muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/18481, Karar No: 2024/2310, Tarih: 12.03.2024

**8. Ceza Dairesi         2021/18481 E.  ,  2024/2310 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI :2019/613 E., 2021/755 K.

Sanık hakkında cinsel taciz suçundan kurulan hükmün 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyizinin mümkün olmadığı belirlenmiştir.

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan verilen kararın; 5271 sayılı Kanun'un 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Nazilli Cumhuriyet Başsavcılığının 23.03.2017 tarihli iddianamesiyle sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve şantaj uçlarından cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2.Nazilli Ağır Ceza Mahkemesinin 22.03.2018 tarihli kararı ile sanık hakkında, şantaj suçundan 1 yıl hapis ve 100,00 Türk Lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına, sarkıntılık düzeyinde kalmış çocuğun cinsel istismarı suçundan 4 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 6 yıl hapis cezası ile mahkumiyetine karar verilmiştir.

3. Sanık müdafii ve katılan Bakanlık vekilinin istinaf başvurusu üzerine İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesi' nin 20.04.2021 tarihli kararı ile sanık hakkında, sarkıntılık yapmak suretiyle çocuğa yönelik cinsel istismar ve şantaj suçu yönünden kurulan hükümlerin kaldırılmasına ve şantaj suçundan hüküm kurulmasına yer olmadığına, cinsel taciz suçundan 2 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına kesin olarak karar verilmiştir. Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan, İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılan kurum vekili ve sanık müdafiinin istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1.Katılan kurum vekilinin temyiz isteği; sanığın kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan üst hadden cezalandırılması gerektiğine, lehe vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğine ilişkindir.

2.Sanık müdafiinin temyiz isteği; sanık hakkında verilen cezaların usul ve yasaya aykırı olduğuna, sanık hakkında takdiri indirim uygulanması gerektiğine, sanığın beraatine karar verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1.Katılan kurum vekilinin temyiz isteği; sanığın kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan üst hadden cezalandırılması gerektiğine, lehe vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğine ilişkindir.

2.Sanık müdafiinin temyiz isteği; sanık hakkında verilen cezaların usul ve yasaya aykırı olduğuna, sanık hakkında takdiri indirim uygulanması gerektiğine, sanığın beraatine karar verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

Dava konusu olay, sanığın, 15 yaşından küçük mağduru tehdit ederek, cinsel amaçla Turan İlkokulu bahçesine götürdüğü, burada mağdura cinsel içerikli sözlü eylemlerde bulunduğu ve okul bahçesinden ayrılmak isteyen mağdurun ayrılmasını engelleyerek kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu işlediği iddiasına ilişkindir.

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince; sanık hakkında, çocuğun cinsel istismarı suçu yönünden, sanığın mağdura "arkadan vurduruyormuşsun, kaç kişi ile birlikte oldun, beni öp, karşımda oyna" şeklindeki beyanların cinsel içerik içerdiği ve mağdura yönelik istismar eylemi olarak nitelendirilmesi gerektiği, eylemin sarkıntılık düzeyinde kaldığı, sanığın mağdura dokunma ya da mağdurun vücut bütünlüğü üzerinde herhangi bir eyleminin olmadığı göz önüne alınarak sarkıntılık düzeyinde kalmış eylemi nedeniyle cezalandırılmasına karar verilmiş, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçu yönünden; sanığın, gece geç sayılabilecek bir zaman diliminde mağduru kaldığı evden alarak okul bahçesine götürdüğü ve mağdurun buradan ayrılmak istemesine rağmen mağdurun ayrılmasını engellemek suretiyle yanına gelmesini ve yanında kalmasını sağlayarak ve oradan ayrılmasını engelleyerek kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu işlediği, kabul edilerek atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmiş, şantaj suçu yönünden ise; mağdura "sen arkandan vurduyormuşsun, bunu Ebru ablana söyledim, eğer benimle Turan'a gelmezsen annemi bekleyip ona her şeyi anlatacağım", "eğer kapıdan çıkarsan annene her şeyi anlatırım", "soyun desem veya anneni öldürceğim desem soyunurmusun, benim istediklerimi yapmazsan buradan kalk beraber anneni bekleyelim, olanları anlatayım, karşımda oyna veya beni öp diyebilirim" şeklinde sözler söylemek suretiyle mağduru baskı altına alarak ileride gayrimeşru bir amacı elde edebileceğini ima etmek suretiyle şantaj suçunu işlediği, kabul edilerek mahkumiyet kararı verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Bölge Adliye Mahkemesince; "...sanığın olay günü mağdureye "sana birşey soracağım hayatında Turan'da kaç kişi ile ilişkiye girdin","sen arkandan vurduyormuşsun", "eğer benim istediklerimi yapmazsan annene yalan, doğru herşeyi söylerim. İki tane it kopuk bulup annene götürürüm","soyun desem veya anneni öldürceğim desem soyunurmusun, benim istediklerimi yapmazsan buradan kalk beraber anneni bekleyelim, olanları anlatayım, karşımda oyna veya beni öp diyebilirim" şeklinde herhangi bir şekilde ona dokunmaksızın çocuğa yönelik cinsel taciz ve çocuğa yönelik cebir tehdit ile cinsel amaçla kişi hürriyetinde yoksun kılma suçlarını işlediği anlaşıldığından ,sanık hakkında ilk derece Ağır Ceza Mahkemesince alıkoyma suçundan kurulan hükme yönelik vaki tüm istinaf taleplerinin reddine, sanığın tarif edilen ve yukarda anlatılan eyleminin çocuğa yönelik cinsel taciz suçunu oluşturduğu anlaşıldığından ilk derece ağır ceza mahkemesince sarkıntılık suçundan kurulan hükmün kaldırılarak sanığın çocuğa yönelik cinsel taciz suçundan mahkumiyetine,hernekadar sanık hakkında olay günü mağdureye "sen arkadan vurduruyormuşsun,bunu Ebru Ablana söyledim,eğer benimle Turan'a gelmezsen anneni bekleyip ona herşeyi anlatacağım" demek suretiyle onun direncini kırarak olay yeri olan Turan İlkokulu bahçesine gitmesini sağladığı,ayrıca Turan ilkokulu bahçesinde de benzer şekilde isteklerinin yapılmaması halinde annesine söyleyeceğini,yalan uyduracağını belirtmek suretiyle Şantaj suçunu işlediğinden bahisle yargılaması yapılarak cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmış ise de,sanığın şantaj suçu kapsamında anılan sözlerinin kişi hürriyetinden yoksun kılma suçunun unsuru olduğu,TCK.'nun 44. Maddesinin tatbiki ile sanığın eylemlerinin temas ettiği en ağır suç olan kişi hürriyetinden yoksun kılma suçundan hüküm kurulması gerektiği anlaşıldığından sanık hakkında şantaj suçundan hüküm kurulmasına yer olmadığına karar vermek gerekmiş..." şeklindeki gerekçeyle sanık hakkında sarkıntılık yapmak suretiyle çocuğa yönelik cinsel istismar ve şantaj suçu yönünden kurulan hükümlerin kaldırılmasına ve şantaj suçundan hüküm kurulmasına yer olmadığına, cinsel taciz suçundan sanığın mahkumiyetine karar verilmiş ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçu açısından ilk derece mahkemesince kurulan hükümde, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik bulunmadığı kabul edilmiş ve istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

A.Sanık hakkında cinsel taciz suçundan kurulan hüküm yönünden yapılan incelemede;

IV. GEREKÇE

A.Sanık hakkında cinsel taciz suçundan kurulan hüküm yönünden yapılan incelemede;

5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezalarını artırmayan bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile incelemeye konu suçun, 5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin üçüncü fıkrası kapsamında da bulunmadığı dikkate alındığında, sanık müdafiinin temyiz isteminin, aynı Kanun’un 298 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca reddine karar verilmesi gerektiği belirlenmiştir.

B. Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hüküm yönünden yapılan incelemede;

1.Katılan kurum vekilinin temyiz istemi yönünden;

1.Dava dosyası içeriği, katılanların aşamalardaki anlatımları, olayın kolluğa intikal şekli, kolluk görevlileri tarafından hazırlanan tutanaklar, tanık beyanları, sanık savunmaları ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde Bölge Adliyesi Mahkemesi kararında hukuka aykırılık görülmediğinden katılan kurum vekilinin, sanığın kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan üst hadden cezalandırılması gerektiğine yönelik yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

2. T.C. Anayasasının 41 inci maddesinde, ailenin huzur ve refahı ile özellikle anne ve çocukların korunmasına yönelik olarak her türlü istismar ve şiddete karşı çocukları koruyucu tedbirleri alma görevinin Devlete ait olduğu, aile ve çocukların korunması hakkının Anayasa ile güvence altına alındığı, 6284 sayılı Kanun'un 20 inci maddesinin ikinci fıkrası gereğince Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı'nın kadın, çocuk ve aile bireylerine yönelik olarak uygulanan şiddet veya şiddet tehlikesi nedeniyle açılan davalara katılabileceği, ancak Bakanlığın davaya katılmasının doğrudan Anayasa ve Kanun'dan kaynaklanan koruma görevine ilişkin olup Bakanlığa yüklenen bir kamu görevi olduğu, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 237 ve devamı maddelerindeki katılma hakkına ilişkin suçtan doğrudan zarar görme şartının katılan Bakanlık için söz konusu olmadığı gözetilerek, katılan Bakanlık vekilinin, kurum lehine vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğine ilişkin temyiz gerekçesi yerinde görülmemiştir.

2-Sanık müdafiinin temyiz istemi yönünden;

1.Dava dosyası içeriği, katılanların aşamalardaki anlatımları, olayın kolluğa intikal şekli, kolluk görevlileri tarafından hazırlanan tutanaklar, tanık beyanları, sanık savunmaları ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararda hukuka aykırılık bulunmadığından sanık müdafiinin, sanık hakkında verilen cezaların usul ve yasaya aykırı olduğuna, sanığın beraatine karar verilmesi gerektiğine yönelik yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

2. Mahkemesince gerekçesi gösterilmek suretiyle sanık hakkında takdiri indirim uygulanmadığı anlaşılmakla, hükümde bu hususta hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Mahkemesince gerekçesi gösterilmek suretiyle sanık hakkında takdiri indirim uygulanmadığı anlaşılmakla, hükümde bu hususta hukuka aykırılık bulunmamıştır.

3. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin, yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

A. Sanık hakkında cinsel taciz suçundan kurulan hüküm yönünden,

Gerekçe bölümünde (A) bendinde açıklanan nedenle sanık müdafiinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 298 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B.Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hüküm yönünden,

Gerekçe bölümünde (B) bendinde açıklanan nedenle İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesi' nin 20.04.2021 tarihli 2019/613 Esas 2021/755 kararında sanık müdafii ve katılan kurum vekilince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Nazilli Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 12.03.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/459, Karar No: 2023/1298, Tarih: 20.12.2023

**Hukuk Genel Kurulu         2023/459 E.  ,  2023/1298 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Yargıtay 3. Hukuk Dairesi (İlk Derece Mahkemesi Sıfatıyla)

SAYISI : 2020/4 E., 2022/3 K.

KARAR : Davanın reddine

1. Taraflar arasındaki tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, ilk derece mahkemesi sıfatıyla Yargıtay 3. Hukuk Dairesince davanın reddine dair verilen 30.03.2022 tarihli ve 2020/4 Esas, 2022/3 Karar sayılı karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

2. Hukuk Genel Kurulunca incelenerek kararın süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki belgeler okunduktan sonra gereği düşünüldü:

3. Dava, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 46 ncı maddesine dayalı tazminat istemine ilişkindir.

4. Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında öncelikle, dava ve temyiz dilekçeleri birlikte değerlendirildiğinde, fazlaya ilişkin hakların saklı tutulduğu belirtilmekle birlikte, talep edilen maddi zararlar kalem kalem gösterilmek suretiyle (8.157,00 TL+3.596,00 TL+3.222,00 TL) toplam 14.975,00 TL maddi ve 2.500,00 TL manevi tazminatın tahsilinin istenmesi ve davanın reddine karar verilmesi karşısında, davacı vekili tarafından temyize konu edilen kararın miktar itibari ile temyizi kabil nitelikte olup olmadığı hususu ön sorun olarak tartışılmış ve değerlendirilmiştir.

5. Bu aşamada istinaf ve temyize ilişkin yasal düzenlemelerin açıklanmasında yarar vardır.

6. Bölge adliye mahkemeleri 20.07.2016 tarihinde faaliyete geçmiş olup bu tarihten itibaren 6100 sayılı Kanun’un istinaf ve temyiz hükümleri uygulanmaya başlanmıştır.

7. Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun istinaf yoluna başvurulabilen kararları düzenleyen 341 inci maddesi;

(1) (Değişik:22/7/2020-7251/34 md.) İlk derece mahkemelerinin aşağıdaki kararlarına karşı istinaf yoluna başvurulabilir:

a) Nihai kararlar.

b) İhtiyati tedbir ve ihtiyati haciz taleplerinin reddi kararları, karşı tarafın yüzüne karşı verilen ihtiyati tedbir ve ihtiyati haciz kararları, karşı tarafın yokluğunda verilen ihtiyati tedbir ve ihtiyati haciz kararlarına karşı yapılan itiraz üzerine verilen kararlar.

(2) Miktar veya değeri üç bin Türk Lirasını geçmeyen malvarlığı davalarına ilişkin kararlar kesindir. (Ek cümle: 24/11/2016-6763/41 md.) Ancak manevi tazminat davalarında verilen kararlara karşı, miktar veya değere bakılmaksızın istinaf yoluna başvurulabilir…” düzenlemesini içermektedir.

8. İlk derece mahkemeleri tarafından verilen ve miktar veya değeri 3.000,00 (yeniden değerleme oranlarına göre hesaplandığında 2022 yılı için 8.000,00) Türk Lirasını geçmeyen mal varlığına ilişkin davalardaki kararlar kesindir. Kesinlik sınırı bakımından manevi tazminat istemleri için bir istisna getirilmiş ve miktarı ne olursa olsun manevi tazminata ilişkin kararlara karşı istinaf yoluna başvurunun mümkün olduğu belirtilmiştir.

9. Aynı Kanun’un temyiz edilemeyen kararları düzenleyen 362 nci maddesinde;

9. Aynı Kanun’un temyiz edilemeyen kararları düzenleyen 362 nci maddesinde;

“(1) Bölge adliye mahkemelerinin aşağıdaki kararları hakkında temyiz yoluna başvurulamaz:

a) Miktar veya değeri kırk bin Türk Lirasını (bu tutar dâhil) geçmeyen davalara ilişkin kararlar…” şeklinde bir düzenlemeye yer verilmiştir.

10. Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 341/2 nci maddesi gereğince manevi tazminat davaları yönünden kesinlik sınırı olmaksızın istinaf yoluna başvurulabilmesine rağmen temyize ilişkin olarak bu şekilde bir istisna yer almadığından manevi tazminat açısından temyiz kesinlik sınırı göz önüne alınarak temyizin mümkün olup olmadığı değerlendirilecektir.

11. Bir mahkeme kararının temyiz edilip edilemeyeceği belirlenirken, temyiz hakkının doğduğu (kararın verildiği) tarihteki hukuksal durum esas alınmalı; karar tarihinde yürürlükte bulunan kanun hükmü temyiz sınırı yönünden hangi düzenlemeyi içeriyor ise ona bağlı kalınmalıdır.

12. 2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 02.01.2017 tarihli ve 680 sayılı Olağanüstü Hal Kapsamında Bazı Düzenlemeler Yapılması Hakkında Kanun Hükmünde Kararname ile değiştirilen (08.03.2018 tarihli ve 7072 sayılı Kanun ile kanun hükmü olarak kabul edilen) “Hukuk ve Ceza Genel Kurullarının görevleri” başlıklı 15 inci maddesinin üçüncü fıkrasında;

“İlk derece mahkemesi olarak ilgili dairelerce verilen hükümlerin temyiz yoluyla incelemesini yapmak” hükmü yer almaktadır.

13. Bu hükümde Özel Dairelerce ilk derece mahkemesi sıfatıyla verilen kararlara karşı temyiz yoluna başvurulabileceği ve Hukuk Genel Kurulunun bu kararları temyiz yoluyla inceleyeceği belirtilmektedir.

14. Yargıtay ilgili hukuk dairesinin tazminat davası sonucunda vermiş olduğu kararlara karşı temyiz yoluna başvurulabilir; temyiz incelemesi, Yargıtay Hukuk Genel Kurulunca yapılır (Kuru, Baki: İstinaf Sistemine Göre Yazılmış Medenî Usul Hukuku, 2. Baskı, Kasım 2018, s. 645).

15. Öte yandan bölge adliye mahkemesi hukuk dairelerinin ilk derece mahkemesi sıfatıyla veya istinaf incelemesi sonucu verdiği kararlar için dahi ayrım yapılmaksızın 6100 sayılı Kanun’un 362 nci maddesinde belirtilen kırk bin Türk Liralık temyiz kesinlik sınırı uygulandığından Yargıtay hukuk dairelerince ilk derece mahkemesi sıfatıyla verilen kararların temyizi için de bu parasal sınırın esas alınması ve bu miktarı geçen kararlara karşı temyiz yolunun açık olduğunun kabul edilmesi gerekir. Aksinin kabulü hâlinde Kanun’un bölge adliye mahkemesi için ilk derece mahkemesi veya istinaf incelemesi yapan mahkeme olarak tanıdığı kırk bin Türk Liralık parasal sınır dâhilinde kesin karar verme yetkisini Yargıtay hukuk dairelerine tanımadığı gibi bir sonuç ortaya çıkar ki kanun koyucunun bunu amaçladığından bahsedilemez.

16. Yukarıda belirtildiği üzere miktar veya değeri kırk bin Türk Lirasını (bu tutar dâhil) geçmeyen davalara ilişkin kararlar temyiz edilemez. 6100 sayılı Kanun’un Ek Madde 1 hükmüne göre de, 362 nci maddedeki parasal sınırların, her takvim yılı başından geçerli olmak üzere, Maliye Bakanlığınca her yıl tespit ve ilan edilen yeniden değerleme oranında artırılması suretiyle uygulanacağı belirtilmiştir. Bu hükümlere göre hesaplama yapıldığında 2022 yılı için temyiz kesinlik sınırı 107.090,00 TL’dir.

17. Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 366 ncı maddesinin yollaması ile temyiz yolunda da uygulanan 346 ncı maddesi uyarınca, temyiz dilekçesi kesin olan bir karara ilişkin olursa, kararı veren mahkeme temyiz dilekçesinin reddine karar verir. Ancak bu hükme rağmen temyiz edilen karar kesin olduğu hâlde bu konuda inceleme yapılıp karar verilmeksizin dosya Hukuk Genel Kuruluna gönderilmiş ise de, 01.06.1990 tarihli ve 1989/3 Esas, 1990/4 Karar sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı gereğince dosyanın mahalline çevrilmesine gerek olmaksızın Hukuk Genel Kurulu tarafından temyiz talebinin reddine karar verilebilecektir. Bu İçtihadı Birleştirme Kararı 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu hükümleri nedeniyle verilmiş olsa da 6100 sayılı Kanun’daki benzer düzenlemeler de aynı yorum ve sonucu doğurduğu için 6100 sayılı Kanun hükümlerine göre temyiz yönünden de uygulanması gerekir.

18. Tüm bu açıklama ve yasal düzenlemeler birlikte değerlendirildiğinde; somut olayda davacı vekili tarafından, fazlaya ilişkin hakların saklı tutulduğu belirtilmekle birlikte, talep edilen maddi zararlar kalem kalem gösterilmek suretiyle (8.157,00 TL+3.596,00 TL+3.222,00 TL) toplam 14.975,00 TL maddi ve 2.500,00 TL manevi tazminatın tahsili talep edilmiş, Özel Dairece davanın reddine karar verilmiş ve dava konusu 14.975,00 TL maddi ve 2.500,00 TL manevi tazminat yönünden davacı vekili tarafından temyiz isteminde bulunulmuştur. Bu durumda dava değeri 2022 yılı itibarıyla temyiz kesinlik sınırı olan 107.090,00 TL’nin altında kaldığı anlaşılmakla, anılan karara karşı temyiz yoluna başvurulması miktar itibariyle mümkün bulunmadığından, davacı vekilinin temyiz başvurusunun miktardan reddine karar vermek gerekmiştir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı vekilinin temyiz başvurusunun miktardan REDDİNE,

İstek hâlinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine,

20.12.2023 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4413, Karar No: 2018/1200, Tarih: 07.02.2018

**17. Ceza Dairesi         2017/4413 E.  ,  2018/1200 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Karşılıksız yararlanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Kovuşturma aşamasında yapılan keşif ve alınan bilirkişi raporu sonucunda, bilirkişi raporunda sanığın karşılıksız yararlanma kastı ile hareket ettiğinin tespit edilmesi ve normal tarifeye göre vergili cezasız kurum zararının hesaplanmasına rağmen; sanığa bilirkişi raporunun tebliğ edilmemesi karşısında;

Kurum zararının soruşturma aşamasında ödenmesi halinde TCK'nın 168/5. fıkrası gereğince kovuşturmaya yer olmadığına karar verilmesi gerekli olduğu, bu konuda soruşturma aşamasında yapılması gerekip yapılmayan usuli işlemlerin kovuşturma aşamasında tamamlanması sebebiyle bilirkişi tarafından normal tarifeye göre hesaplanan vergili ve cezasız kurum zararının, varsa daha önce yapılan ödemeler kurumdan sorulup mahsup edildikten sonra kalan miktar belirlenip, verilecek makul sürede ödenmesi halinde etkin pişmanlıktan faydalanabileceği, TCK’nın 168/5. ve CMK’nın 223/8. fıkraları uyarınca kovuşturma şartı gerçekleşmediği için suç tarihine göre düşme kararı verileceği, ödenmediği takdirde yargılamaya devamla dosyadaki delillere göre hüküm kurulacağı tebliğ ve ihtar edilip, yüze karşı ise talep etmesi halinde, tebliğ yapılıyor ise makul bir süre verilerek sonucuna göre hüküm kurulması gerektiği halde, eksik kovuşturma ile mahkumiyet hükmü kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’nın temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 07/02/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.