muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/11138, Karar No: 2012/18320, Tarih: 15.11.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/11138 E.  ,  2012/18320 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İnegöl 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 10/05/2011 tarih ve 2008/379-2011/216 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 31.01.2002 tarihinde kurulmuş olan Arif Oğlu Sigorta ve Aracılık Hizmetleri Ltd. Şti' nin % 30 oranında hissedarı olduğunu, davalılardan ...'ın %40, ...'ın ise % 30 oranında hissedar olduklarını, anılan şirketin 2002 yılında kurulmuş olmasına karşın o tarihden bugüne kadar müvekkiline hiç kar payı ödenmediğini, 2005 yılından itibaren de Genel Kurul toplantılarına çağrılmadığını, davalıların müvekkilinin hissedarlık haklarını gözardı ederek şirketi kendilerine göre yönettiklerini ileri sürerek TTK'nun 551/2. maddesi uyarınca müvekkilinin şirket ortaklığından ayrılmasının hüküm altına alınmasını, dava tarihi itibariyle bilirkişice tespit olunacak % 30 oranındaki müvekkiline ait hisse değeri ile bugüne değin ödenmeyen kar paylarının da davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, ortaklara karşı açılan davanın husumet yönünden reddi gerektiğini, haksız ve yersiz açılan davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, açılan davanın şirkete yöneltilmesi gerektiği, davacı kâr paylarına yönelik dava açmış ise de, 2002, 2003, 2004 yıllarına ait kârların dağıtım yapılmamasına ilişkin karara iştirak etmesi, 2005, 2006 ve 2007 yıllarına ait kârların dağıtılmamasına ilişkin karara iştirak etmediği, usulüne uygun olarak da davacı ortağa çağrı yapılmadığı ancak bu yıllara ait karların dağıtılmayarak sermaye artırım kararının diğer şirket ortaklarınca alındığı ve Ticaret Siciline Tescil edilmiş olduğu, bunun iptaline yönelik davanın TTK'nun 381. Maddesi uyarınca 3 ay içerisinde açılabileceği, davacının buna yönelik bir davasının olmadığı, Arifoğlu Aracılık Sigorta Hizmetleri Ltd. Şti'nin 3 ortak olup, ortaklardan ... ve ... kardeş olup çoğunluk hisseye sahip olmaları, hissedarların hiçbir kar payı dağıtmadan şirketi devam ettirmesi, azınlık hisse sahibi olan davacının çalışma şevkini kaybettireceği ve haklarını elde etmesini oldukça zora sokacağı, davacının ortaklıktan çıkması için muhik sebebin mevcut

olduğu gerekçeleriyle, davacının davalılar ... ve ... aleyhine açmış olduğu davanın husumet yokluğu nedeniyle reddine, davacının TTK nun 551/2. maddesi uyarınca ortaklıktan çıkmasına izin verilmesine, davacının hissesine düşen sermaye payı olan 15.004,76 TL payının davalı şirketten alınarak davacıya verilmesine, kar payına yönelik davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin aşağıdaki bent dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Dava dilekçesinin başlangıç bölümündeki " Dava " başlıklı bölümde açıkça ticari yasal faiz istenmiş olmasına rağmen bu konuda olumlu olumsuz bir karar verilmemesi doğru görülmediği gibi, davacı vekilince yatırılan 525 TL bilirkişi ücretinin hesaba katılmaması sureti ile eksik yargılama giderine hükmedilmesi doğru görülmemiş, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabülü ile hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın anılan taraf yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 15.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3596, Karar No: 2012/2506, Tarih: 08.02.2012

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2011/3596 E.  ,  2012/2506 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

A-Sanıklar hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Tayin olunan cezanın karar tarihindeki miktar ve türü itibariyle 1412 sayılı CMUK.nun 5219 sayılı Yasa ile değişik 305/1. maddesi gereğince hükmün temyizi olanaklı bulunmadığından, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK.nun 317. maddesi uyarınca sanıklar ... ve ... müdafilerinin temyiz talebinin REDDİNE,

B- Müşteki ...'ın yönelik hırsızlık suçu ile müşteki ...'ın müdürü olduğu okuldan yapılan hırsızlık suçuna dair kurulan hükümlerin incelenmesinde,

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçların sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- 5271 sayılı CMK’nın 150/3 maddesi uyarınca sanıklar için görevlendirilen zorunlu müdafilerin hükmün açıklandığı 23.10.2007 günlü oturumda hazır bulundurulmaksızın, sanıklar hakkında hükümlülük kararı verilmek suretiyle 5271 sayılı CMK’nın 150 ve 151.maddelerine aykırı davranılması,

2- Sanıkların 18 yaşından küçük olmaları nedeniyle, taraflara 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanununun 24. maddesine uygun uzlaşma teklifi yapılarak sonucuna göre hukuki durumun belirlenmesinin gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

3-Müşteki ...’ın evinden yapılan hırsızlık olayını sanıklar ile birlikte işlediğinden bahisle yaşı büyük olan ... ile ilgili yargılama sonunda verilen ve dosyada mevcut gerekçeli karar örneğinden, müşteki ...’ın suç tarihinde pencere kilidinin arızalı olduğunu belirtmesi nedeniyle, müşteki ...’ın evinden yapılan eylemin 765 sayılı TCK’nın 491/4-son kapsamında değerlendirildiği anlaşıldığından, söz konusu dava dosyasının getirilip incelenerek, sanıkların müşteki ...’ın evinden yaptıkları hırsızlık eyleminin 765 sayılı TCK’nın 491/4-son veya 493/1-son maddeleri kapsamında olup olmadığının belirlenmesinin gerekmesi,

4- Müşteki ...’ın evinden yapılan hırsızlık eylemine dair hüküm kurulurken, suça konu eşyaların değeri az olmadığı ve 5237 sayılı TCK'nın 145. maddesindeki yasal şartlar oluşmadığı halde, bu madde uyarınca yersiz indirim yapılmak suretiyle sanıklar hakkında eksik ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ... müdafilerinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA,

C- Müşteki ...'ın evine yönelik konut dokunulmazlığını ihlal suçuna dair yapılan incelemede;

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ... müdafilerinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA,

C- Müşteki ...'ın evine yönelik konut dokunulmazlığını ihlal suçuna dair yapılan incelemede;

Müşteki ...’ın evine girilerek bilgisayar ve yazıcının alınması eylemine dair sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK ile hüküm kurulurken, gündüzün konut dokunulmazlığını ihlal suçundan da, 5237 sayılı TCK’nın 116/1 maddesini ile de hüküm kurulmaması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ... müdafilerinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, sanıkların kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 08.02.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/10833, Karar No: 2023/4523, Tarih: 18.09.2023

**2. Ceza Dairesi         2023/10833 E.  ,  2023/4523 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

...

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/549 E., 2022/522 K.

...

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Suça sürüklenen çocuk hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Simav Cumhuriyet Başsavcılığının, 31.03.2015 tarihli ve 2015/220 Esas numaralı iddianamesi ile suça sürüklenen çocuk hakkında, şikâyetçiye ait büfeden kaşar peyniri ve sucuk çalması nedeniyle hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarından 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-h, 143, 31/3, 116/2-4, 31/3. maddeleri gereğince cezalandırılmasına karar verilmesi istemiyle kamu davası açılmıştır.

2.Simav Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.11.2015 tarihli ve 2015/253 Esas, 2015/705 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarından 5237 sayılı Kanun’un 142/2-h, 143, 31/3, 62, 116/4, 31/3, 62, 50. maddeleri uyarınca sırasıyla 4 yıl 2 ay hapis, 4.000,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

3.Yukarıda anılan kararın suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 2. Ceza Dairesinin, 21.06.2021 tarihli ve 2021/9969 Esas, 2021/12561 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkında, temyiz dışı suça sürüklenen çocuklar ile arasında menfaat çalışması olması nedeniyle ayrı bir müdafii atanması gerektiğinin gözetilmemesi gerekçesi ile diğer yönleri incelenemeyen hükümlerin bozulmasına karar verilmiştir.

4.Simav Asliye Ceza Mahkemesinin, 18.10.2022 tarihli ve 2021/549 Esas, 2022/522 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarından 5237 sayılı Kanun’un 142/2-h, 143, 31/3, 62, 116/4, 31/3, 62, 50. maddeleri uyarınca sırasıyla 4 yıl 2 ay hapis, 4.000,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz istemi, suça sürüklenen çocuk hakkında mahkûmiyetine yeterli delil olmadığına ve suça konu eşyanın değerinin düşük olduğunun dikkate alınması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz istemi, suça sürüklenen çocuk hakkında mahkûmiyetine yeterli delil olmadığına ve suça konu eşyanın değerinin düşük olduğunun dikkate alınması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Simav Devlet Hastanesi bahçesinde bulunan büfeyi işleten şikâyetçinin, 23.01.2015 günü işyerini kapatarak evine geçtiği, ertesi gün sabah saatlerinde işyerine geldiğinde, arka tarafta bulunan pencerenin açık olduğu ve iş yeri içerisinden yaklaşık 50,00 TL değerinde kaşar peyniri ve sucuğun çalındığını tespit ettiği, iş yeri çalışanı ...'ın beyanında, olayın suça sürüklenen çocuk tarafından gerçekleştirildiğini duyduğunu ifade ettiği, suça sürüklenen çocuğun alınan ifadesinde, olay günü gece saat 01.30 civarında, temyiz dışı suça sürüklenen çocuklar...ve ...'nın suça konu eşyaları büfeden aldığını beyan etiği, ancak suça sürüklenen çocuklar...ve ...'nın suçlamaları kabul etmedikleri ve suça sürüklenen çocuk ...'ın hırsızlık yaptıklarını ifade ettikleri; suça sürüklenen çocuk ...'ın suçtan ve cezadan kurtulmaya yönelik, çelişkili ve soyut iddialarına itibar edilmeyerek İlk Derece Mahkemesince atılı suçlardan mahkûmiyetine karar verildiği anlaşılmıştır.

2. Mahkemece, Hukukî Süreç başlığı altında (3) numaralı paragrafta bilgilerine yer verilen Yargıtay bozma ilâmına uyulmasına karar verildiği ve gereğinin yerine getirildiği belirlenmiştir.

IV. GEREKÇE

A. İş Yeri Dokunulmazlığının İhlâli Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Suça sürüklenen çocuğun yargılama konusu eylemi için, 5237 sayılı Kanun’un 116/4, 31/3. maddeleri uyarınca belirlenecek cezanın üst sınırına göre aynı Kanun’un 66/1-e, 66/2. maddelerinde belirtilen 5 yıl 4 aylık dava zamanaşımının, 12.11.2015 olan ilk mahkûmiyet tarihi ile 18.10.2022 olan ikinci mahkûmiyet tarihi arasında geçmiş bulunduğu gözetilmeden, suça sürüklenen çocuk hakkındaki kamu davasının zamanaşımı nedeniyle düşürülmesi yerine yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması hukuka aykırı bulunmuştur.

B. Hırsızlık Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

1.5237 sayılı Kanun’un 142. maddesinde 6545 sayılı Türk Ceza Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 62. maddesi ile yapılan ve 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren değişiklik uyarınca, suça sürüklenen çocuğa yüklenen 5237 sayılı Kanun’un 142/2-h ve 143. maddelerinde öngörülen suçun gerektirdiği cezanın alt sınırının 5 yıldan fazla olması ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 14.10.2021 tarihli ve 2021/35 Esas, 2021/473 Karar sayılı kararı dikkate alınarak, 5271 sayılı Kanun’un 150/3. maddesi uyarınca suça sürüklenen çocuğa zorunlu müdafi atanması ve savunmasının da bu müdafi huzurunda alınması gerektiği gözetilmeden hüküm kurularak aynı Kanun’un 188/1 ve 289/1-e maddelerine aykırı davranılması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması hukuka aykırı bulunmuştur.

2. 5271 sayılı Kanun'un 196/2. maddesinde yer alan “Sanık, alt sınırı beş yıl ve daha fazla hapis cezasını gerektiren suçlar hariç olmak üzere, istinabe suretiyle sorguya çekilebilir” şeklindeki düzenleme uyarınca, 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h maddesinde düzenlenen hırsızlık suçuna ilişkin cezanın alt sınırının 5 yıl olması karşısında, suça sürüklenen çocuğun yakalama kararı üzerine başka mahkeme tarafından sorguya çekilemeyeceği gözetilmeden savunma hakkı kısıtlanarak yargılamaya devamla, hırsızlık suçundan mahkûmiyetine karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

A. İş Yeri Dokunulmazlığının İhlâli Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Gerekçe bölümünün (A) bendinde açıklanan nedenle Simav Asliye Ceza Mahkemesinin, 18.10.2022 tarihli ve 2021/549 Esas, 2022/522 Karar sayılı kararına yönelik suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321/1. maddesi gereği Tebliğname’ye uygun olarak BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322. maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak suça sürüklenen çocuk hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun’un 223/8. maddesi uyarınca gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE,

B. Hırsızlık Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

B

aşkaca yönleri incelenmeyen Simav Asliye Ceza Mahkemesinin, 18.10.2022 tarihli ve 2021/549 Esas, 2022/522 Karar sayılı kararının, gerekçenin (B) bölümünde açıklanan nedenlerle 1412 sayılı Kanun’un 321. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 18.09.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12833, Karar No: 2017/9381, Tarih: 21.06.2017

**3. Ceza Dairesi         2016/12833 E.  ,  2017/9381 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Vekalet ücreti verilmesine yer olmadığına dair ek karar

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanık hakkında, üzerine atılı hakaret suçu yönünden hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği anlaşılmakla, beraat ettiği kasten yaralama suçu yönünden vekalet ücretine hak kazanamayacağı gerekçesi ile lehine vekalet ücreti verilmesi talebinin reddine dair ek kararda usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmadığından, sanık müdafiin temyiz itirazlarının reddi ile red kararına ilişkin 16.01.2015 tarih ve 2013/1070 Esas - 2014/683 Karar sayılı ek kararın ONANMASINA, 21.06.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2303, Karar No: 2014/18197, Tarih: 05.11.2014

**15. Ceza Dairesi         2013/2303 E.  ,  2014/18197 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için;failin bir kimseyi,kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp,onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.Hile nitelikli bir yalandır.Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı,sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır.Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen,Kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi,nitelikli hal kabul edilmiştir.Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı,o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir.Bu nitelikli halin oluşması için,eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmıyan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir.Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir.Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır.Dolandırıcılık suçunun Kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir.Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'nin vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 05.12.2003 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK' dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra,eşlerin bir arada yaşamasını engelliyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında,eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 05.11.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.