muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/1075, Karar No: 2017/7575, Tarih: 25.12.2017

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 777,50 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 25/12/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4530, Karar No: 2011/9005, Tarih: 20.09.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/4530 E.  ,  2011/9005 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BODRUM 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 19/07/2010

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı ve müdahil, ortak miras bırakanın 36 parsel sayılı taşınmazını 12.1.1983 ve 3.1.1992 tarihlerinde satış suretiyle davalı çocuklarına temlik ettiğini, ancak yapılan işlemlerin muvazaalı olduğunu, davalı H.'ın payını daha sonra 3.kişiye sattığını ileri sürerek, tapu iptali ve tescil olmazsa tenkis ve ayrıca tazminat isteklerinde bulunmuşlardır.

Davalı H., miras bırakanın temliklerinin bedelsiz olduğunu, ayrıca çocuklarının hepsine başka bir taşınmazını da bağışladığını beyan etmiş, diğer  davalılar, iddiaların doğru olmadığını, paylarını bedillerini ödeyerek satın aldıklarını, kaldı ki miras bırakanın davacılara da yer  verdiğini belirterek davanın reddini savunmuşlardır.

Davanın reddine dair önceden verilen kararın, Dairece;" miras bırakanın sağlığında davalı S. aleyhine açmış olduğu dava sonucu verilen ve kesinleşen hükümle işlemin iradi olduğunun belirlendiği, eldeki davanın muris muvazaası hukuksal nedenine dayandığı, önceki şilemle gerekçesi bakımından kesinleşen hükümle belirlenen miras ıbrakanın iradesinin eldeki davada ileri sürülen hukuki sebep ve sonucu bakımından kesin hüküm oluşturmayacağı, eldeki davanın taraflarını bağlamayacağı, muris muvazaası yönünden soruşturmanın yapılması..." gereğine değinilerek bozulması üzerine bozma ilamına uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda muvazaa olgusu sabit görülerek davacının tazminat talebinin kısmen kabulüne, tapu iptali ve tescil davasının kabulüne, müdahilin tüm istemlerinin kabulüne karar  verilmiştir.

Karar, davalılar S. K.ve N. K.vekili tarafından süresinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 20.09.2011 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz edenler  vekili Avukat İ. K. ile  temyiz edilenler vekili Avukat H.H. geldiler duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil, olmazsa tenkis ile ayrıca tazminat isteklerine ilişkindir.

Mahkemece; davacının davasının kısmen kabulüne, müdahilin davasının tamamen kabulüne karar verilmiştir.

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil, olmazsa tenkis ile ayrıca tazminat isteklerine ilişkindir.

Mahkemece; davacının davasının kısmen kabulüne, müdahilin davasının tamamen kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; tarafların ortak miras bırakanının çekişme konusu 36 parsel sayılı taşınmazını 12.1.1983 tarihinde 1500/5440’ar pay olarak davalı çocukları N.ve H.’a, kalan 2440/5440 payını ise 3.1.1992 tarihinde davalı kızı S.’ye satış suretiyle temlik ettiği, H.’ın 1500/2440 hissesini 15.5.1992 tarihinde 3. kişiye devrettiği; murisin ayrıca dava dışı 48 ada 43 parsel sayılı taşınmazını 28.3.1975 tarihinde davalı kızı N.’e ve onun eşine, aynı ada 58 sayılı parselini 16.2.1996 tarihinde davacı kızı N. ve onun eşine satış şeklinde; 22 sayılı parselini 16.3.1979 ‘da davalı oğlu H.’a, 42 sayılı parselini ise 10.5.1979’da davacı kızı N. ile müdahil eşi F.’ya hibe suretiyle temlik etmiş olduğu; F.’nın da payını 10.5.1990’da kızı S.’ye ve S.’nin de davacı N.’in eşine 23.6.1995 tarihinde devrettikleri anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türü dür. Söz konusu Muvazaada miras bırakan gerçek-ten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l.4.1974 tarih 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Medeni Kanunun 706, Borçlar Kanunun 213 ve Tapu Kanunun 26.maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Öte yandan miras bırakan sağlığında hak dengesini gözeten kabul edilebilir ölçüde ve tüm mirasçıları kapsar biçimde bir paylaştırma yapmışsa mal kaçırmak kastından söz edilmeyeceğinden olayda 1.4.1974 tarih 1/2 sayılı Yargıtay İnançları Birleştirme Kararının uygulanamayacağı da kuşkusuzdur.

Somut olaya gelince; tarafların ortak miras bırakanın tüm mirasçılarına taşınmazlarında pay temlikleri yaptığı kayden sabittir.

O halde, miras bırakanın çekişmeli taşınmazdaki pay temlikleri de denkleştirme amaçlı olup, mal kaçırma kastının bulunmadığı tartışmasızdır.

Hal böyle olunca, davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu üzere hüküm kurulmuş olması doğru değildir.

Davalılar S.ve N.’in temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle, hükmün yukarıda açıklanan nedenlerden ötürü HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 03.12.2010 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesinin 14. maddesi gereğince gelen temyiz eden vekili için 825.00.-TL. duruşma avukatlık parasının temyiz edilenden alınmasına, 20.09.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/21703, Karar No: 2013/21972, Tarih: 22.10.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2013/21703 E.  ,  2013/21972 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Taraflar arasındaki, kıdem, ihbar tazminatı, yıllık izin, fazla çalışma ücreti, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı sebeplerle gerçekleşen miktarın faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine ilişkin hükmün süresi içinde duruşmalı olarak temyizen incelenmesi davalı avukatınca istenilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 22.10.2013 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davalı adına Avukat .. ..... ile karşı taraf adına Avukat ... geldiler. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek bırakılan günde Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı davalıya ait yurtdışındaki inşaat işyerlerinde çalıştığını haksız olarak sözleşmesinin feshedildiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı, fazla çalışma, yıllık izin, hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil ücretlerinin davalıdan tahsilini istemiştir

Davalı vekili cevabında, davacının yurtdışı işyerinde bir süre çalıştığını ancak alacak istemlerinin şartları bulunmadığından davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece bilirkişi hesaplamaları dikkate alınarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir

Karar davalı vekilince süresinde temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir

2-Dosya içeriğinden davacının davalının yurtdışındaki inşaat işyerlerinde çalışması konusunda taraflar arasında imzalanmış iş sözleşmesi bulunduğu anlaşılmıştır. Sınırlı sayıdaki puantajlar dosyaya sunulmuş ise de puantajlarda işyerine giriş çıkış saatlerinin bulunmadığı, mahkemece fazla mesai hafta tatili ve genel tatil alacakları tanık anlatımları ile belirlenmiştir.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları şahit beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları şahit beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille sözkonusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı yazılı delille kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda da ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Fazla çalışmanın yazılı delil ya da şahitle ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan şahitlerin anlatımlarına değer verilemez. Ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığını iddia eden işçi, bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda yer alan bayram ve genel tatil ücreti ödemesinin yapıldığı varsayılır. Bordroda ilgili bölümünün boş olması ya da bordronun imza taşımaması halinde işçi, ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığını her türlü delille ispat edebilir.

Ulusal bayram ve genel tatillerde çalışıldığının ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, yazılı delil niteliğindedir. Ancak, sözü edilen çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda, tarafların dinletmiş oldukları şahit beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada gözönüne alınabilir.

Ulusal bayram ve genel tatillerde çalışıldığının ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, yazılı delil niteliğindedir. Ancak, sözü edilen çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda, tarafların dinletmiş oldukları şahit beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada gözönüne alınabilir.

Somut olayda, aynı mahiyette olduklarından seri nitelikte görülen davalarda mahkemece dinlenen davacı şahitlerin bir dosya üzerinden tüm davacılar için tek beyanda bulundukları, davcıların işyerinde yaptıkları işlerin demirci, kalıpçı, çelik kapı montajcısı gibi bir birinden farklı işler olduğu ve davası olan çalışanların işlerinde farklı olduğu halde bir ayrım yapılmadan normal günlük mesai saati dışında tüm işçiler için aynı sürelerde fazla mesai yaptıklarını beyan ettikleri görülmüştür. Davalı vekili de temyizde bazı işçilerin şahitlerin çalıştıkları projeden farklı yerde çalıştıklarını ve Kazakistan'da kışın aşırı soğuk olduğunu bu mevsimde çok soğuk günlerde çalışmanın sözkonusu olamayacağını iddia etmiştir. Bu durumda mahkemece davacının şahitlerle aynı projede yer alıp almadıkları, yaptığı işin niteliğine göre hangi saatlerde çalıştığı normal günlük mesai saatlerinin dışında varsa çalışmasının her ay, her mevsim veya yılın tüm günlerinde nasıl gerçekleştiği konusunda şahitlere açıklattırılarak fazla mesai, hafta tatili ve genel tatil alacaklarının belirlenmesi gerekir. Sunulan bir kısım puantajlarda bazı genel tatil günlerinde çalışma olmadığı görülmekle bunlarında değerlendirmeye alınması gerekir.

3-Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, kullanılan ve ödenen yıllık izin ücretleri konusunda yapılan değerlendirme sonucunda; davacının 19.02.2007 tarihinde işe girdiği ve yıllık izin alacağının bir yıllık çalışmasının dolduğu 19.02.2007 tarihinde hak kazandığı, dosyadaki belgelere göre 01.02.2008-21.02.2008 tarihleri arasında izin kullandığı, bir yılın dolmasından önceye denk gelen izinlerin yıllık izin olarak kabul edilmeyerek ücretinin hesaplandığı görülmüştür . Yıllık iznin bir kısmı bir yılın dolmasından önceye denk gelecek şekilde kullanılması durumunda, işçinin rızasının bulunması halinde artık o yıllık iznin kullanıldığının kabul edilmesi uygun olacaktır. Bu durumda davacının 01.02.2008-21.02.2008 tarihleri arasında kullanılan iznin yıllık izin olarak değerlendirerek hesaplama yapılması gerekir

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, davalı yararına takdir edilen 990,00 TL duruşma avukatlık parasının karşı tarafa yükletilmesine 22.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2009, Karar No: 2010/9068, Tarih: 28.10.2010

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2010/2009 E.  ,  2010/9068 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

-K A R A R-

İncelenmesi gerekli bulunduğundan,

1. Dava konusu .... plakalı sondaj makinesinin ... plakalı kamyonun bütünleyici parçası olup olmadığının, tek başına hareket kabiliyeti bulunup bulunmadığının (genel olarak sondaj makinelerinin tek başına mı bir kamyonla beraber mi tescil edildiğinin) ayrıca ilk tescilden günümüze değin tüm maliklerin kimler olduğunun ... Ticaret Odası’ndan,

... plaka sayılı kamyonun ilk tescilden itibaren tüm maliklerini ve üzerindeki tüm haciz ve sınırlamaları gösterir trafik kaydının ve ...plakalı sondaj makinesinin bu kamyonun bütünleyici parçası olup olmadığının ve tek başına hareket kabiliyeti bulunup bulunmadığının, (genel olarak sondaj makinelerinin tek başına mı bir kamyonla beraber mi tescil edildiğinin) ilgili Trafik Tescil Büro Amirliği’nden sorulup belirlenerek alınacak yazı cevaplarının eklenmesi ondan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE 28.10.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2392, Karar No: 2022/20541, Tarih: 19.12.2022

**11. Ceza Dairesi         2022/2392 E.  ,  2022/20541 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanma

...

...

Sanık hakkında İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığının 05.01.2016 tarihli, 2015/146150 Soruşturma ve 2016/537 Esas sayılı iddianamesi ile “2010, 2011 ve 2012 takvim yıllarında sahte fatura kullanma” suçlarından açılan kamu davasına ilişkin olarak, İstanbul 47. Asliye Ceza Mahkemesinin 17.01.2019 tarihli, 2016/66 Esas ve 2019/19 Karar sayılı ilamı ile sanığın “2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura kullanma” suçlarından mahkûmiyetine, “2012 takvim yılında sahte fatura kullanma” suçundan beraatine karar verildiği; katılan vekilinin beraat hükmüne yönelik esasa ilişkin, mahkûmiyet hükümlerine yönelik vekalet ücreti ile sınırlı istinaf isteminde bulunması üzerine, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesinin 18.09.2019 tarihli, 2019/6282 Esas ve 2019/5820 Karar sayılı ilamıyla beraat hükmü yönünden istinaf başvurusunun esastan reddine, mahkûmiyet hükümleri yönünden vekalet ücreti ile sınırlı olmak üzere düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verildiği; esasa yönelik olarak istinaf incelemesinden geçmeyen “2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura kullanma” suçlarından kurulan mahkûmiyet hükümlerine yönelik olarak kanun yararına bozma talebinde bulunulması üzerine, Dairemizin 02.11.2020 tarihli, 2020/4688 Esas ve 2020/6214 Karar sayılı ilamıyla anılan hükümlerin CMK’nin 309. maddesi uyarınca kanun yararına bozulmasından sonra, İstanbul 47. Asliye Ceza Mahkemesinin 05.11.2021 tarihli, 2021/63 Esas ve 2021/469 Karar sayılı ilamı ile sanığın “2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura kullanma” suçlarından tekrar mahkûmiyetine karar verildiği, bu hükümlerin sanık ve katılan vekili tarafından istinaf edildiği, ancak; İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesinin 16.02.2022 tarihli, 2022/701 Esas ve 2022/611 sayılı kararıyla, İstanbul 47. Asliye Ceza Mahkemesinin 17.01.2019 tarihli, 2016/66 Esas ve 2019/19 Karar sayılı ilamının temyiz incelemesi neticesinde bozulduğundan bahisle, dosyayı incelemeye yetkili merciin Yargıtay olduğu belirtilerek, dosyanın Mahkemesine iade edildiği anlaşılmış ise de;

5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8/1. maddesinin; "Bölge adliye mahkemelerinin, 26.09.2004 tarihli ve 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanunun geçici 2’nci maddesi uyarınca Resmî Gazetede ilân edilecek göreve başlama tarihinden önce verilen kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 322 nci maddesinin dördüncü, beşinci ve altıncı fıkraları hariç olmak üzere, 305 ilâ 326'ncı maddeleri uygulanır. (Ek cümle: 1.7.2016-6723/33 md.) Bu kararlara ilişkin dosyalar bölge adliye mahkemelerine gönderilemez." şeklinde düzenlendiği; somut olayda, Dairemizin 02.11.2020 tarihli, 2020/4688 Esas ve 2020/6214 Karar sayılı ilamında herhangi bir temyiz incelemesi yapılmadığı, Adalet Bakanlığı’nın kanun yararına bozma talebi ile sınırlı olarak hükmün CMK’nin 309. maddesi uyarınca bozulduğu, bozma kararının eylemin esasına ilişkin olmadığı ve dosyayı esastan sonuçlandırmadığı, bununla birlikte bozmaya konu ilk kararın da Bölge Adliye Mahkemelerinin göreve başladığı 20.07.2016 tarihinden sonra verilmiş olduğu gözetildiğinde, kanun yolunun istinaf olduğu anlaşılmakla; sanık ve katılan vekilinin istinaf talebinin Bölge Adliye Mahkemesince değerlendirilmesi bakımından dosyanın incelenmeksizin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 19.12.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9539, Karar No: 2015/12356, Tarih: 10.06.2015

**5. Ceza Dairesi         2013/9539 E.  ,  2015/12356 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 5 - 2013/147510

MAHKEMESİ : Manavgat Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 16/05/2012

NUMARASI : 2011/129 Esas, 2012/127 Karar

SUÇ : İcbar suretiyle irtikap

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 18/09/2012 tarihli, 2012/420 Esas, 2012/1771 sayılı Kararına göre 6352 sayılı Kanunun geçici 2. maddesinin sadece karşılıksız yararlanma suçlarını kapsadığı anlaşıldığından, anılan Kanunun irtikap suçu yönünden getirdiği düzenlemeler de gözetilerek yapılan incelemede;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;