muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/8015, Karar No: 2019/10930, Tarih: 19.06.2019

**2. Ceza Dairesi         2019/8015 E.  ,  2019/10930 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1-Mala zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde;

14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26.maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2.maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000,00 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteminin CMUK'nın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

2-Hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçlarından kurulan hükümlere yönelik yapılan temyiz itirazlarının incelenemesinde;

Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan hüküm kurulurken 5237 sayılı TCK’nın 116/1. maddesi uygulanarak belirlenen 6 ay hapis cezasından aynı Kanun’un 119/1-c maddesi uyarınca bir kat arttırım uygulanırken cezanın 12 ay yerine 1 yıl hapis cezası olarak belirlenmesi sonraki uygulamalar nedeniyle sonuç cezayı değiştirmediğinden bozma nedeni yapılmamış, dosya içeiğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.Ancak;

a) Tanık ...’ın kovuşturma aşamasında alınan beyanında sabah 5:30 sıralarında marketin alarmının çalması üzerine pencereden baktığında üç kişiyi gördüğünü beyan ettiği ve UYAP sisteminden alınan çizelgeye göre olay tarihinde gece vaktinin saat 05.56’da sona erdiği, bu suretle hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçlarının gece vakti işlendiğinin anlaşılması karşısında; hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçlarından hükmolunan cezaların 5237 sayılı TCK'nın 143/1. ve 116/4 maddeleri ile artırılması gerektiğinin gözetilmemesi,

b) Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükümde 5237 sayılı TCK'nın 62. maddesi uyarınca takdiri indirim uygulandığı halde hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçlarından kurulan hükümlerde gerekçe gösterilmeden takdiri indirim uygulanmayarak hükümde çelişki yaratılması,

c) İddianamede, suça sürüklenen çocuk hakkında TCK’nın 145. maddesinin uygulanması talep edildiği halde, suça sürüklenen çocuğa anılan maddenin uygulanmaması ihtimaline binaen ek savunma hakkı verilmeden yazılı şekilde mahkûmiyet kararı verilerek CMK’nın 226. maddesine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan bu sebepten dolayı hükümlerin istem gibi BOZULMASINA, bozma sonrası kurulacak hükümde 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesinin gözetilmesine, 19.06.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7566, Karar No: 2022/8589, Tarih: 30.06.2022

**9. Hukuk Dairesi         2022/7566 E.  ,  2022/8589 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE

MAHKEMESİ : ... 14. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

İLK DERECE

MAHKEMESİ : ... 6. İş Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince taraf vekillerinin istinaf başvurularının ayrı ayrı esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesi ile müvekkilinin davalıya ait ... ...Eğitim Araştarma Hastanesinde 18.04.2003 tarihinden itibaren belirsiz süreli iş sözleşmesiyle sürekli ve kesintisiz şekilde röntgen teknisyeni olarak çalıştığını, çalıştığı süre boyunca alt işverenler nezdinde Hastanenin radyoloji bölümünde görev yaptığını, işe giriş ve çıkışlarının hizmet alım ihalelerinin sonucu olarak farklı taşeron firmalarca yapıldığını, işe dair emir ve talimatları ise Hastane yetkililerinden aldığını, alt işverenlerin sadece ücret ve prim ödemelerini yaptığını, müvekkiline yapılan ödemelerin emsal durumda aynı koşullarda çalışanlara göre yapılması gerektiğini, bu nedenle geçmişe dönük ücret farkını talep ettiklerini, davalı ile taşeron firmalar arasındaki ilişkinin muvazaalı olduğunu, baştan beri davacının davalı İdarenin işçisi sayılması gerektiğini, müvekkiline 6772 sayılı Devlet ve Ona Bağlı Müesseselerde Çalışan İşçilere İlave Tediye Yapılması Hakkında Kanun (6772 sayılı Kanun) gereği ödenmesi gereken yıllık 52 günlük ilave tediyenin ödenmediğini, şua izninin kullandırılmadığını, karşılığı ücretin ödenmediğini iddia ederek ücret farkı, ilave tediye ücreti, şua izni ücreti ve fazla çalışma ücreti alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı ... vekili cevap dilekçesinde; davacının talep konusu alacaklarının zamanaşımına uğradığını, davacı ile müvekkili arasında iş ilişkisi bulunmadığını, davacının ihaleyle hizmet sunan alt işverenlerin çalışanı olduğundan davanın husumet yokluğu sebebi ile reddi gerektiğini, davacının şua izni alacağının ve fazla çalışmasının bulunmadığını, müvekkili ile alt işverenler arasında muvazaalı bir ilişkinin olmadığını, davacının 6772 sayılı Kanun kapsamında olmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalı ... ile dava dışı davacı işçinin görev yaptığı şirket arasındaki ilişkinin muvazaalı olmayıp 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu'nun ( 657 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin 3 üncü fıkrası ve 4857 sayılı İş Kanunu'nun (4857 sayılı Kanun ) 2 nci maddesi uyarınca geçerli bir asıl işveren - alt işveren ilişkisi olduğundan hareketle ücret farkı ve ilave tediye alacağı talebinin reddine karar verilmiş, dosya kapsamında bulunan bilirkişi raporunda mevcut hesaplamaya göre ise fazla çalışma alacağı ve şua izni alacağı talebinin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı vekili istinaf dilekçesinde; dava dilekçesindeki iddialara yer vermek suretiyle İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını talep etmiştir.

2.Davalı vekili istinaf dilekçesinde; müvekkiline karşı açılan davanın husumetten reddi gerektiğini, müvekkili ile dava dışı şirket arasında asıl işveren - alt işveren ilişkisi bulunmadığını, dava konusu alacakların zamanaşımına uğradığını, kabul edilen şua izni alacağı ve fazla çalışma ücreti alacağının da reddi gerektiğini, dava konusu alacaklara uygulanan faiz oranlarını ve başlangıç tarihlerini kabul etmediklerini ileri sürerek kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalı ... ile dava dışı davacı işçinin görev yaptığı şirket arasındaki ilişkinin muvazaalı olmayıp 657 sayılı Kanun'un 36 ncı maddesine uygun olduğu belirtilmiş, dosya kapsamında bulunan bilirkişi raporunun da usul ve kanuna uygun olduğu gerekçesiyle taraf vekillerinin istinaf başvurularının ayrı ayrı esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekilince, istinaf dilekçesinde ileri sürülen gerekçeler ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulması talep edilmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Taraflar arasındaki temel uyuşmazlık, asıl işveren alt işveren ilişkisinin muvazaaya dayanıp dayanmadığı ve bunun işçilik haklarına etkileri noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 371 inci maddesi ile 369 uncu maddesinin birinci fıkrası, 657 sayılı Kanun'un 36 ncı maddesi, 4857 sayılı Kanun'un 2 nci maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesi ile 369 uncu maddesinin birinci fıkrasında yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 371 inci maddesi ile 369 uncu maddesinin birinci fıkrası, 657 sayılı Kanun'un 36 ncı maddesi, 4857 sayılı Kanun'un 2 nci maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesi ile 369 uncu maddesinin birinci fıkrasında yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Somut uyuşmazlıkta, 657 sayılı Kanun'un 36 ncı maddesinin 3 ncü fıkrasında tek tek sayılmak suretiyle kapsamı belirlenen "Sağlık Hizmetleri ve Yardımcı Sağlık Hizmetleri Sınıfı" ve yine aynı fıkrada mevcut "Bu sınıfa dahil personel tarafından yerine getirilmesi gereken hizmetler, lüzumu halinde bedeli döner sermaye gelirlerinden ödenmek kaydıyla Bakanlıkça tespit edilecek esas ve usullere göre hizmet satın alınması yoluyla gördürülebilir." şeklindeki açıklama birlikte değerlendirildiğinde temyiz edilen Bölge Adliye Mahkemesi kararındaki gerekçenin yerinde olduğu görülmüştür.

3. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

30.06.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8595, Karar No: 2020/7474, Tarih: 22.06.2020

**4. Ceza Dairesi         2016/8595 E.  ,  2020/7474 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit, yaralama, hakaret, 6136 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜMLER : Mahkumiyet, beraat

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

A)Sanık hakkında hakaret suçundan verilen beraat hükmünün temyizinde,

Sanık hakkında hakaret suçundan verilen beraat kararının gerekçesine yönelik olmayan temyizde sanığın hukuki yararı bulunmadığı anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanunun 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddeleri uyarınca, sanık ... müdafiinin, TEMYİZ İSTEĞİNİN REDDİNE,

B)Sanık hakkında mağdur ...'a yönelik silahla tehdit, mağdur ...'a yönelik silahla kasten yaralama ve 6136 sayılı Yasaya muhalefet suçlarından verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik temyize gelince,

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanığın olay tarihinden önce eşinden boşandığı, kızı olan mağdur ...'ın velayetinin sanıkta olduğu, mağdur ...'nin 15 yaşını doldurduğu ve okula servis ile gidip geldiği, olay tarihinde ise mağdur ...'nin okul servisine binmediği, 6 aydır birlikte olduğu erkek arkadaşı olan mağdur ... ile okuldan beraber çıktıkları, sanığın bu durumu okul servis şoföründen öğrenmesi üzerine olay yerine gittiğinde kızı olan mağdur ... ile diğer mağdur ...'ın birbirlerini öperek vedalaştıklarını görmesi üzerine sanığın üzerine atılı eylemleri gerçekleştirdiğinin anlaşılması karşısında, olayın çıkış nedeni ve gelişmesi değerlendirilerek, sonucuna göre silahla tehdit ve silahla kasten yaralama suçları yönünden TCK’nın 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükmünün sanık hakkında uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması,

2-Sanık müdafiinin, 05/03/2015 tarihli duruşmada lehe hükümlerin uygulanmasını talep etmesine rağmen, TCK'nın 62. maddesinde düzenlenen takdiri indirim hükümlerinin uygulanmama gerekçesinin kararda açıklanmaması,

3-Sanık hakkında 6136 sayılı Yasaya muhalefet suçundan hükmolunan hapis cezalarının kanuni sonucu olarak, TCK'nın 53/1. maddesindeki hak yoksunluklarına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

4-Tehdit ve yaralama suçları yönünden, Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 günü, Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin kararının yeniden değerlendirilmesi zorunluluğu,

3-Sanık hakkında 6136 sayılı Yasaya muhalefet suçundan hükmolunan hapis cezalarının kanuni sonucu olarak, TCK'nın 53/1. maddesindeki hak yoksunluklarına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

4-Tehdit ve yaralama suçları yönünden, Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 günü, Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin kararının yeniden değerlendirilmesi zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık ... müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, HÜKÜMLERİN 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 22/06/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19819, Karar No: 2017/1109, Tarih: 08.03.2017

**1. Hukuk Dairesi         2014/19819 E.  ,  2017/1109 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil,olmadığı takdirde tenkis davası sonunda, yerel mahkemece davanın kısmen kabul kısmen reddine ilişkin olarak verilen karar taraflarca yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'ün raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil, olmadığı takdirde tenkis istemine ilişkindir.

Davacı, mirasbırakanı ...'ın çekişme konusu 24 parça taşınmazını 24.05.2011 tarihinde noterde düzenlenen vasiyetname ile davalılar....'e vasiyet etmesi nedeniyle saklı payının ihlal edildiğini, yine 1121 parsel sayılı taşınmazını 25/11/2010 tarihinde davalı ...'a 101 ile 1643 parsel sayılı taşınmazlarını ise davalı ...'a ölünceye kadar bakma akdi ile temlik ettiğini, temliklerin mirastan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek, ölüme bağlı tasarrufun tenkisine, muvazaalı temlik edilen taşınmazların, tapu kayıtlarının iptali ile miras payı oranında adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar... birçok taşınmazı olan murisin davacıya da bir kısım taşınmazlarını temlik ettiğini, amacının mirasçıdan mal kaçırmak değil, mal paylaşımı yapmak olduğunu; davalılar ... ile ... ise bakım borcunu yerine getirdiklerini, ölünceye kadar bakım aktinin ivazlı akitlerden olup tenkise tabi olmayacağını belirterek davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, murisin ölüme bağlı tasarrufu ile davacıların saklı paylarına tecavüz ettiğinin kanıtlandığı gerekçesiyle davanın kabulüne, ölünceye kadar bakma akdine dayalı tapu iptal ve tescil olmadığı takdirde tenkis istemli davanın ise ispatlanamadığı gerekçesiyle reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; 13/07/2011 tarihinde ölen mirasbırakan ...’ın 24.05.2011 tarihinde ... 3. Noterliğinin 8045 yevmiye nolu vasiyetnamesi ile 305, 295, 302, 322, 299 parsel sayılı taşınmazları davalı ...’a, 16 parsel sayılı taşınmazı davalı ...'a, 286, 246, 317, 218, 219, 30, 331, 26, 332, 62, 64, 96, 92, 93, 40, 91, 95, 94 parsel sayılı taşınmazları ise davalı ...'a vasiyet ettiği, 1121 parsel sayılı taşınmazını 25/11/2010 tarihinde davalı ...’a, 101 ve 643 parsel sayılı taşınmazlarını ise 22/11/2010 tarihinde davalı ...’a ölünceye kadar bakma akdi ile temlik ettiği anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada mirasbırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 1.4.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 706., Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 237. (Borçlar Kanunu'nun (BK) 213.) ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle mirasbırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile mirasbırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince mirasbırakan ...’ın 13/7/2011 tarihinde öldüğü, davalı olan torunları ...’a 1121, 101 ve 643 parsel sayılı taşınmazlarını 22/11/2010 ve 25/11/2010 tarihlerinde ölünceye kadar bakım karşılığı devrettiği, davalı ...’ın 2007-2011 yılları arasında ... Üniversitesi’nde eğitim gördüğü ve 11/07/2011 tarihinde mezun olduğu, davalı ...’ın ise ... Üniversitesi’ne 2008 yılında kayıt yaptırdığı 2011-2012 eğitim öğretim yılı 3. Sınıf öğrencisi olduğu, anılan davalıların bakım akdinin yapıldığı tarihten murisin ölümüne kadar şehir dışında öğrenim görüp, muris ile beraber yaşamadıkları ancak hafta sonu murisi ziyaret edebildikleri tanık anlatımları ve tüm dosya kapsamından anlaşılmaktadır.

Hal böyle olunca, anılan bu olgular, yukarıda değinilen ilkeler çerçevesinde değerlendirildiğinde mirasbırakanın temlikteki gerçek iradesinin davalı torunlarının kendisine bakması amacını taşımadığı, davalı torunlarına mal kaçırma kaydıyla hareket ettiğinin kabulü gerekir.

Hâl böyle olunca, davacının miras payı oranında tapu iptali ve tescil istemli talebinin kabulüne karar verilmesi, bu hususun kesinleşmesinin beklenilmesi sonrasında ölünceye kadar bakma akdine konu 1121, 101 ve 643 parsel sayılı taşınmazların da tenkis hesabında terekeye dahil edilmesi suretiyle bilirkişi raporu alınması gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru değildir.

Hâl böyle olunca, davacının miras payı oranında tapu iptali ve tescil istemli talebinin kabulüne karar verilmesi, bu hususun kesinleşmesinin beklenilmesi sonrasında ölünceye kadar bakma akdine konu 1121, 101 ve 643 parsel sayılı taşınmazların da tenkis hesabında terekeye dahil edilmesi suretiyle bilirkişi raporu alınması gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru değildir.

Davacı vekilinin temyiz itirazı yerindedir. Kabulü ile hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalılar vekilinin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine,, 08.03.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7062, Karar No: 2017/1599, Tarih: 21.02.2017

**3. Ceza Dairesi         2016/7062 E.  ,  2017/1599 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Suça sürüklenen çocuğun mahkumiyetine dair

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) Müştekinin sağ gözünden yaralanması nedeniyle düzenlenen ....Devlet Hastanesine ait 23.01.2014 tarihli adli raporda, yaralanmanın niteliği belirtilirken zafiyet ve parantez içinde olmak üzere kayıp kelimeleri bir arada kullanılarak çelişkiye sebebiyet verildiği, bu nedenle müştekinin yaralanmasının niteliği hakkında yeniden adli tıp uzmanından rapor aldırılarak sonucuna göre suça sürüklenen çocuğun hukuki durumunun belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2) Suç tarihi itibariye 18 yaşından küçük olduğu anlaşılan ve adli sicil kaydı bulunmayan suça sürüklenen çocuk hakkında üç yıla kadar olan hapis cezalarının ertelenebilme imkanı olduğu gözetilmeden cezanın miktarı nedeniyle ertelenme hükümlerinin uygulanmamasına karar verilmesi,

3) Mağdur ..., bilgisine başvurulan ...., .... ve....'in kolluk ifadelerinin onaysız fotokopi, şüpheli sıfatıyla ...'in Cumhuriyet savcılığı ifadesinin imzasız ve onaysız suret olması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 6723 sayılı Kanunun 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca aynı yasanın 326/son maddesi gözetilmek suretiyle BOZULMASINA, 21.02.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.