muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/11079, Karar No: 2018/9861, Tarih: 19.09.2018

**2. Ceza Dairesi         2016/11079 E.  ,  2018/9861 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Gerekçeli karar başlığında ve hüküm fıkralarında suç adının “iş yeri dokunulmazlığını bozma” yerine “konut dokunulmazlığını bozma” şeklinde yazılması mahallinde düzeltilmesi mümkün yazım hatası kabul edilmiş, dosya kapsamına göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümde; 5237 sayılı TCK'nın 145. maddesinde “malın değerinin azlığı” kavramının 765 sayılı Kanun'un 522/1. maddesindeki hafif ve pek hafif ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliğinin bulunmadığı, “değerinin azlığının” 5237 sayılı Kanun'a özgü, ayrı ve yeni bir kavram olduğu, olayın özelliği, sanığın kişiliği ve özgülenen kastı da değerlendirip yasal ve yeterli gerekçelerinin de gösterilerek uygulanabileceği gözetilerek somut olayda; suça sürüklenen çocuğun, müştekiye ait 60 TL değerinde hurda demir çalması şeklindeki olayda, suça sürüklenen çocuk hakkında TCK'nın 145. maddesinin uygulanması koşullarının bulunup bulunmadığının değerlendirilmemesi,

2-Suça sürüklenen çocuk hakkında, iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan hükümde, eylem TCK'nın 116/2 maddesinde öngörülen suçu oluşturduğu halde, daha ağır cezayı içeren aynı Kanun'un 116/1 maddesi ile uygulama yapılması,

3-Daha önce hapis cezasına mahkum edilmemiş olan ve fiili işlediği tarihte 18 yaşını doldurmamış olan suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan hükmolunan 10 ay, iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan hükmolunan 5 ay hapis cezasının, 5237 sayılı TCK'nın 50/3. maddesi gereğince, aynı maddenin 1. fıkrasında yazılı seçenek yaptırımlardan birine çevrilmesinin zorunlu olduğunun gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 19/09/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4026, Karar No: 2012/12477, Tarih: 15.05.2012

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2012/4026 E.  ,  2012/12477 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tesbit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraflar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, maliki olduğu ve konut olarak kullandığı evine su abonesi olmak için muracaatında, davalı kurumun diğer giderlerle birlikte 5827,12 TL kanal katılım ve şebeke bedeli istediğini, istenen bedelin yasaya aykırı olduğunu ileri sürerek alt yapı katılım bedeli talebinin haksız şart olarak kabulü ile, bu bedel alınmaksızın abonelik yapılmasına karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne, davacıların kanal katılım ve şebeke hisse bedelinden 3.053,33 TL ödemeleri gerektiği anlaşılmakla, kendilerinden istenen 5.827,12 TL'den, 2.773,79 TL borçlu olmadıklarının tespitine karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının tüm temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacı, su abonesi olabilmek için kendisinden kanal katılım ve şebeke bedeli istendiğini belirterek,bu bedel alınmaksızın abone yapılmasına karar verilmesi istemiyle eldeki davayı açmıştır.

İmar Kanununun 31. maddesi; inşaatın bitme günü kullanma izninin verildiği tarih olup, kullanma izni verilmeyen yapıların elektrik, su ve kanalizasyon hizmet ve tesislerinden faydalandırılmayacağını, Belediye Gelirleri Kanunun 87 ve 88.maddeleri Belediyelere bağlı müesseseler ve belediyelerce kanalizasyon ve su tesisi yapılması halinde bunlardan faydalanan gayrimenkul sahiplerinin kanalizasyon ve su tesisleri harcamalarına katılma payı ödeyeceğini öngörmüştür.

Bu yasal düzenlemeler doğrultusunda; su ve kanalizasyon bağlantıları yapılmayan binaya iskan izni verilmesi mümkün olmadığı gibi, su ve kanalizasyon harcamalarına katılma payı ödenmeden bu hizmetlerden faydalanmakta mümkün değildir. Ne varki su ve kanalizasyon harcamalarına katılma payını ödemekle yükümlü kişi, iskan izni almakla yükümlü olan kişidir. Davalı su ve kanalizasyon harcamalarına katılma payı ödemeden bu hizmetleri vermeyeceği gibi, Belediye İmar Müdürlüğüde Su ve Kanalizasyon hizmetlerinden faydalanmayan binaya iskan izni veremez.

İskan izni alınmış binadan daire satın alan 3. kişiler yönünden binanın su ve kanalizasyon harcamalarına katılma payının ödendiğine dair karine vardır. Harcamalara katılma payı bir defa ödenir. Bir binaya iskan izni verildikten sonra her malik değişmesi durumunda, yeni malikten su ve kanalizasyon harcamalarına katılma payının ödenmediği gerekçesi ile talepte bulunmak MK'nın 2. maddesinde belirlenen iyiniyet kuralına aykırıdır.

İskan izni alınmış binadan daire satın alan 3. kişiler yönünden binanın su ve kanalizasyon harcamalarına katılma payının ödendiğine dair karine vardır. Harcamalara katılma payı bir defa ödenir. Bir binaya iskan izni verildikten sonra her malik değişmesi durumunda, yeni malikten su ve kanalizasyon harcamalarına katılma payının ödenmediği gerekçesi ile talepte bulunmak MK'nın 2. maddesinde belirlenen iyiniyet kuralına aykırıdır.

Somut olayda, dava konusu konutun 27/10/2009 tarihinde iskan ruhsatının alındığı, davacıların konutu iskan ruhsatı alınmış olarak 05/05/2010 tarihinde satın aldıkları, konutun bulunduğu mahalde, iskan ruhsatı alındıktan sonra yeni kanal ve yenileme çalışmasının yapılmadığı anlaşılmaktadır. Davacı iskan ruhsatı verilmiş yer satın aldığına göre,katılım payının iskan ruhsatı verilmesinden önce ödenmiş olması gerekeceğinden davacının kanal katılım ve şebeke bedelinden sorumlu tutulması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

SONUÇ:Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davalının tüm temyiz itirazlarının reddine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün davacı lehine BOZULMASINA, 15.5.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/984, Karar No: 2013/796, Tarih: 30.01.2013

**17. Hukuk Dairesi         2012/984 E.  ,  2013/796 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün, süresi içinde davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davalı ...’un sürücüsü, davalı ...’in işleteni olduğu ve davalı ...’ya ... poliçesi ile sigortalı olan aracın, yaya olan müvekkiline çarpması sonucu müvekkilinin yaralandığını belirterek kaza nedeniyle öğretmenlik mesleğine bir yıl geç başlayacak olması ve diğer maddi zararların tazmini için ....000 TL maddi ve ....500 TL manevi tazminatının kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiş, ıslah dilekçesi ile maddi tazminat talebini toplam ....125,77 TL.ye yükseltmiştir.

Davalılar Ertuğrul ve Halit, aracın sigortalı olduğunu ve talep edilen zararların sigortadan tahsil edilmesi gerektiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Davalı ... vekili, davacının okulu bitirir bitirmez öğretmen olup olmayacağının henüz belli olmadığı ve gerçekleşmesi muhtemel zararlar için tazminata hükmedilemeyeceğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; toplanan delillere ve alınan bilirkişi

raporuna göre, davanın kabulü ile ....125,77 TL maddi tazminatın kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmiş, hüküm davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

.

...- Dava, trafik kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının mezun olacağı tarih itibariyle görevli bir fen bilgisi öğretmeninin maaşı emsal alınarak hesaplama yapılmıştır. Davacının kaza nedeniyle mesleğine bir yıl geç başlayacağı ancak yaralanma tarihi itibariyle gerçekleşmiş bir zararı bulunmadığından varsayımsal hesaplama yapılacaktır. Davacının okulundan mezun olur olmaz kamu hizmetinde görevli bir öğretmen olup olamayacağı, atanma için açılan sınavı kazanıp kazanamayacağı henüz belli olmasa dahi en azından özel okul veya dershanelerde öğretmen olarak çalışabileceği muhakkaktır. O halde mahkemece, davacının mezun olacağı tarih belirlenerek yeni mezun bir fen bilgisi öğretmeninin özel okul veya dershanede çalışması halinde elde edeceği gelir miktarı belirlenmek ve buna göre davacının mesleğine geç başlaması nedeniyle oluşan kazanç kaybının hesaplanması için bilirkişiden ek rapor alınması gerekirken eksik araştırma ve inceleme ile hüküm kurulması isabetli olmamıştır.

...- Davacılar hasarla ilgili davadan önce ... şirketine başvuru yapmadıklarından davalı ... dava açılması ile temerrüde düşmüş olacaktır. O halde davalı sigortanın dava tarihinden itibaren faizle sorumlu tutulması gerekirken diğer davalılarla birlikte kaza tarihinden itibaren faizle sorumlu tutulması da doğru görülmemiştir.

...- Davacılar hasarla ilgili davadan önce ... şirketine başvuru yapmadıklarından davalı ... dava açılması ile temerrüde düşmüş olacaktır. O halde davalı sigortanın dava tarihinden itibaren faizle sorumlu tutulması gerekirken diğer davalılarla birlikte kaza tarihinden itibaren faizle sorumlu tutulması da doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalı ... şirketine geri verilmesine ........2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/11436, Karar No: 2021/10620, Tarih: 21.09.2021

**10. Hukuk Dairesi         2020/11436 E.  ,  2021/10620 K.**

**"İçtihat Metni"**

Bölge Adliye Mahkemesi : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi

İlk Derece Mahkemesi : İnegöl İş Mahkemesi

Dava, iş kazası ölümünden kaynaklanan maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle asıl ve birleşen davanın kısmen kabulüne dair verilen karara karşı davacılar ve davalılardan ... Yapı İnş. San. Tic. Ltd. Şti. vekilleri tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesince verilen kararın, davalılardan ... Yapı İnş. San. Tic. Ltd. Şti. vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Mülga 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 20.07.2016 tarihinden itibaren uygulanan 8. maddesinin 3. fıkrasına göre, “Bölge Adliye Mahkemesinin para ile değerlendirilemeyen dava ve işler hakkındaki kararları ile miktar veya değeri beşbin lirayı geçen davalar hakkındaki nihaî kararlara karşı tebliğ tarihinden başlayarak sekiz gün içinde temyiz yoluna başvurulabilir.” Bu fıkradaki “beşbin” ibaresi 6763 sayılı Kanunun 5. maddesi ile “kırk bin Türk Lirası” şeklinde değiştirilmiştir.

Mülga 5521 sayılı Kanunun, 6763 sayılı Kanun 5. maddesi ile değişik beşinci fıkrasına göre parasal sınırların, her takvim yılı başından geçerli olmak üzere Maliye Bakanlığınca her yıl tespit ve ilan edilen yeniden değerleme oranında artırılması suretiyle uygulanacağı öngörülmüştür.

25.10.2017 tarihinde yürürlüğe giren 7036 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun 8. maddesinde “temyiz edilemeyen kararlar” sayılmış ancak miktar itibariyle kesinliğe bu maddede yer verilmemiş, 7/3. maddede, 6100 sayılı HMK’nın kanun yollarına ilişkin hükümlerinin, iş mahkemelerince verilen kararlar hakkında da uygulanacağı belirtilmiştir.

6100 sayılı HMK’nın 362/1-a maddesi uyarınca, Bölge adliye mahkemelerinin miktar veya değeri kırk bin Türk Lirasını (bu tutar dâhil) geçmeyen davalara ilişkin kararların temyiz yoluna başvurulamayacağı hükme bağlanmıştır. HMK Ek madde 1 hükmüne göre de, 362. maddedeki parasal sınırların, her takvim yılı başından geçerli olmak üzere, Maliye Bakanlığınca her yıl tespit ve ilan edilen yeniden değerleme oranında artırılması suretiyle uygulanacağı belirtilmiştir.

6100 sayılı HMK’nın 362/1-a maddesi uyarınca, Bölge adliye mahkemelerinin miktar veya değeri kırk bin Türk Lirasını (bu tutar dâhil) geçmeyen davalara ilişkin kararların temyiz yoluna başvurulamayacağı hükme bağlanmıştır. HMK Ek madde 1 hükmüne göre de, 362. maddedeki parasal sınırların, her takvim yılı başından geçerli olmak üzere, Maliye Bakanlığınca her yıl tespit ve ilan edilen yeniden değerleme oranında artırılması suretiyle uygulanacağı belirtilmiştir.

HMK 362/2. maddesine göre “Birinci fıkranın (a) bendindeki kararlarda alacağın bir kısmının dava edilmiş olması durumunda, kırk bin Türk Liralık kesinlik sınırı alacağın tamamına göre belirlenir. Alacağın tamamının dava edilmiş olması hâlinde, kararda asıl talebinin kabul edilmeyen bölümü kırk bin Türk Lirasını geçmeyen tarafın temyiz hakkı yoktur. Ancak, karşı taraf temyiz yoluna başvurduğu takdirde, diğer taraf da düzenleyeceği cevap dilekçesiyle kararı temyiz edebilir”

HMK 366. maddenin yollaması ile temyiz yolunda da uygulanan 346. madde uyarınca, temyiz dilekçesi kesin olan bir karara ilişkin olursa, kararı veren mahkeme temyiz dilekçesinin reddine karar verir. Ancak temyiz edilen karar kesin olduğu halde bu konuda inceleme yapılıp karar verilmeksizin dosya Yargıtay’a gönderilmiş ise, 01.06.1990 tarih, 1989/3 E. - 1990/4 K. sayılı içtihadı birleştirme kararı gereğince dosyanın mahalline çevrilmesine gerek olmaksızın Yargıtay tarafından temyiz talebinin reddine karar verebilecektir

Yukarıda belirtildiği şekilde, iş mahkemelerinin kararlarının istinaf incelemesi sonucu Bölge adliye mahkemelerince verilen kararlarda karar tarihine göre kesinlik sınırı: 20.07.2016 - 01.12.2016 tarihleri arasında 5.000,00 TL; 02.12.2016 tarihi sonrası için 40.000,00 TL; 01.01.2017 sonrası için 41.530,00 TL ve 01.01.2018 tarihi sonrası için 47.530,00 TL, 01.01.2019 tarihi sonrası için 58.800,00 TL, 01.01.2020 tarihi sonrası için ise 72.070,00 TL‘dir

Somut olay incelendiğinde, maddi ve manevi tazminat istemi hakkındaki hükmün miktar yönünden yukarıda değinilen temyiz (kesinlik) sınırının altında bulunduğu anlaşılmakla, davalı ... İnş. San. Tic. Ltd. Şti.‘nın anılan hükme yönelik temyiz itirazlarının kesinlik nedeniyle REDDİNE, temyiz harcının istek halinde temyiz eden davalıya iadesine, dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, 21/09/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5840, Karar No: 2019/2206, Tarih: 27.03.2019

**1. Hukuk Dairesi         2016/5840 E.  ,  2019/2206 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil-tenkis-alacak davası sonunda, yerel mahkemece davanın kısmen kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'in raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı miras payı oranında tapu iptali-tescil, olmadığı takdirde tenkis ve vekalet görevinin kötüye kullanılması hukuksal nedenlerine dayalı alacak istemine ilişkindir.

Davacı, mirasbırakanları ...’in 28 ada 36 parsel sayılı taşınmazdaki 7 nolu bağımsız bölümün 1/2 payını mirasçılardan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olarak satış yoluyla eşi davalıya devrettiğini, ayrıca davalının mirasbırakanbırakan tarafından verilen vekalet görevini kötüye kullanarak mirasbırakana ait banka hesabından vekalet yükümlülüğünün sınırları aşılıp kötüniyetli olarak fazladan para çektiğini ileri sürerek çekişmeli taşınmazın tapu kaydının miras payı oranında iptali ile adına tesciline, olmazsa tenkise karar verilmesini, ayrıca banka hesaplarından fazladan çekilen 21.025,00.-TL.den miras payına isabet eden 15.768,75.-TL'nin davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı, olağan eş bakımını aşarak mirasbırakanın hastalıklarının tedavisini sağladığını, gerek evde gerekse hastanelerde bir hemşire/hastabakıcı gibi mirasbırakana baktığını, mirasbırakanın mal kaçırmak amacıyla değil kendisine sahip çıkan eşine duyduğu minnet duygusunun karşılığı olarak temliki yaptığını, ayrıca anılan vekaletin mirasbırakanın bankaya gidemediği zamanlarda bankadaki yaşlılık aylıklarını çekmesi amacıyla verildiğini, geçimlerini bu maaşla sürdürdüklerini, vekalet görevini kötüye kullanmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, vekalet görevinin kötüye kullandığı iddiasının davacı tarafından ispat edilemediği, paraların evin ihtiyaçları için harcandığı gerekçesiyle alacak isteğinin reddine, temlikin muvazaalı olduğu gerekçesi ile tapu iptali tescil isteğinin kabulüne karar verilmiştir.

1930 doğumlu mirasbırakan ...’in 14.12.2011 tarihinde öldüğü, geride mirasçı olarak ilk evliliğinden olma kızı davacı ... ile eşi davalı ...’i bıraktığı, çekişme konusu 28 ada 36 parsel sayılı taşınmazdaki 7 nolu bağımsız bölümün tamamı mirasbırakana ait iken, 29.12.2003 tarihinde mirasbırakanın 1/2 payı üzerinde bırakarak kalan 1/2 payını satış suretiyle davalı eşine temlik ettiği, murise ait 1/2 payın ölümünden sonra mirasçılarına intikal ettiği kayden sabittir.

1930 doğumlu mirasbırakan ...’in 14.12.2011 tarihinde öldüğü, geride mirasçı olarak ilk evliliğinden olma kızı davacı ... ile eşi davalı ...’i bıraktığı, çekişme konusu 28 ada 36 parsel sayılı taşınmazdaki 7 nolu bağımsız bölümün tamamı mirasbırakana ait iken, 29.12.2003 tarihinde mirasbırakanın 1/2 payı üzerinde bırakarak kalan 1/2 payını satış suretiyle davalı eşine temlik ettiği, murise ait 1/2 payın ölümünden sonra mirasçılarına intikal ettiği kayden sabittir.

Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa,niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türü dür. Söz konusu Muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l-4-1974 tarih 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmeside Medeni Kanunun 706, Borçlar Kanunun 213 ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tesbitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmeside büyük önem taşımaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince; murisin koah ve prostat hastası olduğu, bakımını davalının üstlendiği, dinlenen tanıkların da mirasbırakanın bakımını davalı eşinin yaptığını belirttikleri ve muvazaanın ispatına yarar beyanda bulunmadıkları anlaşılmaktadır.

Somut olaya gelince; murisin koah ve prostat hastası olduğu, bakımını davalının üstlendiği, dinlenen tanıkların da mirasbırakanın bakımını davalı eşinin yaptığını belirttikleri ve muvazaanın ispatına yarar beyanda bulunmadıkları anlaşılmaktadır.

Hemen belirtilmelidir ki; satışa konu edilen bir malın devrinin belirli bir semen karşılığında olacağı kuşkusuzdur. Semenin bir başka ifade ile malın bedelinin ise mutlaka para olması şart olmayıp belirli bir hizmet ya da emek de olabileceği kabul edilmelidir. (HGK.'nun 29.4.2009 gün 2009/1-130 S.K.) Esasen, yukarıda da değinildiği üzere muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı olarak açılan davaların hukuki dayanağını teşkil eden 1.4.1974 gün 1/2 Sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında miras bırakanın gerçek iradesinin mirasçıdan mal kaçırma olması halinde uygulanabilirliğinin kabulü gerekir. Başka bir ifade ile murisin iradesi önem taşır.

Yukarıda değinilen somut olgular, açıklanan ilkeler çerçevesinde değerlendirildiğinde miras bırakanın gerek irade ve amacının diğer mirasçılardan mal kaçırma olmadığı, böyle bir niyeti olsa idi taşınmazın tümünü devredebileceği, temlikin, bakım, hizmet ve emek karşılığı gerçekleştirildiği sonucuna varılmaktadır.

Hal böyle olunca, davanın reddine karar verilmesi gerekirken, delillerin taktirinde yanılgıya düşülerek, yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Davalı vekilinin yerinde bulunan temyiz itirazlarının kabulü ile, hükmün açıklanan nedenlerden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 27.03.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.