muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/626, Karar No: 2018/5007, Tarih: 24.04.2018

**19. Ceza Dairesi         2018/626 E.  ,  2018/5007 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Kabule göre de;

1-Gerekçeli kararda suç tarihinin yazılmaması suretiyle 5271 sayılı CMK’nın 232. maddesinin 2. fıkrasının (c) bendine aykırı davranılması,

2-TCK'nın 52/4. maddesi gereğince ödenmeyen adli para cezasının infaz aşamasında hapis cezasına çevrilebileceğinin ihtarı ile yetinilmesi gerekirken adli para cezasının ödenmemesi halinde hapis cezasına çevrilmesine karar verilmesi suretiyle infazda yetkinin kısıtlanması,

3-Hapis cezasının paraya çevrilmesinde 4000 TL yerine 6000 TL adli para cezasına hükmolunması,

2-TCK'nın 52/4. maddesi gereğince ödenmeyen adli para cezasının infaz aşamasında hapis cezasına çevrilebileceğinin ihtarı ile yetinilmesi gerekirken adli para cezasının ödenmemesi halinde hapis cezasına çevrilmesine karar verilmesi suretiyle infazda yetkinin kısıtlanması,

3-Hapis cezasının paraya çevrilmesinde 4000 TL yerine 6000 TL adli para cezasına hükmolunması,

4-Suç tarihinden önce 01/03/2008 tarihinde yürürlüğe giren 5739 sayılı Kanun'un 5. maddesi ile yapılan değişiklikle 5237 sayılı TCK'nın 50/6. madde ve fıkrasında yer alan "yaptırım" ibaresinin "tedbir" olarak değiştirilip, 5275 sayılı Kanun'un 106. maddesinin 4. ve 9. fıkralarının yeniden düzenlenip, 10. fıkrasının da yürürlükten kaldırılması ve TCK'nın 50/1-a maddesindeki adli para cezalarının TCK'nın 45 maddesindeki yaptırımlar arasında yer almasına karşın, anılan maddedeki diğer tedbirlerin seçenek tedbir olarak öngörülmesi karşısında; yerel mahkemece hükmolunan adli para cezasının infaz aşamasında ödenmemesi halinde 28/06/2014 tarihinde Resmi Gazete'de yayınlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun’un 81. maddesi ile değişik 5275 sayılı Kanun’un 106/3. maddesi uyarınca Cumhuriyet Başsavcılığınca işlem yapılması gerektiği dikkate alınmadan, adli para cezaları için uygulama olanağı bulunmayan TCK'nın 50/6 maddesi uyarınca tamamen veya kısmen infazına karar verileceğinin ihtarına karar verilmesi,

Kanuna aykırı ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca tebliğnameye kısmen uygun olarak BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 24/04/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8790, Karar No: 2012/10818, Tarih: 17.12.2012

**16. Hukuk Dairesi         2012/8790 E.  ,  2012/10818 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ :

Kullanım Kadastro sırasında Alandere Mahallesi çalışma alanında bulunan 716 ada 6 parsel sayılı 8467.67 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, beyanlar hanesine 6831 sayılı Yasa'nın 2/B maddesi uyarınca Hazine adına orman sınırları dışına çıkarıldığı ve üzerindeki fındık ağaçlarının ve ahırın ...'ın kullanımında olup halen kendisine ait olduğu şerhi verilerek Hazine adına tespit edilmiştir. Davacı ..., miras yoluyla gelen hakka ve paylaşmaya dayanarak dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne, çekişmeli taşınmazın tespitinin iptali ile Hazine adına tapuya tesciline ve üzerindeki fındık ağaçlarının 1/4 payının davacıya, 3/4 payı ile üzerindeki ahırın davalı ...'ın kullanımında olup halen kendisine ait olduğu şerhinin düşülmesine karar verilmiş; hüküm, davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, taşınmazdaki zilyetliğin mirasçılık sıfatı ile sürdürüldüğünü ileri sürmeyip, murisin ölümünden sonra mirasçılar arasında yapılan paylaşma ile kullanım hakkının kendisinin de aralarında bulunduğu mirasçılara kaldığı iddiası ile dava açtığına göre; uyuşmazlık, tespit tarihi itibarı ile taşınmazda kim, ya da kimlerin fiili kullanıcı olduğunun belirlenmesi noktasındadır. Mahkemece, dava konusu taşınmazın tarafların ortak miras bırakanı ...'a ait iken ölümü ile mirasçılarına intikal ettiği ve terekenin paylaşımı sonucu taşınmazın 4 erkek kardeşe kaldığı kabul edilmek suretiyle hüküm kurulmuş ise de, fiili kullanım konusunda yapılan araştırma ve inceleme hüküm vermeye yeterli bulunmamaktadır. Kadastro sırasında çekişmeli taşınmazın tarla niteliğinde olduğu ve davalının taşınmaza 1970 yılında fındık ağacı diktiği, 1980 yılında ise ahır yaptığı, halen davalının kullanımında olduğu belirtilmiş, tespit sırasında lehine zilyetlik şerhi verilen davalı da taşınmazın ortak miras bırakandan kalmadığını ileri sürmüştür. Keşifte dinlenilen mahalli bilirkişi, tutanak tanıkları ve taraf tanıkları fiili kullanıcının kim olduğu konusunda çelişkili beyanda bulunmuşlardır. Mahkemece beyanlar arasındaki çelişki giderilmediği gibi bir kısım tanıkların da duruşmada dinlenilmiş olması nedeniyle yapılan araştırma ve inceleme hüküm vermeye yeterli bulunmamaktadır. Doğru sonuca ulaşılabilmesi için, yerel bilirkişiler, taraflarca gösterilen tüm tanıklar ve tespit bilirkişilerinin tamamının katılımı ile taşınmazın başında yeniden keşif yapılmalıdır. Keşifte, dava konusu taşınmazla ilgili tespitin yapıldığı tarih itibarı ile davalı ve davacının fiili kullanımlarının olup olmadığı belirlenmeli, varsa kullanımın hangi tarihten beri sürdüğü saptanmalı; taşınmazın öncesinin tarafların ortak miras bırakanı ...'in fiili kullanımında olup olmadığı, miras bırakanın sağlığında davalı tarafından kullanılıp kullanılmadığı, taşınmaz üzerindeki fındık ağaçlarının kim tarafından dikildiği, ahırın kim tarafından yapıldığı sorulup saptanmalı, tespit bilirkişileri ile yerel bilirkişi ve tanık beyanları arasında oluşacak çelişkiler yüzleştirme yapılmak suretiyle giderilmeli, bundan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmelidir. Mahkemece bu hususlar göz ardı edilerek eksik inceleme ile yazılı olduğu şekilde hüküm kurulması isabetsiz olup, temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 17.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8464, Karar No: 2022/6271, Tarih: 05.04.2022

**5. Hukuk Dairesi         2021/8464 E.  ,  2022/6271 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davanın yapılan yargılaması sonucunda: Davanın kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı ... Belediye Başkanlığı vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Asıl ve birleştirilen davalar, kamulaştırmasız el atılan taşınmazlar bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş; karar, davalı ... Belediye Başkanlığı vekilince temyiz edilmiştir.

Mahallinde yapılan keşif sonucu ... ada, 18 parsel sayılı taşınmazın dava tarihindeki değerinin biçilmesinde ve alınan rapor uyarınca bedelinin tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Davanın kısmen kabulüne karar verildiği halde, davalı ... Belediye Başkanlığı lehine vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Doğru değilse de; bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden;

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasına ayrı bir bent olarak (Davalı ... Belediye Başkanlığı kendisini vekille temsil ettirdiğinden reddedilen miktar üzerinden hesaplanan 6.496,00 TL vekalet ücretinin davacı taraftan alınarak davalı idareye verilmesine) cümlesinin yazılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, davalı ... Belediye Başkanlığı'ndan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine, aşağıda yazılı kalan temyize başvurma harcının alınarak Hazineye irad kaydedilmesine, 05/04/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13585, Karar No: 2019/7958, Tarih: 02.12.2019

**16. Hukuk Dairesi         2016/13585 E.  ,  2019/7958 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sonucu, ... İlçesi Karakütük Köyü çalışma alanında bulunan 105 ada 24, 28, 165 ada 9 parsel sayılı 870,31, 1.055,82 ve 974,30 metrekare yüzölçümündeki taşınmazlar, mal sahibinin bulunamaması nedeniyle hak kaybına neden vermemek için Hazine adına tespit ve tescil edilmiştir. Davacı ..., irsen intikal, taksim ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak, tapu iptali ve taşınmazların adına tescili istemiyle dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, kadastro tespitinden önceki sebepler ve eklemeli zilyetliğe dayalı olarak eldeki davayı açmıştır. Mahkemece, davacının davasını ispat edemediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş ise de, yapılan araştırma ve inceleme hüküm kurmak için yeterli bulunmamaktadır. Davacı dava dilekçesinde, keşif, bilirkişi incelemesi ve tanık deliline dayanmış olup, ön inceleme duruşmasında taraflara, dilekçelerinde delil olarak dayandıkları belgeler ile tanık listelerini mahkemeye sunmaları için 2 haftalık kesin süre verilmesi üzerine, delil listesi ile tanıklarının isim ve adreslerini süresinde mahkemeye bildirmiştir. Ne varki, 6100 sayılı HMK'nın 243/1 maddesinde; tanıkların, dinlenilmek üzere davetiye ile çağrılacağı hüküm altına alındığı ve tarafların, tanıklarını keşif mahallinde hazır etme yükümlülüğü bulunmadığı halde, Mahkemece davacı tanıkları yöntemine uygun şekilde çağrılıp hazır edilmeden keşif yapılmak suretiyle, davacı tarafın 6100 sayılı HMK'nın 27. maddesinde düzenlenen ispat ve hukuki dinlenilme hakkı ihlal edilmiştir.

Hal böyle olunca; mahkemece, tarafların bildirdikleri tanıkların usulüne uygun davetiye ile çağrılarak hazır edilmeleri suretiyle, yerel bilirkişiler ve fen bilirkişisinin katılımıyla mahallinde yeniden keşif yapılmalı ve bu şekilde tarafların iddia ve savunmaları doğrultusunda mahalli bilirkişi ve tanıkların beyanlarına başvurulmalı, bundan sonra toplanan tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonuca göre bir karar verilmelidir. Mahkemece bu husus gözetilmeksizin eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi isabetsiz olup, davacı vekilinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün sair yönler incelenmeksizin BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz edene iadesine, yasal koşullar gerçekleştiğinde kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 02.12.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/12504, Karar No: 2017/13832, Tarih: 12.10.2017

**3. Hukuk Dairesi         2017/12504 E.  ,  2017/13832 K.**

**"İçtihat Metni"**

Y A R G I T A Y İ L A M I

Davacı ....aralarındaki Kayıp Kaçak Perakende Satış Hizmet Bedeli, İletim ve Dağıtım Bedeli, Belediye Tüketim Vergisi, ... payı, Enerji Fonu ve Kdv İadesi davalarına dair....13. Asliye Ticaret Mahkemesiden verilen 21/01/2016 günlü ve 2015/44 E.-2016/31 K.sayılı hükmün Bozulması hakkında dairece verilen 29.12.2016 günlü ve 2016/8324 E.-2016/17060 K. sayılı ilama karşı davacı vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiştir.

Düzeltme isteğinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Düzeltilmesi istenilen Yargıtay ilamında açıklanan gerekçelere göre düzeltme dileğinde ileri sürülen sebepler HUMK’nun 440. maddesindeki yazılı hallerden hiç birisine uymadığından vaki düzeltme isteğinin REDDİNE, 270.00 TL para cezasının düzeltme isteyenden alınarak hazineye gelir kaydettirilmesine, 12.10.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19174, Karar No: 2013/19210, Tarih: 04.12.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/19174 E.  ,  2013/19210 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için;failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp,onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır.Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve

özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir.Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanığın resmi nikahlı evli iken, vefat eden babasından kalan sigorta maaşını alabilmek için 19.01.2005 tarihinde muvazzalı olarak boşandığı, ancak eski eşi ile aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri , SGK' dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdığı iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelliyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı,sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 04.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/25907, Karar No: 2013/15950, Tarih: 01.07.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/25907 E.  ,  2013/15950 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ücret alacağı, fazla mesai ücreti, yıllık izin ücreti ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin davalı işyerinde 22.12.1999-17.03.2010 tarihleri arasında kesintisiz olarak proje tasarım görevlisi olarak çalıştığını, ancak işe giriş tarihinin davalı işyerince 11.02.2000 olarak bildirildiğini, ücretinin aylık net 1.150,00 TL olduğunu, haftanın altı günü yaz döneminde haftanın beş günü 09:00-20:00 saatleri arasında Pazar günü 10:30-20:00 saatleri arasında kış döneminde haftanın beş günü 09:00-19:30 saatleri Pazar günü 10:30-19:00 saatleri arasında çalıştığını, onüç günlük yıllık izin hakkının bulunduğunu, onyedi günlük ücretinin 200,00 TL'sinin ödendiğini bakiyesinin ödenmediğini belirterek kıdem tazminatı, fazla mesai alacağı, ulusal bayram genel tatil alacağı, ücret alacağı ve yıllık izin alacağının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının müvekkili şirketten özel nedenlerle istifa ederek ayrıldığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, hükme esas alınan bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı tarafından yıllık izin alacağı olarak 587,09 TL talep edilmesine rağmen mahkemece talep aşılarak yıllık izin alacağına karar verilmesi hatalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek olması halinde ilgiliye iadesine, 01.07.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/6057, Karar No: 2008/8614, Tarih: 16.06.2008

**2. Hukuk Dairesi         2008/6057 E.  ,  2008/8614 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ankara 7. Aile Mahkemesi

TARİHİ :22.01.2008