muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/688, Karar No: 2013/29888, Tarih: 20.12.2013

Temyiz:

Kararı davalılar vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

I-Davalı ... İş Yem Şirketi Temyizi yönünden;

Miktar ve değeri temyiz kesinlik sınırını aşmayan taşınır mal ve alacak davalarına ilişkin nihai kararlar 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 427. maddesi uyarınca temyiz edilemez. Kesinlik sınırı kamu düzeni ile ilgilidir.

Dosya içeriğine göre davalı aleyhine hüküm altına alınan ve temyize konu edilen miktar karar tarihi itibari ile 1.690,00 TL kesinlik sınırı kapsamında kaldığından davalı vekilinin temyiz isteminin 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 427, 432. maddeleri uyarınca REDDİNE,

II- Davalılar ... ... ... Şirketi ile ... İş ... be İnşaat ve Ticaret Şirketi Temyizi Yönünden:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalılar vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davalıların aralarındaki ilişkinin ne olduğu ve buna bağlı olarak davacının davalılar nezdinde kesintisiz çalışıp çalışmadığı taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Öncelikle işverenler arasındaki organik bağ ya da birlikte işverenlik kavramları farklı işverenler nezdinde geçen çalışmaların birleştirilebilmesine imkan sağlayan hukuki birer araçtır. Diğer taraftan işyeri devri ya da iş sözleşmesi devri de işçinin tüm çalışma süresini birleştirilebilmesini mümkün kılan diğer durumlardır.

Somut olayda, sigorta kayıtlarına göre davacının 01.08.1995-04.12.1998 tarihleri arasında 2677 sigorta sicil numaralı ... ... ... Tic. ünvanlı iş yerinde, 15.04.1999-29.02.2000 tarihleri arası ... Yem. San. ve Tic. A.Ş. unvanlı iş yerinde, 02.08.2001-03.05.2005 tarihleri arası 2677 iş yeri sicil nolu ... ... ... Tic. Unvanlı iş yerinde, 04.05.2005-14.08.2006 tarihleri arası 1001866 iş yeri sicil nolu ... ... İş Ltd.Şti-... ... ...-İş İnş. Ltd. Şti. unvanlı iş yerinde, 04.10.2006-26.08.2007 tarihleri arası 2677 iş yeri sicil nolu ... ... ... Ticaret unvanlı iş yerinde; 23.08.2007-09.09.2008 tarihleri arası 1002804 ... ... ve İş. San. Tic. Ltd. Şti.-... ... ... İnş. Ldt. Şti unvanlı iş yerinde çalıştığı görülmektedir.

Dosya kapsamına göre diğer iki şirket arasında adi ortaklık ilişkisi olduğu görülmekle birlikte davalı ... Yem Şirketi ile diğer davalılar arasındaki ilişkinin ne olduğu belirsizdir. Öncelikle ... Yem Şirketi ile diğer davalılar arasındaki ilişkinin ne olduğu belirlenmelidir. Mahkemece davalılar arasında iş sözleşmesi devri kabul edilmiş ise de bu kabule dayanak oluşturacak bilgi ve belgeler dosya kapsamında yer almamaktadır. Ticaret sicil kayıtları ile davalılar arasındaki ilişkiyi gösterecek diğer belgeler dosyada bulunmamaktadır. Bu eksiklik giderilip davalı ... Yem Şirketi ile diğer davalılar arasındaki ilişki ortaya konulduktan sonra dosya kapsamındaki diğer delillerle birlikte değerlendirilerek davacının çalışma süresi

tereddüte yer vermeyecek şekilde tespit edilip davacının çalışmasının kesintisiz olup olmadığı tartışılmalıdır. Bundan sonra davacının talepleri hakkında karar verilmelidir. Eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması hatalıdır.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 20.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18901, Karar No: 2014/1354, Tarih: 22.01.2014

**5. Hukuk Dairesi         2013/18901 E.  ,  2014/1354 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Boyabat Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 23/01/2013

NUMARASI : 2012/1021-2013/54

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Taşınmazın tarım arazisi niteliğinde kabulü ile olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net geliri üzerinden bilimsel yolla değerinin tesbit edilmesi ve taşınmaz mala bahçe niteliği vermeyen ağaçlara maktuen değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur. Ancak;

1) Hükme esas alınan bilirkişi raporunda münavebe ürünü olarak kabul edilen buğday ve mısırın, taşınmazın bir dekarından elde edilebilecek brüt gelirinden indirilmesi gereken üretim masraflarının, Türkiye ortalaması dikkate alındığında brüt gelirin 1/3'ü oranında olması gerektiği gözetilmeden, daha fazla miktarda üretim masrafı yapıldığının kabulü ile az bedel tespiti,

2) Bilirkişi raporunda değerlendirmeye esas alınan ağaçların, değerlendirme tarihi olan 2012 yılındaki yaş ve cinslerine göre birim fiyatlarının İlçe Gıda Tarım ve Hayvancılık Müdürlüğünden getirtilip, bilirkişi raporu denetlenmeden, eksik inceleme ile ağaç bedellerinin tespiti,

Doğru görülmemiştir.

Davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 22.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8770, Karar No: 2015/5921, Tarih: 21.10.2015

**19. Ceza Dairesi         2015/8770 E.  ,  2015/5921 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2011/280595

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 22. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 05/07/2011

NUMARASI : 2010/316 (E) ve 2011/523 (K)

SUÇ : 213 Sayılı Kanuna Aykırılık

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihlerine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanığın yetkilisi olduğu E... İnşaat Orman... Ltd. Şti.'nin 2008-2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenlediğinin kabul edildiği olayda; sahte olduğu iddia olunan faturaları kullanan şirketler hakkında karşıt inceleme yapılmadığı görülmekle, bu şirketler hakkında düzenlenmiş ise vergi tekniği raporları ve eklerinin onaylı örnekleri getirtilerek, anılan raporlarla ilgili olarak faturaları kullanan şirket yetkilileri hakkında dava açılıp açılmadığının ilgili vergi dairesinden araştırılması, açıldığının tespiti halinde mümkünse birleştirilmesi, mümkün olmadığı takdirde dava dosyaları getirtilip incelenerek bu davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dava dosyasına intikal ettirilmesi, faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi yönünden mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyeleri, teslim ve tesellüm belgeleri, bedelinin ödendiğine dair ticari teamüle uygun, kanıtlama yeterliliği olan banka hesapları ve kasa mevcuduyla uyumlu geçerli belgeler, faturaları kullananların yeterli mal girişi veya üretimi olup olmadığı da dikkate alınarak faturaları kullanan şirketler ile sanığın ticari defter ve belgeleri üzerinde gerekli görülmesi halinde karşılaştırmalı bilirkişi incelemesi yaptırılması; sahte fatura düzenleme suçunda suçun maddi konusunun fatura olması, 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanunun Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre de faturaların Vergi Usul Kanununun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi, dosya içine faturaların konulmadığı görülmekle; suça konu faturaların onaylı suretleri getirtilip incelenerek, kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadığının tespit edilmesi ve tüm bu araştırmaların sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken eksik kovuşturma ile yetinilerek mahkumiyet kararı verilmesi,

Kanuna aykırı ve sanığın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnamedeki onama düşüncesine aykırı olarak HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 21.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2365, Karar No: 2013/19958, Tarih: 07.11.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/2365 E.  ,  2013/19958 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 1. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 11.07.2012 tarih ve 2011/29-2012/133 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 18, 24 ve 25. sınıflar için yaptığı Z şekil marka başvurusunun 24 ve 25. sınıfta yer alan emtialar bakımından hukuka aykırı bir şekilde reddedildiğini, müvekkili ile merkez-şube ilişkisi içinde olan ... adına 89/006030 nolu Z şekil markasının tescilli olduğunu, ayrıca müvekkilinin yaptığı 2009/54075 nolu Z and Co şekil marka başvurusunun 18, 24 ve 25. sınıftaki emtialar için kabul edildiğini, redde gerekçe markalar ile başvuru konusu markanın benzer olmadığını ileri sürerek, dava konusu YİDK kararının iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalı Türk Patent Enstitüsü vekili; davanın yerinde olmadığını, YİDK kararının usul ve yasaya uygun bulunduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı şirket vekili; markaların benzer olduğunu, davacı markasının müvekkili markalarının serisi olarak algılanabileceğini, tescilli diğer “Z” ibareli markaların işbu dava ile ilgisinin bulunmadığını, müvekkili markalarının tanınmış marka olduğunu, davacı markasının tescilinin müvekkili markalarının tanınmışlığından faydalanması sonucunu doğuracağını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; davacı markası ile davalının 182864 ve 2002/14355 nolu markalarının benzer olduğu, diğer markaların ise benzer olmadığı, davalının benzer olan markalarının ilgili olduğu emtialar ile davacı marka başvurusundan çıkartılan emtiaların aynı veya benzer olduğu, dolayısıyla bu emtialar bakımından aralarında KHK m. 8/I-b anlamında iltibas bulunduğu, tüzel kişiliği farklı olan bir kişiye ait markanın davacıya herhangi bir hak bahşetmediği, her bir markanın diğerinden bağımsız değerlendirilmesi gerektiği ve davacının tescil ettirdiği diğer markaların kazanılmış hak bahşetmediği sürece bu başvuru bakımından bir etkisinin bulunmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1-Davacı vekili, 26/06/2012 tarihli celseye mazeret bildirmiş, mazeret mahkemece kabul edilmiş duruşma 11/07/2012 tarihine ertelenip, davacıya duruşma gününü bildirir acele tebligat çıkarılmış, ancak; duruşma gününü içeren tebligat davalıya, duruşma tarihinden sonra 20/07/2012 tarihinde tebliğ olunmuştur. Bu durumda, davacı vekili son celsede savunma yapma imkanı bulamamış ve hukuki dinlenilme hakkını kullanamamış olduğundan, savunma hakkının kısıtlanması doğru görülmemiş, kararın bozulması gerekmiştir.

2- Bozma sebep ve şekline göre davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün anılan taraf yararına BOZULMASINA, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 07.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5727, Karar No: 2011/11565, Tarih: 25.10.2011

**6. Hukuk Dairesi         2011/5727 E.  ,  2011/11565 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı alacak davasına dair karar davacı ve davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kira alacağı istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmesi üzerine hüküm davalı ve davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1- Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına göre davacının tüm davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davalı vekilinin kira alacağına ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinde; Davacı tarafından talep edilen 6587,83 TL kira alacağının 3.2.2003 tarihli hesap cetveline dayandığı bu hesaplamada 2002 yılı kira bedeli 4966,92 TL nin de talep edildiği görülmektedir. Davalı tarafından sunulan 12.6.2002 tarihli banka dekont fotokopisinde 2002 yılı kira bedeli 4966,92 TL nin davalı tarafından ödendiği fakat bilirkişi raporunda davalı tarafından sunulan dekontların incelenmediği görülmüştür. Bu durumda mahkemece, davalı tarafından sunulan dekontlar konusunda davacı beyanı alınarak gerektiği takdirde banka kayıtları getirtilerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik incelemeye dayalı hatalı bilirkişi raporuna göre yazılı şekilde hüküm tesisi,

3- Davalı vekilinin faize ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinde ; davada dayanılan ve hükme esas alınan 9.6.1987 başlangıç tarihli ve 49 yıl süreli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Sözleşmenin özel şartlar bölümü 7. maddesinde “…Hesaplama ve yazılı tebligata rağmen tebliğ tarihinden itibaren bir ay içinde ödenmeyen bedellere yürürlükte bulunan vadesiz banka mevduatı faiz oranı uygulanacağı” kararlaştırılmıştır. Özgür irade ile belirlenen bu şart geçerli olup tarafları bağlar. Her ne kadar kira parası götürülüp ödenmesi gereken borçlardan olduğundan kiralayana götürülüp elden ödenmesi veya gideri kiracıya ait olmak koşuluyla konutta ödemeli olarak PTT kanalıyla gönderilmesi gerekir ise de bundan ayrı, sözleşmede özel bir koşul kabul edilmişse veya teamül haline gelmiş bir ödeme şekli varsa bu şekilde yapılan ödeme de geçerlidir. Sözleşmede açıkça kira bedelinin davacı tarafından bildirileceği ve bu bedelin bir ay içinde ödeneceği belirtildiği gibi bu ödeme şeklinin teamül haline geldiği anlaşılmaktadır. Bu durumda 1995 yılında yürürlüğe giren Orman Arazilerinin Tahsisi Hakkındaki Yönetmeliğin yanlış uygulanması sonucu idarece kira bedellerinin yanlış hesaplanmasından ve davalıya yanlış bildirilmesinden dolayı davalının kusurunun olamayacağı bu nedenle kira farklarına talep tarihi olan 1.2.2001 tarihinden itibaren faiz hesaplanması gerekirken ve ayrıca sözleşmede temerrüt durumunda gecikme faizinin nasıl hesaplanacağı açıkça belirtildiği halde olayda uygulama yeri olmayan 6831 Sayılı Kanun 51. Maddesi uyarınca gecikme zammı hesaplanarak yazılı şekilde hüküm kurulması,

4- Davalı vekilinin zamanaşımına ilişkin temyiz itirazına gelince; Borçlar Kanununun 126. maddesi gereğince kira alacaklarının 5 yıllık zamanaşımına tabi olduğu davalı vekili tarafından süresi içerisinde zamanaşımı itirazında bulunulduğuna göre dava tarihi itibariyle 1996 ve 1997 yılı kira farkları yönünden zamanaşımı itirazının yerinde olduğu gözardı edilerek yazılı şekilde hüküm tesisi doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda 2, 3 ve 4. bentlerde açıklanan nedenlerle davalının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 25.10.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1110, Karar No: 2020/1443, Tarih: 16.07.2020

**19. Hukuk Dairesi         2020/1110 E.  ,  2020/1443 K.**

**"İçtihat Metni"**

Asıl ve birleşen davada davacı ... Alüminyum Lev. San. ve Tic. Ltd. Şti. vekili Av.... ile asıl davada davalı ... Ev Aletleri San. ve Tic. A.Ş. vekili Av...., birleşen davada davalı ... Metal San. ve Tic. A.Ş. vekili Av. ... arasındaki asıl ve birleşen itirazın iptali davası hakkında ... Asliye Ticaret Mahkemesi’nden verilen 2012/339 esas ve 2016/887 karar sayılı ve 14.12.2016 tarihli asıl ve birleşen davanın reddine dair hükme karşı asıl ve birleşen davada davacı vekilince istinaf kanun yoluna başvurulması sonucunda ... Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi’nin 2018/2635 esas ve 2020/568 karar sayılı ve 05.03.2020 tarihli hüküm ile davacı vekilinin istinaf isteminin kabulü ile, 6100 sayılı HMK'nın 353/1-a-6 maddesi gereğince, ... Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 14.12.2016 tarihli 2012/339 esas, 2016/887 karar sayılı kararının kaldırılmasına, yargılamaya devam olunmak üzere dosyanın, karar veren ilk derece mahkemesine gönderilmesine yönelik kararın davalılar vekilince temyiz edilmesi üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi’nin 01.06.2020 tarihli ek karar ve 04.06.2020 tarihli ek karar ile kesin karara yönelik yapılan temyiz başvurusunun reddine yönelik ek kararların da davalılar vekilince her ne kadar duruşma istemli olarak temyiz edilmiş ise de duruşma isteminin reddine karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Yerel mahkemece verilen 14.12.2016 tarihli karara karşı asıl ve birleşen davada davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuş, ... Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi'nin davacı vekilinin istinaf isteminin kabulüne ilk derece mahkemesinin kararının kaldırılmasına, yargılamaya devam olunmak üzere dosyanın karar veren ilk derece mahkemesine gönderilmesine yönelik karara karşı davalılar vekili tarafından yapılan temyiz başvurusu üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesince kaldırma kararının 6100 sayılı HMK'nun 353/1-a 6 maddesi gereğince verildiği, ilgili maddede belirtildiği şekilde bu madde gereğince verilen kararların kesin nitelikte olduğu gerekçesiyle kesin karara yönelik temyiz başvurusunun reddine yönelik asıl dava davalısı ... Ev Aletleri San. ve Tic. A.Ş. yönünden verilen 2018/2635 esas ve 2020/568 karar sayılı ve 01.06.2020 tarihli ek karar ve birleşen dava davalısı ... Metal San. ve Tic. A.Ş. yönünden verilen 2018/2635 esas ve 2020/568 karar sayılı ve 04.06.2020 tarihli ek karar da davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere göre, davalılar vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan 01.06.2020 tarihli ek kararın ve 04.06.2020 tarihli ek kararın ONANMASINA, dosyanın ilk derece mahkemesine gönderilmesine, 16.07.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3089, Karar No: 2018/5339, Tarih: 21.11.2018

**20. Ceza Dairesi         2018/3089 E.  ,  2018/5339 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARLA

İLGİLİ BİLGİLER

Mahkeme : ... Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesi

Karar Tarihi-Numarası : 05.12.2017 - 2017/2268 esas ve 2017/1563 karar

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : Sanığın mahkûmiyetine ilişkin ... Ağır Ceza

Mahkemesi'nin 2017/56 esas ve 2017/176 karar sayılı ilamına

yönelik istinaf isteminin esastan reddi

Temyiz incelemesi sanık müdafiinin süresindeki istemi nedeniyle duruşmalı olarak yapılmıştır.

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği, ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

5271 sayılı CMK'nın 288. ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler dikkate alınarak, CMK'nın 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri ile sanık müdafiinin temyiz dilekçesinde “ sanığın üzerine atılı suçu işlediğine ilişkin yeterli delil bulunmadığı,sanığın kullanıcı olduğu, önceki aşamada sadece sanık tarafından temyize gidildiğinden etkin pişmanlık açısından hüküm kurulması doğru ise de eylemin kışla içerisinde işlenmesinden dolayı cezanın artırılamayacağına” dair temyiz sebeplerinin hükmün hukuki yönüne ilişkin olduğu belirlenerek anılan sebeplere bağlı olarak yapılan incelemede, sanık hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan kurulan hükme ilişkin istinaf isteğinin esastan reddine dair... Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin kararı hukuka uygun bulunduğundan, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz isteklerinin ve duruşmadaki sözlü savunmalarının CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca ESASTAN REDDİNE, hükmolunan ceza miktarı ve tutuklu kalınan süreye göre sanık hakkındaki salıverme isteklerinin reddine, 21.11.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.

TEFHİM TUTANAĞI: 21.11.2018 tarihinde verilen bu karar Yargıtay Cumhuriyet savcısı Hikmet Turan'ın katılımıyla ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanık Şeyhmus Koca müdafii Av. ...'ın yokluğunda, 29.11.2018 tarihinde, açık olarak okundu.