muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/2720, Karar No: 2024/3016, Tarih: 30.04.2024

**2. Hukuk Dairesi         2024/2720 E.  ,  2024/3016 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1650 E., 2022/1572 K.

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Büyükçekmece 6. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2020/1167 E., 2022/47 K.

Taraflar arasındaki tapu iptal ve tescil davasının yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı ... tarafından adli yardım talepli olarak istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davalının adli yardım talebinin reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararına davalı ... tarafından itiraz edilmiş ve itirazın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince verilen ek karar ile istinaf harç ve giderlerinin ödenmemesi sebebiyle istinafın yapılmamış olduğuna karar verilmiştir.

Ek kararın davalı ... tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararına davalı ... tarafından temyiz başvurusunda bulunulmuştur.

Dairemizce temyiz harç ve giderlerindeki eksikliğin giderilmesi için dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine geri çevrilmesine karar verilmiş, davalı ... tarafından yatırılması gerekli temyiz harç ve giderleri ödenmemiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince 08.02.2024 tarihli ek karar ile temyiz harç ve giderlerinin ödenmemesi sebebiyle temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

Ek karar davalı ... vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartları ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyiz istemi, başvuru için gerekli harç ve giderlerin süresinde ödenmediği gerekçesiyle davalı ... vekilinin temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına yönelik Bölge Adliye Mahkemesinin 08.02.2024 tarihli ek kararına ilişkindir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 344 üncü maddesi gereğince, temyiz dilekçesi verilirken ödenmeyen temyiz harç ve giderlerinin muhtıranın tebliğ tarihinden itibaren bir haftalık kesin süre içerisinde ödenmesi gerekir. 6100 sayılı Kanun’un anılan hükümleri gereğince, verilen kesin süre içinde harç ve giderler tamamlanmadığı takdirde, temyiz başvurusu yapılmamış sayılır.

Dosya içeriğine göre Bölge Adliye Mahkemesince ödenmeyen temyiz harç ve giderlerinin bir haftalık kesin sürede ödenmesi için usulüne uygun olarak düzenlenen muhtıra, davalı ... vekiline 28.01.2024 tarihinde tebliğ edilmiştir. Temyiz harç ve giderleri,davalı ... vekili tarafından bir haftalık yasal süre içerisinde mahkeme veznesine yatırılmamıştır.

Dosya içeriğine göre Bölge Adliye Mahkemesince ödenmeyen temyiz harç ve giderlerinin bir haftalık kesin sürede ödenmesi için usulüne uygun olarak düzenlenen muhtıra, davalı ... vekiline 28.01.2024 tarihinde tebliğ edilmiştir. Temyiz harç ve giderleri,davalı ... vekili tarafından bir haftalık yasal süre içerisinde mahkeme veznesine yatırılmamıştır.

Temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına ilişkin Bölge Adliye Mahkemesince verilen ek karar, yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olduğundan temyiz isteminin reddi ile söz konusu kararın onanması gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Bölge Adliye Mahkemesince verilen 08.02.2024 tarihli ek kararın ONANMASINA,

Başlangıçta yatırılmayan aşağıda yazılı onama harcının ve temyiz başvuru harcının davalı ...'ten alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,30.04.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/459, Karar No: 2019/5587, Tarih: 26.11.2019

**4. Hukuk Dairesi         2017/459 E.  ,  2019/5587 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat Murat Bektaş Kılıç tarafından, davalılar ... ve diğerleri aleyhine 20/07/2011 gününde verilen dilekçe ile rücuen tazminat istenmesi üzerine yapılan yargılama sonunda; Mahkemece davanın kabulüne dair verilen 09/04/2015 günlü kararın Yargıtay'ca duruşmalı olarak incelenmesi davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle, daha önceden belirlenen 26/11/2019 duruşma günü için yapılan tebligat üzerine taraflardan kimsenin gelmediği görüldü, davacı kurum vekili Avukat ...'nin başka duruşması olduğundan gelemeyeceğini bildirir mazeret dilekçesi gönderdiği görüldü. Okundu, mazereti reddedildi, açık duruşmaya devam olundu. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosyanın görüşülmesine geçildi. Tetkik hâkimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kâğıtlar incelenerek gereği düşünüldü.

Dava, rücuen tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, davalıların Gümüşhane Devlet Hastanesinde ebe olarak çalıştıklarını, olay günü meydana gelen doğum sırasında dava dışı bebeğin vefat ettiğini ve dava dışı anneninde rahminin alındığını, davalıların hastaya yeterli müdahalelerde bulunmadıklarını ve yapılan müdahalelerinde hatalı olarak yapıldığını, vefat eden bebeğin annesi ve babası tarafından müvekkili idare aleyhine Trabzon İdare Mahkemesinde maddi ve manevi istemli tam yargı davası açıldığını, yargılama sonucunda Sağlık Bakanlığının tazminat ödemesine karar verildiğini, tazminatın icra dosyasına ödendiğini belirterek oluşan zararın davalıdan rücuen tazmini isteminde bulunmuştur.

Davalılar vekili, davanın reddi gerektiğini savunmuşlardır.

Mahkemece, davalıların kusurlu olduğu benimsenerek davanın kabulüne karar verilmiştir.

Eldeki dava, rücuen tazminat istemine ilişkin olup, tazminatın kendi payına düşeninden fazlasını ödeyen kişi, bu fazla ödemesi için, diğer müteselsil sorumlulara karşı rücu hakkına sahip ve zarar görenin haklarına halef olur. Tazminatın aynı zarardan sorumlu müteselsil borçlular arasında paylaştırılmasında, bütün durum ve koşullar, özellikle onlardan her birine yüklenebilecek kusurun ağırlığı ve yarattıkları tehlikenin yoğunluğu göz önünde tutulur. Diğer bir deyişle; olay nedeniyle dava dışı anne ve babaya ödenen tazminat miktarını ödeyen davacı idare, kusuru oranında sorumlulara rücu edebilir.

Dava sağlık hizmeti dolayısıyla verilen zarar nedeni ile müteselsil sorumlu devletin ödediği tutarın diğer sorumlu davalıya rücuuna ilişkindir. Rücunun amacı, birlikte sorumlular arasında hakkaniyete göre denge kurmaktır. Kusur, kapsam belirlemede etkin ise de hakkaniyet de onunla birlikte değerlendirilmesi gereken önemli öğelerdendir.

Dava sağlık hizmeti dolayısıyla verilen zarar nedeni ile müteselsil sorumlu devletin ödediği tutarın diğer sorumlu davalıya rücuuna ilişkindir. Rücunun amacı, birlikte sorumlular arasında hakkaniyete göre denge kurmaktır. Kusur, kapsam belirlemede etkin ise de hakkaniyet de onunla birlikte değerlendirilmesi gereken önemli öğelerdendir.

Şu durumda, rücuda teselsül olmayacağından, davalıların olayın meydana gelmesindeki kusur oranları ve davacının müterafik kusuru uzman bilirkişi heyetinden alınacak raporla belirlenmeli ve daha sonra dava konusu olayın gerçekleşme biçimi, ağır çalışma koşulları ve iş yoğunluğu da gözetilerek karar verilen zarar miktarından BK 43-44 maddeleri (TBK. madde 51-52) gereğince uygun bir miktarda hakkaniyet indirimi yapılmalıdır. Yerel mahkemece açıklanan yönler gözetilmeden eksik incelemeyle karar verilmesi doğru olmadığından kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle davalılar yararına BOZULMASINA; bozma nedenine göre davalıların diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 26/11/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/30600, Karar No: 2017/13714, Tarih: 08.06.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/30600 E.  ,  2017/13714 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih, esas ve karar numarası belirtilen kararının temyiz incelemesi sonucunda, Dairemizin 29.12.2016 tarihli ve 2016/32379 esas, 2016/29492 karar sayılı ilamıyla BOZULMASINA karar verilmiştir.

Davacı vekilince, Dairemiz kararının maddi hataya dayandığı gerekçesi ile ortadan kaldırılması istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu’nun 04.02.1959 tarihli ve 1957/13 esas, 1959/5 karar sayılı ile 09.05.1960 tarihli ve 1960/21 esas, 1960/9 karar sayılı kararlarında açıklandığı üzere, Yargıtay’ca maddi hata sonucu verilen bir karara mahkemece uyulmasına karar verilmesi halinde dahi usulü kazanılmış hak oluşmaz ve Yargıtay’ın hatalı kararından dönülmesi mümkündür.

Eldeki davada, davacının davalı işyerindeki çalışması bakımından bir kısım alacaklarının tahsilini talep ettiği, hükmün her iki taraf vekilince temyiz edildiği, alacak kalemleri bakımından bir kısmı için davacının emekli olarak çalışması sonuç bakımından farklılık oluşturmamasına rağmen, Dairemizin 29.12.2016 tarihli ve 2016/32379 esas, 2016/29492 karar sayılı bozma ilamında, tüm alacak kalemleri bakımından davacının talep hakkı bulunmadığından bahsedilerek bozma kararı tesis edildiği anlaşılmaktadır. Bu yönün maddi hataya dayalı olduğu açıktır. Davacı vekilinin, sair yönlere ilişkin talebi ise yerinde görülmemiştir. Anılan sebeple, belirtilen husus bakımından maddi hataya dayanan Dairemizin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının ORTADAN KALDIRILMASINA karar verildi. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili; müvekkilinin davalıya ait okulda sınıf öğretmeni olarak çalışmak üzere sözleşme yaptığını, davacı ile davalı arasındaki hukuki ilişkiyi 14.02.2007 tarihine kadar 625 sayılı Özel Öğretim Kurumları Kanunu'nun, bu tarihten sonra da 5580 .sayılı yasanın düzenlediğini, Milli Eğitime bağlı okullarda öğretmenlere verilen ücretlerin tamamının davalıya ait okulda çalışan öğretmenlere de verilmek zorunda olduğunu beyanla hazırlık ve planlama ücreti ve % 1 fazlası, her yıl Ocak ve Temmuz ayı maaş zammı, ek ders ücreti ve %1 fazlası, öğretime hazırlık tazminatı alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı cevabının özeti:

Davalı cevabının özeti:

Davalı vekili, davacının sınıf öğretmeni olarak görev yaptığını, 5580 sayılı Kanun'un 9. maddesi ile özel okul öğretmenlerinin devlet okullarında çalışanlardan daha az ücret almalarının önlenmek istendiğini, davacıya devlet okullarında çalışan öğretmenlere ödenen ücretten daha yüksek ücret ödendiğini, 657 kanun hükümlerine göre devlet okullarında ödenen öğretim yılına hazırlık ödeneğinin, öğretmenin yıl içindeki ders araç, gereç ve ihtiyaçları için verildiğini, müvekkili okulda ise ihtiyaç duyulan tüm araç, gereç ve ders malzemelerinin okul idaresi tarafından karşılandığını, bu türlü bir ödeme yapma zorunluluğu ve uygulaması bulunmadığını beyanla davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar davacı ve davalı vekillerince temyiz edilmiştir.

Geekçe:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere göre, davacı ve davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında Milli Eğitim Bakanlığında çalışan öğretmenlere verilen hazırlık ve planlama ücreti ve %1 fazlası, her yıl Ocak ve Temmuz ayı maaş zammı, mazeretler sebebi ile girilen ders ücretleri ve %1 fazlası, ek ders ücreti ve %1 fazlası ile öğretime hazırlık tazminatı ve %1 fazlasının Özel Öğretim Kurumlan Kanunu kapsamında çalışan davacıya da ödenmesinin gerekip gerekmediği hususu uyuşmazlık konusu olup, normatif dayanak mülga 625 sayılı ve 5580 sayılı Özel Öğretim Kurumları Kanunudur.

Somut olayda; davacı emekli olduktan sonra davalı vakfa ait özel ilköğretim okulunda çalışmaya başlamıştır. Davacı ile davalı işverenlik arasında yapılan iş sözleşmelerinin tetkikinden davacının davalı işverenlikte 23.08.2004-30.06.2010 tarihleri arasında sınıf öğretmeni olarak çalıştığı, davacının haftalık ders saatinin aylık ücret karşılığı onsekiz saat ve ders ücreti karşılığı oniki saat olmak üzere toplam otuz saat olarak belirlendiği anlaşılmıştır.

Davacı, 5580 sayılı Özel Öğretim Kurumları Kanunu ile bu kanuna dayanılarak çıkartılan yönetmelikler kapsamında olduğundan, uyuşmazlığın çözümünde bu mevzuat hükümlerinin nazara alınması gereklidir. 5580 sayılı Kanun’un 14. maddesinde, “Bu Kanunda hüküm bulunmayan hususlarda, resmi öğretim kurumlarında uygulanan mevzuat hükümleri uygulanır.” şeklinde hükme yer verilmiştir. Anılan kanuna dayanılarak çıkartılan yönetmeliklerde de, benzer hükme yer verilerek, yönetmelikte yer almayan hususlar bakımından da, resmi benzeri kurumların ilgili mevzuat hükümlerinin uygulanacağı belirtilmiştir.

01.12.2006 tarihli ve 2006/11350 sayılı, Milli Eğitim Bakanlığı Yönetici ve Öğretmenlerinin Ders ve Ek Ders Saatlerine İlişkin Bakanlar Kurulu Kararı, 5580 sayılı Özel Öğretim Kurumları Kanunu kapsamında çalışanlara ilişkin değildir. Ancak, yukarıdaki paragrafta açıklanan mevzuat hükümleri uyarınca, 5580 sayılı Kanun ve bu kanuna dayanılarak çıkartılan yönetmeliklerde hüküm bulunmayan hususlarda, resmi öğretim kurumlarında uygulanan mevzuat hükümlerinin uygulanması gereklidir. Bu halde, 5580 sayılı Kanun ve yönetmeliklerinde hüküm bulunmayan hususlar hakkında, bahsi geçen Bakanlar Kurulu kararının uygulanması gerektiği açıktır.

5580 sayılı Kanun’un 9. maddesinde, özlük haklarına ilişkin düzenlemelere yer verilmiş olup, maddenin ikinci fıkrasında, “Okullarda yöneticilik ve eğitim-öğretim hizmeti yapanlara, kıdemlerine göre (emekliler hariç) dengi resmi okullarda ödenen aylık ile sosyal yardım kapsamındaki ek ödeme tutarlarından az ücret verilemez”; aynı maddenin üçüncü fıkrasında ise “Sosyal yardım kapsamındaki ek ödemeler, bütçe kanunlarıyla resmi okul öğretmen ve personeline sağlanan haklara denk olarak okul öğretmenlerine ve personeline de ödenir. Sosyal yardım kapsamındaki ek ödemelerden gelir vergisi kesilmez.” denilmiştir. 5580 sayılı kanun 14.02.2007 tarihinde yürürlüğe girmiş olup davacının çalışma süresi bakımından uygulanma kabiliyeti olan 625 sayılı Özel Öğretim Kurumları Kanununun 33. maddesindeki düzenleme de aynı içeriktedir.

5580 sayılı Kanun’un, belirtilen 9. maddesinin ikinci fıkrası, 14.03.3014 tarih ve 28941 sayılı Resmi Gazete yayımlanan, 01.03.2014 tarihli ve 6528 sayılı Kanun’un 14. maddesi hükmü gereğince yürürlükten kaldırılmıştır.

Dava dilekçesinde, 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu’nun ek 32. maddesinde düzenlenen öğretim yılına hazırlık ödeneği talep edilmiştir. Bu ödeneğin, sosyal yardım mahiyetli bir ödeme olduğu açıktır. Ne var ki, hem 14.02.2007 tarihine kadar yürürlükte bulunan 625 sayılı Kanun'un 33. maddesi, hem de 14.03.2014 tarihine kadar yürürlükte bulunan 5580 sayılı Kanun’un 9/2. maddesinde, emekliler hariç tutulmuştur. Davacının emekli çalışan olması ve iş sözleşmesinin sona erdiği tarih nazara alındığında, 657 sayılı Kanun’un ek 32. maddesinde düzenlenen öğretim yılına hazırlık ödeneği talebi yerinde değildir. Anılan sebeplerle, mahkemece, davacının öğretim yılına hazırlık ödeneği talebinin reddine karar verilmesi gerekirken, kabulüne karar verilmesi hatalı olmuştur.

3-Dava dilekçesinde, davacının fiilen girdiği ek derslere ilişkin ücretin yanı sıra, 2006/11350 sayılı, Milli Eğitim Bakanlığı Yönetici ve Öğretmenlerinin Ders ve Ek Ders Saatlerine İlişkin Bakanlar Kurulu Kararı’nın 6/3., 10. ve 11. maddelerinde düzenlenen ücret ödemeleri de talep edilmiştir.

3-Dava dilekçesinde, davacının fiilen girdiği ek derslere ilişkin ücretin yanı sıra, 2006/11350 sayılı, Milli Eğitim Bakanlığı Yönetici ve Öğretmenlerinin Ders ve Ek Ders Saatlerine İlişkin Bakanlar Kurulu Kararı’nın 6/3., 10. ve 11. maddelerinde düzenlenen ücret ödemeleri de talep edilmiştir.

5580 sayılı Kanun’un 9/4. maddesinde düzenlenen “Kurumlardaki ek ders ücreti miktarı, resmi okullar için tespit edilen miktardan az olamaz.” hükmü bakımından, emekliler hariç tutulmamıştır. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davacının 2005-2006, 2006-2007 ve 2009-2010 döneminde haftalık üç saat, 2007-2008 döneminde haftalık yedi saat ve 2008-2009 döneminde haftalık dört saat fiilen ek ders okuttuğu kabul edilerek, fiilen okutulan ek ders karşılığı ek ders ücreti hesaplanmıştır. Mahkemece, bu hesaba uygun olarak, toplam net 7.294,69 TL ek ders ücretinin hüküm altına alınması dosya içeriğine göre isabetlidir.

Ancak, 2006/11350 sayılı Bakanlar Kurulu Kararı’nın 6/3., 10. ve 11. maddelerinde düzenlenen ödemelerinden herhangi birinin de davacıya yapılması gerektiğinin kabul edilmesi hatalı olmuştur. Şöyle ki; yukarıda detaylı açıklandığı üzere, 2006/11350 sayılı Bakanlar Kurulu Kararı, 5580 sayılı Kanun ve yönetmeliklerinde hüküm bulunmayan hususlar hakkında, davacıya uygulanabilir. 5580 sayılı Kanun’un 9. maddesinde ise, özlük haklarına ilişkin düzenleme bulunmaktadır. Bakanlar Kurulu Kararı’nın 11. maddesinde, fiilen okutulan her on saat ders için bir saat daha hazırlık ve planlama görevi karşılığında ayrıca ek ders ücreti ödeneceği; 10. maddesinin ilgili bendinde müdür yardımcılarına, yönetim görevi sebebiyle haftalık onsekiz saat ek ders ücreti ödeneceği; 6/3. maddesinde öğretim yılı başında ve sonunda meslekle ilgili çalışma sürelerinde iki haftayı geçmemek üzere haftalık onbeş saat ek ders ücreti ödeneceğine ilişkin hükümlere yer verilmiştir. Belirtilen ödemeler, sosyal yardım mahiyetli ödeme olmayıp, resmi okul çalışanlarının ücretinin eki niteliğinde sayılması gereken ödemelerdir. Davacının, 5580 sayılı Kanun’un 9. maddesi uyarınca, fiilen okuttuğunu ispatladığı her bir ek ders saati bakımından, resmi okullar için belirlenen ek ders saati ücretinden az olmamak kaydıyla ek ders ücreti ödenmesi talebinde bulunması mümkündür. Ancak, Bakanlar Kurulu Kararı’nın 6/3., 10. ve 11. maddelerinin davacıya uygulanması mümkün değildir. Anılan sebeplerle, dava dilekçesinde, Bakanlar Kurulu Kararı’nın 6/3., 10. ve 11. maddelerine dayanılarak ileri sürülen talebin reddine karar verilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesi hatalı olmuştur.

4-Mahkemece, hüküm altına alınan alacakların zamanında ödenmemiş olması sebebi ile hesaplanan %1 fazlası alacak miktarları, takdiren % 50 oranında indirim yapılarak hüküm altına alınmıştır.

4-Mahkemece, hüküm altına alınan alacakların zamanında ödenmemiş olması sebebi ile hesaplanan %1 fazlası alacak miktarları, takdiren % 50 oranında indirim yapılarak hüküm altına alınmıştır.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda ilgili talep hakkında yapılan açıklamada, "625 sayılı kanunun 14.02.2007 tarihinde yürürlükten kaldırıldığı, 5580 sayılı kanunda günlük %1 fazlalık alacağı gibi bir düzenlemenin bulunmadığı, ancak taraflar arasında imzalanan 30.06.2007-30.06.2008 dönemi iş sözleşmesinde günlük % 0,1 (binde bir) fazlalık alacağının düzenlendiği, bu bilgilere göre, 625 sayılı kanunun yürürlükten kaldırıldığı 14.02.2007 tarihine kadar olan ek ders ücreti alacaklarına günlük %1, 15.02.2007-30.06.2008 dönemi ek ders ücreti alacaklarına ise %0,1 (binde) oranına göre fazlalık alacak hesaplanmıştır." denildiği, buna göre yapılan hesaplama doğrultusunda tespit edilen miktarların indirim sonrası kalan kısımları hüküm altına alınmışsa da yapılan değerlendirme hatalıdır.

Öncelikle ücretin ödenmesinde gecikilmesi halinde söz konusu olan ücretin %1 fazlası alacağa 625 sayılı Kanun'da yer verilirken, 5580 sayılı Kanun'da yer verilmemiştir. Davacının çalışma süresi bakımından 23.08.2004-14.02.2007 arasında uygulanması gereken Kanun 625 sayılı kanun olup ilgili yasanın 35. maddesinde; "...Yazılı sözleşmede kararlaştırılan ücretin, bordro ile her ay sonunda verileceği, yönetici ve öğretmenlere ücretlerini zamanında ödemeyen kurumların, bu ücretleri gün başına aylık ücretin % 1 fazlasıyla ödemek zorunda oldukları..." denilmektedir. Buna göre, bu dönem bakımından hesaplanan %1 fazlası alacağın hüküm altına alınması isabetlidir.

Ancak bilirkişi raporunda; 30.06.2007-30.06.2008 döneminde uygulanan sözleşmede bulunan hüküm sebebi ile 15.02.2007-30.06.2008 dönemi bakımından %0,1 fazlası alacak hesaplanmışsa da yapılan değerlendirme hatalıdır. Belirtilen sözleşmenin 6-d maddesinde, aylık ücretin bordro ile ay sonunda ödeneceği, aylık ücretlerin zamanında ödenmemesi durumunda ise bu ücret için her geçen gün için %0,1 fazlasıyla ödenmesi gerektiği kararlaştırılmıştır. Sözleşmenin 2. maddesinde ise davacıya yapılacak ödemeler aylık ücret, ders saati ücreti, iş güçlüğü zammı ve sosyal yardım olarak ayrı ayrı belirlenmiştir. Görüldüğü gibi ücretin %0,1 fazlası alacak sadece aylık ücretin geç ödenmesi durumunda söz konusu olan bir alacaktır. Bu sebeple, sözleşme hükümleri gerekçe yapılan 15.02.2007-30.06.2008 dönemi bakımından, hüküm altına alınan talepler yönünden %0,1 fazlası alacağa hükmedilmesi isabetsizdir.

5-Davacı tarafın talebi doğrultusunda, davacının mazaretli öğretmenlerin yerine girdiği ders saat ücretleri hükme esas alınan bilirkişi raporunda 429,90 TL olarak hesaplanmıştır. Rapor içeriğinde, dosyaya sunulmuş çalışma çizelgeleri içeriğine göre; davacının 2008-2009 ve 2009-2010 eğitim-öğretim yıllarında bu şekilde toplam 30 saat derse girdiği tespit edilmiş ve ilgili dönemdeki ücretlere göre hesaplama yapılmıştır. Mahkemece, "yerinde görülmeyen" gerekçesi ile talebin reddine karar verilmişse de neden yerinde görülmediği açıklanmadığı, buna göre belirtilen alacağın yetersiz gerekçe ile reddi bozma sebebi yapılmıştır.

Yukarıda yazılı sebeplerden kararın bozulması gerekmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 08.06.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.