muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/22682, Karar No: 2024/8778, Tarih: 18.11.2024

**8. Ceza Dairesi         2024/22682 E.  ,  2024/8778 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2023/2284 Esas, 2023/3027 Karar

SUÇ : Çocuğa işkence yapma

HÜKÜM : İstinaf başvurularının esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

A. Karşıyaka Cumhuriyet Başsavcılığının 11.08.2022 tarihli iddianamesiyle; sanığın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 94 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca cezalandırılması ve hak yoksunluklarının uygulanması istemiyle kamu davası açılmıştır.

B. Karşıyaka 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 14.09.2023 tarihli ve 2022/451 Esas, 2023/461 Karar sayılı kararıyla; sanığın, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

C. Karşıyaka 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 14.09.2023 tarihli ve 2022/451 Esas, 2023/461 Karar sayılı kararı katılanlar tarafından istinaf edilmiştir. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesinin 13.11.2023 tarihli ve 2023/2284 Esas, 2023/3027 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılanların istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılanların temyiz istemleri; sanığın çocuğa karşı işkence suçundan mahkumiyetine karar verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1.Dava konusu olay; sanığın, otizmli olan katılan çocuklar ...'a, ...'a ve ...'ye vurmak suretiyle yaralamak ve kötü davranmak suretiyle çocuğa karşı işkence suçunu işlediği iddiasına ilişkindir.

2. İlk derece mahkemesince; sanığın aşamalarda atılı suçu kabul etmemesi, tanık beyanlarının görgüye dayanmaması, katılanların iddialarını doğrulayan doktor raporu bulunmaması, sanık hakkında soruşturma sürecinin husumetli olduğu tanığın ihbarıyla başlaması hususları birlikte değerlendirilerek şüphe nedenli 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince verilen hükümde hukuka aykırılık tespit edilmeyerek katılanlar vekillerinin istinaf başvurularının reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince verilen hükümde hukuka aykırılık tespit edilmeyerek katılanlar vekillerinin istinaf başvurularının reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Oluş, tüm dosya kapsamı, sanığın aşamalarda değişmeyen atılı suçu işlemediğine dair beyanları, katılan çocuklar hakkında alınan doktor raporlarında darp ve cebir izine rastlanılmaması, soruşturma sürecinin sanığın husumetli olduğu tanıkların beyanıyla başlaması, suç tarihinde öğretmen olan sanığın stajyeri olarak görev yapan tanık Z.S.M'nun sanığın öğrencilere iyi davrandığına ve iddianame konusu eylemleri gerçekleştirmediğine, ihbar eden tanıklarla sanık arasında husumet bulunduğuna tanık olduğuna dair beyanları, okulda müdür olarak çalışan S.G.A'ın sanığın katılan çocuklara kötü davranışlarda bulunduğuna dair bir görgü ya da tespitinin olmadığına dair beyanları birlikte değerlendirilmiştir. Bu itibarla; sanığın atılı suçu işlediğine dair mahkumiyetine yeterli ve kesin delil bulunmadığı anlaşıldığından beraatine karar verilmesinde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesinin 13.11.2023 tarihli ve 2023/2284 Esas, 2023/3027 Karar sayılı kararında katılanlar vekilleri tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden; 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Karşıyaka 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 18.11.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5314, Karar No: 2024/4031, Tarih: 25.03.2024

**11. Ceza Dairesi         2023/5314 E.  ,  2024/4031 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

EK KARAR SAYISI : 2022/3882 E., 2023/685 K.

SUÇ : Bilişim sistemlerinin araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık

KARAR : Temyiz talebinin reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Ek kararın onanması

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 13.07.2023 tarihli ve 2022/3882 Esas, 2023/685 Karar sayılı ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir ve temyiz isteminin süresinde olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Antalya 10. Ağır Ceza Mahkemesinin, 19.07.2022 tarihli ve 2022/380 Esas, 2022/406 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında nitelikli dolandırıcılık suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 158 inci maddesinin birinci fıkrasının (f) bendi ve son cümlesi, 52 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 5 yıl hapis ve 15.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin, 09.03.2023 tarihli ve 2022/3882 Esas, 2023/685 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanığın istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

3. Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin 13.07.2023 tarihli ve 2022/3882 Esas, 2023/685 Karar sayılı ek kararı ile sanığın temyiz başvurusu hakkında, 5271 sayılı Kanun’un 296 ncı maddesinin birinci fıkrası gereği “temyiz isteminin reddine” karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın asıl ve ek karara yönelik temyizi; beraat etmesi gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile 5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında belirtilen suçlar ve aynı Kanun’un 296 ncı maddesinin birinci fıkrasının ilgili bölümünde yer alan; “... temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmiş ise …, hükmü temyiz olunan bölge adliye veya ilk derece mahkemesi bir karar ile temyiz istemini reddeder.” şeklindeki hüküm birlikte değerlendirildiğinde sanığın temyiz istemi yerinde görülmemiştir.

IV. KARAR

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Antalya 10. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

25.03.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/9310, Karar No: 2021/16705, Tarih: 24.06.2021

**8. Ceza Dairesi         2021/9310 E.  ,  2021/16705 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Suç tarihi itibariyle 12 yaşını doldurup 15 yaşını doldurmayan suça sürüklenen çocuğa yüklenen 6136 sayılı kanunun 15/1 maddesinde belirtilen yasak nitelikli bıçak taşıma suçu için yasa maddelerinde öngörülen cezanın türü ve üst sınırı itibariyle 5237 sayılı TCK.nun 66/1-e ve 66/2 maddelerinde belirlenen 4 yıllık asli zamanaşımı süresinin, 13.05.2016 günlü hüküm tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve suça sürüklenen çocuk müdafinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmekle sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak; yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta anılan Yasanın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının gerçekleşen dava zamanaşımı nedeniyle 5237 sayılı TCK.nun 66/1-e, 66/2, ve CMK.nun 223/8. maddeleri gözetilerek DÜŞÜRÜLMESİNE, adli emanetin 2016/368 sırasında kayıtlı bıçağın TCK.nın 54/4. maddesi uyarınca müsaderesine 24.06.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2788, Karar No: 2018/4066, Tarih: 29.05.2018

**20. Hukuk Dairesi         2017/2788 E.  ,  2018/4066 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı dava dilekçesi ile, davacının ... A blok, Daire 4'ün kat maliki olduğunu, sitenin 3 bloktan oluşup, merkezi doğalgaz sistemi ile ısındığını, doğalgaz sistemiyle ısınan apartmanlarda 5627 sayılı Enerji Verimliliği Kanunu uyarınca 2 Mayıs 2012 tarihinden itibaren dairelerde pay ölçer sistemine geçilmesinin zorunlu hale geldiğini, ancak site yönetimi tarafından bir çok kat malikinin talebine rağmen ısı ölçer (pay ölçer) sistemine geçilmediğini, bu nedenlerle kış aylarında bir kişinin oturduğu dairede çok yüksek yakıt giderleri ödemek zorunda kalındığını, pay ölçer sistemine geçilmesi görevinin yöneticiye ait olduğunu, ancak yönetici tarafından yapılmadığı belirtilerek KMK'nın 33. maddesi gereğince hakim tarafından müdahale edilerek 5627 sayılı Kanun, 634 sayılı Kanunun 42. maddesine göre yayımlanan yönetmeliğin 7. maddesi uyarınca ısı ölçer sistemine geçilmesi yönünde karar alınmasını talep ve dava etmiştir.

Mahkemece 634 sayılı Kanunun 33. maddesinde malikler kurulu kararına razı olmayanların mahkemeye başvurup hakimin müdahalesini isteyebileceğinin hükme bağlandığı, bunun dışında bütün kat maliklerinin rızası olmadıkça anagayrimenkulün ortak yerlerine inşaat onarım ve tesisat yapılamayacağı ve kat maliklerinin iradesinin yerine geçecek şekilde mahkeme kararı verilemeyeceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dava ısı pay ölçer sistemi hakkında hakimin müdahalesi istemine ilişkin olup 634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanununun 32. maddesi gözönünde bulundurularak bu tür bir talebin öncelikle kat malikleri kurulunda çözümlenmesi gerektiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığından yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usule ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 29/05/2018 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3496, Karar No: 2017/2504, Tarih: 08.06.2017

**10. Ceza Dairesi         2016/3496 E.  ,  2017/2504 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Ağır Ceza Mahkemesi

Suçlar : 1- Uyuşturucu madde ticareti yapma: ( sanıklar ... ve ... hakkında)

2- Rüşvet verme: (sanıklar ..., ... ve ... hakkında )

Hükümler : a) Uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan mahkûmiyet: (sanıklar ... ile ... hakkında)

b) Değişen suç vasfına göre görevi kötüye kullanma suçundan mahkûmiyet: (sanıklar ..., ... ve ... hakkında)

Temyiz incelemesi, yöntemine uygun tebligata rağmen müdafii duruşmaya gelmeyen sanık ... ile hükmolunan cezasının süresi nedeniyle, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesinin 1 fıkrası ile CMUK'nın 318 ve CMK'nın 299. maddeleri gereğince duruşma isteğinin reddine karar verilen sanık ... ile diğer sanıklar hakkında duruşmasız olarak yapıldı.

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

A) Sanık ... hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma, sanıklar ..., ... ve ... hakkında görevi kötüye kullanma suçundan verilen mahkûmiyet hükümlerinin incelenmesi:

Bozmaya uyulduğu, yargılama sürecindeki işlemlerin yasaya uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemlerin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, eylemlere uyan suç tipi ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından; sanıkların müdafilerinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin ONANMASINA, hükmolunan ceza miktarı ve tutuklu kaldığı süreye göre sanık ... hakkındaki salıverilme isteğinin reddine,

B) Sanık ... hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan kurulan mahkûmiyet hükmünün incelenmesi:

Bozmaya uyulduğu, yargılama sürecindeki işlemlerin yasaya uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipi ile aşağıda belirtilen dışında yaptırımların doğru olarak belirlendiği anlaşıldığından, yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında TCK'nın 188/3 ve 4. maddeleri uyarınca hükmedilen 1350 gün adli para cezasından aynı Kanun'un 39. maddesi uyarınca ½ oranında indirim yapılırken adli para cezasının “675 gün” yerine hesap hatası sonucu “772 gün” olarak; buna bağlı olarak da aynı Kanun'un 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılırken adli para cezasının “562 gün” yerine “645 gün” olarak belirlenmesi ve sonuç adli para cezasının "11240 TL" yerine "13500TL" olarak belirlenmesi suretiyle fazla ceza tayini,

Sanık hakkında TCK'nın 188/3 ve 4. maddeleri uyarınca hükmedilen 1350 gün adli para cezasından aynı Kanun'un 39. maddesi uyarınca ½ oranında indirim yapılırken adli para cezasının “675 gün” yerine hesap hatası sonucu “772 gün” olarak; buna bağlı olarak da aynı Kanun'un 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılırken adli para cezasının “562 gün” yerine “645 gün” olarak belirlenmesi ve sonuç adli para cezasının "11240 TL" yerine "13500TL" olarak belirlenmesi suretiyle fazla ceza tayini,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, CMUK’nın 321. maddesi gereğince hükmün BOZULMASINA; ancak, bu durumun yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; hüküm fıkrasında TCK'nın 39. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümde yer alan “772 gün adli para cezası” ibaresinin “562 gün adli para cezası” olarak; 62. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümde yer alan “645 gün adli para cezası” ibaresinin “562 gün adli para cezası” olarak, 52. maddenin uygulanmasına ilişkin bölümde yer alan ''13500 TL'' ibaresinin ''11240 TL'' olarak değiştirilmesi suretiyle, hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

08.06.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/6769, Karar No: 2011/1997, Tarih: 07.03.2011

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2010/6769 E.  ,  2011/1997 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İnegöl Asliye 2. Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tasarrufun iptali davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davalı borçlu Fahrettin aleyhine icra takibi yaptıklarını, borcu karşılayacak malı bulunamadığını ileri sürerek borçlunun, dava konusu taşınmazını davalı ve kız kardeşinin kocası Hakkı’ya satışına ilişkin tasarrufun iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... vekili davanın reddini savunmuştur.

Diğer davalı borçlu usulüne uygun davetiye tebliğine rağmen duruşmalara gelmemiş ve davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, taşınmazın satış tarihi ile haciz tarihi arasında 2 yıldan fazla bir sürenin geçmiş olmasından dolayı davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava İİK’nın 277 vd. maddelerine dayalı tasarrufun iptali istemine ilişkindir.

İİK’nın 278. maddesinde düzenlenen iptal nedenleri için açıklanan haciz veya aciz yahut iflastan evvelki iki senelik süre bu maddede öngörülen akrabalık ve bedel farkından dolayı iptal ile borçlunun kendisine yahut üçüncü bir şahıs menfaatine kaydı hayat şartiyle irat ve intifa hakkı tesis ettiği akitler ve ölünceye kadar bakma akitleri için belirlenen süre olup İİK’nın 280. maddesinde sayılan iptal nedenleri için uygulanmaz. 280. maddede sayılan iptal nedenleri için 5 yıllık hak düşürücü süre içinde dava açılması mümkündür.

Tasarrufun iptali davalarında borçlunun aciz ya da iflasından önce yaptığı iptale tabi tasarrufları üç grup altında ve İİK.nun 278, 279 ve 280. maddelerinde düzenlenmiştir. Ancak bu maddelerde iptal edilebilecek bütün tasarruflar sınırlı olarak sayılmış değildir. Kanun, iptale tabi bazı tasarruflar için genel bir tanımlama yaparak hangi tasarrufların iptale tabi olduğu hususunun tayinini hakimin takdirine bırakmıştır (İİK.md.281 ). Bu yasal nedenle de davacı tarafından İİK.nun 278, 279 ve 280. maddelerden birine dayanılmış olsa dahi mahkeme bununla bağlı olmayıp diğer maddelerden birine göre iptal kararı verebilir ( Y.H.G.K.25.11.1987 Tarih, 1987/15-380 Esas ve 1987/872 Karar sayılı ilamı ). Somut olayda dava dilekçesinin konu bölümünde İİK’nın 278, 279 ve 280. maddeye dayanıldığı yazılmış olmakla birlikte sadece bir madde yazılmış olsa dahi yukarıdaki açıklamalar ışığında araştırmanın tüm iptal nedenleri yönünden yapılması gerekir. Hal böyle olunca toplanan delillerden davalılar arasındaki yakınlık ve 3. kişinin bu yakınlıktan dolayı borçlunun alacaklıdan mal kaçırma ya da alacaklıyı zarar kastını bildiği veya bilebilecek durumda olduğu anlaşıldığına göre davanın kabulüne karar vermek gerekirken yazılı gerekçelerle davanın reddine karar verilmesi isabetli değildir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 07.03.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/11219, Karar No: 2012/1845, Tarih: 13.02.2012

**4. Hukuk Dairesi         2010/11219 E.  ,  2012/1845 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 12/10/2009 gününde verilen dilekçe ile maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 31/03/2010 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Davacı, davalının sismik araştırma çalışmaları sırasında taşınmazlarından yol açtığını, bu kısımlarda yer alan ağaç ve tarımsal ürünlerinin zarar gördüğünü belirterek maddi tazminat isteminde bulunmuştur. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, karar davalı vekili tarafından temyiz olunmuştur.

a-Dava konusu taşınmazlara ait tapu kayıtları getirtilmemiştir. Yerlere ait tapu kayıtları araştırılarak getirtilmeli, mahalli bilirkişilerin de bulunduğu keşif yapılarak, tapu kayıtları uygulanmalı orman sınırlarında kalıp kalmadığı, davacı ile olan ilişkisi belirlenmelidir. Bu yönler gözetilmeden eksik araştırma ile karar verilmiş olması nedeniyle hükmün bozulması gerekmiştir.

b-Davalı tarafından dosyaya sunulan dava konusu yerlere ait fotograflardan, taşınmaz özelliklerinin bilirkişi raporlarındaki bilgilerle örtüşmediği görülmektedir. Yol açılan alan ile açılmayan kısımların bir bütünlük arzedip, arzetmediği, yol açılan yerde olduğu belirtilen ağaç veya tarımsal ürünlerin yolun iki yanındaki arazinin diğer yerlerinde de bulunup bulunmadığı incelenip raporda gösterilmemiştir. Keşif sırasında, yol açılan kısım üzerinde ağaç veya bitki olduğuna dair kalıntı ve emare de bulunmadığına göre bu inceleme önem arzetmektedir. Mahkemece, bu hususlar gözetilerek inceleme yapılması, zararın belirlenmesi halinde de 2008 yılı tarımsal verileri esas alınarak hesaplama ile sonucuna göre bir karar verilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (a) ve (b) bentlerinde gösterilen nedenlerle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 13/02/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/13299, Karar No: 2022/3235, Tarih: 27.04.2022

**1. Ceza Dairesi         2021/13299 E.  ,  2022/3235 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Müessir fiil

HÜKÜM : 765 sayılı TCK'nin 456/4, 457/1, 59. maddeleri gereği 2 ay 13 gün hapis cezası

TÜRK MİLLETİ ADINA

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

23.03.1999 tarihinde sanığın yüzüne karşı verilen hükümde kanun yollarına başvurunun mümkün olduğunun 1412 sayılı CMUK'un 268. maddesine uygun olarak gösterildiği, bu hükme karşı 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 310. maddesinde gösterilen bir haftalık yasal süre geçtikten sonra 09.02.2021 tarihinde geçerli bir mazereti olmaksızın sanığın temyiz başvurusunda bulunduğu anlaşılmış ise de; hükümde kanun yollarına başvurunun mümkün olduğunun 1412 sayılı CMUK'un 268. maddesine uygun olarak gösterilmiş olması nedeniyle yerinde görülmeyen eski hale getirme talebi ile temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi gereğince isteme uygun olarak REDDİNE, 27.04.2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.