muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/3200, Karar No: 2015/2077, Tarih: 25.03.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/3200 E.  ,  2015/2077 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada ..... Sulh Hukuk ve ..... Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, evlilik dışı doğan, annesinin yaşı küçük olan ve babası tarafından tanınan çocuğa vasi atanması istemine ilişkindir.

....... Sulh Hukuk Mahkemesince, kendisine vasi atanması istenen küçüğün nüfus kayıt örneğine göre yerleşim yerinin "........ Mahallesi, ..... Caddesi No: 45 ...../....." olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

..... Sulh Hukuk Mahkemesi ise, kendisine vasi atanması istenen küçüğün kolluk araştırmasına göre fiilen oturduğu yerin “...... ....... Mahallesi, ..... Sokak No: 19/5 ....../......” olduğunu belirterek yetkisizlik yönünde hüküm kurmuştur.

Türk Medeni Kanununun 404. maddesine göre "velayet altında bulunmayan her küçük vesayet altına alınır."

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre ise, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairesine aittir.“ Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca da, “Yerleşim yeri, bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

Dosya kapsamından, her ne kadar önceki tarihli adrese dayalı nüfus kayıt sistemine göre küçüğün ikametgahı "........." ise de, bu adreste küçük Yusuf'un annesi ......'in babası ...... ...... ve ailesinin ikamet ettiği, küçüğün annesi ve babası ile birlikte "...... Mahallesi, ..... Sokak, No:..../... ......./ İstanbul adresinde ikamet ettikleri, 28/01/2015 günlü kolluk araştırma tutanağı ile anlaşıldığından, uyuşmazlığın ....... Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp, sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince ....... Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 25/03/2015gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16645, Karar No: 2015/16759, Tarih: 21.09.2015

**8. Hukuk Dairesi         2015/16645 E.  ,  2015/16759 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Kale(Denizli) Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 11/06/2015

NUMARASI :

DAVACI : F.. D..

DAVALI : A.. İ..

DAVA TÜRÜ : Eşya alacağı

DOSYANIN DAİREYE GELİŞ TARİHİ:11.09.2015

K A R A R

Taraflar arasındaki uyuşmazlık ziynet eşyalarının iadesi isteğine ilişkindir. Yargıtay Kanunu 14. maddesi uyarınca Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren hukuk dairelerine ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (3.) Hukuk Dairesi'nin görevine girmektedir. 11 Nisan 2015 tarihi itibariyle Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6644 sayılı Kanun'un 2. maddesi ile değişik 2797 sayılı Kanun'un 60. maddesinin 1. ve 3. fıkraları uyarınca dosyanın görevli daireyi belirlemek üzere HUKUK İŞBÖLÜMÜ İNCELEME KURULU'NA GÖNDERİLMESİNE, 21.09.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/15580, Karar No: 2020/4678, Tarih: 08.07.2020

**8. Hukuk Dairesi         2018/15580 E.  ,  2020/4678 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Men'i Müdahale

K A R A R

Dava mülkiyet hakkına dayanan elatmanın önlenmesi davasıdır. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosyanın incelenmesinde, 28/5/2015 tarihli ve 2012/490 Esas, 2015/190 karar sayılı ek kararın davalı vekiline tebliğe çıkarılmadığı anlaşılmaktadır. Davalı tarafa tebliğe çıkarılması, usulüne uygun olarak tebliğ edildiği takdirde ek kararın temyizi için gerekli yasal temyiz süresinin beklenmesi, ek karara karşı yasal süresi içerinde davalı tarafça temyiz talebinde bulunulması halinde dosyanın temyiz incelemesi için Dairemize gönderilmek üzere Yerel Mahkemeye GERİ ÇEVRİLMESİNE, 08.07.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1213, Karar No: 2022/7593, Tarih: 18.04.2022

**2. Ceza Dairesi         2022/1213 E.  ,  2022/7593 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mala zarar verme suçundan sanık ...’un 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 151/1, 168/2, 62/1 (üçer kez) ve 52/2. maddeleri gereğince 1.000,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair ŞİLE Asliye Ceza Mahkemesinin 20/02/2020 tarihli ve 2017/368 esas, 2020/310 sayılı karar aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 23/11/2021 gün ve 94660652-105-34-21558 -2021-Kyb sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 05/01/2022 gün ve 2021/146506 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

Şile Asliye Ceza Mahkemesinin 20/02/2020 tarihli gerekçeli kararının hüküm fıkrasının B bendinin 3 numaralı kısmında sanığın adının ... yerine sanık ... olarak yazılmasının mahallinde düzeltilebilir maddî hata mahiyetinde olduğu değerlendirilerek yapılan incelemede,

Dosya kapsamına göre, 02/07/2016 günü saat 13:00 sıralarında müşteki ...'nın ...plaka sayılı aracını Şile ilçesi Alacalı Mahallesine kilitleyerek park ederek araçta bulunan diğer müştekiler ... ve ... ile birlikte denize girdikleri esnada sanığın aracın sağ arka kelebek camını kırarak içerisinden müşteki ...'ya ait cep telefonu ve nüfus cüzdanı, müşteki ...'na ait cep telefonu, spor ayakkabı, içerisinde kimlik, ehliyet ve banka kartlarının bulunduğu cüzdanı, müşteki ...'ya ait içerisinde kıyafet, anahtarlık, ehliyet, kimlik kartı ve banka kartının bulunduğu sırt çantasını çalması şeklinde gerçekleşen somut olayda, sanığın müşteki ...'ya ait araca sağ arka kelebek camını kırmak suretiyle zarar vermesi nedeniyle tek eylemden ceza verilmesi gerektiği gözetilmeden, hüküm fıkrasında öncelikle sanığın üç kez mala zarar verme suçundan cezalandırıldığının belirtilmesine rağmen hüküm fıkrasında netice ceza olarak tek eyleme ilişkin ceza verilmesi suretiyle hükümde karışıklığa sebebiyet verilmesinde isabet görülmediğinden 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Şile Asliye Ceza Mahkemesinin 20/02/2020 tarihli ve 2017/368 Esas – 2020/310 Karar sayılı gerekçeli kararının hüküm fıkrasının B bendinin 3 numaralı kısmında sanığın adının ... yerine kanun yararına bozma dışı sanık ... olarak yazılmasının mahallinde düzeltilebilir nitelikte maddi hata olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Oluşa ve dosya içeriğine göre; 02/07/2016 günü saat 13.00 sıralarında müşteki ...’nın ...plakalı aracını Şile İlçesi Alacalı Mahallesine kilitleyerek park etmesinden sonra araçta bulunan diğer müştekiler ... ve ... ile birlikte denize girdikleri sırada sanık ...’un, kanun yararına bozma dışı sanık ... ile birlikte aracın sağ arka kelebek camını kırarak araç içerisinden müşteki ...’ya ait cep telefonunu ve nüfus cüzdanını, müşteki ...’na ait cep telefonunu, spor ayakkabısını, içerisinde kimlik, ehliyet ve banka kartlarının bulunduğu cüzdanını ve müşteki ...’ya ait içerisinde kıyafet, anahtarlık, ehliyet, kimlik kartı ve banka kartının bulunduğu sırt çantasını çalması şeklinde gerçekleşen olayda; sanık hakkında müşteki ...’ya ait araca sağ arka kelebek camını kırmak suretiyle zarar vermesi nedeniyle tek eylemden ceza verilmesi gerektiği gözetilmeden, hüküm fıkrasında öncelikle sanığın üç kez mala zarar verme suçundan cezalandırıldığının belirtilmesinden sonra hükmün devamında netice ceza olarak tek eyleme ilişkin ceza verilmesi suretiyle hükümde karışıklığa sebebiyet verilmesi nedeniyle kanun yararına bozma istemi yerinde görüldüğünden, (ŞİLE) Asliye Ceza Mahkemesinden mala zarar verme suçu ile ilgili olarak verilip kesinleşen 20/02/2020 tarihli ve 2017/368 Esas - 2020/310 Karar sayılı kararın, 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesinin 3. fıkrası uyarınca BOZULMASINA, aynı maddenin 4. fıkra (d) bendinin verdiği yetkiyle; hüküm fıkrasının B bendinin 3 numaralı kısmının ilk dört paragrafının hükümden çıkarılarak yerine “Sanık ...’un, müşteki ...’ya yönelik mala zarar verme suçundan; suçun işleniş biçimi, kullanılan araç, işlendiği zaman ve yer, sanığın kastının ağırlığı, amaç ve saiki göz önüne alınarak takdiren adli para cezası tercihi ile TCK’nın 151/1. maddesi uyarınca 120 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, zararın kovuşturma aşamasında giderilmiş olduğu anlaşıldığından aynı Kanun’un 168/2. maddesi uyarınca cezasından 1/2 oranında indirim yapılarak sanığın 60 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına ve yargılama sürecindeki saygılı tutum ve davranışları lehine takdiri indirim nedeni kabul edilerek TCK’nın 62/1. maddesi uyarınca cezasından 1/6 oranında indirim yapılarak sanığın 50 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına; sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu ve paranın satın alma gücü dikkate alınmak suretiyle verilen 50 gün adli para cezasının aynı Kanun’un 52/2. maddesi uyarınca günlüğü takdire göre 20,00 TL’den hesaplanarak sanığın neticeten 1.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” şeklindeki paragrafın eklenmesine, infazın bu miktar (1.000,00 TL) üzerinden yapılmasına, hükmün diğer bölümlerinin aynen korunmasına, 18/04/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1638, Karar No: 2021/9614, Tarih: 02.11.2021

**11. Ceza Dairesi         2020/1638 E.  ,  2021/9614 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2009 ve2010 yıllarında sahte fatura düzenleme

A) Sanık hakkında "2010 takvim yılında sahte fatura düzenleme" suçundan verilen beraat hükmüne yönelik katılan vekilinin temyizinin incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilen ve değerlendirilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan kanaat ve takdirine, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak dosya içeriğine uygun şekilde açıklanan gerekçeye göre; yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığı Mahkemece kabul ve takdir kılınmış olmakla, katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden hükmün ONANMASINA,

B) 2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan verilen beraat hükmüne yönelik katılan vekilinin temyizinin incelenmesinde;

Gerekçeli karar başlığında "2009" şeklinde yanlış yazılan suç tarihinin, suça konu faturaların düzenlenme tarihi olan "15.07.2009" olduğu belirlenerek yapılan incelemede:

Sanığa yüklenen "2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme" suçunun Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği ve bu itibarla katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE, 02.11.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2102, Karar No: 2019/4778, Tarih: 10.04.2019

**13. Hukuk Dairesi         2019/2102 E.  ,  2019/4778 K.**

**"İçtihat Metni"**

.......

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, dava dışı ......it olan arsaya inşaat yapmak üzere ......01.03.2010 tarihli gayrimenkul satış vaadi ve kat karşılığı inşaat sözleşmesi yapıldığını, sözleşmeye göre davalı yüklenici tarafın payına isabet eden 4. kattaki daireyi kendisine sattığını, binada gerek sözleşmeye göre gerekse de ısı yalıtım, mimari ve diğer projelere aykırı imalatlar olduğu ve bir kısım imalatların eksik olduğunu, bu eksikliklerle ilgili olumlu sonuç alınamadığından 01.02.2013 tarihli ihtarname gönderilerek eksik ve ayıplı işlerin 20 gün içinde giderilmesi istendiğini, eksikliklerin giderilmediğini, tüm bu nedenlerle fazlaya ilişkin haklar saklı kalmak kaydıyla 18.900,00 TL’nin eksik ve ayıplı işler bedeli ile giderme masraflarının tespit tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, dava konusu bağımsız bölümlerin projeye ve sözleşmeye uygun olarak yapıldığını, yasal süre içinde davacı tarafından yapılan bir ayıp ihbarı olmadığını savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen, kabul kısmen reddi ile 17.100,11 TL tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalı şirketten alınarak davacı tarafa verilmesine, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davalı, dava konusu bağımsız bölümlerin projeye ve sözleşmeye uygun olarak yapıldığını, yasal süre içinde davacı tarafından yapılan bir ayıp ihbarı olmadığını savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen, kabul kısmen reddi ile 17.100,11 TL tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalı şirketten alınarak davacı tarafa verilmesine, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Davanın açıldığı tarihte yürürlükte bulunan 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun’da gizli ayıpların ne kadar sürede satıcıya ihbar edileceğine dair bir hüküm bulunmamaktadır. Öyle olunca, 4077 sayılı TKHK’nın 30. maddesi gereğince, bu kanunda hüküm bulunmayan hallerde genel hükümlere göre uyuşmazlığın çözümü gerekli olduğundan Türk Borçlar Kanunu’nun bu konudaki 223. maddesi uygulanacaktır. Türk Borçlar Kanunu’nun 223. maddesine göre;"Alıcı, devraldığı satılanın durumunu işlerin olağan akışına göre imkân bulunur bulunmaz gözden geçirmek ve satılanda satıcının sorumluluğunu gerektiren bir ayıp görürse, bunu uygun bir süre içinde ona bildirmek zorundadır." bunu ihmal ettiği takdirde, satılanı kabul etmiş sayılır. Ancak, satılanda olağan bir gözden geçirmeyle ortaya çıkarılamayacak bir ayıp mevcut olup da, bu ayıp sonradan meydana çıkarsa bu durumu da hemen satıcıya ihbar etmediği takdirde yine satılanı bu ayıp ile birlikte kabul etmiş sayılır. TBK’nın 223. maddesinde öngörülen süre içinde ihbar edilmeyen ayıplar için dava açılamaz. Hemen belirtmek gerekir ki eksik ..., yapılması gerektiği halde yapılmayan işleri, ayıplı ... ise eserde olması gereken vasıfla fiilen mevcut olan arasındaki farkları ifade eder. İşin yapılmayan kısmının teslim ve muayenesi söz konusu olamayacağından ... sahibinin eksik işler yönünden ihbarda bulunmasına ya da ihtirazı kayıt koymasına gerek yoktur.... sahibinin muayene ve ihbar yükümlülüğü sadece ayıplı işler içindir.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya bakılacak olursa; davacıya dava konusu dairenin 17.12.2010 tarihinde satıldığı,01.02.2013 tarihinde davalıya eksik ve ayıplı işler ile ilgili ihtar gönderildiği dosya kapsamından anlaşılmaktadır.

Dava konusu taşınmazda mahkemece keşif yapılmış ve emlakçı ve inşaat mühendisinden oluşan heyetten rapor alınmıştır. Ne var ki, dairedeki kusurları “gizli ayıp ve eksik ifa” olarak ayrı ayrı niteleyen rapor da ihbar mükellefiyetinin zamanında yapılıp yapılmadığının tespiti yapılmamıştır.

Konutun tesliminden ihtar tarihine kadar üç kış dönemi geçmiştir. İleri sürülen ayıbın niteliği itibarıyla ne zaman ortaya çıktığı taraf beyanları ve dosya kapsamından tam olarak anlaşılamamaktadır.

Hal böyle olunca, mahkemece ayıba ilişkin ihbarın süresinde yapılıp yapılmadığı hususunun araştırma konusu yapılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Konutun tesliminden ihtar tarihine kadar üç kış dönemi geçmiştir. İleri sürülen ayıbın niteliği itibarıyla ne zaman ortaya çıktığı taraf beyanları ve dosya kapsamından tam olarak anlaşılamamaktadır.

Hal böyle olunca, mahkemece ayıba ilişkin ihbarın süresinde yapılıp yapılmadığı hususunun araştırma konusu yapılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

2-Bozma nedenine göre davalının sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün davalı yararına BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenle davalının sair temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/III-1 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 10/04/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.

.....
Yargıtay — Esas No: 2012/23893, Karar No: 2013/21346, Tarih: 19.09.2013

**2. Hukuk Dairesi         2012/23893 E.  ,  2013/21346 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tarsus Aile Mahkemesi

TARİHİ :23.5.2012

Taraflar arasındaki karşılıklı boşanma davalarının birleştirilerek yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı-davacı (koca) tarafından; davacı-davalı kadının boşanma davasının kabulü ve kendisinin birleşen boşanma davasının reddi yönünden temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 19.9.2013 günü temyiz eden davalı-davacı İ. G. vekili Av. .. ve karşı taraf davacı-davalı D. G. vekili Av. Ü. K. geldiler. Gelenlerin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davalı-davacı kocanın aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Boşanmada manevi tazminatın amacı, boşanmaya sebep olan olaylar yüzünden kişilik hakkı saldırıya uğrayan tarafın, bozulan ruhsal dengesini telafi etmek, manevi değerlerindeki eksilmeyi karşılamaktır. Onun için, kişilik haklarını ihlal eden fiille, tazminat miktarı arasında makul bir oranın bulunması gerekir. Bir tarafın zenginleşmesine yol açacak sonuçlar doğurur miktarda manevi tazminat takdiri, müesseseyi amacından saptırır. Hakim, tazminat miktarını saptarken, bir yandan kişilik hakları zedelenen tarafın, ekonomik ve sosyal durumunu ve boşanmada kusuru bulunup bulunmadığını ve varsa kusur derecesini, fiilin ağırlığını; öbür yandan da, kişilik haklarına saldırıda bulunanın kusur derecesini, ekonomik ve sosyal durumunu göz önünde bulundurmak zorundadır. Açıklanan ilkeler gözetildiğinde davacı-davalı kadın yararına takdir edilen manevi tazminat miktarı orantısız ve çoktur. Daha uygun miktarda tazminat takdiri gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru bulunmamıştır.       3-Tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumlarına, nafakanın niteliğine, günün ekonomik koşullarına göre davacı-davalı kadın yararına takdir edilen yoksulluk nafakası çoktur. Mahkemece Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak daha uygun miktarda nafakaya hükmedilmesi gerekir. Bu yön gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ:Temyiz eden hükmün yukarıda 2. ve 3. bentlerde gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, duruşma için takdir olunan 990.00 TL vekalet ücretinin D.'dan alınıp İ.'e verilmesine, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 19.09.2013 (Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2017/7793, Karar No: 2018/7562, Tarih: 03.10.2018

**11. Ceza Dairesi         2017/7793 E.  ,  2018/7562 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

1-213 sayılı Yasanın 139. maddesinde yazılı istisnalardan birinin bulunmaması halinde vergi incelemesinin mükellefin işyerinde yapılması gerektiği, sanığa vergi denetmeni tarafından defter ve belgelerini ibraz etmesi için çıkarılan tebligatın işyerinde çalışan elemana 04.03.2008 tarihinde yapıldığı anlaşılmakla, hesapların dairede incelenmesine imkan veren 213 sayılı Yasanın 139/2. maddesindeki istisnalardan birinin varlığının önceden belirlenip belirlenmediğinin incelemeyi yapan vergi denetmeninden sorulması, işyeri dışında inceleme yapılmasına ilişkin bir tespiti varsa belgesinin dosyaya ibrazının istenmesi, aksi takdirde yapılan tebligatın hukuki geçerliliği bulunmadığından sanığın beraatine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm tesisi,

2- Kabule göre de;

a)Suç tarihinde yürürlükte bulunan 5728 sayılı Kanun ile değişik 213 sayılı VUK'nin 359/a-2. maddesinde öngörülen defter ve belgeleri ibraz etmemek suçuna ilişkin hapis cezasının alt sınırının 1 yıl hapis cezası olarak belirlendiği gözetilmeden, asgari hadden ceza tayin edildiği belirtildiği halde temel cezanın 1 yıl hapis olarak tayini yerine, yazılı şekilde 18 ay hapis olarak belirlenmesi suretiyle fazla ceza tayin edilmesi,

b)Sanığa yüklenen "defter ve belgeleri ibraz etmeme" suçu neticesinde meydana gelen somut bir zarar bulunmadığı gibi adli sicil kaydına göre engel mahkumiyeti bulunmayıp cezası ertelenen sanık hakkında, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilip verilmeyeceği hususunun tartışmasız bırakılması,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 03.10.2018 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/14183, Karar No: 2012/5695, Tarih: 12.04.2012

**20. Hukuk Dairesi         2011/14183 E.  ,  2012/5695 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine ve orman kadastrosuna itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

2004 yılında yapılan kadastro sırasında ... köyü 184 ada 97 parsel sayılı 9.099,30 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, senetsiz ve belgesizden kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle zeytinlik niteliği ile davalı ... adına tespit edilmiştir.

Davacı ... Yönetimi, çekişmeli taşınmazın orman sayılan yerlerden olduğu iddiasıyla dava açmıştır. Mahkemece; davanın reddine, dava konusu taşınmazın tespit gibi davalı adına tapuya tesciline karar verilmiş, hükmün davacı ... Yönetimi tarafından temyizi üzerine Dairece bozulmuştur..