muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/5783, Karar No: 2015/7962, Tarih: 28.05.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/5783 E.  ,  2015/7962 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine karar verilmiş, davacı vekilinin temyiz istemi hakkında mahkemenin 23.12.2014 tarihli ek kararı ile temyiz talebinin reddine karar verilmiş; ek karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davalının zorunlu mali mesuliyet sigortacısı olduğu aracın müvekkilinin yolcu olarak bulunduğu motorsiklete çarparak yaralanmasına sebebiyet verdiğini ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla toplam 200 TL geçici ve sürekli işgöremezlik tazminatının temerrüt tarihinden işleyecek ticari faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece yapılan değerlendirme sonunda, verilen kesin süreye rağmen davacı tarafça çalışma gücü kaybı oranı konusunda muayeneden ve bilirkişi raporu aldırılmasından kaçınıldığı bu nedenle davanın ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, davacı vekilinin temyiz istemi hakkında mahkemenin 23.12.2014 tarihli ek kararı ile temyiz talebinin reddine karar verilmiş; ek karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Mahkemece, 23.12.2014 tarihli ek karar ile davacı vekilinin temyiz istemi temyiz edilen kararın kesin olarak verildiği gerekçesiyle reddedilmiş ise de; davacı vekili dava dilekçesinde fazlaya ilişkin haklar saklı kalmak üzere 100 TL geçici ve 100 TL sürekli iş göremezlik tazminatı talep etmiştir.1086 Sayılı HUMK nun 427/3. maddesi gereğince alacağın bir kısmının dava edilmiş olması halinde kesinlik sınırı alacığın tamamına göre belirlenir.Davacının dava

konusu kaza nedeniyle gerçek zararı yargılama sırasında benimsenecek kusur ve hesap bilirkişi raporlarına göre belirleneceğinden mahkemenin yerinde bulunmayan ek kararının kaldırılması gerekmiştir.

2-Dava, trafik kazasından kaynaklı maddi tazminat istemine ilişkindir. Her ne kadar mahkemece, davacının verilen kesin mehle rağmen ....meslekte kazanma gücü kaybına uğrayıp uğramadığına yönelik muayene ve rapor giderlerinin yatırılması, gerekli tetkik ve tahlillerin yaptırılması için 2 haftalık kesin mehil verilmesine rağmen, kesin mehle uyulmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş ise de davacı vekili tarafından, mahkemece verilen 21.5.2014 tarihli ilk kesin mehilden sonra 28.5.2014 tarihli Üniversiteye ait konsiltasyon istek formunu ibraz edilmesi ve mahkemece verilen 2.kesin mehilden sonra 10.10.2014 tarihli tedavi gideri tahsilat makbuzu ibraz edilmiş olması karşısında, davacının rapor almak için hastaneye müracaat ettiği anlaşıldığından davacının başvurusu neticesinin hastaneden araştırılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukaradı (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, mahkemenin 23.12.2014 tarihli ek kararının kaldırılmasına, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 28.5.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/26532, Karar No: 2010/32967, Tarih: 08.12.2010

**2. Ceza Dairesi         2009/26532 E.  ,  2010/32967 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Ceza verilmesine yer olmadığına

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5237 sayılı TCK.nın 145.maddesindeki suçun konusunu oluşturan malın değerinin azlığı kavramından , daha çoğunu alabilme imkanı varken sadece gereksinimi kadar ve değer olarak da az şeyi alma durumunun anlaşılması ve suçun işleniş şekli ile özellikleri de nazara alınarak uygulanabileceğinden, söz konusu olayda 5237 sayılı TCK.nın 145.maddesinin uygulama imkanı olmadığı gözetilmeden yazılı şekilde ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 08.12.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/17126, Karar No: 2013/16143, Tarih: 19.11.2013

**1. Hukuk Dairesi         2012/17126 E.  ,  2013/16143 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Yanlar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın, reddine ilişkin olarak verilen karar davacılar vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 19.11.2013 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden Davacılardan ve vekili Avukat ... geldi, davetiye tebliğine rağmen temyiz edilen davalı asiller gelmediler,yokluklarında duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekilin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve miras payı oranında tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, taşınmazların temliklerinin muvazaalı olduğunun ispatlanamadığı, salt bedeller arası aşırı orantısızlığın muvazaa iddiasının kabulü için yeterli olmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden ve toplanan delillerden; miras bırakan ...'ın 1153 ve 1164 parsel sayılı taşınmazlarını 11.10.2004 tarihinde satış suretiyle davalı oğlu 'e temlik ettiği, ...'in 1164 nolu parseli daha sonra ...'na sattığı, ... mirasçılarınında anılan taşınmazı 02.09.2008 tarihinde diğer davalı ...'ya yine satış suretiyle aktardıkları, 01.07.1924 doğumlu olan murisin 27.01.2008 tarihinde öldüğü, geride mirasçı olarak davacı çocukları, davalı oğlu ile dava dışı çocukları , ve ...'in kaldıkları görülmektedir.

Davacılar, anılan temliklerin mirastan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu, çekişme konusu taşınmazların davalı ...'in tasarrufunda bulunduğunu, ara malik ile ...'in arkadaşı olan davalı ...'in taşınmazları kullanmadıklarını ileri sürerek eldeki davayı açmışlardır.

Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 1.4.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanununun 706., Türk Borçlar Kanununun 237. (Borçlar Kanununun 213.) ve Tapu Kanununun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince, dinlenen tanık anlatımları ve yaptırılan zabıta araştırmasına göre, miras bırakanın mal satmaya ihtiyacının olmadığı, emekli olup, tarlalarından gelirinin bulunduğu, yine davacı tanıkları ... ve ... ile davalı tanığı ...'un anlatımından davalı ...'in ise inşaatlarda ve bahçe işlerinde ücretli çalıştığı, buna göre alım gücünün bulunmadığı, öte yandan, dava konusu 1164 nolu parsel satıldığı halde, ara malik ve mirasçıları ile davalı ...'in taşınmazı kullanmadıkları, miras bırakanın devrettiği tarihten beri davalı ...'in tasarrufunda bulunduğu anlaşılmaktadır.

Öte yandan, her ne kadar bir kısım davalı tanıkları, ...'in miras bırakana elden satış bedeli ödediğini beyan etmiş iseler de, murise verildiği söylenilen bedeller konusunda davalı tanıklarının beyanlarının birbirleri ile çelişkili olması bir yana, taşınmazların gerçek değerleri ile satış bedelleri arasında fahiş fark bulunduğunun belirlenmesi karşısında bu yöndeki anlatımlara da değer verilemeyeceği açıktır.

Öyle ise, somut bulgular ve olgular yukarıda değinilen ilkelerle birlikte değerlendirildiğinde, miras bırakanın taşınmazı temlikteki gerçek iradesinin mirasçıdan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğu, davalı ...'in de muvazaayı bilen kişi konumunda bulunduğu kabul edilmelidir.

Hal böyle olunca, davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek yazılı olduğu üzere karar verilmiş olması doğru değildir.

Öyle ise, somut bulgular ve olgular yukarıda değinilen ilkelerle birlikte değerlendirildiğinde, miras bırakanın taşınmazı temlikteki gerçek iradesinin mirasçıdan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğu, davalı ...'in de muvazaayı bilen kişi konumunda bulunduğu kabul edilmelidir.

Hal böyle olunca, davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek yazılı olduğu üzere karar verilmiş olması doğru değildir.

Davacılar vekilinin belirtilen nedenlerle temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 29.12.2012 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesinin 14. maddesi gereğince gelen temyiz edenler vekili için 990.00.-TL. duruşma avukatlık parasının temyiz edilenlerden alınmasına, 19.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9135, Karar No: 2013/26424, Tarih: 22.10.2013

**9. Hukuk Dairesi         2013/9135 E.  ,  2013/26424 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İŞ MAHKEMESİ

DAVA: Davacı, bakiye ücret alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili; davacının, 20.09.2006 tarihinde davalıya ait okulda öğretmen olarak çalışmaya başladığını; 01.08.2007 tarihinde ise doğum iznine ayrıldığını; doğum izninin 18.11.2007 tarihinde bitmesine karşılık, iş akdinin 20.09.2007 tarihinde sona erdiğinin davalı tarafından bildirildiğini; raporlu olunan dönemlerde yapılan ihtarların rapor sonunda geçerlik kazanacağını; fesih sonrasında işçilik alacaklarının tahsili için dava açtığını; mahkeme kararında, taraflar arasında imzalanan hizmet akdinin belirli süreli hizmet akdi olduğundan bahisle, ihbar tazminatı talebi dışındaki bir kısım alacaklarının hüküm altına alındığını; sözleşmenin süresinin 20.09.2007-19.09.2008 dönemi için yenilenmiş olduğunu; davacının doğum izni 18.11.2007 tarihinde biteceğinden, 19.11.2007-19.09.2008 dönemi bakiye ücret alacağının bulunduğunu ileri sürerek; bakiye ücret alacağının temerrüt tarihinden itibaren yasal faiz uygulanmak suretiyle davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B)Davalı cevabının özeti:

Davalı vekili; kesin hüküm itirazında bulunduklarını; davalı tarafından süresinde yapılan fesih ihbarının geçerli olduğunu; raporlu dönemde işçiye yapılan ihtarların, rapor sonunda geçerlik kazanmasının, belirsiz süreli hizmet sözleşmeleri için geçerli olduğunu; davacının talebinin haksız ve hukuka aykırı olduğunu savunarak; davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C)Yerel Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Ç)Temyiz:

Karar süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmiştir.

D)Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Yerel mahkemece, bakiye süre ücreti alacağına hükmedilmiş ise de; davalı işverenin belirli süreli iş akdinin, sürenin bitiminde sona ereceği ve iş akdinin yenilenmeyeceği yönünde ihtar çektiği, bu ihtarın davacıya tebliğ edildiği belirli süreli hizmet akdinin süre bitiminde sona erdiği anlaşılmış olup davacının belirli sürenin dışında bir çalışmasıda bulunmadığından bakiye süre ücreti alacağının reddine karar verilmesi gerekirken kabulü hatalıdır.SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 22.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1981, Karar No: 2021/3371, Tarih: 31.03.2021

**3. Hukuk Dairesi         2021/1981 E.  ,  2021/3371 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen tazminat davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece bölge adliye mahkemesi kararının kaldırılmasına ve ilk derece mahkemesi kararının bozulmasına dair verilen karara, ilk derece mahkemesince uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen kararın, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

6100 sayılı HMK’nın “Bozmaya uyma veya direnme” başlıklı 373. maddesinin birinci fıkrası; “Yargıtay ilgili dairesinin tamamen veya kısmen bozma kararı, başvurunun bölge adliye mahkemesi tarafından esastan reddi kararına ilişkin ise bölge adliye mahkemesi kararı kaldırılarak dosya, kararı veren ilk derece mahkemesine veya uygun görülecek diğer bir ilk derece mahkemesine, kararın bir örneği de bölge adliye mahkemesine gönderilir.” hükmünü,

Aynı maddenin dördüncü fıkrası ise; “Yargıtayın bozma kararı üzerine ilk derece mahkemesince bozmaya uygun olarak karar verildiği takdirde, bu karara karşı temyiz yoluna başvurulabilir.” hükmünü içermektedir.

Açıklanan madde hükümleri birlikte değerlendirildiğinde; ilk derece mahkemesi tarafından, Yargıtay’ın bozma kararı doğrultusunda karar verilmesi halinde, davanın taraflarına, karara karşı sadece temyiz yoluna başvuru olanağı tanındığı anlaşılmaktadır.

Bu halde ise; ilk derece mahkemesince verilen kararın, HMK’nın 362. maddesinde bölge adliye mahkemeleri tarafından verilen kararlar için öngörülen temyiz kesinlik sınırına tabi olacağı tartışmasızdır.

6763 sayılı kanun ile 6100 sayılı HMK'ya eklenen ek 1. madde uyarınca; aynı Kanunun 362. maddesinde öngörülen kesinlik sınırı, 01/01/2020 tarihinden itibaren 72.070 TL’ye çıkartılmıştır.

Bozmaya uyularak verilen karar, karar tarihi itibariyle kesin niteliktedir. HMK'nın 366. maddesi atfıyla aynı Kanunun 352. maddesi uyarınca, kesin olan karar hakkında Yargıtay tarafından temyiz isteminin reddine karar verilebilir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz dilekçesinin miktar itibariyle REDDİNE ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 31/03/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1864, Karar No: 2019/4025, Tarih: 10.06.2019

**16. Ceza Dairesi         2019/1864 E.  ,  2019/4025 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Hüküm : TCK’nın 314/2, 3713 sayılı Kanunun 3, 5/1, TCK’nın

62, 53/1-2-3, 63, 58/9 maddeleri gereği mahkumiyete

ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebebine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Hükmolunan cezanın süresine göre şartları bulunmadığından sanık müdafiinin duruşmalı inceleme isteminin CMK’nın 299/1. maddesi uyarınca REDDİNE,

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre, sanığın örgütle iltisaklı olması nedeniyle kapatılan okullara çocuğunu göndermesinin örgütsel faaliyet olarak kabul edilemeyeceği belirlenerek yapılan incelemede;

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanık müdafilerinin temyiz dilekçelerinde ileri sürdükleri nedenler yerinde görülmediğinden CMK’nın 302/1. maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddiyle hükmün ONANMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın Antalya 9. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin bilgi için Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 10.06.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/12722, Karar No: 2019/16555, Tarih: 23.12.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/12722 E.  ,  2019/16555 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel mahkemece, suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükümlerin temyiz incelenmesinde;

14/04/2011 tarihinde yayınlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen ek 2. madde uyarınca doğrudan verilen 3.000,00 TL'ye kadar olan adli para cezalarından ibaret mahkumiyet hükümleri kesin olup, mala zarar verme suçundan dolayı tayin edilen 1.000,00 TL adli para cezalarına ilişkin hükümlerin, cezaların türleri ve miktarları itibarıyla temyizi mümkün bulunmadığından, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi gereğince suça sürüklenen çocuk ...’ın temyiz talebinin tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

II-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelenmesinde;

Söz konusu dava dosyası üzerinde yapılan incelemede, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının delillerini oluşturan, başta müşteki ve mağdurların hazırlık beyanları, suça sürüklenen çocuğun soruşturma aşamasındaki ifadeleri, olay tutanakları, yakalama üst arama ve muhafaza altına alma tutanakları, suça sürüklenen çocuk hakkında düzenlenen uzman doktor ve sosyal inceleme görevlisinin raporları, tebligat evrakı olmak üzere birçok belgeye eldeki bu dosya içinde rastlanmadığı görüldüğünden, kolluk tarafından gerçekleştirilen işlemler de dahil olmak üzere soruşturma evrakının tamamı ile gerekçeli karar tebligat evrakının, Yargıtay denetimine elverişli aslı veya onaylı örnekleri dosyaya konulmaksızın eksik kovuşturma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ...’in temyiz nedeni bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 23.12.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/17275, Karar No: 2018/4167, Tarih: 18.04.2018

**3. Hukuk Dairesi         2016/17275 E.  ,  2018/4167 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :AİLE MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki ziynet ve eşya alacağı davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; davalı ile 29/01/2014 tarihinden beri ayrı yaşadıklarını, davalının mehir senedinde yer alan eşya ve ziynetlerin bir kısmı ile bir takım şahsi eşyalarını götürdüğünü, kendisine mehir senedi ile verilen 8 adet 200 gram altın bilezik ve set takımı ile şahsi eşyalarının aynen iadesini, mümkün olmadığı takdirde bedelini, mehir senedi ile bağışlanan ve davalı tarafta kalan diğer eşyaların ise bedellerini talep etmiştir.

Davalı; düğünde takılmış olan takıların müşterek kiraladıkları kasada olduğunu, davacının eşyaların bir kısmını kendisinden habersiz aldığını, bir kısmının evde olduğunu bildirerek davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; davanın kısmen kabulü ile, 22 ayar 8 adet bilezik (14.658-TL), 22 ayar set takımı (9.406,50-Krş), 22 ayar 2 adet bilezik (4.606,50 Krş), 14 ayar bir çift küpe(750-TL),14 ayar 3 adet yüzük (1500-TL ) 1 adet kol saati (250-TL) Salon takımı (2.000-TL), Salon yemek masası (1.000-TL), Yatak odası takımı (2.000-TL), Buzdolabı (1.000-TL), Set üstü Ocak (750-TL), Çamaşır Makinesi (450-TL), Tavan Halısı (1.000-TL), Yolluk (300-TL), Güneşlik (1.400-TL) toplam 41.070-TL eşyaların aynen olmazsa bedelinin dava tarihinden işleyecek faizi ile birlikte davalıdan alınıp davacıya verilmesine karar verilmiş, hüküm davacı tarafça temyiz edilmiştir.

HMK'nın 297. maddesi gereğince mahkemenin; hüküm fıkrasında asıl ve yardımcı taleplerin hepsi hakkında, açık ve tereddüde yol açmayacak şekilde infazı kabil bir karar vermesi gerekir.

HMK 26.maddesinde yer alan taleple bağlılık ilkesine göre de, hakim tarafların talep sonuçları ile bağlıdır; ondan fazlasına veya başka bir şeye karar veremez. Duruma göre, talep sonucundan daha azına karar verebilir.

Somut olayda davacı dava dilekçesinde; mehir senedinde yer alan 8 adet 200 gram altın bilezik ve set takımı ile şahsi eşyaların öncelikle aynen iadesini, mümkün olmaması halinde bedelini, mehir senedindeki diğer eşyaların ise sadece bedellerini talep etmiş olmasına rağmen, mahkemece talep dışına çıkılarak tüm eşyaların aynen iadesine mümkün olmadığı takdirde bedeline karar verilmiş, ayrıca davacının şahsi eşyalarına yönelik ise olumlu veya olumsuz bir hüküm kurulmamıştır.