muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/20869, Karar No: 2014/20966, Tarih: 10.12.2014

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına ... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanık ...'ın resmi nikahlı evli iken, vefat eden babasından kalan yetim maaşını alabilmek amacıyla 25/04/2006 tarihinde eşinden muvazaalı olarak boşandığı, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam edip ...'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumuna karşı dolandırıcılık suçunu işlediği iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen, birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu

tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında bir isabetsizlik görülmemiştir.

tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 10/12/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17052, Karar No: 2016/96, Tarih: 13.01.2016

**9. Ceza Dairesi         2015/17052 E.  ,  2016/96 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma, parada sahtecilik

Hüküm : 1- TCK’nın 188/3, 52/2, 53, 63, 58, 54. maddeleri uyarınca mahkumiyet

2- TCK’nın 197/1, 52/2-4, 53, 58, 54. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Usulüne uygun tebligata rağmen sanık müdafiinin duruşmaya gelmediği ve geçerli bir mazeret de bildirmediği anlaşıldığından, duruşmasız olarak yapılan inceleme sonunda gereği düşünüldü.

Hükümden sonra 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren ve TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerini iptal eden Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih ve 2014/140-2015/85 sayılı kararının infaz aşamasında dikkate alınması mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılama sonunda aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan delillerle birlikte gerekçeli kararda tartışılıp sanığın suçlarının sübutu kabul, olay niteliğine ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde vasıfları tayin edilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 13.01.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/11202, Karar No: 2023/2450, Tarih: 17.05.2023

**2. Hukuk Dairesi         2022/11202 E.  ,  2023/2450 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/1908 E., 2022/1800 K.

KARAR : Başvurunun esastan reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Alaşehir 2. Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

SAYISI : 2019/402 E., 2021/121 K.

Taraflar arasındaki boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir. Kararın davalı erkek tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile hükmün kaldırılarak dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Gönderme kararı sonrasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına ve fer'îlerine karar verilmiştir.

Kararın davalı tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı erkek tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı kadın vekili dava dilekçesinde özetle; davalı erkeğin evliliklerinden birini davacıdan gizlediği, söz vermesine rağmen kaloriferli daireye taşınmayı kabul etmediği, ailesinin tarafların evinde yaşamasına izin verdiğini, hastalığı ile ilgilenmediğini, troid rahatsızlığının kontrolleri için Alaşehir'e geldiğinde hamile olduğunu öğrenen ve yolculuk yapması sakıncalı bulunan kadının geri dönemediği, bundan sonra davalının eşi ile ilgilenmediği, dört ... sonra gelip altınları istediği, kabul edilmeyince de ''Bu iş burada bitti, ben bitiriyorum'' diyerek ayrıldığı, davacının sezeryanla doğum yapmasına ve kendisine haber verilmesine rağmen davalının doğuma da gelmediği, halen altı aylık olan çocuğu bile görmediğini belirterek evlilik birliğinin temelinden sarsılması sebebiyle tarafların boşanmalarına, ortak çocuğun velâyetin anneye verilmesine, çocuk için aylık 400,00 TL tedbir ve iştirak nafakasına, müvekkili lehine aylık 600,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakası ile 35.000,00 TL maddî ve 35.000,00 TL manevî tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı erkek cevap dilekçesinde özetle; yetki itirazında bulunarak davacının iddialarının ... olmadığını, Fatsa ve Ordu'da her türlü hastalığın tedavi olanağı olduğunu, davacının evi terk etmek için tedavisini, geri dönmemek için de hamileliğini bahane ettiğini, ailesinin etkisi ve baskısı ile ortak konuta dönmediğini, evlilik birliğine son verenin davacı olduğunu belirterek davanın reddine ve çocukla kişisel ilişki kurulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

A. İlk Derece Mahkemesinin Birinci Kararı

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

A. İlk Derece Mahkemesinin Birinci Kararı

İlk Derece Mahkemesinin 09.01.2018 tarih ve 2016/204 Esas, 2018/6 Karar sayılı kararı ile erkeğin, kadının sağlık sorunlarını önemsemediği, ciddiye almadığı, tedavi imkanları ve aile bakımından yararlanmak isteyen kadını dönmeye zorladığı, kadının karşı çıkması üzerine de doğuma gelmeyerek ve ortak çocuk ile ilgilenmeyerek evlilik birliğinin temelinden sarsılmasında tamamen kusurlu olduğu, davalının beyanlarından kadının hastalığı konusunda kendisini yanılttığı iddia edilmiş ise de erkeğin yeterince bilgilendirildiği, doğumdaki sıkıntılarında da aranarak haberdar edildiği ve hastane kayıtlarının varlığı karşısında kadına isnat edilen kusurun ispat edilemediği gerekçesiyle davanın kabulüne, tarafların 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin birinci fıkrası gereğince boşanmalarına, ortak çocuğun velâyetinin anneye verilmesine, baba ile kişisel ilişki tesisine, ortak çocuk için aylık 150,00 TL tedbir ve aylık 300,00 TL iştirak nafakasına, kadın lehine aylık 200,00 TL tedbir ve aylık 400,00 TL yoksulluk nafakası ile 10.000,00 TL maddî ve 10.000,00 TL manevî tazminata karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Gönderme Kararı

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı erkek tarafından yetki, davanın kabulü, kusur belirlemesi, nafakalar ve tazminatlar yönünden istinaf başvurusunda bulunulması üzerine; Bölge Adliye Mahkemesinin 25.10.2019 tarih ve 2018/2330 Esas, 2019/1536 Karar sayılı kararı ile davalı erkeğin yetki itirazının İlk Derece Mahkemesince hadise şeklinde incelenmeden karara bağlandığı, usulünce yeniden ön inceleme duruşması yapılarak, yetki itirazının kanunda gösterilen şekilde incelenmesi için taraflara yetki konusunda delillerini gösterme olanağı tanınıp, gösterildiği takdirde toplanarak gerçekleşecek sonucuna göre yetki itirazı hakkında bir karar verilmesi gerekirken, eksik incelemeyle yazılı şekilde karar verilmiş olması ... görülmediği gerekçesiyle davalının istinaf başvurusunun sair yönleri incelenmeksizin kabulü ile kararın kaldırılarak dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

C.İlk Derece Mahkemesinin Son Kararı

C.İlk Derece Mahkemesinin Son Kararı

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalının yetki itirazının reddine, davalı erkeğin doğumdan ve kadının rahatsızlığından haberi olmasına rağmen davacı kadınla ve çocukla ilgilenmediği, doğuma gelmediği gibi sonraki süreçte çocuğu görmek için dahi gelmediği, evlilik birliğinin davalı erkeğin ilgisizliği nedeniyle temelinden sarsıldığı, erkeğin tam kusurlu olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne, tarafların 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci fıkrası gereğince boşanmalarına, ortak çocuğun velâyetinin anneye verilmesine, baba ile kişisel ilişki tesisine, ortak çocuk için aylık 150,00 TL tedbir ve aylık 400,00 TL iştirak nafakasına, kadın lehine aylık 200,00 TL tedbir nafakasına, geliri olmadığı ve boşanmakla yoksulluğa düşeceği gerekçesiyle aylık 500,00 TL yoksulluk nafakasına, 4721 sayılı Kanun'un 174 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkrası koşulları kadın yararına oluştuğu gerekçesiyle 13.000,00 TL maddî ve 13.000,00 TL manevî tazminata karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı erkek istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı erkek istinaf dilekçesinde özetle; kusurlu kabul edilmesinin, aleyhine nafakalara ve tazminatlara hükmedilmesinin usul ve kanunu aykırı olduğunu, nafakaların ve tazminatların miktarının fazla olduğunu ileri sürerek kusur belirlemesi, nafakalar, tazminatlar, vekâlet ücreti yönünden istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve esas yönünden hukuka uygun olduğu gerekçesiyle davalı erkeğin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı erkek temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı erkek temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde de ileri sürdüğü sebeplerle kusur belirlemesi, nafakalar, tazminatlar, vekâlet ücreti yönünden kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, evlilik birliğinin sarsılmasında davalı erkeğin kusurlu olup olmadığı, iştirak ve yoksulluk nafakası ile maddî ve manevî tazminat verilmesi şartlarının gerçekleşip gerçekleşmediği, nafakaların ve tazminatların miktarının dosya kapsamına uygun olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 190 ıncı maddesi, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 ... maddeleri, 4721 sayılı Kanun’un 4 üncü maddesi, 6 ncı maddesi, 166 ncı maddesinin birinci fıkrası, 174 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 175 ve 182 nci maddeleri, 330 uncu maddesi, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 50 nci ve 51 ... maddeleri.

3. Değerlendirme

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 190 ıncı maddesi, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 ... maddeleri, 4721 sayılı Kanun’un 4 üncü maddesi, 6 ncı maddesi, 166 ncı maddesinin birinci fıkrası, 174 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 175 ve 182 nci maddeleri, 330 uncu maddesi, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 50 nci ve 51 ... maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davalı erkeğin aşağıdaki paragrafın kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2.Somut uyuşmazlıkta, İlk Derece Mahkemesince verilen ilk kararda davacı kadın lehine aylık 400,00 TL yoksulluk nafakasına, 10.000,00 TL maddî ve 10.000,00 TL manevî tazminata, ortak çocuk için aylık 300,00 TL iştirak nafakasına hükmedildiği, anılan ilk kararın davacı kadın tarafından istinaf edilmediği, erkeğin istinaf kanun yoluna başvurması üzerine Bölge Adliye Mahkemesince, İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak yeniden hüküm kurulmak üzere dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderildiği, İlk Derece Mahkemesince verilen ikinci kararda erkek aleyhine olacak şekilde; kadın lehine aylık 500,00 TL yoksulluk nafakasına, 13.000,00 TL maddî ve 13.000,00 TL manevî tazminata, ortak çocuk için aylık 400,00 TL iştirak nafakasına hükmedildiği anlaşılmaktadır. İlk Derece Mahkemesince verilen ilk karara karşı davacı kadın tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmaması ile erkek yararına istinaf edilmeyen yönlerden usuli kazanılmış hak oluşmuştur. Bu sebeple İlk Derece Mahkemesince verilen son kararda usuli kazanılmış hakka aykırı olacak şekilde, iştirak ve yoksulluk nafakası ile maddî ve manevî tazminat miktarları artırılarak hüküm kurulması ... olmayıp, bozmayı gerektirmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının iştirak nafakası ile kadın lehine hükmedilen maddî ve manevî tazminat ile yoksulluk nafakası yönlerinden ORTADAN KALDIRILMASINA,

2.İlk Derece Mahkemesi kararının iştirak nafakası ile kadın lehine hükmedilen yoksulluk nafakası ile maddî ve manevî tazminat yönlerinden BOZULMASINA,

3. Davalı erkeğin sair temyiz itirazlarının reddi ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerinin 6100 sayılı Kanun'un 370 ... maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın kararı veren İlk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

17.05.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/10234, Karar No: 2011/553, Tarih: 31.01.2011

**17. Hukuk Dairesi         2010/10234 E.  ,  2011/553 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki istihkak davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı üçüncü kişi vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı (3.kişi) vekili, Ankara 7.İcra Müdürlüğünün 2008/9075 Esas sayılı dosyasından davalı borçlu aleyhine yapılan takipte, müvekkilince 08.4.2008 tarihli noter satış sözleşmesi ile takip borçlusu şirketten satın alınmış olan ...,... ve ... plakalı araçlar üzerine 22.7.2008 tarihinde haciz konulduğunu, araçların davalı borçlu şirketin müvekkiline olan borcu nedeniyle ve borçlunun çok ciddi ekonomik sıkıntı içerisinde olup, nakit ödeme imkansızlığı ve borçlunun borcunu ancak malları ile kapatabileceğini beyan ve teklifi üzerine alacağa mahsuben satın alındığını, haciz işleminin noter satışından sonra olduğunu, daha önce de başka icra dosyalarından aynı araçlar üzerine konulan hacizlerin de yapılan şikayet üzerine icra hukuk mahkemesince kaldırıldığını ileri sürerek, araçlar üzerindeki haczin fekkine (kaldırılmasına) karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı (alacaklı) vekili, davacı ...'nin icra takip borçlusu olan davalı (borçlu) şirketin yetkilisi ...'ün kayınbabası olduğunu ve aynı şirkette sigortalı çalışıp emekli olduğunu, davacının ekonomik varlığının araçları satın alacak güçte olmadığını, satışın danışıklı olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Davalı borçlu, duruşmalara katılmamış ve cevap dilekçesi sunmamıştır.

Mahkemece, toplanan delillere göre; somut olayda ispat yükü kendisinde olan davacı 3.kişinin hacizden önceki noter

satış sözleşmesine dayanmış olmasına rağmen, davacı 3.kişi ile takip borçlusu şirket yetkilisi arasında kayınpeder-damat ilişkisinin bulunması ve davacının borçlu şirkette çalışarak emekli olduğunun sigorta hizmet döküm belgesi ile kanıtlanmış olması ve satışın danışıklı yapıldığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı 3.kişi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı 3.kişi vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 2,80 TL kalan onama harcının temyiz eden davacı 3.kişiden alınmasına 31.1.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/12407, Karar No: 2018/11615, Tarih: 07.06.2018

**4. Ceza Dairesi         2017/12407 E.  ,  2018/11615 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanık hakkında hükmün açıklanmasına karar verilirken denetim yükümlülüğü getirilmediği halde, 5271 sayılı CMK'nın 231/11. maddesinin 1. cümlesi gereğince hükmün açıklanmasıyla yetinilmesi yerine hapis cezasının ertelenmesi, aleyhe temyiz olmadığından ve sonuç doğurmayacağından bozma nedeni yapılmamıştır.

Ancak;

1-Açıklanmasına karar verilecek yeni hükmün Yargıtay incelemesine tabi olacak ve kesinleşmesi halinde infaza verilecek hüküm olacağı bu nedenle kararın dayandığı tüm kanıtların, bu kanıtlara göre ulaşılan sonuçların, iddia, savunma, tanık anlatımları ve dosyadaki diğer belgelere ilişkin değerlendirmeler ile sanığın eyleminin ve yüklenen suçun unsurlarının nelerden ibaret olduğunun, hangi gerekçeyle hangi delillere üstünlük tanındığının açık olarak gerekçeye yansıtılması gerekirken, açıklanan ilkelere uyulmadan, Anayasanın 141. ve 5271 sayılı CMK'nın 34 ve 230, 232, 289/1-g. (1412 sayılı CMUK'un 308/7.) maddelerine aykırı davranılarak gerekçesiz hüküm kurulması,

2-02/12/2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaşma hükümleri yeniden düzenlenmiş ve sanığa isnat edilen TCK'nın 106/1. maddesi kapsamındaki tehdit suçunun uzlaştırma kapsamında bulunduğu anlaşılmış olmakla, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 2 ve 7. maddeleri de gözetilerek, uzlaştırma işlemi uygulanarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun bu kapsamda tekrar değerlendirilip belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'in temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeksizin HÜKMÜN 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 07/06/2018 tarihinde oyçokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY