muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/12246, Karar No: 2015/21474, Tarih: 23.11.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/12246 E.  ,  2015/21474 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 05/02/2015

NUMARASI : 2014/467-2015/38

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak yıkılan yapı ve ağaç bedelinin davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava kamulaştırmasız el atılarak yıkılan yapı ve ağaç bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkamece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Dava konusu edilen yapılara resmi birim fiyatları esas alınıp yıpranma payı da düşülerek, ağaçlara ise yaş, cins ve verim durumları dikkate alınmak suretiyle değer biçilmesinde ve alınan rapor uyarınca davanın kabulüne karar verilmesined bir isabetsizlik görülmemiştir.Ancak;

6487 sayılı Yasanın 21. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun başlığı ile birlikte değiştirilen geçici 6. maddesinin on üçüncü fıkrası "09.10.1956 ile 04.11.1983 tarihlerini kapsayan dönemde oluşan mağduriyetlerin giderilmesi amacıyla getirilen ve malikler aleyhine bir takım hükümler içeren bu istisnai düzenlemenin 04.11.1983 tarihinden sonraki dönem içinde uygulanmasının hukuk güvenliğini zedeleyeceği" gerekçesiyle Anayasanın 2 ve 35. maddelerine aykırı bulunarak iptal edilmiştir.

Bu durumda; 04.11.1983 tarihinden sonraki döneme ilişkin el atmalarda nispi harca hükmedilmesi gerektiğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının harca ilişkin (2) numaralı bendinin tümü ile çıkartılarak yerine (Alınması gerekli 3.548,02 TL. nispi ilam harcından davacı tarafından karşılanan 25,20 TL harcın mahsubu ile bakiye 3.522,820 TL harcın davalıdan alınarak, Hazineye gelir olarak kaydına,) cümlesinin yazılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 23/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2761, Karar No: 2025/2070, Tarih: 27.02.2025

**2. Hukuk Dairesi         2024/2761 E.  ,  2025/2070 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

SAYISI : 2021/368 E., 2023/965 K.

DAVA TÜRÜ : Katkı Payı Alacağı

Taraflar arasındaki davanın bozma sonrası yapılan muhakemesi sonunda İlk Derece Mahkemesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı erkek vekili ve davalı kadın vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

1. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararında ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, İlk Derece Mahkemesince bozmaya uygun işlem ve araştırma yapılmış olduğu, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ve bozma kapsamı dışında kalarak kesinleşen yönlerin yeniden incelenmesinin hukuken mümkün bulunmadığı anlaşılmakla; taraf vekillerinin aşağıdaki paragraflar kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Davalı kadın vekilinin diğer temyiz itirazlarının incelemesinde; İlk Derece Mahkemesince, tasfiyeye konu taşınmaz yönünden 63.593,73 TL alacağın tahsiline karar verilmiş ise de, karar hatalı olmuştur. Şöyle ki, tasfiyeye konu taşınmaz eşler arasında mal ayrılığı rejiminin geçerli olduğu 29.01.2001 tarihinde satın alınarak davalı kadın adına tescil edildiği, işbu taşınmaz yönünden davanın katkı payı alacağı istemine ilişkin olduğu, hükme esas alınan bilirkişi raporunda taşınmazın 14.12.2022 tarihindeki sürüm değeri olan 650.000,00 TL dikkate alınarak alacağın belirlendiği anlaşılmaktadır. O halde, İlk Derece Mahkemesince, katkı payı alacağının taşınmazın dava tarihi itibariyle (24.07.2018) belirlenen sürüm (rayiç) değeri ile belirlenen katkı payı oranının çarpılmak suretiyle hesaplanması gerekirken, yazılı şekilde taşınmazın güncel sürüm (rayiç) değerinin dikkate alınarak katkı payı alacağının hesaplanması hatalı olmuş, bozmayı gerektirmiştir.

3. Davacı erkeğin diğer temyiz itirazlarının incelemesinde; İlk Derece Mahkemesince kabul edilen katkı payı alacağının 10.000,00 TL'sine dava, kalan kısım için ıslah tarihinden itibaren faiz uygulanmasına karar verilmiş ise de, faiz başlangıç tarihi hatalı olmuştur. Şöyle ki, davanın 24.07.2018 tarihinde belirsiz alacak davası olarak açıldığı anlaşılmakla, İlk Derece Mahkemesince belirsiz alacak davası niteliğindeki işbu davada yapılan yargılama sırasında davacının harcını da tamamlandığı 05.10.2023 tarihli dilekçe ile talep miktarını 63.593,73 TL'ye yükseltildiğine, davanın niteliği itibariyle talebin açıklanması/arttırılması niteliğindeki işbu dilekçenin ıslah dilekçesi niteliğinde olmadığına göre, İlk Derece Mahkemesince katkı payı alacağının tamamına dava tarihinden itibaren faize hükmedilmesi gerekirken, değerlendirmede hata yapılarak faizin başlangıç tarihi yönünden yazılı şekilde karar verilmesi de hatalı olmuş, bozmayı gerektirmiştir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Taraf vekillerinin temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,2. Taraf vekillerinin bozma kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddine,Peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde temyiz edene iadesine,Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,27.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/17008, Karar No: 2023/2915, Tarih: 03.04.2023

**10. Ceza Dairesi         2022/17008 E.  ,  2023/2915 K.**

**"İçtihat Metni"**

TUTUKLU

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/2265 E., 2022/826 K.

SUÇ : Uyuşturucu madde ithal etme

HÜKÜM : İstinaf başvurularının esastan reddi

TEMYİZ EDENLER : Sanık müdafileri

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin, 7079 sayılı Kanun’un 94 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299 uncu maddesinin birinci fıkrası gereği takdîren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

A. Doğubayazıt Ağır Ceza Mahkemesinin, 02.06.2022 tarihli ve 2022/143 Esas, 2022/185 Karar sayılı kararı ile sanığın uyuşturucu madde ithal etme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 188 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkrası uyarınca 19 yıl 2 ay hapis ve 38.320,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarının uygulanmasına karar verilmiştir.

B. Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin, 28.10.2022 tarihli ve 2022/2265 Esas, 2022/826 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan ve re'sen de istinafa tabi olan hükme yönelik sanık müdafilerinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiilerinin temyiz sebepleri özetle;

1. Şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereği sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine,

2. Suç işleme kastının olmadığına,

3. Sanığın etkin pişmanlık iradesi elinden alındığına, sanığın etkin pişmanlık ve samimi ikrarı göz önüne alınmadığına,

4. Etkin soruşturma yapılmadığına,

5. Eksik inceleme ve yanlış değerlendirme sonucu söz konusu kararın verildiğine,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1. Şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereği sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine,

2. Suç işleme kastının olmadığına,

3. Sanığın etkin pişmanlık iradesi elinden alındığına, sanığın etkin pişmanlık ve samimi ikrarı göz önüne alınmadığına,

4. Etkin soruşturma yapılmadığına,

5. Eksik inceleme ve yanlış değerlendirme sonucu söz konusu kararın verildiğine,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Sanığın sevk ve idaresindeki... … plakalı tır aracında daralı ağırlığı 21.314 gram afyon sakızı cinsi uyuşturucu maddenin tespit edildiği, uyuşturucu maddenin 19 paket halinde olduğu ve sandık içerisine gizlendiği, sanığın uyuşturucu maddelerin yakalandığı aracın şoförü olduğu ve yakalanacağı korkusu ile söz konusu tahta sandıkları yanında park halinde olan en yakın aracın altına korku ile attığını ikrar ettiği hususları birlikte değerlendirildiğinde, suç işleme kastı olan sanığın suçtan kurtulmaya yönelik savunmalarına itibar edilemeyeceği, etkin pişmanlık hükümlerine yönelik savunmalarının ise teslim edeceği kişinin İran uyruklu olduğuna yönelik beyanı dikkate alındığında soyut ve hayatın olağan akışına aykırı, daha az ceza almaya yönelik savunma olduğu, sanık savunması, uzmanlık raporları, olay tutanağı ve diğer delillerle tüm yargılama aşamasında sübuta erdiğinden suçun işleniş biçimi, suç konusunun önem ve değeri, yakalanan uyuşturucu maddenin miktarı dikkate alınarak temel cezanın tayininde teşdit uygulanmak suretiyle sanığın üzerine atılı uyuşturucu madde ithal etme suçunu işlediği gerekçesiyle sanığın mahkûmiyetine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgular konusunda, Bölge Adliye Mahkemesince, hükümde isabetsizlik görülmediği gerekçesiyle istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

İlk Derece Mahkemesinin ve Bölge Adliye Mahkemesinin, suçun vasfına, suçun sübutuna, delillerin tespit ve tayinine ilişkin takdirlerinde bir isabetsizlik bulunmadığı, etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmasına ilişkin yasal koşulların oluşmadığı anlaşılmakla; sanık müdafilerinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, hükümde açıklanan gerekçeler, tüm dosya kapsamına göre usul ve yasaya uygun bulunarak, hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin, 28.10.2022 tarihli ve 2022/2265 Esas, 2022/826 Karar sayılı kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden; 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Hükmolunan ceza miktarı ile tutuklu kalınan süre dikkate alınarak sanık hakkındaki salıverilme talebinin REDDİNE,

Hükmolunan ceza miktarı ile tutuklu kalınan süre dikkate alınarak sanık hakkındaki salıverilme talebinin REDDİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Doğubayazıt Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

03.04.2023 tarihinde karar verildi.

Yazı İşleri Müd. Y.

M.S.T.
Yargıtay — Esas No: 2013/29781, Karar No: 2013/19810, Tarih: 11.12.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/29781 E.  ,  2013/19810 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 07/05/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'ın vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 16.07.2002 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 11.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3464, Karar No: 2017/8519, Tarih: 07.06.2017

**8. Hukuk Dairesi         2017/3464 E.  ,  2017/8519 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İtirazın Kaldırılması ve Tahliye

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup hükmün davalı şirket yetkilisi tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Davacı alacaklı, 01.07.2014 başlangıç tarihli yazılı kira akdine dayanarak 06.08.2015 tarihinde haciz ve tahliye talepli olarak başlattığı icra takibi ile 01.07.2015 tarihli bir yıllık kira alacağı 18.150,00 TL’nin işlemiş faiziyle ve 726,00 TL gecikme cezasıyla birlikte tahsilini talep etmiş, ödeme emri davalı borçluya 10.08.2015 tarihinde tebliğ edilmiştir. Davalı borçlu 14.08.2015 tarihli itiraz dilekçesinde, Temmuz ayı kirasını 06.08.2015 tarihinde yatırdıklarını, sözleşmenin 6. maddesi gereğince alacaklının kendilerinden talep ettiği zammın haksız olduğunu, zammın talep edilebilmesi için sözleşmenin bitim tarihinin beklenmesi gerektiğini ileri sürerek takibe ve kira miktarına itiraz etmiştir. Ödeme emrine davalı borçlu tarafından itiraz edilmesi üzerine, davacı alacaklı İcra Mahkemesine başvurarak itirazın kaldırılması ve tahliye isteminde bulunmuştur. Davalı şirket yetkilisi, kira sözleşmesinde kira bedelinin yıllık ödeme şeklinde olduğunu, ancak sonrasında ödemelerin aylık olarak yapılmasının kararlaştırıldığını, ödemelerin de bu şekilde yapıldığını bildirerek davanın reddini savunmuş ve dosyaya ödemeye dair dekontlarını sunmuştur.

Mahkemece, her ne kadar davalı kira ödemelerinin önceleri yıllık olduğunu ancak sonraları aylığa döndüğünü iddia etmiş ise de, bu durumu davacının kabul etmediği gibi takibe konu ve itiraz edilmeyen kira sözleşmesinde yıllık kiranın peşin olarak alınacağının hükme bağlandığı, takibin 01.07.2015 yılında tahakkuk eden yıllık kiraya ilişkin bulunduğu, ödeme süresi içerisinde yıllık kiranın ödenmeyerek temerrüdün oluştuğu gerekçesiyle davalının itirazının kaldırılmasına ve tahliyeye karar verilmiş, karar davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kira alacağının tahsili için başlatılan takibe itirazın kaldırılması ve tahliye istemlerine ilişkindir.

Dava, kira alacağının tahsili için başlatılan takibe itirazın kaldırılması ve tahliye istemlerine ilişkindir.

Taraflar arasında 01.07.2014 başlangıç tarihli, 3 yıl süreli kira sözleşmesi hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Kira sözleşmesi ile yıllık kira bedeli 16.500,00 TL olarak kararlaştırılmış ve sözleşmenin hususi şartlar 6. maddesi ile “Kiracı kontrat bitiminde kira bedelini yıllık...... ortalaması (+ 3) oranında artışını şimdiden kabul ve taahhüt eder” düzenlemesine yer verilmiştir. Bu durumda sözleşmedeki artış şartının kira sözleşmesinin bitiminden itibaren geçerli olduğu, takibe konu kira alacağının ise kira sözleşmesi bitmeden önceki 2015 yılına ait olduğu ve bu dönemde kira artışının bulunmadığının anlaşılmasına göre takibe konu dönemde kira bedelinin 16.500,00 TL olduğunun kabulü gerekir. Ayrıca davalı tarafından ibraz edilen ödeme dekontlarından, davalı tarafından davadan önce ve dava sırasında ödeme yapıldığı anlaşılmaktadır. Bu durumda mahkemece davalı tarafça yapılan ödemeler üzerinde de durularak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.na 6217 sayılı Kanunla eklenen geçici 3. madde hükmü gözetilerek HUMK.nun 428. maddesi uyarınca kararın BOZULMASINA, taraflarca İİK'nun 366/3. maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 07.06.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/25224, Karar No: 2013/13063, Tarih: 03.06.2013

**6. Ceza Dairesi         2010/25224 E.  ,  2013/13063 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya içeriğine, uyulan bozmaya, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre, suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanıkların çaldıkları dört adet hayvandan, üç tanesini sattıkları kişiyi söylemek suretiyle soruşturma aşamasında iadeyi sağladıkları; diğer hayvanın bedelini de kovuşturma aşamasında mağdura ödedikleri, mağdurun da 10.12.2009 tarihli oturumda “Ben hayvanlarımı daha önce teslim almıştım, kayıp olan bir adet hayvanın bedeli bana sanık tarafından ödendi, şikayetçi değilim, uzlaştık, anlaştık, bu şekilde karar verilsin” demiş olması karşısında; soruşturma aşamasında gerçekleşen kısmi iadeye yönelik tespit edilen bu ifadesinin “etkin pişmanlık” müessesesinin uygulanmasına onay verme anlamına gelen bir iradeyi içerdiği ve bu nedenle sanıklar hakkında, 5237 sayılı TCK'nın 168/1. madde ve fıkrasının uygulama koşullarının karar yerinde tartışılması gerektiği düşünülmeden yazılı biçimde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ..., ..., ... ve ...'in temyiz itirazları ve tebliğnamedeki düşünce bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 03.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.