muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/1300, Karar No: 2022/2250, Tarih: 19.04.2022

Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi kararı sonrası yerel mahkemece dosya kapsamında keşif ve bilirkişi incelemesi yaptırılmış, davalı tarafından eksik bırakılan işlerin, davacının iş bedelini eksik ödediği bölümler içerisinde yer aldığı, davacı tarafından yapılması gereken ödemenin eksik yapılmasında haksız olmadığı gerekçesi ile cezai şart isteminin kabulüne ve ispatlanamayan zarar talebinin reddine karar verilmiştir. Yerel mahkeme kararı taraf vekillerince istinaf edilmiştir.

Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3 Hukuk Dairesi, taraf vekillerinin istinaf başvurusunun ayrı ayrı esastan reddine karar vermiş, bu karar davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında akdedilen 28.03.2016 tarihli Yalı Evleri inşaatında kalıp ve demir uygulamalarına ilişkin işçilik imalatları sözleşmesi, sözleşme ve dava tarihinde yürürlükte olan 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 470-486 maddelerinde düzenlenen eser sözleşmesi niteliğindedir. Eser sözleşmesi, karşılıklı edimleri içeren bir iş görme akdîdir. Yüklenici, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 471. maddesi uyarınca iş sahibinin yararını gözeterek özen görevini sadakatle yerine getirmek, yüklendiği işi sözleşme ve yasa hükümlerine, fen ve sanat kurallarına uygun olarak tamamlamak zorundadır. İş sahibinin karşı edimi ise teslim edilen eserin bedelini ödemektir.

6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 97. maddesinde ‘’Karşılıklı borç yükleyen bir sözleşmenin ifası isteminde bulunan tarafın, sözleşmenin koşullarına ve özelliklerine göre daha sonra ifa etme hakkı olmadıkça, kendi borcunu ifa etmiş ya da ifasını önermiş olması gerekir. ‘’ düzenlemesine yer verilmiştir.

Söz konusu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde, yerel mahkemece hükme esas alınan rapora göre 7. kat beton dökümünden sonra hak edilen 57.000,00 TL’lik iş bedelinden 20.000,00 TL ödendiği ve davalı yüklenicinin 33.000,00TL bakiye alacağı bulunduğu ve bu alacağını ihtarname çekmek sureti ile davacıdan talep ettiği, ancak bakiye iş bedelinin ödenmediği anlaşılmıştır.

Karşılıklı edimleri içeren eser sözleşmesinde, iş sahibinin, yükleniciden edimini yerine getirmesini isteyebilmesi için, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 97. maddesi uyarınca, öncelikle kendi edimini yerine getirmiş olması gerekir. Somut olayda, davacının, sözleşmede kararlaştırılan sürede en geç sözleşme gereği teslim tarihinde ödemesi gereken iş bedelinden kararlaştırılan miktarı ödemediği bilirkişi raporundan anlaşıldığına göre yerel mahkemece, davacının koşulları oluşmayan ceza-i şarta ilişkin talebinin de reddine karar verilmesi gerekirken davanın kısmen kabulüne karar verilmesi doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüne, Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi’nin 03.03.2021 tarih ve 2021/1300 Esas, 2021/439 Karar sayılı kararın kaldırılarak ilk derece mahkemesi kararının davalı yararına BOZULMASINA, Yargıtay'daki duruşmada vekille temsil olunmayan davalı yararına vekalet ücreti takdirine yer olmadığına, temyiz harcının talep halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK 373/1 maddesi gereğince dosyanın ilk derece mahkemesine karardan bir örneğinin ilgili Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesine gönderilmesine, 19.04.2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/9481, Karar No: 2023/3672, Tarih: 05.07.2023

**2. Hukuk Dairesi         2022/9481 E.  ,  2023/3672 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1626 E., 2022/1682 K.

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Nevşehir Aile Mahkemesi

Taraflar arasındaki ziynet alacağı davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; tarafların 15.09.2018 tarihinde evlendiklerini, karşılıklı açılan boşanma davalarının derdest olduğunu, müvekkile ziyaretçi ve akrabalar tarafından takılan altınların düğün esnasında ağırlık yapacak denilerek müvekkilden alındığını, müvekkilin o günden sonra bir daha altınlarını hiç görmediğini, düğün sırasında davalı ve ailesi tarafından takılan ziynetlerin düğün akabinde müvekkilden alınarak davalının babasının iş yeri kasasında saklanmak üzere alındığını, müvekkilin davalı ile birlikte katılacakları düğün nişan gibi takmak istediği ziynetleri kasadan getirildiği müvekkilin taktığı ve günün bitmesinde müvekkilden geri alındığını, müvekkilin kendisine alınan ziynetleri bir kaç saat gördüğünü ve ziynetlerini sadece özel günlerde takınıp geri verdiğini belirterek takı ve ziynetlerin davalı tarafından müvekkile iadesini ve teslimine, olmadığı takdirde dava tarihinden itibaren işleyecek faizi ile birlikte şimdilik 10.000,00 TL bedelinin ödenmesine yargılama giderleri ve vekalet ücretinin karşı tarafa bırakılmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekilinin cevap dilekçesinde özetle; davacının aynen iade davası açmasına ve dava konusu ettiği altınların değerinin belirlenebilir olmasına rağmen harca esas değerin 10.000,00 TL olarak bildirilmesine ve bu miktar üzerinden harç yatırılmış olmasına itiraz ettiklerini, davacı tarafça harç yatırılmadan ,bu usuli eksiklik giderilmeden muhakemeye devam edilemeyeceğini, taraflar arasında derdest olan boşanma dava dosyasında taraflarından bildirildiği ve o dosyaya sunulan video kaydından da anlaşıldığı üzere davacının kendisine ait ziynet ve kişisel eşyaları alarak müşterek konuttan ayrıldığını, gerek ziynetlerin niteliğine gerekse bildirilen gramlarına itiraz ettiklerini, düğünde davacıya bu miktar ve neviden bir hediye altın takılmadığını, düğün sırasında davacıya takılan ziynetlerin davacı tarafından muhafaza edildiğini, davalının ailesi ve davalı tarafından takıldığı iddia edilen ziynetlerin gram miktar ve nevine de itiraz ettiklerini, bu ziynetlerin davalı tarafından iş yerindeki kasada muhafaza edildiği iddiasının tamamen asılsız olduğunu, müşterek konutu kadının defalarca terk ettiğini, giderken ziynetlerini de götürdüğünü, video kayıtlarında da davacı evi terk ederken yanında poşet poşet eşya götürmüş olduğunu, ziynetlerin kendisinde olduğunu, düğünde davalı ve davalının ailesi tarafından takılan ziynetlerin davacıya bağışlanmış sayılmasının söz konusu olmadığını, düğünde davacıya takılan tranzon set ve kelepçe bileklik davalı ... tarafından eşine takılan ziynetler olduğunu, davacıya takılan bu ziynetler elbetteki davacı ile mutlu bir yuva kurulacağı inancı ile takıldığını, bağıştan rücu şartlarının gerçekleşmiş olduğunu, davalının ailesi davacıda kalan ziynetler için bağıştan rücu davası açma hazırlıkların olduğunu ve dolayısı ile davacının iş bu davada dayanabileceği bir mülkiyet hakkının olmadığını ve bu nedenlerle haksız ve hukuka aykırı davanın reddine, yargılama giderleri ve vekalet ücretinin ise davacı tarafa tahmiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacının iddiasının, düğün sırasında ziyaretçi ve akrabalar tarafından takıların düğün esnasında davalının ailesi tarafından kendisinden alındığı ve bunları bir daha görmediği; düğün sırasında davalı ve ailesi tarafından takılan ziynetlerin ise düğün sonunda kendisinden alındığı ve sadece özel günlerde kullanımına sunulduğu şeklinde olduğu ancak davacı tanıklarının şiddet olayının olduğu son olaya kadar ziynetlerin evde olduğu beyanlarının çeliştiği, dosyaya sunulan video görüntülerinden davacı ve ailesinin poşetlerle içinde ne olduğu bilinmeyen bir kısım eşyaları evden taşıdığı ziynetlerinde bu poşetlerle taşınabileceği, kaldı ki tanıkları bu konudaki beyanları dışında da davacının dava dilekçesinde ki iddialarını ispatlayamadığı anlaşılmakla davanın esastan reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; davacıya düğün sırasında hediye olarak takılan takıların alındığını ve bu ziynetleri bir daha görmediğini, evliliğin ilk günü bu altınların kadının ailesi tarafından adeta yok edildiğini, düğün sırasında davalı ve ailesi tarafından takılan takıların ise düğün sonrasında kadında güvenlik bahanesiyle alındığını, davalının babasına ait iş yerindeki kasaya götürüldüğünü, özel günlerde takıların kasadan getirildiğini, kadının taktığı özel günün bitmesine müteakip yeniden kadından alınarak, kasaya konulduğunu, kadının boşanma öncesi müşterek konuttan sadece bir kaç parça giysi alarak ayrıldığını, ziynetlerin davalını uhdesinde kaldığını, İlk Derece Mahkemesinin tamamen varsayıma dayalı olarak haklı davayı reddettiğini, davacının son ayrılığında davalının fiziksel şiddetine maruz kaldığının değerlendirilmediğini, davalının her zaman alıp götürebileceği altınları müşterek konutta tutmasının hayatın olağan akışına aykırı olduğunu belirterek kararın kaldırılmasını ve davanın kabulüne karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile taraflarca gösterilen ve İlk Derece Mahkemesince toplanan tüm delillere göre, kararda gösterilen gerekçeler ile davanın reddine karar verilmesinde isabetsizlik bulunmadığı, davacı taraf istinaf dilekçesinde davacının son ayrılığında davalının fiziksel şiddetine maruz kaldığının değerlendirilmediğini ileri sürmüş ise de, davacının şiddet görerek evden ayrıldığı yönündeki iddiasına dilekçelerin teatisi aşamasında sunduğu dava dilekçesinde dayanmadığı, bu konuda usulüne uygun yapılmış bir ıslah da bulunmadığı, ilk derece mahkemesinde yapılan yargılama sırasında usulüne uygun şekilde ileri sürülmeyen bu iddianın istinaf aşamasında da ileri sürülemeyeceği, taraflarca usulüne uygun şekilde ileri sürülmeyen bir iddianın tanıklarca beyan edilmesinin sonuca etkisi olmayacağı anlaşıldığından, İlk Derece Mahkemesince, kadının davasının reddine ilişkin verilen kararın, dosya kapsamına, toplanan tüm delillere, usul ve yasaya uygun olduğu sonuç ve kanaatine varıldığından istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; davanın reddine karar verilmesinin hatalı olduğu, boşanma dava dosyasına delil olarak dayanıldığından Bölge Adliye Mahkemesinin son şiddet olayına dayanılmadığı yönündeki gerekçesinin hatalı olduğu, şiddet sonrası evden bulunma olasılığı olan altınların kadın tarafından alındığının kabulünün hatalı olduğunu belirterek; kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; davanın reddine karar verilmesinin hatalı olduğu, boşanma dava dosyasına delil olarak dayanıldığından Bölge Adliye Mahkemesinin son şiddet olayına dayanılmadığı yönündeki gerekçesinin hatalı olduğu, şiddet sonrası evden bulunma olasılığı olan altınların kadın tarafından alındığının kabulünün hatalı olduğunu belirterek; kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, ziynet alacağı davasının ispatlanıp ispatlanamadığı, davanın kabul şartlarının oluşup oluşmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 6 ncı maddesi, 220 nci, 222 nci ve 226 ncı maddesi, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanun'un (6100 sayılı Kanun) 190 ıncı, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 inci maddesinin birinci fıkrası ve 371 inci maddesi,

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

05.07.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3704, Karar No: 2018/5263, Tarih: 04.07.2018

**20. Hukuk Dairesi         2018/3704 E.  ,  2018/5263 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Batı . Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada ... . Sulh Hukuk ve ... Batı . Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar bölge adliye mahkemelerinin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı bölge adliye mahkemesinin yargı çevresinde kalan mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verildiğinden ve 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince bölge adliye mahkemeleri hukuk dairelerinin görevi yargı çevresi içerisinde bulunan adlî yargı ilk derece hukuk mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, 4721 sayılı TMK'nın 405. maddesi uyarınca vasi atanmasına ilişkindir.

... . Sulh Hukuk Mahkemesince kısıtlı adayının MERNİS adresinin “... Mah. ... Bulvarı No:140 İç Kapı No:1 .../...” olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

... Batı . Sulh Hukuk Mahkemesince kısıtlı adayının “... Mah. ... Sok. No:12 D:2 ... .../...” adresinde ikamet ettiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.” Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

Dosya kapsamından kısıtlı adayının “... Mah. ... Sok. No:12 D:2 .../...” adresinde ikamet ettiği anlaşıldığından uyuşmazlığın ... . Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri ile 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince ... . Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 04/07/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi..
Yargıtay — Esas No: 2015/1174, Karar No: 2015/3375, Tarih: 27.10.2015

**16. Ceza Dairesi         2015/1174 E.  ,  2015/3375 K.**

**"İçtihat Metni"**

TALEP :

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 04.09.2014 tarih ve 2014/281047 sayılı yazısı ile;

Silahlı terör örgütüne üye olma, güvenlik amirinin dağılma isteğini düzenleme kurulu üyelerinin yerine getirmemesi, dağılma sırasında silah veya araçlarla mukavemet etme, kamu malına zarar verme, görevi yaptırmamak için direnme, kanuna aykırı toplantı ve yürüyüşte silahlı katılarak ihtara rağmen kendiliğinden dağılmama ve toplantı veya yürüyüşlere silah veya 23. maddede belirtilen aletlerle katılma ve ihtara rağmen kendiliğinden dağılmama suçlarından suça sürüklenen çocuklar Haci Yapışık, ... ve ... haklarında yapılan yargılama sırasında, davaya bakma görevinin 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanununa göre çocuk mahkemesine ait olduğundan bahisle mahkemenin görevsizliğine, dosyanın Mardin Çocuk Mahkemesine gönderilmesine dair, Nusaybin Asliye Ceza mahkemesinin 01.07.2013 tarihli ve 2013/217 esas, 2013/431 sayılı kararını müteakip, suça sürüklenen çocukların üzerine atılı suçun yargılama görevinin Çocuk Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğundan bahisle mahkemenin görevsizliğine ve dosyanın Mardin Nöbetçi Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmesine ilişkin Mardin Çocuk Mahkemesinin 27.03.2014 tarihli ve 2013/346 esas, 2014/198 sayılı kararına itirazın kabulü ile söz konusu görevsizlik kararının kaldırılmasına dair Ağır Ceza Mahkemesinin 22.04.2014 tarihli ve 2014/317 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Dosya kapsamına göre, 6526 sayılı Kanunun 2. maddesiyle değişik 5235 sayılı Kanunun 12. maddesinde, ''Kanunların ayrıca görevli kıldığı haller saklı kalmak üzere, Türk Ceza Kanununda yer alan yağma (m.148), irtikap (m.250/1 ve 2), resmi belgede sahtecilik (m.204/2), nitelikli dolandırıcılık (m.158), hileli iflas (m.161) suçları, Türk Ceza Kanununun İkinci Kitap Dördüncü Kısmının Dört, Beş, Altı ve Yedinci bölümünde tanımlanan suçlar (318, 319, 324, 325 ve 332. maddeler hariç) ve 12.04.1991 tarihli ve 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanununun kapsamına giren suçlar dolayısıyla açılan davalar ile ağırlaştırılmış müebbet hapis, müebbet hapis ve on yıldan fazla hapis cezalarını gerektiren suçlarla ilgili dava ve işlere bakmakla ağır ceza mahkemeleri görevlidir. Anayasa Mahkemesi ve Yargıtay'ın yargılayacağı kişilere ilişkin hükümler, askeri mahkemelerin görevlerine ilişkin hükümler ile çocuklara özgü kovuşturma hükümleri saklıdır.'' 5395 sayılı Kanunun 26/2. maddesinde; ''Çocuk ağır ceza mahkemesi, çocuklar tarafından işlenen ve ağır ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlarla ilgili davalara bakar." ve anılan Kanunun geçici madde 1/3. maddesinde, "Çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemeleri bulunmayan yerlerde, bu mahkemeler kurulup göreve başlayıncaya kadar çocuklar tarafından işlenen suçlara ait soruşturma ve kovuşturmalar Cumhuriyet başsavcılığı ve görevli mahkemelerce bu Kanun hükümlerine göre yapılır." şeklindeki düzenlemeler nazara alındığında, Mardin Ağır Ceza Mahkemesinin görevli olduğu anlaşılmakla, itirazın reddi yerine Mardin Çocuk Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılmasına karar verilmesinde isabet görülmemiştir.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü 03.06.2014 gün ve 94660652-105-47-4989-2014-11129/38038 sayılı yazılı istemlerine müsteniden ihbar ve mevcut evrak tebliğ olunur.

I) Olay :

I) Olay :

Suça sürüklenen çocuklar Haci Yapışık, ... ve ... hakkında silahlı terör örgütüne üye olma, güvenlik amirinin dağılma isteğini düzenleme kurulu üyelerinin yerine getirmemesi, dağılma sırasında silah veya araçlarla mukavemet etme, kamu malına zarar verme, görevi yaptırmamak için direnme, kanuna aykırı toplantı ve yürüyüşte silahlı katılarak ihtara rağmen kendiliğinden dağılmama ve toplantı veya yürüyüşlere silah veya 23. maddede belirtilen aletlerle katılma ve ihtara rağmen kendiliğinden dağılmama suçlarından yapılan soruşturma sonucunda Nusaybin Cumhuriyet Başsavcılığının 04.03.2013 tarih, 2012/2296 soruşturma, 2013/200 esas ve 2013/144 iddianame numarası ile Nusaybin Asliye Ceza Mahkemesine kamu davası açıldığı, Nusaybin Asliye Ceza Mahkemesince 01.07.2013 tarih ve 2013/217 esas, 2013/431 sayılı kararı ile dosyanın Mardin Çocuk Mahkemesine gönderildiği, Mardin Çocuk Mahkemesince de 27.03.2014 gün ve 2014/198 sayılı kararı ile 6526 sayılı Kanunun 2. maddesi ile değişik 5235 sayılı Kanunun 12. maddesinin ''Kanunların ayrıca görevli kıldığı haller saklı kalmak üzere, Türk Ceza Kanununda yer alan yağma (m.148), irtikap (m.250/1 ve 2), resmi belgede sahtecilik (m.204/2), nitelikli dolandırıcılık (m.158), hileli iflas (m.161) suçları, Türk Ceza Kanununun İkinci Kitap Dördüncü Kısmının Dört, Beş, Altı ve Yedinci bölümünde tanımlanan suçlar (318, 319, 324, 325 ve 332. maddeler hariç) ve 12.04.1991 tarihli ve 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanununun kapsamına giren suçlar dolayısıyla açılan davalar ile ağırlaştırılmış müebbet hapis, müebbet hapis ve on yıldan fazla hapis cezalarını gerektiren suçlarla ilgili dava ve işlere bakmakla ağır ceza mahkemeleri görevlidir. Anayasa Mahkemesi ve Yargıtay'ın yargılayacağı kişilere ilişkin hükümler, askeri mahkemelerin görevlerine ilişkin hükümler ile çocuklara özgü kovuşturma hükümleri saklıdır.'' şeklinde değiştirilmiş olduğu, bu itibarla terör örgütü üyeliği suçuna ilişkin olarak çocuklara özgü kovuşturma hükümlerine göre yargılamanın yapma yetkisi Çocuk Ağır Ceza Mahkemelerinin görevi olduğundan CMK. 4 ve 5 maddeleri uyarınca mahkememizin görevsizliğine karar verildiği, bu karara suça sürüklenen çocuklar müdafii tarafından yapılan itiraz üzerine Ağır Ceza Mahkemesinin 22.04.2014 gün ve 2014/317 D.iş sayılı kararı ile görevsizlik kararının, '' 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanununun kapsamına giren suçlar ağır ceza mahkemelerinin görevinde bırakılmış ise de 5235 sayılı Kanunun 12. maddesinin son cümlesinden de anlaşıldığı üzere çocuk kişilerin bu mahkemelerde yargılanamayacağı, suça sürüklenen çocukların üzerine atılı suçların öngördüğü ceza itibariyle çocuk mahkemelerinin görevli olduğu anlaşıldığından itirazın kabulü'' gerekçesiyle görevsizlik kararının kaldırıldığı anlaşılmıştır.

II ) Kanun yararına bozma istemine ilişkin uyuşmazlığın kapsamı :