muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/20493, Karar No: 2018/568, Tarih: 23.01.2018

**19. Ceza Dairesi         2015/20493 E.  ,  2018/568 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14/02/2012 tarih, 2011/505, 509, 513 E, 21/02/2012 tarih, 2011/506, 510, 511, 621 E sayılı kararlarında açıklandığı üzere “ tacir sayılan limited şirketlerin, temsil ve idareye yetkili müdürlerinin, sorumlu oldukları şirketlerin ticareti terk etmeleri halinde; İcra İflas Kanunu'nun 44. maddesindeki yükümlülükleri yerine getirmeyeceklerine ilişkin bir istisnaya yer verilmediğine göre, tıpkı gerçek kişi tacirler gibi aynı kanunun 337/a maddesi uyarınca cezalandırılmalarına bir engel bulunmadığı “ yönündeki ulaşılan sonucun zaman içerisinde yerleşik uygulamaya dönüşmüş olması, ticareti terk eden tacir açısından; muhatapların haklarını korumaya yönelik olarak İİK'nın 44.maddesi ile, ticareti terk eden bir tacire; 15 gün içerisinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirme ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunma, ticaret sicili memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazete'de ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan etme ve ilan masraflarını da ödeme yükümlülükleri yüklenmiş, bu yükümlülüklere aykırı davranmanın yaptırımı ise İİK’nın 337/a maddesinde düzenlenmiş olup, takibi şikayete bağlı olan seçimlik hareketli bu suçun;

-İİK'nın 44. maddesine göre mal beyanında bulunulmaması,

- Mal beyanında mevcudun eksik gösterilmiş olması,

- Aktifte yer alan malın veya yerine kaim olan değerin haciz veya iflas sırasında gösterilmemesi,

- Mal beyanından sonra, beyan edilen bu mallar üzerinde tasarruf edilmesi” şeklinde sıralanan seçimlik hareketlerden herhangi birisinin işlenmesiyle, diğer koşulların da (alacaklının zarar görmesi ve borçlunun tacir olması gibi...) gerçekleşmesi halinde oluşacağı konusunda gerek uygulamada gerek öğretide herhangi bir duraksamanın mevcut olmaması ve somut olayımızda bu eylemden dolayı şikayetçi olan müştekinin zarar gördüğünün dosya içeriğinden anlaşılması karşısında; öncelikle borçlu şirketin kayıtlı olduğu Vergi Dairesi Müdürlüğünden en son verilen vergi beyanname örnekleri getirtilerek incelenip, delillerin bir bütün halinde değerlendirilmesi suretiyle sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik kovuşturma ile yazılı şekilde karar verilmesi,

2-Sanık hakkında TCK'nın 50. maddede gösterilen ölçütler değerlendirilmeden suçun vasfı ve mahiyetinden bahisle yasal olmayan gerekçe ile hapis cezasının ertelenmesine ve paraya çevrilmesine yer olmadığına karar verilmesi,

3- Kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkum edilen sanık hakkında TCK’nın 53. maddesinin uygulanmaması,

Kabule göre de;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 23/01/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/16004, Karar No: 2010/12634, Tarih: 04.10.2010

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2009/16004 E.  ,  2010/12634 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün davacı avukatınca duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı vekili avukat ... ... geldi, davalı adına gelen olmadığından onun yokluğunda duruşmaya başlanılmış ve hazır bulunan avukatın sözlü açıklaması dinlenildikten sonra karar için başka güne bırakılmıştı. Bu kez temyiz dilekçesinin süresinde olduğu saptanarak dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, su abonesi olduğunu, ahırında su tükettiğini, yazın aylık ortalama 15-20 YTL kışın ise 25 YTL su parası ödemesine rağmen 2006/1 dönemi için 9041 ton su karşılığı 16.991.90 TL su bedeli tahakkuk ettirildiğini ileri sürerek borçsuzluğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davacının geçmiş dönem tüketimlerinin mesken standartlarının altında olduğunu, davacının tahakkuk ettirilen su borcuna yaptığı itiraz sonucu elemanlarının tespit yaptığını sayacın bozuk, mühürününde kopuk olduğunun belirlendiğini, itirazlı dönemde sayacın numaratörlerinin binler hanesinin atlamış olabileceği kanaatine ulaştıklarını savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, sayacın mührünün kopuk olması nedeniyle Yönetmeliğin 73/j ve 54.maddeleri doğrultusunda hesaplama yapan 12.2.2008 tarihli bilirkişi raporu esas alınarak davanın 2.05 TL üzerinden kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacının tahakkuk ettirilen 12.02.2006 okuma tarihli ve 16.991.90 YTL meblağlı faturaya karşı yaptığı itiraz sonucu

2010/16004-12634

davalı idare yetkililerince tutulan 16.2.2006 tespit tutanağında her ne kadar mührün kopuk olduğu belirtilmiş ise de sayacın arızalı olduğu da açıklanmıştır. Nitekim davalı cevap dilekçesinde sayacın arızalı olduğunu kabul etmiş ve sayacın numaratörlerinin binler hanesine atlamış olabileceği kanaatine ulaştığını açıkça kabul etmiştir. Bu kabulü kendisini bağlar. Diğer taraftan sayacın mührünün kopuk olmasına karşın davalı idare Tarifeler Yönetmeliği Hükümleri gereğince cezalı tarife uygulamadığı gibi 24.7.2006 tarihinde görevsiz mahkemece alınan ve Tarifeler Yönetmeliği'nin 78.maddesine göre hazırlanan bilirkişi raporunda davacının davalıya 59.19 YTL dışında borçlu olmadığı belirtilmiş olmasına rağmen davalının bu rapora herhangi bir itirazı olmamıştır. Nitekim görevsiz mahkemede de kararını bu rapora göre oluşturulmuştur. Hal böyle olunca 24.7.2006 tarihli rapor doğrultusunda davacının davalıya 59.19 YTL dışında başkaca borcunun bulunmadığına karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi, usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın davacı yararına BOZULMASINA, 750,00 TL duruşma avukatlık parasının davalıdan alınarak davacıya ödenmesine, peşin alınan 231.60 TL. temyiz harcının istek halinde iadesine, 4.10.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12179, Karar No: 2013/775, Tarih: 23.01.2013

**4. Hukuk Dairesi         2012/12179 E.  ,  2013/775 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 08/02/2011 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 05/06/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2- Diğer temyiz itirazına gelince; dava, hakaret eylemine dayalı manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Dava konusu olayın oluş biçimi, tarihi ve yukardaki ilkeler dikkate alındığında hükmedilen manevi tazminat miktarı fazladır. Daha az miktarda manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken; fazla miktarda manevi tazminata hükmedilmesi doğru görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda (2) numaralı bentte gösterilen nedenle BOZULMASINA diğer temyiz itirazlarının ilk bentte açıklanan nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 23/01/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4298, Karar No: 2020/3244, Tarih: 17.06.2020

**11. Ceza Dairesi         2018/4298 E.  ,  2020/3244 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte belge düzenleme

HÜKÜM : Mahkumiyet

1-Sanıklar hakkında 2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik sanık ... müdafii ve sanık ...'ın temyiz taleplerinin incelenmesi:

5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yargılamanın hukuka uygun olarak yapıldığı, iddia ve savunmada ileri sürülen hususların gerekçeli kararda gösterilip tartışılarak değerlendirildiği, fiilin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, suç vasfının doğru biçimde belirlendiği, cezanın kanuni takdir sınırında uygulandığı, incelenen dosyaya göre kurulan hükümlerde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmış; sanık ... müdafii, sanık ...'ın temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden, hükümlerin ONANMASINA,

2-Sanık ... hakkında 2007 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik sanık müdafiinin temyiz taleplerinin incelenmesi:

Sanığa yüklenen 2007 takvim yılında sahte belge düzenleme suçunun, yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK'nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde düzenlenen dava zamanaşımının, en aleyhe kabulle 31.12.2007 olan suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı Kanun'un 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak, sanık hakkında açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK'nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE, 17.06.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4822, Karar No: 2023/8250, Tarih: 09.11.2023

**11. Ceza Dairesi         2023/4822 E.  ,  2023/8250 K.**

**"İçtihat Metni"**

B O Z M A Ü Z E R İ N E

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/959 E., 2023/183 K.

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.... 8. Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.03.2015 tarihli ve 2014/384 Esas ve 2015/228 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında dolandırıcılık suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 157 nci maddesinin birinci fıkrası, 43 üncü, 62 nci, 52 nci ve 53 üncü maddesi uyarınca 1 yıl 15 gün hapis ve 100,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2.... 8. Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.03.2015 tarihli ve 2014/384 Esas ve 2015/228 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 03.10.2022 tarihli ve 2021/18419 Esas, 2022/15429 Karar sayılı kararı ile 24.10.2019 tarih ve 30928 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanun’un 26. maddesi ile 5271 sayılı CMK'nin 253. maddesinin üçüncü fıkrasına “birlikte” ibaresinden sonra gelmek üzere “aynı mağdura karşı” ibaresi eklenmiş olup, anılan kanun maddesinde yapılan değişiklikle uzlaştırma kapsamına giren bir suçun, bu kapsama girmeyen bir başka suçla birlikte aynı mağdura karşı işlenmiş olması halinde uzlaşma hükümlerinin uygulanamayacağı nazara alındığında; sanığın üzerine atılı özel belgede sahtecilik suçunun mağdurunun Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 22.04.2014 tarihli, 2013/11-397 Esas ve 2014/202 Karar sayılı ilamında da belirtildiği üzere “kamu” olduğu, dolandırıcılık suçunun mağdurunun ise katılan şirket olduğu, dolayısıyla sanığa isnat edilen özel belgede sahtecilik ve dolandırıcılık suçlarının mağdurlarının farklı olduğu anlaşılmakla, 5237 sayılı TCK’nin 157 maddesinde düzenlenen dolandırıcılık suçu nedeniyle, hükümden sonra 02.12.2016 tarih ve 29906 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 253. ve 254. maddeleri gereğince uzlaştırma işlemleri için gereği yapılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdirinde zorunluluk bulunması nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. Bozma üzerine ... 8. Asliye Ceza Mahkemesinin, 21.03.2023 tarihli ve 2022/959 Esas , 2023/183 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında dolandırıcılık suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 157 nci maddesinin birinci fıkrası, 43 üncü, 62 nci, 52 nci ve 53 üncü maddesi uyarınca 1 yıl 15 gün hapis ve 100,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafinin temyiz isteği; somut delil bulunmadığı, havuz işletmesinin ciddiyetsiz bir şekilde yönetildiği, asıl failin ... olduğu, aldığı parayı zimmetine geçiren ... hakkında sahtecilik suçundan detaylı araştırma yapılmaksızın sanığın cezalandırılmasının hatalı olduğu, 22.11.2011 tarihli fesih ihbarnamesinde konuyla ilgili hiçbir anlatımda bulunulmadığı, soyut beyanla hüküm kurulduğuna ilişkindir.

III.OLAY VE OLGULAR

1.Sanığın bilgisayar ve ekipmanları aracılığıyla sahte makbuzlar düzenleyerek bu makbuz bedellerini Ege Üniversitesine ödemediği halde makbuz tutarlarını katılan şirket PHILSA'dan tahsil ettiği anlaşılmıştır.

2.08.02.2023 tarihli uzlaştırma raporunda, katılan şirket uzlaşmayı kabul etmediğinden uzlaşma sağlanamadığı belirtilmiştir.

3.Mahkemece, sanığın savunmalarına itibar edilmeyip havuz listesinde ismi bulunan kişilerin Ege Üniversitesi yüzme havuzuna gitmediği halde sanığın bu kişiler adına sahte yüzme kulübü listesi hazırlayıp onların yerine imza atıp ayrıca bunlar adına ödeme yapılmak üzere suça konu olan 3 adet sahte makbuz düzenleyip bunları çalıştığı katılan şirkete vererek ücretlerini tahsil edip kendisine mal edinmek suretiyle üzerine atılı T.C.K.'nun 157/1, 43. dolandırıcılık suçunu işlediğini gerekçesiyle mahkumiyetine hükmedilmiştir.

IV. GEREKÇE

1.Sanığın, katılan Philsa Philip Morris Sabancı Sigara ve Tütüncülük San. Tic. A.Ş.'de kalite güvence teknisyeni olarak çalıştığı, katılan şirketin bünyesinde bulunan çalışanlar arasında iyi ilişkilerin kurulması, ekip ruhunun yaratılması ve sosyal etkinliklerin yapılması amacıyla, çalışma saatlerinin dışında, çalışanların gönüllü olarak katıldığı bir takım sosyal ve sportif aktivite kulüpleri kurulduğu, müşteki şirketin söz konusu kulüplere bütçe desteği sağladığı, sanığın katılan şirkette çalıştığı ve 1996 yılından itibaren, sosyal ve sportif aktivite kulüplerinden "Yüzme Kulübü”üyesi olduğu ve yüzme kulübünün başkanlığını yürüttüğü, dosya kapsamından "Yüzme Kulübü” nün amatör spor kulübü olduğuna dair bir bilginin bulunmadığı, Ege Üniversitesi tarafından kesilen faturanın kulübe kesilmeyip müşteki şirket adına kesildiği, kulüp olarak belirtilen yapının katılan şirket tarafından hobi olarak kurulmuş olduğunun anlaşılması karşısında, sanığın eyleminin hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu oluşturduğu gözetilmeden dolandırıcılık suçundan hüküm kurulması,

2.Suç tarihinin sanığın en son 12.09.2011 tarihli makbuzu katılan şirkete ibraz ettiği tarih olan 13.09.2011 olduğu halde gerekçeli karar başlığında 22.11.2011 olarak yazılması, hukuka aykırı bulunmuştur.

2.Suç tarihinin sanığın en son 12.09.2011 tarihli makbuzu katılan şirkete ibraz ettiği tarih olan 13.09.2011 olduğu halde gerekçeli karar başlığında 22.11.2011 olarak yazılması, hukuka aykırı bulunmuştur.

V.KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle ... 8. Asliye Ceza Mahkemesinin, 21.03.2023 tarihli ve 2022/959 Esas , 2023/183 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafii temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, aleyhe temyiz bulunmadığından sanığın kazanılmış haklarının saklı tutulmasına,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

09.11.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3205, Karar No: 2021/4263, Tarih: 29.04.2021

**16. Hukuk Dairesi         2021/3205 E.  ,  2021/4263 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın bozulmasına ilişkin yukarda belirtilen ilamın karar düzeltme yolu ile incelenmesi ... mirasçıları ... vd. tarafından süresinde istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu. GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Davacı ..., ... İlçesi ... Mahallesi çalışma alanında bulunan ve kadastro çalışmaları sırasında tespit harici bırakılan taşınmazın bir bölümü hakkında, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak, adına tescili istemiyle dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kısmen kabulüne, 30.06.2015 tarihli fen bilirkişi raporunda (A) harfi ile gösterilen 1.217,05 metrekarelik kısmın davacı adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş; hükmün, davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairemizin 17.02.2020 tarih 2016/15344- 2020/493 Esas-Karar sayılı ilamıyla; "yapılan araştırma ve inceleme hüküm vermeye yeterli olmadığı, taşınmazın tescil harici bırakılma tarihi ve nedeni tespit edilmediği, komşu parsellerin tutanakları getirtilmediği, hava fotoğraflarından yararlanılmadığı, tek ziraatçı bilirkişi tarafından hazırlanan ve hükme esas alınan ziraatçı raporu da, taşınmazın niteliğinin, üzerinde sürdürülen zilyetliğin şeklinin ve süresinin, zilyetliğin hangi tasarruflarla sürdürüldüğünün, taşınmazın imar-ihyaya konu edilip edilmediğinin ve imar-ihyanın ne zaman tamamlandığının belirlenmesi yönünden yeterli bulunmadığı belirtilerek, fen, ziraat, orman ve jeodezi fotogrametri mühendisi bilirkişilerinin katılımıyla yeniden keşif yapılması ve sonucuna göre karar verilmesi" gereğine değinilerek araştırma ve incelemeye yönelik olarak bozulmuş; bu kez davacı ... mirasçıları vekili tarafından karar düzeltme isteminde bulunulmuştur.

Dosya kapsamına göre, orman idaresinden gönderilen kayıt ve belgelerden taşınmazın tarım arazileri olarak gösterilen bölgede kaldığı, orman alanının uzak mesafede bulunduğu, tesis paftasında taşınmazın olduğu bölümün “çalılık” olarak gösterildiği, çekişmeli taşınmaz bölümünün sınırında UYAP’tan çıkartılan tapu kayıtlarına göre komşu 334 ada 332 parsel sayılı bağ niteliğiyle Hazine adına ve 334 ada 333 parsel sayılı yine bağ niteliğiyle davacı ... mirasçıları adına intikalen tescilli taşınmaz bulunduğu, 2014 tarihinde yapılan keşifte dinlenen 2 davacı tanığı, davacının babası tarafından dikilmiş zeytin ağaçlarının bulunduğunu, 1980’li yıllarda babasının ölümüyle miras olarak sadece davacıya düştüğünü bildirmişler; orman bilirkişisi tarafından düzenlenen raporda, bölgede 1948 yılında yapılan orman tahdidinde orman sınırları dışında kaldığı, 1978 yılında 1744 sayılı Yasaya göre yapılan çalışmadan da etkilenmediği, 1958 tarihli memleket haritasında zeytin ağacı sembolü olan bölgede bulunduğu, üzerinde 25-30 yaşlarında düzenli dikilmiş zeytin ağaçlarının bulunduğu bildirilmiş; zirai bilirkişi tarafından düzenlenen raporda ise, sıralı olarak dikilmiş yaklaşık 40 adet 30-35 yaşlarında gemlik tipi zeytin ağacının bulunduğu, taşınmazın 40 yıldır kullanıcıları tarafından imar-ihya edilerek zeytinlik vasfıyla kullanıldığı belirtilmiş ve taşınmaza ait fotoğraflar rapora eklenmiştir.

Hal böyle olunca; taşınmazın 2008 yılında onaylanan 1/5000 ölçekli nazım imar planı kapsamında kaldığı 2008 tarihine kadar davacı lehine imar-ihyaya dayalı olarak zilyetlikle taşınmaz edinme koşullarının gerçekleştiği ve hükmün bu nedenle onanması gerekirken, sehven araştırma ve incelemeye yönelik olarak bozulmuş olduğu anlaşılmakla, davacı mirasçıları vekilinin karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 17.02.2020 tarih 2016/ 15344 Esas, 2020/493 Karar sayılı bozma ilamının ortadan kaldırılmasına ve usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA, 29.04.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.