muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/5426, Karar No: 2018/1037, Tarih: 07.02.2018

Kabule göre de;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 333/a ve 337/a maddelerinde düzenlenen suçlar yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve şikayetçi vekili ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye uygun olarak HÜKÜMLERİN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 07.02.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4740, Karar No: 2014/20873, Tarih: 10.12.2014

**15. Ceza Dairesi         2013/4740 E.  ,  2014/20873 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Beraat, mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması,malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı, veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Şikayetçi ...'ın müdürlüğünü yapmakta olduğu ...Tarım İşletmeleri Müdürlüğü tarafından, 18.04.2008 tarihli sözleşme ile 13.500 baş koyunun üç yıl süreyle bakım ve otlatma işini üstlenen katılan ...'e koyunların teslim edildiği, katılan ...'in kendisine teslim edilen koyunları otlatmaları amacıyla işçisi olarak sigortalı çalıştırdığı çobanlık yapmakta olan sanıklara koyun sürü kartı ile teslim ettiği, 18.04.2009 tarihinde yapılan sayımda sanık ...'un gözetiminde bulunan 407 adet koyundan toplam değeri 4.833,00 TL olan onbir adet akkaraman cinsi erkek toklu ile beş adet acıpayam cinsi erkek toklunun, sanık ...'ın gözetiminde bulunan 421 adet koyundan toplam değeri 4.455,00 TL olan onbeş adet akkaraman cinsi erkek toklunun eksik olduğunun tespit edildiği, bu suretle sanıkların hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediklerinin iddia edildiği olayda;

1-Sanık ... hakkında hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik temyiz incelemesinde,

Sanığa teslim edildiği iddia edilen 407 adet koyunun, 01.04.2009 tarihinde çoban olarak görev yapmakta olan ...'e teslim edilmesine rağmen ...'in izin kullanması nedeniyle, koyunların bakımı konusunda geçici olarak sanık ...'un görevlendirildiği, sürü kartında sanık ...'un imzasının bulunmadığı ve sanığa hayvanların sayım yapılmadan teslim edildiğinin anlaşılması karşısında, sanığın üzerine atılı suçu işlediğine dair kesin delil bulunmadığı gerekçesiyle kurulan beraat kararında isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekili ile sanık ...'ın temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

2- Sanık ... hakkında hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik temyiz incelemesinde, hükmün (B) bendinin sanık ... ile ilgili olduğu kabul edilmiştir.

Sanık ...'ın 421 adet koyunu sayarak imza karşılığı teslim aldığı, koyunların sanığa sürü kartı ile teslim edildiği, sanığın koyunların bakımından sorumlu olmasına rağmen, yapılan sayımda onbeş adet koyunun eksik çıkmasına neden olduğu anlaşılmakla, sanık ... hakkında kurulan mahkumiyet hükmünde isabetsizlik görülmemiştir.

Sanık ...'ın 421 adet koyunu sayarak imza karşılığı teslim aldığı, koyunların sanığa sürü kartı ile teslim edildiği, sanığın koyunların bakımından sorumlu olmasına rağmen, yapılan sayımda onbeş adet koyunun eksik çıkmasına neden olduğu anlaşılmakla, sanık ... hakkında kurulan mahkumiyet hükmünde isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanığın ve katılan vekilinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

5237 sayılı TCK'nın 52/4 maddesine göre; kararda, hapis cezasından çevrilen adli para cezasının yirmi dört eşit taksitle ödenmesine, adli para cezasının ise dört eşit taksitle ödenmesine karar verildiği halde, taksit aralıklarının açık bir şekilde gösterilmemiş olması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekili ve sanık ...'ın temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK'nın 321.maddesi gereğince BOZULMASINA; fakat, bu aykırılığın yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanun'un 322.maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; hükmün ilgili kısmına ''para cezasının birer ay arayla 24 eşit taksitle ödenmesine'', adli parar cezası ile ilgili kısmına ''para cezasının birer ay arayla 4 eşit taksitle ödenmesine'' ifadesi yazılmak suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 10/12/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11639, Karar No: 2012/17694, Tarih: 22.11.2012

**4. Hukuk Dairesi         2012/11639 E.  ,  2012/17694 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... vd. aleyhine 20/07/2011 gününde verilen dilekçe ile haksız fiil nedeniyle tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 08/05/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Diğer temyiz itirazlarına gelince; dava, hakaret nedeniyle kişilik haklarına saldırıdan dolayı uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davalılar tarafından temyiz olunmuştur.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Dava konusu olayda; olayın gelişim biçimi, olay tarihi, tarafların ekonomik ve sosyal durumları ve yukarıda anılan ilkeler gözetildiğinde hüküm altına alınan manevi tazminat tutarları fazladır. Daha alt düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenle BOZULMASINA, davalıların diğer temyiz itirazlarının (1) sayılı bentte gösterilen nedenler ile reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 22/11/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/20280, Karar No: 2013/18030, Tarih: 20.11.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/20280 E.  ,  2013/18030 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; Usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. (Ek cümle: 07/05/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin (AİHS), temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin (AİHS), temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet,hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre,her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'ın vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 16.05.1994 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de;

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanunun 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 20.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/40988, Karar No: 2016/5484, Tarih: 07.03.2016

**7. Hukuk Dairesi         2015/40988 E.  ,  2016/5484 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : İşe iade

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen 11/09/2015 tarihli ek kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekilince istenilmekle temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşılmakla, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalı vekilinin ek karara karşı yerinde bulunmayan tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan 11.09.2015 tarihli ek kararın ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz eden davalıya yükletilmesine, 07.03.2016 gününde oybirliğiyle KESİN olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4700, Karar No: 2014/22673, Tarih: 23.06.2014

**4. Ceza Dairesi         2013/4700 E.  ,  2014/22673 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2011/403426

MAHKEMESİ : Manavgat 1. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 07/04/2011

NUMARASI : 2010/669 (E) ve 2011/469 (K)

SUÇ : Hakaret

SUÇ TARİHİ : 31/12/2009

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Katılanların, 04.01.2010 tarihli dilekçe ile yaptıkları başvuru üzerine başlatılan soruşturma sonucunda “31.12.2009 tarihinde Manavgat Tarım İlçe Müdürlüğünde Manavgat Süt Üreticileri Birliğinin toplantısında süt üreticisi olan şüpheli ile müştekiler arasında süt fiyatlarının belirlenmesi konusunda tartışma çıktığı, şüphelinin, müştekilere hitaben, "şerefsizlik yapmayın, köy muhtarlarına bir kaç peynir vermekle ve kontör almakla onları kandırdığınız gibi beni kandıramazsınız" diyerek hakaret ettiği iddiasıyla 11.06.2010 tarih ve 2010/1362 soruşturma nolu iddianamenin düzenlendiği, katılanların, sanığın basın yoluyla yaptığı bazı açıklamaları ise 15.02.2010 tarihli dilekçeleri ile şikayet konusu ettikleri, Manavgat Cumhuriyet Başsavcılığının 2010/1135 nolu soruşturmasında, katılanların, ilçe tarım müdürlüğünde yapılan toplantıda sanığın kendilerine hakaret ettiğini de ileri sürdükleri, Manavgat Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından 14.04.2010 tarih ve 2010/1135 soruşturma nolu kovuşturmaya yer olmadığı kararı verildiği, kovuşturmaya yer olmadığı kararının davaya konu iddianameden daha önce verildiği anlaşılmakla;

5271 sayılı CMK’nın “Kovuşturmaya yer olmadığına dair karar” başlığını taşıyan, 172. maddesinin 2. fıkrası; “Kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildikten sonra yeni delil meydana çıkmadıkça, aynı fiilden dolayı kamu davası açılamaz” hükmünü taşımaktadır.

CMK’nın 223/8. maddesine göre durma kararı verilerek, kovuşturmaya yer olmadığı kararının şikayetçilere tebliğ edilip edilmediği, şikayetçilerin de CMK’nın 173. maddesinde düzenlenen itiraz haklarını kullanıp kullanmadığı, dolayısıyla kovuşturmaya yer olmadığı kararının kesinleşip kesinleşmediği araştırılıp sonucuna göre;

a-Kovuşturmaya yer olmadığı kararına itiraz edilmiş, Ağır Ceza Mahkemesince itirazın reddine karar verilmişse, CMK’nın 172/2, 173/6. maddelerine göre ilgili Ağır Ceza Mahkemesinden karar alınması,

b-Kovuşturmaya yer olmadığı kararına itiraz edilmemiş ve karar kesinleşmiş ise, CMK'nın 172/2. maddesine göre ne şekilde yeni bir delile dayanılarak dava açıldığı tespit edilerek, sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile hüküm kurulması,

a-Kovuşturmaya yer olmadığı kararına itiraz edilmiş, Ağır Ceza Mahkemesince itirazın reddine karar verilmişse, CMK’nın 172/2, 173/6. maddelerine göre ilgili Ağır Ceza Mahkemesinden karar alınması,

b-Kovuşturmaya yer olmadığı kararına itiraz edilmemiş ve karar kesinleşmiş ise, CMK'nın 172/2. maddesine göre ne şekilde yeni bir delile dayanılarak dava açıldığı tespit edilerek, sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile hüküm kurulması,

2-Kabule göre de; Manavgat Tarım İlçe Müdürlüğünde Manavgat Süt Üreticileri Birliği toplantısında meydana gelen hakaret eyleminde aleniyet öğesinin ne şekilde oluştuğu açıklanmadan TCK'nın 125/4. maddesi ile uygulama yapılması,

Kanuna aykırı ve sanık B.. A.. müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnamedeki onama düşüncesinin reddiyle HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 23/06/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/27213, Karar No: 2015/6797, Tarih: 09.04.2015

**10. Hukuk Dairesi         2014/27213 E.  ,  2015/6797 K.**

**"İçtihat Metni"**

İş Mahkemesi

Davacı, asıl dava ile davalı ... nezdinde; birleşen dava ise davalı ... nezdinde 10.07.1990 – 31.12.1991 tarihleri arasında geçen çalışmalarının tespitini istemiştir.

Mahkeme, bozma ilamına uyarak, ilâmda belirtildiği şekilde davalılar ... ve Kurum yönünden davanın kabulüne, diğer davalı yönünden davanın reddine karar vermiştir.

Hükmün, davalılardan Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Mahkemenin, davalılar ... ve Kurum yönünden davanın kabulüne, diğer davalı yönünden davanın reddine yönelik ilk hükmü, davalı Kurum vekilinin temyizi üzerine, Dairemizin 20.11.2012 tarih ve 2012/8332 E – 2012/22602 K. ilamı ile özetle davacının iddia olunan çalışmalarının geçtiği işyerinin ait olduğu işverenlik sıfatının belirlenmesi ve çalışma olgusunun fiili olup olmadığı yönlerinden eksik araştırma nedeniyle bozulmasına karar verildiği, mahkemece, bozma ilamına uyularak, yapılan araştırma sonucunda, davalılar ... ve Kurum yönünden davanın kabulüne, diğer davalı yönünden davanın reddine yönelik karar verildiği anlaşılmıştır.

Dosya kapsamından; mahkemece, bozma hükmü sonrası yapılan araştırmada, davalı ...'ın 08.12.1988 – 01.10.1990 tarihleri arasında ... Vergi Dairesinde kaydı bulunduğu, Yıldırım Vergi Dairesinden gelen yazıda davalı ...'ın vergi kaydının 01.10.1990 tarihinde Uludağ Vergi Dairesine nakledildiği belirtilmesine rağmen Uludağ Vergi Dairesinin yazısından ise ...'nin 03.01.1991 tarihinde mükellefiyetinin başladığı ve 12.12.2004 tarihinde işini ve işyerini naklettiği ve mükellefiyet kaydının devam ettiğini, davalı ...'ın anılan şirketin ortağı ve yönetim kurulu başkanı olduğu ayrıca dairelerinde mükellefiyet kaydının bulunmadığını bildirdiği, Uludağ vergi dairesinin anılan cevabi yazısındaki ...'nin 03.01.1991 tarihindeki mükellefiyetin başladığı adresin, davalı ...'ın üzerine tescil edilen 2.2582.01.01.0097482.016.14.49. işyeri numaralı işyerinin davalı Kurumdaki adresi ile

aynı adres olduğu, davalı ... adına anılan işyerinin 31.05.1990 tarihinde kapsamdan çıktığı görülmektedir.

Yukarıda belirtilen açıklamalar ışığında; davacının, davalılardan ... nezdinde 01.10.1990 tarihine kadar çalışmaları yönünden, Mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik bulunmamakla birlikte, davacının, 01.10.1990 tarihinden sonraki çalışmaları yönünden, çalışmaların geçtiği işverenliğin belirlenmesinde ve çalışma olgusunun fiili ve gerçek olup olmadığı yönündeki inceleme ve araştırma yetersizdir.