muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/10381, Karar No: 2014/10800, Tarih: 02.06.2014

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin(AİHS),temel amacı,insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları,insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup,insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar,hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet,hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre,her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre,hiç kimse ... Aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre,herkes özel ve aile yaşamına ... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS,özel ve aile Yaşamına,haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile,anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı,anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin pek çok kararlarında tanımladığı gibi,bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'nin vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 09/03/2006 tarihinde muvazaalı olarak eşinden boşandığı, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK' dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında,eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 Sayılı Kanunun 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği,bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı,sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek,dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa,AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında,bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin ve sanıklar müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle,usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 02/06/2014 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/495, Karar No: 2023/1875, Tarih: 08.06.2023

**3. Hukuk Dairesi         2023/495 E.  ,  2023/1875 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2011/555 E., 2012/711 K.

ASIL VE BİRLEŞEN DAVADA

DAVA TARİHİ : 17.08.2011

KARAR : Davanın reddi

Taraflar arasında birleştirilerek görülen alacak davalarından dolayı yapılan yargılama sonunda, Mahkemece asıl ve birleşen davanın reddine karar verilmiştir.

Mahkeme kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1. Davacı asıl davada; davalılara ait 103 ada 12 parsel sayılı taşınmaz üzerine iyi niyetli olarak malik sıfatıyla 2004 yılında bina yaptığını, binayı yaparken davalıların ve murislerinin haberinin ve rızasının bulunduğunu, taşınmazın tapusunun devri için davalılara başvurduğunu, olumlu cevap alamadığını, iyi niyetli olarak yaptığı binanın değerinin taşınmazın değerinden yüksek olduğunu ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 10.000,00 TL alacağın davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

2. Davacı birleşen davada; taşınmazın diğer hissedarları aleyhine aynı vakalara dayanarak alacak isteminde bulunmuştur.

II. CEVAP

1. Davalı ...; davacının kötü niyetli olduğunu, ev yapımına rızası olmadığını, dava konusu evi halen davacının kullandığını, sebepsiz zenginleşmenin gerçekleşmediğini savunarak; davanın reddini istemiştir.

2. Diğer davalılar; davaya cevap vermemiştir.

III. MAHKEME KARARI

Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; yapılan keşif, taraf ve tanık beyanlarına göre, dava konusu taşınmaz üzerindeki binada halen davacının oturduğu, sebepsiz zenginleşmenin dava konusu binayı davalılara teslim ettiği tarihten itibaren başlayacağı, buna göre sebepsiz zenginleşmenin gerçekleşmediği gerekçesiyle; asıl ve birleşen davanın dava şartı yokluğu nedeniyle reddine karar verilmiştir.

IV. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuran

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı, süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

IV. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuran

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı, süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; taşınmaz üzerinde davalıların ve murislerinin bilgisi ve rızası dahilinde iyiniyetle 2004 yılında bina yaptırdığını, tapuda devrini talep ettiğinde olumsuz cevap aldığını, mahallinde dinlenen tanıkların "tapu maliklerinin binanın yapılmasına rıza gösterdiklerini" beyan ettiklerini, evi yaptırıp tamamladığını, bu süreç içerisinde hiç bir müdahalede bulunulmadığını, iyiniyetle davalıların taşınmazı üzerine yaptırdığı bina yapıldığı tarih itibariyle ana taşınmazın mütemmim cüzü olduğunu, binanın yapımıyla birlikte davalıların zenginleştiklerini, her ne kadar dava tarihi itibariyle taşınmaz üzerindeki binayı kullanıyor olsa da bu durum davalıların sebepsiz zenginleştiği gerçeğini değiştirmediğini, kaldı ki dava 2011 tarihli olup ve halihazırda bu gün için taşınmaz üzerine yaptırdığı bina davalıların kullanımında olduğunu, davalıların mal varlığı binanın yapımıyla birlikte arttığını, kendisinin mal varlığının ise azaldığını, sebepsiz zenginleşmenin şartlarının gerçekleştiğini ileri sürerek; kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, sebepsiz zenginleşmeden kaynaklı alacak istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.Sebepsiz zenginleşmeden söz edilebilmesi için, bir taraf zenginleşirken diğerinin fakirleşmesi, zenginleşme ve fakirleşme arasında uygun nedensellik bağının bulunması ve zenginleşmenin hukuken geçerli bir nedene dayalı olması gerekir.

2. 02.02.1991 tarihli ve 1990/1 E., 1991/1 K. sayılı Yargıtay İçtihatı Birleştirme Kararında da vurgulandığı üzere, iade borcunun kapsamını belirlemede öncelikle fakirleşme ve zenginleşme zamanının tespit edilmesi gerekir. Sebepsiz zenginleşme nedeniyle iade isteminde bulunabilmek için, bir tarafın mal varlığının diğer tarafın mal varlığı aleyhine çoğalması gerekir. Bu azalma ve çoğalmanın, dava konusu taşınmazın davacı tarafından davalılara teslim edildiği tarihte gerçekleştiğinin kabulü zorunludur.

3.Değerlendirme

Somut olayda; davacının yaptırdığını iddia ettiği taşınmazı dava ve keşif tarihi itibariyle kullandığı tüm dosya kapsamından anlaşılmakla; Mahkemece sebepsiz zenginleşme olgusunun henüz gerçekleşmediği gözetilerek asıl ve birleşen davanın dava şartı yokluğu nedeniyle usulden reddine karar verilmesi yerinde olup, davacının temyiz itirazlarının reddi ile kararın onanmasına karar vermek gerekmiştir.

V. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Mahkeme kararının 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun (1086 sayılı Kanun) 439 uncu maddesi uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine,

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun Geçici 3 üncü maddesi atfıyla 1086 sayılı Kanun’un 440 ıncı maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere,

V. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Mahkeme kararının 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun (1086 sayılı Kanun) 439 uncu maddesi uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine,

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun Geçici 3 üncü maddesi atfıyla 1086 sayılı Kanun’un 440 ıncı maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere,

08.06.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2507, Karar No: 2015/5818, Tarih: 08.04.2015

**3. Hukuk Dairesi         2015/2507 E.  ,  2015/5818 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı .. Gıda San.Tic.Ltd.Şti ile davalı .. EDAŞ aralarındaki kayıp-kaçak bedelinin iadesi talebi davasına dair İzmir 13.Asliye Ticaret Mahkemesinden verilen 07.11.2013 günlü ve 2012/375 E.-2013/238 K.sayılı hükmün Bozulması hakkında dairece verilen 29.09.2014 günlü ve 2014/5738 E.-2014/12642 K.sayılı ilama karşı davalı vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiştir.

Düzeltme isteğinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Düzeltilmesi istenilen Yargıtay ilamında açıklanan gerekçelere göre düzeltme dileğinde ileri sürülen sebepler HUMK.nun 440.nci maddesindeki yazılı hallerden hiç birisine uymadığından vaki düzeltme isteğinin REDDİNE ve 248.00 TL para cezası ile 5.20 TL bakiye karar düzeltme harcının karar düzeltme isteyenden alınarak hazineye gelir kaydettirilmesine, 08.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2420, Karar No: 2024/10261, Tarih: 19.12.2024

**5. Hukuk Dairesi         2024/2420 E.  ,  2024/10261 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1252 Esas, 2023/2151 Karar

DAVA TARİHİ : 05.06.2018

KARAR : Esastan ret/Yeniden esas hakkında verilen karar

İLK DERECE MAHKEMESİ : Gölbaşı(Adıyaman) 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/62 Esas, 2022/401 Karar

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun (2942 sayılı Kanun) 10 uncu maddesine dayanan kamulaştırma irtifak hakkı bedelinin tespiti ile idare adına tescili davasında yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davacı idare vekilince istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak, davanın yeniden görülmesi için dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin kaldırma kararı üzerine yeniden yargılama yapan İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davacı idare ve bir kısım davalılar vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine, davacı vekilinin istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı idare vekilince temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı idare vekili dava dilekçesinde özetle; Adıyaman ili, ..., Balkar Cumhuriyet Köyü 131 ada 50 parsel sayılı taşınmazın irtifak kamulaştırma bedelinin tespiti ile kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı taraf süresi içerisinde cevap dilekçesi sunmamıştır.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne, irtifak kamulaştırma bedelinin tespiti ile davalı tarafa ödenmesine, kamulaştırma bedeline yasal faiz işletilmesine, irtifak hakkının davacı idare adına tesciline karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı idare ve bir kısım davalılar vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davacı idare vekili istinaf dilekçesinde özetle; dava konusu taşınmaza emsal olarak alınan taşınmazın uygun olmadığını, İlk Derece Mahkemesince belirlenen kamulaştırma bedelinin yüksek olduğunu ileri sürerek istinaf yoluna başvurmuştur.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı idare ve bir kısım davalılar vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davacı idare vekili istinaf dilekçesinde özetle; dava konusu taşınmaza emsal olarak alınan taşınmazın uygun olmadığını, İlk Derece Mahkemesince belirlenen kamulaştırma bedelinin yüksek olduğunu ileri sürerek istinaf yoluna başvurmuştur.

2. Bir kısım davalılar vekili istinaf dilekçesinde özetle; ödenmesine karar verilen bedelin düşük hesaplandığını, taşınmazın değerinin çok daha kıymetli olduğunu, taşınmazın değerinin düşürülmesi adına en düşük gelir getiren ürünlerin münavebeye esas alındığını, masraf ve gider kalemleri de şişirilerek taşınmazın değerinin düşük çıkmasına sebebiyet verildiğini, taşınmaza uygulanan objektif değer artışının da taşınmazın değer kaybının da eksik hesaplandığını, hükme esas alınan bilirkişi raporunun hatalı olduğunu ileri sürerek istinaf yoluna buşvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile kuru tarım arazi niteliğindeki davaya konu taşınmaza bu niteliğine uygun olarak mercimek, mercimek samanı, kavun münavebesi esas alınarak olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelir yöntemine göre değer biçilmesi ve Yargıtay İçtihatlarına uygun olmak üzere kapitalizasyon faiz oranının da %5 olarak uygulanması sonucu metrekare birim değerinin 20,39 TL/m² olarak tespit edildiği ve bu hususlarda İlk Derece Mahkemesinin kararında bir isabetsizlik olmadığı; ancak İlk Derece Mahkemesince verilen ilk karara karşı yalnızca davacı idare tarafından istinaf yoluna başvurulduğu, bu itibarla sonraki kurulacak hükümde idare lehine oluşan usuli kazanılmış hakkın gözetilmesi gerektiği, ancak İlk Derece Mahkemesince bu hususa riayet edilmediği ve bu nedenle bu hatanın düzeltilmesi gerektiği anlaşıldığından davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine, davacı vekilinin istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak yeniden esas hakkında karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı idare vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı idare vekili temyiz dilekçesinde özetle; dava konusu taşınmaza emsal olarak alınan taşınmazın uygun olmadığını, İlk Derece Mahkemesince belirlenen kamulaştırma bedelinin yüksek olduğunu, kararda kamulaştırma bedeli olarak 55.192,35 TL belirlenen bedelden 25.850,00 TL’nin mahsup edilip kalan bedele karar tarihine kadar yasal faiz işletilmesi gerekirken, kamulaştırma bedelinin tamamı olan 55.192,35 TL’ye faiz işletilmesinin hatalı olduğunu, idare lehine vekâlet ücretine hükmedilmesi gerektiğini ileri sürerek kararı temyiz etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukukî Nitelendirme

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukukî Nitelendirme

Uyuşmazlık, ... olarak davacı idare ile davalı tapu maliki arasındaki irtifak hakkı bedelinin tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 2942 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesinin sekizinci fıkrası ve 11 inci maddesi

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Dava konusu taşınmaza 2942 sayılı Kanun’un 11 inci maddesinin birinci fıkrasının (f) bendi uyarınca net geliri esas alınarak değer biçilmesi ve aynı Kanun'un 11 inci maddesinin son fıkrası uyarınca taşınmazın niteliği, tamamının yüzölçümü, geometrik durumu ve enerji nakil hattı güzergahı dikkate alınarak değer düşüklüğü oranı belirtilmek suretiyle irtifak hakkı karşılığının tespit edilmesi yerindedir.

3. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin 12055/17 numaralı başvuru sonucu verilen 23.10.2018 tarihli kararı ve Anayasa Mahkemesinin 2016/9364 başvuru numaralı, 01.06.2019 tarihli ve 30791 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan kararı da göz önüne alınarak, davanın niteliği gereği davacı idare lehine vekâlet ücretine hükmedilmemesinde hukuka aykırı bir yön görülmemiştir.

4. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukukî nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre; davacı idare vekilinin aşağıdaki paragrafın kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

5. İlk Derece Mahkemesinin ilk kararı ile derhal ödenmesine karar verilen 25.850,00 TL'ye ilk karar tarihine kadar yasal faiz işletilmesi gerekirken, tespit edilen kamulaştırma bedelinin tamamına son karar tarihine kadar yasal faiz işletilmesi hatalıdır.

Ne var ki bu hatanın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin ikinci fıkrası gereğince kararın düzeltilerek onanması gerekir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Davacı idare vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine,

2. Davacı idare vekilinin temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının 4 üncü bendinin çıkarılması, yerine "Kamulaştırma Bedeli olan 54.908,16 TL'nin İlk Derece Mahkemesinin ilk kararı ile derhal ödenmesine karar verilen 25.850,00 TL'lik kısmına 06.10.2018 tarihinden ilk karar tarihi olan 16.09.2019 tarihine, bakiye 29.058,16 TL'ye ise ikinci karar tarihi olan 23.11.2022 tarihine kadar yasal faiz işletilmesine" cümlesinin yazılması suretiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, Davacı idareden peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde ilgilisine iadesine,Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,19.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1507, Karar No: 2015/6680, Tarih: 11.05.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/1507 E.  ,  2015/6680 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ...Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 15/09/2014 tarih ve 2013/56-2014/219 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı Belediye vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin dava dışı firma ile yaptığı anlaşma ile ... Belediyesi’ne, “... ve ....” isimli anıt eseri meydana getirerek Belediye Binası karşısına denk gelen meydana yerleştirmek suretiyle eseri davalı Belediye’ye teslim ettiğini, söz konusu anıt kompleksinin daha önce Belediye Başkanlığının haksız saldırısına maruz kalması nedeniyle...Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nin 2007/117 esas sayılı dosyasında dava konusu yapıldığını ve müvekkili lehine karar verilerek esere kısmi tahribatın eski hale iadesine karar verildiğini, bununla birlikte davalı Belediye’nin eserin metro istasyonu sınırlarında kaldığından bahisle eserde tahribata devam ederek tamamen yıkılarak yok edildiğini, geride sadece kalıntıların kaldığını, bir kısım parçalarının sökülerek götürüldüğünü, bu suretle müvekkilinin FSEK 16 ve 17. maddeleri uyarınca eserden doğan “eserin değiştirilmesi, bozulması ve yok edilmesini önleme” manevi haklarının ihlal edildiğini ileri sürerek, FSEK 70 ve BK 49. maddeleri uyarınca 30.000 TL manevi tazminata ve FSEK 67. maddesi uyarınca eserin eski hale iadesine karar verilmesini istemiştir.

Davalılar vekilleri, eserin metro çalışma sahası içerisinde kalması sebebiyle zarar vermeden kaldırıldığını, esere zarar verilmesi ya da yok edilmesinin söz konusu olmadığını savunarak davanın reddini istemişlerdir.

Mahkemece, davalı Belediyenin, davacıya ait eseri ona haber vermeksizin ve özensiz şekilde sökerek ve uygun olmayan koşullarda saklayarak eserin tamamen yok olmasına sebebiyet vermek suretiyle, davacının FSEK 17.maddesindeki “eserin yok edilmesini men” manevi hakkının ihlal edildiği, söz konusu eylemin, prestijli bir sanatçı olan davacıya, kent meydanında herkese teşhir olunan prestijli bir esere yönelik olması nedeniyle davacının

önemli bir manevi zarara uğradığı, geniş bir alana yayılan ve kompleks şeklinde olan güzel sanat eserinin tamamen yok edildiği, eserin eski hale getirilemeyecek ölçüde bozulduğu veya yok olduğu, eserin ... Alanına yerleştirilmesinin imkansız olduğu, Belediye dışındaki davalıların tazminattan sorumlu olmadığı gerekçesiyle, 20.000,00 TL manevi tazminatın davalı Belediyeden tahsiline, eski hale iadesi talebi ile diğer davalılar yönünden davanın husumetten reddine karar verilmiştir.

Karar, davalı Belediye vekilince temyiz edilmiştir.

Karar, davalı Belediye vekilince temyiz edilmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı Belediye vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı Belediye vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 1.025,00 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 11/05/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16017, Karar No: 2017/26546, Tarih: 20.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/16017 E.  ,  2017/26546 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 20/02/2017 tarihinde karar verildi.