muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/933, Karar No: 2023/1152, Tarih: 29.11.2023

**Hukuk Genel Kurulu         2023/933 E.  ,  2023/1152 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1039 E., 2023/1202 K.

KARAR : Şikâyetin reddine

ÖZEL DAİRE KARARI : Yargıtay 12. Hukuk Dairesinin 18.01.2023 tarihli ve

2022/12833 Esas, 2023/284 Karar sayılı BOZMA kararı

Taraflar arasındaki ihalenin feshi isteminden dolayı yapılan inceleme sonunda İlk Derece Mahkemesince şikâyetin kabulüne karar verilmiştir.

Kararın ihale alıcısı vekili ile katılma yoluyla alacaklı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, İlk Derece Mahkemesince ek karar ile ihale alıcısı vekilinin istinaf başvurusunun süresinde olmadığı gerekçesiyle istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

Ek kararın ihale alıcısı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince alacaklı vekilinin katılma yoluyla istinaf başvurusunun süre aşımından reddine, ihale alıcısı vekilinin ek karara yönelik istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesinin ek kararının kaldırılmasına, ihale alıcısı vekilinin istinaf başvurusunun esastan kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak yeniden hüküm kurulmak suretiyle şikâyetin reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı şikâyetçi vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 12. Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonunda bozulmuş, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından Özel Daire bozma kararına karşı direnilmiştir.

Direnme kararı şikâyetçi vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan gündem ve dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. TALEP

Şikâyetçi borçlu vekili; alacaklı vekili tarafından müvekkili aleyhine başlatılan ipoteğin paraya çevrilmesi yoluyla ilâmlı takipte Antalya ili, Kepez ilçesi, Fabrikalar Mahallesi, 3870 ada, 16 parselde bulunan 1 numaralı bağımsız bölümün 09.09.2021 tarihinde ihale edildiğini, müvekkiline satış ilanının usulüne uygun olarak tebliğ edilmediğini, satış ilanı ve şartnamesinde taşınmazın esaslı nitelikleri eksik belirtildiği gibi, hatalı bilgiye yer verildiğini, ihale tutanağında ihaleye hangi bedel üzerinden başlandığına dair bir kayıt bulunmadığını, satış ilanının ihale ilan panosunda asıldığına dair tutanakta sadece ilanın asılma tarihinin yer aldığını ancak ilanın panodan indirilme tarihinin tutanakta yer almadığını, kıymet takdirinde taşınmazın değerinin piyasa değerinden oldukça düşük olarak belirlendiğini, satış ilanı ve şartnamesinde 3065 sayılı Kanun’un 17/4-r maddesinde düzenlenen istisnanın belirtilmediğini ileri sürerek ihalenin feshine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1. Alacaklı vekili; satış ilanının şikâyetçiye usulüne uygun tebliğ edildiğini, diğer iddiaların da yerinde olmadığını belirterek şikâyetin reddini savunmuştur.

II. CEVAP

1. Alacaklı vekili; satış ilanının şikâyetçiye usulüne uygun tebliğ edildiğini, diğer iddiaların da yerinde olmadığını belirterek şikâyetin reddini savunmuştur.

2. İhale alıcısı vekili; şikâyetçinin iddialarının yerinde olmadığını belirterek şikâyetin reddini savunmuş, 19.02.2022 tarihinde kendisini vekille temsil ettirmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

1. İlk Derece Mahkemesinin 24.01.2022 tarihli ve 2021/588 Esas, 2022/52 Karar sayılı kararı ile; 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu’nun (2004 sayılı Kanun) 128/a-2 maddesinde '' Kesinleşen kıymet takdirinin yapıldığı tarihten itibaren 2 yıl geçmedikçe yeniden kıymet takdiri istenemez.'' düzenlemesinin yer aldığı, bu maddede belirtilen iki yıllık sürenin başlangıcının sonradan kesinleşmesi koşuluyla kıymet takdirinin fiilen yapıldığı keşif tarihi olduğu, bu husus kamu düzenine ilişkin olup mahkemece resen dikkate alınmasının gerektiği, somut olayda icra müdürlüğünce kıymet takdirine ilişkin keşfin 29.03.2019 tarihinde yapıldığı, kıymet takdirine itiraz üzerine Antalya 7. İcra (Hukuk) Mahkemesinin 2019/557 Esas, 2020/795 Karar sayılı kararı ile taşınmazın değerinin 165.000,00 TL olarak tespitine karar verildiği ve bu değer üzerinden ihaleye çıkarıldığı, bilirkişi raporunda ve mahkeme kararında taşınmazın değerinin hangi tarih itibariyle belirlendiği açıkça yazılmamış olduğundan ve icra mahkemesinin görevi icra müdürlüğünün kıymet takdir keşfi yaptığı tarih itibariyle değerin gerçeğe uygun belirlenmiş olup olmadığını denetlemek olduğundan icra mahkemesinin belirlediği değerin, icra müdürlüğünün kıymet takdiri keşfini yaptığı tarih itibariyle belirlenmiş bir değer olduğunun kabul edilmesi gerektiği, somut olayda 29.03.2019 keşif tarihinden iki yıl sonra 09.09.2021 tarihinde ihale gerçekleştiğinden ihalenin feshi gerektiği gerekçesiyle şikâyetin kabulü ile ihalenin feshine karar verilmiştir.

2. İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı ihale alıcısı vekili ile katılma yoluyla alacaklı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

3. İlk Derece Mahkemesinin 21.02.2022 tarihli ve 2021/588 Esas, 2022/52 Karar sayılı ek kararı ile; kararın ihale alıcısının yüzüne karşı verildiği, kararın tefhiminden itibaren on günlük süre içerisinde istinaf başvurusunda bulunulmadığı gerekçesi ile ihale alıcısı vekilinin istinaf talebinin süre yönünden reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen ek kararına karşı süresi içinde ihale alıcısı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen ek kararına karşı süresi içinde ihale alıcısı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 05.07.2022 tarihli ve 2022/973 Esas, 2022/1688 Karar sayılı kararı ile; ihale alıcısı vekilinin istinaf başvurusu tefhim tarihine göre süresinde değil ise de, gerekçeli karar tebliğinden önce öğrenme üzerine süresi içinde istinaf yoluna başvurulması ve Anayasa Mahkemesinin 2016/73086 sayılı başvuruya ilişkin 25.09.2019 tarihli kararı nedeniyle istinaf başvurusunun süreden reddine karar verilmesi mümkün olmadığından İlk Derece Mahkemesinin 21.02.2022 tarihli ek kararının kaldırılarak ihale alıcısı vekilinin asıl karara yönelik istinaf başvurusunun esastan incelenmesi gerektiği, 2004 sayılı Kanun’un 134 üncü maddesinin ikinci fıkrasında ihalenin feshini talep edebilecek ilgililerin sayıldığı, diğer taraftan 2004 sayılı Kanun’un 149 uncu maddesi uyarınca kredi sözleşmesi kefillerine icra emri gönderilemeyeceği, alacaklının kefillere karşı haciz (veya iflas) yolu ile ayrı bir takip yapabileceği, somut olayda, şikâyetçi ...’ın şikâyet konusu taşınmazı takipten sonra 11.11.2016 tarihinde Natalia Capkan’a satarak devrettiği, bu durumda şikâyetçinin tapu sicilindeki ilgili sıfatını haiz olmadığı gibi ihaleye pey süren kişi de olmadığı, ayrıca şikâyetçinin ipoteğin teminat altına aldığı kredi sözleşmesinde asıl borçlu sıfatının olmadığı, şikâyetçinin takipte ipotek borçlusu sıfatının da kalkmış olduğu, şikâyetçinin takibe konu ipoteğin teminat altına aldığı kredi sözleşmesinde kefil olmasının veya eski malik olmasının ona satış ilanı tebligatı yapılmasını gerektirmediği gibi şikâyetçiye ihalenin feshini talep hakkı vermeyeceği, o hâlde İlk Derece Mahkemesince şikâyetin aktif husumet yokluğundan reddine karar verilmesi gerektiği, her ne kadar alacaklı vekili tarafından katılma yoluyla istinaf yoluna başvurulmuş ise de, ihale alıcısı vekilinin istinaf dilekçesinin alacaklı vekiline 26.02.2022 tarihinde tebliğ edildiği hâlde katılma yoluyla istinaf dilekçesi 2004 sayılı Kanun’un 363 üncü maddesinde belirtilen on günlük süre geçirildikten sonra 14.03.2022 tarihinde verilip kaydettirilmiş olup alacaklının istinaf başvurusunun süre aşımından reddinin gerektiği gerekçesiyle alacaklı vekilinin katılma yoluyla istinaf başvurusunun süre aşımından reddine, ihale alıcısı vekilinin ek karara yönelik istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesinin ek kararının kaldırılmasına, ihale alıcısı vekilinin istinaf başvurusunun esastan kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak yeniden hüküm kurulmak suretiyle şikâyetin reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ İNCELEME SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde şikâyetçi borçlu vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Yargıtay 12. Hukuk Dairesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile;

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ İNCELEME SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde şikâyetçi borçlu vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Yargıtay 12. Hukuk Dairesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile;

“… 2.3.2005 tarih ve 5311 sayılı Kanun'un 24. maddesi ile değişik 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 363/1. maddesine göre; istinaf yoluna başvuru süresi, tefhim veya tebliğden itibaren on gündür.

Somut olayda; İlk Derece Mahkemesince kararın ihale alıcısı vekilinin yüzüne karşı 24.01.2022 tarihinde tefhim edildiği, ihale alıcısı vekilince istinaf dilekçesinin yasal 10 günlük süreden sonra 19.02.2022 tarihinde sunulduğu, buna göre istinaf isteminin süresinde olmadığı tespit edilmiştir.

O halde Bölge Adliye Mahkemesince, istinaf dilekçesinin süresinde olmadığı gerekçesiyle istinaf talebinin reddine dair İlk Derece Mahkemesi ek kararına yönelik istinaf isteminin esastan reddine karar verilmesi gerektiği halde, Anayasa Mahkemesi’nin 25.09.2019 tarihli ve 2016/73086 sayılı kararına dayanarak, hak ihlali değerlendirilmesinde bulunmak suretiyle istinaf başvurusu süresinde sayılıp ek karar kaldırılarak işin esası incelenmiş ise de, Anayasa Mahkemesi tarafından verilen hak ihlali kararının başvuru yapılan dosyaya özgü olduğu, genel mahkemede yargılama yapan diğer mahkemeleri bağlamayacağı, somut olayda istinafa gelen ihale alıcısının Anayasa Mahkemesi'ne bireysel başvuru hakkını kullanmadığı bir başka deyişle kendisi hakkında hak ihlali kararı verilmediği anlaşılmakla, İlk Derece Mahkemesinin, istinaf talebinin HMK 346/1 maddesi gereğince reddine ilişkin ek kararına yönelik istinaf isteminin reddine karar verilmesi gerekirken, ek karar kaldırılarak işin esasının incelenmesi isabetsiz olup Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulması gerekmiştir…” gerekçesiyle karar bozulmuştur.

B. Bölge Adliye Mahkemesince Verilen Direnme Kararı

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; önceki karar gerekçesiyle direnme kararı verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Direnme kararına karşı süresi içinde şikâyetçi borçlu vekilince temyiz isteminde bulunulmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Şikâyetçi borçlu vekili; ihale alıcısı vekilinin istinaf başvurusu süresinde olmadığından Bölge Adliye Mahkemesince esasa ilişkin inceleme yapılamayacağını ileri sürerek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Uyuşmazlık

Direnme yoluyla Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; İlk Derece Mahkemesinin kısa kararının ihale alıcısının yüzüne karşı 24.01.2022 tarihinde verilmesi, gerekçeli kararın tebliğ edilmemesi ve kararın 19.02.2022 tarihinde istinaf edilmesi karşısında, istinaf başvurusunun süresinde olup olmadığı, buradan varılacak sonuca göre Bölge Adliye Mahkemesince 2004 sayılı Kanun’un 365 inci maddesi gereğince istinaf talebinin reddine karar verilmesinin gerekip gerekmediği noktasında toplanmaktadır.

D. Gerekçe

1. İlgili Hukuk

D. Gerekçe

1. İlgili Hukuk

1. 2004 sayılı Kanun'un 363 ve 366 ncı maddeleri,

2.6100 sayılı Kanun'un 297 ve 321 inci maddeleri.

2. Değerlendirme

1.Hukuka aykırı veya haksız olduğu iddia edilen yargı kararlarının, kural olarak bir üst dereceli veya farklı mahkemelerce, istisnai olarak da kararı veren mahkemece tekrar incelenmesine ve değiştirilmesine olanak tanıyan bu hukuksal mekanizmalara genel olarak “kanun yolu” denilmektedir.

2. Kanun yollarının öncelikli amacı; derece mahkemesi kararlarının, ikinci kez ve bu defa farklı bir yargı merci tarafından incelenmesi suretiyle söz konusu kararların doğruluğunu güvence altına almak, bu sayede dava konusu edilen sübjektif hakların hukuka ve maddi gerçeğe uygun kararlarla elde edilmesini sağlamaktır. Aynı zamanda; benzer hukuksal sorunlara mahkemeler tarafından farklı çözümler getirilmesini önleyerek ülkede içtihat birliğini korumak, objektif nitelikteki bu fonksiyonu sayesinde hukukta kalitenin artırılması ve geliştirilmesine katkı sunmaktır.

3. 2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın (Anayasa) 36 ncı maddesinin birinci fıkrasında, herkesin yargı mercileri önünde davacı veya davalı olarak iddiada bulunma ve savunma hakkına sahip olduğu belirtilmiştir. Dolayısıyla mahkemeye erişim hakkı Anayasanın 36 ncı maddesinde güvence altına alınan hak arama özgürlüğünün bir unsurudur. Mahkemeye erişim hakkı sadece ilk derece mahkemesinde dava açma hakkını değil, kanun yollarına başvurma hakkını da içermektedir. Kanun yollarına başvurabilme olanağının kişiye ve topluma güvence sağlaması açısından hukuk devletinin bir gereği olduğu da açıktır. Belirtilmelidir ki hukuk devleti ilkesinin zedelenmemesi, adalet mekanizmasına duyulan güvenin sarsılmaması, bireylerin temel hak ve özgürlüklerinin ihlal edilmemesi için yargılama makamlarınca verilen kararların gözden geçirilmesi ve hukuka aykırı olup olmadıklarının denetlenmesi gerekmektedir. Mahkeme kararlarının denetlenmesini talep hakkı, evrensel bir hukuk ilkesi olan adil yargılanma hakkının ve hak arama hürriyetinin birer gereği olarak kabul edilmekte ise de kanun koyucu tarafından bütün mahkeme kararlarına karşı bu hak kabul edilmemiş ve bazı sınırlamalar getirilerek, üst yargı denetimi kapalı tutulmuştur.

4. Anayasa’nın 154 ve devamı maddelerinde her bir yargı kolunda üst derecede yer alan yüksek mahkemeler düzenlenerek, en azından iki dereceli bir yargılama teşkilatı ile mahkeme kararlarının hukuka uygunluğunun denetlenmesi zorunluluğu getirilmiştir. Bu hükümler karşısında yargı yolu denetimi anayasal bir gereklilik olmakla beraber, uygulanacak kanun yolları ve bunların kapsamı konusunda bir düzenleme yapılmayarak, bu hususlar kanun koyucunun takdirine bırakılmıştır.

4. Anayasa’nın 154 ve devamı maddelerinde her bir yargı kolunda üst derecede yer alan yüksek mahkemeler düzenlenerek, en azından iki dereceli bir yargılama teşkilatı ile mahkeme kararlarının hukuka uygunluğunun denetlenmesi zorunluluğu getirilmiştir. Bu hükümler karşısında yargı yolu denetimi anayasal bir gereklilik olmakla beraber, uygulanacak kanun yolları ve bunların kapsamı konusunda bir düzenleme yapılmayarak, bu hususlar kanun koyucunun takdirine bırakılmıştır.

5. Ülkemizde iki dereceli yargılama teşkilatı mevcut iken, Yargıtayın içtihat mahkemesi olma niteliğinin korunması ve denetim yargılamasının güçlendirilerek daha etkin hâle getirilmesi için kanun koyucu tarafından istinaf incelemesi gerekli görülmüş ve 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri İle Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş Görev ve Yetkileri Hakkındaki Kanun (5235 sayılı Kanun) ile ilk derece mahkemeleriyle Yargıtay arasında istinaf incelemesi yapmakla görevli olmak üzere bölge adliye mahkemeleri kurulmuştur. İlk derece mahkemelerinin kararlarına karşı gidilebilen bu yol, yargı teşkilatını iki aşamalı olmaktan çıkarıp üç aşamalı hâle getirmiştir.

6. 5235 sayılı Kanun’a paralel olarak 02.03.2005 tarihli ve 5311 sayılı İcra Ve İflas Kanununda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun (5311 sayılı Kanun) ile temyiz ve karar düzeltmeye ilişkin hükümlerde değişiklik yapılmıştır.

7. İcra ve iflas hukuku, icra ve iflas takiplerinin usul hukuku niteliğindedir. Bu hukuk dalının amacı, bir yandan takip alacaklısının alacağına kavuşması için borçlu veya üçüncü kişilerin çıkarabilecekleri zorlukları ortadan kaldırmak, diğer yandan kötü niyetli takiplere karşı takip borçlusunun kendisini korumasını sağlayacak hukuki çareler bulmak, bu arada takipten etkilenen üçüncü kişilerin menfaatlerini korumak, takip işlemlerinin yapılması sırasında insan hak ve hürriyetlerinin ihlâl edilmesini önlemektir. İcra iflas hukukunun en önemli kaynağı 2004 sayılı Kanun olup, bu Kanun icra ve iflas takibinden, tahsile kadar uygulanması gereken usul hükümlerini düzenlemektedir.

8. Borçların Devlet kuvveti yardımı ile (zorla) yerine getirilmesinde cebrî icra organlarının, alacaklı ile borçlu arasındaki menfaatler dengesini gözetmeleri gerekir (Baki Kuru, İcra ve İflas Hukuku El Kitabı, Ankara, 2013, s.47). Maddî hukukça kişilere tanınan hakların icrasını sağlayan cebrî icra kuralları bünyesinde önemli birtakım menfaatleri barındırır. Zira icra hukuku, alacaklı ile borçlunun menfaatlerinin yoğun bir şekilde çatıştığı bir mücadele alanıdır. Bu hukuk alanında, borcunu vadesinde kendi iradesiyle ifa etmeyen borçluya karşı, alacaklının menfaatleri devlet gücüyle korunur. Bir tarafta alacaklının, alacağını tahsil etme isteği yer almakta; diğer tarafta da, borçlunun olabildiğince malvarlığına ve şahısvarlığına zarar verilmeden borcun tahsil edilmesi veya borcunun sona ermiş olduğunu ispatlama isteği yer almaktadır. Hukukun ve özellikle cebrî icra hukukunun temel fonksiyonu da alacaklı ile borçlu arasında doğan bu menfaat çatışmasını ölçülü, hukukun temel ilkelerine ve özellikle Anayasal kurallara uygun bir şekilde dengeye oturtmaktır

(Pınar Çiftçi, Menfaat Dengesi Çerçevesinde Genel İcra Hukuku ile Kamu İcra Hukukunun Karşılaştırılması, Dokuz Eylül Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, Yıl 2010, Cilt 12, s.315-316).

9. 2004 sayılı Kanun’un 4 üncü maddesi gereğince icra mahkemesi, icra ve iflas dairelerinin işlemlerine karşı yapılan şikâyetlerle, itirazları incelemeye görevli olup takip hukukuna ilişkin kararlar veren özel bir mahkemedir. İcra mahkemelerinin hukuka ilişkin kararlarına karşı kanun yolları 2004 sayılı Kanun'un 5311 sayılı Kanun ile değişik 363, 364, 365 ve 366 ncı maddelerinde özel hükümlerle düzenlenmiştir.

10. 2004 sayılı Kanun'un 366 ncı maddesinin birinci fıkrasında ise istinaf ve temyiz incelemelerinin 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'na (1086 sayılı Kanun) göre yapılacağı belirtilmiştir. 6100 sayılı Kanun'un 447 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca mevzuatta, yürürlükten kaldırılan 1086 sayılı Kanun'a yapılan yollamalar, 6100 sayılı Kanun'un bu hükümlerin karşılığını oluşturan maddelerine yapılmış sayılır.

11. Açıklanan bu hükümlere göre 2004 sayılı Kanun'da istinaf ve temyize ilişkin özel düzenlemeler yer almakta olup, özel düzenleme bulunmaması hâlinde kural olarak 6100 sayılı Kanun'un istinaf ve temyize ilişkin hükümleri uygulanır.

12. 2004 sayılı Kanun'un 5311 sayılı Kanun'un 24 üncü maddesi ile değişik 363 üncü maddesi, maddenin değişiklik öncesi hâlinin aksine icra mahkemesinin hangi kararlarına karşı istinaf yolunun kapalı olduğunu düzenlemiştir. Bu düzenlemeye göre 2004 sayılı Kanun'un 363 üncü maddesinde gösterilmeyen icra mahkemesi kararlarına karşı ait olduğu hak, alacak veya malın değer veya miktarının yasada öngörülen parasal miktarı geçmesi şartıyla istinaf yolu açıktır.

12. 2004 sayılı Kanun'un 5311 sayılı Kanun'un 24 üncü maddesi ile değişik 363 üncü maddesi, maddenin değişiklik öncesi hâlinin aksine icra mahkemesinin hangi kararlarına karşı istinaf yolunun kapalı olduğunu düzenlemiştir. Bu düzenlemeye göre 2004 sayılı Kanun'un 363 üncü maddesinde gösterilmeyen icra mahkemesi kararlarına karşı ait olduğu hak, alacak veya malın değer veya miktarının yasada öngörülen parasal miktarı geçmesi şartıyla istinaf yolu açıktır.

13. Anayasa'nın 141 inci maddesinde düzenlenmiş olan olan usul ekonomisi ilkesi takip hukukunda da uygulanır. 2004 sayılı Kanun'un 363 üncü maddesi uyarınca aleyhine istinaf yoluna başvurulması mümkün olmayan kararlara ilişkin düzenlemenin temelinde usul ekonomisi ilkesi yer almaktadır. Maddede belirtilen kararlara karşı istinaf yolu kapatılarak takibin mümkün oldukça hızlı ilerleyerek alacaklıların alacaklarına bir an evvel kavuşması amaçlanmıştır. İcra takiplerinin en kısa sürede basit ve ucuz şekilde sonuçlandırılması usul ekonomisinin bir gereğidir. Usul ekonomisinin bir unsuru olan hızlılık, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6 ncı maddesinde “makul sürede yargılanma hakkı” olarak karşımıza çıkmaktadır.

14. 2004 sayılı Kanun'un 5311 sayılı Kanun ile değişik 363 üncü maddesinin birinci fıkrasına göre istinaf yoluna başvuru süresi tefhim veya tebliğden itibaren on gündür. Cebri icra prosedürünün kısa sürede sonuçlandırılması yönündeki beklenti istinaf süresinin de kısa tutulmasına neden olmuştur.

15. 2004 sayılı Kanun'un 03.07.1940 sayılı ve 3890 sayılı Kanun ile değişik 363 üncü maddesinde tefhim yeterli görülmeyerek icra mahkemesi kararının tebliğ edilmesi şartı konulmuş, icra mahkemesi kararının tebliğ tarihinden itibaren on gün içinde temyiz edilebileceği kabul edilmişti. 18.02.1965 tarihli ve 538 sayılı Kanun ile değişiklikten önce temyiz süresinin başlangıcını kararın tebliği teşkil etmekteydi. Uygulamada ilgililerin gereken özeni zamanında göstermemeleri nedeniyle kararın oluşturulmasından uzun süre geçtikten sonra kararın tebliğ edilmesi üzerine haksız çıkan tarafın temyiz etmeyebileceği bir karar için dahi temyiz yoluna başvurduğu görülüyordu. Bu nedenle de işler sürüncemede kalıyor ve bu durum doğal olarak işlerin çoğalmasına yol açıyordu. Buna son vermek için 18.02.1965 tarihli ve 538 sayılı Kanun ile değişiklik yapılarak kararın yüze karşı açıklandığı durumlarda on günlük temyiz süresinin yüze karşı bildirme tarihinden itibaren başlayacağı düzenlenmiştir. Temyiz süresinin başlangıcı için yasanın kabul ettiği ölçüt karar yüze karşı açıklanmışsa açıklanma tarihi, yüze karşı açıklanmamışsa tebliğ tarihidir (E. İlhan Postacıoğlu, İcra Hukuku Esasları, İstanbul, 2010, s.930).