muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/7894, Karar No: 2010/15894, Tarih: 27.09.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/7894 E.  ,  2010/15894 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

1-Dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi olan 06.03.2009 gününde belediye imar planı içinde olup olmadığı, değilse belediye veya mücavir alan sınırları dahilinde bulunup bulunmadığı, belediye hizmetlerinden yararlanıp yararlanmadığı ve etrafının meskun olup olmadığı hususlarının ilgili Belediye Başkanlığından sorulmasından,

2-Davacının açık kimlik bilgilerini içeren vekaletname örneğinin ilgilisinden istenilmesinden,

3-Dava konusu taşınmaza ilişkin tapu kaydının ilk tescilden itibaren tüm tedavülleri ile birlikte, Tapu Sicil Müdürlüğünden sorulmasından,

Sonra, alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 27.09.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5583, Karar No: 2014/8039, Tarih: 24.04.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/5583 E.  ,  2014/8039 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : ... başkanlığı

HÜKÜM : Nitelikli dolandırıcılık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için;

Failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, Kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi,nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için,eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun Kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına ... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanık ...'nin, resmi nikahlı evli iken ölen babası nedeniyle dul ve yetim maaşı alabilmek için 18.12.2008 tarihinde eşi diğer sanık ...'dan anlaşmalı olarak boşandığı, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı,sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün, ONANMASINA, 24.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/5710, Karar No: 2021/2148, Tarih: 03.03.2021

**11. Ceza Dairesi         2020/5710 E.  ,  2021/2148 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanma

HÜKÜM : Ret, mahkumiyet

Mahkemece 2008 takvim yılında sahte fatura kullanma suçu ile ilgili olarak Bursa 6. Asliye Ceza Mahkemesi‘nin 2013/665 Esas sayılı davasının mükerrer olduğundan bahisle CMK‘nin 223/7. maddesi uyarınca ret kararı verilmiş ise de, anılan davanın defter ve belge gizleme suçuna ilişkin olduğu; Bursa 15. Asliye Ceza Mahkemesi‘nin 2012/841 Esas sayılı kamu davası ile incelemeye konu dava dosyasında ise sahte faturaları kullanılan mükellefler ve kullanılan dönemlerin farklı olduğu anlaşıldığından tebliğnamedeki 1 nolu düşünceye iştirak edilmemiştir.

2008 takvim yılında KDV indiriminde kullanılan sahte faturaların Şubat dönemine ait olduğu ve suç tarihinin 25.03.2008 olduğu gözetilerek yapılan incelemede;

Sanığa yüklenen "2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura kullanma" suçlarının yasada gerektirdiği cezalarının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK'nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun‘un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun‘un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davalarının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK'nin 223/8. maddesi gereğince DÜŞMESİNE, 03.03.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4868, Karar No: 2019/6065, Tarih: 14.05.2019

**17. Hukuk Dairesi         2016/4868 E.  ,  2019/6065 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkili şirkete ait riziko adresinde yangın çıkması nedeni ile işyeri demirbaşının, binanın, emtianın zarar gördüğünü, iş yerinin 15-20 gün kapalı kaldığını, davalı ... tarafından yangın rizikosuna karşı emtianın 10.000,00 TL, demirbaşının 90.000,00 TL ve sorumluluğun 15.000,00 TL teminat ile sigortalandığını, rizikonun davalı ... şirketine ihbarı üzerine davalı ... tarafından davacı şirkete sadece 17.000,00 TL sigorta tazminatının ödendiğini, gerçek zararlarının bu miktardan fazla olduğunu bildirerek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla davalı tarafça karşılanmayan 11.000,00 TL tutarındaki zararının karşılanmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma ve toplanan kanıtlara göre, davalı ... tarafından yapılan 21.790,00 TL tutarındaki tazminat ödemesi dikkate alındığında davacı şirketin 18.11.2011 tarihinde meydana gelen yangın rizikosu nedeni ile uğradığı gerçek ve somut zarar miktarının davalı ... tarafından tazmin edildiği, davalı ... şirketinin tazminle yükümlü olduğu bakiye bir meblağın kalmadığı ve davacı şirkete ait iş yerinin 9 gün kapalı

kaldığı ancak bilirkişi raporlarına göre davacının zararda olduğu anlaşıldığından iş durması nedeni ile 9 günlük süreye ilişkin davacının tazminat talep etmeye hakkı da bulunmadığı gerekçeleriyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, işyeri sigorta poliçesinden kaynaklanan maddi tazminat istemine ilişkindir.

kaldığı ancak bilirkişi raporlarına göre davacının zararda olduğu anlaşıldığından iş durması nedeni ile 9 günlük süreye ilişkin davacının tazminat talep etmeye hakkı da bulunmadığı gerekçeleriyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, işyeri sigorta poliçesinden kaynaklanan maddi tazminat istemine ilişkindir.

Dava konusu 03.11.2011-03.11.2012 dönemli, yangın rizikosuna karşı emtianın 10.000,00 TL, demirbaşın 90.000,00 TL ve sorumluluğun 15.000,00 TL sigorta bedeli ile sigortalandığı işyeri paket sigorta poliçesinde sigortalı işyerinin muhteviyat bilgileri doğramalar 3.000,00 TL, elektrik dekorasyon 5.000,00 TL, bina dışı taş kaplama üzeri yazı ve şekil 4.000,00 TL, bina dışı totem tabela 2.500,00 TL, asma balkon 2.000,00 TL, yer döşeme, wc dekor, vs. dekor 33.500,00 TL olmak üzere toplam dekorasyon 50.000,00 TL olarak belirtilmiştir. Yine poliçede kalem kalem toplam 40.000,00 TL demirbaş muhteviyatı belirtilmiştir. Poliçede iş durması, gıda bozulması, enkaz kaldırma masrafları, boya badana masrafları, bina ekler gibi birçok kloz bulunmakta olup yangın ek teminatlar başlıklı bölümde ise; işbu teminat ile yangın sigortası ile temin olunan bina ve/veya demirbaş ve/veya emtia ve/veya muhteviyat ve/veya makine tesisatın ekli klozlara göre yukarıda seçili teminatlar kapsamına giren hasarlar neticesinde sigortalı mallarda meydana gelecek maddi zararların temin edildiği düzenlemesine yer verilmiştir. Poliçedeki iş durması klozunda sigortalı yerde yangın tehlikesinin gerçekleşmesi sonucu ticari faaliyetin hasarın meydana geldiği tarihi takip eden günden başlamak üzere 7 günden fazla süreyle tamamen durması halinde, sigortalıya maksimum 9.000,00 TL limit ve poliçede yazılı şartlar çerçevesinde iş durması hasarı ödeneceği belirtilmiştir.

Davacının işbu davada, poliçe kapsamında hasar gören demirbaşlar, hasarlı bina bölümleri, dekorasyon hasarı, yangından dolayı zarar gören emtialar, işyerinin yangın nedeni ile kapalı kalması, çalışamaması ve kazanç kaybı kalemlerinden oluşan talepleri vardır. Gerçek zarar miktarını kanıtlamak yükümlülüğü ise davacı sigortalıya aittir.

Bu konuda dosyaya sunulan davalı ... tarafından yaptırılan ekspertiz raporunda; emtia hasarı için 7.827,81 TL hasar eksik sigorta ve 75,00 TL sovtaj düşülmüş tutar 5.600,00 TL; demirbaş hasarı için 14.317,70 TL %10 kıymet artış tenzili düşüldüğünde 12.885,33 TL, eksik sigorta düşülmüş tutar 5.040,70 TL, 340,70 TL sovtaj düşülmüş hali 4.700,00 TL; dekorasyon hasarı için 8.323,00 TL kıymet

artış tenzili %10 düşüldüğünde 7.490,70 TL sovtaj düşüldüğünde 7.490,00 TL olarak hesap yapılmıştır.

Bu konuda dosyaya sunulan davalı ... tarafından yaptırılan ekspertiz raporunda; emtia hasarı için 7.827,81 TL hasar eksik sigorta ve 75,00 TL sovtaj düşülmüş tutar 5.600,00 TL; demirbaş hasarı için 14.317,70 TL %10 kıymet artış tenzili düşüldüğünde 12.885,33 TL, eksik sigorta düşülmüş tutar 5.040,70 TL, 340,70 TL sovtaj düşülmüş hali 4.700,00 TL; dekorasyon hasarı için 8.323,00 TL kıymet

artış tenzili %10 düşüldüğünde 7.490,70 TL sovtaj düşüldüğünde 7.490,00 TL olarak hesap yapılmıştır.

Her ne kadar mahkemece davacının uğradığı zarar miktarının tespiti konusunda bilirkişi görüşüne başvurulmuşsa da, alınan raporlar kendi içinde çelişkili olduğu gibi hüküm kurmaya elverişli de değildir. Zira 24.06.2014 tarihli raporda, elektrikçi bilirkişi tarafından hazırlanan raporda riziko adresinde elektrik aksamında meydana gelen hasar miktarının 33.041,32 TL olarak saptandığını, bu miktar hasarın da bina sigortası güvencesinde kaldığından elektrik kaleminde toplam hasarın 33.041,32 TL kabul edilmesi gerektiğini, dava öncesi davalı ... tarafından dekorasyon kalemi olarak 7.470,00 TL ödendiğini, 33.041,32 TL’nin KDV’si ile beraber 38.988,87 TL dekorasyon zararı tespit etmiş ise de elektrikçi bilirkişi raporunda bildirilen kalemlerin riziko adresinde elektrik aksamında meydana gelen zararlar olmayıp katı meyve sıkacağı, hoparlör, pizza fırın sigortası, pizza fırın kablosu, bulaşık makinası, çay semaveri, avize, gece görüşlü kamera, peynir doğrama makinası vs gibi seyyar ürünler olup bu ürünlerin binanın elekrik aksamı ile ilgisi yoktur. O halde, 24.06.2014 tarihli rapor kendi içinde de çelişkiye düşmüştür. Bu rapora, itiraz üzerine yeniden bilirkişi raporu alınmıştır. Bilirkişiler Yard. Doç Dr. ... ve arkadaşları tarafından sunulan 09.06.2015 tarihli bilirkişi raporunda bilirkişiler özetle; davalı ... tarafından yapılan 21.790,00 TL tutarındaki tazminat ödemesi dikkate alındığında davacı şirketin 18.11.2011 tarihinde meydana gelen yangın rizikosu nedeni ile uğradığı gerçek ve somut zarar miktarının davalı ... tarafından tazmin edildiğini ve davalı ... şirketinin tazminle yükümlü olduğu bakiye bir meblağın olmadığı görüşüne yer vermişlerdir. Anılan raporda, işyerinin kayden zararda olduğu bu nedenle iş durması klozundan tazminat verilemeyeceği ve bina hasarının teminat dışı olması sebebi ile bina hasarı zararlarının da karşılanamayacağı belirtilmiştir. Davacı vekili tarafından bu rapora karşı itiraz edilmiştir. Mahkemece dosyada iki çelişkili rapor varken davacı vekilinin bu itirazlarının karşılanmaması ve çelişkiyi gideren üçüncü bir bilirkişi raporu almaması doğru olmamıştır.

Bu durumda mahkemece, davacının işyerinde meydana gelen yangın dolayısıyla uğradığı gerçek zarar miktarının ne olduğunun, bu konuda uzman bilirkişilerden oluşturulacak yeni

Bu durumda mahkemece, davacının işyerinde meydana gelen yangın dolayısıyla uğradığı gerçek zarar miktarının ne olduğunun, bu konuda uzman bilirkişilerden oluşturulacak yeni

bir heyet aracılığıyla, taraflar arasındaki poliçe özel ve genel şartları hükümleri nazara alınmak suretiyle incelenip tespit edilmesi, bu konudaki ispat yükümlülüğünün davacıda olması nedeniyle davacı şirketin giren ve çıkan sigortalı malların ticari defterler, giriş ve çıkış fatura ve irsaliye belgeleri incelenerek ve mahkemece alınan 24.06.2014 tarihli rapor ile hükme esas alınan 09.06.2015 tarihli raporlar arasındaki çelişkiyi giderecek şekilde üçüncü bir rapor alınarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamış, kararın bu nedenle davacı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 14/05/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/25489, Karar No: 2015/10731, Tarih: 08.12.2015

**17. Ceza Dairesi         2015/25489 E.  ,  2015/10731 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın, 20.11.2000 günü gündüz saat 15.00-16.00 sıralarında, müştekinin 3. katta bulunan ikametine, bina dışındaki elektrik kablolarından tırmanmak suretiyle çıktığı, balkon kapısının camını kırarak elini kırık olan yerden sokup içeriden anahtarı çevirdiği, bu yolla girdiği ikamet içini karıştırdığı, kalem, kavanoz, zemzem takımı gibi eşyalar yanında müştekiye ait araç anahtarını da çalarak, çaldığı bu anahtar ile apartmanın arka tarafında park halinde bulunan aracı götürmesi şeklinde gerçekleşen eyleminin, 765 sayılı TCK'nın 493/1-2-son, 80. 522. maddelerinde yazılı bulunan suçu oluşturduğu, 5237 sayılı TCK'nın ise 142/2-d, 116/1 ve 151/1. maddeleri kapsamında olduğu, zamanaşımı hükümleri bakımından 765 sayılı TCK'nın sanığın daha lehine bulunduğu anlaşılmakla, sanığın eylemine uyan 765 sayılı TCK'nın 493/1-2-son, 80 ve 522. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu için öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı Yasa'nın 102/3 ve 104/2. maddelerinde belirtilen 15 yıllık uzamış zamanaşımı süresinin, suç tarihi olan 20.11.2000 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'nin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince DÜŞMESİNE, 08.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7274, Karar No: 2016/6032, Tarih: 27.06.2016

**11. Ceza Dairesi         2016/7274 E.  ,  2016/6032 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

1- Sanık hakkında, 2005 takvim yılında sahte fatura düzenlediği iddiasıyla açılan kamu davasında; sanığın şirkete işçi olarak girmek için evrakları imzaladığını söyleyerek suçlamaları kabul etmemesi ve yetkilisi olduğu şirket hakkında yapılan vergi incelemesinde, şirketin kurucularından olan ...'ın hisselerini devrettikten sonra da şirketle bizzat ilgilenmeye devam ettiğinin tespit edilmesi karşısında, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek biçimde belirlenmesi bakımından, suça konu şirketin suç tarihi ve öncesinde fiilen kimin tarafından idare edildiği araştırılıp, bu konuda vergi tekniği raporunda BA bildiriminde bulunarak 2005 yılında düzenlenen faturaları aldığı belirtilen şirket yetkililerinin tespiti ile faturaları kimden aldıkları, hususu duraksamaya yer bırakmayacak biçimde saptandıktan ve sahte fatura düzenleme suçunun oluşabilmesi için düzenlenen belgelerin 213 sayılı VUK'nun 230. maddesinde sayılan zorunlu unsurları taşıması gerektiği aksi takdirde ilgili Kanunun 227/3. maddesine göre hiç düzenlenmemiş sayılacağı cihetle; sanığın düzenlediği iddia olunan faturaların asılları veya onaylı örneklerinin faturaları alan kişilerden sorulup temin edilerek yine vergi incelemesinde ...'na beyanda bulunan ... ve ...'ın da konu hakkında detaylı bilgileri sorulduktan sonra yine sonucuna göre hüküm kurulması yerine eksik inceleme ile yetinilip yazılı biçimde hüküm kurulması, yasaya aykırı,

2- Kabule göre de;

5237 sayılı TCK'nun 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, Cumhuriyet savcısı ve sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulaması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 27.06.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.