muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/12096, Karar No: 2017/15724, Tarih: 08.06.2017

**5. Hukuk Dairesi         2017/12096 E.  ,  2017/15724 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Yasa ile değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ile kamulaştırılan taşınmazın idare adına tescili davasının kabulüne dair verilen yukarıda tarih ve numaraları yazılı hükmün Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçelerle istenilmiş; davalı vekili de temyiz dilekçesinde duruşma isteminde bulunmuş olmakla, duruşma için belirlenen 08/06/2017 günü temyiz eden davalı vekilinin yüzüne karşı; usulüne göre çağrı kağıdı gönderilmesine rağmen gelmediğinden temyiz eden davacı idare vekilinin yokluğunda duruşmaya başlanarak davalı vekilinin sözlü açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki kağıtlar okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Yasa ile değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ile kamulaştırılan taşınmazın idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Kapama bağ niteliğindeki Yukarı ... mahallesi ... parsel sayılı taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesi yöntem itibariyle doğrudur. Ancak;

1)4650 sayılı yasayla değişik 2942 Sayılı Kamulaştırma Kanununun 10.maddesi uyarınca açılan bedel tespit ve tescil davasında aynı kanunun 15/11 maddesine göre değerlendirmenin dava tarihi esas alınarak yapılması gerekir.

Belirtilen nedenle; dava konusu taşınmaza dava tarihi olan 2014 yılı verileri esas alınarak değer biçilmesi gerekirken, bu husus gözetilmeden, 2012 yılı resmi verilerine göre tespit edilen metrakare birim fiyatına endeks uygulanmak suretiyle değer biçen bilirkişi kurulu raporuna göre hüküm kurulması,

2)Dava konusu taşınmazın sulu tarım arazisi niteliğinde olduğu dikkate alınarak kapitalizasyon faiz oranının % 4 oranında kabulü ile buna göre hesaplama yapılması gerekirken, % 5 oranında alınmak suretiyle eksik bedel tespiti,

3)Hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda taşınmazın değeri belirlenirken dikkate alınan üretim masraflarının nelerden ibaret olduğunun kalem kalem gösterilmesi için ek rapor alınması ve üretim masraflarına ilişkin resmi veriler Gıda Tarım ve Hayvancılık Bakanlığı İl-İlçe Tarım Müdürlüklerinden getirtilerek bilirkişi raporunun denetlenmesi gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ile karar verilmesi,

4)Dava konusu taşınmazın kamulaştırmadan arta kalan bölümünün konumu, geometrik durumu ve yüzölçümü nazara alındığında kullanılamaz hale geldiği anlaşıldığından bu kısmın da bedeline hükmedilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

5)Acele el koyma dosyasında taşınmazın kamulaştırılan kısmı üzerinde ekili ürün bulunduğu tespit edildiği halde, mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda gerekçesi açıklanmadan ürün bedelinin hesaplamaya dahil edilmemesi,

Doğru görülmemiştir.

4)Dava konusu taşınmazın kamulaştırmadan arta kalan bölümünün konumu, geometrik durumu ve yüzölçümü nazara alındığında kullanılamaz hale geldiği anlaşıldığından bu kısmın da bedeline hükmedilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

5)Acele el koyma dosyasında taşınmazın kamulaştırılan kısmı üzerinde ekili ürün bulunduğu tespit edildiği halde, mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda gerekçesi açıklanmadan ürün bedelinin hesaplamaya dahil edilmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine, temyiz eden davalı yararına yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca takdir olunan 1.480,00-TL. vekalet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine, 08/06/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5084, Karar No: 2019/2279, Tarih: 25.03.2019

**21. Hukuk Dairesi         2018/5084 E.  ,  2019/2279 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İş Mahkemesi

TÜRK MİLLETİ ADINA

Davacı, davalı Kurumun sigorta giriş bildirgesindeki ... oğlu 01/07/1963 doğumlu ...’e ait kısmın kendisine ait olduğunun tespitine, giriş kaydı ve tescil dosyasının bu şekilde düzeltilmesine karar verilmesini istemiştir.Mahkeme bozmaya uyarak, ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

K A R A R

Davacı, davalı Kurum'un ... sicil nosu ile sigorta giriş bildirgesindeki ... oğlu 01.07.1963 doğumlu ...'e ait kısmın ... oğlu 01.01.1965 doğumlu ...'e ait olduğunun tespitini, giriş kaydı ve tescil dosyasının bu şekilde düzeltilmesini istemiştir.

Mahkemece, bozmaya uyularak yapılan yargılama neticesinde; DAVANIN KABULÜ İLE Davalı kurumun ... sicil numarası ile 15.02.1984 kayıt tarihli işe giriş bildirgesindeki "01.07.1963 doğumlu ..." kaydının "01.01.1965 doğumlu ..." e ait olduğunun TESPİTİNE, karar verilmiştir.Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacının 01.01.1965 ... doğumlu ... ve ...oğlu ... olduğu, davacının 08.10.1964 doğumlu ... isminde bir kardeşinin bulunduğu, ... tarafından dilekçe ile; 01.09.1981 tarihinden beri ...'da çalışmakta olduğunun bildirildiği, davacının kardeşinin pasaportundan ve ... hizmet cetvelinden 01.09.1981 tarihinde ...'ya giriş yaptığının anlaşıldığı ve 10.12.1999 tarihinde vatandaşlıktan izin ile çıktığı, 22.02.2001 tarihinde yeniden vatandaşlığa alındığı, aynı zamanda ... vatandaşı olduğu, davaya konu 15.02.1984 varide tarihli işe giriş bildirgesinde; mahallinde re'sen tescil yapılarak ... sicil numarası ile kayıt yapıldığı, sigortalı olarak 01.07.1963 doğumlu, ... oğlu ... yazılı olduğu, TC kimlik numarası bulunmadığı, ... vergi numarası ile kayıt bulunduğu, ... Vergi Dairesi tarafından Bağ-Kur İl Müdürlüğü'ne yazılan 1997 tarihli yazıda; ... numarasının ...'e ait olduğunun, 2011 tarihli yazıda da bu numaranın 1963 doğumlu ...'e ait olduğunun bildirildiği, bunun üzerine nüfus müdürlüğüne yazı yazıldığı, nüfus müdürlüğü tarafından; 01.07.1963 doğumlu ... oğlu ... olmadığının bildirildiği, ...'in şoförler odasında kaydı bulunmadığı, davacının 14.12.1987 tarihinden beri kayıtlı olduğu, ... Vergi Dairesi tarafından 1963 doğumlu ...'in kaydına ilişkin defter suretinin gönderildiği, bu kayıtta isim kısmında “... ” yazılı olduğu, ancak yanına parantez içinde ... yazıldığı, ayrıca ... harfinden önce ... harfi yazılarak üstüne yeniden ... yazıldığı, işe başlama tarihi bildirgedeki gibi 26.04.1979 olup jeep işletmeciliği yapıldığının belirtildiği anlaşılmaktadır.

Somut olayda;davacının kardeşi ... ( ... ) ... davaya dahil edildiği, ... (...) ...'in yurtdışına giriş çıkış tarihlerinin tespit edildiği, yine bu kişinin 1979 tarihinden beri üzerine kayıtlı araç bulunmadığı, zabıta marifeti ile “... isimli bir kişinin tespit edilemediği, 07/12/1988 tarihli Bağ-Kur giriş bildirgesinin,26/04/1979 vergi kaydına istinaden ... adına 20/04/1982 tarihinde düzenlendiği ,Davacı ...’in 01/01/1965 doğumlu olduğundan vergi kaydının oluşturulduğu 26/04/1979 tarihinde henüz 14 yaşında olduğu,14 yaşındaki bir kişinin jeep işletmeciği işinde vergi kaydının olmasının hayatın olağan akışına aykırı olacağı hususları dikkate alınmadan;davanın reddi gerekirken mahkemece yazılı şekilde kabulüne karar verilmesi hatalıdır.Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular nazara alınmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 25/03/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3648, Karar No: 2017/4021, Tarih: 02.11.2017

**6. Ceza Dairesi         2015/3648 E.  ,  2017/4021 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

"Değerin azlığı"nın 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, yasa koyucunun amacı ve suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alabilme olanağı varken, yalnızca gereksinimi kadar, değer olarak da gerçekten az olan şeylerin alınması durumunda, yasal ve gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği; somut olayda sanığın mağdur ...’a yönelik eylemi sırasında, mağdurun cebindeki tüm parasını aldığının anlaşılması karşısında, koşulları oluşmadığı halde aynı yasanın 150/2. maddesiyle cezadan indirim yapılması, aleyhe temyiz olmadığından; TCK'nın 61.maddesine aykırı olarak, 168.maddenin, 31/3. maddeden önce uygulanması sonuca etkili olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre, sanık ... savunmanının temyiz itirazlarının reddiyle, eleştiri dışında usul ve yasaya uygun ve takdire dayalı bulunan hükmün istem gibi ONANMASINA, 02.11.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/19504, Karar No: 2024/8842, Tarih: 15.10.2024

**7. Ceza Dairesi         2023/19504 E.  ,  2024/8842 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/1026 E., 2023/672 K.

SUÇ : 1632 sayılı Askeri Ceza Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiin temyiz isteği; sanığın askerliğe elverişsizlik halinin suç tarihinde tespitinin mümkün olmadığına ve atılı suçtan beraat etmesi gerektiğine ilişkindir.

II. GEREKÇE

Yapılan incelemede; askerlik hizmetini yapmakta olan sanığın, 11.09.2015 tarihinde saat 21:00’da alınan yat yoklamasında olmadığının tespit edildiği, böylelikle firar ettiğinin anlaşıldığı, bir süre firarda kaldıktan sonra 09.11.2015 tarihinde kendiliğinden Birliğine katılış yaptığı anlaşılmıştır.

Sanık hakkında firar suçundan, 1632 sayılı Askeri Ceza Kanunu'nun (1632 sayılı Kanun) 66/1-a maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

Sanığın aşamalardaki savunmalarında atılı suçlamayı ikrar ettiği belirlenmiştir.

Kovuşturma aşamasında psikiyatri uzmanı bilirkişi tarafından düzenlenen bilirkişi raporunda; sanıkta antisosyal kişilik özellikleri, uyum bozukluğu ve madde kötüye kullanımı tespit edildiği, askerliğe elverişliliği ve cezai ehliyetinin tespiti için gözlem altına alınmasına gerek olmadığı belirtilmiştir.

Mareşal Çakmak Asker Hastanesi Baştabipliğinin, 16.02.2016 tarihli ve 648 sayılı TSK sağlık kurulu raporuyla sanık hakkında uyum bozukluğu tanısı konularak askerliğe elverişli olmadığına karar verilmiştir.

Ankara Bilkent Şehir Hastanesi Başhekimliğinin, 02.08.2022 tarihli ve 9911 sayılı sağlık kurulu raporuyla sanığın askerliğe elverişsizlik halinin suç tarihlerini kapsamadığı belirlenmiştir.

Sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının açıklanması için ihbarda bulunan Kırıkkale 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 02.04.2021 tarihli ve 2020/531 Esas, 2021/451 Karar sayılı kararı ve kesinleşme şerhi, sanığın izinsiz olarak Birliğini terk ettiği ve kendiliğinden katılış yaptığına dair tutanaklar dosya kapsamında mevcuttur.

1632 sayılı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (a) bendinde düzenlenen firar suçu mazeret kabul etmeyen suçlar arasında bulunduğundan; askerliğe elverişliliği ve cezai ehliyeti konusunda şüphe bulunmayan sanığın beyanlarının mahkemece mazeret olarak kabul edilmeyerek, 11.09.2015-09.11.2015 tarihleri arasında kesintisiz süren ve kolluk kuvvetlerine teslim olmakla son bulan suça konu eyleminin sabit görülmesinde ve denetim süresi içerisinde kasten yeni bir suç işlediği anlaşılan sanık hakkındaki açıklanması geri bırakılan hükmün açıklanmasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımın doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık hakkında kurulan hükümde hukuka aykırılık bulunmamış ve sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

III. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA, 15.10.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/11739, Karar No: 2021/9909, Tarih: 08.07.2021

**10. Hukuk Dairesi         2020/11739 E.  ,  2021/9909 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Konya 4. İş Mahkemesi

Dava, Kurum işleminin iptali ile sürekli iş göremezlik geliri bağlanması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne dair verilen karara karşı davalı Kurum vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, Konya Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Konya Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesince verilen kararın, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosya kapsamında bulunan Adli Tıp 2. Üst Kurulu’nun 21.02.2019 tarihli raporunda, davacının 04.05.2007 tarihinden 31.12.2009 tarihine kadar meslekte kazanma gücü kayıp oranının %12,1, 01.01.2010-31.12.2010 döneminde %17, 01.01.2011 tarihinden sonraki dönemde ise %26,2 olarak belirlendiği anlaşılmakla, davalı kuruma müzekkere yazılarak, davacıya 01.01.2010 itibariyle artış kaydıyla sürekli iş göremezlik geliri bağlansa idi, 01.01.2010-31.12.2010 döneminde %17, 01.01.2011-04.02.2017 (dava tarihi) döneminde ise %26,2 oranına göre ödenmesi gereken aylık ve ödemelerin ay be ay listelenerek gönderilmesi sağlandıktan sonra gönderilmek üzere, dosyanın mahal mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 08.07.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1632, Karar No: 2014/2304, Tarih: 09.04.2014

**1. Ceza Dairesi         2014/1632 E.  ,  2014/2304 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Olası kastla yaralama

HÜKÜM : TCK.nun 86/1, 86/3-e, 87/1-d-son, 21/2, 62, 53/1 ve 54/1. maddeleri uyarınca 2 yıl 9 ay 10 gün hapis cezası.

TÜRK MİLLETİ ADINA

1-) Oluşa ve dosya içeriğine göre, sanıkla mağdurun arkadaş oldukları, olay günü birlikte yürüdükleri sırada sanığın elindeki bıçağı mağdura doğru salladığı ve şaka yaptığını söylediği, mağdurun, sanığın bıçak olan elini tutarak uyarması üzerine, sanığın öyle mi diyerek, bıçakla mağdura batın bölgesinden vurduğu, mide yaralanması meydana getirerek yaşamsal tehlike geçirecek şekilde yaraladığı olayda,

a-) Kasten yaralama suçunda temel cezayı düzenleyen ve 1-3 yıl aralığında hapis cezası öngören TCK'nun 86/1. maddesinin uygulanması sırasında, meydana gelen zararın ağırlığı dikkate alınarak sonuca etkili olacak şekilde makul bir ceza tayin edilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde 1 yıl hapis cezasına hükmolunması suretiyle eksik ceza tayini,

b-) Sanığın eylemini kasten gerçekleştirdiği anlaşıldığı halde, 5237 sayılı TCK.nun 21/2 maddesinin uygulanması,

Aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni sayılmamıştır.

2-) Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık...’ın olası kastla yaralama suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde eleştiri ve düzeltme nedenleri dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle,Türkiye Cumhuriyeti Anyasası'nın 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/3-c maddesi gereğince, 5271 sayılı CMK'nun 150. 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan Ceza Muhakemesi Kanunu uyarınca Müdafii ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesine göre sanık için baro tarafından görevlendirilen zorunlu müdafii ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği gözetilmeksizin, yazılı biçimde zorunlu müdafii ücretinin sanıktan tahsiline karar verilmesi yasaya aykırı ise de, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden. 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasında yargılama giderlerinden zorunlu müdafii ücretinin çıkartılmasına, yargılama giderleri toplamının 734.TL olarak değiştirilmesine karar verilmek suretiyle DÜZELTİLEN hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA, 09/04/2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4349, Karar No: 2017/10187, Tarih: 06.04.2017

**5. Hukuk Dairesi         2017/4349 E.  ,  2017/10187 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

... bahçesi niteliğindeki ... köyü 189 ada 9 parsel sayılı taşınmaza gelir metodu esas alınarak değer biçilmesinde ve taşınmaza bahçe niteliği vermeyen kavak ve çınar ağaçlarına ise maktuen değer biçilmesinde yöntem itibariyle bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1-4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kanunun 15/ son maddesi uyarınca değerlendirmenin dava tarihi olan 2014 yılı resmi verilerine göre yapılması gerekirken 2013 yılı verilerine göre taşınmazın değerini belirleyen raporun hükme esas alınması,

2-Sulu tarım arazisi niteliğindeki taşınmazın değeri belirlenirken Dairemizin yerleşmiş uygulamalarına göre % 4 oranında kapitalizasyon faizi uygulanması gerekirken, bu oranın % 5 olarak kabulü ile az bedel tespiti,

3-Taşınmaza cennet elması bahçesi kabul edilerek ...net gelirine göre değer biçildiğinden, biçilen bu değer taşınmaz üzerindeki diğer meyve ağaçlarının bedelinide kapsadığı halde, sair meyve ağaçlarına ayrıca değer biçilmesi,

4-Davalı payı üzerindeki ipotek şerhinin hükmedilen bedele yansıtılması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 06/04/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4071, Karar No: 2016/14640, Tarih: 16.06.2016

**9. Hukuk Dairesi         2015/4071 E.  ,  2016/14640 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile fazla mesai ücreti ve yıllık izin ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı; 29.06.2010-26.12.2011 tarihleri arasında davalı işverenlikte servis teknisyeni olarak çalıştığını, davacının aldığı son ücretin net 3.660 TL olduğunu, davacının çalıştığı süre için kıdem ve ihbar tazminatı izin ve fazla çalışma ücret alacaklarının ödenmediğini iddia ederek, kıdem ve ihbar tazminatı, yıllık izin ve fazla mesai alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı; davacının şirkette servis elemanı olarak çalıştığını, iş akdinin 26.12.2011 tarihinde kendi isteğiyle işi bırakması neticesinde sonlandığını, davacının....isimli bir arkadaşıyla şirketin yaptığı işi yapan bir işyeri açıp çalışmaya devam ettiği süre zarfında da bu işle iştigal etmiş ve nihayetinde kendisinin işi bırakarak bu işyerinde çalışmaya başladığını, bu nedenle davacının kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin reddi gerektiğini, davacının asgari ücret ile çalıştığını, haftalık 45 saati aşan bir çalışmasının olmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasında işçiye ödenen aylık ücretin miktarı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununda 32 nci maddenin ilk fıkrasında, genel anlamda ücret, bir kimseye bir iş karşılığında işveren veya üçüncü kişiler tarafından sağlanan ve para ile ödenen tutar olarak tanımlanmıştır.

Ücret kural olarak dönemsel (periyodik) bir ödemedir. Kanunun kabul ettiği sınırlar içinde tarafların sözleşme ile tespit ettiği belirli ve sabit aralıklı zaman dilimlerine, dönemlere uyularak ödenmelidir. Yukarıda değinilen Yasa maddesinde bu süre en çok bir ay olarak belirtilmiştir.