muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/901, Karar No: 2024/5630, Tarih: 22.10.2024

Kabul ve uygulamaya göre de;

Kurulan hükmün 4. paragrafında sehven uzun süreli hapis cezası yazılarak, sanık hakkında TCK'nın 53. maddesi gereğince hak yoksunluklarına karar verilmesinin aksine hükmün 9. paragrafında TCK'nın 53/4 maddesi uyarınca 53/1 fıkrasının uygulanmasına yer olmadığına karar verilmiş olmasının kendi içerisinde çelişkiye sebebiyet vermesi,

Hukuka aykırı olup, İnegöl 1. Asliye Ceza Mahkemesinin kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden açıklanan nedenlerle hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321. maddesi gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,22.10.2024 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2020/276, Karar No: 2021/201, Tarih: 06.05.2021

**Ceza Genel Kurulu         2020/276 E.  ,  2021/201 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı veren

Yargıtay Dairesi : Ceza Genel Kurulu

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Sanık ... hakkında irtikap suçuna teşebbüsten açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda, sanığın eyleminin rüşvet suçuna teşebbüs oluşturduğu kabul edilerek TCK’nın 252/2-1-7-4, 43, 62 ve 53. maddeleri uyarınca 2 yıl 9 ay 10 gün hapis cezasıyla cezalandırılmasına ve hak yoksunluğuna ilişkin ilk derece mahkemesi sıfatıyla yargılama yapan Yargıtay 5. Ceza Dairesince verilen 08.03.2017 tarihli ve 8-6 sayılı hükmün, sanık ve sanık müdafisi tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının “Onama” istemli 16.10.2017 tarihli ve 8 sayılı tebliğnamesi ile Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca 18.02.2020 tarih ve 1049-115 sayı ile; gerekçeli kararın sanığa tebliğinin sağlanması için Yargıtay 5. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdi edilmiş ve sanık tarafından kararın temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 07.07.2020 tarihli ve 58650 sayılı ek tebliğnamesi ile Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Temyiz incelemesi yapan Ceza Genel Kurulunca dosya incelenip görüşülerek gereği düşünüldü:

Ceza Genel Kurulunca yapılacak temyiz incelemesi; sanık hakkında rüşvet suçuna teşebbüsten kurulan mahkûmiyet hükmünün isabetli olup olmadığının belirlenmesine ilişkin olup ayrıca sanık müdafisinin temyiz isteminin süresinde olup olmadığı da değerlendirilecektir.

1- Sanık müdafisinin temyiz isteminin süresinde olup olmadığının değerlendirmesinde;

İncelenen dosya kapsamına göre;

İlk derece mahkemesi sıfatıyla yargılama yapan Yargıtay 5. Ceza Dairesince 08.03.2017 tarihinde sanığa tefhim edilen hükmün, sanık tarafından “Başkanlığınızın 2016/8 esas sayılı dosyasında 08.03.2017 tarihinde aleyhime karar verilmiş olup, söz konusu kararı temyiz ettiğimi beyanla, gerekçeli temyiz dilekçemi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren vereceğim” şeklinde 08.03.2017 tarihinde yasal süresi içerisinde temyiz edildiği,

Sanığın, hüküm tarihinden sonra Kadıköy 23. Noterliğinin 22.03.2017 tarih ve 4412 yevmiye sayılı vekâletname ile Avukat ...’i vekil tayin ettiği ve 28.03.2017 tarihli dilekçe ile vekâletnameyi dosyaya ibraz eden adı geçen avukatın tebligatların kendisine yapılmasını istediği,

İlk derece mahkemesi sıfatıyla yargılama yapan Yargıtay 5. Ceza Dairesinin 08.03.2017 tarihli ve 8-6 sayılı gerekçeli kararının, sanık müdafisine 13.04.2017 tarihinde tebliğ edildiği,

Sanık müdafisinin, temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçesini 24.04.2017 tarihinde dosyaya sunduğu,

İlk derece mahkemesi sıfatıyla yargılama yapan Yargıtay 5. Ceza Dairesinin 08.03.2017 tarihli ve 8-6 sayılı gerekçeli kararının, sanık müdafisine 13.04.2017 tarihinde tebliğ edildiği,

Sanık müdafisinin, temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçesini 24.04.2017 tarihinde dosyaya sunduğu,

Sanık tarafından temyiz nedenlerini bildirir ek bir dilekçe sunulmadığı ve gerekçeli kararın sanığa tebliğ edilmediği anlaşılmakla Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 18.02.2020 tarihli ve 1049-115 sayılı tevdi kararı doğrultusunda gerekçeli kararın sanığa 20.05.2020 tarihinde tebliğ edildiği, bunun üzerine sanığın 22.05.2020 tarihli gerekçeli temyiz dilekçesini sunduğu,

Anlaşılmaktadır.

Yargılama makamlarının verdikleri kararlarda bir aykırılık veya yanılma olması durumunda bu hataları giderme yetkisi "kanun yolu" adı verilen denetim ile sadece yargılama makamları tarafından yapılabilir. Kanun yolu, aykırılıkları gidermek ve isabetli karar verilmesini sağlamak bakımından, sanık için olduğu kadar toplum için de büyük bir teminat olduğundan, bir insan hakkıdır (Feridun Yenisey - Ayşe Nuhoğlu, Ceza Muhakemesi Hukuku, 5. Baskı, Seçkin Yayınevi, Ankara 2017, s. 859, 860.).

Bu anlayışa paralel olarak, Anayasa'nın “Hak arama hürriyeti” başlıklı 36. maddesinde;

"Herkes, meşru vasıta ve yollardan faydalanmak suretiyle yargı mercileri önünde davacı veya davalı olarak iddia ve savunma ile adil yargılanma hakkına sahiptir.",

Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin "Adil yargılanma hakkı" başlıklı 6. maddesinde ise;

“1. Herkes davasının, medeni hak ve yükümlülükleriyle ilgili uyuşmazlıklar ya da cezai alanda kendisine yöneltilen suçlamaların esası konusunda karar verecek olan, yasayla kurulmuş, bağımsız ve tarafsız bir mahkeme tarafından, kamuya açık olarak ve makul bir süre içinde görülmesini isteme hakkına sahiptir...”

Hükümlerine yer verilmiştir.

Görüldüğü üzere Anayasa'nın 36. maddesinde, herkesin meşru vasıta ve yollardan faydalanmak suretiyle yargı mercileri önünde davacı veya davalı olarak iddia ve savunma ile adil yargılanma hakkına sahip olduğu vurgulanmış, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 6. maddesinde yargılamada sanığa tanınması gereken asgari haklar belirtilerek adil yargılanma hakkının kapsamı belirlenmiştir.

Aynı şekilde, 25.03.2016 tarihi itibarıyla iç hukukumuzun bir parçası hâline gelen Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) Ek 7 numaralı Protokolü’nün "Cezai Konularda Temyiz Hakkı" başlıklı 2. maddesinin 1. fıkrasında;

"Mahkeme tarafından ceza gerektiren bir suç nedeniyle mahkûm edilen herkes, mahkûmiyetinin veya hükmolunan cezanın yüksek bir mahkeme tarafından yeniden incelenmesini sağlama hakkına sahiptir. Bu hakkın kullanımı, kullanımın dayanakları dâhil kanunla düzenlenir." hükmüyle ilgili kişinin hakkında kurulan hükmü daha yüksek bir mahkemeye inceletme hakkının bulunduğu belirtilmiştir.

"Mahkeme tarafından ceza gerektiren bir suç nedeniyle mahkûm edilen herkes, mahkûmiyetinin veya hükmolunan cezanın yüksek bir mahkeme tarafından yeniden incelenmesini sağlama hakkına sahiptir. Bu hakkın kullanımı, kullanımın dayanakları dâhil kanunla düzenlenir." hükmüyle ilgili kişinin hakkında kurulan hükmü daha yüksek bir mahkemeye inceletme hakkının bulunduğu belirtilmiştir.

Diğer taraftan, 2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 15. maddesinin 3. fıkrası ile “İlk derece mahkemesi olarak ilgili dairelerce verilen hükümlerin temyiz yoluyla incelemesini yapmak” görevi Yargıtay Ceza Genel Kuruluna verilmiştir.

Olağan kanun yollarından sayılan temyiz incelemesinin yapılabilmesi için bir temyiz davası açılmış olmalıdır. Temyiz davasının açılabilmesi için de, CMK’nın 291. maddesine göre iki şartın varlığı gereklidir.

Bunlardan ilki istek şartıdır. Yargılama hukukunun temel prensiplerinden olan "davasız yargılama olmaz" ilkesine uygun olarak temyiz davasının kendiliğinden açılması mümkün olmayıp bu konuda bir talebin bulunması gereklidir.

Kural olarak temyiz başvurusunun yazılı şekilde olması yani hükmü veren mahkemeye verilecek bir dilekçe ile yapılması gerekir. Ancak zabıt kâtibine beyanda bulunmak suretiyle sözlü başvuruda bulunmak da mümkündür. Bu durumda beyan tutanağa geçirilir ve tutanak hâkim tarafından onaylanır.

Somut olayda istek şartının gerçekleştiği konusunda bir tereddüt bulunmadığından temyiz davasının açılabilmesi için gerekli ikinci şart olan süre şartının gerçekleşip gerçekleşmediği üzerinde durulmalıdır.

5271 sayılı CMK’nın 291. maddesinde, genel kural olarak tarafların temyiz isteğinde bulunabilecekleri süre, hükmün tefhiminden, tefhim edilmemiş ise tebliğinden başlamak üzere yedi gün olarak belirlenmiş iken 05.08.2017 tarihli ve 30145 mükerrer sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7035 sayılı Kanun'un 21. maddesiyle 5271 sayılı CMK'nın 291. maddesinin birinci fıkrasında yer alan "yedi" ibaresi "on beş" şeklinde değiştirilerek temyiz süresi on beş güne çıkarılmış, anılan madde gerekçesinde; “Madde ile 5271 sayılı CMK'nın 291. maddesinin birinci fıkrasında yapılan değişiklikle tarafların temyiz haklarını daha etkin kullanabilmeleri amacıyla temyiz isteminde bulunma süresi yedi günden on beş güne çıkarılmaktadır.” açıklamalarına yer verilmiştir.

Bu düzenlemeye göre temyiz süresi, hükmün açıklanması sırasında hazır bulunanlar bakımından bu tarihte, yokluklarında hüküm verilenler yönünden ise gerekçeli kararın tebliği tarihinde başlayacaktır.

5271 sayılı CMK'nın 291. maddesi uyarınca da temyiz davası açılması için yedi günlük bir süre öngörülmüş görüldüğü gibi, 05.08.2017 tarihinde ve sonrasında verilip istinaf sonrası temyiz denetimine tabi olan kararlara yönelik temyiz süresinin on beş gün olacağı hususunda her herhangi bir kuşku bulunmamaktır.

5271 sayılı CMK'nın 291. maddesi uyarınca da temyiz davası açılması için yedi günlük bir süre öngörülmüş görüldüğü gibi, 05.08.2017 tarihinde ve sonrasında verilip istinaf sonrası temyiz denetimine tabi olan kararlara yönelik temyiz süresinin on beş gün olacağı hususunda her herhangi bir kuşku bulunmamaktır.

Bilindiği üzere, usul kanunlarının zaman bakımından uygulanmasında asıl olan, aksi kanunda açıkça düzenlenmiş bulunmadıkça "hemen ve derhal uygulanma" ilkesidir. Anılan ilke uyarınca usul işlemleri yapıldıkları sırada yürürlükte olan muhakeme kanunu hükümlerine tâbi olacaktır. Usul kanunlarında yapılan değişiklikler, yasa yürürlüğe girdikten sonra yapılacak işlemler hakkında uygulanacak olup maddi ceza hukuku kurallarının aksine geçmişe yürümezler. O hâlde ceza yargılaması sırasında, kanunlarda değişiklik yapılması veyahut dayanılan bir usul kuralına ilişkin kanun hükmünün Anayasa Mahkemesince iptal edilmesi hâlinde, yeni kanun veya iptal sonucu ortaya çıkan usul prosedürü, devam etmekte olan işlemlere uygulanacak, ancak 5320 sayılı Kanun'un 4. maddesinin ikinci fıkrasında ifade edilen bu durum önceki kanunun yürürlükte bulunduğu dönemde o kanuna uygun olarak gerçekleştirilen işlemlerin geçersizliği neticesini doğurmayacağı gibi, yenilenmesini de gerektirmeyecektir.

Diğer taraftan, 7035 sayılı Kanun'un Geçici 1. maddesinin birinci fıkrası ile; “Bu Kanunla, 5271 sayılı Kanun'un 291. maddesi ile 6100 sayılı Kanun'un 361. maddesinde temyiz sürelerine ilişkin olarak yapılan değişiklikler, bu Kanun'un yürürlüğe girdiği tarihte ve sonrasında verilen kararlar hakkında uygulanır.” hükmü öngörülmüş olup 1412 sayılı CMUK'nın temyiz süresine ilişkin hükümlerine de atıf yapma imkânı bulunan kanun koyucunun bilinçli bir tercih göstererek bu yönde bir düzenlemeye yer vermemesi dikkate alındığında, istinaf öncesi veya sonrası ayrımı yapılmaksızın 05.08.2017 tarihinden sonra verilen tüm kararların on beş günlük temyiz süresine tabi olduğu sonucuna ulaşılması da mümkün görünmemektedir.

Gelinen bu aşamada 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 11. maddesi üzerinde de durulmasında fayda bulunmaktadır.

Tebligat Kanunu’nun “Vekile ve kanuni mümessile tebligat” başlıklı 11. maddesi;

“Vekil vasıtasıyla takip edilen işlerde tebligat vekile yapılır. Vekil birden çok ise bunlardan birine tebligat yapılması yeterlidir. Eğer tebligat birden fazla vekile yapılmış ise, bunlardan ilkine yapılan tebliğ tarihi asıl tebliğ tarihi sayılır. Ancak, Ceza Muhakemeleri Usulu Kanununun, kararların sanıklara tebliğ edilmelerine ilişkin hükümleri saklıdır…” şeklinde düzenlenerek birden fazla vekil var ise bunlardan birine tebligat yapılmasının yeterli olduğu, eğer birden fazla vekile tebligat yapılmış ise bunlardan ilkine yapılan tebliğ tarihinin asıl tebliğ tarihi sayılacağı düzenlenmiştir.

CMK’nın "Temyiz isteminin reddi" başlıklı 298. maddesi "Yargıtay, süresi içinde temyiz başvurusunda bulunulmadığını, hükmün temyiz edilemez olduğunu, temyiz edenin buna hakkı olmadığını ya da temyiz dilekçesinin temyiz sebeplerini içermediğini saptarsa, temyiz istemini reddeder." şeklinde düzenlenmiştir. Bu hüküm uyarınca temyiz başvurunun süresi içinde yapılmaması durumunda tıpkı temyiz dilekçesinin herhangi bir temyiz sebebi içermemesi, hükmün temyiz edilemez olması ya da temyiz edenin buna hakkının bulunmaması hâllerinde olduğu üzere usulüne uygun açılmış bir temyiz davasından bahsedilemeyeceğinden temyiz isteminin reddi gerekir.

Öte yandan, Ceza Genel Kurulunun çoğu kararında yer verildiği üzere, ilgili kişinin yüzüne karşı verilen bir hükme yönelik yasal temyiz süresi, tefhimle birlikte başlamakta olup sonradan yapılan karar tebliği, temyiz süresini yeniden başlatmayacaktır. Ancak, tefhim ile birlikte temyiz süresinin işlemeye başlaması için kanun yolu bildiriminin Kanun'un öngördüğü şekilde ve ilgiliyi yanıltmayacak biçimde yapılması gerekmektedir. Anayasa'nın 40/2. maddesi ile 5271 sayılı CMK'nın 34/2, 231/2 ve 232/6. maddeleri uyarınca gerek yüze karşı, gerekse yoklukta verilen hüküm ve kararlarda, başvurulacak kanun yolu süresi, başvuru yapılacak merci ile başvuru şeklinin hiçbir duraksamaya yer vermeyecek biçimde açıkça belirtilmesi zorunludur. Yanılgılı bildirim nedeniyle temyiz hakkının etkin kullanılmasının engellendiği hâllerde temyiz isteminde bulunan bu yanılgısından faydalanması gerektiğinin kabulünde zorunluluk bulunmaktadır. Örneğin, yasal temyiz süresi yedi gün olduğu hâlde Yerel Mahkemece, kanun yolu süresinin on beş gün şeklinde hatalı olarak gösterildiği durumlarda temyiz edenin yedinci günden sonra verdiği dilekçesinin kabul edilerek temyiz incelemesi yapılması gerektiği gözden uzak tutulmamalıdır.

Bu açıklamalar ışığında inceleme konusunun değerlendirilmesinde;

Bu açıklamalar ışığında inceleme konusunun değerlendirilmesinde;

Yargılama aşamasında müdafisi bulunmayan sanığın süresi içerisinde verdiği temyiz başvurusuna ilişkin dilekçesinde gerekçeli kararın kendisine tebliğ edilmesini talep ettikten sonra Avukat ...’i vekâletname ile vekil tayin ettiği, adı geçen avukatın sanık müdafiisi sıfatıyla dosyaya sunduğu ekinde vekâletname bulunan 28.03.2017 tarihli dilekçede tebligatın kendisine yapılmasını istemesi üzerine gerekçeli kararın 13.04.2017 tarihinde müdafiine tebliğ edildiği, ancak sanık müdafiinin temyiz nedenlerini bildirdiği 24.04.2017 tarihli ek dilekçeyi, gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi günlük ek sürenin geçmesinden sonra verdiği anlaşılmakla, sanık müdafiisince usulüne uygun açılmış bir temyiz davasından bahsedilemeyeceğinden, sanık müdafiinin CMK’nın 298. maddesi uyarınca temyiz isteminin reddine, ancak Ceza Genel Kurulunca 18.02.2020 tarihli ve 1049-115 sayılı gerekçeli kararın sanığa tebliğ edilmesi gerektiğine dair verilen tevdi kararı doğrultusunda gerekçeli kararın sanığa 20.05.2020 tarihinde tebliğ edilmesi ve sanığın da 22.05.2020 tarihinde süresinde gerekçeli temyiz dilekçesi vermesi karşısında, incelemenin sanığın temyiz istemiyle sınırlı olarak yapılmasına karar verilmesi kabul edilmelidir.

Bu itibarla sanık müdafisinin temyiz isteminin süresinde olmadığından CMK’nın 298. maddesi uyarınca reddine, temyiz incelemesinin sanığın temyiz istemiyle sınırlı olarak yapılmasına karar verilmelidir.

2- Sanık hakkında rüşvet suçuna teşebbüsten kurulan mahkûmiyet hükmünün isabetli olup olmadığının değerlendirilmesinde;

İstanbul Anadolu 2. Sulh Ceza Hâkimi olan sanık ...’nin 30.04.2009 tarihinde birinci sınıfa ayrıldığı,

Kurul müfettişi tarafından UYAP sisteminden alınan 26.05.2015 tarihli personel kimlik bilgisi cetveline göre; sanığın İstanbul Anadolu Adalet Komisyonuna bağlı olarak 01.02.2013-13.07.2015 tarihleri arasında hâkim olarak çalıştığı, bu süre içerisinde 05.02.2015 tarihinde İstanbul Anadolu 2. Sulh Ceza Hâkimi olarak atandığı ve aynı tarihte yetki belgesini tebliğ aldığı,

İstanbul Anadolu Adli Yargı İlk Derece Mahkemesi Adalet Komisyonu Başkanlığının 25.08.2016 tarihli ve 5937 sayılı yazısına göre; sanığın İstanbul Anadolu 2. Sulh Ceza Hâkimliğinde 13.02.2015-13.07.2015 tarihleri arasında görev yaptığı,

İstanbul Anadolu Adli Yargı İlk Derece Mahkemesi Adalet Komisyonu Başkanlığının 24.04.2015 tarihli ve 1800 sayılı kararına göre; İstanbul Anadolu 5. Sulh Ceza Hâkiminin izinli olması nedeniyle anılan Mahkemenin 28.04.2015 tarihindeki değişik işlerine bakmakla 2. Sulh Ceza Hâkimi sanık ...’nin geçici olarak görevlendirildiği,

İstanbul Anadolu Adli Yargı İlk Derece Mahkemesi Adalet Komisyonu Başkanlığının 24.04.2015 tarihli ve 1800 sayılı kararına göre; İstanbul Anadolu 5. Sulh Ceza Hâkiminin izinli olması nedeniyle anılan Mahkemenin 28.04.2015 tarihindeki değişik işlerine bakmakla 2. Sulh Ceza Hâkimi sanık ...’nin geçici olarak görevlendirildiği,

İstanbul Anadolu 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 2015/295 esas sayılı dosyasının incelenmesinde; Yusuf Müjdat Kaya hakkında 20.04.2015 tarihinde Beytullah Gültepe'yi yaraladığından bahisle soruşturma başlatıldığı, İstanbul İl Emniyet Müdürlüğü tarafından düzenlenen fezlekenin 21.04.2015 tarihinde İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığına gönderildiği, Yusuf Müjdat Kaya'nın aynı gün savunmasının alındığı ve tutuklama istemiyle Sulh Ceza Hâkimliğine sevk edildiği, 5. Sulh Ceza Hâkimliğinin 2015/122 sayılı ve 21.04.2015 tarihli sorgu işlemi ile tutuklandığı, Avukat ... tarafından 28.04.2015 havale tarihli dilekçe ile 5. Sulh Ceza Hâkimliğine itirazda bulunulduğu, itirazı inceleyen hâkim sanık ... tarafından 28.04.2015 tarihli ve 122 değişik iş sayılı kararla itirazın reddi ile itirazın incelenmesi için dosyanın 6. Sulh Ceza Hâkimliğine gönderildiği, 6. Sulh Ceza Hâkimliğince 30.04.2015 tarih ve 2015/1660 değişik iş sayı ile itirazın reddedildiği, 07.05.2015 tarihinde tahliye isteminde bulunulması üzerine 3. Sulh Ceza Hâkimliği tarafından 08.05.2015 tarih ve 1869 sayı ile itirazın reddine ve dosyanın 4. Sulh Ceza Hâkimliğine gönderilmesine karar verildiği, 4. Sulh Ceza Hâkimliğince de 11.05.2015 tarih ve sayı ile itirazın reddedildiği, Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından 12.05.2015 tarihinde 2015/19761 sayılı iddianame ile Yusuf Müjdat Kaya’nın kasten yaralama suçundan TCK’nın 86/1, 86/3-e, 87/1-d, 29/1, 53, 54 ve 63. maddeleri gereğince cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna, müsadereye ve mahsuba, Oğuzhan Ermurat’ın ise suç delillerini yok etme, gizleme veya değiştirme suçundan TCK’nın 281/1 ve 53. maddeleri gereğince cezalandırılmasına ve hak yoksunluğuna karar verilmesi talebiyle Asliye Ceza Mahkemesine dava açıldığı,

HSK müfettişi tarafından UYAP sistemi üzerinden alınan ekran çıktısına göre; 2015/122 sorgu sayılı dosyanın UYAP sistemi üzerinden yapılan incelemesinde itirazın reddine dair kararın katip ... tarafından 29.04.2015 tarihinde saat 14.31’de oluşturulduğu, sanık ... tarafından da aynı gün saat 14.36’da okunup 14.37’de imzalandığı,

İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığının 2014/5905 sayılı iddianamesinin incelenmesinde; şikâyetçi Soner Doruk vekili Av. ... tarafından Zeki Doruk, İsa Albayrak ve Tuncay Dursun hakkında şikâyette bulunulması üzerine yapılan soruşturma sonucunda Tatbak Gıda San. Tic. Ltd. Şti. ortaklar kurulu kararı defterinde mevcut olan 24.08.2007 tarihli hisse devri konusundaki kararda bulunan imzanın şikâyetçi Soner Doruk’un eli mahsulü olmadığından şüphelilerin özel belgede sahtecilik suçundan cezalandırılmaları istemiyle Asliye Ceza Mahkemesine dava açıldığı,

İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığının 2014/172764 sayılı soruşturma dosyasının incelenmesinde; şikâyetçi Soner Doruk vekili Av. ... tarafından 04.12.2014 tarihli dilekçe ile Zeki Doruk, İsa Albayrak ve Tuncay Dursun’un resmî belgede sahtecilik suçunu işlediklerinden bahisle şikâyette bulunulması sonrasında İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından 26.03.2014 tarihli ve 2014/5905 sayılı iddianame ile anılan şüpheliler hakkında özel belgede sahtecilik suçundan Asliye Ceza Mahkemesine dava açıldığı, kamu davasının İstanbul Anadolu Asliye Ceza Mahkemesinin 2014/176 esas sayılı dosyasında derdest olduğundan her ne kadar şikâyetçi Soner Doruk vekili Av. ... tarafından aynı kişiler hakkında bu defa resmî belgede sahtecilik suçundan şikâyette bulunulmuş ise de davanın görüldüğü Mahkemece atılı suçun vasfının değiştiğine kanaat getirilmesi durumunda ek savunma vermek suretiyle hüküm kurulabileceğinden verilen kovuşturmaya yer olmadığı kararına yönelik şikâyetçi Soner Doruk vekili Av. ...'in 04.02.2015 tarihli itiraz dilekçesinin Cumhuriyet Başsavcılığının 11.02.2015 tarihli yazısıyla Sulh Ceza Hâkimliğine gönderildiği, İstanbul Anadolu 2. Sulh Ceza Hâkimliğince 11.03.2015 tarihli ve 2015/722 değişik iş sayı ile itirazın reddine karar verildiği,

03.03.2015 tarihli tutanağa göre; Adalet Komisyonu Başkanı ...’ın, Avukat ...'in yanına geldiği ve 2. Sulh Ceza Hâkimi ...'nin avukatlık bürosunu arayarak sekreterine "Avukat Bey bana gelsin, bir dosyayla ilgili görüşeceğim" dediğini ve sonrasında dizüstü bilgisayar ekranında yazılı bulunan "50.000 TL verirsen bu iş olur" yazısını okuttuğunu söylemesi üzerine konunun Cumhuriyet Başsavcısı ... ve Komisyon Üyesi ...'e aktarıldığı, ...’in beyanları doğrultusunda İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcısı ..., Adalet Komisyonu Başkanı ... ve Adalet Komisyonu Üyesi ... tarafından tutanağın imzalandığı,

05.06.2015 tarihli bilirkişi raporuna göre; İstanbul Anadolu Adliyesinde bulunan kamera görüntülerinin olay tarihindeki incelemesinde katılan ...’nin saat 16.16 ile 17.19 arasında adliye koridorundaki hareketlerinin görüldüğü, iddiaya konu olayın gerçekleştiği belirtilen mahkeme kaleminin önünde herhangi bir güvenlik kamerasının bulunmadığı,

Katılan ...’in avukatlık bürosunda kullandığı 216 492 49 94 numaralı sabit telefona ait HTS kayıtlarının incelenmesinde; 18.02.2015 tarihinde saat 12.02.05’de İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığına ait hat üzerinden arandığı ve 32 saniyelik görüşme olduğu, 19.02.2015 tarihinde ise saat 12.59.09, 12.59.45, 13.00.59, 13.03.39, 13.03.40, 13.41.23 ve 13.41.41'de İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığına ait hat üzerinden arandığı ancak görüşme gerçekleşmediği,

Katılan ...’in avukatlık bürosunda kullandığı 216 492 49 94 numaralı sabit telefona ait HTS kayıtlarının incelenmesinde; 18.02.2015 tarihinde saat 12.02.05’de İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığına ait hat üzerinden arandığı ve 32 saniyelik görüşme olduğu, 19.02.2015 tarihinde ise saat 12.59.09, 12.59.45, 13.00.59, 13.03.39, 13.03.40, 13.41.23 ve 13.41.41'de İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığına ait hat üzerinden arandığı ancak görüşme gerçekleşmediği,

İstanbul Anadolu 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 05.03.2015 tarihli ve 284 değişik iş sayılı kararına göre; Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından sanık ve katılan ... hakkında rüşvet suçundan CMK’nın 135 ve CMK 140. maddeleri gereğince iletişimin tespiti ve teknik araçlarla izleme yönünde talepte bulunulduğu, ancak suçüstü hükümleri uyarınca delil elde edilebileceğinden bu talebin reddedildiği,

Anlaşılmaktadır.