muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/25238, Karar No: 2015/7286, Tarih: 07.04.2015

**5. Hukuk Dairesi         2014/25238 E.  ,  2015/7286 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kazan Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 10/06/2014

NUMARASI : 2011/334-2014/200

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir.Şöyle ki;

1)2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun değer biçmeye ilişkin hükümleri Kamulaştırmasız el atmaya dayanan bedel davalarında da kıyasen uygulanır. Kamulaştırma Kanununun kıymet takdir esaslarını belirten 11. maddesinin 1. fıkrasının arsalara ilişkin (g) bendi uyarınca arsaların değerinin değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre hesaplanması zorunludur.

Bu itibarla, emsal satışların değerlendirme tarihindeki karşılıklarının fiyat artış endekslerinin uygulanması suretiyle tespiti, bundan sonra emsal ile dava konusu taşınmazın eksik ve üstün yönlerinin neler olduğu ve oranları açıklanmak suretiyle değer biçilmesi gerekirken hükme esas alınan bilirkişi raporunda bu yönteme uyulmadan değer biçilmiştir.

Bu durumda; taraflara dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi, dava konusu taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Sicil Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2)Başvurma harcının davacı üzerinde bırakılması gerektiği gözetilmeden, yargılama giderleri arasında gösterilerek harçtan muaf olan davalı idareden tahsiline ilişkin hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 07.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/11453, Karar No: 2021/4575, Tarih: 26.04.2021

**3. Hukuk Dairesi         2020/11453 E.  ,  2021/4575 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece bölge adliye mahkemesi kararının kaldırılmasına ve ilk derece mahkemesi kararının bozulmasına dair verilen karara, ilk derece mahkemesince uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen kararın, davalı ve davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

6100 sayılı HMK’nın “Bozmaya uyma veya direnme” başlıklı 373. maddesinin birinci fıkrası; “Yargıtay ilgili dairesinin tamamen veya kısmen bozma kararı, başvurunun bölge adliye mahkemesi tarafından esastan reddi kararına ilişkin ise bölge adliye mahkemesi kararı kaldırılarak dosya, kararı veren ilk derece mahkemesine veya uygun görülecek diğer bir ilk derece mahkemesine, kararın bir örneği de bölge adliye mahkemesine gönderilir.” hükmünü,

Aynı maddenin dördüncü fıkrası ise; “Yargıtayın bozma kararı üzerine ilk derece mahkemesince bozmaya uygun olarak karar verildiği takdirde, bu karara karşı temyiz yoluna başvurulabilir.” hükmünü içermektedir.

Açıklanan madde hükümleri birlikte değerlendirildiğinde; ilk derece mahkemesi tarafından, Yargıtay’ın bozma kararı doğrultusunda karar verilmesi halinde, davanın taraflarına, karara karşı sadece temyiz yoluna başvuru olanağı tanındığı anlaşılmaktadır.

Bu halde ise; ilk derece mahkemesince verilen kararın, HMK’nın 362. maddesinde bölge adliye mahkemeleri tarafından verilen kararlar için öngörülen temyiz kesinlik sınırına tabi olacağı tartışmasızdır.

6763 sayılı kanun ile 6100 sayılı HMK'ya eklenen ek 1. madde uyarınca; aynı Kanunun 362. maddesinde öngörülen kesinlik sınırı, 01.01.2020 tarihinden itibaren 72.070 TL’ye çıkartılmıştır.

Bozmaya uyularak verilen karar, karar tarihi itibariyle kesin niteliktedir. HMK'nın 366. maddesi atfıyla aynı Kanunun 352. maddesi uyarınca, kesin olan karar hakkında Yargıtay tarafından temyiz isteminin reddine karar verilebilir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz dilekçesinin miktar itibariyle REDDİNE ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz eden taraflara iadesine, 26/04/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4172, Karar No: 2020/6661, Tarih: 24.06.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/4172 E.  ,  2020/6661 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1-Suça sürüklenen çocuklar hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükümlere yönelik yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde;

14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26.maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2.maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000,00 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından suça sürüklenen çocuklar müdafiinin temyiz isteminin CMUK'nın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

2- Suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçlarından kurulan hükümlere yönelik yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuğun eylemine uyan TCK'nın 142/1-b, 116/2 ve 31/2. maddelerinde belirtilen suç için öngörülen cezanın üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e, 66/2, 67/4. maddelerine göre hesaplanan 6 yıllık dava zamanaşımının suç tarihi olan 05/09/2013 tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davalarıın DÜŞÜRÜLMESİNE,

2- Suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçlarından kurulan hükümlere yönelik yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA, 24.06.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/23518, Karar No: 2015/4082, Tarih: 04.03.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/23518 E.  ,  2015/4082 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Dava : Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat

Hüküm : Davanın kısmen kabulüyle 381,42 TL maddi, 5000 TL manevi tazminatın Hazineden alınarak davacıya verilmesi

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca, Mahkemenin; davacının maddi zararını hesap ederken vergi levhasındaki vergi beyanını esas alarak, tutuklu kalınan 46 gün için toplam 381.42 TL maddi tazminata hükmettiği, koruma tedbirleri nedeniyle zarar görenlere tazminat verilmesini öngören 5271 sayılı CMK'nın 141. maddesi, kişilerin uğradığı maddi ve manevi zararlarının Devlet tarafından karşılanacağını öngördüğü, yerleşmiş uygulamalarda; koruma tedbirleri nedeniyle maddi tazminat hesabında davacıların gerçek zararı tespit edilmeye çalışılmakta, bunun mümkün olmaması halinde ise kişinin en azından temel ihtiyaçlarını karşılayacak, insanca yaşamasına olanak tanıyan en düşük net asgari ücretin tamamı üzerinden belirlenecek miktarın maddi tazminat olarak hesaplanması yapılmakta olduğu, ülkemizde Gelir ve Kurumlar Vergisi gibi doğrudan vergilerin tahsilat miktarının, tüketim üzerinden toplanan KDV, ÖTV vb. vergilere göre oldukça düşük kalmakta olduğu, kısacası kişiler doğrudan ödedikleri vergiden daha fazlasını temel ihtiyaç ve yaşam maddelerini satın alırken ödemekte olduğu, somut olayda davacının gelir vergisi beyannamesine göre hesap edilen zarar haksız tutuklanma tarihi itibarıyla açıklanan TÜİK verilerindeki açlık sınırının dahi altında kaldığı, bu durumda davacının maddi zararı gelir vergisi beyannamesindeki bilgilere göre hesaplanamayacağı, kaldı ki Yargıtay 12. Ceza Dairesi birçok kararında, öğrenci ve hatta işsiz olup gelirini belgeleyemeyen kişilerin dahi zararlarını haksız tutuklama tarihi itibarıyla geçerli olan net asgari ücret miktarı üzerinden hesaplarken, davacının maddi zararını belirtilen şekilde hesaplaması hukuka ve hakkaniyet ilkelerine aykırı olduğu belirtilerek Dairemizin 01/10/2014 ve 2014/1413 Esas, 2014/19185 Karar sayılı bozma kararının kaldırılarak, ... Ağır Ceza Mahkemesi'nin 27/12/2012 gün, 2012/181 Esas, 2012/378 Karar sayılı ilamının maddi tazminat miktarı yönüyle bozulmasına karar verilmesi talep edilmiştir.

02.07.2012 gün ve 6352 sayılı Kanun'un 99. maddesi ile 5271 sayılı CMK'nın 308. maddesine eklenen (2) ve (3). fıkra hükümleri uyarınca itiraz konusu değerlendirilip, önceki kararda değişiklik yapılmasını gerektiren herhangi bir nedenin bulunmadığı, konunun Yargıtay Ceza Genel Kurulunca sonuca bağlanmasının daha uygun olacağı anlaşıldığından, üye ...'ın daha önce yazılan muhalefet gerekçesi ve itirazda ileri sürülen nedenlerden dolayı itiraz talebinin kabulüne karar verilmesi aykırı görüşüyle dosyanın Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 04/03/2015 tarihinde oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/7148, Karar No: 2020/6774, Tarih: 23.12.2020

**16. Ceza Dairesi         2019/7148 E.  ,  2020/6774 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

İlk Derece Mahkemesi : Gaziantep 8. Ağır Ceza Mahkemesinin 13.09.2017 tarih 2017/108 - 2017/77 sayılı kararı

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Hüküm : TCK'nın 314/2, 3713 sayılı Kanunun 5/1, TCK'nın 62,53, 58/9, 63. maddeleri uyarınca mahkumiyet kararına

ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebebine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre, yapılan incelemede;

1)Hüküm verildikten sonra dosya içerisine geldiği anlaşılan ve sanığın ByLock kullanıcısı olduğunu bildiren ayrıntılı ByLock tespit ve değerlendirme tutanakları ile tanık Talip Kılınç'ın aşama beyanlarının aslı veya onaylı suretlerinin getirtilmesi, gerekirse tanık olarak ifadelerine başvurulması, bu belge ve beyanların CMK’nın 217. maddesi uyarınca duruşmada sanık ve müdafiine okunup diyeceklerinin sorulması ile tüm dosya kapsamının bir bütün halinde değerlendirilmesi suretiyle sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesi,

2)Sanığın çocuğunu örgüte müzahir okullara göndermesinin müsnet suça delil veya örgütsel faaliyet olarak kabul edilmeyeceğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan,bu sebeplerden dolayı hükmün CMK'nın 302/2. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın, Gaziantep 8. Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmesine, kararın bir örneğinin bilgi için Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 23.12.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/30919, Karar No: 2017/7668, Tarih: 04.04.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/30919 E.  ,  2017/7668 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : İŞE İADE

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, dava dilekçesi ile davalı ... Bakanlığına ait Diyarbakır Gazi Yaşargil Eğitim Araştırma Hastanesinde, değişen alt işverenler nezdinde 2010 yılından itibaren röntgen teknisyeni olarak çalışmaktayken, son alt işveren ... Sağlık Ürn. Ltd. Şti. tarafından iş sözleşmesinin haksız ve bildirimsiz olarak 31.01.2016 tarihinde feshedildiğini beyanla işe iadesini talep etmiş, 17.02.2016 tarihinde ise davasını ıslah ederek, davalılar arasındaki hizmet alım ihalesinin muvazaalı olduğu iddiasıyla, ... nezdinde işe iadesini talep ve dava etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı ...; husumet itirazında bulunmuş, diğer davalı ... Sağlık Ürünleri Ltd. Şti ile ... arasında asıl-alt işveren ilişkisinin bulunmadığını beyanla davanın reddini talep etmiştir.

Diğer davalı ... Sağlık Ürünleri Ltd. Şti ise; davacının iş sözleşmesinin 2 yıl süreli ihalenin sonlanması ve yenilenmemesi, hizmet verilen cihazların sökülerek iş yerinin kapanması nedeniyle sona erdirildiğini, Sosyal Güvenlik Kurumuna bu hususta bildirimde bulunulduğunu, muvazaa iddialarının kendileri açısından bağlayıcılığının bulunmadığını belirterek, davanın reddedilmesi gerektiğini savunmuştur.

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

İlk Derece Mahkemesince, toplanan kanıtlara dayanılarak, davalı taraflar arasındaki hizmet alım sözleşmesinin hukuki düzenlemeler çerçevesinde yapıldığı ve mevzuatın söz konusu hizmet alım sözleşmelerinin yapılmasına izin verdiği, davalı taraflar arasında muvazaalı bir ilişki olmadığı, alt ve asıl işveren ilişkisi bulunduğu, davacının iş sözleşmesinin yazılı olarak feshedilmediği ve hizmet alım sözleşmesinin sona ermesi sebebiyle feshedilmiş olmasının geçerli ya da haklı neden oluşturmayacağı gerekçesiyle, davanın kabulü ile davacının alt işveren ... Sağlık Ürünleri Ltd. Şti nezdinde işe iadesine karar verilmiştir. Kararda, davacının kıdemi ve fesih sebebine göre işe başlatmama tazminatının dört aylık ücret tutarı olarak ve çalıştırılmadığı süre için en çok dört aylık ücret ve diğer haklarının belirlenmesine karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu:

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı, taraf vekillerince istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti:

Bölge Adliye Mahkemesince, tarafların istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu:

Kararı, taraflar vekilleri temyiz etmiştir.

Gerekçe:

İstinaf Başvurusu:

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı, taraf vekillerince istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti:

Bölge Adliye Mahkemesince, tarafların istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu:

Kararı, taraflar vekilleri temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, Mahkemece feshin geçersizliğine, davalılar arasındaki hizmet alım sözleşmesinin dijital röntgen cihazı görüntüleme hizmet alım işi olmakla muvazaalı bir durumun bulunmadığına dair tespiti ile davacının alt işveren nezdinde işe iadesine karar verilmiş olması isabetlidir. Ancak, 4857 sayılı İş Kanunu'nun 21. maddesinin birinci fıkrasında işe başlatmama tazminatının alt ve üst sınırları gösterilmiş olup, söz konusu tazminatın belirtilen sınırlar arasında ve işçinin kıdemi, fesih sebebi gibi olgular dikkate alınarak belirlenmesi gerekir.

Dosya kapsamına göre, işe başlatmama tazminatının davacının dört aylık ücreti tutarı olarak belirlenmesine karar verilmesi hatalı olmuştur. Davacının iş yerinde 5 yıldan fazla kıdemi olduğu anlaşılmakla , söz konusu tazminatın davacının beş aylık ücreti tutarı olarak belirlenmesi dosya içeriğine uygun düşecektir.

Belirtilen sebeplerle, 4857 sayılı Kanun’un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, Bölge Adliye Mahkemesi hükmü ile İlk Derece Mahkemesi hükmünün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan gerekçe ile;

1-Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile İlk Derece Mahkemesinin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-İşverence yapılan FESHİN GEÇERSİZLİĞİNE ve davacının davalı ... SAĞLIK ÜRÜNLERİ LTD. ŞTİ'NE AİT İŞYERİNDE İŞE İADESİNE,

3-Davacının kanuni sürede işe başvurmasına rağmen, işverenin süresi içinde işe başlatmaması halinde ödenmesi gereken tazminat miktarının davalılar müştereken ve müteselsilen sorumlu olmak kaydıyla işçinin beş aylık ücreti olarak belirlenmesine,

4-Davacının işe iade için işverene süresi içinde başvurması halinde hak kazanılacak olan ve kararın kesinleşmesine kadar doğmuş bulunan en çok dört aylık ücret ve diğer haklarının davalılarca müştereken ve müteselsilen davacıya ödenmesi gerektiğinin tespitine,

5-Karar tarihi itibariyle alınması gerekli olan 31,40 TL karar ve ilam harcından, peşin alınan 29,20 TL harcın mahsubu ile bakiye 02,20 TL karar ve ilam harcının davalı ... Sağlık Ürünleri Ltd. Şti'den tahsili ile hazineye irad kaydına,

6-Davacı vekille temsil edildiğinden, karar tarihinde yürürlükte olan tarifeye göre 1.980,00 TL vekâlet ücretinin davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine,

7-Davacı tarafından yapılan 95,20 TL yargılama giderinin davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine, davalının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına,

6-Davacı vekille temsil edildiğinden, karar tarihinde yürürlükte olan tarifeye göre 1.980,00 TL vekâlet ücretinin davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine,

7-Davacı tarafından yapılan 95,20 TL yargılama giderinin davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine, davalının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına,

8-Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, karardan bir örneğin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

9-Taraflarca yatırılan gider avanslarından varsa kullanılmayan bakiyelerinin ilgili tarafa iadesine, peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgililere iadesine, 04.04.2017 tarihinde oybirliği ile kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4315, Karar No: 2010/9042, Tarih: 13.07.2010

**6. Hukuk Dairesi         2010/4315 E.  ,  2010/9042 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Antalya 1.İcra Mahkemesi

KARAR TARİHİ :23.02.2010

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, davalı kiracı ve kefil hakkında tahliye taahütü nedeniyle yapılan icra takibine vaki itirazın kaldırılması ve kiralananın tahliyesi istemine ilişkindir. Mahkemece davanın reddine karar verilmesi üzerine karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya kapsamına, toplanan delillere ve mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına göre davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı vekilinin davalı kiracı hakkındaki temyiz itirazlarına gelince;

Davacı, 20.11.2009 tarihinde yapmış olduğu icra takibinde 15.11.2007 başlangıç tarihli ve iki yıl süreli kira sözleşmesi içeriğindeki kiralananın 15.11.2009 tarihinde tahliye edileceğine ilişkin taahhüte dayanmıştır. Tahliye emrinin tebliği üzerine davalı takibe itirazında kira sözleşmesinin özel şartlar bölümünde geçen tahliye ile ilgili hususların tahliye taahhütü sayılamayacağını, taahhütün geçersiz olduğunu ileri sürmüştür.

Davacının iddiası, dosyaya sunulan belgeler, taraflar arasında daha önce düzenlenen 15.11.2000 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli yazılı kira sözleşmesi ve davalının beyanlarına göre kira ilişkisinin takibe konu sözleşmedeki tarihten daha önceye dayandığı ve yenilenen 15.11.2007 başlangıç tarihli sözleşmenin özel şartlar bölümünde davalı tarafından tahliye taahhütünde bulunulduğu anlaşılmıştır. Kira ilişkisinin kurulmasından sonra yenilenen kira sözleşmesiyle verilen tahliye taahhüdü geçerlidir. Devam eden kira ilişkisinde, sonradan verilen taahhütün baskı altında verildiği söylenemez. Davalı sözleşmedeki ve tahliye taahhütündeki imzaya karşı koymadığına göre taahhüt geçerlidir. Takip süresinde yapıldığına göre, kiralananın tahliyesine karar verilmesi gerekirken, tahliye taahhütünün kira sözleşmesi ile birlikte düzenlenmesi sebebiyle geçersiz olduğundan bahisle red kararı verilmesi doğru olmadığından kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1 no'lu bentte yazılı nedenlerle davalı kefil hakkındaki davanın reddine ilişkin hüküm kısmının ONANMASINA, 2 nolu bentte yazılı nedenlerle davalı kiracı hakkındaki hüküm kısmının BOZULMASINA ve onanan kısım için temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına 13.07.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/29017, Karar No: 2014/30788, Tarih: 10.10.2014

**13. Hukuk Dairesi         2013/29017 E.  ,  2014/30788 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Polatlı 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 27/09/2012

NUMARASI : 2005/939-2012/515

Taraflar arasındaki alcak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün taraflar avukatınca duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı Ş.. Ş.. vekili avukatı G. B.. ile davalılar F.. Ö.. ve diğerleri vekili avukat C. Ö..'ın gelmeleriyle duruşmaya başlanılmış ve hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra karar için başka güne bırakılmıştı. Bu kez temyiz dilekçesinin süresinde olduğu saptanarak dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, dava dışı çalışanı E. K..'nun bankalarının Polatlı şubesinde yönetmen yardımcısı sıfatı ile görev aldığı dönemde müşterileri adına “Şekerkur” sisteminden döviz alım satımı yaparken şube ekranından birden fazla sayıda açarak işlem yapacağı döviz cinsini seçtiğini ve açtığı bu ekranlarda döviz kurunu sabitlediğini, gün içinde oluşan kur değişimine göre müşteri lehine kur avantajı yakaladığında daha önceden sabitlediği kurdan efektif alım satım işlemlerini gerçekleştirip onayladığını böylelikle 2003 ve 2005 yılları arasında banka çalışanının yaptığı usulsüz işlemler nedeniyle bankanın mal varlığında eksilmeye karşılık davalıların mal varlığında toplam 181.747,11 TL haksız ve sebepsiz zenginleşme meydana geldiğini ileri sürerek, fazlaya ilişkin talep hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik davalılar H.. B..'den 1.000 TL, R.. N..'ndan 250,00 TL, M.. Ö..'den 450,00 TL, S.. Ö..'den 6.300,00 TL, F.. Ö..'den 1.000,00 TL, E.. Ö..'den 1.000 TL olmak üzere toplam 10.000 TL banka zararının temerrüt tarihinden itibaren en yüksek banka kredilerine uygulanan faizi ile tahsilini istemiş, 03/04/2007 tarihli ıslah dilekçesi ile miktarı 181.747,11 TL ye çıkarmıştır.

Davalılar davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece davanın reddine karar verilmiş hüküm davacı banka ile davalılar tarafından temyiz edilmiştir.