muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/15037, Karar No: 2024/3764, Tarih: 20.03.2024

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozmaya, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre, sanık ve müdafiinin temyiz istemi yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve yasaya uygun bulunan hükmün kısmen Tebliğname'ye uygun olarak ONANMASINA,

2- Sanık hakkında yağma suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün incelenmesinde ise;

Zilyedin rızası olmadan başkasına ait taşınır bir malı kendisine veya başkasına bir yarar sağlamak maksadıyla olduğu yerden alınması hırsızlık suçunu oluşturur. Yağma suçu, hırsızlığın zor kullanılmak suretiyle gerçekleştirilme halidir. Yağma, başkasının zilyetliğindeki taşınabilir bir malı, zilyedin rızası olmaksızın faydalanmak amacıyla cebir veya tehdit kullanmak suretiyle alınmasıdır. Cebir veya tehdit, ''yaşam hakkı, vücut dokunulmazlığı, cinsel dokunulmazlık ve malvarlığı hakkı'' şeklindeki hukuki değerlere yönelik olmalıdır. Yağma icrai kuvvetle işlenebilen bir suç tipidir. Kullanılan cebir ve tehditin kişinin malı teslim etmeye veya alınmasına ses çıkarmamaya elverişli olmalıdır. Cebir-şiddet, mağduru, men ederek ve zorlayarak, failin istediği davranışa sokacak fiillerdir.

Anılan açıklamalar ışığında somut olayımıza gelince; hırsızlık olarak başlayan eylemin elde edilen hırsızlık ürünü malın hakimiyet alanına sokulmadan kesintisiz bir şekilde takip yapan mağdura cebir kullanılarak eylemin tamamlanması sebebiyle yağma suçuna dönüştüğü, yağma suçunun oluşabilmesi için cebir ve tehdidin malın alınması sırasında veya hırsızlık suçu tamamlanmadan malın götürülmesi sırasında malın geri alınmasını önlemek amacıyla kullanılması gerekmektedir.

Yargıtay uygulamalarında da dayanılan "sahip olma teorisi" nin savunduğu gibi mağdurun hakimiyet alanından çıkıp failin veya üçüncü kişilerin hakimiyet alanına girmesi ile eylem tamamlanır. Diğer bir deyişle mağdurun hakimiyet alanın bittiği yerde failin veya üçüncü kişilerin hakimiyet alanı başlayacağından mağdurun hakimiyet alanından çıktığı anda suç tamamlanmış olacaktır. Sanık eşyayı aldıktan sonra müdahale imkanı olacak şekilde kesintisiz, sıcak takip sonucu yakalanmış ise eylem teşebbüs aşamasında kalacak yoksa tamamlanmış olacaktır. Bu yakalama mesafesinin eşyanın alındığı yere olan uzaklığının çok da önemi yoktur.

Somut olayda katılanların sanığın peşinden koşarak kesintisiz takip sonucu sanığı yakaladığı, katılan ...'ın kendisini yakalaması üzerine sanığın tornavida çıkartarak katılana doğru hamle yaptığı diğer katılanın da gelmesi sonrası, katılanların sanığın elindeki tornavidayı alarak üzerindeki suç eşyalarıyla birlikte yakaladıklarının anlaşılması karşısında, kesintisiz takip sonucunda yakalanan ve bu yolla ele geçen suça konu para ve bıçağın katılanların tam hakimiyeti alanından çıkmadığı sonuç olarak bu olayda sanığın, kanun gerekçesinde zilyetlikten yola çıkılarak kapsamı belirlenen, “hukuki anlamda alma” hareketini tamamlayamadığı ve zilyetlik hakkının ihlal edilmediği, bunun tehlikeye girdiği, sanığın mal üzerinde hakimiyet tesis etmediği, mülkiyet ve zilyetlik hakkının ihlal edildiği neticenin failin mal üzerinde hakimiyet tesis edememesinden dolayı gerçekleşmediği yağma suçunun teşebbüs aşamasında kaldığının anlaşılması karşısında, sanığın üzerine atıla yağmaya teşebbüs suçundan mahkûmiyeti yerine yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz isteği bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği, kısmen Tebliğname’ye uygun olarak, sayın üye ...'ın muhalefetiyle oy çokluğuyla BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

20.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

K A R Ş I O Y

Dosyanın safahatı incelendiğinde; sanık hakkındaki Konya 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2014/324 Esas ve 2014/426 Karar sayılı ilâmının dairemizin 2015/8103 Esas ve 2018/3228 Karar sayılı ilâmı ile onanmak suretiyle kesinleştiği, düzenlenen tebliğnamede eylemin teşebbüs aşamasında kaldığına dair bir düşüncenin yer almadığı, dairemizin bu kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 09.09.2021 tarihli ve 80263 sayılı yazısı ile sanığın başka suçtan dolayı ceza infaz kurumunda hükümlü bulunması nedeniyle kararın verildiği son duruşmada hazır bulundurulmadan yokluğunda hüküm tesis edilmesi, esas hakkındaki mütalaaya karşı savunmasının alınmaması ve son sözünün sorulmaması nedeniyle savunma hakkının kısıtlandığı gerekçesiyle itiraz kanun yoluna başvurmuştur. Söz konusu itiraz esasla ilgili olmayıp usul kuralının ihlaline yöneliktir. Yağma suçunun teşebbüs aşamasında kaldığına dair bir itirazda bulunulmamıştır. Ceza Genel Kurulu'nun 2021/6-435 Esas ve 2022/226 Karar sayılı ilâmıyla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının kabulü ile diğer yönleri incelenmeksizin bu usulü sebepten dolayı bozulmasına karar verilmiş ve dosya dairemize gönderilmiştir.

Sanık ...'ın olay günü saat 21.30 sıralarında katılanlara ait ikâmetgaha girerek evde bulunan para kumbarasını kırmak suretiyle 50,00 TL ve alet çantasındaki bıçağı aldığı, evdeki yiyecek malzemelerinden bir kısımını çuvala doldurduğu esnada katılanların eve gelmesi nedeniyle çuvalı evde bırakıp 50,00 TL ve bıçağı alarak pencereden atlamak suretiyle kaçtığı, sanığın kaçtığını farkeden katılanların sanığı kovaladıkları ve başka bir sokakta yakaladıkları, sanığın üzerinde bulunan tornavidayı katılanlara doğru sallayarak katılanların elinden kurtulmak istediği ancak başarılı olmadığı, suça konu para ve bıçağın sanığın üzerinde ele geçirildiği anlaşılan olayda, hırsızlık şeklinde başlayıp yağmaya dönüşen sanığın fiilinin malın alınması ile tamamlandığı, nitekim dairemizin ve Ceza Genel Kurulunun yerleşik içtihatlarının da bu yönde olduğu, aksi halde bu durumun itiraza konu edileceği, oysa ki Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından bu sebebe dayalı bir itirazın ileri sürülmediği nazara alındığında yerel mahkeme kararının onanması gerektiği düşüncesinde olduğumdan yağma suçu yönünden eylemin teşebbüs aşamasında kaldığına dair çoğunluk görüşüne iştirak etmiyorum.
Yargıtay — Esas No: 2020/4070, Karar No: 2020/4216, Tarih: 01.06.2020

**17. Ceza Dairesi         2020/4070 E.  ,  2020/4216 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Muhafaza görevini kötüye kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece sanık hakkında muhafaza görevini kötüye kullanma suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1-Sanık hakkında ... görevlileri tarafından düzenlenen 11/09/2009 tarihli suç tutanağı ile izinsiz olarak kesilen 214 ağaçtan elde edilen yakacak odunların yediemin sıfatıyla sanığa teslim edildiği, sanık hakkında atılı Yapacak Nitelikte Emval Veren Ağaç Kesme suçundan yürütülen kovuşturmada sanığın teslim edilen odunların bir kısmını sattığını, bır kısmını ise yakacak olarak okula verdiği, bu şekilde teslim edilen odunların yerinde olmadığının tespit edildiği, sanık hakkında yapacak nitelikte emval veren ağaç kesme suçundan yürütülen kovuşturmayla ilgili olarak Çal Asliye Ceza Mahkemesinin 2013/70 Esas ve 2013/231 Karar sayılı dosyanın getirtilerek, dosyanın ve toplanan delillerin sonucuna göre, sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik kovuşturma ile mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de;

2-Sanık hakkında hükmedilen kısa süreli hürriyeti bağlayıcı ceza, adli para cezasına çevrilirken, sanığın sosyal ve ekonomik durumuna göre 5237 sayılı TCK'nun 52/2. maddesi uyarınca 1 gününün 20,00 TL'den hesaplanmasına karar verildiği halde, doğrudan tayin olunan adli para cezasında yine sanığın sosyal ve ekonomik durumuna dayanılarak 1 günün 100,00 TL'den hesaplanması suretiyle hükümde çelişki yaratılması,

3-5237 sayılı TCK'nun 52/4. maddesi gereğince adli para cezasının taksit miktarının dörtten az olamayacağı gözetilmeden, kısa süreli hürriyeti bağlayıcı cezadan çevrilen adli para cezasının üç eşit taksitte tahsiline karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’in temyiz nedeni bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 01/06/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/8577, Karar No: 2019/4814, Tarih: 22.05.2019

**3. Hukuk Dairesi         2017/8577 E.  ,  2019/4814 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki asıl ve karşı alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, asıl ve karşı davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı-karşı davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalıların miras bırakanı ... ile arasındaki 10.11.2008 tarihli kira sözleşmesi uyarınca ... plakalı aracın aylık 1.550,00 TL karşılığında kiralandığını, kiralaya veren ...'ın vefatı üzerine 21.06.2009 tarihinde ilkiyle aynı şartları ihtiva eden yeni bir sözleşme yapıldığını, her ne kadar sözleşmenin 9. maddesinde sözleşmenin 10.11.2011 tarihine kadar geçerli olacağı düzenlenmişse de 10.11.2011 tarihinde taraflar arasındaki sözleşmenin sona ermediğini, aracın tarafınca kullanılmaya devam edildiğini, kira akdi devam etmekteyken Mayıs 2012 tarihinde taksi plakasına havi kendisine ait aracın davalılarca elinden alındığını, böylece TBK’nın 301.maddesinde yazılı teslim borcunun ihlal edildiğini belirterek 11.850,00 TL araç bedeli ile 7 aylık mahrum kalınan kar bedeli olan 17.500,00 TL olmak üzere toplam 29.350,00 TL’nin akde aykırılık tarihi olan 05.05.2012 tarihinden itibaren ve mahrum kalınan kar bedellerinin ise her ay sonundan itibaren işleyecek yasal faizleri ile birlikte davalılardan alınarak tarafına ödenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar cevap ve karşı davalarında, sözleşme süresinin sona erdiğini, bu nedenle mahrum kalınan kar bedelinin talep edilemeyeceğini sözleşmede tüm gider ve vergilerin kiracıya ait olacağının kararlaştırıldığını, ancak taraflarınca vergi ve cezalarına 2.245,75 TL, davacının SGK primlerine 5.371,72 TL, 2012 yılı esnaf ve sanatkarlar odası aidat bedeline 101,46 TL, araç kredi taksidi ile rehin kaldırma bedeline 408,75 TL’nin ödendiğini belirterek yapılan ödemelerin avans faizi ile birlikte iadesini istemişlerdir.

Mahkemece, davacı- karşı davalı vekilinin araç bedeli ile ilgili 6.091,25 TL alacağının kabulü ile 05/05/2012 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı-karşı davacıdan alınarak davacı-karşı davalıya verilmesine, kar mahrumiyeti ile ilgili taleplerin delil yokluğundan reddine, davalı-karşı davacı vekilinin 5.371,72 TL Sosyal Güvenlik Kurumu primlerini ödemesine ilişkin alacağı ile 2.245,73 TL vergi ödemelerine ilişikin alacağı ile 96,23 TL aidat alacağının dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davacı-karşı davalıdan alınarak davalı-karşı davacıya ödenmesine karar verilmiş, hüküm süresi içinde davacı-karşı davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlık, ticari taksi plakasının kiralanmasından kaynaklı asıl davada araç bedeli ve mahrum kalınan kar bedeline, karşı davada ise vergi,ceza ve yan ödemelerin iadesine ilişkindir.

Uyuşmazlık, ticari taksi plakasının kiralanmasından kaynaklı asıl davada araç bedeli ve mahrum kalınan kar bedeline, karşı davada ise vergi,ceza ve yan ödemelerin iadesine ilişkindir.

1- Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına, takdirde de bir isabetsizlik olmamasına göre temyiz eden davacı-karşı davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacı- karşı davalının mahrum kalınan kâra ilişkin temyiz itirazlarına gelince;

Sözleşmeye bağlılık ilkesi uyarınca taraflar akdettikleri sözleşmedeki hüküm ve koşullar ile bağlıdır. Kural olarak 6098 sayılı TBK'nun 301.madde hükmü gereğince kiraya veren, taşınmazı sözleşme ile amaçlanan kullanıma uygun bir halde teslim ve sözleşme süresince bu halde bulundurmakla yükümlüdür.

Türk Borçlar Kanununun 112. maddesine göre alacaklının, borçludan borcun hiç veya gereği gibi ifa edilmemesi nedeniyle tazminat isteyebilmesi için, bu yüzden bir zarara uğramış olması gerekir. Sözleşmeden kaynaklanan zarar müspet zarar olacağı gibi, menfi zarar da olabilir. Müspet zarar; borçlu edayı gereği gibi ve vaktinde yerine getirseydi alacaklının mameleki ne durumda olacak idiyse, bu durumla eylemli durum arasındaki farktır. Diğer bir anlatımla, müspet zarar sözleşmenin hiç veya gereği gibi yerine getirilmemesinden doğan zarardır; kuşkusuz kâr mahrumiyetini de içine alır.

Kâr kaybı, kardan mahrum kalma karşılığı meydana gelen zarardır. Genelde sözleşmeyi kusuruyla fesheden taraftan istenir. Aslında kâr kaybı açısından kârdan yoksun kalan tarafın malvarlığında kusurlu fesihten önce ve sonra bir değişiklik yoktur. Burada kârdan yoksun kalan kusurlu fesih yüzünden mal varlığında ileride meydana gelecek çoğalmadan mahrum kalır. Kâr kaybı zararının müspet zarar kapsamında bulunduğu şüphesizdir.

Taraflar arasında 10.11.2008 başlangıç tarihli 3 yıl süreli kira sözlemesinin bulunduğu ve Mayıs 2012 tarihinde aracın davacı- karşı davalının elinden alındığı tartışmasızdır. Somut olayda, davacı kira sözleşmesi devam ederken aracına el konulmak suretiyle faaliyetine engel olunduğunu belirterek araç bedelini ve mahrum kaldığı kar bedelini talep etmiş, davalılar ise sözleşmenin yenilenmeyeceğinin şifaen davacıya iletildiğini ve sözleşmenin feshedildiğini ileri sürmüşlerdir. Dosya kapsamında, sözleşmenin feshine ilişkin usulüne uygun bir ihtar bulunmamaktadır. Bu halde, sözleşme devam ederken davalılar tarafından kiraya konu araç plakasının kullanıma engel olunduğu açıktır.

Mahkemece, davacı-karşı davalının mahrum kaldığı karın tespiti amacıyla vergi dairesine ve esnaf ve sanatkarlar odasına yazı yazılmış, karın belirlenmesi amacıyla bilirkişi raporu alınmış, raporda gelen yazı cevapları incelendiğinde davacının kar değil zarar ettiğinin belirlendiği, aylık kazancının tespit edilmediği belirtilmiş, mahkemece davacının yoksun kaldığı kara ilişkin talebi yönünden delil yokluğundan reddine karar verilmiştir. Ne var ki yapılan inceleme davacı- karşı davalının gelirinin tespit edilmesi konusunda yetersiz kalmıştır.

Bu durumda mahkemece yapılacak iş, davacının gelirinin tespiti amacıyla gerektiğinde yeniden bilirkişi incelemesi yaptırılarak öncelikle davacı-karşı davalının aynı şartlarla bir taksi plakası kiralaması için gereken makul süre tespit edilip bu süre içindeki kiracı kârının ne olabileceği ayrıntılı ve denetime elverişli bilirkişi raporu ile tespit edilip mahrum kalınan kârın belirlenmesidir. Öncelikle tarafların beyanları ve delilleri çerçevesinde yeniden bilirkişi raporu alınarak TBK 123-125 ( Borçlar Kanununun 106. ve 108. maddeleri) hükümleri gereğince kâr kaybı zararına uğrayan tarafın isteyebileceği zararın saptanmasında kıyasen TBK 408. (Borçlar Kanununun 325) maddesi hükmünde gösterilen kesinti yönteminin uygulanması ve hakim tarafından belirlenen bu mahrum kalınan kar üzerinden hakkaniyete uygun bir indirim yapılması, bu şekilde bir tespit yapılamadığında aynı özelliklere sahip benzer ticari taksilerin gelir–gider durumlarının vergi dairesi, esnaf odası, ticaret odası ve benzeri resmi kurumlardan araştırılıp, benzer taksilerin muhtemel cirosu, kâr oranına ilişkin ayrıntılı bilgiler toplandıktan sonra bilirkişi marifeti ile bu veriler değerlendirilerek muhtemel aylık kârı tespit edilmeli ve dava konusu aynı vasıf ve özelliklere sahip başka bir taksi plakasının aynı şartlarda kiralayabileceği makul süre kadar kâr kaybına hükmedilmesi gerekirken eksik araştırma ve inceleme ile yetersiz bilirkişi raporu doğrultusunda yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davacı- karşı davalının sair temyiz itirazlarının reddine, ikinci bentte açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK’ un 428. maddesi gereğince davacı- karşı davalı yararına BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nın geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK ’un 440.maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 22.05.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/3354, Karar No: 2008/6496, Tarih: 28.04.2008

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2008/3354 E.  ,  2008/6496 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tesbitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında ... Köyü 126 ada 12 parsel sayılı 658.60 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, tarla niteliği ile davalı adına tesbit edilmiştir. Davacı Orman Yönetimi, paftada "p" rumuzu ile gösterilen taşınmazın orman sayılan yerlerden olduğu iddiasıyla dava açmıştır. Mahkemece, davanın kabulüne ve dava konusu parselin orman niteliği ile Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde tesbit tarihinden önce 1948 yılında seri bazında yapılıp kesinleşen orman kadastrosu bulunmaktadır. Daha sonra 1992 yılında yapılıp dava tarihinde kesinleşen orman kadastrosu ve 2/B madde uygulaması vardır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve davalı şirketin dayandığı 1999-2000 yıllarında tescil davası sonucu oluşturulan tapu kayıtlarının dava dışı başka parsellere revizyon görüp kesinleştiği, aynı gün Dairede temyiz incelemesi yapılan ... Köyü 126 ada 1, 7, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 20, 48, 49, 135, 148 ve 202 numaralı parsellerin belgesizden zilyetliğe dayalı davalı şirket adına tespitlerinin yapıldığı, davalı şirket eski tarihli sicilden gelen bir takım tapu kayıtlarına dayanmış ise de bu tapu kayıtlarının yukarıda numaraları yazılı parsellerin hangisine ait olduğunu bildirmediği, eski tarihli resmi belgelere dayanılarak yapılan araştırma ve uygulama sonucu çekişmeli parsel bölümünün orman sayılan yerlerden olduğu belirlendiği gibi 1953 tarihli hava fotoğraflarından bütünlemesi yapılan 1957 tarihli memleket haritasında 8 - 10 mt. boyunda iğne ve geniş yapraklı karışık orman ağaçları ile kaplı olduğu görüldüğü, bu tür taşınmazlara tapuda kayıtlı olsa dahi 13.07.1945 tarihinde yürürlüğe giren 4785 Sayılı Yasa karşısında tapu kayıtlarının yasal değerini kaybettiği gözönünde bulundurularak Orman Yönetiminin davasının kabulüne karar verilmesinde isabetsizlik bulunmadığına göre, davalı şirketin temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 28/04/2008 gününde oybirliği ile karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2022/14528, Karar No: 2023/22910, Tarih: 19.10.2023

**4. Ceza Dairesi         2022/14528 E.  ,  2023/22910 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

EK KARAR SAYISI : 2020/1597 E., 2021/102 K.

SUÇ : Cumhurbaşkanına hakaret

KARAR : Temyiz isteminin reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Bölge Adliye Mahkemesi ek kararının; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Bingöl 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 23.09.2020 tarihli ve 2020/215 Esas, 2020/40 Karar sayılı kararı ile sanığın Cumhurbaşkanına hakaret suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 299 uncu maddesinin birinci ve ikinci fıkraları ile 62 nci maddesi, 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi ve 52 nci maddesi uyarınca neticeten 7.000,00 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2. Bölge Adliye Mahkemesinin 18.01.2021 tarihli ve 2020/1597 Esas, 2021/102 karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanığın istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

3. Bölge Adliye Mahkemesinin 28.09.2021 tarihli ve aynı sayılı ek kararı ile sanığın temyiz başvurusunun 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 296 ncı maddesi gereğince süresinde yapılmadığından reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi, atılı suçlamayı kabul etmediğine, beraatine karar verilmesi talebine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Sanığın yokluğunda kurulup 22.03.2021 tarihinde usûlüne uygun şekilde tebliğ edilen asıl karara karşı, 5271 sayılı Kanun'un 291 inci maddesinin birinci fıkrasında belirlenen 15 günlük kanunî süre geçtikten sonra 09.07.2021 tarihinde temyiz isteminde bulunulduğu anlaşılmakla, sanığın ek karara yönelik temyiz istemi yerinde görülmemiştir.

IV. KARAR

Açıklanan nedenle Bölge Adliye Mahkemesinin ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun'un 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Bingöl 4. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

19.10.2023 tarihinde karar verildi.