muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/6583, Karar No: 2010/791, Tarih: 27.01.2010

**4. Ceza Dairesi         2008/6583 E.  ,  2010/791 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Zonguldak Asliye 2.Ceza Mahkemesi

SUÇ(LAR) : Tehdit, mala zarar verme, hakaret

HÜKÜM(LER) : Hükümlülük

TEBLİĞNAMEDEKİ İSTEK:Düşme, bozma

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1-Sanık ...'a yükletilen hakaret ve mala zarar verme suçlarına ilişkin temyizde, katılan ...'a 24.12.2007 tarihli yargıç havalesi içeren dilekçe ile sanık hakkındaki yakınmasını geri alması nedeniyle, CYY.nın 243.maddesi uyarınca katılma hükümsüz kalacağından, temyiz edenin buna yetkisi bulunmadığı,

Anlaşıldığından, 5320 sayılı Yasanın 8/1 ve 1412 sayılı CYY.nın 317.maddesi uyarınca mağdur ... vekilinin tebliğnameye aykırı olarak, TEMYİZ İSTEĞİNİN REDDİNE,

2-Sanık ...'a yükletilen hakaret ve tehdit suçlarına ilişkin temyize gelince;

Ancak;

a)Sanığın bahçesini suladığı hortumun mağdurlar tarafından yerinden çıkartılıp atıldığını öğrenmesi üzerine tehdit suçunu işlemesi karşısında, TCY.nın 29.maddesi uyarınca hakkında yasal indirime yer olup olmadığının tartışılmaması,

b)Kovuşturulması yakınmaya bağlı hakaret suçuna ilişkin olarak mağdur ...'ın 24.12.2007 tarihli yargıç havalesi içeren dilekçe ile yakınmasını geri alması nedeniyle TCY.nın 73/6.maddesi uyarınca sanıktan vazgeçmeyi kabul edip etmediği sorularak sonucuna göre hüküm kurulması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık ... müdafiinin temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce kısmen yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 27.01.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/31956, Karar No: 2013/19513, Tarih: 09.12.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/31956 E.  ,  2013/19513 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ... Üstünbaş'ın vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 26.01.2009 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 09.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6872, Karar No: 2017/4789, Tarih: 27.09.2017

**11. Hukuk Dairesi         2016/6872 E.  ,  2017/4789 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ...Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 26/06/2015 tarih ve 2014/190-2015/340 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davacının davalı bankadan ticari kredi kullandığını, davalı tarafından haksız olarak komisyon ve dosya masrafı adı altında 2.971,00 TL kesinti yapıldığını ileri sürerek bu miktarın avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı banka davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, taraflar arasındaki sözleşme tip sözleşme olduğunu, bu sözleşmede dosya masrafı ve komisyon ücreti olarak yazılan hükümlerin yazılmamış sayılacağını, dolayısıyla bu yazılmamış sayılan kalemlerin davalı bankaca tahsil edilmiş olmasının genel işlem şartına açıkça aykırı kabul edileceğini, davacıdan 29/12/2006 tarihinde tahsil edilen 2.000,00 TL'nin, 31/08/2008 tarihinde tahsil edilen 800,00 TL'nin ve 05/05/2014 tarihinde tahsil edilen 31,00 TL'nin iadesi gerekeceği, BSMV olarak tahsil edilen 140,00 TL'nin ise yasal zorunluluk kapsamında tahsil edildiğinden iade edilemeyeceği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, taraflar arasında imzalanan 29/12/2006 ve 31/01/2008 tarihli Ticari Kredi Sözleşmeleri uyarınca davalı banka tarafından kesilen masraf ve komisyon bedelinin tahsili istemine ilişkindir. Davacı, davalı bankadan ticari kredi kullandığını, bu krediler uyarınca banka tarafından yapılan kesintilerin haksız olduğunu ileri sürmüştür. Anılan kredi sözleşmelerinin tümü Genel Kredi Sözleşmesi olup 6098 sayılı TBK'nın yürürlük tarihi olan 01.07.2012 tarihinden önce akdedilmiştir. 6101 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun Yürürlüğü ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 1. maddesinde ''Türk Borçlar Kanunu'nun yürürlüğe girdiği tarihten önceki fiil ve işlemlere, bunların hukuken bağlayıcı olup olmadıklarına ve sonuçlarına, bu fiil ve işlemler hangi kanun yürürlükte iken gerçekleşmişse, kural olarak o kanun hükümleri uygulanır. Ancak, Türk Borçlar Kanunu'nun yürürlüğe girmesinden sonra bu fiil ve işlemlere ilişkin olarak gerçekleşecek temerrüt, sona erme ve tasfiye, Türk Borçlar Kanunu hükümlerine tabidir.'' hükmü düzenlenmiştir. Bu durumda mahkemece, dava konusu kredi sözleşmelerinin 29/12/2006 ve 31/01/2008 tarihli olduğu, somut uyuşmazlığa sözleşme tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 818 sayılı BK'nın ilgili hükümlerinin uygulanması gerektiği ve ticari kredi mahiyetindeki kredi sözleşmeleri hakkında 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun hükümlerinin uygulanma olanağının bulunmadığı nazara alınmaksızın, sözleşmelerin standart sözleşme niteliğinde bulunduğu, bu sözleşmede dosya masrafı ve komisyon ücreti olarak yazılan hükümlerin yazılmamış sayılacağı, dolayısıyla bu yazılmamış sayılan kalemlerin davalı bankaca tahsil edilmiş olmasının genel işlem şartlarına açıkça aykırılık teşkil edeceği gerekçesiyle yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davalı yararına BOZULMASINA, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz edene iadesine, 27/09/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8958, Karar No: 2013/11677, Tarih: 08.07.2013

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2013/8958 E.  ,  2013/11677 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İtirazın iptali ve tahliye

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı itirazın iptali ve tahliye davasına dair karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, tahliye taahhüdü nedeniyle kiralananın tahliyesi istemiyle yapılan takibe vaki itirazın iptali ve kiralananın tahliyesi istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Taahhüt nedenine dayalı tahliye davasının kiralayan tarafından açılması gerekir. Kiralayanların birden fazla olması halinde aralarında mecburi dava arkadaşlığı bulunduğundan davanın birlikte açılması icap eder. Ancak sözleşmede kiralayanlardan birine yalnız başına takip yapma ve dava açma hakkı tanınmışsa her biri tek başına tahliye davası açabilir. Kiralayan birden fazla olup her birine yalnız başına dava açma hakkı verilmeyen durumlarda, kiralayanlardan birinin yalnız başına dava açması durumunda davanın hemen reddedilmemesi, diğerlerinin açılan davaya ve yapılan takibe muvafakatinin alınmasına imkan verilmesi gerekir. Ancak davanın yapılan icra takibine istinaden açılan itirazın iptali ve tahliyeye yönelik olması halinde, takibinde kiralayanların tamamı tarafından yapılmaması durumunda, icra takibindeki eksiklik sonradan giderilemeyeceğinden davanın reddine karar verilmelidir.

Olayımıza gelince; taraflar arasında uyuşmazlık konusu olmayan 10.08.2010 başlangıç tarihli 2 yıl süreli kira sözleşmesinde kiraya veren olarak “... Müş. ve kendi adına ...” gösterilmiş, kira sözleşmesi de bu şekilde imzalanmıştır. İcra takibi ve itirazın iptali davası ise ... tarafından açılmıştır. Davacının dava ve takip tarihinde tek başına kiraya veren sıfatını kazandığı da anlaşılamamaktadır. Bu itibarla öncelikle davacının tek başına kiralayan sıfatı olup olmadığı üzerinde durularak, kiralayanların birden fazla olduğu anlaşılması halinde yukarıda belirtilen esaslar çerçevesinde işlem yapılarak, tahliyeye ilişkin takibin kiralayanların tamamı tarafından yapılmadığından, bu eksikliğin de sonradan giderilmesi mümkün olmadığından davanın reddine karar vermek gerekeceğinden davacının taraf sıfatı üzerinde durulmaksızın davanın kabulüne karar verilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davalının temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 08.07.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/4343, Karar No: 2022/16540, Tarih: 14.11.2022

**8. Ceza Dairesi         2022/4343 E.  ,  2022/16540 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

Hükmolunan cezanın süresi itibariyle kabulünde yasal olanak bulunmayan sanık müdafinin duruşma talebinin 5271 sayılı CMK.nın 299. maddesi uyarınca reddiyle, dosya üzerinden yapılan incelemede;

16.02.2016 tarihinde ihbar üzerine sanığın ikametinde yapılan aramada 6136 sayılı Kanun kapsamında yasak niteliği haiz 5 adet tabanca ve 113 adet fişek ele geçtikten sonra, 24.08.2017 tarihinde yine silah ticareti yaptığına ilişkin ihbar üzerine sanığın ikametinde ve bahçesinde yapılan aramada 6136 sayılı Kanun kapsamında yasak niteliği haiz 3 adet tabanca ile 783 adet fişeğin ele geçirilmesine ilişkin, ilk olayda sanığın eyleminin 6136 sayılı Kanunun 13/2; ikinci olayda ise aynı Kanunun 13/1. maddeleri kapsamında iki ayrı suç oluşturduğu gözetilmeden, tek suç olarak kabulü ile eksik ceza tayini, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre, sanık müdafinin, sanığın atılı suçu işlemediğine, eksik inceleme ile hüküm kurulduğuna ve alt sınırdan uzaklaşılarak ceza tayin edilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğuna yönelik temyiz itirazları yerinde görülmediğinden 5271 sayılı CMK.nın 302/1. maddesi uyarınca TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİNE, 5271 sayılı Kanunun 304/1. maddesi uyarınca dosyanın ...Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin bilgi için ... Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 14.11.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/1938, Karar No: 2007/3636, Tarih: 03.04.2007

**1. Hukuk Dairesi         2007/1938 E.  ,  2007/3636 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA 9. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 21/11/2006

Taraflar arasında görülen davada;

Davacılar, vekili; davalının davacı H..nin irade zayıflığından yararlanarak onu şartlı bağışa razı ettiğini ve ada sayılı parseldeki payının hibe yoluyla devrini sağladığını, bağış koşulunun da süresinde yerine getirilmediğini ileri sürerek tapu iptali tescil istemiştir.

Davalı vekili; davanın süresinde açılmadığını ayrıca bağışın koşulsuz yapıldığını, bununla birlikte bağışlanan arsasının okul olarak değerlendirileceğine ve okula Halit Tanrıverdi'nin isminin verileceğine dair karar alındığını, ancak taşınmaz paylı bulunduğu için öncelikle bu engelin aşılması gerektiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, bağıştan rücu şartlarının gerçekleşmediğinden bahisle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, taraf vekillerince tarafından süresinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 3.4.2007 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden E... T.. vs.vekili Avukat A..Ş..ile temyiz eden Çankaya Eğt.Kültür Vakfı vekili Avukat R..K.. geldiler duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi ...'in tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü :

-KARAR-

Dava, ehliyetsizlik ve koşullu bağıştan rücu sebeplerine dayalı tapu iptali-tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillere göre, davacı H..T..’nin dava konusu ..ada .parsel sayılı taşınmazdaki payını 18.7.2001 tarihli akitle davalıya hibe ettiği, her ne kadar akit kayıtsız şartsız hibe suretiyle yapılmışsa da, gerek 13.7.2001 tarihli taahhütname ve gerekse Vakıf karar defteri içeriklerinden, çekişmeli payın ilköğretim okulu yapılması ve okula davacının adının verilmesi koşulu ile devredildiği görülmektedir.

Dava, başlangıçta bağış koşulunun yerine getirilmemesi nedeniyle açılmış, yargılama sürerken davacı H..’in ölmesi üzerine davaya katılan mirasçıları ehliyetsizlik iddiasında da bulunmuşlardır.

Davacı H.in işlem sırasında ehliyetli olduğu Adli Tıp Kurumunca düzenlenen raporla saptandığından, davanın bu sebepten reddedilmesinde bir isabetsizlik yoktur.

Dava, başlangıçta bağış koşulunun yerine getirilmemesi nedeniyle açılmış, yargılama sürerken davacı H..’in ölmesi üzerine davaya katılan mirasçıları ehliyetsizlik iddiasında da bulunmuşlardır.

Davacı H.in işlem sırasında ehliyetli olduğu Adli Tıp Kurumunca düzenlenen raporla saptandığından, davanın bu sebepten reddedilmesinde bir isabetsizlik yoktur.

Diğer hukuki sebebe gelince ; davacının taşınmazdaki payı 18.7.2001 tarihinde temlik edilmiş ve 13.7.2001 tarihli taahhütnamede 2 yıl içerisinde inşaata başlanılacağı belirtilmiştir. O halde koşulun ifası için öngörülen sürenin sonu 18.7.2003 tarihine isabet etmektedir. İki yıllık sürenin sonradan karar defterinde uzatılması davacıyı bağlamayacağı gibi sonuca da etkili değildir. Öyle ise, 28.8.2003 tarihinde açılan davanın B.K.’nun 246. maddesinde öngörülen 1 yıllık hak düşürücü süre içerisinde açıldığında tereddüt yoktur.

Öte yandan, taşınmaz paylı mülkiyet üzere olup, okul yapımı için davalının şimdiye kadar bir girişimde bulunmadığı, esasen çekişmeli payın müstakilen kullanılamayacağı, koşulun yerine getirilmesinin hukuken de mümkün olmadığı, anlaşılmaktadır.

Hal böyle olunca, davanın açıklanan nedenden ötürü kabulüne karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile reddedilmesi doğru değildir. Davacıların temyiz itirazı yerindedir. Kabulüyle, hükmün HUMK.’nun 428.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 13.12.2006 tarihinde yürürlüğe giren avukatlık ücret tarifesinin 14. maddesi gereğince gelen temyiz eden davacı vekili için 500.00.-YTL. duruşma avukatlık parasının karşı taraftan alınmasına

alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 3.4.2007 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9259, Karar No: 2017/2469, Tarih: 03.04.2017

**11. Ceza Dairesi         2016/9259 E.  ,  2017/2469 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM : Düşme, Mahkumiyet

Katılan vekilinin 03.07.2014 havale tarihli temyiz dilekçesinin sanıklar ... ve ... hakkında verilen düşme kararlarına yönelik olduğu kabul edildiğinden sanık ... hakkındaki mahkumiyet kararına ilişkin tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Sanıklar hakkında Küçükçekmece Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 16.11.2007 tarihli iddianamesi ile 2006 yılında sahte fatura düzenlemek suçundan da kamu davası açıldığı anlaşılmakla; bu suçla ilgili olarak zamanaşımı süresi içerisinde mahallinde karar verilebilmesi mümkün görülmüştür.

1- Sanıklar hakkında 2002, 2003 ve 2004 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak suçundan kurulan düşme hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü uyarınca; sanıklara yüklenen “2002, 2003 ve 2004 takvim yılında sahte fatura kullanmak” suçlarının yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihi itibariyle yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının suç tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiğinden kamu davasının vaki zamanaşımı nedeniyle düşürüldüğü gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

II- Sanıklar hakkında 2005 takvim yılında sahte fatura kullanmak suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince ise;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü uyarınca; sanıklara yüklenen “2005 takvim yılında sahte fatura kullanmak” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK’nın 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suçun işlendiği 30.12.2005 tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleşmediği gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak inceleme tarihi itibarıyla kesici son işlem olan sanıkların savunmalarının alındığı tarihten temyiz inceleme tarihine kadar zamanaşımının gerçekleştiğinden ve aynı kanunun 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak bu hususta karar verilmesi mümkün olduğundan, sanıklar hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5237 sayılı TCK’nın 66/1-e ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, 03.04.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.