muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/272, Karar No: 2022/531, Tarih: 05.07.2022

Doktrinde, temyiz denetiminin kapsamının belirlenmesi bakımından; “Yargıtay hukuksal incelemesine önündeki hüküm bakımından ispat konularının sübuta erdiği varsayımından başlar. Temyiz mahkemesi yalnızca hâkimin delilleri değerlendirmesinde hukuksal hata yapıp yapmadığını değerlendirebilir. Delillerin değerlendirilmesi ve ispat açısından vicdani kanıyı olay hâkiminin oluşturması gerekir. Ancak bunun için de yerel mahkeme kararının gerekçesi ve dayanaklarının, sanığın tüm sorgu tutanaklarının, temyiz mahkemesine sunulması gerekir.” (Yener Ünver, Hakan Hakeri, Ceza Muhakemesi Hukuku, ... Yayınevi, 13. Baskı, ... 2017, ...; 778 vd.). “Yargıtay, ilk derece mahkemesinin yerine geçerek eylemin varlığı veya yokluğu, kanıtların inandırıcılığı ya da kesinliği gibi yargılarda bulunamaz, ancak maddi olayların gerekçede yeterince yansıtılıp yansıtılmadığı, yansıtılan maddi olaylara ilişkin kanıtların tartışılıp tartışılmadığı, bu tartışma yapılırken doğa, mantık, deneyim ve hukuk kurallarına uyulup uyulmadığı yönlerinden hükmü inceleyerek olay yargılamasını sınırlı bir şekilde denetleyebilir.” (Sami Selçuk, Temyiz Denetiminin Sınırları, Prof. Dr. ... Centel'e Armağan, ...; 336.). "Temyiz kanun yolunda maddi mesele incelenemez. Ancak kanun koyucu sanığa gerçekçi bir hukuki koruma sağlamayı amaçladığı için aradan geçmiş olan zamanın olumsuz etkilemediği oranda maddi mesele incelenebilmelidir. Burada esas mahkemesindeki hâkimin doğrudan doğruyalık ilkesinden kaynaklanan maddi meseleyi takdir etme yetkisi ortadan kaldırılmadan, dosyaya girdiği oranda maddi meseleyi inceleyen, bu istisna dışında sadece hukuki mesele ile ilgilenen bir temyiz incelemesi yapılmalıdır. Yargıtay maddi meseleyi sadece hükmün gerekçelerine dayanarak incelemelidir." (Feridun Yenisey, ... Nuhoğlu, Ceza Muhakemesi Hukuku, Bahçeşehir Üniversitesi Yayınları, ..., 2014, ...; 1234.). "Tamamen maddi soruna ilişkin olan aykırılıkların temyiz kanun yolunda denetlenmesi mümkün değildir. Ancak, mahkemenin, elindeki maddi olguları hukuk kurallarına uygun olarak değerlendirip değerlendirmediği ve hükme esas alırken hukuk kurallarına bağlı kalıp kalmadığı Yargıtay tarafından incelenmek zorundadır. Aynı şekilde hukuka aykırılığın, yargılama kurallarının doğru uygulanmaması nedeniyle ileri sürülmesi hâlinde de Yargıtay hem yargılama kuralarına uyulup uyulmadığına hem de bu kuralların uygulanmasına esas teşkil eden ve daha önce mahkemece tespit edilmiş olan maddi vakıaların doğru değerlendirilip değerlendirilmediğini inceleyebilecektir." (Taner, ...; 57; Veli ... Özbek, Koray Doğan, Pınar Bacaksız, İlker ..., Ceza Muhakemesi Hukuku, 9. Baskı, ..., 2017, ...; 856.). “Temyiz kanun yolunda temyiz mahkemesi, sözlülük, yüz yüzelik ve doğrudan doğruyalık ilkelerini uygulayarak geçmişte olan bir olayın nasıl meydana geldiğini ortaya çıkaran olay hâkiminin tespitleriyle bağlıdır

." (Taner, ...; 57; Veli ... Özbek, Koray Doğan, Pınar Bacaksız, İlker ..., Ceza Muhakemesi Hukuku, 9. Baskı, ..., 2017, ...; 856.). “Temyiz kanun yolunda temyiz mahkemesi, sözlülük, yüz yüzelik ve doğrudan doğruyalık ilkelerini uygulayarak geçmişte olan bir olayın nasıl meydana geldiğini ortaya çıkaran olay hâkiminin tespitleriyle bağlıdır. Bununla birlikte olay mahkemesinin tespitleri belirsiz, eksik, çelişkili, mantık veya deneyim kurallarıyla çatışıyorsa olay mahkemesinin tespitleriyle bağlılık ortadan kalkar. Yargıtayın, bölge adliye mahkemesi incelemesinden geçmiş bir kararla ilgili yapacağı denetimin, verilen kararın hukuksal yönüyle sınırlı olması hâli, Yargıtayca hiçbir zaman maddi olay denetimi yapılamayacağı anlamına gelmez. İlk derece veya bölge adliye mahkemelerinin kararlarında bilimin yerleşmiş ilkelerine, genel yaşam deneyimlerine, mantık kurallarına aykırılıklar varsa, ulaşılan sonuç ve gerekçe arasında birbiriyle açıkça çelişen tespitler bulunuyorsa, maddi olay açık, kesin ve tam olarak belirlenememiş ise ve bu nedenlerle kararın hukuksal yönden denetimine olanak yoksa Yargıtay maddi olay denetimi yapabilir.” (Erdem, Kavlak, ...; 1424; 1460.). “Bir olayı tespit ederken ilk derece mahkemesi hâkimi delilleri serbestçe takdir eder. Ancak bu tespitin eksiksiz olması ve hâkimin kanaatinin objektif dayanaklarının hükümden anlaşılması gerekir. Bu nedenle maddi olaya ilişkin denetim, maddi vakıanın sübutuna ilişkin kanaatin yeterli delile dayanarak ve mantık kurallarına uygun bir şekilde oluşturulup oluşturulmadığı açısından yapılmaktadır.” (Centel, Zafer, ...; 840.).

Şeklinde görüşler ileri sürülmüştür.

Görüldüğü gibi doktrinde çoğunlukta olan bu anlayışa göre, Türk Ceza Muhakemesine istinaf kanun yolunun getirilmiş olması, temyiz mahkemesinin önceden olduğu gibi somut temyiz denetiminin elverdiği ölçüde maddi soruna girmesine engel oluşturmayacak, temyiz kanun yolunda somut dava üzerinden içtihatlarla birliği sağlayacak olan Yargıtay, ilk derece ve bölge adliye mahkemelerinin, sözlülük, doğrudan doğruyalık ve yüz yüzelik ilkeleri uyarınca elde edilen delilleri vicdani kanaatleri ile serbestçe takdir etme yetkilerini de dikkate alarak bu delillerle varılan sonucun hukuk kurallarına, akla, mantığa, genel hayat tecrübelerine ve bilimsel görüşlere uygun olup olmadığının tespiti bakımından somut dosya üzerinden görebileceği ve inceleyebileceği maddi sorunla ilgili vaka değerlendirmelerindeki hukuka aykırılıklar üzerinden bozma kararı verebilecektir.

Burada ifade etmek gerekir ki; ilk derece ve bölge adliye mahkemelerinin uyguladığı maddi ceza normlarının hukuka uygun olması, maddi olayın doğru ve eksiksiz bir şekilde tespit edilerek bu tespite uygun olan maddi hukuk normlarının uygulanmasına bağlıdır. Başka bir ifadeyle, maddi sorun ile maddi hukuk normlarının bu ayrılmaz niteliğinden dolayı uygulanan maddi hukuk normlarının hatalı olduğu iddiasıyla yapılan temyiz başvurularında hükmün hukuki yönden denetiminin maddi sorundan ayrılması mümkün değildir. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması sonucunda maddi sorunun da hatalı şekilde belirlendiği hâllerde dosyaya yansıyan tüm delillerle birlikte maddi sorun irdelenmeksizin hükmün hukuka uygun olup olmadığının belirlenmesi söz konusu olamayacaktır. Kaldı ki, Kanun'da Yargıtayın temyiz denetimi sırasında maddi sorunu inceleyemeyeceğine ilişkin bir hüküm de mevcut değildir. 5271 sayılı CMK’nın “Yargıtayca davanın esasına hükmedilecek hâller, hukuka aykırılığın düzeltilmesi” başlıklı 303. maddesinin birinci fıkrasının (a) bendinde, olayın daha ziyade aydınlanması gerekmeden beraate veya davanın düşmesine ya da alt ve üst sınırı olmayan sabit bir cezaya hükmolunmasının gerektiği durumlarda, Yargıtayın, davanın esasına hükmedebileceği belirtilmiş olup bu düzenlemeye göre ilk derece veya bölge adliye mahkemelerinin tespitlerinin hukuki denetim yapılmasına olanak vermeyecek ölçüde yetersiz olması hâlinde maddi sorunun tespiti ve buna bağlı olarak maddi ceza normunun doğru tatbik edilmesi bakımından Yargıtayın eksik araştırma nedeniyle bozma kararı verebilecek olması, hukuki denetimin, o ana kadar yapılan tespitlerin, normun olaya uygulanması için yeterli dayanak oluşturup oluşturmadığı hususunu da içerdiği sonucunu doğurmaktadır.

Yargıtay, temyiz kanun yoluyla ülkedeki hukuk kurallarının istikrarlı ve aynı biçimde uygulanmasını yani içtihat birliğini sağlar. 5271 sayılı CMK, ilk derece yargılaması ile temyiz yargılaması arasına istinafı yerleştirerek, hem Yargıtayın içtihat mahkemesi konumunu güçlendirmeyi hem de mahkemelerin son kararlarının yalnızca hukuki sorun değil, maddi sorun açısından da sağlıklı bir şekilde denetlenmesinin yolunu açmayı öngörmüştür. Bununla birlikte ceza muhakemesinin amacı, her somut olayda kanuna ve usulüne uygun olarak toplanan delillerle maddi gerçeğe ulaşıp adaleti sağlamak, suç işlediği sabit olan faili cezalandırmak, kamu düzeninin bozulmasının önüne geçebilmek ve bozulan kamu düzenini yeniden tesis etmektedir. Gerek 1412 sayılı CMUK, gerekse 5271 sayılı CMK, adil, etkin ve hukuka uygun bir yargılama yapılması suretiyle maddi gerçeğe ulaşmayı amaç edinmiştir. Anayasa'nın 138. maddesi de tüm hâkimlerin Anayasaya, kanuna ve hukuka uygun olarak vicdani kanaatlerine göre karar vereceklerini hükme bağlamıştır. Bu nedenle ilk derece ve bölge adliye mahkemelerinde yapılmakta olan yargılama sonucunda ulaşılma imkânı bulunan bütün deliller ele alınıp değerlendirilmeden karar verilmesi, maddi sorunun doğru olarak tespit edilmemesi, dosyada mevcut delillerle maddi soruna ilişkin tespitlerin uyumlu olmaması gibi nedenlerle yazılı hukuka, evrensel hukuki değerlere, akla, bilime ve tecrübe kurallarına aykırı olacak şekilde maddi olay değerlendirmesinin hatalı olarak belirlendiği hâllerde adaletin tam olarak gerçekleşmesi amacı da gözetilerek Yargıtayın, hükmün hukuki yönüne ilişkin olan ve hükme etki eden maddi olay değerlendirmesindeki hukuka aykırılıkları da temyiz yoluyla incelemesi gerektiğinin kabulünde zorunluluk bulunmaktadır.

Bu açıklamalar ışığında ön soruna ilişkin uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Bu açıklamalar ışığında ön soruna ilişkin uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Sanığın marka hakkına tecavüz suçundan beraatine ilişkin Yerel Mahkemece verilen hükmün, katılan vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince sanık hakkında kurulan hükmün kaldırılarak sanığın mahkûmiyetine karar verildiği, hüküm fıkrasının sonunda; "tefhim tarihinden itibaren 15 gün içerisinde Dairemize dilekçe ile başvurmak veya zabıt kâtibine beyanda bulunmak suretiyle temyiz yolu açık olmak üzere..." şeklinde ihtarda bulunulduğu, sanık ve müdafisinin yüzüne karşı 08.09.2020 tarihinde hükmün tefhim edildiği, sanık müdafisi tarafından 17.09.2020 tarihinde "kararın eksik inceleme sonucu alındığına, dolayısıyla hükmün usul ve yasaya aykırı olduğuna ve gerekçeli karar tebliğ edildiğinde ayrıntılı temyiz dilekçesinin sunulacağına" ilişkin temyiz dilekçesi verildiği, sanık müdafisine gerekçeli kararın 27.09.2020 tarihinde usulüne uygun şekilde tebliğ edildiği ancak yapılan tebligatta temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçenin verilmesine ilişkin süre belirtilmediği, sanık müdafisi tarafından temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçenin 07.10.2020 tarihinde verildiği, Özel Dairece temyiz dilekçesinde temyiz nedeni gösterilmediği ve temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçenin de 7 günlük yasal süreden sonra verildiği belirtilerek sanık müdafinin temyiz isteminin reddine karar verildiği anlaşılan dosyada;

Sanık müdafisi tarafından 17.09.2020 tarihinde sunulan temyiz dilekçesinde “Konu” bölümünde; “Süre tutum talebimiz hk.”, “Açıklamalar” bölümünde; “1- Mahkemenizin yukarıda belirtilen esasında kayıtlı bulunan dosyanın 08.09.2020 tarihinde yapılan son duruşmasında, sanık müvekkil hakkında mahkumiyet kararı verilmiştir. 2- Sayın Başkanlığınızın yukarıda numarası yazılı kararının eksik inceleme sonucu alındığı, dolayısıyla usul ve yasaya aykırı olduğu kanaatindeyiz. 3- Usul gereği, temyiz yoluna başvurma süresinin hükmün açıklanmasıyla başlaması nedeniyle, ... bu süre tutum dilekçesini mahkemenize sunmak zorunluluğu doğmuştur. Gerekçeli kararın tarafımıza tebliğini müteakip hazırlayacağımız ayrıntılı temyiz dilekçemizi bilahare sunacağız.”, “Sonuç ve İstem” bölümünde ise; “Yukarıda açıkladığımız nedenlerle, sanık hakkında verilen karara ilişkin temyiz başvurusunda bulunduğumuzu bildiriyor, temyiz yoluna başvurma süresinin korunmasını teminen, işbu süre tutum dilekçesini tetkikinize ibraz etmekteyiz.” hususlarına yer verildiği dosya kapsamında; “…Sayın Başkanlığınızın yukarıda numarası yazılı kararının eksik inceleme sonucu alındığı, dolayısıyla usul ve yasaya aykırı olduğu” şeklindeki ibarenin CMK'nın 294 ve 301. maddelerinde yer alan hükümler de gözetildiğinde, "maddi hukuka aykırılık" iddiasının varlığı bakımından bir temyiz nedeni bulunduğunun kabulü için yeterli olduğu, sanık müdafisinin temyiz dilekçesinde bir temyiz nedeninin bulunduğu kabul edilmelidir. Bu nedenle Özel Dairece, sanık müdafisinin temyiz isteminin reddine karar verilmesi isabetli değildir.

Bu itibarla, haklı nedene dayanan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının değişik gerekçeyle kabulüne karar verilmelidir.

Ulaşılan sonuç karşısında, temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçenin süresinde olup olmadığının belirlenmesine ilişkin uyuşmazlık konusu bu aşamada değerlendirilmemiştir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının DEĞİŞİK GEREKÇEYLE KABULÜNE,

2- Yargıtay 7. Ceza Dairesinin 27.01.2022 tarih ve 27063-1758 sayılı temyiz isteminin reddi kararının KALDIRILMASINA,

3- Dosyanın, sanık müdafisince yapılan temyiz başvurusunun incelenmesi için Yargıtay 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 05.07.2022 tarihinde yapılan müzakerede oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/25111, Karar No: 2014/7193, Tarih: 01.04.2014

**7. Hukuk Dairesi         2013/25111 E.  ,  2014/7193 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Manavgat İş Mahkemesi

Tarihi : 10/01/2013

Numarası : 2012/218-2013/1

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşılmakla, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1.Davalı temyizi açısından;

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle davalı vekilinin sunduğu temyiz dilekçesinde mahkeme kararının hangi nedenlerle bozulması gerektiğine dair temyiz nedeni bildirilmemiş olması, Dairemizce gerekçeli temyiz dilekçesi sunularak temyiz edilen dosyalarda da temyiz dilekçesinde belirtilen temyiz nedenleriyle bağlı kalınarak temyiz incelemesi yapılıyor olması ile yine mahkeme kararında Dairemizce kamu düzenini ilgilendiren ve re'sen bozma nedeni yapılmasını gerektirecek bir hata bulunmadığının anlaşılmasına göre davalı vekilinin bozma isteğinin reddine,

3-Davacı temyizi açısından: Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine.

b.Davacı vekili, davacının 08/04/2009 - 23/05/2012 tarihleri arasında çalıştığını, her gün 10 saat ve haftada bir gün ise 8-22 saatleri arasında çalıştığını, 2011 - 2012 yıllık izinlerini de kullanmadığını, fazla çalışma ücretlerinin ödenmediğini, çalıştığı dönemde resmi - dini bayram ve genel tatillerde çalıştığını ve bu çalışmalarının ücretinin ödenmediğini iddia ederek kıdem tazminatı, ücret, asgari geçim indirimi, yıllık izin, fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatil alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Somut olayda davacı günde 10 saat ve haftada bir gün 08:00-22:00 saatleri arasında çalıştığını iddia etmiştir. Davacı tanığı M.. alınan ifadesinde aynen “Yazın yani Nisan - Kasım arası haftada bir gün 08:00-22:00 arası çalışırdı. Davacı ilk geldiğinde 1 ay kadar 08:00-22:00 arası çalıştı. Kalan günleri de 08:00-18:00 arası çalışırdı. Kışın Kasım- Mart ayları arası haftanın 2-3 günü banket yemeklerinden dolayı 08:00-22:00 arasında çalıştı, kalan günleri 08:00-17:00-18:00 arası çalıştı. Yemek molası yarım saat kadardı.” davası olan diğer tanığı Bülent ise “Davacı evlenmeden önce yani 1 -1.5 yıl öncesine kadar öğleyin 12:00'den 22:30 arası çalışırdı. İşe başladıktan sonra geçen yıl Nisan ayına kadar her gün böyle çalıştı. Bekar olanları akşamları getirtirdik. Evlendikten sonra da iki yardımcı olduğum için ikisi de evli olduğu için 15 gün 12:00-22:00 arası dönüşümlü olarak çalışırlardı. Normal Zamanda 08:00-17:00 arası çalışırdı. Kasım-Mayıs arası haftanın 2-3 günü banket yemeği olurdu. O zaman da tatlı en son verildiği için 23:30'a kadar beklediğimizi biliyorum. Bu sebeple ulaşımımızı da sağlamadıklarından 00:30 servisini beklediğimiz olmuştur. Yemek molası yarım saatti. Ara dinlenmesi yoktu” şeklinde beyanda bulunmuştur. Davalı tanıkları günde 8 saat çalışıldığını fazla çalışma yapılmadığını beyan etmişlerdir.

Davacı delil listesinde bölge çalışma müdürlüğü raporlarına da dayanmıştır. Gerçekten de davacı tarafından sunulan İŞKUR müdürlüğü raporları incelendiğinde işçilerin fazla çalışma sürelerinin raporda değerlendirildiği fazla çalışma yaptıkları görülmektedir. Aksi sabit oluncaya kadar geçerli bulunan İŞKUR müdürlüğü raporları delil listesinde bulunmasına rağmen getirilip değerlendirmeye tabi tutulmadan eksik inceleme ile karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, aşağıda yazılı temyiz harcının davalıya yükletilmesine, 01.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/11693, Karar No: 2010/20898, Tarih: 22.12.2010

**6. Ceza Dairesi         2009/11693 E.  ,  2010/20898 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Yağmaya kalkışmak, kişiyi hürriyetinden yoksun bırakmak

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm duruşmalı olarak da temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Hükmolunan cezaların süresine göre yasal olanak bulunmadığından sanıklar ..., ... savunmanının duruşmalı inceleme isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK’nun 318 (5271 sayılı CMK’nun 299/1.)maddesi uyarınca REDDİNE,

I- Sanıklar hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun bırakmak suçundan kurulmuş olan hükmün incelenmesinde;

Sanıkların olay yeri olan ormanlık alanda ellerinde silahtan sayılan demir çubuklar olduğu halde katılanın dolaşım özgürlüğünün kısıtlanmış olduklarının anlaşılması karşısında, eylemin silahla işlendiği gözetilmeden, uyulama sırasında TCK.nun 109/3-a bendinin gösterilmemesi yasaya aykırı ise de, aynı maddenin (b) bendi uyarınca artırım yapılmış olması karşısında sonuca etkili görülmediğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre sanıklar ..., ..., ... ve savunmanları ile sanıklar, ... savunmanları ve katılan ... vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğname gibi ONANMASINA,

II- Sanıklar hakkında yağmaya kalkışmak suçundan kurulmuş olan hükmün incelenmesine gelince; Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanıkların, katılanı ormanlık alana götürüp ellerinde demir çubuklar olduğu halde, tehdit edip istedikleri parayı hemen vermesini, aksi takdirde öldürüp gömeceklerini söyleyerek mezar kazdıkları, katılanın, istedikleri parayı vermeyi kabul edip parayı bulmak için yalvarıp süre istemesi üzerine, sanıklar parayı bulması için birkaç gün süre verip, olay yerinden ayrılıp döndükleri sırada benzinliğe uğrayıp, katılandan araçlarına benzin koymasını istedikleri, katılan kartlarının limitinin dolu olduğunu söylediği, sanıklar inanmayıp denemek suretiyle kartların limitlerinin dolu olduğunu anlayıp, bu ... üzerinde bulunan 30 TL parayı alarak araçlarına benzin koyup, sonra yakınanı şikayet etmemesi için uyarıp işyerine bırakmaları biçiminde oluşan olayda;

a) Ormanlık alanda sanıkların ellerinde demirden çubuk olduğu halde katılanı tehdit edip para istediklerinin anlaşılmasına ve demir çubuğun TCK.nun 6/1-f-4. maddesi kapsamında silahtan sayılan alet olduğu gözetilerek, yükletilen yağma suçunun 5237 sayılı TCK.nun 149. maddesinin 1. fıkrasının (a)-(c) bentlerine aykırı biçimde, silahla ve birden çok kişi tarafından işlendiği halde, uygulama sırasında (a) bendinin gösterilmemesi ve aynı Yasanın 61. maddesi uyarınca temel ceza belirlenirken alt sınırdan uzaklaşmak gerektiğinin düşünülmemesi,

b) Yukarıda özet olarak anlatılan ve oluşa uygun olarak kabul edilen olayda; sanıkların olay yerinden dönüş sırasında benzinliğe uğrayıp, halen kontrol ve baskıları altında olduğunda kuşku bulunmaya katılana; araçlarına benzin koymalarını istemeleri üzerine, katılanın üzerinde bulunan 30 TL'yi sanıklara verdiği, sanıklar bununla da yetinmeyip cüzdanında başka para olup olmadığını da kontrol ettiklerinin, katılanın ifadelerinden anlaşılması karşısında, katılanın anılan 30 TL'yi özgür iradesiyle ve isteyerek verdiğini kabul etmek olanaklı olmadığından, yağma suçunun tamamlandığı gözetilmeden, “katılanın cüzdanında bulunan 30,00 YTL parayı katılanın rızasıyla sanıkların aldığı,” gerekçesiyle yükletilen yağma suçunun kalkışma aşamasında kaldığı kabul edilerek uygulama yapılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ..., ..., ... ve savunmanları ile sanıklar ..., ... savunmanları ve katılan ... vekilinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 22/12/2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.