muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/3485, Karar No: 2014/19744, Tarih: 14.10.2014

**12. Ceza Dairesi         2014/3485 E.  ,  2014/19744 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Dava : 466 sayılı Kanun gereğince tazminat

Hüküm : Davanın reddi

Davacı vekilinin 05.09.2012 tarihli dilekçesi ile müvekkili davacının bir suç soruşturması nedeniyle gözaltına alındığını, yapılan kovuşturma sonunda üzerine atılı suçtan takipsizlik kararı verildiğini belirterek 466 sayılı Kanun gereğince manevi tazminat istemine ilişkin açılan davanın mahkemece reddine ilişkin hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Davacı vekili, 05.09.2012 tarihli dilekçesi ile müvekkili olan davacının 31.05.1993 ile 08.06.1993 tarihleri arasında "8 gün" süre ile haksız olarak gözaltında kaldığını belirterek 2.500 TL manevi tazminat talebinde bulunmuş,

Mahkemece yapılan yargılama (inceleme) sonunda, davanın reddine karar verilmiştir.

Tazminat davasının dayanağını oluşturan Diyarbakır Devlet Güvenlik Mahkemesi Cumhuriyet Başsavcılığının, 1993/2014 Soruşturma - 1993/345 Karar sayılı ceza dosyasının incelenmesinde; sanığın (davacının) terör örgütüne yardım ve yataklık etme suçundan, 31.05.1993 – 08.06.1993 tarihleri arasında gözaltında kaldığı, yapılan soruşturma sonunda davacı hakkında 21.06.1993 tarihinde kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği, kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildikten sonra, kararın sanığa veya müdafine tebliğ edildiğine dair herhangi bir bilgi veya tebligat parçası bulunmamakta olup, davacının 07.08.2012 tarihinde vermiş olduğu vekaletnameye istinaden Av. ...’in başvurusu üzerine 23.08.2012 tarihinde kararın kesinleşmesi üzerine tazminat davasını açtığı anlaşılmıştır.

Davacı hakkındaki tutuklama işlemi, 1 Haziran 2005 tarihinden önce gerçekleştiğinden 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 6. maddesine göre, davacının tazminat talebi 466 sayılı Kanun Dışı Yakalanan veya Tutuklanan Kimselere Tazminat Verilmesi Hakkında Kanun hükümlerine tabi olacaktır.

466 sayılı Kanunun 2. maddesine göre de "verilen kararların kesinleştiği veya bu iddiaların mercilerince karara bağlandığı tarihten itibaren üç ay içinde" davanın açılması gerekmektedir.

Kanunda öngörülen 3 aylık sürenin, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 23.03.2010 tarih ve 2009/256 esas, 2010/57 sayılı kararı ile, "kesinleşen kararların tebliğinden" itibaren başlayacağı kabul edilmiş, ancak, kesinleşmiş kararların tebliğini öngören bir kanuni düzenleme bulunmaması nedeniyle, kararının tebliğ edilmemesi halinde tazminat davasının hangi sürede açılacağı hususu belirtilen kararda tartışılmamış, Ceza Genel Kurulu'nun 6.5.2014 tarih ve 141-229 sayılı kararında da 466 Sayılı Kanuna göre incelenen tazminat davasının usul ve yasaya uygun yapılan

kesinleşmesinden itibaren her halükarda 10 yıl içinde eğer kesinleşmiş beraat kararı tebliğ edilmiş ise tebliğ tarihinden itibaren 3 ay içinde davanın açılması gerektiği kabul edilmiştir.

kesinleşmesinden itibaren her halükarda 10 yıl içinde eğer kesinleşmiş beraat kararı tebliğ edilmiş ise tebliğ tarihinden itibaren 3 ay içinde davanın açılması gerektiği kabul edilmiştir.

Bununla beraber ceza yargılaması sonunda verilen beraat hükümlerinin, hükümden sonra usulüne uygun olarak tebliğ edilememesi veya tebliğ edildiğine dair tebligat parçalarının dosyada bulunamaması gibi hallerde, kısaca zamanında kesinleştirilmeyen beraat veya kovuşturmaya yer olmadığına dair kararlarda tazminat davasının hangi sürede açılacağı konusunda açıklık bulunmamakla birlikte, belirsiz olan bu durumun ila nihaye devam edemeyeceği nazara alınarak, bir noktadan sonra dava açmanın bir süre ile sınırlandırılması, bilhassa yukarıda zikredilen CGK'nın 23.03.2010 gün ve 256-57 sayılı kararında herhangi bir süre sınırlaması öngörülmemesi nedeniyle adliye arşivlerinin taranarak tazminat davalarının açıldığı gözlemlendiğinden zorunluluk arzetmektedir.

Davalı ... Hazinesinin bu konuda aleyhine açılan tazminat davaları ile ilgili herhangi bir arşiv kaydı veya bilişim sistemleri üzerinden oluşturulmuş bir veri tabanı bulunmadığından, konuya ilişkin temyiz incelemesi yapan dairemizce, aynı yıl içinde aynı hukuksal nedenlerle açılan mükerrer tazminat davalarının bulunduğu da tespit edilmiş olup, bunlara örnek olarak; 12.CD, 16.12.2013/25273-29105 ve 25.3.2013/2459-538 sayılı ilamları gösterilebilir.

Yine aynı şekilde, beraat veya kovuşturmaya yer olmadığına dair kararlar tebliğ edilmesine rağmen bu kararlara kesinleşme şerhleri verilmesi gözardı edilmekte, unutulmakta ve daha sonra bu tebligat parçaları çeşitli nedenlerle dosyadan çıkarılmaktadır. Dolayısıyla, uygulamada beraat kararları ile ilgili sağlıklı bir kesinleştirme işlemi yapılmadığı görülmektedir. Açıklanan nedenlerle bu hakkın kullanılmasının hukuki olarak sınırlandırılması yapılırken, hak kayıplarını önlemeye yönelik bir yolun bulunması da zorunluluk arzetmektedir. Somut olayda da buna benzer bir durum söz konusu olup, karar sonrası kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın tebliğine ilişkin tebligat parçaları dosya içinde bulunmamaktadır. Bu durumda da ya tebligat parçaları sonradan dosyadan çıkarılmış veya karar sonrası tebliğ işlemi hiç yapılmadığı algısı doğmaktadır.

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 2. maddesinde ''Herkes haklarını kullanırken ve borçlarını yerine getirirken dürüstlük kurallarına uymak zorundadır. Bir hakkın açıkça kötüye kullanılmasını hukuk düzeni korumaz” şeklindeki emredici düzenleme ile kanun koyucu kişilere tanıdığı hakların belli sınırlar içinde kullanılmasını istemiş, hakkın kötüye kullanılmasının da hukuk düzenince hiç bir şekilde korunmayacağını belirtmiştir.

Sonuç olarak, bu yöndeki hakların sağlıklı bir şekilde öne sürülmesi ve çözüme kavuşturulması için süre sınırlamasının yapılması ve bu hususun meri mevzuat nazara alınarak bir çözüme kavuşturulmasında zorunluluk bulunmaktadır.

Buna göre;

Sonuç olarak, bu yöndeki hakların sağlıklı bir şekilde öne sürülmesi ve çözüme kavuşturulması için süre sınırlamasının yapılması ve bu hususun meri mevzuat nazara alınarak bir çözüme kavuşturulmasında zorunluluk bulunmaktadır.

Buna göre;

1- 6216 sayılı Anayasa Mahkemesinin Kuruluş ve Yargılama Usûlleri Hakkında Kanunu'nun 47/5.maddesi, Anayasa Mahkemesine bireysel başvuru için, başvuru yollarının tüketildiği tarihten, başvuru yolu öngörülmemiş ise ihlalin öğrenildiği tarihten itibaren 30 gün içinde yapılmasını,

2- İnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına İlişkin Sözleşmenin 35.maddesine göre de, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesine bireysel başvuruda iç hukuk yollarıyla nihai kararın verilmesinden itibaren 6 aylık süre içinde başvuru yapılmasını,

3- 818 sayılı (Mülga) Borçlar Kanunu'nun 60. maddesi ve 6098 sayılı Borçlar Kanunu'nun 72. maddesi haksız fiiller için açılacak tazminat davasının her halde fiilin işlendiği tarihten başlayarak 10 yılın geçmesiyle zamanaşımına uğrayacağını,

4-2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 12. maddesi idari eylemlerden hakları ihlal edilmiş olanların her halde eylem tarihinden itibaren beş yıl içinde ilgili idareye başvurarak haklarının yerine getirilmesini istemeleri ve öngörülen 60 günlük sürede davaların açmalarını,

5-2004 sayılı İcra İflas Kanunu'nun 39. maddesinde ilama müstenit takip, son muamele üzerinden on sene geçmekle zamanaşımına uğrayacağını, öngörmüş ayrıca Adalet Bakanlığı Merkez ve Taşra Teşkilatı ile Bağlı Kuruluşlar Arşiv Yönetmeliğinde beraatle sonuçlanan dosyalar için birim arşivinde saklanma süresi beş yıl olarak öngörülmüştür.

Görüldüğü üzere yasal mevzuatlarda hak aranma ile ilgili çeşitli süreler öngörülmüş ve bu süreler de en uzun olan süre Borçlar Kanunu ve İcra İflas Kanununda öngörülen 10 yıllık hak arama süreleridir. Kanaatimizce en uzun olan bu süreler nazara alınarak, bir sonuca varılması gerekmektedir.

Açıklanan tüm bu nedenlerle, 466 sayılı Kanun kapsamında görülen tazminat davalarında:

1-C.G.K'nın 06.05.2014/141-229 sayılı kararında belirtildiği gibi beraat veya kovuşturmaya yer olmadığına dair kararların Yazı İşleri Yönetmeliğine göre süresinde tebliğ edilip kesinleşme tarihinden itibaren her halükarda 10 yıl, kesinleşmiş kararların tebliğinden itibaren 3 ay içinde tazminat davalarının açılması,

2-Bunun yanında, kararlar Yazı İşleri Yönetmeliğine göre usulüne uygun olarak tebliğ edilmemiş ve kesinleştirme işlemleri yapılmamış yada kesinleştiği tespit edilmemiş ise, tazminat davalarının karar tarihinden itibaren 10 yıldan fazla bir süre geçtiğinde, somut olayın, tarafların ve davanın özelliği de nazara alınmak suretiyle süresi içinde açılmadığının kabulü gerekmektedir.

2-Bunun yanında, kararlar Yazı İşleri Yönetmeliğine göre usulüne uygun olarak tebliğ edilmemiş ve kesinleştirme işlemleri yapılmamış yada kesinleştiği tespit edilmemiş ise, tazminat davalarının karar tarihinden itibaren 10 yıldan fazla bir süre geçtiğinde, somut olayın, tarafların ve davanın özelliği de nazara alınmak suretiyle süresi içinde açılmadığının kabulü gerekmektedir.

Davaya konu olay açısından baktığımızda; davacı hakkında verilen 21.06.1993 tarihli kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın usulüne uygun olarak kesinleştirildiğine ilişkin bilgi ve belgelere rastlanmamış ve karar tarihinden itibaren 10 yıldan fazla süre geçtikten sonra açıldığının anlaşılması karşısında, süresinde açılmayan davanın reddine karar verilmesinde isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla,

Yapılan incelemeye, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, davacı vekilinin eksik incelemeye ve davanın süresinde açıldığına ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün, isteme uygun olarak ONANMASINA, 14.10.2014 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4993, Karar No: 2019/2149, Tarih: 09.04.2019

**1. Ceza Dairesi         2018/4993 E.  ,  2019/2149 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs ve kasten yaralama

HÜKÜM : 1- Sanığın ...'a karşı eyleminden beraat,

2- Sanığın ...'ya karşı eyleminden TCK'nin 81/1. 35, 62/1, 63, 53. maddeleri uyarınca 9 yıl 2 ay hapis cezası.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...’in mağdur ...’yı kasten öldürmeye teşebbüs suçunun sübutu kabul, takdiri indirim nedenlerinin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle değerlendirilip reddedilmiş, sanık hakkında mağdur ...’a karşı silahla yaralamaya teşebbüs suçundan elde edilen delillerin 5271 sayılı CMK'nin 223/2-e maddesi uyarınca mahkumiyetine yeter nitelik ve derecede bulunmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış, incelenen dosyaya göre bozma üzerine verilen hükümlerde bozma nedeni dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık ... müdafiinin; vasfa, sanığın taksirle yaralamadan sorumlu tutulması gerektiğine, sanığa verilen ceza miktarının fazla olduğuna, haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiğine ve vesaireye, katılan kurum vekilinin; kasten öldürmeye teşebbüs suçu bakımından sanık hakkında takdiri indirim sebebinin uygulanmaması gerektiğine, silahla yaralamaya teşebbüs suçundan sanık hakkında mahkumiyet hükmü kurulması gerektiğine ve vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddiyle,

A-) Sanık hakkında mağdur ...’a karşı silahla yaralamaya teşebbüs suçundan kurulan beraat hükümlerinin incelenmesinde; hükümlerin tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA,

B-) Sanık hakkında mağdur ...’yı kasten öldürmeye teşebbüs suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Oluşa ve dosya kapsamına göre, sanığın elinde bulunan av tüfeği ile suç tarihinde kayınvalidesi olan mağdurun sırtına doğru yakın mesafeden bir kez ateş ettiği, mağdurun kafa kubbe kemiğinde kırığa, hemotoraksa, iç organ yaralanmasına, pnömosefali ve beyin dokusunda zedelenme sebebiyle yaşamsal tehlike geçirmesine, organlarından birinin işlevinin sürekli zayıflamasına, ateşli silah saçma taneleri sebebiyle oksipital kemikte, skapulada (kürek kemiği), 7. kaburga kemiğinde, torakal 7. omur spinöz proçes kırıklarına neden olup kırıkların mağdurun hayat fonksiyonlarını Ağır (5) derecede etkileyecek mahiyette olduğu anlaşılan yaralanması nazara alındığında; teşebbüs nedeniyle 9 yıldan 15 yıla kadar hapis cezası öngören 5237 sayılı TCK'nin 35. maddesi ile yapılan uygulama sırasında meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı birlikte gözetilerek üst sınıra yakın ceza tayini yerine yazılı şekilde 11 yıl hapis cezasına hükmolunması suretiyle eksik ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık,sanık müdafii ve katılan bakanlık vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak BOZULMASINA, 09/04/2019 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/12286, Karar No: 2024/6448, Tarih: 24.04.2024

**2. Ceza Dairesi         2022/12286 E.  ,  2024/6448 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlâli

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin, 14.09.2021 tarihli ve 2020/2099 Esas, 2021/2007 Karar sayılı kararının, sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde;

Anayasanın 40/2, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 34/2 ve 232/6 maddeleri gereğince, kararlar ve hükümlere karşı başvurulabilecek yasa yolları, süreleri, sürelerin ne zaman başlayacağı, başvuru mercii, şekli ve sonuçlarının kuşkuya yer vermeyecek şekilde ilgililere açıkça bildirilmesinin gerekmesi, anılan Kanun'un 294/1. maddesinde "Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır." şeklinde, 295/1. maddesinde ise "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir." biçimde düzenlemeler bulunması, sanığa tebliğ olunan hükme yönelik olarak sunmuş olduğu 24.09.2021 tarihli temyiz dilekçesinin hükmün hukukî yönüne ilişkin bir sebep içermemesi, kararın son bölümünde, temyiz başvurusunda hükmün neden dolayı bozulmasının istendiğine dair temyiz sebebi gösterilmesinin zorunlu olduğuna, gösterilmemesi hâlinde ise temyiz isteminin reddedilebileceğine dair bildirimi içeren ihtaratın yer almadığının anlaşılması karşısında; Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 17.03.2021 tarih ve 2019/9. MD-554 Esas ve 2021/117 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere, hak kaybının önlenmesi bakımından sanığa yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda yapılacak meşruhatlı tebligatla, tebliğden itibaren yedi günlük süre içerisinde, yasal düzenlemeye uygun şekilde temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçe verebileceği, aksi hâlde sebep yokluğundan temyiz isteminin reddedileceği hususunda ihtar yapılmasının gerektiği anlaşılmakla;

Yukarıda belirtilen şekilde sanığa tebligatın yapıldığı tarihten itibaren 5271 sayılı Kanun'un 295/1. maddesi uyarınca yedi günlük yasal süre içinde ek gerekçeli temyiz dilekçesi sunulmadığı takdirde temyiz talebinin reddedileceğine ilişkin ihtaratlı tebligat yapılarak buna ilişkin evrakın dosyaya konulması, sanığın süresi içerisinde gerekçeli olarak hükmü temyiz etmesi hâlinde temyiz dilekçesi ve buna ilişkin düzenlenecek olan ek tebliğname ile birlikte, gerekçeli temyiz isteminde bulunulmaması halinde ise mevcut hâliyle incelenmek üzere yeniden Dairemize gönderilmesi için, dosyanın incelenmeksizin İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 24.04.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5448, Karar No: 2019/4706, Tarih: 19.09.2019

**1. Hukuk Dairesi         2016/5448 E.  ,  2019/4706 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın kısmen kabulüne ilişkin olarak verilen karar taraflarca yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olup davacı vekili tarafından süresinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 19.09.2019 Perşembe günü saat 10.30'da daireye gelmeleri için taraf vekillerine tebligat yapıldığı halde gelmedikleri anlaşıldı, incelemenin dosya üzerinde yapılmasına, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra Tetkik Hakimi ...'un raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Davacı, mirasbırakan annesi....’nun 172 ada 84 parsel sayılı taşınmazdaki kat irtifakına tabi payını, diğer mirasçılardan mal kaçırmak amacıyla ve muvazaalı olarak 19.04.2004 tarihinde davalı kızı ...’ye satış yolu ile temlik ettiğini ileri sürerek dava konusu 172 ada 84 parsel sayılı taşınmazda davalı adına kayıtlı payın tapu kaydının iptali ile mirasçılar adına tescilini istemiştir.

Davalı, mirasbırakanın dava konusu taşınmazın ½ oranında paydaşı iken ortaklığın giderilmesi davası sonucunda taşınmazın tamamına malik olduğunu, taşınmazla ilgili davaların masraflarının ve taşınmazın ihale bedelinin tarafından karşılandığını, mirasbırakanın ev hanımı olup, ekonomik gücü bulunmadığını, dava konusu taşınmazın kendisinin gayretleri ile mirasbırakanın uhdesinde kaldığını, mirasbırakana baktığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, temlikin muvazaalı olduğu ancak dava konusu taşınmazın ortaklığın giderilmesi davası sonucu mirasbırakan tarafından edinilen ½ payının satış bedelinin davalı tarafından karşılandığı, davanın açılmasından taşınmazın satış aşamasına kadarki süreci davalının takip ettiği, taşınmazın yarısı mirasbırakana ait olduğu için tapu harç ve masrafları sebebi ile diğer yarısının da mirasbırakan üzerine yapıldığı, davalının mirasbırakanın rahat etmesini düşünerek bu şekilde tapunun tamamını mirasbırakan adına tescil ettirdiği, mirasbırakanın gerçekte 1/2 paya sahip iken ortaklığın giderilmesi davası sonucu satın alınan payla birlikte tamamına sahip olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, taşınmazın ½ payının davacının 1/3 miras payı oranında tapu kaydının iptali ile davacı adına tesciline karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; 1944 doğumlu mirasbırakan ...’nun 29.12.2010 tarihinde ölümü üzerine davacı oğlu ...., davalı kızı ... ile dava dışı kızı ...’nin mirasçı kaldıkları, dava konusu 172 ada 84 parsel sayılı taşınmaz üzerinde bulunan 2 no’lu bağımsız bölümün ½ payı mirasbırakan, ½ payı da dava dışı...adına kayıtlı iken açılan ortaklığın giderilmesi davası sonucunda dava dışı... adına kayıtlı payın mirasbırakan tarafından ihale ile 03.12.2001 tarihinde iktisap edildiği ve mirasbırakanın anılan taşınmazın tamamını 19.04.2004 tarihinde satış yolu ile davalı kızı ...’ye temlik ettiği anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile mirasbırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Öte yandan, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun (HMK) 190. maddesi ile TMK'nun 6. maddesi uyarınca herkes iddiasını ispatla mükelleftir. Bir başka ifade ile temlikin mirasçılardan mal kaçırma amaçlı olduğunu ispat külfeti davacı tarafa aittir.

Somut olaya gelince, davalı ...’nin dava konusu taşınmazın ½ payını mirasbırakan adına satın aldığı, mirasbırakan tarafından bu payın hakkın teslimi niteliğinde görülerek, kalan ½ payın da gerek bakım gerekse ortaklığın giderilmesi davasında yaptığı masraflar karşılığında davalıya verildiği, mirasbırakanın, terekeden ya da mirasçılardan mal kaçırmak amacıyla hareket ettiğinin usulünce kanıtlanamadığı açıktır.

Hal böyle olunca, davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Hal böyle olunca, davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Davacının temyiz itirazlarının reddine. Davalının yerinde bulunan temyiz itirazlarının kabulü ile, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, bozma nedenine göre temyize konu diğer hususların şimdilik incelenmesine yer olmadığına, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 19.09.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1551, Karar No: 2015/4928, Tarih: 19.10.2015

**1. Ceza Dairesi         2015/1551 E.  ,  2015/4928 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 1 - 2014/96942

MAHKEMESİ : Sakarya 2. Ağır Ceza Mahkemesi

KARAR VE NO : 31/12/2013, 2013/66 (E) ve 2013/418 (K)

SUÇ : Kasten nitelikli öldürmeye teşebbüs

1) Yargılama gideri miktarı kısa kararda gösterilmemiş ise de gerekçeli kararda miktar ve döküman yazılması karşısında bu husus sonuca etkili görülmemiştir.

2) Sanığın, katılanı sağ toraksa nafiz sağ skapulanın altında 2-3 cm'lik hayati tehlike oluşturacak şekilde 5 bıçak darbesi ile yaralaması şeklinde gerçekleşen eylemde; suçta kullandığı aletin etkinliği, hedef alınan vücut bölgesi, meydana gelen zarar, darbe sayısı, okulda bulunan diğer kişilerin gelerek araya girmesi ile engel hal nedeniyle eylemine devam edememesi ve açığa çıkan kastının öldürmeye yönelik olması karşısında eylemin kasten öldürmeye teşebbüs olarak nitelendirilmesinde bir isabetsizlik görülmediğinden Tebliğnamedeki (1) nolu,

3) Eylem sonrasında katılanın 7 gün hastanede kalarak tedavi görmesi, olayın yaşı küçük katılanda meydana getirdiği psikolojik yıkım, hayati tehlike geçirmesi dikkate alındığında teşebbüs nedeniyle 13 yıldan 20 yıla kadar hapis cezası öngören TCK'nın 35/2 maddesi ile yapılan uygulama sırasında, meydana gelen zararın yanında tehlikenin ağırlığı da birlikte değerlendirildiğinde 18 yıl hapis cezası tayininde yine bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, tebliğnamedeki (2) nolu bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

4) Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ..'ın çocuk katılan ..'yı kasten nitelikli öldürmeye teşebbüs suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunmaları değerlendirilip inandırıcı gerekçelerle

reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik görülmediğinden, sanık müdafiinin eksik incelemeye, öldürme kastı bulunmadığına, haksız tahrik indirimi uygulanması gerektiğine, yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle,

Hükmün tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak ONANMASINA, 19/10/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.