muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/2066, Karar No: 2009/11367, Tarih: 07.12.2009

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2009/2066 E.  ,  2009/11367 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Tarih : 25.09.2008

No : 193/455

vek.Av....

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin davalıya kontör kartları sattığını, cari hesap ilişkisi nedeniyle oluşan alacağın tahsili için başlatılan icra takibinin davalının haksız itirazı sonucu durduğunu, davalının elinde bulunan telefon kartlarından 17.640YTL’lik kısmının konuşmaya kapatıldığını, bu tutarın takibe konu alacak miktarından düşülerek arta kalan 24.784.39 YTL’lik kısım için davalının haksız itirazının iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı şirket müdürü, Batman İcra Daireleri ve Mahkemelerinin yetkili olduğunu, taraflar arasında bir sözleşme bulunmadığını, aksine kendilerinin davacıdan alacaklı olduklarını bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan delillere göre, davalı defter ve kayıtları üzerinde bilirkişi incelenmesine karar verildiği, davalının inceleme için defterlerini sunmadığı, salt davalının defterlerine dayanılmamış olsa bile mahkemece bu konudaki inceleme kararına rağmen defter ve belgelerin incelemeye sunulmamış olması nedeniyle HUMK’nun 332.maddesi uyarınca takip dayanağı faturalara konu telefon kontör kartlarının davalıya teslim edildiği yolundaki davacı iddiasının doğru olduğunun kabulü gerektiği, bu konuda davacı yönünden usuli kazanılmış hak oluştuğu, davacı defterlerinde inceleme yapılamamasının sonuca etkili olmadığı gerekçeleriyle davanın kabulüne, davalının itirazının iptali ile takibin aynen devamına ve davalının %40 oranında icra inkar tazminatıyla sorumluluğuna karar verilmiş, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Davacı, delil olarak münhasıran davalı defterlerine değil, taraf defterlerine dayanmıştır. Ne var ki, kendi defterlerini de, mahkemece talep edilmesine rağmen incelemeye sunamamıştır. Davalı, iddiaları kabul etmeyip kendisinin davacıdan alacaklı olduğunu savunduğuna göre davacının davalıya mal satıp teslim ettiğini yazılı delillerle kanıtlaması gerekmektedir. Dosyaya mal teslimine ilişin irsaliye ya da teslim belgesi ibraz edilmemiştir. Fatura düzenlenmesi de tek başına mal teslimini kanıtlamaz. Kaldı ki faturalardan biri kapalı fatura niteliğindedir. Kapalı fatura ise ödemeye karine teşkil eder. Mahkemece, bu yönler üzerinde durulup tartışılmadan eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün temyiz eden davalı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 07.12 .2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.

Aslı gibidir.

Karşılaştırıldı. ...
Yargıtay — Esas No: 2019/5425, Karar No: 2021/206, Tarih: 27.01.2021

**16. Ceza Dairesi         2019/5425 E.  ,  2021/206 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Hüküm : Tüm sanıklar hakkında ayrı ayrı;

TCK'nın 314/2, 3713 sayılı Kanunun 5/1, TCK'nın 62,

53/1-2-3, 58/9, 63. maddeleri uyarınca mahkumiyet

kararına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddi

Alagöz ve sanıklar müdafileri

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebebine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Sanıklar ... ve ... müdafilerinin duruşmalı inceleme taleplerinin yasal şartları oluşmadığından CMK'nın 299. maddesi gereğince REDDİNE,

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre örgüte müzahir termal otelde konaklamanın veya çocuklarını örgütle iltisaklı okula göndermenin müsnet suç yönünden delil ya da örgütsel faaliyet olarak değerlendirilemeyeceği belirlenerek yapılan incelemede;

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanıklar ..., ..., ... ve sanıklar müdafilerinin temyiz dilekçelerinde ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmediğinden CMK'nın 302/1. maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın Kahramanmaraş 3. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin bilgi için Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 27.01.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3698, Karar No: 2021/1299, Tarih: 16.02.2021

**11. Hukuk Dairesi         2020/3698 E.  ,  2021/1299 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Yenice (Çanakkale) Asliye Hukuk Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 04.07.2018 tarih ve 2016/108-2018/145 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesinin davacı vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davacı banka ile davalı arasında kredi kartı sözleşmesi imzalandığını, kart borcunun ödenmediğini, davalıya ihtarname gönderildiğini, alacağın tahsili için başlatılan takibe itiraz edildiğini ileri sürerek, itirazın iptalini ve icra inkar tazminatının davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı, temerrüt şartlarının oluşmadığını, talep edilen faiz oranının fahiş olduğunu savunarak, davanın reddini ve kötüniyet tazminatının davalıdan tahsilini istemiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama ve tüm dosya kapsamına göre, bozma öncesi yapılan yargılamada, 16/07/2013 tarihli celsede davacı vekilinin mazeretsiz duruşmaya katılmaması sebebi ile dosyanın HMK m. 150 hükmü gereği işlemden kaldırılmasına karar verildiği, davacı vekilinin 17/07/2013 tarihli talebi ile yargılamaya kaldığı yerden devam edildiği, dosyanın Yargıtay bozma ilamı sonrasında 2016/108 Esas numarasını aldığı ve yargılamaya bu haliyle devam edildiği, 18/01/2017 tarihli celsede davacı vekilinin mazeretsiz duruşmaya katılmaması sebebi ile dosyanın HMK m. 150 hükmü gereği 2. defa işlemden kaldırılmasına karar verildiği, davacı vekilinin 18/01/2017 tarihli talebi ile yargılamaya kaldığı yerden devam edildiği, 04/07/2018 tarihli celsede yine duruşmaya katılmaması sebebiyle HMK m. 150 hükmü gereği işlemden kaldırma kararı verildiği ancak bozma ilamı öncesi ile birlikte tüm dosya kapsamı bir bütün olarak değerlendirildiğinde 04/07/2018 tarihli celsede HMK m. 320/4 hükmü gereği davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi gereken yerde sehven HMK m. 150 hükmünün uygulandığı anlaşıldığı, bu doğrultuda davanın 6100 sayılı HMK m. 320/4 hükmü doğrultusunda 04/07/2018 tarihi itibariyle açılmamış sayılmasına karar vermek gerekmiş, davacı tarafın 2012 yılından bu yana yapılan yargılamada 20 celsenin sadece 5 celsesine aktif katılımının bulunduğu, diğer celselerde belgelendirilmemiş mazeret dilekçeleri sunarak yargılamanın sürüncemede kalmasına sebebiyet verdiği gerekçesiyle 3. kez takipsiz bırakılan davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

Karara karşı davacı vekili temyiz kanun yoluna başvurmuştur.

Karara karşı davacı vekili temyiz kanun yoluna başvurmuştur.

Mahkemece dosyanın işlemden kaldırılmasına karar verildiği, 04.07.2018 tarihli celsede davacı vekilinin mazeret dilekçesi reddedilmiş ise de; aynı celsede davalının hazır olduğu ve davanın esası hakkında karar verilmesini talep ettiği, davayı takip etmediği yönünde herhangi bir beyanının olmadığı, HMK 150/2. maddesinde “ taraflardan biri duruşmaya gelmez ise diğer tarafın talebi üzerine yargılamaya gelmeyen tarafın yokluğunda devam edilir “ hükmüne yer verilmiş olup, davalı tarafından yargılamaya devam edilerek davanın esası hakkında karar verilmesinin talep edildiği anlaşıldığından, mahkemece usul hükümlerine aykırı olarak davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi doğru görülmemiş, mahkeme kararının bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz eden davacıya iadesine, 16/02/2021 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

6100 sayılı HMK 150/6 maddesinde "işlemden kaldırılmasına karar verilmiş ve sonradan yenilenmiş olan davanın, ilk yenilemeden sonra bir defadan fazla takipsiz bırakılmayacağı, aksi halde davanın açılmamış sayılacağı",

HMK 15/2 maddesinde de "... geçerli bir özrü olmaksızın duruşmaya gelmeyen tarafın, yokluğunda yapılan işlemlere itiraz edemeyeceği" düzenlenmiştir.

Somut uyuşmazlıkta, 16.07.2013 tarihinde dosyanın ilk kez işlemden kaldırılmasına karar verilmiş, 17.07.2013 tarihlinde yenilenmiş ilk yenilenmeden sonra dosya 18.01.2017 tarihinde ikinci kez takipsiz bırakılmış, aynı tarihli dilekçe ile ikinci kez yenilenmiş, 07.07.2018 tarihli celsede de davacı vekilinin mazeretinin reddine karar verilerek HMK 150 maddesi gereğince davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

04.07.2018 tarihli oturumda, hazır bulunan davalı vekili, davanın reddine karar verilmesini istemekle birlikte, davayı takip etmeyeceğini bildirmediği gibi tahkikatın gelmeyen davacının yokluğunda devam edilmesini açıkça istemediğinden, davalı tarafın bu davranışı davayı takip etmek istemediğini göstermektedir. (Bknz. Baki Kuru - Medeni Usul Hukuku Ders Kitabı - Kasım 2018. Sh: 435)

Nitekim mahkemece davanın açılmamış sayılması yönünde verilen karar davalı vekilince temyiz edilmemiştir.

HMK 150/2 maddesi gereğince yokluğunda yapılan işlemlere itiraz edemeyen davacı yönünden HMK 150/6 maddesi koşulları gerçekleşmiştir.

Temyiz edenin sıfatına göre usul ve yasaya uygun yerel mahkeme kararının onanmasına karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile bozulmasına ilişkin sayın çoğunluk görüşüne karşıyım.
Yargıtay — Esas No: 2023/12215, Karar No: 2024/7411, Tarih: 11.06.2024

**6. Ceza Dairesi         2023/12215 E.  ,  2024/7411 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/272 E., 2022/508 K.

SUÇ : Nitelikli tehdit

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. GEREKÇE

1.Sanığın yüklenen ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun)

106 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (c) bendine uyan nitelikli tehdit suçunun gerektirdiği cezanın türü ve üst haddine göre; aynı Kanun’un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi ve 67 nci maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca 8 yıllık olağan ve 12 yıllık olağanüstü dava zamanaşımı sürelerinin öngörüldüğü anlaşılmıştır.

2.Sanığa yüklenen ve 5237 sayılı Kanun'un 106 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (c) bendinde düzenlenen tehdit suçunun gerektirdiği cezanın türü ve üst sınırına göre; Kanunun 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi ve 67 nci maddesinin dördüncü fıkrasında öngörülen 12 yıllık olağanüstü dava zamanaşımı süresinin suç tarihi olan 11.06.2012 tarihinden temyiz incelemesine kadar gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

II. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İnegöl 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 06.04.2022 tarihli ve 2022/272 Esas, 2022/508 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı sayılı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereğince gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

11.06.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/3404, Karar No: 2009/6006, Tarih: 12.05.2009

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2009/3404 E.  ,  2009/6006 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 11.05.2005 ve birleşen dosyada 20.07.2005 gününde verilen dilekçeler ile hasılat kira sözleşmesine dayalı tazminat istenmesi üzerine yapılan muhakeme sonunda; davanın kısmen kabul, kısmen reddine dair verilen 21.11.2008 günlü hükmün Yargıtayca, duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, tayin olunan 12.05.2009 günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalı Ic ...Turizim Yatırım A.Ş vekili Av. ... ile karşı taraf davacı vekili Av. ... geldiler. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelenlerin sözlü açıklamaları dinlendi. Duruşmanın bittiği bildirildi. ... karara bırakıldı. Bilahare dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_K A R A R\_

Dava, 01.11.2004 ve 31.12.2005 tarihlerini kapsayan kira sözleşmesinin haksız feshi nedeniyle kar kaybı (müspet zarar) ve fazla ödenen kira parasının tahsili istemleriyle açılmıştır.

Birleşen dava ise kiralanandan zorla tahliye sırasında meydana gelen zararların tutarı 5025.80 YTL’nin tahsilini istenmiştir.

Davalı kiralayan, fesihte kusurlarının olmadığını esasen fazladan tahsil ettikleri kira parasını otel kasasında davacıya ödenmek üzere hazır bulundurduklarını, bu durumu davacıya 31.03.2005 günlü ihtarla duyurduklarını, açılan davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, asıl davanın kısmen kabulü ile 54450.00 YTL mahrum kalınan kar kaybı ile 65778.63 YTL ödenmiş olan kira bedelinden ibaret toplam 120228.63 YTL’nin dava tarihinden itibaren değişen oranlarda avans faizi ile davalıdan tahsiline, birleşen davada ise 2252.50 YTL haksız fiile dayalı zararın haksız fiil tarihi olan 01.04.2005 tarihinden itibaren avans faizi ile davalıdan alınmasına karar verilmiştir.

Hükmü, davalı temyiz etmiştir.

Görülüyor ki; davadaki istemin dayanağı sözleşmenin kusurlu feshi sebebiyle yoksul kalınan kar kaybı alacağı ve fesihten ötürü fazla ödenen kira parasının istirdadı istemleri ile haksız fiilden kaynaklanan zarar kalemlerine ilişkindir.

... ve interesse) alacaklının gereği gibi ve vaktinde olan ifaya taalluk eden menfaatine tekabül eder. Yani borçlu edayı gereği gibi ve vaktinde yerine getirseydi alacaklının mameleki ne vaziyette bulunacak idi ise bu vaziyet ile mamelekin hala hazır vaziyeti arasındaki farktır. Diğer bir ifadeyle müspet zarar aktin hiç veya gereği gibi ifa edilmemesinden doğan zarardır. Müspet zarar, kusursuz olan tarafın temerrüde düşen taraftan sözleşme yürürlükte kaldığı sürece isteyebileceği bir tazminat türüdür. Sözleşmeden kusurlu olarak dönen taraftan istenebilir. ... ki sözleşmeden dönülmemiş olsun, dönülmüş ise dönen taraf kendisi olmasın ve kusursuz bulunsun.

Kar kaybı ise kardan mahrum kalma karşılığı meydana gelen zarardır. Genelde sözleşmeyi kusuruyla fesheden taraftan istenir. Aslında kar kaybı açısından kardan yoksun kalan tarafın malvarlığında kusurlu fesihten önce ve sonra bir değişiklik yoktur. Burada kardan yoksun kalan kusurlu fesih yüzünden mal varlığında ileride meydana gelecek çoğalmadan mahrum kalır. Kar kaybı zararının müspet zarar kapsamında bulunduğu şüphesizdir.

Müspet zarar ve kar kaybı zararı kavramlarına ilişkin bu genel açıklamalardan sonra somut olaya gelince;

Taraflar arasında düzenlenen 01.11.2004-31.12.2005 dönemini kapsayan kira sözleşmesinin süresi bitmeden davalı tarafından 31.03.2005 tarihinde feshedildiği tartışmasızdır. Davalı feshe neden olarak otelde yapılan bazı anket sonuçlarına dayanmış ise de, anket sonuçları otel müşterilerinin tamamının düşüncesini yansıtmayan sübjektif değerlendirmelere ilişkin olduğundan fesihte kusurludur. Dolayısıyla sözleşmeden dönmeyen kiracı kusurlu fesih nedeniyle kiralayan davalıdan kar kaybı zararı adı altında bir miktar paranın kendisine ödenmesini isteyebilecektir. Ancak; iki taraflı sözleşmelerin karşı tarafça haksız feshedildiği hallerde Borçlar Kanununun 106. ve 108. maddeleri hükümleri gereğince kar kaybı zararına uğrayan tarafın isteyebileceği zararın saptanmasında kıyasen Borçlar Kanununun 325. maddesi hükmünde gösterilen kesinti yönteminin uygulanması gerekir. Bu yönteme göre kar kaybı ise sözleşme ifa ile bitse idi zarar görenin elde etmesi muhtemel bütün gelirlerden yapması gereken bilcümle zorunlu harcama kalemleri ile sözleşme süresinden evvel feshdildiğinden süresinden evvel fesih nedeniyle sağladığı yani tasarruf ettiği haklar ve yine bu süre içerisinde

başka işten sağlayacağı veya kasten sağlamaktan kaçındığı kazanç miktarları toplamı indirilerek bulunur. Elde edilecek fark miktara da net kar denilir. Bu yönteme uygun kar kaybı zararı hesaplanırken davacının davalıya ödemesi gereken kira paraları da elbette davacının yapması zorunlu giderler içindedir. Somut uyuşmazlıkta; kira parası peşin ödenmiş, davacı kar kaybı zararı dışında sözleşmenin feshinden ifa süresi sonuna kadar geçen dönem kira parasının istirdatını da istemiş, mahkemece bu istek de hüküm altına alınmıştır. Kira dönemi içerisinde kar elde edebilmek için kira parası ödenmesi de zorunlu olduğundan davacının ayrıca ... yerini çalıştıramamasından dolayı peşin ödediği kira parasının istirdadına olanak yoktur. Davadaki bu istek kaleminin açıklanan nedenle reddi gerekir.

Diğer taraftan, yukarıda sözü edildiği üzere sözleşme 31.03.2005 tarihinde feshedildiğinden bu tarihten kira sözleşmesinin sona ereceği 31.12.2005 tarihine kadar geçecek dönemde davacının fesih nedeniyle sağladığı yani tasarruf ettiği haklar ve yine bu süre içerisinde başka işten sağlayacağı veya sağlamaktan kasten kaçındığı değerlerin de davacının kar mahrumiyeti zararından düşülmesi gerekir. Bu hususa 26.03.2008 günlü ek bilirkişi raporunda değinildiği halde mahkemece gözden kaçırılmıştır.

Bu açıklamaların sonucuna göre mahkemece yapılması gereken ...; bilirkişilerden ek rapor alınarak davacının kar mahrumiyeti zararını belirtilen doğrultuda hesaplamak, varsa bu zarar ile haksız fiilden kaynaklanan zararına hükmetmek, fazla ödenen kira parasına ilişkin davacı talebini de reddetmek olmalıdır.

Karar açıklanan bütün bu nedenlerle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, 625.00 YTL Yargıtay duruşma vekalet ücretinin davacı taraftan alınarak davalı tarafa verilmesine, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, 12.05.2009 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7689, Karar No: 2014/15381, Tarih: 04.07.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/7689 E.  ,  2014/15381 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Alanya İş Mahkemesi

Tarihi : 20/02/2014

Numarası : 2012/229-2014/141

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşılmakla, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1- Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, davalıya ait otelde 10.04.2011 tarihinde mutfak bölümünde pastane şefi olarak çalışmaya başladığını, 31.10.2011 tarihinde haksız ve sebepsiz olarak işten çıkartıldığını ileri sürerek ihbar tazminatı ile fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatil ücreti alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı, davacı ile 19.04.2011 tarihinde belirsiz süreli (mevsimlik) iş sözleşmesi imzalandığını ve 20.04.2011 tarihinde sözleşmenin başladığını, davacı tarafından muhasebe müdürlüğü adına yazdığı 31.10.2011 tarihli dilekçe ile işi bıraktığını belirttiğini ve bu tarih itibariyle iş akdinin son bulduğunu, davacıyla imzalanan sözleşmede, işin mevsimlik olduğu ve her sezon açılışında mayıs ayı itibari ile iş davetiyesine gerek kalmadan işbaşı yapılabileceğini, sözleşmenin iş davetiyesi niteliği taşıdığını, davacı tarafından 2012 yılı sezonu için herhangi bir müracaatta bulunulmadığı gibi 11.12.2011-18.05.2012 tarihleri arasında M....Turz. İnş. Ltd. Şti.'ne ait otel işyerinde çalıştığını, bu sebeple ihbar tazminatı hakkının olmadığını bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının davalıya ait otelde 2011 yılının nisan ayında çalışmaya başladığı, 2011 yılının ekim sonu itibari ile de iş akdinin sezon sonu olması nedeni ile askıya alındığı, taraflar arasında davacının davalıya ait otelde sezonluk olarak çalıştığı konusunda ihtilaf olmadığı, her ne kadar davalı ile davacı arasında yapılan sözleşmede davacının her yıl mayıs ayında çağrıya gerek kalmaksızın işbaşı yapabileceği belirtilmiş ise de tanık beyanlarından ve Mahkemede görülen diğer dava dosyalarında dinlenen davacı ve davalı tanıklarının beyanlarından Alanya'da otellerde sezonluk çalışmanın mevsim koşulları, müşteri durumu ve işletmesel nedenlerle, bazen mart ayı ortasından, çoğunlukla nisan ayından bazen de mayıs ve haziran ayından itibaren başladığının bilindiği, böyle olunca işçinin mevsim başlangıcından davalı işletme tarafından haberdar edilmesi gerektiğinin açık olduğu, yerleşik Yargıtay içtihatlarından mevsimlik çalışmada sezon başlamadan işçinin sezon başlangıç zamanından haberdar edilmesi ve bu haberdar edilmenin işe davet şeklinde yapılıp yazılı olarak yapılarak davalı işveren tarafından bu durumun ispat edilmesi gerektiği, davacının hizmet cetvelinden her ne kadar 2011 sezon sonundan itibaren başka bir işletmede çalışmaya başladığı anlaşılmış ise de kışın çalışmasının daha düşük ücretle olduğu, ayrıca 2012 mayısından itibaren kışın çalıştığı işten başka bir işte çalışmak durumunda kaldığı ve bir önceki davalı işveren yanındaki çalışmasından daha düşük ücretle çalıştığı, dolayısı ile davalı tarafından işe davet edilmeyerek işe başlatılmaması sebebi ile başka bir işyerinde çalışmak durumunda kaldığının anlaşıldığı, davalı işverenin 2011 sezon sonu itibari ile iş akdinin askıya alınmasından sonra 2012 sezon başında davacıyı işe davet ettiğine dair dosyaya herhangi bir delil sunmadığı anlaşıldığından davacı ile davalı arasındaki iş akdinin davacının ihbar tazminatına hak kazanmayacak şekilde sona erdiği davalı tarafça ispatlanamadığından taraflar arasındaki iş ilişkisinin davalı işverence haksız ve bildirimsiz olarak feshedildiği sonucuna varıldığı, iş akdi haksız ve bildirimsiz olarak feshedilen davacı lehine ihbar tazminatına hükmolunduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.