muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/387, Karar No: 2019/246, Tarih: 21.03.2019

TDK sözlüğüne göre vaka=olay demektir. Kanun açıkça 'temyize giden hususlarla ilgili olay (vaka) hakkında inceleme (denetim) yapılır.' demektedir.

Yerel Mahkeme tarafından sanık hakkında gündüzleyin bina dahilinde hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlâli suçlarından mahkûmiyet kararı verilmiş, TCK'nın 116. maddesi uyarınca verilen karara HAGB uygulanmış, yapılan itiraz reddedilmiştir.

Hırsızlık konusunda mahkemece verilen hapis cezası sanık müdafisi tarafından temyiz edilmiştir. Antalya Bölge Adliye Mahkemesi kararı istinafen inceleyerek 'yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmaması' nedeniyle CMK'nın 223/2-e maddesi gereğince sanığın beraatine karar vermiştir.

Bu karar, katılan vekili tarafından temyiz edilmiştir. Katılan vekili, sanığın kolluktaki ve mahkemedeki beyanlarını, tanık beyanlarını, teslim tutanaklarını vs. ayrıntılı olarak temyiz dilekçesinde özetledikten sonra delilleri saymış, bu delillerle sanığın mahkûm olması gerektiğini belirterek beraat kararını temyiz etmiştir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu 38-113 sayılı içtihadında; beraat kararlarının temyiz edilebileceğine hükmetmiştir. Bu kararda, beraat kararları arasında herhangi bir ayrım da yapmamıştır.

Kaldı ki, Anayasamız hak arama özgürlüğünü düzenlemiş ve bu özgürlüğün ancak kanunla sınırlandırılacağını öngörmüştür. CMK’da daha önce temyiz edilemeyecek kararlar arasında, ilk derece mahkemesinin verdiği mahkûmiyet kararlarının, bölge adliye mahkemesi tarafından kaldırılması sonucu verilen beraat kararları da vardı. Ancak kanunda yapılan değişiklik ile bu madde kaldırılmıştır.

Yani, yerel mahkemenin verdiği mahkûmiyet kararı, bölge adliye mahkemesi tarafından beraat olarak değiştirildiğinde bu karar temyiz edilebilecektir.

Kanunda, bölge adliye mahkemesi tarafından verilen beraat kararlarından hangilerinin temyiz edilemeyeceği yönünde, ceza miktarı itibarıyla 2 yıla kadar hapis cezası içeren suçlara ilişkin olan 286/2-c maddesi haricinde herhangi bir kısıtlama yoktur. Bu maddede, işlenen fiile uygulanacak yasa maddesinin 2 yıla kadar hapis cezası içermesi hâli düzenlenmiştir. Maddenin, ceza sınırı 2 yılın üzerinde olanlar için uygulanmayacağı, uygulanamayacağı açıktır.

Gerek Yargıtay Ceza Genel Kurulunda gerek doktrinde, yerel mahkemenin verdiği mahkûmiyet kararının istinaf edilmesi üzerine bölge adliye mahkemesi tarafından beraat olarak değiştirilmesi durumunda beraat kararlarının temyiz edilebileceği tereddütsüz olarak kabul edilmektedir. Üstelik hiçbir karar ve düzenlemede; beraat kararlarının temyiz edilemeyeceği yönünde bir hüküm yoktur. (Cezanın üst sınırının 2 yıl hapis içeren suçlara yönelik CMK'nın 286/2-c istisnası)

CMK'nın 288. maddesi temyiz nedenlerini saymış, 289. maddede verilen hükmün hukuka aykırılık hâlleri düzenlenmiştir.

Tarafların temyiz konusu yaptıkları hususların incelemesi ve neticelenmesi gerekir.

CMK'nın 288. maddesi temyiz nedenlerini saymış, 289. maddede verilen hükmün hukuka aykırılık hâlleri düzenlenmiştir.

Tarafların temyiz konusu yaptıkları hususların incelemesi ve neticelenmesi gerekir.

Katılmadığımız bazı görüşlere göre, temyiz incelemesinde gösterilmeyen nedenlerden dolayı bölge adliye mahkemesi dosyası temyizen incelenip karara bağlanamaz.

Anayasanın 141. maddesinde bütün mahkeme kararlarının gerekçeli olarak yazılması gerektiği yönünde emredici düzenleme vardır.

CMK'nın 34. maddesinde, hâkim ve mahkemenin her türlü kararlarının gerekçeli olarak yazılması gerektiği yönündeki düzenleme de aynı yöndedir.

CMK'nın 230. maddesinde hükümlerin gerekçeli olarak düzenlenmesi gerektiği ile gerekçe yazılırken düzenlenmesi gereken hususlar tek tek gösterilmiştir. Öte yandan ceza sistemimize hâkim olan ilke maddi gerçekliğin araştırılmasıdır. Buna bağlı olarak bu ilke, re'sen delil toplama hak ve yetkisini de bünyesinde barındırmaktadır. 'Şüpheden sanık yararlanır' kuralı ise tüm uluslararası ceza hukukuna hâkim olan en temel ilkelerdendir.

Hukuk davalarında temyiz isteği sebebe bağlı değilken, ceza davalarında bu isteğin, belli istisnaların (CMK'nın 289. maddesi) haricinde sebebe dayalı olması Anayasamızın kanun önünde eşitlik ilkesine de açıkça aykırılık teşkil etmektedir. Şekli gerçekliğin araştırıldığı hukuk davalarında temyiz isteğinin sınırlandırılmamasına rağmen maddi gerçekliği ve mutlak doğruyu araştırmak zorunda olunan ceza yargılamasında bu hususun sınırlandırılması açıkça eşitlik ilkesine aykırı olduğu gibi maddi gerçekliği araştıran ceza yargılamasının temel prensiplerine de aykırıdır.

Diğer taraftan, yerel mahkeme tarafından verilen ve kanuna açıkça aykırı olan kararın istinaf tarafından re'sen incelenip karara bağlanması ve sanığın lehine düzeltilerek karar verilmesi gerekirken istinaf mahkemesinin sehven bunu atlaması hukuka açıkça aykırı olan bir hususu hukuka uygun hâle getirmez. Bunun temyiz sebebi olarak gösterilmemesi de bu hukuka aykırılığı gidermez.

Ortada CMK'nın 288. maddesi kapsamında çok açık hukuka aykırılık vardır. Ceza yargılamasının amacı maddi gerçekliği araştırmaktır. Açıkça kanuna aykırı olan dosyadan sadece gerekçeli kararın okunmasıyla bile anlaşılabilen bir aykırılığın temyiz gerekçesinde gösterilmemesi nedeniyle yok kabul edilmesi mümkün değildir. Sadece şekle bakarak temyiz incelemesi kapsamı dışında tutulması adalet duygusunu zedeleyecektir. Mesela; adam öldürmekten yerel mahkemece mahkûmiyet kararı verildi. İstinaf kararı onadı. Dosya başka nedenlerle temyiz edildi. Temyiz incelemesi sırasında maktulün ölmediği anlaşıldığında bu dikkate alınmayacak ve sanığa adam öldürmekten ceza verilmeye devam mı edilecektir?

Yine aynı şekilde tehdit ve hakaret suçundan yargılanan ve mahkûm olan sanığın doğuştan sağır ve dilsiz olduğu açıkça anlaşılsa ya da bu kişinin tek tanık olduğu bir yüze karşı tehdit suçunda 'mahkemenin ve istinafın kabulüne karışamayız' deyip temyiz dilekçesinde gösterilmedi diye kararı onayacak mıyız?

Yine cinsel istismar iddiasında yerel mahkemece verilen (TCK'nın 102/2. maddesi) ve istinaf tarafından onandıktan sonra temyize gelen olayda, sanığın doğuştan kadın olduğu ancak erkek gibi yetiştirildiği ve herkesin erkek olduğunu sandığı tıbben anlaşılsa yine de dilekçede gösterilmedi diye olayın erkek cinsel organı ile gerçekleştirildiği kabul edilerek cinsel istismardan verilen ceza onanacak mıdır?

Bilindiği üzere kanun yararına bozma kararları ancak olağan temyiz yolları tüketilmeden kesinleşen kararlara karşı gidilebilen bir yoldur. Olayımızda bölge adliye mahkemesi tarafından verilen karar, temyiz talebi üzerine Yargıtay incelemesinden geçtiği için KYB konusu yapılamayacaktır. Gerçi temyizde sebebe bağlılık nedeniyle inceleme yapılmayan hususlarda KYB’ye gidilebileceği yönünde görüşler var ise de bu takdirde de yapılan işlem usul ekonomisine uygun düşmeyecektir. Şöyle ki, temyizen önümüze gelmiş ve inceleme için sıra beklemiş bir karar açıkça kanuna aykırı olmasına rağmen sırf temyiz dilekçesinde gösterilmedi diye inceleme dışında tutulacak, aylar sonra kesinleştirildikten sonra temyiz dilekçesinde gösterilmeyen açık hukuka aykırılık sebebi için yerel savcılıklardan başlayarak yazışmalar yapılacak, Bakanlık ve nihayetinde Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına kadar gelecek, sonra KYB talebiyle ilgili daireye yeniden girip sorulacak, sonra incelenecek, belki aylarca sonra yine başlanılan noktaya dönülerek açıkça hukuka aykırı olan husus temyizen incelenip bozma kararı verilecek, kararın niteliği gereği kaos olacaktır. (Kararın bir kısmı onandı veya bozuldu, bir kısmı KYB’ye geldi vs. gibi.)

CMK'nın 308 maddesi, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına sanık lehine veya aleyhine itiraz etme hakkı vermiştir. Aleyhe itirazlarda otuz günlük bir süre vardır. Lehe itirazlarda ise herhangi bir süre yoktur.

Madde metni dikkatli incelendiğinde, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının herhangi bir nedene de bağlanmadığı açıkça görülmektedir.

CMK'nın 308 maddesi, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına sanık lehine veya aleyhine itiraz etme hakkı vermiştir. Aleyhe itirazlarda otuz günlük bir süre vardır. Lehe itirazlarda ise herhangi bir süre yoktur.

Madde metni dikkatli incelendiğinde, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının herhangi bir nedene de bağlanmadığı açıkça görülmektedir.

Yani daire tarafından açıkça kanuna ve hukuka aykırı olan ve mutlak temyiz nedeni olduğu hâlde sırf sanık müdafisi veya sanık tarafından temyiz dilekçesinde gösterilmediği gerekçesiyle inceleme konusu yapılmayan hususlarda Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı rahatlıkla sanık lehine veya aleyhine itiraz yoluna gidebilmektedir. Bu takdirde ilgili daire kararda hiçbir gerekçeye bağlanmamış olsa bile 'Ben itiraza konu hususları incelemedim. Bu nedenle itirazı inceleme yetkim yok.' mu diyecektir? Ya da itirazı reddedip Ceza Genel Kuruluna mı gönderecektir? Yine Ceza Genel Kurulu önüne itiraz yoluyla getirilen olayda itiraz nedenleriyle bağlı olmaksızın tüm hususları inceleme konusu yapmaktadır. Hatta itiraz bir aylık sürede gelmiş ise aleyhe olarak da inceleme yapılabilmektedir. Buna hiçbir engel yoktur. Ceza Genel Kurulunun gördüğü kanuna ve hukuka aykırılığı re'sen düzeltebileceğini kabul ederken dairenin böyle bir yetkisi olmadığını kabul etmek açıkça çelişki yaratacaktır.

Mutlak gerçekliği araştırma zorunluğu ilkesi gereğince itirazı kabul etme zorunluğu vardır. Dosya elinde iken tek seferde inceleyip sonuçlandırma imkanı varken itirazın gelmesini beklemek hem usul ekonomisine hem de adalete zararlar verecektir. Olağan kanun yolu varken olağanüstü kanun yoluna gidilmesinin hukuken bir anlamı da yoktur faydası da.

Kaldı ki; gerek T.C. Anayasası, gerekse usul kuralları, mahkeme kararlarının gerekçeli olmak zorunda olduğunu düzenlemişlerdir. Sadece şekli gerekçe değil, maddi gerekçe de aranmalıdır. Sadece herhangi bir gerekçenin yazılması o kararı gerekçesizlikten kurtarmamalıdır. Mesela hırsızlık suçundan hüküm kuran mahkeme tarafından adam öldürme suçuna ilişkin dosyaya ve delillere uymayan gerekçe yazılsa sadece gerekçe olarak yazılmış olması nedeniyle bu gerekçe geçerli ve yeterli mi kabul edilecektir? Hatta gerekçe yerine olayla hiç alakalı olmayan günlük olaylardan biri yazılsa bu gerekçe yine yeterli gerekçe olarak kabul mu edilecektir? Yazılan gerekçenin olaya ve kanuna uygun olması gerekir.

Böyle bile olsa kanunun ruhuna ve amacına göre hatalı olan bir kararın CMK'nın 288 ve 289/g maddeleri uyarınca temyizen incelenip bozulması gerekirdi.

Kaldı ki, olayımızda müdahil vekili oldukça ayrıntılı bir temyiz dilekçesi yazmış tüm delilleri tartışmış ve bu delilere göre sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi gerekirken beraatine karar verildiğini belirterek dosyayı temyiz etmiştir. Verilen kararın niteliği gereği deliller ve olaylar değerlendirilmeden beraat kararının yerinde olup olmadığının tespiti mümkün değildir.

Kaldı ki, olayımızda müdahil vekili oldukça ayrıntılı bir temyiz dilekçesi yazmış tüm delilleri tartışmış ve bu delilere göre sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi gerekirken beraatine karar verildiğini belirterek dosyayı temyiz etmiştir. Verilen kararın niteliği gereği deliller ve olaylar değerlendirilmeden beraat kararının yerinde olup olmadığının tespiti mümkün değildir.

Olay denetimi yapmadan yani mahkemenin var kabul ettiği sübutu BAM’ın yok kabul etmesine neden olan delilleri tartışmadan olayın çözülmesi, sağlıklı ve doğru bir denetim yapılması mümkün değildir. Aksi takdirde yapılan, denetim değil tasdik olur.

Yargıtay 6. Ceza Dairesi 12.04.2017 tarihli ve 1168-1046 sayılı ilamında bu hususları tartışmıştır.

Söz konusu kararda özetle; '...Önce olay öğrenilmelidir. Maddi olayın tespiti, hukuki durumun tespitidir. Olayın faili ve bunun ceza hukuku karşısında sorumluluğu öncelikle olayın belirlenmesiyle mümkündür.

Olay ise deliller ile öğrenilebilir. Delillerin gösterdiği objektif bakımdan bir ihtimaldir. İhtimal belli dereceye gelince kanaat (kanı) olacaktır...

Ceza muhakemesinin asıl amacı maddi gerçeği ortaya çıkarmaktır. Buna ulaştıracak araç ise delillerdir. Deliller; tarafların samimi açıklamaları, tanık beyanları, bundan başka kişilerin anlatımları, tutanaklar, özel yazılı açıklamalar, görüntü ve/veya ses kayıt eden açıklama ve belirtiler şeklinde ayrıma tabi tutulabilir. Suç konusu ve/veya alet, olayın parçası iken, olay yerinde kalan her türlü iz ve eser belirti olup olayı temsil eden dolaylı delildir. Bütün ispat araçları delildir. Soyut olarak deliller eşdeğerdedir. Eylem veya eylemlerin suç olup olmadığının belirlenmesi için eylemin sabit olup olmadığı kanıtların yorumu ile saptanır. Hâkim hangi kanıtı nasıl yorumladığını ve sonuca nasıl ulaştığını gerekçede açıklar. Gerekçedeki mantıksal kronolojik dizi ise; iddia, savunma, kanıtlar, kanıtların yorumu ve sabit kabul edilen eylem; ihlâl edilen norm ve bunun yorumu ile ulaşılan sonuçla hüküm şeklinde olmalıdır.

Olay mahkemesinin hükmünü inceleyen bir üst mahkeme, kararın tümünü incelemelidir. Tümünün incelenmesinden kasıt; olayın, maddi ve hukuki boyutunun tekrar incelenmesidir. Maddi meselenin çözümü dosyaya giren deliller üzerinden olayın kontrol edilmesiyle mümkündür.

Maddi meseleye ilişkin hususlar;

1) Maddi tesbitlerin tam ve çelişkisiz olup olmadığı,

2) Olayın başka bir şekilde gelişme ihtimali bulunup bulunmadığı,

3) Tecrübe kaidelerine ve mantık kurallarına aykırılıkların mevcut olup olmadığı,

4) Eksik tahkikat yapılıp yapılmadığı,

5) Mahkemenin takdir yetkisini yerinde kullanıp kullanmadığı,

Yönlerinin denetlenmesi ile mümkündür.

Olay mahkemesinin inanarak verdiği kararı, üst mahkeme inceleyip tümüyle değerlendirerek bir sonuca varır.

Maddi ve hukuki sorun birbirine sıkı sıkıya bağlı olup maddi durumun tespiti hukuki durumun da tespitini oluşturur.

3) Tecrübe kaidelerine ve mantık kurallarına aykırılıkların mevcut olup olmadığı,

4) Eksik tahkikat yapılıp yapılmadığı,

5) Mahkemenin takdir yetkisini yerinde kullanıp kullanmadığı,

Yönlerinin denetlenmesi ile mümkündür.

Olay mahkemesinin inanarak verdiği kararı, üst mahkeme inceleyip tümüyle değerlendirerek bir sonuca varır.

Maddi ve hukuki sorun birbirine sıkı sıkıya bağlı olup maddi durumun tespiti hukuki durumun da tespitini oluşturur.

Yargıtay kural olarak, olay yargılaması yapmadığı için 'doğrudan' olay değerlendirmesi yapamayacaktır. Ancak olayla ilgili hukuk kuralına riayet edilmediği için olay değerlendirmesi, usul hükmüne aykırı olduğundan ve vicdani kanaat ile hüküm verilirken denetim dışı bırakılan hususlar ihlâl sonucunu doğuracağından hukuki yerindelik denetimi gereklidir ...' şeklinde karar vermiştir.

Kısaca özetlemek gerekirse; beraat hükmünü denetleyebilmek, delillerin değerlendirmesinden geçer, olayı ve delilleri değerlendirmezsek beraat kararının yerinde olup olmadığını denetlememiz mümkün değildir. Dolayısıyla bölge adliye mahkemesi tarafından verilecek, olaya uysun ya da uymasın her türlü beraat kararını tasdikten öteye gidilemeyecektir. Bu husus, maddi gerçekliği araştıran ceza hukuk sistemimize, Anayasanın düzenlediği hak arama özgürlüğüne ve adalet ilkelerine açıkça ters düşecektir.

Somut olayda sanığın, eski çalıştığı iş yerine, sabah henüz bir temizlikçinin bulunduğu saat 07.30 sıralarında geldiği, kapıyı önceden bildiği şifre ile açtığı ve iş yerinde on beş yirmi dakika kadar bir şeyler aradığı, sonra olay yerinden ayrıldığı, ifadesinde hiçbir şey almadığını savunduğu ancak daha sonra yapılan aramada şirketin diğer çalışanlarına ait olup iş yerinde emaneten duran banka ve kredi kartlarından 53 tanesini aldığı anlaşılmış ve katılana teslim edilmiştir. Katılan başlangıçtan beri sanığın 400 TL civarında para ve kartları aldığını iddia etmiş; tanıklar sanığın iş yerini karıştırdığını gördüklerini beyan etmişler, sanık kabul etmiş, iş yeri kamera görüntüleri de arama kayıtlarını doğrulamıştır. Yakalama ve alıkoyma tutanakları katılanın beyanlarını teyit etmiş, iş yerinden rıza hilafına bazı şeyler (kredi kartı ve para) alındığı sabit olmuştur.

Yerel Mahkeme mahkûmiyet kararı vermiş, Bölge Adliye Mahkemesi ise aynı delillerle beraat kararı vermiştir. Müdahil vekili bu hususları anlatarak 'mahkûmiyet verilmeliydi' görüşüyle beraat kararını temyiz etmiştir. Temyiz dilekçesinin içeriği son derece ayrıntılı ve somut delillere dayanmaktadır. Yani mahkûmiyet verilmesini gerektirecek deliller tek tek ve ayrıntılı olarak gösterilmiştir, dosya içeriğine de uygundur.

Yerel Mahkeme kararı da dosya içeriğine ve delillere uygundur. Bu nedenle Bölge Adliye Mahkemesinin, sanığın beraatine yönelik kararının bozulmasına karar verilmesi gerekirken işin esasına girmeden, girilemeyeceği gerekçesiyle onama kararı veren çoğunluk görüşüne katılmıyorum.” açıklamasıyla karşı oy kullanmıştır.

Yerel Mahkeme kararı da dosya içeriğine ve delillere uygundur. Bu nedenle Bölge Adliye Mahkemesinin, sanığın beraatine yönelik kararının bozulmasına karar verilmesi gerekirken işin esasına girmeden, girilemeyeceği gerekçesiyle onama kararı veren çoğunluk görüşüne katılmıyorum.” açıklamasıyla karşı oy kullanmıştır.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 04.06.2018 tarih ve 29628 sayı ile;

"...5271 sayılı CMK'nın 288. maddesi 'Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.', aynı Kanun'un 294. maddesi 'Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.' ve aynı Kanun'un 301. maddesi 'Yargıtay, yalnız temyiz başvurusunda belirtilen hususlar ile temyiz istemi usule ilişkin noksanlardan kaynaklanmışsa, temyiz başvurusunda bunu belirten olaylar hakkında incelemeler yapar.' şeklinde düzenlemeler gerekçe gösterilerek Yüksek Daire temyiz istemini reddetmiş ise de, somut olayda temyiz incelemesi yapılmasına bu hükümler yasal bir engel teşkil etmemektedir. Zira, Yerel Mahkemece yapılan yargılama sırasında suçu sübuta erdiren tüm kanıtlar toplanmış, sanık tevil yollu ikrara ilişkin savunma yapmış, iş yerinden alınan banka kartları karakolda sanık tarafından getirilerek sahiplerine teslim edilmiştir. Artık maddi vakıanın incelenecek veya araştırılacak bir yönü, toplanacak delil kalmamıştır. Bölge Adliye Mahkemesi de mevcut kanıtlara bakarak ancak sanık savunmasına itibar ederek suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmaması gerekçesiyle beraat kararı vermiştir. Mevcut delil durumuna göre verilen bu beraat kararının Yargıtay tarafından temyizen incelenmesine yasal bir engel bulunmamaktadır. Aksini kabul hâlinde, benzer tüm olaylarda, yerel mahkemece verilen mahkûmiyet kararlarının bölge adliye mahkemesi tarafından beraat kararına çevrilmesi durumunda yanlış veya doğru tüm beraat kararlarının temyiz incelemesi dışında kalması gibi bir sonuç doğacaktır ki, herhâlde kanun koyucunun arzu ettiği sonuç bu değildir.

5271 sayılı CMK'nın 223. maddesinin ikinci fıkrasında beş bent olarak hangi hâllerde beraat kararı verilebileceği belirtilmiştir. Anılan maddede belirtilen bendler arasında yer alan 'yüklenen suçun sanık tarafından işlenmediğinin sabit olması' ile 'yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmaması' durumlarını içeren 5271 sayılı CMK'nın 223/2. fıkrasının 'b' ve 'e' bendlerinin maddi vakıa denetimini içerdiği gerekçesi de olayımıza uymamaktadır. Çünkü sanığın mahkûmiyetine yeter derecede delil dosyada mevcuttur ve mevcut delillerin doğru takdir edilip edilmediği maddi vakıa incelemesi olarak değerlendirilemez, bu bir yönüyle hukukilik denetimidir. Yüksek Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 38-113 sayılı kararında atılı suç için öngörülen cezanın üst sınırı on yılın altında da olsa beraat kararının temyizinin mümkün olduğu yolundaki kabulü ile katılan vekilinin beş sayfadan ibaret ayrıntılı temyiz layihası ile layihanın sonuç kısmındaki 'usul, yasa hükümleri, toplanan delillere aykırı olması nedeniyle ve ayrıca re'sen belirlenecek diğer nedenlerle de bozulmasına karar verilmesi' ibaresi de yeterli temyiz gerekçesi olarak dikkate alındığında, dosya içerisindeki mevcut delillere uymayan beraat kararının incelenmesine yasal bir engel bulunmamaktadır." düşüncesiyle itiraz kanun yoluna başvurmuştur.

CMK'nın 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Özel Dairece, 21.06.2018 tarih, 3041-9425 sayı ve oy çokluğuyla itirazın yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Sanık hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı itirazın reddine karar verilmek suretiyle kesinleşmiş olup inceleme, sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen beraat kararı ile sınırlı olarak yapılmıştır.

Özel Daire çoğunluğu ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; Yerel Mahkemece sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen mahkûmiyet hükmünün sanık müdafisi tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince verilen mahkûmiyet hükmünün kaldırılmasına ve sanığın atılı suçtan beraatine ilişkin kararın, katılan vekili tarafından temyizi üzerine Özel Dairece “Yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmaması nedeniyle sanığın CMK'nın 223/2-e maddesi gereğince beraati şeklinde verilen hükmün maddi vakıa denetimi gerektiren bir sebebe dayandığı ve katılan vekilin temyiz isteminin de beraat hükmünün gerekçesine yönelik olmadığı” şeklindeki gerekçe ile katılan vekilin temyiz isteminin reddine karar verilmiş olması karşısında, somut olayda temyiz denetiminin ne şekilde yapılacağının belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya içeriğinden;

İncelenen dosya içeriğinden;

Mersin Cumhuriyet Başsavcılığınca 11.09.2015 tarihli ve 11202-8866 sayılı iddianame ile sanık ...'ın daha önce çalıştığı ve katılan ...'un yetkilisi olduğu iş yerine 24.08.2015 tarihinde gelerek muhasebe bürosunda bulunan 400 TL, iş yeri kaşesi ve çeşitli bankalara ait kredi kartlarını çaldığından bahisle hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarından cezalandırılması istemiyle kamu davası açıldığı,

Yerel Mahkemece yapılan yargılama sonucunda, “...Katılanın M-Oil Petrol isimli iş yerinin müdürlüğünü yaptığı, sanığın da belirtilen iş yerinin eski çalışanı olduğu, olay tarihinde sanığın eski iş yerine, katılanın olmadığı bir saatte gittiği ve muhasebe bürosundaki çekmecede bulunan yaklaşık 400 TL, çeşitli bankalara ait bankamatik kartları ve şirkete ait kaşeleri aldığı, sanığın üzerine atılı suçlamaları kabul etmediği, katılanın belirttiği gibi 400 TL'yi almadığını, ancak bazı belgeleri işten çıkarıldığı için delil olarak kullanmak amacıyla aldığını, suç işleme kastının olmadığını belirttiği, fakat sanığın bu yöndeki beyanlarına itibar edilemeyeceği, keza, katılan beyanı, tanık ...'ın ifadesi, CD izleme tutanağı, olay yeri görgü tespit tutanağı, sanığın üzerinden ele geçirilen iş yeri çalışanlarına ait 52 adet İş Bankası bankamatik kartı ve tüm dosya kapsamı göz önünde bulundurulduğunda, sanığın üzerine atılı suçları işlediği kanaatine varıldığı” şeklindeki gerekçe ile sanığın hırsızlık suçundan TCK'nın 142/2-h, 168/2, 62/1 ve 53. maddeleri uyarınca 2 yıl 1 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluğuna; iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan aynı Kanun'un 116/2, 62/1, 52/2-4. maddeleri uyarınca 3000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, taksitlendirmeye ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, Mersin 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 25.01.2017 tarihli ve 63 sayılı kararı ile sanık müdafisinin itirazının reddine karar verilmek suretiyle iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği,