muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/5550, Karar No: 2022/19796, Tarih: 29.11.2022

**11. Ceza Dairesi         2021/5550 E.  ,  2022/19796 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜMLER : ...,...

TEMYİZ EDENLER : Katılan vekili, sanık

2012 takvim yılından kurulan beraat hükmüne yönelik katılan vekilinin, 2011 ve 2013 takvim yıllarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik sanığın temyizinin incelenmesinde;

Sanık hakkında “2011, 2012 ve 2013 takvim yıllarında Vergi Usul Kanununa aykırılık” suçlarından açılan kamu davalarında; sanığın savunmasında, suça konu faturaları düzenleyen şirketin ortağı ve yetkilisi olduğunu, faturaların gerçek ticari alışveriş karşılığında düzenlendiğini, sahte fatura düzenlemediğini beyan etmesi karşısında, maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek biçimde belirlenmesi bakımından;

1) Faturaları kullandığı belirlenen mükellefler hakkında dava açılıp açılmadığının araştırılması, dava açılmış ise dosyalarının getirtilip incelenerek ilgili belgelerin onaylı örneklerinin dosyaya alınması,

2) Faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişilerin tanık sıfatıyla duruşmaya çağrılarak CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatıldıktan sonra sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak aldıklarının sorulması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile mahkûmiyet ve beraat hükümleri kurulması,

3) Mahkumiyet hükümleri yönünden kabule göre de;

a) Büyükçekmece Cumhuriyet Başsavcılığının 28.04.2015 tarihli ve 2015/4341 Esas sayılı iddianamesi ile dava şartı olan mütalaaya uygun olarak 2011, 2012 ve 2013 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçundan kamu davası açıldığı, "sahte fatura kullanma" ve "sahte fatura düzenleme" suçlarının birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olup birbirine dönüşmeyeceği gözetilmeden, hükmün gerekçe kısmında bazı bölümlerde “sahte fatura kullanma” bazı bölümlerinde “sahte fatura düzenlemek ve kullanmak” şeklinde belirtildikten sonra hüküm kısmında “sahte fatura düzenlemek ve kullanmak” denilerek hükümler kurulması suretiyle hükmün karıştırılması,

b) Aynı takvim yılı içerisinde birden fazla sahte fatura düzenleme eylemlerinde TCK’nin 43. maddesi gereğince zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiği gözetilmeden eksik ceza tayini, yasaya aykırı,

c) 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

4) Beraat hükmü yönünden suçun sübutu halinde ve mahkumiyet hükümleri yönünden;

c) 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

4) Beraat hükmü yönünden suçun sübutu halinde ve mahkumiyet hükümleri yönünden;

Hükümlerden sonra 15.04.2022 tarihinde Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren, 7394 sayılı Kanun’un 4 ve 5. maddeleriyle değişik 213 sayılı Kanun’un 359. maddesinin 3, 4, 5 ve 6. fıkra hükümleri uyarınca 5237 sayılı TCK'nin 7/2. maddesi de gözetilerek öncelikle lehe Kanun’un tespit edilip uygulama yapılması ve her iki Kanunla ilgili uygulamanın gerekçeleriyle birlikte denetime olanak verecek şekilde ayrıntılı olarak kararda gösterilmesi suretiyle sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ve katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, mahkumiyet hükümleri yönünden sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 29.11.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

Yz.İşl.Md. Y.

...
Yargıtay — Esas No: 2015/14907, Karar No: 2016/1243, Tarih: 10.02.2016

**11. Hukuk Dairesi         2015/14907 E.  ,  2016/1243 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ...Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 05/11/2013 tarih ve 2011/268-2013/205 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili ile davalı arasında fuar katılım sözleşmesi imzalandığını, davalının sözleşmeden doğan yükümlülüklerini yerine getirmemesi sebebiyle müvekkilinin fuara katılamadığını ileri sürülerek, müvekkili tarafından sözleşme gereği davalıya verilen ve haksız olarak tahsil edilen 9.480 Euro bono bedelinin 07/05/2010 ödeme tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı yargılamaya katılmamıştır.

Mahkemece, davacının, davalıdan kaynaklanan bir nedenden ötürü fuara katılamadığı yönündeki iddiasını tevsik eder tarzda belge ibraz etmediği gerekçesi ile yerinde görülmeyen davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, taraflar arasında akdedilen fuar katılım sözleşmesi gereğince, davacı tarafından davalıya verilen bononun davalı tarafça tahsil edildiği, buna rağmen davalı tarafça üstlenilen edimlerin yerine getirilmediği ve bu sebeple davacının fuara katılamadığı iddiasına dayalı bono bedelinin istirdatı istemine ilişkin olup, mahkemece yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmiştir.

Davacı vekili, delil olarak fuar katılım sözleşmesine, bonoya, ödeme belgesine, bilirkişi incelemesine, tanık beyanlarına ve her türlü delile dayanmış, ayrıca bilirkişi raporuna vaki itirazlarını içeren dilekçesi ekinde de, 05.05.2010 tarihli ihtarname ile "..." başlıklı belgeyi sunmuş ancak bu itiraz dilekçesi ve ekindeki belgeler değerlendirilmemiştir. Davacının iddiasının davalının sözleşme gereği üstlendiği edimlerini yerine getirmemesi sebebiyle fuara katılamama şeklindeki maddi vakıaya dayandığı, maddi vakıanın tanık delili ile ispatının mümkün olduğu da gözetilerek, davacının tanık delili dahil tüm delillerinin toplanması ve oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile davanın reddine karar verilmesi doğru olmamış, hükmün temyiz eden davacı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davacı lehine BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 10/02/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5680, Karar No: 2017/7147, Tarih: 01.03.2017

**5. Hukuk Dairesi         2016/5680 E.  ,  2017/7147 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmış ise de, alınan rapor hüküm kurumaya elverişli değildir. Şöyle ki;

Hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda incelenen emsal taşınmazlarla dava konusu taşınmazın kıyaslaması sonucu ayrı ayrı bulunan metrekare fiyatlarının ortalaması alınarak taşınmazın değerinin belirlenmesi doğru olmadığı gibi, dava konusu taşınmaz ile hükme esas alınan bilirkişi raporunda somut emsal olarak kabul edilen taşınmazların Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından belirlenen emlak vergisine esas olan m² değerlerinin karşılaştırılmasında; emsal taşınmazlar ile dava konusu taşınmaz aynı değerde olduğu halde dava konusu taşınmazın ... parsel numaralı emsalden değersiz, ... parsel numaralı emsalden ise daha değerli olduğu kabul edilerek vergi değerlerine ters düşecek şekilde yeterli, inandırıcı ve somut gerekçelere dayandırılmadan bilimsel olmayan yöntem ile değer biçilmesi doğru değildir.

Bu durumda taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi, dava konusu taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazların ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 01/03/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2466, Karar No: 2017/1962, Tarih: 23.02.2017

**3. Hukuk Dairesi         2017/2466 E.  ,  2017/1962 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı ... tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dilekçesinde; davacı müvekkilinin davalı ...'a araç kiraladığını, davalının da akde aykırı olarak diğer davalıya aracı kiralamış olduğunu, davalıların kullanımında iken aracın hasar gördüğünü beyan ederek 40.000 TL hasar bedeli ve 3.840 TL kazanç kaybının davalılardan tahsilini istemiştir.

Davalılar davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalılardan ... tarafından temyiz edilmiştir.

1- Davalının kazanç kaybı alacağına yönelik yapılan temyiz incelemesinde; Dava tarihinde yürürlükte bulunan 6098 Sayılı Türk Borçlar Yasasının 112. maddesine göre alacaklının, borçludan borcun hiç veya gereği gibi ifa edilmemesi nedeniyle tazminat isteyebilmesi için, bu yüzden bir zarara uğramış olması gerekir. Sözleşmeden kaynaklanan zarar müspet zarar olacağı gibi, menfi zarar da olabilir.Müspet zarar; borçlu edayı gereği gibi ve vaktinde yerine getirseydi alacaklının mameleki ne durumda olacak idiyse, bu durumla eylemli durum arasındaki farktır. Diğer bir anlatımla, müspet zarar, sözleşmenin hiç veya gereği gibi yerine getirilmemesinden doğan zarardır: kuşkusuz kâr mahrumiyetini de içine alır. Kâr kaybı, kârdan mahrum kalma karşılığı meydana gelen zarardır. Genelde sözleşmeyi kusuruyla fesheden taraftan istenir. Aslında kâr kaybı açısından kardan yoksun kalan tarafın malvarlığında kusurlu fesihten önce ve sonra bir değişiklik yoktur. Burada kârdan yoksun kalan kusurlu fesih yüzünden mal varlığında ileride meydana gelecek çoğalmadan mahrum kalır.

Taraflar arasında akdedilen 12.09.2014 başlangıç tarihli kira sözleşmesi ile 54 YE 215 plakalı aracın davalıya kiralandığı hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Davaya konu aracın 13.09.2014 tarihinde kazaya karıştığı ve hasar gördüğü anlaşılmaktadır. Mahkemece bilirkişi raporu doğrultusunda kaza tarihinden itibaren keşif gününe kadar 32 günlük, günlüğü 120,00 TL den olmak üzere 3.840 TL kazanç kaybı alacağına hükmedilmiştir.

Taraflar arasında akdedilen 12.09.2014 başlangıç tarihli kira sözleşmesi ile 54 YE 215 plakalı aracın davalıya kiralandığı hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Davaya konu aracın 13.09.2014 tarihinde kazaya karıştığı ve hasar gördüğü anlaşılmaktadır. Mahkemece bilirkişi raporu doğrultusunda kaza tarihinden itibaren keşif gününe kadar 32 günlük, günlüğü 120,00 TL den olmak üzere 3.840 TL kazanç kaybı alacağına hükmedilmiştir.

Davaya konu aracın davalı kiracı kullanımında iken hasar görmesi ve kullanılamaz olması nedeniyle davalı kiracının tazminat sorumluluğu bulunmaktadır. Ancak TBK’nun 114/2 maddesi uyarınca haksız fiil sorumluluğuna ilişkin hükümler, kıyas yoluyla sözleşmeye aykırılık hallerinde de uygulanacaktır. Bu nedenle davalının kira sözleşmesine aykırı davranmasıyla oluşan sorumlulukta tazminattan indirim yapılmasını düzenleyen TBK’nun 52.maddesi uygulaması gerekir. Bu kapsamda davacı kiraya veren de trafik kazasına müteakip araç kiraya verme faaliyetini yürütebileceği yeni bir araç bulma konusunda gerekli çabayı göstermek zorundadır. Bunun bir sonucu olarak davacının aynı şart ve koşullarda kiraya veren olarak faaliyetini yürütebileceği aynı nitelikli başka bir aracı hangi sürede yeniden kiralayabileceği sürenin belirlenmesi, davalı kiracının da bu süreye ilişkin kazanç kaybından sorumlu tutulması gerekirken yazılı şekilde bu süre belirlenmeden doğrudan 32 günlük kazanç kaybı olarak davanın kabulüne karar verilmesi doğru değildir.

2- Davalının hasar bedeli ile ilgili verilen hükme yönelik temyiz itirazlarına gelince; davaya konu aracın kasko sigortası olup olmadığı, aracın hasarlanması nedeniyle sigorta şirketi tarafından davacıya bir ödeme yapılıp yapılmadığı üzerinde durularak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik araştırma ve soruşturma ile yazılı şekilde karar verilmesi de doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 23.02.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

Katip:HH
Yargıtay — Esas No: 2013/5613, Karar No: 2014/3144, Tarih: 14.05.2014

**1. Ceza Dairesi         2013/5613 E.  ,  2014/3144 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 1/B - 2013/47103

MAHKEMESİ : Sakarya 1. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ ve NO : 18/12/2012, 2012/277 (E) ve 2012/291 (K)

SUÇ : Kasten yaralama

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık Seyfullah'ın mağdurlar Tansu, Ebru ve Saadet'e yönelik eylemlerinin sübutu kabul, takdire ilişkin cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle değerlendirilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde bozma nedenleri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık ve müdafiinin haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiğine, katılanlar Tansu ve Ebru vekilinin eksik incelemeye yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Ancak;

Oluşa, dosya kapsamına ve sanığın müdafii hazır bulunmaksızın alınan ancak 30.10.2012 tarihli celsede sanık tarafından doğrulanan 16.03.2012 tarihli kolluk beyanına göre, olay tarihinden bir süre önce mağdur Tansu ile sanık Seyfullah'ın aynı evde birlikte yaşamaya başladıkları, sanığın çalışmak için İstanbul İline gittiği ancak mağdur Tansu'nun sanığın anne ve babası ile birlikte yaşadığı evde kalmaya devam ettiği, bir süre sonra evi terk eden Tansu'nun annesi Saadet ve kardeşi Ebru'nun birlikte kaldıkları eve yerleştiği, bu durumdan haberdar olan sanığın ise Tansu'yu cep telefonundan arayarak "bana yanlış yaparsan gelirsem orayı dağıtırım, senin de canını yakarım" dediği, başka bir telefon görüşmesinde ise olayın burada bitmediğini, gelip orayı yakacağını ve ondan şerefini kurtaracağını söylediği, bunun üzerine Tansu'nun da "gel de görelim" diyerek karşılık verdiği, aralarındaki bu konuşmadan sonra olay günü mağdurları bıçaklamaya karar veren sanığın aynı gün otobüsle İstanbul İlinden Sakarya İline geldiği ve evine giderek mutfaktan almış olduğu bıçağı da yanına alıp mağdurların bulunduğu ikamete gittiği, elinde bulunan bıçakla ilk olarak karşısında gördüğü mağdur Ebru'nun batın bölgesine midede yaralanmaya neden olacak şekilde bir kere vurduğu, Ebru'nun yardım istemek için evden çıktığı, daha sonra odada bulunan mağdur Tansu'ya yöneldiği ve onu da batın bölgesinden karaciğerde 3-4 cm'lik kesiye neden olacan şekilde tek darbe ile yaraladığı, almış olduğu darbenin etkisi ile mağdurun koltuğun üzerine düştüğü, bu sırada mağdur Saadet'in müdahale etmek için araya girdiği ancak sanığın aynı bıçakla Saadet'i de batın ve kol bölgelerinden iki darbe ile yaraladığı, mağdurların batına nafiz yaralanmaları nedeniyle hayati tehlike geçirdikleri, sanığın ise mağdur Saadet'e yönelik eylemi sırada bıçağın kırılması üzerine eylemini tamamlayamadan olay yerinden ayrıldığı olayda; eylem öncesi davranışları, kararlı bir biçimde olay yerine gitmesi, suçta kullanılan aletin niteliği, hedef alınan vücut bölgeleri, darbelerin şiddeti ve meydana gelen yaralanmalara göre sanığın eyleme bağlı olarak ortaya çıkan kastının her üç mağdura karşı da öldürmeye yönelik olduğu ve bu nedenle mağdur Saadet'e yönelik eylemi nedeniyle 5237 sayılı TCK'nın 81, 35; suç tarihinde 18 yaşından küçük olan ve TCK'nın 6/1-b maddesi kapsamında çocuk oldukları anlaşılan mağdurlar Tansu ve Ebru'ya yönelik eylemleri nedeniyle de aynı kanunun 82/1-e, 35 maddeleri uyarınca kasten öldürme suçlarına teşebbüsten cezalandırılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, suçların nitelendirilmesinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde kasten yaralama suçlarından hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık ve müdafii ile katılanlar Tansu ve Ebru vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükümlerin tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak (BOZULMASINA), sanık hakkında mağdur Saadet’e yönelik eylemi nedeniyle CMUK'nun 326/son maddesinin gözetilmesine, 14.05.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/730, Karar No: 2019/466, Tarih: 16.04.2019

**Hukuk Genel Kurulu         2017/730 E.  ,  2019/466 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki “genel haciz yoluyla icra takibine itirazın kaldırılması” talebinden dolayı yapılan inceleme sonunda Bitlis İcra (Hukuk) Mahkemesince talebin kabulü ile itirazın kesin olarak kaldırılmasına dair verilen 27.06.2013 tarihli ve 2013/8 E., 2013/16 K. sayılı karar, borçlu tarafından temyiz edilmekle Yargıtay 12. Hukuk Dairesinin 05.12.2013 tarihli ve 2013/30724 E., 2013/38680 K. sayılı kararı ile;

"...İİK'nun 68/1. maddesi gereğince, talebine itiraz edilen alacaklının takibi, imzası ikrar ve noterlikçe tasdik edilen borç ikrarını mutazammın bir senede yahut resmi dairelerin veya yetkili makamların yetkileri dahilinde ve usulüne göre verdikleri bir makbuz veya belgeye müstenit ise, alacaklı itirazın kaldırılmasını isteyebilir. İİK’nun 68/1. maddesinde yer alan, yetkili makamların düzenledikleri belgelerin ise takip dayanağı yapılıp, ilamsız takibe konulabilmesi için, kanunda bu belgelerin, İİK’nun 68. maddesinde sayılanlardan olduğuna ilişkin özel hüküm gereklidir (İİK’nun 143/2, 105/1, 251/1, 634 sayılı kanunun 37. maddesi gibi).

Somut olayda, alacaklının Bitlis Valiliğinin Terör ve Terörle Mücadeleden Doğan Zararların Karşılanması ile ilgili 16.01.2008 gün 2008/2-23 sayılı kararına dayalı olarak genel haciz yolu ile takip yaptığı anlaşılmaktadır. Takip dayanağı belgenin incelenmesinde sulhe davet niteliğinde olup, alacaklının sulhü kabul ettiğine dair imzasının bulunmadığı gibi, diğer imzalarında eksik olduğu görülmüştür. Yine alacaklı tarafından sulh olunduğuna dair sunulmuş bir belge de mevcut değildir.

Buna göre, icra takibine dayanak belgenin İİK'nun 68. maddesinde yazılı belgelerden olduğuna ilişkin yasal bir düzenleme bulunmadığı gibi, borç ikrarını da içermediğinden İİK’nun 68/1. maddesinde belirtilen belgelerden olduğu kabul edilemez.

O halde, alacağın tahsil edilip edilmeyeceği yargılamayı gerektirmekte olup, mahkemece, itirazın kaldırılması isteminin reddi yerine kabulü isabetsizdir…"

gerekçesi ile bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki belgeler okunduktan sonra gereği görüşüldü:

İstem, genel haciz yoluyla icra takibine itirazın kaldırılmasına ilişkindir.