muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/6284, Karar No: 2016/8317, Tarih: 12.12.2016

**11. Ceza Dairesi         2015/6284 E.  ,  2016/8317 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

1- Sanığın olay tarihinde ...Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 2007/415 soruşturma sayılı dosyası kapsamında ikametinde yapılan aramada kardeşi ...adına düzenlenmiş, üzerinde kendisine ait fotoğrafın bulunduğu 1 adet nüfus cüzdanı ile 1 adet pasaportun ele geçirildiği, sanığın savunmasında arama kararına dayanak teşkil eden soruşturma neticesinde hakkında... 4. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2007/139 Esas sırasında yürütülen kovuşturma kapsamında aynı sahte belgelere ilişkin mahkûmiyetine karar verildiğini, iş bu davanın mükerrer olduğunu iddia etmesi karşısında, UYAP sistemi üzerinden yapılan incelemede sanığın,... 4. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 09/10/2007 tarih ve 2007/139 Esas- 2007/294 Karar sayılı dosyasında ikametinde aynı tarihte yapılan bir arama işlemi esnasında ele geçirilen, üzerinde kendisine ait fotoğrafın bulunduğu 1 adet nüfus cüzdanı ile 1 adet pasaporta ilişkin olarak yargılanıp mahkum olduğu anlaşılmakla, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti ve mükerrer yargılamanın önlenmesi bakımından, belirtilen davaya ilişkin dosya celp edilip, incelenerek özetinin duruşma tutanağına geçirilmesi, mümkünse kamu davalarının birleştirilmesi, aksi takdirde bu davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dosyaya intikali sağlanıp, toplanan tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken, eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Kabule göre de; 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesi'nin 08/10/2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı, 5320 sayılı yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 12.12.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/20535, Karar No: 2013/16217, Tarih: 30.10.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2012/20535 E.  ,  2013/16217 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp,onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır.Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun Kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS. madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse .......aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına....saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanığın resmi nikahlı evli iken, vefat eden babasından sigorta maaşını alabilmek için 15.09.2003 tarihinde muvazzalı olarak boşandığı, ancak eski eşi ile aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri , SGK' dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdığı iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelliyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 Sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 30.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/26270, Karar No: 2014/8411, Tarih: 30.04.2014

**11. Ceza Dairesi         2012/26270 E.  ,  2014/8411 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek, defter ve belge ibraz etmemek

HÜKÜM : Beraat

1-Katılan vekilinin “2005, 2006, 2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek” ile “ defter ve belge ibraz etmemek” suçlarından kurulan beraat hükümlerine ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Elde edilen delillerin hükümlülüğe yeter nitelik ve derecede bulunmadığı dosya içeriğine uygun şekilde gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

2- Katılan vekilinin “2004 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçundan kurulan hükme ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen "2004 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK'nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suç tarihinden, temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK'nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK'nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, 30.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13618, Karar No: 2012/18446, Tarih: 04.10.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/13618 E.  ,  2012/18446 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava, taşınmazın kıyı kenar çizgisi içerisinde kalması nedeniyle verilen tapu iptal kararından sonra açılan tazminat istemine ilişkin olup, Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 09.02.2012 gün 2012/1 sayılı kararı uyarınca, dosyanın Yargıtay'a geliş tarihi (16.01.2012) dikkate alındığında, temyiz incelemesi Dairemizin görevi dışında bulunduğundan, dosyasının görevli . Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 04.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/16013, Karar No: 2012/17715, Tarih: 10.09.2012

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/16013 E.  ,  2012/17715 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı ve işçilik alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, davanın açılmamış sayılmasına karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davacınını kıdem tazminatı ile birlikte bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, tarafların duruşma günü davayı takipsiz bırakması sebebi ile dava dosyasının işlemden kaldırılmasına karar verilmesinden itibaren üç ay süre geçmesine rağmen davanın yenilenmediği gerekçesi ile açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

Davacı vekili, duruşma gününün usulüne uygun tebliğ edilmeden yokluğunda yargılama yapılarak dosyanın işlemden kaldırılmasına bunun sonucunda davanın açılmamış sayılmasına karar verildiği gerekçesi ile kararı temyiz etmiştir.

Yargılamanın hukuka uygun ve sağlıklı bir biçimde sürdürülebilmesi, iddia ve savunmanın özgürce ileri sürülebilmesi ve delillerin eksiksiz olarak toplanıp tartışılabilmesi, öncelikle tarafların yargılamadan haberdar edilmeleri ile mümkündür.

Davanın tarafları ile vekillerinin davaya ilişkin işlemleri öğrenebilmesi için, tebligatın usulüne uygun olarak yapılması, duruşma gün ve saatinin kendilerine bildirilmesi gerekmektedir. Duruşma günü ile tebligatın yapıldığı tarih arasında makul bir süre olmalıdır. Aksi takdirde tarafların hakları kısıtlanmış olur.

Yargılama sırasında yapılan tebliğlerle ilgili tebliğ mazbatalarının ve ilgili diğer belgelerin dosyaya konulması gerekir. 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve bu Kanunun uygulanması için çıkarılan tüzük hükümleri tamamen şeklidir ve titizlikle uygulanması gerekir. Bir davada yapılan tebligatların usulüne uygun olarak yapılıp yapılmadığını hâkim kendiliğinden denetlemelidir. 7201 sayılı Kanun'un 11/i maddesi gereğince vekil vasıtasıyla takip edilen işlerde tebligat vekile yapılır.

Dosyadaki bilgi ve belgelere göre, davacı vekili 09/02/2011 tarihli dilekçesi ile mazeret bildirmiş, 09/02/2011 günlü duruşmada mesleki mazereti kabul edilerek yeni

Dosyadaki bilgi ve belgelere göre, davacı vekili 09/02/2011 tarihli dilekçesi ile mazeret bildirmiş, 09/02/2011 günlü duruşmada mesleki mazereti kabul edilerek yeni

duruşmanın kalemden öğrenilmesine, aynı günlü duruşma tutanağında iflas müdürlüğünden alacaklar toplantısının yapılıp yapılmadığının sorulması işlemine ilişkin verilen 2 sayılı ara kararında davacı tarafından yargılama giderinin karşılanmasına karar verilerek duruşma günü 06/06/2011 gününe talik edilmiştir. 06/06/2011 günlü duruşmada ise, taraflarca takip edilmeyen davanın yenileninceye kadar 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 409/1. maddesi gereğince işlemden kaldırılmasına, yenileme işlemi yapılmaması sebebiyle üç aylık süre geçtiği gerekçesini içeren 12/09/2011 günlü karar ile davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

Yukarıdaki açıklamalar ışığı altında somut olay değerlendirildiğinde, 09/02/2011 günlü duruşmada verilen ara kararı gereğinin yerine getirilmesi için mesleki mazereti kabul edilen davacı vekiline usulüne uygun bildirimde bulunulmadığı ve bu bağlamda mahkemenin "duruşma gününün kalemden öğrenilmesine" şeklindeki ara kararının da kanuni dayanağı bulunmadığı gibi, 7201 sayılı Tebligat Kanunu hükümlerine de aykırılık teşkil ettiği, bildirimin mevzuat kapsamında yöntemince yapılmadığı ve geçersiz olduğu, davacı tarafa hukuki dinlenilme hakkı tanınmadığı anlaşılmaktadır.

Davanın taraflarının, usul hukuku hükümlerine aykırı olarak açıklama ve ispat hakkını kullanmalarının kısıtlanması, iddia ve savunma hakkının kısıtlanması sonucunu doğurur.

Bu sebeple, davacı vekilinin kamu düzenine ilişkin olan Anayasanın 36. maddesinde de açıklanan iddia hakkını kullanabilmesi için ara kararının tarafına bildirilmesi ile duruşma gün ve saatini gösterir davetiyenin Tebligat Kanunu ve ilgili tüzük hükümlerine uygun şekilde tebliğ edilmesi yönlerinin gözardı edilerek, dava takip edilmediğinden ve davacının davayı yenileme yükümlülüğünü yerine getirmediğinden bahisle davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 10.09.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/35447, Karar No: 2019/816, Tarih: 23.01.2019

**19. Ceza Dairesi         2015/35447 E.  ,  2019/816 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6831 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre, dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

A-Sanık hakkında ağaç kesme suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyizin incelenmesinde;

Sanık hakkında dikiliden ağaç kesme suçundan 6831 sayılı Kanun'un 91/1. maddesinden cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmış olmasına göre, sanığın kuru karaçam ve kuru meşe sırıkları ile çadır kurmuş olması, kesildiği iddia olunan ağaçların dip kütüklerinin tespit edilememesi, sanık tarafından dikiliden ağaç kesildiğine dair dosya kapsamında bir delil bulunmaması ve sanığın çalıları topladığı yönündeki savunmaları karşısında, eylemin 6831 sayılı Kanun'un 91/5. maddesi kapsamında kalan suçu oluşturacağı gözetilmeden yazılı şekilde hüküm tesisi kanuna aykırı; sanığın eyleminin 6831 sayılı Kanun'un 91/5. maddesi kapsamında olduğu ve 14.04.2011 tarih 27905 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'un 11. maddesi ile 6831 sayılı Kanun'un 91/5. maddesinde yapılan değişiklik dikkate alındığında bu suçun 5326 sayılı Kabahatler Kanunu gereğince kabahat neviine dönüşüp suçun işlendiği 04/05/2013 tarihi ile inceleme tarihi arasında 5326 sayılı Kanun'un 20/2-c maddesinde öngörülen 3 yıllık zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş bulunduğunun anlaşılması,

Bozmayı gerektirmiş; sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, tebliğnameye aykırı olarak hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA ve gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5236 sayılı Kanun'un 20. maddesi gereğince kabahatli hakkında İDARİ PARA CEZASI VERİLMESİNE YER OLMADIĞINA,

B-Sanık hakkında işgal ve faydalanma suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyizin incelenmesinde;

Sanığın 6831 sayılı Kanun'un 76/a maddesi kapsamında kalan orman alanında geçici olarak konaklamak amacıyla çadır kurmak eyleminin, 6831 sayılı Kanun'un 110/1. maddesi gereği kabahat niteliğinde olup idari para cezasını gerektirdiği, 5326 sayılı Kabahatler Kanunu'nun 24. maddesi gereğince kovuşturma konusu fiilin kabahat oluşturduğunun anlaşılması halinde mahkeme tarafından idari yaptırım kararı verilmesi gerektiği kabul edilerek yapılan incelemede;

Sanığın geçici çadır kurma eyleminin 6831 sayılı Kanun'un 110/1. maddesi kapsamında kabahat nev’inde olup eylem tarihi ile inceleme tarihi arasında 5326 sayılı Kanun'un 20/2-c maddesinde öngörülen zamanaşımı süresinin gerçekleşmesi,

Sanığın geçici çadır kurma eyleminin 6831 sayılı Kanun'un 110/1. maddesi kapsamında kabahat nev’inde olup eylem tarihi ile inceleme tarihi arasında 5326 sayılı Kanun'un 20/2-c maddesinde öngörülen zamanaşımı süresinin gerçekleşmesi,

Bozmayı gerektirmiş; sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, tebliğnameye aykırı olarak, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA ve gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5236 sayılı Kanun'un 20. maddesi gereğince kabahatli hakkında İDARİ PARA CEZASI VERİLMESİNE YER OLMADIĞINA, 23/01/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/10052, Karar No: 2023/2837, Tarih: 27.04.2023

**12. Hukuk Dairesi         2022/10052 E.  ,  2023/2837 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 22. Hukuk Dairesi

HÜKÜM/KARAR : Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul 28. İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki icra memur işlemini şikayet ve muhtıranın iptalinden dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince şikayetin kabulü ile; 13. İcra Dairesinin 2019/10097 Esas sayılı dosyasında verilen 01.04.2019 tarihli müdürlük kararı ve 01.04.2019 tarihli muhtıranın iptaline karar verilmiştir.

Kararın davalı alacaklı tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı alacaklı tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı borçlu dava dilekçesinde; icra dosyasından çıkartılan ilamlı icra tebligatının borçla hiçbir ilişkisi bulunmayan Büyükelçilik tarafına yapıldığını, söz konusu tebligatın mevzuata aykırı bir şekilde yapıldığını, diplomatik tebligat gereği ilgili daire nezdinde Dışişleri Bakanlığı üzerinden yapılması gerekirken yasaya ve uluslararası sözleşmelere aykırı bir şekilde tebligat gönderildiğini, gönderilen tebligat kabul edilmemekle birlikte, söz konusu ilam ile Suudi Arabistan Krallığı diplomatik misyon kişiliğinin adı geçmediğinden hiçbir şekilde ilamın muhatabı ve borçlusu olmadığını belirterek, müvekkiline yapılan usulsüz tebligatın yapılmamış sayılmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı alacaklı tarafından verilen cevap dilekçesinde; davanın reddine karar verilmesi talep edilmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk derece mahkemesince; şikayetin kabulü ile; 13. İcra Dairesinin 2019/10097 Esas sayılı dosyasında verilen 01.04.2019 tarihli müdürlük kararı ve 01.04.2019 tarihli muhtıranın iptaline karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı alacaklı istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı alacaklı istinaf başvuru dilekçesinde; borçlu Suudi Arabistan okulunun ... tüzel kişiliğine bağlı olduğunu, tebligatların diplomatik usule uygun bir şekilde yapıldığını beyanla mahkeme kararının kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç