muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/5354, Karar No: 2014/3079, Tarih: 21.03.2014

. suretiyle) taşınmazların imar planlarına uygun hale getirilebileceği de tartışmasızdır. Öyleyse; somut olayda yolsuz tescilin bulunmadığı açıktır. Hal böyle olunca; davanın reddine karar verilmesi gerekirken; yanılgılı değerlendirmeyle yazılı olduğu üzere hüküm kurulmuş olması doğru değildir. Kabule göre de, fen bilirkişi raporuyla imar planına göre çekişmeli taşınmazın kısmen yol alanında kaldığı belirlenmesine rağmen tamamının kabul kapsamına alınmış olması da isabetsizdir. Temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz edene iadesine, 21.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/20367, Karar No: 2013/16058, Tarih: 28.10.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2012/20367 E.  ,  2013/16058 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak ya da bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi’ne

başvurulamaz (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md). Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan uluslararası sözleşmeler; yasalar üstü bir konumda olduğundan iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (AİHS) temel amacı; insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özğürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (AİHS) temel amacı; insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özğürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS’nin 1. maddesine göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altında altındadır. Sözleşmenin 2. maddesi uyarınca da, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Anılan sözleşmenin 3. maddesine göre, hiç kimse ....... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Aynı sözleşmenin 8. maddesine göre de, herkes özel ve aile yaşamına....saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı ise, anne-baba arasındaki ilişkinin sona ermesinden sonra birlikte yaşamamaları ile boşanmış olsalar bile, eşler arasında birlikte yaşama ve çocukla kişisel ilişki kurma hakkını içerir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanık ... Ilgaz’ın, 1991 yılında vefat eden babasının maaşını alabilmek için eşi Benzer Altunışık’tan 10.09.2001 tarihinde muvazaalı olarak boşandıktan sonra aynı evde yaşamaya devam ettiği, bu şekilde SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdığı iddia edilmiş ise de, hukuken geçerli

bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun’un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmaması nedeniyle eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığı anlaşıldığından, mahkemece sanık hakkında verilen beraat kararında Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 28.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2735, Karar No: 2019/5226, Tarih: 27.11.2019

**1. Ceza Dairesi         2019/2735 E.  ,  2019/5226 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli şekilde öldürmek, suçu bildirmeme, suç delillerini gizleme, yok etme veya değiştirme

HÜKÜM : 1- Sanık ... hakkında;

TCK'nin 82/1-f, 53, 63. maddeleri uyarınca ağırlaştırılmış müebbet hapis cezası,

2- Sanıklar ... ve ... haklarında;

TCK'nin 278/1-3, 53. maddeleri uyarınca 1 yıl 6 ay hapis cezası, TCK'nin 281/1-3, 53, 63. maddeleri uyarınca 1 yıl hapis cezası.

TÜRK MİLLETİ ADINA

1- Toplanan deliller karar yerinde incelenip sanık ...'in maktul ...'ı nitelikli kasten öldürme suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, takdire ilişen cezayı azaltıcı bir sebep bulunmadığı takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle değerlendirilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik görülmediğinden, sanık ... müdafiinin TCK'nin 62. maddesinin uygulanması gerektiğine ve sair hususlara, katılan Aile, Çalışma ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı vekilinin alt sınırdan ceza verilmesi ve takdiri indirim uygulanmasının hatalı olduğuna yönelen yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle re'sen de temyize rabi olan hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA,

2- Sanıklar ... ve ... hakkında kurulan hükümlere yönelik incelemede ise;

a) Oluşa ve dosya kapsamına göre; suç tarihinde, sanıkların yanlarında sanık ...'ın sevgilisi ve ondan hamile olan maktul ... de olduğu halde, araçla gezip alkol aldıkları, olay mahalline gelip park ederek araçtan inen maktul ile sanık ... arasında çıkan tartışmanın kavgaya dönüştüğü, kavga sırasında sanık ...'ın maktule bıçak çektiği, yanlarında bulunan diğer sanıkların da duyacağı şekilde "Ben bu kızı bu gece öldürmeliyim, öldürmezsem yarın karakola gider" dediği, araca binecekleri esnada sanık ...'ın bıçak ile aracın arka koltuğunda oturmakta olan maktulün karın bölgesine bir kez bıçakla vurduğu, bu aşamada sanıklar Ali ve Mehmet'in, sanık ...'a engel olmaya çalışmadıkları, sanık ...'ın maktulü saçından tutarak çektiği, bel kısmına bir bıçak darbesi daha vurup onu yere yatırdığı, boğazını sıkıp ölenin dizine ve göğsüne bastırdığı, maktulün kendisini sanık ...'dan kurtarmaya çalışmak için gayret ettiği ancak başaramadığı, maktulün aldığı beş bıçak darbesi sonucu öldüğü, sanıkların maktul ...'nin cesedini birlikte aracın bagajına yerleştirdikten sonra aynı araç ile sanık ...'ın evine geldikleri, burada sanık ...'nin sanık ...'ın talebi doğrultusunda bina görevlisinden kazma ve kürek istediği fakat görevlinin vermediği, sanık ...'nin evde bir müddet uyuduğu, diğer sanıklar Osman ve Mehmet'in para çekmeye gidip geri geldikleri, tekrar araçla hep birlikte maktulü ıssız bir yere götürdükleri ve beraber gömmek suretiyle cesedi gizledikleri, daha sonraki aşamada da birlikte hareket eden sanıkların ölüm olayından kimseye bahsetmedikleri, kendilerinden haber alamadıkları için sanık ...'ı ve maktulü arayan aileleri tarafından sanık ...'ye onlardan haberdar olup olmadığı sorulduğunda yakınlarına bir bilgi vermediği gibi kolluk kuvvetlerine de ihbarda bulunmadığı, sanıklardan Osman'ın diğer sanıkların bilgisi dahilinde başka bir ile kaçtığı, sanık ... kaçtıktan sonra maktulün yakınlarının yaptıkları araştırmalar sonucu olayın açığa çıkacağından ve maktulü öldürdüklerinin anlaşılacağından endişe etmeye başlayan diğer iki sanığın kendiliğinden durumu yetkili merciilere bildirip cesedi gömdükleri yeri gösterdikleri anlaşılan olayda; sanık ...'ın hamile olduğunu bildiği kız arkadaşını bıçaklamak suretiyle kasten öldürdüğü, yanında bulunan diğer sanıklar Ali ve Mehmet'in ise öldürme olayı öncesinden öldürme anına ve sonrasına kadar sanık ...'la birlikte oldukları, kavga ve bıçaklama esnasında ve öncesinde sanık ...'a engel olmadıkları, sonrasında cesedi birlikte araca koyup birlikte gömdükleri, fırsatları olduğu halde sanık ...'ın yanından ayrılmadıkları, olay sonrasında da kolluk kuvvetlerine haber vermemek suretiyle sanık ...'ın kaçmasını sağladıkları, bu şekilde ortaya çıkan kastlarının sanık ..

...'la birlikte oldukları, kavga ve bıçaklama esnasında ve öncesinde sanık ...'a engel olmadıkları, sonrasında cesedi birlikte araca koyup birlikte gömdükleri, fırsatları olduğu halde sanık ...'ın yanından ayrılmadıkları, olay sonrasında da kolluk kuvvetlerine haber vermemek suretiyle sanık ...'ın kaçmasını sağladıkları, bu şekilde ortaya çıkan kastlarının sanık ...'ın öldürme eylemine yardım etme suçunu oluşturduğu, bu nedenle sanıkların sübut bulan maktulü nitelikli kasten öldürmeye yardım suçundan cezalandırılmaları gerektiği gözetilmeden, delillerin takdirinde ve suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı biçimde hükümler kurulması,

b) Kabul ve uygulamaya göre de;

Sanıklar hakkında suçu bildirmeme ve suç delillerini gizleme, yok etme veya değiştirme suçlarından usulüne uygun olarak dava açılmadığı halde, sanıkların bahsi

geçen eylemlerinden ötürü, kamu davasının açılıp açılmayacağının takdir ve ifası için Cumhuriyet Başsavcılığına suç duyurusunda bulunulması yerine, ek savunma verilerek mahkumiyet hükümleri kurulması suretiyle CMK'nin 225/1. maddesine aykırı davranılması,

Kanuna aykırı olup, katılan Aile, Çalışma ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak BOZULMASINA, 27.11.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12264, Karar No: 2022/1565, Tarih: 10.02.2022

**12. Hukuk Dairesi         2021/12264 E.  ,  2022/1565 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi . Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki borçlular tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

Borçluların 02/12/2020 tarihli taşınmaz ihalelerinin feshi istemi ile icra mahkemesine başvurdukları, ilk derece mahkemesince şikayetin reddine ve ihale bedelinin %...’u oranında para cezası ile cezalandırılmalarına karar verildiği, kararın borçlular tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince; şikayetçilerin istinaf başvurusunun reddine, kamu düzenine aykırılık nedeniyle ilk derece mahkemesinin kararının kaldırılmasına, şikayetin reddine, şikayetçilerin 6 parsel sayılı taşınmazın ihale bedelinin %...'u olan 8.010,00 TL ve ... parsel sayılı taşınmazın ihale bedelinin %...'u olan ....510,00 TL para cezasıyla ayrı ayrı cezalandırılmalarına, karar verildiği anlaşılmaktadır.

İİK.nun 134/2. maddesine göre; ihalenin feshi talebinin reddine karar verilmesi halinde icra mahkemesi, davacıyı feshi istenilen ihale bedelinin %...'u oranında para cezasına mahkûm eder.

Borçluların feshini istedikleri ihaleler aynı ihaleler olup, ihalenin feshi davasının işin esasına girildikten sonra reddi halinde, her davacı için, ayrı ayrı değil ihale bedelleri toplamı üzerinden tek bir para cezasına hükmedilmesi gerekmektedir.

O halde, ihalenin feshi istemleri reddedilen borçlular aleyhine ihale bedelinin %...'u tutarında tek para cezasına hükmedilmesi yönündeki ilk derece mahkemesi kararı yerinde olup, Bölge Adliye Mahkemesince HMK’nun 353/1-b-2 maddesi gereğince, ilk derece mahkemesi kararının kaldırılarak her bir şikayetçi için ayrı ayrı para cezasına hükmedilmesi doğru değil ise de, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını zorunlu kılmadığından, Bölge Adliye Mahkemesi kararının düzeltilerek onanması gerekmiştir.

SONUÇ:

Borçluların temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile ... Bölge Adliye Mahkemesi .... Hukuk Dairesi'nin 29/09/2021 tarihli ve 2021/1427 E. - 2021/2147 K. sayılı kararının hüküm bölümünün 4. maddesinde yer alan, "Şikayetçilerin 6 parsel sayılı taşınmazın ihale bedelinin %...'u olan 8.010,00 TL ve ... parsel sayılı taşınmazın ihale bedelinin %...'u olan ....510,00 TL para cezasıyla ayrı ayrı cezalandırılmalarına," cümlesinin karar metninden çıkartılmasına, yerine " İİK'nun 134/2 maddesi gereğince şikayetçilerin ihale bedelleri toplamı olan 185.200,00 TL'nin %...'u oranında hesap olunan 18.520,00 TL para cezası ile

cezalandırılmasına " cümlesinin yazılmasına, kararın düzeltilmiş bu şekliyle 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nun 364/2. maddesinin göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nun 370/2. maddesi uyarınca (ONANMASINA), karar düzelterek onandığından harç alınmasına yer olmadığına, .../02/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2014/27076, Karar No: 2015/12246, Tarih: 19.02.2015

**8. Ceza Dairesi         2014/27076 E.  ,  2015/12246 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Belediye sınırlarındaki yola tecavüz suçundan açılan davada, suçun mağduru Belediye Başkanlığı olup suçtan doğrudan zarar görmeyen Maliye Hazinesinin davaya katılma hakkı bulunmadığı ve mahkeme tarafından da katılma kararı verilmiş olmasının hükmü temyiz hakkı vermeyeceği cihetle; Maliye Hazinesi vekilinin temyiz isteminin CMUK.nun 317. maddesi gereğince (REDDİNE),

2- Şikayetçi Belediye Başkanlığı'nın 5271 sayılı CMK.nun 237/2. mad- desi uyarınca davaya katılmasına karar verilerek yapılan incelemede;

Mahkemece kanıtlar değerlendirilip gerektirici nedenleri açıklanmak sure- tiyle verilen beraat kararı usul ve yasaya uygun bulunduğundan, Belediye Başkanlığı vekilinin, suçun sabit olduğuna yönelik temyiz itirazı yerinde görülmediğinden reddiyle hükmün (ONANMASINA), 19.02.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3938, Karar No: 2017/10190, Tarih: 06.12.2017

**20. Hukuk Dairesi         2017/3938 E.  ,  2017/10190 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili dava dilekçesiyle; müvekkilinin dava konusu kat mülkyeti tesis edilmiş ana taşınmazdaki 6 ve 7 numaralı bağımsız bölümlerin maliki olduğunu, müvekkilinin bağımsız bölümlerinin arsa paylarının yanlış hesaplandığını ve tapu kaydına da bu şekilde tescil edildiğini, bu yanlışlığın diğer arsa payları için de geçerli olduğunu; fiili kullanım durumuna bakıldığında müvekkilinin kullanım alanının daha fazla olmasına rağmen, arsa payının daha düşük olduğunu beyan ederek, bu sebeplerle müvekkilinin maliki bulunduğu bağımsız bölümlerin arsa paylarındaki yanlışlığın fiili kullanım durumuna göre düzeltilmesine ve tapu kaydına işlenmesine, yargılama gideri ve ücreti vekaletin davalıdan tahsil edilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece; davacının ana taşınmazda kat maliki olduğu; kat mülkiyetinin kurulu olduğu 20/03/1968 tarihinde, davalılardan ...'in kat maliki olup, diğer davalıların ise daha sonradan kat maliki oldukları, bu anlamda davacının ise 10/06/1998 tarihinde 6 nolu bağımsız bölüme, 10/02/1989 tarihinde de 7 nolu bağımsız bölüme malik olduğu; Kat Mülkiyeti Kanununun 3. maddesine göre arsa paylarının bağımsız bölümlerin değerleri ile orantılı olarak tahsis edilmediği hallerde arsa paylarının yeniden düzenlenmesinin mahkemeden istenebileceği; ancak ilgili bağımsız bölümün değerinde sonradan meydana gelen çoğalma veya azalma sebebi ile herhangi bir değişiklik yapılamayacağı; böylelikle usul ve yasaya uygun bilirkişi heyeti raporunda da belirtildiği üzere ana taşınmazın bulunduğu çevresel özellikler, bağımsız bölümlerin konumu, bulunduğu kat, caddeye cephesi, gün ışığından yararlanma durumu gibi unsurlar bir arada değerlendirildiğinde davacının maliki olduğu 3.kat 6 nolu bağımsız bölümün mevcut arsa payının 7 m2 / 150 m2 iken 88 m2 / 648 m2 olduğu; 3.kat 7 nolu bağımsız bölümün mevcut arsa payının ise 8 m2 / 150 m2 iken 88 m2 / 648 m2 olduğu, her ne kadar davacının, tescil ile malik olduğu tarihte taşınmazları mevcut hali ile satın aldığı, bu sebeple davacının iyi niyetli olmadığı davalılar tarafından iddia edilmiş ise de; kat mülkiyetinin kurulu olduğu tarihte davacının malik olmadığı gerekçesi ile davalıların iddialarına itibar edilmeyerek davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava; ana taşınmazın bağımsız bölümlerine ait arsa paylarının değerlerine göre yeniden belirlenerek tapuya tescil edilmesi istemine ilişkindir.634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanununun 3. maddesinde; kat irtifakına konu olan ana yapının bağımsız bölümlerinden her birine kat irtifakının kurulduğu tarihteki, doğrudan doğruya kat mülkiyetine geçilme halinde ise, kat mülkiyetine geçildiği tarihteki değeri ile oranlı olarak tahsis edilen arsa payının ortak mülkiyet esaslarına göre açıkça gösterilmesi suretiyle kat irtifakının veya kat mülkiyetinin kurulacağı; arsa paylarının bağımsız bölümlerin değeri ile oranlı olarak tahsis edilmediği hallerde, her kat maliki veya kat irtifakı sahibinin arsa payının düzenlenmesi için mahkemeye başvurabileceği hükme bağlanmıştır. Arsa payı düzenlemesinin yeniden yapılabilmesinin ilk şartı, arsa paylarının bağımsız bölümlerin değerleriyle orantısız olarak belirlenmiş olmasıdır. Bu hususa dayalı istemlerde mahkeme tüm kanıtları değerlendirerek bağımsız bölümün değeri ile bölüme özgülenen arsa payını karşılaştırıp denklik sağlamaya çalışmalıdır. Söz konusu işlem yapılırken de bağımsız bölümlerin cinsi, bulunduğu kat, alanı, ısınma sistemi, aydınlanması, mimari kullanımı ve konumu, cephesi, manzarası gibi hususlar değerlendirme için esas alınır; değerlendirmeye esas alınacak tarihten sonraki imar durumu ile cins ve manzara değişiklikleri, bakım ve onarım çalışmaları sebebiyle meydana gelen değer artış ve eksilmeleri dikkate alınmaz. Somut olayda dava konusu taşınmazda 1968 yılında kat mülkiyeti kurulduğu, bilirkişi raporunda kat mülkiyetine geçiş tarihi olan 1968 tarihinde arsa paylarının orantılı olarak dağıtılmadığı belirtilmişse de; bağımsız bölümlerin değerinde ve dolayısıyla arsa paylarının tespitinde dikkate alınmayan bu nedenle arsa payları arasında orantısızlığa yol açan somut ve haklı nedenler ortaya konulmamıştır. Dava konusu taşınmazda 1968 yılında kat mülkiyeti kurulduğu dikkate alındığında aradan geçen süre zarfında taşınmazda arsa paylarına herhangi bir itiraz olmadığı, bağımsız bölümlerin, kat mülkiyetinin kurulduğu tarihteki değerlerinin yukarıda açıklanan unsurları ve bu belirlemeye göre tapu sicilinde kayıtlı arsa paylarında düzeltilmesi gereken bir yanlışlık olduğu konusunda mahkemece herhangi bir değerlendirme ve gerekçe içermeyen soyut ve genel ifadeli bilirkişi raporu esas alınarak hüküm kurulması,Ayrıca kabule göre de; HMK'nın 297/2. maddesi, "Hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir." hükmünü içermekte olup, değişen yeni duruma göre bütün bağımsız bölümlerin arsa paylarının ne miktar olduğu hususunda ayrı ayrı, bağımsız bölüm numaraları belirtilmek kaydı ile hükmün infazında tereddüte yol açmayacak şekilde HMK'nın 297/2 maddesi uyarınca hüküm kurulmamış olmasıda doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davalılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde iadesine 06/12/2017 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15718, Karar No: 2017/25925, Tarih: 16.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/15718 E.  ,  2017/25925 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 16/02/2017 tarihinde karar verildi.