muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/8486, Karar No: 2024/360, Tarih: 23.01.2024

5. İdare, yönetmelik gibi düzenleyici işlemlerini kanunların ve tüzüklerin uygulanmasında kolaylık sağlama amacıyla çıkarır. Bu yetki idareye kanuna aykırı kurallar getirmek yetkisinin verildiği anlamını taşımaz. İdarenin düzenleyici işlemlerinin normlar hiyerarşisindeki yeri ve tali olma özelliği gözetildiğinde bir hakkın kanun koyucunun verdiği bir yetki bulunmaksızın ya da kanuna aykırı şekilde idarenin düzenleyeci işlemleriyle sınırlandırılıp kaldırılamayacağı açıktır.

6. 2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 138 nci maddesinin birinci fıkrasına göre; mahkemeler, Anayasaya, kanuna ve hukuka uygun olarak vicdanı kanaatlerine göre hüküm verirler. Hâkim yargılama faaliyeti sırasında, normlar hiyerarşisinde alt sıralarda bulunan yönetmelik kuralının Anayasa, kanun ve tüzük hükümlerine aykırı olup olmadığını inceleyerek üst normalara aykırılığı tespit ederse yönetmeliğe değer vermez ve kanun hükümleri ile uyuşmazlığı çözümler. Elbette bu durum yönetmelik hükmünün iptali anlamını taşımaz (Kuru, B.: Hukuk Muhakemeleri Usulü, İstanbul 2001, C:II, s.1929 vd; Hukuk Genel Kurulunun 30.06.1999 tarihli, 1999/21-892 E., 1999/864 K. sayılı kararı). Nitekim Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 23.01.2020 tarihli ve 2017/4-1323 E., 2020/59 K. ve 27.05.2021 tarihli ve 2017/(13 )3-2517 E., 2021/1628 K. sayılı ilamlarında da aynı hususa işaret edilmiştir.

7. Yapılan bu açıklamalar ışığında somut olay incelendiğinde; temyiz olunan kararın, normlar hiyerarşisine göre üst norm olan kanun hükmüne aykırı bulunan tarife hükümleri yerine, yukarıda yer verilen kanun hükümleri esas alınarak verilmiş olduğu anlaşılmakla, davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun bulunan kararın onanmasına karar verilmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

17.100,00 TL Yargıtay duruşması vekalet ücretinin davalıdan alınıp davacıya verilmesine,

Aşağıda yazılı bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

23.01.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/22453, Karar No: 2012/27334, Tarih: 27.12.2012

**10. Hukuk Dairesi         2012/22453 E.  ,  2012/27334 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No :2008/71-2012/739

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalılar vekilleri tarafından ayrı ayrı temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı, ... Halk Eğitim Merkezinde 1986 – 2007 yılları arasında usta öğretici olarak tam gün ve sürekli olarak çalışmasına rağmen, çalıştığı sürelerin eksik şekilde Kuruma bildirildiğinden bahisle eksik günlerin tespitini talep etmiş, Mahkemece, tanık beyanlarına göre her yıl öğretim dönemi sonunda işyerinde üretilen ürünlerin sergisinde davacının üçer gün görevlendirildiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

...’na bağlı Halk Eğitim Merkezlerinde usta öğretici olarak ek ders ücret bordrolarında belirtilen saatler kadar, ders ücreti karşılığı çalışmış olan davacının, ay içerisindeki toplam çalışma saatine göre aylık çalışma günü hesaplanmak suretiyle, sigortalı hizmet olarak Kuruma bildirimi yapılmış olup, iş bu dava ile davacı, işe giriş ve çıkış tarihleri arasındaki çalışmalarının tam süreli olarak kabulü ile ayda 30 gün üzerinden bildirim yapılması gerektiğinin tespitine karar verilmesini istemiştir. Davanın 5510 sayılı Kanun’un 4/I-a bendi kapsamındaki sigortalılara ilişkin olduğu, geçiş hükümlerini içeren aynı Kanunun Geçici 7’nci maddesi hükmünde “Bu Kanunun yürürlük tarihine kadar 17.07.1964 tarihli ve 506 sayılı, 02.09.1971 tarihli ve 1479 sayılı, 17.10.1983 tarihli ve 2925 sayılı, bu Kanunla mülga 17.10.1983 tarihli ve 2926 sayılı, 08.06.1949 tarihli ve 5434 sayılı Kanunlar ile 17.07.1964 tarihli ve 506 sayılı Kanun’un geçici 20’nci maddesine göre sandıklara tâbi sigortalılık başlangıçları ile hizmet süreleri, fiilî hizmet süresi zammı, itibarî hizmet süreleri, borçlandırılan ve ihya edilen süreler ve sigortalılık süreleri tabi oldukları Kanun hükümlerine göre değerlendirilirler” hükmü gözetildiğinde, eldeki somut uyuşmazlığın dayandığı mevzuat hükümleri 506 sayılı Kanunu’nun 79’uncu maddesi ile 1739 sayılı Milli Eğitim Temel Kanunu’nun 47’nci maddesidir.

Milli Eğitim Temel Kanunu’nun 47’nci maddesi; “Örgün ve yaygın eğitim kurumlarında ve hizmetiçi yetiştirme kurs, seminer ve konferanslarında uzman ve usta öğreticiler de geçici veya sürekli olarak görevlendirilebilir. Öğretim tür ve seviyelerine göre uzman ve usta öğreticilerin seçimlerinde aranacak şartlar, görev ve yetkileri, yönetmeliklerle tespit edilir.” düzenlemesini getirmiş, bu yasal düzenleme uyarınca çıkarılan Yönetmeliğin 5’inci maddesi “ Uzman ve Usta Öğreticiler aşağıdaki şekillerde görevlendirilirler.

1 - Geçici personel olarak:

1 - Geçici personel olarak:

Geçici personel olarak görevlendirilecek uzman ve usta öğreticiler ile yapılacak sözleşme esasları 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu’nun 15.05.1975 gün ve 1897 sayılı Kanun’un 1’inci maddesi ile değiştirilen 4’üncü maddesine göre Bakanlıkça hazırlanır.

2 -Ek ders görevi verilmek yoluyla:

4’üncü maddede belirtilen esaslara göre ek ders görevi verilmesi yoluyla görevlendirilecek uzman ve usta öğreticilere, 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu’nun 89’uncu maddesi uyarınca 02.12.1998 tarihli ve 98/12120 sayılı Bakanlar Kurulu Kararı ile yürürlüğe konulan ... Öğretmen ve Yöneticilerinin Ders ve Ek Ders Saatlerine İlişkin Esaslarda belirtilen miktarda ek ders görevi verilebilir.”; aynı yönetmeliğin 8’inci maddesi; “Geçici sözleşmeli olarak görevlendirilen uzman ve usta öğreticilerin haftalık çalışma süresi 40 saattir.” ve 9’uncu maddesi; “Uzman ve usta öğreticilerin günlük çalışma süresi en fazla 8 saattir. Kurum Müdürü, Cumartesi, Pazar günleri de dâhil olmak üzere, uzman ve usta öğreticilere günün 8.00-23.00 saatleri arasında görev verebilir.” hükümlerini içermektedir. Davacının, çalışma esasları ile çalışması sırasında tabi olacağı statü yukarıda sıralanan mevzuat çerçevesinde ayrıntılı bir düzenlemeye tabi tutulmuş olup; anılan düzenlemelere egemen ilkeler ve 4857 sayılı İş Kanunu’nun 13’üncü maddesinde yer alan “İşçinin normal haftalık çalışma süresinin, tam süreli iş sözleşmesiyle çalışan emsal işçiye göre önemli ölçüde daha az belirlenmesi durumunda sözleşme kısmi süreli iş sözleşmesidir.” hükmü de gözetildiğinde; çalışma ilişkisinde, “tam süreli iş sözleşmesi” olarak nitelenmeye olanak verecek bir bağımlılık ilişkisinin bulunmadığı, usta öğreticilerin öngörülen ve önceden belirlenen süre dâhilinde bir çalışma yükümlülüğünü kabullendikleri ve ders saati karşılığında da ücrete hak kazandıklarını göstermektedir.

Somut olayda; davacının davaya konu dönemde “part-time” esasına göre çalıştığı Mahkemece de kabul edilmiştir. Bu nedenle; kamu kurumu niteliğindeki işyerinde davacının usta öğretici bordrolarına göre ders ücreti karşılığı çalıştığı, günlük çalışma saatine göre aylık çalışma günü hesaplanmak suretiyle, sigortalı hizmet olarak Kuruma bildirildiği nazara alındığında, işverence yapılan işlemlerde bir isabetsizlik bulunmadığından davanın reddi gerekirken, tanıkların resmi belgeler karşısında soyut düzeyde kalan beyanına itibar edilerek, her öğretim yılı sonunda sergide görevlendirildiğinden bahisle, puantaj ve ek ders ücret bordrolarıyla çelişecek şekilde davanın kısmen kabulü yönünde hüküm kurulmuş olması, usûl ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekili ile davalı ... adına Hazine vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 27.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2775, Karar No: 2017/26, Tarih: 09.01.2017

**21. Ceza Dairesi         2016/2775 E.  ,  2017/26 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : ... ve ... için beraat.

... ve ... için beraat, mahkumiyet

I-)Sanıklar ..., ..., ... ve ... hakkında “sahte fatura düzenlemek ve kullanmak” suçlarından kurulan beraat kararlarına yönelik yapılan incelemede;

Elde edilen delillerin hükümlülüğe yeter nitelik ve derecede bulunmadığı dosya içeriğine uygun şekilde gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

II-)Sanık ... hakkında “2005 ve 2006 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek ve kullanmak” sanık ... hakkında ise “2007 takvim yılında sahte fatura düzenlemek ve kullanmak” suçlarından kurulan hükümlere yönelik yapılan incelemede;

Sahte fatura düzenleme ve sahte fatura kullanma suçlarının birbirinden bağımsız ve ayrı suçları oluşturduğu, bu nedenle sanıklar hakkında her bir eylem(suç) nedeniyle ayrı ayrı hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden sanıklar hakkında yazılı şekilde tek hüküm kurulmuş olması aleyhe temyiz bulunmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

1-)Sanık ...’nin “2005 ve 2006 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek ve kullanmak” sanık ...’un ise “2007 takvim yılında sahte fatura düzenlemek ve kullanmak” suçunu işlediklerinin iddia ve kabul olunduğu somut olayda; söz konusu sahte faturaları düzenleyen ve kullanan firmalar hakkında sahte fatura düzenlemek veya kullanmak suçlarından dava açılıp açılmadığı, açılmış ise akıbeti araştırılıp dava dosyası celp edilip incelenerek özetinin duruşma tutanağına geçirilmesi, bu dava ile birleştirilememesi halinde, bu davayı ilgilendiren ve sahteliği belirleyen delillerin onaylı örneklerinin dava dosyasına intikal ettirilmesi, faturaların gerçek alım satım karşılığı olup olmadığının, mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyeleri, teslim tesellüm belgeleri, bedellerinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun kanıtlama yeteneği olan geçerli ödeme belgeleri ve satıcının kasasına ya da banka hesabına girip girmediğinin tespiti ile, faturaları düzenleyen mükellefin yeterli üretimi, mal girişi ya da stoğu olup olmadığı dikkate alınarak faturaları düzenleyen ile kullanan mükelleflerin ticari defter ve belgeleri üzerinde karşılaştırmalı bilirkişi incelemesi yaptırılması, gerekirse faturaları düzenleyen ve kullanan şirket yetkilileri dinlenerek sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişki karşılığında düzenledikleri ve aldıkları sorulduktan sonra toplanan tüm deliller değerlendirilip sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden eksik soruşturma sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-)Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin gerekçe kısmında haklarında temel ceza tayin edilirken taktiren ve teşdiden 4 yıl hapis cezası seçilmiş olduğunun ve haklarında 5237 sayılı TCK’nın 62. maddesinin uygulanmış olduğunun belirtilmesine rağmen, hüküm kısmında temel cezanın 3 yıl tayin edilmesi ve haklarında suç tarihinde yürürlükte bulunmayan 765 sayılı TCK'nun 59. maddesinin uygulanmış olması suretiyle çelişkiye düşülerek 5271 sayılı CMK'nın 230 ve 232. maddelerine aykırı davranılması,

3-)Sanıklardan ...’nin şirketteki paylarının tamamını 14.07.2006 tarihinde diğer sanık ...’ya devrettiği ve ...’nın 31.08.2006 tarihinde şirket müdürü seçildiğinin anlaşılması karşısında; sanığın sorumluluğunun 31.08.2006 tarihine kadar olduğu, 2006 takvim yılında sanığın sorumlu olduğu dönemde herhangi bir fatura düzenlenmediği ve kullanılmadığı ayrıca KDV beyanında da bulunulmadığı anlaşılması karşısında sanığın üzerine atılı 2006 takvim yılında sahte fatura düzenlemek ve kullanmak suçlarından beraati gerekirken yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulmuş olması,

4-)5237 sayılı TCK'nun 61. maddesi uyarınca hakim somut olayda; suçun işleniş biçimini, suçun işlenmesinde kullanılan araçları, suçun işlendiği zaman ve yeri, suçun konusunun önem ve değerini, meydana gelen zarar veya tehlikenin ağırlığını, failin kast veya taksire dayalı kusurunun ağırlığını ve failin güttüğü amaç ve saiki göz önünde bulundurarak, işlenen suçun kanuni tanımında öngörülen cezanın alt ve üst sınırı arasında temel cezayı belirler. 5237 sayılı TCK'nun “Adalet ve kanun önünde eşitlik ilkesi” başlıklı 3/1. maddesi uyarınca suç işleyen kişi hakkında işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunur. Bu itibarla; kanunda öngörülen alt ve üst sınır arasında temel cezayı belirlemek hakimin takdir ve değerlendirme yetkisi içindedir ancak; Anayasanın 141, 5271 sayılı CMK'nun 34, 230 ve 289. maddeleri uyarınca hükümde bu takdirin denetime olanak sağlayacak biçimde, hak ve nesafet kurallarına uygun, dosya içeriği ile uyumlu yasal ve yeterli gerekçesinin gösterilmesi zorunludur. Yasa metinlerindeki ifadelerin tekrarı bu metinlerdeki genel nitelikli ölçütler somut olaya ve failine özgülenmediği müddetçe yeterli bir gerekçe değildir. Bu açıklamalar ışığında, sanıklar ... ve Mümin Gökçe haklarında 2005 takvim yılında sahte fatura düzenlemek ve kullanmak suçlarından yasal ibarelerin tekrarı ile yetinilip somut dosya içeriğine uygun bir gerekçe gösterilmeden alt sınırdan uzaklaşılarak en üst sınırdan ceza tayin edilmesi,

5-)Sanıklar hakkında kasten işlemiş oldukları suçtan dolayı hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olan ve kazanılmış hakka konu edilemeyen TCK’nun 53. maddesinin uygulanmasına karar verilmemesi,

5-)Sanıklar hakkında kasten işlemiş oldukları suçtan dolayı hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olan ve kazanılmış hakka konu edilemeyen TCK’nun 53. maddesinin uygulanmasına karar verilmemesi,

Yasaya aykırı, sanıklar ... müdafiinin ve sanık ... müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 09.01.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/9617, Karar No: 2008/13195, Tarih: 13.10.2008

**2. Hukuk Dairesi         2008/9617 E.  ,  2008/13195 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Çocukla Kişisel İlişki Tesisi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1-#Dosyadaki yazılara, bozmaya uygun işlem ve araştırma yapılmış olmasına, delillerin takdirinde bir yanlışlık bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bent kapsamı dışındaki temyiz itirazları yersizdir.

2-Davacı ile torunları... arasında farklı şehirde oturmaları halinde düzenlenen otuz gün süreyle kişisel ilişki tesisi dosya kapsamına göre çoktur. Ne var ki bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir. (HUMK.m.438/7)

SONUÇ:Yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple mahkeme kararının 1. bendinde yer alan "1-30 Ağustos tarihleri" sözcüklerinin hükümden çıkartılmasına bunun yerine "1-7 Ağustos" tarihlerinin yazılmak suretiyle bu bölüme yönelik temyizin düzeltilerek, temyiz edilen hükmün sair yönlerinin ise 1. bentte gösterilen gerekçeyle ONANMASINA, istek halinde iş bu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 13.10.2008 (pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2015/5271, Karar No: 2016/2307, Tarih: 11.04.2016

**23. Hukuk Dairesi         2015/5271 E.  ,  2016/2307 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının bozma ilamına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkilinin eski yöneticisi olduğu davalı kooperatif için iş yapmış dava dışı üçüncü kişiye şahsi senetler verdiğini, bu senetlerin tahsili için müvekkili aleyhine icra takibine girişildiğini, bu kapsamda müvekkilinin 1.000,00 TL’si vekalet ücreti olmak üzere üçüncü kişiye toplam 13.000,00 TL ödeme yaptığını, bu alacağın tahsili için davalı aleyhine girişilen icra takibine davalının haksız olarak itiraz ettiğini ileri sürerek, itirazın iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının yönetimden ayrıldıktan sonra yeni yönetime devrettiği borç tutanağında söz konusu borcun yer almadığını, iş karşılığında o tutanakta yer alan ve sonradan oluşan yeni borcun dava dışı üçüncü kişiye daire vermek suretiyle ödendiğini savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece daha önce davanın kısmen kabulüne dair verilen karar Dairemizin 2012/3911 E., 5231 K. sayılı kararı ile bozulmuş, bozma ilamına uyulması sonucunda yapılan yargılamada iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davacının davalı kooperatifin yönetim kurulu üyeliği ve başkanlığı yapmış olduğu, ancak davacının kooperatifteki görevinin 13.08.2006 tarihinde sona erdiği, bozma ilamında belirtilen hususların incelenmesi için 2006 tarihinden önceki yıllara ait defter ve belgelerin celp edilmesi gerektiği, davacının iddiasını ispatlamak amacıyla dayanmış olduğu kooperatif defter ve belgelerine ulaşılamadığı ve davacının davasını başka delillerle de ispatlayamadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı doğrultusunda inceleme yapılıp hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına, bozmanın kapsamı dışında kesinleşmiş olan yönlere ilişkin temyiz itirazları incelenemeyeceğine göre, davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 11.04.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/12894, Karar No: 2018/23905, Tarih: 06.12.2018

**5. Hukuk Dairesi         2017/12894 E.  ,  2018/23905 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma konusu irtifak hakkı bedelinin tespiti ve bu hakkın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalılar vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma konusu irtifak hakkı bedelinin tespiti ve bu hakkın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılar vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor ve yapılan inceleme hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

1-Dosyada bulunan belediye başkanlığı yazısında; dava konusu ... ili, ... ilçesi, ... mahallesi, 54 parsel sayılı taşınmazın değerlendirme tarihi olan 2013 yılında belediye sınırları içinde olduğu ve belediye hizmetlerinden yararlandığı belirtilmişse de başkaca bir açıklama yapılmamıştır.

Bu itibarla, öncelikle dava konusu taşınmazın arsa mı, arazi mi olduğunun belirlenmesi için; taşınmazın değerlendirme tarihi olan 12.04.2013 gününde belediye imar planı içinde olup, olmadığı, değilse belediye veya mücavir alan sınırları dahilinde bulunup bulunmadığı, belediye hizmetlerinden yararlanıp yararlanmadığı ve etrafının meskun mahal olup olmadığı hususları Belediye Başkanlığından sorulup, alınacak yazı cevabına göre, taşınmazın vasfı belirlendikten sonra taşınmazın niteliğine göre oluşturulacak bilirkişi kurulu eşliğinde mahallinde keşif yapılarak;

a)Arsa ise; Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesi uyarınca yakın tarihte satışı yapılan emsallerle dava konusu taşınmazın üstün ve eksik yönleri belirtilmek suretiyle mukayese yapılıp dava konusu taşınmaz ile bilirkişi kurulunca emsal kabul edilecek taşınmazların, Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından

belirlenen 2013 yılı emlak vergisine esas olan m2 değerleri de ilgili Belediye Başkanlığından istenip, dava konusu taşınmazın emsal taşınmazlara göre üstünlük oranı yönünden ve dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihinde, bilirkişi kurulunca somut emsal kabul edilecek taşınmazın ise satış tarihi itibariyle fiili imar uygulaması sonucu oluşan imar parselleri mi yoksa imar planına dahil olmakla birlikte olduğu gibi bırakılan kadastro parselleri mi oldukları ilgili Belediye İmar Müdürlüğü ile Tapu Müdürlüğünden sorulup düzenleme ortaklık payı düşülüp düşülmeyeceği hususunda bilirkişi raporu denetlenerek,

b)Arsa olmadığının anlaşılması halinde ise; taşınmaza ekilebilir ürün gelirine göre değer biçilip İlçe Tarım Müdürlüğünden 2013 yılı münavebeye esas verileri getirtilerek taşınmazın bilirkişi kurulunca tespit edilen net gelirine % 4 oranında kapitalizasyon faizi uygulanmak suretiyle bedelinin tespit edilmesi ve taşınmazın konumu, bilirkişi kurulu raporunda belirtilen özellikleri dikkate alınarak tespit edilen metrekare birim fiyatına objektif değer artış oranı ilave edilerek,

Değerinin tespiti gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme ile yazılı şekilde değer biçen rapora göre hüküm kurulması doğru olmadığı gibi;

2-7139 sayılı Kanunla değişik Kamulaştırma Kanununun 10/8 fıkrası gereğince bankaya hak sahibi adına yatırılacak bedel bakımından; 7139 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik hükümlerine göre işlem yapılması gerektiğinden,

Hükmün yukarıda açıklanan gerekçelerle davalılar vekilinin temyiz isteminin kabulü ile BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 06/12/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/14414, Karar No: 2021/13215, Tarih: 27.04.2021

**8. Ceza Dairesi         2019/14414 E.  ,  2021/13215 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık ... müdafiinin 17.09.2015 tarihli temyiz dilekçesiyle sanık hakkında verilen beraat hükümlerini vekalet ücreti yönünden temyiz ettiği,sanık ... müdafiinin ise sanık hakkında kasten yaralama ve kasten yaralamaya teşebbüs suçlarından verilen 21.10.2015 tarihli ek kararı temyiz ettiği ancak bu temyiz başvurularıyla ilgili olarak tebliğnamede görüş bulunmadığı anlaşılmakla, sanık ...'e yönelik kasten yaralama ve yaralamaya teşebbüs suçlarından verilen ek karara,sanık ...'a yönelik vekalet ücretine yönelik temyiz talepleri hakkında ek tebliğname düzenlendikten sonra incelenmek üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 27.04.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.