 323 adet sahte fatura düzenlediğinden bahsedilmiş olması karşısında, aynı takvim yılı içinde birden fazla sahte fatura düzenleme eyleminin zincirleme suç oluşturduğu ve sanık hakkında TCK'nın 43. maddesi hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

b)5237 sayılı TCK’nın 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas-2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince istem gibi BOZULMASINA, ceza miktarı itibarıyla kazanılmış hakkın saklı tutulmasına, 29.01.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1295, Karar No: 2018/8280, Tarih: 23.10.2018

**11. Ceza Dairesi         2017/1295 E.  ,  2018/8280 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgeyi bozma yok etme veya gizleme

HÜKÜM : Mahkumiyet

1- Yozgat Sürmeli Anadolu Lisesinde evrak memuru olarak görev yapan sanığın, borcu nedeniyle Yozgat 1. İcra Müdürlüğü tarafından okula gönderilen maaşından kesinti yapılmasına dair yazıyı teslim alarak bu belgeden okul idaresini haberdar etmediği ve icra müdürlüğü tarafından yazılan tekit yazısı üzerine de evrak kayıt defterinde belgenin gönderildiği tarihe denk gelen başka bir kaydı silerek bu belgeyi kaydettiği ve üzerine atılı suçu işlediği iddia edilmiş ve Yargıtay 21. Ceza Dairesi'nin 14.06.2016 tarih ve 2015/8185 E. sayılı ilamı ile eylemin zincirleme şekilde resmi belgeyi bozma, yok etme veya gizleme suçunu oluşturduğu belirtilmiş ise de; sanığın savunmasında; icra müdürlüğünden gelen yazıyı durumunun iyi olmaması ve borçlarının çokluğu nedeni ile ödeme için süre kazanmak amacıyla beklettiğini, daha sonra okul müdürü kendisine evrakı sorduğunda evrakı önce evrak kayıt defterine geldiği tarihte kaydedilmiş gibi yazdığını, sonra okul müdürüne verdiğini, borcunun tamamını ödediğini savunması ve dosya kapsamına göre bu savunmanın samimi olduğunun anlaşılması karşısında, somut olayda sanığın resmi evrakı gizleme kastı bulunmayıp borçlarının çokluğu nedeni ile ödemeyi geciktirmeye çalıştığının anlaşıldığı ve dolayısıyla bu eyleminin görevi kötüye kullanma suçunu oluşturacağı, evrak kayıt defterinin ilgili sayfasının 74. sırasındaki mevcut kaydı silerek üzerine tahrifen bu evraka ilişkin kaydı yazması biçimindeki eylemin ise, resmi belgede sahtecilik suçunu oluşturabileceği ancak belgelerde sahtecilik suçlarında aldatma niteliğinin bulunup bulunmadığının takdirinin hakime ait olduğu göz önüne alınıp, evrak kayıt defterinin aslının duruşmaya getirtilmesi, özelliklerinin duruşma tutanağına yazılması ve yapılan sahteciliğin aldatma kabiliyetinin bulunup bulunmadığının tespit edilmesinden sonra, aldatma kabiliyetini haiz olmadığının anlaşılması halinde sanığın tüm eylemlerinin kül halinde zincirleme şekilde görevi kötüye kullanma suçunu oluşturacağı gözetilmeden hatalı değerlendirme ve eksik inceleme sonucunda, yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Kabule göre de; sanık hakkında 5237 sayılı yasanın 205/1-son ve 43. maddeleri uyarınca tayin olunan 3 yıl 9 ay hapis cezasından TCK'nin 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılması esnasında sonuç cezanın 3 yıl 1 ay 15 gün yerine 2 yıl 13 ay 15 gün olarak belirlenmesi suretiyle eksik ceza tayini,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ceza miktarı itibariyle kazanılmış hakkın saklı tutulmasına, 23.10.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.