muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/7982, Karar No: 2015/15222, Tarih: 11.02.2015

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına ... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir. AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanık ...'ın resmi nikahlı evli iken vefat eden babasının ölümünden dolayı, dul ve yetim maaşı alabilmek için, diğer sanık olan ... ile 09.03.1999 tarihinde anlaşmalı olarak boşandığı, ancak boşandıktan sonra fiilen hiç ayrılmayıp, birlikte yaşamaya devam ederek SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmişse de, mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun’un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai bir düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler çerçevesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 11.02.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1844, Karar No: 2017/1022, Tarih: 01.03.2017

**(Kapatılan)21. Ceza Dairesi         2016/1844 E.  ,  2017/1022 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Beraat

Sanık hakkında, mükellefiyetine ilişkin 2009 takvim yılı defter ve belgeleri ibraz etmediğinin iddia olunması, sanığın defter ve belgeleri açık adres ve kimlik bilgilerini veremediği kişilerde olması nedeniyle defter ve belgeleri ibraz edemediği şeklindeki savunması karşısında, dosya arasında bulunan vergi tekniği raporu ve eklerinden sanığın işyerinin tebligat tarihi itibariyle faal olmadığının anlaşılması, işyerinde vergi incelemesi yapılması zorunluluğu bulunmadığı, 213 sayılı Kanunun 139/2. maddesindeki istisnai şartların varlığının kabulü gerekeceği dikkate alınarak, sanığa yüklenen suçun tüm unsurlarıyla oluştuğu ve sübuta erdiği cihetle, mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, sanığın maddi delillerle desteklenmeyen suçtan kurtulmaya yönelik savunmasına dayanılarak yazılı şekilde beraatine hükmolunması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 6723 sayılı Yasayla değişik 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 01.03.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14782, Karar No: 2014/20128, Tarih: 23.12.2014

**1. Hukuk Dairesi         2014/14782 E.  ,  2014/20128 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada;

Davacılar, davalı ...'in, tapuda adına kayıtlı 726 ada 253 parsel sayılı taşınmazda ki binanın birinci kattaki dairesini yaptıran murisleri ...'e, noter tasdikli belgeyle vermeyi vaat ettiğini; ancak, mirasbırakanın sağlığında bu devrin gerçekleştirilmediğini, ölümünden sonra ise, davalı ... tarafından murisin mirasçılarından diğer davalı ...'a muvazaalı olarak temlik edildiğini ileri sürerek, miras payları oranında tapu iptal ve tescil isteğinde bulunmuşladır.

Davalılar, yapılan işlemlerin muvazaalı olmadığını ileri sürerek davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, davalı ...'in, mülkiyeti kendisine ait taşınmazı mirasçılardan mal kaçırmak kastıyla bir başkası adına devretmesi iddiasının ancak ölümünden sonra mirasçıları tarafından ileri sürülebileceği; öte yandan, davacıların dayanmış olduğu resmi şekilde düzenlenmiş herhangi bir devir ya da devir vaadine yönelik bir belgenin de bulunmadığı; dava konusu edilen birinci kat dairenin bizzat muris tarafından yapıldığı yönündeki iddiayı kanıtlar şekilde herhangi bir delil ileri sürülmediği gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacılar vekili tarafından süresinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 23.12.2014 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacılardan ... ve vekili Avukat ... ile temyiz edilenler vekili Avukat ... geldiler, duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve özellikle, davacıların dayandıkları 18.03.1981 tarihinde ... 2. Noterliği tarafından onaylanan "Beyan ve Muvafakatname" başlıklı belgenin, tek taraflı muvafakati içerdiği, mülkiyet hakkının devrini sağlayıcı nitelikte bir belge niteliğinde bulunmadığı gözetilerek, yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru olduğuna göre, davacıların temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 28.12.2013 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesinin 14. maddesi gereğince gelen temyiz edilenler vekili için 1.100.00.-TL. duruşma vekâlet ücretinin ve aşağıda yazılı 0,90.-TL bakiye onama harcının temyiz eden davacılardan alınmasına, 23.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1197, Karar No: 2022/794, Tarih: 15.02.2022

**6. Hukuk Dairesi         2021/1197 E.  ,  2022/794 K.**

**"İçtihat Metni"**

: Samsun Asliye Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın esastan reddine yönelik verilen hüküm davacı vekili tarafından duruşmalı temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. 15.02.2022 gününde yapılan tebligata rağmen taraflar adına gelen olmamış ve davalı vekili Av....'ün mazeret dilekçesi verdiği, dilekçesinde temyize cevap dilekçesini tekrar ettiği ve hükmün onanmasını talep ettiği görülmekle incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten ve temyiz dilekçelerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve HMK 355. maddedeki kamu düzenine aykırılık halleri resen gözetilmek üzere istinaf incelemesinin, istinaf dilekçesinde belirtilen sebeplerle sınırlı olarak yapılacağı kuralına uygun biçimde inceleme yapılıp karar verilmiş ve verilen kararda bir isabetsizlik görülmemiş olmasına göre yerinde olmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 6100 sayılı HMK 373. madde hükümleri gözetilerek dosyanın ilk derece mahkemesine, karardan bir örneğin ise bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine, 15.02.2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4547, Karar No: 2022/3004, Tarih: 20.04.2022

**7. Hukuk Dairesi         2021/4547 E.  ,  2022/3004 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalılar aleyhine 24.03.2011 gününde verilen dilekçe ile zilyetliğe dayalı tescil talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 11.12.2020 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı Hazine ve Belediye Başkanlığı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, ... ili, ... ilçesi, ... Mahallesi 261 ada 45 parsel sayılı taşınmazın maliki olduğunu, konu taşınmazın denize bakan cephesi önünde kıyı kenar çizgisine kadar olan yere gerek kendisi gerek murisi ve gerekse murisi evvellerinden bugüne kadar 40 yıldan uzun süredir malik sıfatıyla zilyet olduğunu, bu yerde yapıları ve murisi evvelerince dikilmiş ağaçlarında bulunduğunu, bu ağaçların 40 yaşın üzerinde olduğunu, konu yerin tapusuz olup, bu yere 40 yıldan fazla süredir malik sıfatı ile zilyet olduğundan 3402 sayılı Kadastro Kanununun 14. maddesi gereği ... ilçesi, ... Mahallesi 261 ada 45 parsel sayılı taşınmazın denize bakan sınırından başlayarak kıyı kenar çizgisine kadar olan kısmın mülkiyetinin adına tapuya tesciline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Hazine vekili, dava konusu yerin, devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olması nedeniyle 3402 sayılı Kadastro Kanununun 14. maddesine göre zilyetlikle iktisap edilemeyecek yerlerden olduğunu, ayrıca tescili talep edilen yerin tarım arazisi olmadığını, üzerinde yapılaşmaların bulunduğunu, Kadastro Kanunun ihya edilen taşınmaz mallar başlıklı 17. maddesine göre söz konusu taşınmazın zilyetlikle iktisap edilemeyecek yerlerden olduğundan davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece davanın reddine dair verilen karar 8. Hukuk Dairesinin 04/06/2020 tarihli 2016/13645 Esas, 2020/793 Karar sayılı ilamında açıklanan "6100 sayılı HMK'nin 24. maddesi "Hâkim, iki taraftan birinin talebi olmaksızın, kendiliğinden bir davayı inceleyemez ve karara bağlayamaz. Kanunda açıkça belirtilmedikçe, hiç kimse kendi lehine olan davayı açmaya veya hakkını talep etmeye zorlanamaz. Tarafların üzerinde serbestçe tasarruf edebilecekleri dava konusu hakkında, dava açıldıktan sonra da tasarruf yetkisi devam eder." hükmünde tasarruf ilkesi düzenlenmektedir. Eldeki davada; mahkemece gerekçeli karar başlığında davacı olarak yazılan ...’in eşi ...’e tevkilen Av. ... adına vekaletname düzenlendiği, dava dilekçesinde davacı olarak ...’in yer aldığı anlaşılmaktadır. Mahkeme gerekçesinde davacının 261 ada 45 kadastro parselinde 16/24 pay sahibi ...'in eşi olduğunu, mahkemenin 2002/406 Esas-68 Karar sayılı dosyasında hazinenin davacı aleyhine kıyı kenar çizgisi içerisinde kalan yapılara ilişkin açtığı meni müdahale davasının kabulüne karar verildiğini belirtilmiştir. Oysa, 261 ada 45 kadastro parselinde davacı ...’in bizzat kendisinin pay sahibi olduğu, mahkemenin 2002/406 Esas-68 Karar sayılı dosyasında da Hazinenin davacı ... aleyhine değil ... aleyhine dava açıldığı anlaşılmıştır. Hal böyle olunca, mahkeme karar başlığı ve gerekçesinde davacı olarak yazılan ...’in davacı kabul edilerek yargılama yapıldığı ve hüküm kurulduğu anlaşılmaktadır. 6100 sayılı HMK'nin 24. maddesinin 1. fıkrası uyarınca; hâkim, iki taraftan birinin talebi olmaksızın, kendiliğinden bir davayı inceleyemeyeceği ve karara bağlayamayacağından davacı ... yönünden yargılama yapılarak karar verilmek üzere hükmün bozulması gerekmiştir." gerekçeler ile bozulmuştur.

Bu kez mahkemece bozmaya uyularak yazılı gerekçeler ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü, davacı Hazine vekili ve dahili davalı ... Başkanlığı temyiz etmişlerdir.

Dava, zilyetlik hukuksal nedenine dayalı tescil istemine ilişkindir.

Dava, olağanüstü zamanaşımı ile imar ve ihya hukuksal sebeplerine dayalı olarak TMK'nun 713/1, 3402 sayılı Kadastro Kanununun 14 ve 17. maddeleri gereğince açılan tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece mahallinde yapılan keşif sonucu alınan bilirkişi raporunda; dava konusu yerin 261 ada 45 sayılı parsel ile kıyı kenar çizgisi arasında bulunan ve 05.12.2013 tarihli fen bilirkişi raporuna ekli krokide mavi renkle gösterilen 365,50 m2'lik alan olduğu, bu alan içerisinde A:13,37 m2 harfi ile gösterilen davacıya ait depo ve wc olarak kullanılan binanın, B:19,81 m2 harfi ile gösterilen çardağın, D:12,18 m2 harfi ile gösterilen havuzun, E:22,35 m2 harfi ile gösterilen çardağın, F:18,79 m2 harfi ile gösterilen barın ve ekili ağaçların bulunduğu tespit edilmiştir.

Davacının müşterek maliki olduğu 261 ada 45 parsel sayılı taşınmaz 15.02.1989 tarihinde hükmen tapuya tescil edilmiştir. Tescile dayanak Erdek Asliye Hukuk Mahkemesinin 1985/266 Esas, 1987/73 Karar sayılı dava dosyasının su baskını nedeni ile imha edildiğine dair tutanak tutulmuş ise de dosya içinde kesinleşme şerhi bulunan suretinden taraflarının aynı olduğu ve 45 parsel sayılı taşınmazın tesbitine itiraz davası olduğu anlaşılmaktadır. 45 parsel sayılı taşınmaza uygulanan 1962 tarih 188 no'lu 6110 m2'lik gayri sabit sınırlı dayanak tapusunda güney sınırı sahil yolu olarak okumaktadır. Nitekim tescil kararında dava konusu taşınmazın bulunduğu yöndeki ve davacıların fazladan 1550 m2'lik yerin kıyı tarafından iptaline ve tapu kapsamına dahil edilmesi yönündeki istek ve taleplerinin reddine karar verilmiştir. Bu dosyada tescil harici bırakılan ve 45 sayılı parselin güney yönüne ilişkin kesinleşmiş karar bulunduğu gözetilmeden davanın kabulüne karar verilmesi doğru değildir. Davanın, kesin hüküm nedeniyle reddi gerekirken yazılı gerekçelerle kabulü doğru görülmediğinden hükmün bozulması gerekmiştir.

Kabule göre de, mahkeme kararının kesinleştiği tarihten imar tarihi olan1997 tarihine kadar 20 yıllık zilyetlik süresi de dolmadığı halde yazılı şekilde karar verilmesi de hatalı olmuştur.

SONUÇ:Yukarıda yazılı nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın yatırana iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 20.04.2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/17456, Karar No: 2025/2631, Tarih: 19.02.2025

**7. Ceza Dairesi         2021/17456 E.  ,  2025/2631 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/937 E., 2016/49 K.

SUÇ : 6831 sayılı Orman Kanunu'na muhalefet

HÜKÜMLER : Beraat, mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz isteklerinin süresinde olduğu, temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Sanık hakkında ormanlık alanda izinsiz ağaç kesme ve işgal-faydalanma suçlarından kamu davalarının açıldığı, Mahkemece suç konusu yerde yapılan keşif sonucu düzenlenen bilirkişi raporunda suça konu yerde ağaç kesildiğine ilişkin bir tespitin olmadığı anlaşılmakla,

Sanığın yargılama konusu eylemlerine göre belirlenecek cezaların türü ve üst haddine göre 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 66/1-e bendi gereği 8 yıllık olağan, aynı Kanun'un 67/4. maddesi gereği ise 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin öngörüldüğü, anılan Kanun'un 66/1-e bendi gereği, zamanaşımını kesen son işlem olan,ağaç kesme suçu bakımından sanığın savunmasının alındığı 29.01.2015 tarihinden, işgal suçu bakımından ise sanık hakkında mahkûmiyet kararının verildiği 14.01.2016 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar, 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleştiğinin anlaşılması bozmayı gerektirmiştir.

Açıklanan nedenlerle sanık ile katılan vekilinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 321/1. maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322/1. maddesinin (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davalarının 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223/8. maddesi gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, oy birliğiyle DÜŞMESİNE, suça konu yerde bulunan sabit tesis niteliğindeki yapıların 6831 sayılı Kanun'un 93/3. maddesi delaletiyle 5237 sayılı Kanun'un 54/4. maddesi gereğince müsaderesine, 19.02.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/20130, Karar No: 2008/457, Tarih: 16.01.2008

10. Ceza Dairesi 2007/20130 E., 2008/457 K.

**10. Ceza Dairesi 2007/20130 E., 2008/457 K.**

**- UYUŞTURUCU VEYA UYARICI MADDE İMAL VE TİCARETİ**- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 188 ]

- 3298 S. UYUŞTURUCU MADDELERLE İLGİLİ KANUN [ Madde 4 ]

**"İçtihat Metni"**

Uyuşturucu madde ticareti yapmak suçundan sanık Haluk hakkında İSTANBUL 10.Ağır Ceza Mahkemesi'nce yapılan yargılama sonunda 03.05.2007 tarih ve 2006/269 esas, 2007/113 karar sayı ile mahkumiyet kararı verildiği; hükmün sanık ve müdafii tarafından süresi içinde temyiz edildiği; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nca bozma isteğiyle dava dosyasının tebliğname ekinde 06.11.2007 tarihinde Dairemize gönderildiği anlaşıldı.

DOSYA İNCELENDİ, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, sanık ve müdafiinin diğer temyiz itirazlarının reddine ancak;

1-3298 sayılı Kanunun 4. maddesinde " ham afyon, hazırlanmış afyon, tıbbi afyon ve müstahzarları Türk Ceza Kanununun uygulanmasında uyuşturucu maddelerden sayılır" dendiği, 13.1.1964 tarih 1963/2, 1964/2 sayılı İçtihadı birleştirme kararı uyarınca "765 sayılı TCK'nın 403/6. maddesinde sayılmayan maddelerin bu bent kapsamında değerlendirilemeyeceği" yine Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 20.03.1995 gün 1994/10-378 esas, 1995/73 sayılı kararlarında açıklandığı üzere 765 sayılı TCK'nın 403/6. maddesinde şiddet sebebi olarak sadece eroin, kokain, morfin, baz morfin sayılmış olup benzeri ibaresine yer verilmediği nazara alınarak, "afyon"un 765 sayılı TCK'nın 403/6. maddesinde sayılan uyuşturucu maddelerden olmadığı, bu güne kadar yapılan uygulamalar ile Dairemizce de benimsenmiş olması karşısında ve 01.06.2005 tarihinde 765 sayılı TCK'nın yerine yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK'nın 188/4. maddesinde de 765 sayılı TCK'ya benzer bir şekilde düzenleme yapılıp şiddet sebebi olarak uyuşturucu veya uyarıcı maddenin eroin, kokain, morfin veya baz morfin olması halinde artırım yapılacağı belirtilmiş olmasına göre; dosya içerisinde mevcut Adli Tıp Kurumu 5. İhtisas Kurulunun 19.02.2007 tarih ve 417 karar numaralı raporunda suç nedeniyle ele geçirilen maddenin ham afyon (afyon sakızı) olduğu ve "morfin" içerdiğinin belirtilmesi karşısında "afyon"un ayrıştırılması ile ortaya çıkan içerdiği maddelerin değil, kendisinin dikkate alınması gerekir.

Sonuç olarak; "afyon"un 5237 sayılı TCK'nın 188/4. maddesinde sayılan uyuşturucu veya uyarıcı maddelerden olmadığı dikkate alınmadan yazılı şekilde cezanın artırılması,

2- Suç konusu uyuşturucu maddeler ile hassas terazinin TCK'nın 54. maddesi yerine 53. maddesi uyarınca zoralımına karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanık ve müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün istem gibi BOZULMASINA, 16.01.2008 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/10576, Karar No: 2010/3969, Tarih: 26.05.2010

**5. Ceza Dairesi         2006/10576 E.  ,  2010/3969 K.**

**"İçtihat Metni"**

Zorla ırza geçmek, kaçırıp alıkoymak ve bu suçlara iştirak etmek ile sahte kimlik kullanmak suçlarından sanıklar ... ve ...'in yapılan yargılanmaları sonunda; eylemlerinin reşit olmayan mağdureyi rızası ile kaçırıp alıkoyma cinsi münasebette bulunma ve bunlara iştirak kubulü ile kaçırıp alıkoyma suçundan beraetlerine, sanık ...'in cinsi münasebette bulunma ve sahtecilik, sanık ...'in ise cinsi münasebette bulunmaya iştirak suçlarından mahkümiyetlerine dair, Antalya 3. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 12/10/2005 gün ve 2005/68 Esas, 2005/385 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtay’ca incelenmesi katılanlar vekili ve sanıklar müdafiileri tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelendi;

Ceza Genel Kurulu'nun 12.02.2008 günlü 2007/9-230 Esas, 2008/23 sayılı kararı gereğince sonuç cezalar itibariyle sanık ... müdafiin duruşmalı inceleme talebinin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK.nun 318. maddesi uyarınca reddiyle, incelemenin duruşmasız yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Sanıkların işledikleri reşit olmayan mağdureyi rızasıyla kaçırıp alıkoymak ve buna iştirak etmek suçlarına 765 sayılı Yasanın 430/2. maddesinde öngörülen cezanın üst sınırı itibariyle aynı Kanunun 102/4. maddesinde belirlenen beş yıllık asli zamanaşımına tabi olduğu, sanıkların sorgularının yapıldığı 04.03.2005 ile inceleme günü arasında bu sürenin gerçekleştiği anlaşıldığından hükümlerin 5237 sayılı TCK.nun 7/2. maddesi ile 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Yasanın 322/1 ve 5271 sayılı CMK.nun 223/8. maddeleri uyarınca söz konusu kamu davalarının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE,

Sanıklar haklarında reşit olmayan mağdureyle rızasıyla cinsi münasebette bulunmak ve bu suça iştirak etmek ile sahte nüfus cüzdanı kullanmak suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesinde ise;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, .../...

-2-

Ancak;

Suç tarihi itibariyle 16 yaşı içinde bulunan mağdurenin soruşturma sırasında emniyette verdiği 14.01.2005 tarihli beyanında sanık ...'ten şikayetçi olmaması nedeniyle, rızaen cinsel ilişkide bulunma eyleminin 5237 sayılı TCK.nun 104/1. maddesi kapsamında olup 73. maddesi gereğince de takibinin şikayete tabi olması karşısında 5237 sayılı Yasanın 7/1-2 ve 5271 sayılı Yasanın 223/8. maddeleri de gözetilerek bir karar verilmesi lüzumu,

Kabule göre de;