muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/9023, Karar No: 2013/15235, Tarih: 05.11.2013

Mahkemece; davacı tarafça dayanılan taksim sözleşmesinin yapıldığı 24.04.1996 tarihinde dava konusu taşınmazların.... davalı olduğu, nasıl sonuçlanacağı belli olmayan davanın konusunu oluşturan taşınmazlar hakkında yapılan sözleşmenin geçerli olmayacağı, bu nedenlerle taşınmazların muris adına tescili nedeniyle sebepsiz zenginleşenin davacının taşınmazı satın aldığı kişi olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, hukuksal nitelikçe sebepsiz zenginleşme hükümlerine dayalı alacak istemidir.

Davacı, haricen satın aldığı taşınmazın, kadastro çalışmaları sürerken murisi adına tespit gören taşınmazların içerisinde kaldığını ve bu nedenle murisin diğer yasal mirasçıları olan davalıların sebepsiz olarak zenginleştiklerini ileri sürerek; davalıların mal varlığındaki yersiz çoğalmanın iadesini istemektedir.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden; davacının satın aldığını ileri sürdüğü taşınmazın, kadastro esnasında mirasbırakan adına tespit gören 181 ada 24 parsel sayılı taşınmaz içerisinde kaldığı, anılan taşınmazın kadastro mahkemesinde görülen dava neticesinde ölü olan muris adına tesciline karar verildiği anlaşılmaktadır.

Oluşan bu duruma göre, davacı 181 ada 24 parsel sayılı taşınmazın 10.000 m2 lik bölümünün kendisi tarafından satın alındığını ispat etmelidir.

Davacı, bu iddiasının ispatı için, taraflarca noter huzurunda imzalanmış bulunan 24.04.1996 tarihli ve “Düzenleme .... Sözleşmesi” başlıklı sözleşmeye dayanmaktadır. Anılan sözleşmenin 2 nolu bendinde; kadastro mahkemesinde görülmekte olan davanın konusunu oluşturan taşınmazların 10.000 m2 sinin davacı tarafından alındığı ve bu yerin dava sonucunda doğrudan davacıya kalacağı yazılıdır.

Şu durumda, anılan sözleşme ile davalıların, davacı tarafın ileri sürdüğü vakıanın doğruluğunu ikrar etmiş oldukları ve mahkeme dışında yapılmış olan bu ikrarın resmi merci önünde düzenlenmiş bulunması nedeniyle eldeki davada kesin delil teşkil ettiği açıktır.

Buna göre, mahkemece; sebepsiz zenginleşenlerin, murisin diğer yasal mirasçıları olan davalılar olduğu gözetilerek, davalılardan zenginleştikleri miktarın tahsiline hükmedilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile istemin tümden reddi doğru görülmemiştir.

Bundan ayrı, ihtiyari dava arkadaşı olan davalılar ..., ... ve ...’ın davayı kabul etmesine rağmen, bu davalılar yönünden de davanın reddine karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırıdır.

...

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK. nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 05.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.

....
Yargıtay — Esas No: 2022/6825, Karar No: 2023/3852, Tarih: 10.10.2023

**12. Ceza Dairesi         2022/6825 E.  ,  2023/3852 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2017/401 E., 2018/353 K.

SUÇLAR : Taksirle yaralama

KARAR : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Taksirle yaralama suçundan sanık ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 89/1, 89/2-a-b, 89/3-b, 62 ve 52. maddeleri uyarınca 6.660,00 Türk Lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 231/5. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ve Hakkari Cumhuriyet Başsavcılığının 2017/451 sayılı emanet sırasında kayıtlı bulunan 1 adet 28923 seri numaralı sehpasız, çatal ayaksız MG-3 marka makineli tüfeğin 5237 sayılı Kanun'un 54. maddesi uyarınca müsaderesine dair Hakkari 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 08/05/2018 tarihli ve 2017/401 esas, 2018/353 sayılı kararının itiraz edilmeden 06/09/2018 tarihinde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 29/06/2022 tarihli ve 94660652-105-30-9258-2022-Kyb sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 19/07/2022 tarihli ve KYB-2022/97615 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 19/07/2022 tarihli ve KYB-2022/97615 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 11/03/2014 tarihli ve 2013/14-102 esas, 2014/128 sayılı kararında belirtildiği üzere, hükmün açıklanmasının geri bırakılması şartları oluşmadığı halde, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesi durumunda, kanun yararına bozma yoluna başvurulabileceği ve bozma kararının aleyhe sonuç doğuracağı nazara alınarak yapılan incelemede,

Dosya kapsamına göre, Hakkari Cumhuriyet Başsavcılığının 2017/451 sayılı emanet sırasında kayıtlı bulunan 1 adet 28923 seri numaralı sehpasız, çatal ayaksız MG-3 marka makineli tüfeğin 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 54. maddesi uyarınca müsaderesine karar verilmiş ise de; benzer bir olaya ilişkin Yargıtay 3. Ceza Dairesinin 24/09/2014 tarihli ve 2014/29409 esas, 2014/31259 karar sayılı ilâmında; "Nurhak İlçe Jandarma Komutanlığı'nın 20/03/2014 tarihli ve 2014/186 sayılı yazı cevabına göre söz konusu silahın gönüllü köy korucusu olması nedeniyle sanık Muhammet Kazan'a senet ile teslim edilen ve mülkiyeti devlete ait olan silahlardan olduğunun anlaşılması karşısında, mahkemece korucu tüfeğinin idareye teslimine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde müsaderesine karar verilemeyeceği" şeklinde belirtildiği üzere,

Somut olayda, Kara Kuvvetleri Komutanlığı Dağ ve Komando Tugay Komutanlığı Hukuk Hizmetleri Şube Müdürlüğünün 03/03/2022 tarihli ve O-89644130-641.03-9313052 sayılı yazısı ekinde yer alan zimmet bilgi formundan açıkça anlaşıldığı üzere, müsaderesine karar verilen 28923 seri numaralı tüfeğin Dağ ve Komondo Tugayı Emniyet ve Muharip Birliği adına kayıtlı olduğu gözetilmeksizin, idareye teslimine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir."

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1.Taksirle yaralama suçundan sanık ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 89/1, 89/2-a-b, 89/3-b, 62 ve 52. maddeleri uyarınca 6.660,00 Türk Lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 231/5. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ve Hakkari Cumhuriyet Başsavcılığının 2017/451 sayılı emanet sırasında kayıtlı bulunan 1 adet 28923 seri numaralı sehpasız, çatal ayaksız MG-3 marka makineli tüfeğin 5237 sayılı Kanun'un 54. maddesi uyarınca müsaderesine dair Hakkari 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 08/05/2018 tarihli ve 2017/401 esas, 2018/353 sayılı kararı 06/09/2018 tarihinde kesinleşmiştir.

2.Benzer bir olaya ilişkin Yargıtay 3. Ceza Dairesinin 24/09/2014 tarihli ve 2014/29409 esas, 2014/31259 karar sayılı ilâmında; "Nurhak İlçe Jandarma Komutanlığı'nın 20/03/2014 tarihli ve 2014/186 sayılı yazı cevabına göre söz konusu silahın gönüllü köy korucusu olması nedeniyle sanık Muhammet Kazan'a senet ile teslim edilen ve mülkiyeti devlete ait olan silahlardan olduğunun anlaşılması karşısında, mahkemece korucu tüfeğinin idareye teslimine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde müsaderesine karar verilemeyeceği" ne hükmedilmiştir.

3.İnceleme konusu hükümde, dosya kapsamına göre, somut olayda, Kara Kuvvetleri Komutanlığı Dağ ve Komando Tugay Komutanlığı Hukuk Hizmetleri Şube Müdürlüğünün 03/03/2022 tarihli ve O-89644130-641.03-9313052 sayılı yazısı ekinde yer alan zimmet bilgi formundan açıkça anlaşıldığı üzere, müsaderesine karar verilen 28923 seri numaralı tüfeğin Dağ ve Komondo Tugayı Emniyet ve Muharip Birliği adına kayıtlı olduğu gözetilmeksizin, idareye teslimine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde müsaderesine karar verilmesi Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2.Hakkari 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 08/05/2018 tarihli ve 2017/401 esas, 2018/353 sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (b) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 10.10.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4045, Karar No: 2012/6779, Tarih: 04.06.2012

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/4045 E.  ,  2012/6779 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, 1.652 TL bedelin faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde, davalının kat irtifaklı anataşınmazın üst katındaki teras dairede oturduğunu, terastan sızan suların müvekkiline ait daireye zarar verdiğini, bu zarar ve hasarın giderilmesi için dava açmak mecburiyetinde kaldıklarını ileri sürerek 1.652 TL zararın tahsilini, zarar ve hasarı meydana getiren durumun giderilmesini istemiş, mahkemece davacıya ait zararın davalının dairesinin mütemmim cüzü olan terastan kaynaklandığı gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir. Dosya içindeki bilgi ve belgelerden; davalının bağımsız bölümünün önünde 101.80 m² teras bulunduğu, buradaki yalıtımın yetersizliğinden suların aşağıya sızıp davacıya ait bağımsız bölüme zarar verdiği, bu durumun giderilmesi için kaplamanın sökülerek tekniğine uygun bir şekilde onarımının yapılmasının bilirkişi tarafından bildirildiği anlaşılmaktadır. Dava konusu terasın, davalının kullanımında bulunan özel nitelikli bir yer olduğu kabul edilse bile, buradaki hasarın meydana gelmesinde davalının özel surette onarımını gerektirecek nitelikte herhangi bir kusurundan veya haksız eyleminden kaynaklanmadığının saptanmış olmasına göre ortak alan olan terasın bakım ve onarımının bütün kat maliklerinin sorumluluğunda bulunduğu dikkate alınarak meydana gelen hasar ve zarardan davalının arsa payına düşen miktara hükmedilmesi gerekirken, tüm zararın davalıdan tahsili yönünde hüküm kurulmuş olması ve terasın mütemmim cüz olarak değerlendirilmesi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 04.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/10175, Karar No: 2010/1, Tarih: 13.01.2010

**1. Ceza Dairesi         2009/10175 E.  ,  2010/1 K.**

**"İçtihat Metni"**

(KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİ)

... isimli şahsın gözaltında iken kayıp olduğuna ilişkin iddia ile ilgili olarak yapılan soruşturma evresi sonucunda, Şırnak Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 18/03/1996 tarihli ve 1995/604 hazırlık, 1996/13 sayılı takipsizlik kararına karşı vuku bulan itirazın süre yönünden reddine ilişkin mercii Siirt Ağır Ceza Mahkemesi Başkanlığınca verilen 13/08/2009 tarihli ve 2009/462 değişik iş sayılı kararı kapsayan dosya,

Şırnak Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen takipsizlik kararının müştekiler Duri Yaman ve Abdo Yaman’a tebliğ edilmediğinin anlaşılması karşısında, müştekilerden Duri Yaman vekilleri tarafından, takipsizlik kararının 09/06/2009 tarihinde öğrenildiği beyan edilerek 22/06/2009 tarihinde, 15 günlük yasal süre içinde yapılan itirazın süresinde kabul edilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden söz edilerek Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 09/10/2009 tarih ve 2009/11842/56583 sayılı istemlerine dayanılarak kararın, 5721 sayılı CMK.nun 309.maddesi gereğince Kanun Yararına Bozulmasına ilişkin, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 30/09/2009 tarih, 2009/238080 sayılı tebliğnamesine bağlı olarak Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 24/11/2009 tarih, 2009/25296 esas, 2009/19510 karar sayılı görevsizlik kararı ile birlikte Dairemize gönderilmekle okundu; gereği konuşulup görüşüldü.

TÜRK MİLLETİ ADINA

... isimli şahsın göz altında iken kayıp olduğuna ilişkin müştekiler ....ve ....’ın başvuruları üzerine yapılan soruşturma sonucu Şırnak Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 18/03/1996 tarih ve 1995/604 Hazırlık, 1996/13 sayılı TAKİPSİZLİK kararının müştekilere tebliğ edilmediği, müşteki Duri Yaman vekillerinin soruşturmanın akıbetini araştırdıkları sırada Takipsizlik kararının 09/06/2009 tarihinde kendilerine tebliğ edildiği, müşteki vekilleri tarafından 5271 sayılı CMK.nun 173/1. maddesinde öngörülen 15 günlük itiraz süresi içerisinde 22/06/2009 tarihinde takipsizlik kararına itiraz edildiği şikayet tarihinde Avukatı olmayan ve soruşturmanın devam etmekte olduğu inancı içerisinde olan müştekinin, Avukat tutmasına ve vekili vasıtası ile yasa yoluna başvurmasına engel bir yasa hükmü bulunmadığı, itiraz merci olan Siirt Ağır Ceza Mahkemesince itirazın Yasal süre içerisinde yapıldığı kabul edilerek itirazın esastan incelenmesi gerektiği anlaşıldığından, Kanun Yararına Bozma isteminin kabulüne ve Siirt Ağır Ceza Mahkemesinin kararının bozulmasına karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ VE KARAR:

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının istemi yerinde görüldüğünden, Siirt Ağır Ceza Mahkemesinin 13/08/2009 tarih ve 2009/462 değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı CMK.nun 309.maddesi uyarınca (BOZULMASINA), diğer işlemlerin yapılabilmesi için dosyanın mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına (TEVDİİNE), 13/01/2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/16844, Karar No: 2007/10057, Tarih: 21.06.2007

**21. Hukuk Dairesi         2006/16844 E.  ,  2007/10057 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi     :  İstanbul 3. İş Mahkemesi

Tarih               : 20.9.2006

Davacı   13.10.1980-31.12.1993 tarihleri arası tarım Bağ-Kur sigortalılığının tesbitine    karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı  vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Dava, davacının 13.9.1980-18.12.1985 tarihleri arasında Anonim Şirket yönetim kurulu üyeliği ve 30.4.1991-31.12.1993 tarihleri arasındaki vergi kaydı nedeniyle 1479 sayılı Yasa’ya tabi zorunlu Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, istemin kısmen  kabulüne karar verilmişse de varılan sonuç doğru olmamıştır.

1.4.1972 tarihinde yürürlüğe giren 1479 sayılı Yasa'nın 24. maddesinde  zorunlu Bağ-Kur  sigortalılığı için  esnaf sicili veya kanunla  kurulu  meslek kuruluşu kaydı aranırken  20.4.1982 tarihinde yürürlüğe giren  2654 sayılı Yasa ile 1479 sayılı  Yasa'nın  24. maddesi değiştirilecek  zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için  gelir vergisi  mükellefi olması şartı getirilmiş ancak  gelir vergisinden  muaf olanlar  için meslek kuruluşuna kayıtlı  olma yeterli görülmüş, 22.3.1985 tarihinde yürürlüğe giren 3165 sayılı  Yasa ile 24. madde  değiştirilerek  zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için vergi kaydı veya esnaf sicil kaydı veya oda kaydının bulunması  yeterli görülmüş, 2.8.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4956 sayılı Yasa ile 24. madde değiştirilerek  zorunlu Bağ-Kur   sigortalılığı için gelir vergisi mükellefi olma şartı getirilmiş ancak  gelir vergisinden muaf olanlar için  esnaf sicil kaydı ve oda kaydının bir arada bulunması yeterli görülmüştür.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden davacının 4.10.2000 tarihine kadar kayıt ve tescilinin mevcut bulunmadığı gibi, uyuşmazlık dönemine ilişkin primlerinin Kurumca tahsil edilerek uzun yıllar kullanılmış olduğu gibi bir durumun da söz konusu olmadığı, uyuşmazlık dönemlerinde vergi kaydı ile oda kaydının bulunduğu ve sigortalı olmak için Kuruma 22.7.2005 tarihinde başvurduğu anlaşılmaktadır.

1479 sayılı Bağ-Kur kanununda 506 sayılı Yasa'nın 79/10.maddesine benzer şekilde geçmiş günlerin tesbitine yönelik yasal düzenleme mevcut değildir. Başka bir anlatımla Bağ-Kur Kanununda açık bir hüküm olmadığından geçmiş hizmetlerin tesbitine olanak yoktur.

1479 sayılı Bağ-Kur kanununda 506 sayılı Yasa'nın 79/10.maddesine benzer şekilde geçmiş günlerin tesbitine yönelik yasal düzenleme mevcut değildir. Başka bir anlatımla Bağ-Kur Kanununda açık bir hüküm olmadığından geçmiş hizmetlerin tesbitine olanak yoktur.

24.07.2003 tarihli 4956 sayılı Yasa'nın 47.maddesi ile 1479 sayılı Yasa'ya eklenen Geçici 18.maddede bu kanuna göre sigortalılık nitelikleri taşıdıkları halde 04.10.2000 tarihine kadar kayıt ve tescilini yaptırmamış olan sigortalıların hak ve mükellefiyetlerinin 04.10.2000 tarihinden itibaren başlayacağı, ancak bu kanuna göre zorunlu sigortalı olarak tescil edilmiş olan sigortalıların sigortalılıklarının bu Kanunun yürürlük tarihinden itibaren altı ay içinde Kuruma yazılı olarak başvurmaları ve 20.04.1982-04.10.2000 tarihleri arasındaki vergi kayıtlarını belgelemek ve belgelenen bu sürelere ilişkin olan hesaplanacak prim borçlarının tamamını tebliğden itibaren bir yıl içinde ödemede bulundukları taktirde bu sürelerin sigortalılık süresi olarak değerlendirileceği bildirilmiştir.

Somut olayda davacının uyuşmazlık konusu  13.9.1980-18.12.1985 ve   30.4.1991-31.12.1993 tarihleri arasında vergi kaydı bulunmakta ise de 1479 sayılı Yasa'nın Ek. 18.maddesine göre bu dönemin sigortalı olarak kabul edilebilmesi için önceden tescilinin bulunması koşulu gerçekleşmediğinden davacının uyuşmazlık konusu dönemde sigortalı olarak kabul edilmesi mümkün değildir. HGK.'nun 03.11.2004 tarihli 2004/10-524 Esas, 2004/581 Karar nolu kararı da bu yöndedir. Diğer yandan davacı 1479 sayılı Yasa'ya 14.03.1985 tarihli 3165 sayılı Yasa ile eklenen Ek Geçici 16.maddeye göre süresi içinde Ek Geçici 13.madde gereğince geçmiş hizmetlerini borçlanmayı da talep etmemiştir.

Mahkemece istemin reddine karar verilmesi gerekirken bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.O halde,  davalı Kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 21.06.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7334, Karar No: 2019/3265, Tarih: 08.05.2019

**16. Ceza Dairesi         2018/7334 E.  ,  2019/3265 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Hüküm : TCK'nın 314/2, 3713 sayılı Kanunun 5/1, TCK'nın

62/1, 53, 58/9, 63. maddeleri gereğince mahkumiyete

dair istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Hükmolunan cezanın süresine göre şartları bulunmadığından sanık müdafiinin duruşmalı inceleme isteminin CMK'nın 299. maddesi uyarınca REDDİNE,

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebebine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanık müdafiinin ve Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının sair temyiz itirazlarının reddine,

1-Sanığın dosyaya yansıyan faaliyetlerine göre; Anayasanın 138/1. maddesi hükmü, TCK'nın 61. maddesinde düzenlenen cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesine ilişkin ölçütlerle 3/1. maddesinde düzenlenen orantılılık ilkesi çerçevesinde, dosya kapsamına, sanığın örgüt içerisindeki konum ve faaliyetlerine uygun olarak temel cezanın üst sınıra yakın makul düzeyde belirlenmesi gerekirken yazılı şekilde eksik ceza tayini,

2-Çocuklarını örgüte müzahir okula göndermenin örgütsel faaliyet olarak değerlendirilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, sanığın tutuklulukta geçirdiği süre, atılı suç için kanun maddelerinde ön görülen ceza miktarı gözetilerek tutukluluk halinin devamına, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın Erzurum 3. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 08.05.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/5117, Karar No: 2024/5398, Tarih: 01.07.2024

**11. Hukuk Dairesi         2022/5117 E.  ,  2024/5398 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/997 Esas, 2022/875 Karar

HÜKÜM : İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul 6. Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2022/125 E., 2022/148 K.

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın usulden reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun kabulü ile; İlk Derece Mahkemesinin kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi gereğince kaldırılarak yeniden karar verilmek üzere İlk Derece Mahkemesine iadesine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalılar vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

Temyiz istemi, 6100 sayılı Kanun'un 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca Bölge Adliye Mahkemelerince verilen 23.06.2022 tarihli karara ilişkindir.

Bölge Adliye Mahkemesince kesin olarak verilen kararlar, 6100 sayılı Kanunun 362 nci maddesinin (g) alt bendi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve davanın yeniden görülmesi için dosyanın mahkemesine iadesine karar verildiğinden anılan Kanunun 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun'un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalılar vekilinin temyiz dilekçesinin REDDİNE,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

01.07.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.