muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/2372, Karar No: 2020/6921, Tarih: 01.07.2020

**17. Ceza Dairesi         2020/2372 E.  ,  2020/6921 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuk hakkında verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

I-) Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Hükmolunan adli para cezasının tür ve miktarı 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesiyle 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi uyarınca kesin nitelikte bulunduğundan suça sürüklenen çocuk ...’nun temyiz isteminin 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca isteme uygun olarak REDDİNE,

II-) Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

Müştekinin 10.04.2015 tarihli duruşmada zararının karşılandığını beyan etmesi nedeniyle, suça sürüklenen çocuk hakkında koşulları olmadığı halde TCK'nun 168/2. maddesinin uygulanması, aleyhe temyiz bulunmadığından, kabul ve uygulamaya göre de; suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan hüküm kurulurken TCK’nın 61/5. maddesine aykırı olarak aynı Yasa’nın 168/2. maddesinin 31/3. maddesinden önce uygulanması sonuca etkili olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre suça sürüklenen çocuk ...’nun temyiz nedeni yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiriler dışında, usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 01.07.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/185, Karar No: 2021/1581, Tarih: 06.10.2021

**7. Hukuk Dairesi         2021/185 E.  ,  2021/1581 K.**

**"İçtihat Metni"**

7. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi

İLK DERECE

MAHKEMESİ : ... Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 11/01/2017 tarihinde verilen dilekçeyle meraya elatmanın önlenmesi ve kâl talep edilmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 30/11/2017 tarihli hükmün istinaf yoluyla incelenmesi davalılar ..., ... ve ... tarafından talep edilmiştir. Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesince istinaf talebinin esastan reddine dair verilen kararın davalılar ..., ... ve ... tarafından temyiz edilmesi üzerine süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içeriğindeki tüm kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı Hazine vekili, davalıların Gelendost ilçesi, Aşağı Mahallede bulunan 118 ada 63 ve 78 parsel sayılı mera nitelikli taşınmazlarda yaklaşık 20.646,22 m²'lik kısma meyva ağaçları dikerek elattıklarını ileri sürüp, önlenmesini ve taşınmazlar üzerindeki ağaçların kal’ini istemiştir.

Davalılar davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece davanın kabulüne, fen bilirkişi ....’in 19/09/2017 tarihli raporunun eki krokide gösterildiği şekilde davalıların 118 ada 63 ve 78 sayılı mera parsellerine elatmalarının önlenmesine, diktikleri meyva ağaçlarının kaline karar verilmiştir.

Hükme karşı davalılar ..., ... ve ... istinaf talebinde bulunmuştur.

Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi tarafından davalıların istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararını davalılar ..., ... ve ... temyiz etmiştir.

Dava, meraya elatatmanın önlenmesi ve kal istemine ilişkindir.

Dava konusu taşınmaz başında yapılan keşif sonucu fen bilirkişisi ... tarafından düzenlenen 19/09/2017 tarihli rapor ve krokide 118 ada 78 sayılı mera parseli içerisinde gösterilmiş olan A harfli yeşil renkli 1366,85 m²’lik kısma davalı ...’in B harfli mavi renkli 2753,74 m2’lik kısma davalı ...’in C harfli kırmızı renkli 9408,22 m2’lik kısma davalı ...’nun, 118 ada 63 sayılı mera parseli içerisinde yer alan D harfli sarı renkli 7117,41 m²’lik kısmada davalı ...’ın ağaç dikmet suretiyle elattıkları belirtilmiştir. Mahkemece bu kroki ve rapor doğrultusunda davanın kabulüne karar verilmiş, davalıların istinaf itirazları da Bölge Adliye Mahkemesi tarafından esastan reddedilmiştir.

Bu itibarla, temyiz eden davalılar arasında zorunlu dava arkadaşlığı bulunmamaktadır. Her bir davalının kullandığı yerler farklı olup, ayrı ayrı yüzölçümleri de metrekare olarak bellidir. Bu durumda harç ve yargılama giderlerinin her bir davalının işgal ettiği yere göre oranlanmak suretiyle belirlenmesi gerekirken, yazılı olduğu şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulması gerekmiştir.

Bu itibarla, temyiz eden davalılar arasında zorunlu dava arkadaşlığı bulunmamaktadır. Her bir davalının kullandığı yerler farklı olup, ayrı ayrı yüzölçümleri de metrekare olarak bellidir. Bu durumda harç ve yargılama giderlerinin her bir davalının işgal ettiği yere göre oranlanmak suretiyle belirlenmesi gerekirken, yazılı olduğu şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalıların temyiz itirazlarının kabulü ile, Hukuk Muhakemeleri Kanununun 373/1 maddesi gereğince temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının KALDIRILMASINA, yerel mahkeme hükmünün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın yatırana iadesine, karardan bir örneğin Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesine, dosyanın ilk derece mahkemesine GÖNDERİLMESİNE, 06/10/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3994, Karar No: 2013/10550, Tarih: 06.06.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/3994 E.  ,  2013/10550 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı, 01/10/2001 tarihinde kaloriferci olarak çalışmaya başladığını 30/04/2012 tarihinde yönetim tarafından iş akdinin haksız yere feshedildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin, fazla çalışma, genel tatil, hafta tatili, ücret ve yoğurt parası alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı, davacının aynı zamanda apartmanda kat maliki olduğunu kendi iradesi ile kalorifer yakılmasına talip olduğunu alacaklarının oluşmadığını, bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının iş sözleşmesini fesihte haksız olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kapıcı ile binanın sahibi ya da kat malikleri kurulu arasında yapılmış olan iş sözleşmesinin tam süreli ya da kısmî süreli olarak yürürlüğe konulması mümkündür. Özellikle bağımsız bölüm sayısının az ve eklentiler ile ortak alanların da yoğun bir iş hacmini gerektirmeyecek durumda olduğu hallerde, kapıcının günlük yedi buçuk saat ve haftalık kırk beş saat olağan mesaiye göre daha az sürelerle çalıştırılması imkân dahilindedir. Kısmî süreli iş sözleşmesi yazılı olarak yapılmamış ise, işyerinin özelliği ve işin niteliğine göre çalışma olgusunun kanıtlanması mümkündür.

Somut olayda davacı kış döneminde 05.00 ile 00.00 saatleri arasında, yaz döneminde ise 09.00 ile 19.00 saatleri arasında sitede temizlik işleri, bahçe sulama ve bakım işlerinde çalıştığını ileri sürmüştür. Davalı savunmasında; davacının sitede kat maliki olduğunu, dava konusu dönmelerde yönetim kurulu başkan yardımcılığı sıfatında dahi bulunduğunu, davacı gibi birçok site sakininin bazı bina işlerine yardımcı olduğunu, davacının kat maliki olarak kalorifer yakmayı kendi iradesi ile üstlendiğini, hizmet akdi ilişkisinin bulunmadığını belirtmiştir. Mahkemece davacının tam süreli çalıştığının kabulüne karar verilmiş ise de dosya kapsamından davacının davalı sitede apartman dairesi sahibi olduğu, bir dönem site yönetim kurulu faaliyetlerine katıldığı sabittir. Bu somut olgular da gözetilerek davacının yaz döneminde kısmi süreli çalışma yapıp yapmadığı ve davacıya yapılan ödemelerin çalışmalarını karşılayıp karşılamadığı hiçbir tereddüte yer bırakmayacak şekilde belirlenmeden yazılı şekilde karar verilmesi hatalıdır.

Yapılacak iş; yukarıda açıklandığı şekilde inceleme yapılarak çıkacak sonuca göre davacının işçilik alacaklarını belirleyerek bir karar vermektir.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın, yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 06.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16347, Karar No: 2017/2896, Tarih: 15.03.2017

**18. Ceza Dairesi         2016/16347 E.  ,  2017/2896 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Göçmen kaçakçılığı

HÜKÜM : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi, kararın niteliği, suç tarihine göre dosya görüşüldü.

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler, gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanığa yükletilen göçmen kaçakçılığı eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Dairemizcede benimsenen Ceza Genel Kurulunun 09.02.2016 tarih ve 2014/8-71 E, 2016/42 K. sayılı kararında belirtildiği üzere; “Cezayı aleyhe değiştirememe yasağı öğreti ve uygulamada; "temyiz davası yalnızca sanık veya müdafii ya da sanık lehine Cumhuriyet savcısı veya sanığın eşi ya da yasal temsilcisi tarafından açıldığında hükümde yaptırımın türü ve ağırlığı bakımından sonucu sanığın aleyhine ağırlaştırıcı, diğer bir anlatımla aleyhe sonuç verici düzeltmelerin yapılamaması veya kurulacak yeni hükümdeki cezanın sanığın aleyhine olarak ilk hükümden daha ağır olamaması" şeklinde tanımlanmaktadır.

Cezayı aleyhe değiştirememe yasağı, hükmün temyiz incelemesine başlarken, bakış açısını belirleyen bir usul kuralı olduğu gibi, bozmadan sonraki aşamada da ceza miktarının sınırını belirleyen bir yargılama ilkesidir. Bu ilkenin amacı; hükmün aleyhine bozulabileceğini düşünen sanığın bazı davalarda istinaf ya da temyiz kanun yoluna başvurmaktan çekinmesinin önüne geçmek ve kanun yoluna başvurma hakkını daha özgürce kullanabilmesini sağlamaktır.

Anılan kural, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanununun 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan 326. maddesinin 4. fıkrasında; "Hüküm yalnız sanık tarafından veya onun lehine Cumhuriyet savcısı veya 291. maddede gösterilen kimseler tarafından temyiz edilmişse, yeniden verilen hüküm, evvelki hükümle tayin edilmiş olan cezadan daha ağır olamaz" şeklinde kanuni düzenlemeye dönüştürülmüştür.

Buna göre ceza hukukumuzda genel anlamda bir kazanılmış hak kavramından bahsedilemeyeceği, yalnızca 1412 sayılı CMUK'nun 326. maddesinin son fıkrası uyarınca sınırlı biçimde uygulanabilecek olan "cezayı aleyhe değiştirememe" veya "aleyhte düzeltme yasağı"nın söz konusu olduğunun kabulü gerekmektedir.

Buna göre ceza hukukumuzda genel anlamda bir kazanılmış hak kavramından bahsedilemeyeceği, yalnızca 1412 sayılı CMUK'nun 326. maddesinin son fıkrası uyarınca sınırlı biçimde uygulanabilecek olan "cezayı aleyhe değiştirememe" veya "aleyhte düzeltme yasağı"nın söz konusu olduğunun kabulü gerekmektedir.

Bu kuralla ilgili olarak 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 307/4. maddesinde ise; "Hüküm yalnız sanık tarafından veya onun lehine Cumhuriyet savcısı veya 262. maddede gösterilen kimselerce temyiz edilmişse yeniden verilen hüküm önceki hükümle belirlenmiş olan cezadan daha ağır olamaz" düzenlemesine yer verilmiştir.

Kanundaki açık düzenlemelerden de anlaşılacağı üzere; yaptırımı ve sonuçlarını aleyhe değiştirme yasağının kapsamı yalnızca ceza miktarı ile sınırlı olacak, sanık veya onun lehine ilgililer tarafından temyiz davası açıldığında, lehe bozma üzerine yeniden kurulan hükümle belirlenen ceza ve sonuç önceki hükümle belirlenen cezadan ve sonuçtan daha ağır olamayacaktır. Gerek bozma ilamında, gerekse yerel mahkemece bozmadan sonra kurulan hükümde yaptırım ve sonuçları aleyhe değiştirme yasağına aykırılığın söz konusu olup olmadığı önceki ve sonraki hükümlerde yer alan ceza ve yaptırımların tüm yönleri ile karşılaştırılması suretiyle belirlenecektir.”

Yukarıda yapılan açıklamalar doğrultusunda, aleyhe değiştirme yasağı münhasıran “cezalar” ile ilgili ve sınırlı olup, fiilin nitelendirilmesinde ve suç adının belirlenmesinde geçerli olmayacağından somut olayda, temel cezanın belirlenmesinde, suçun işleniş biçimi, failin kasta dayalı kusurunun yoğunluğu, olayın meydana geliş şekliyle göçmen sayısı dikkate alınarak teşdiden uygulama yapılıp, sonuç ceza belirlendikten sonra 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesi dikkate alınarak, bozma öncesi verilen ilk ceza miktarını geçmeyecek biçimde cezaya hükmedilmesi gerektiği gözetilmemiş ise de, sonuca etkili olmayan bu hususun bozmayı gerektirmediği,

Anlaşıldığından, sanık ... müdafiinin ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmediğinden tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA, 15/03/2017 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6465, Karar No: 2014/14268, Tarih: 03.11.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/6465 E.  ,  2014/14268 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İNEGÖL 2.ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 14/01/2014

NUMARASI : 2011/182-2014/14

Taraflar arasında görülen alacak davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin uzun yıllardır ağaç işlerinde fâaliyet gösterdiğini, üretimi esnasında davalı şirketten elektrik kullandığını, davalı kurum tarafından abone grubunun vasıflandırılması ve tarifenin belirlenmesi amacıyla düzenli aralıklarla istenilen sanayi sicil belgesinin davalı kuruma teslim edildiğini, müvekkil şirkete 2010/1-2-3-4-5-6-7-8 dönemlerinde tarife kodu 50110 olan “normal sanayi” tarifesine yerine tarife kodu 50210 olan “ticarethane-büro-yazıhane” tarifesi üzerinden ücretlendirme yapıldığını, davalı tarafından sunulan sanayi sicil belgesinin dikkate alınmadığını, böylece davacı şirketten belirtilen dönemlerde iki tarife arasındaki farklı ücretlendirme nedeniyle 18.426,96 TL fazla tahsilat yapıldığını, müvekkil şirket yetkilisi tarafından abonelik grubunun ve tarifenin değiştirilmesi talebinde bulunulduğunu ancak müvekkilinin davalı kurumun hatalı uygulaması nedeniyle uğramış olduğu zararın giderilmediğini, uygulanan hatalı tarife nedeniyle davacı şirketten tahsil edilen fazla ödemenin şimdilik 8.000 TL’sinin her bir fatura dönemine ait ödeme için tahsil tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte ödenmesine ve yargılama giderleri ile vekalet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde; her iki tarafın tacir olması, dava konusunun ticari işletmeyi ilgilendiren bir hizmet satım sözleşmesi olmasından dolayı işin ticari bir iş olduğunu, bu sebeple görev itirazında bulunduklarını, dosyaya sunulan bilirkişi raporunu kabul etmediklerini, davacının talebinin sebepsiz zenginleşme hukukî nedenine dayalı olduğunu, dava tarihi dikkate alındığında 2010 yılının 1,2 ve 3.aylara ilişkin taleplerinin BK’nun 66. md. gereğince zamanaşımına uğradığını beyan ederek görev itirazlarının kabul edilerek dosyanın görevli ve yetkili Asliye Ticaret Mahkemesine gönderilmesine, bu talepleri yerinde görülmediği taktirde davanın reddi ile yargılama giderleri ile vekalet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahalli Mahkemece; davacı şirketin indirim hakkının olduğunu ispat eden sanayi sicil belgesini davalı kuruma 20/01/2010 tarih 531 kayıt no dilekçesi ile verdiğini, 2010/1 ve 2010/8 dönemlerini kapsayan sekiz aylık dönemde sanayi aboneliği üzerinden faturaların tanzim edilmeyerek ticarethane-büro-yazıhane aboneliği üzerinden çıkartıldığı ve bu dönemde toplam 73.572,59 TL’lik fatura ödendiği, davalı kurumun davacı şirkete sanayi aboneliği üzerinden fatura çıkarması hâlinde ise 18.393,15 TL’lik eksik fatura tanzim edeceği ve 55.179,44 TL ödeme olacağından 18.393,15 TL fazla ödemiş olduğunu, davacı şirket ile davalı kurum arasında imzalanan 13/09/2007 tarihli sözleşmede elektrik dağıtım şirketi tarife uygulamaları için müracâat yapılmadığını ileri sürülerek iade yapılmayacağı beyanları iş bu sözleşmede yer almadığından davacı şirketin bu durumu bilmemesinin normal kabul edilmesi gerektiğini, tarife değişikliğinin yapıldığı 20/01/2010-18/08/2010 tarihleri arasındaki dönem içindeki ticarethane tarifesine göre çıkartılan faturaların, normal sanayi tarifesine göre düzenlenerek aradaki farkın davacı şirkete iade edilmesi gerektiği, ıslahla birlikte dava değerinin 18.393,15 TL'ye çıkartıldığını, davacı tarafın davalı şirketten 00000599760 abone numarası ile ticarethane abonesi olarak elektrik kullandığını, 21/02/2010 tarihinde davalı şirkete verilen dilekçe ile ticarethane aboneliğinin 2010/09 döneminde normal sanayi aboneliğine dönüştürüldüğünü, ancak buna rağmen davacı taraf için tanzim edilen faturalarda ticaret aboneliği üzerinden işlem yapıldığını, yapılan bu uygulama sonucunda davacının fazladan 18.393,15 TL ödediğini, bu miktar üzerinden davanın kabulüne karar verilmiştir.

Taralar arasındaki uyuşmazlık; davacının indirimli tarifeden yararlanması için Sanayi Sicil Belgesini zamanında ibraz edip etmediği, zamanında ibraz ettiği kabul edildiği takdirde, iade olunması gereken bedele hangi tarihten itibaren temerrüt faizi uygulanacağı hususlarındadır.

Uyuşmazlığı giderecek meri mevzuat hükümlerine göre; 6948 sayılı Sanayi Sicil Kanununun 2.maddesinde sanayi işletmelerinin sanayi siciline kaydettirilmesi ve karşılığında alınacak sanayi sicil belgesinin gerektiğinde yetkili memurlara ibraz olunmasının zorunlu olduğu hükme bağlanmıştır.

EPDK’nın 01/09/2006 tarihinde yürürlüğe giren 24/08/2006 tarihli 875 sayılı kurul kararının (20) dağıtım şirketi için Tarife Uygulamalarına İlişkin Usul ve Esasların “Abone Grupları ve Tanımı” başlıklı (1) maddesinin (A) Sanayi alt başlığının birinci fıkrasında, 6948 sayılı Sanayi Sicil Kanununda tanımı yapılan ve ilgili resmî kuruluşça onaylı sanayi sicil belgesini ibraz eden sanayi işletmelerinin bu abone grubu kapsamında olduğu belirtilmiş ve sanayi sicil belgelerinin vize bitim tarihinin içinden bulunduğu fatura döneminden sonraki ilk fatura dönemi sonuna kadar yenilenerek ibraz edilmemesi hâlinde tüketimlerin ticarethane abone grubu tarifesinden faturalandırılacağı hükme bağlanmıştır.

Somut olayda, sanayi sicil belgesinin vize yenileme işleminin zamanında ve usulüne uygun şekilde yaptırılarak davalı kuruma teslim edilmesi sorumluluğunun ve bu belgenin davalı kuruma teslim edildiğinin ispat yükünün davacıda olduğu kuşkusuzdur. Davacıya ait sanayi sicil belgesinin 12/12/2007 tarihli olduğu, (2) yılda bir vizelettirilmesi gereken belgenin 11/12/2009 tarihinde ise vizesinin yenilendiği, davacının indirim yapılması için davalı kuruma 20/01/2010 tarihinde başvurduğu, hatta dosya içinde sureti bulunan Sanayi Sicil Belgesinin üzerine başvuru tarih ve sayısının dercedildiği görülmektedir. Hâl böyle olunca, 11/12/2009 tarihinde vizesi yenilenen Sanayi Sicil Belgesinin davalıya süresi içerisinde ibraz edildiği, bu ibraz karşısında davalının fatura bedelini indirimli tarife üzerinden hesaplaması gerektiği açıktır. Mahkemenin kabulüde bu yöndedir.

Ancak; hüküm tarihinde yürürlüğe girmiş bulunan 6098 Sayılı TBK'nun 117/1. maddesine göre; “Muaccel bir borcun borçlusu, alacaklının ihtarıyla temerrüde düşer”.

Mahkemece, davalının temerrüde düşürülüp düşürülmediği araştırılmadığı gibi davacının davalıya noter aracılığıyla gönderdiği 04/11/2011 tarihli ihtarda; belirli bir paranın ödenmesi istenmediği için, bu ihtar 6098 Sayılı TBK'nun 117/1.maddesi anlamında davalı idareyi temerrüde düşürmez.

Bu nedenle, mahkemece; hüküm altına alınan alacağa dava tarihinden itibaren faiz yürütülmesine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile ödeme tarihinden itibaren faiz yürütülmesine karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz olup, bu nedenle davalının yerinde olan bu yöne ilişen temyiz itirazının kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 03.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.