muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/4039, Karar No: 2014/24263, Tarih: 01.12.2014

3- 818 sayılı (Mülga) Borçlar Kanunu'nun 60. maddesi ve 6098 sayılı Borçlar Kanunu'nun 72. maddesi haksız fiiller için açılacak tazminat davasının her halde fiilin işlendiği tarihten başlayarak 10 yılın geçmesiyle zamanaşımına uğrayacağını,

4- 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 12. maddesi idari eylemlerden hakları ihlal edilmiş olanların her halde eylem tarihinden itibaren beş yıl içinde ilgili idareye başvurarak haklarının yerine getirilmesini istemeleri ve öngörülen 60 günlük sürede davaların açmalarını,

5- 2004 sayılı İcra İflas Kanunu'nun 39. maddesinde ilama müstenit takip, son muamele üzerinden on sene geçmekle zamanaşımına uğrayacağını, öngörmüş ayrıca Adalet Bakanlığı Merkez ve Taşra Teşkilatı ile Bağlı Kuruluşlar Arşiv Yönetmeliğinde beraatle sonuçlanan dosyalar için birim arşivinde saklanma süresi beş yıl olarak öngörülmüştür.

Görüldüğü üzere yasal mevzuatlarda hak arama ile ilgili çeşitli süreler öngörülmüş ve bu süreler içerisinde de en uzun olan süre Borçlar Kanunu ve İcra İflas Kanununda öngörülen 10 yıllık hak arama süreleridir. Kanaatimizce en uzun olan bu süreler nazara alınarak, bir sonuca varılması gerekmektedir.

Açıklanan nedenlerle, 466 sayılı Kanun kapsamında görülen tazminat davalarında:

1-C.G.K'nın 06.05.2014/141-229 sayılı kararında belirtildiği gibi beraat veya kovuşturmaya yer olmadığına dair kararların Yazı İşleri Yönetmeliğine göre süresinde tebliğ edilip kesinleşme tarihinden itibaren her halükarda 10 yıl, kesinleşmiş kararların tebliğinden itibaren 3 ay içinde tazminat davalarının açılması,

2-Bunun yanında, kararlar Yazı İşleri Yönetmeliğine göre usulüne uygun olarak tebliğ edilmemiş ve kesinleştirme işlemleri yapılmamış yada kesinleştiği tespit edilmemiş ise, tazminat davalarının karar tarihinden itibaren 10 yıldan fazla bir süre geçtiğinde, somut olayın, tarafların ve davanın özelliği de nazara alınmak suretiyle süresinde açılmadığının kabulü gerekmektedir.

Davaya konu olay açısından baktığımızda; davacı (sanık) hakkında 04.12.1997 tarihinde verilip, 24.12.1998 tarihinde kesinleştiği belirtilen beraat hükmünün usulüne uygun olarak kesinleştirildiğine ilişkin bilgi ve belgelere rastlanmamış ve karar tarihinden itibaren 10 yıldan fazla süre geçtikten sonra tazminat davasının açıldığının anlaşılması karşısında, süresinde açılmayan davanın reddi yerine, eksik inceleme ve isabetsiz değerlendirme ile yazılı şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmesi,

2-Kabule göre de;

a)-Nesnel bir ölçüt olmamakla birlikte, hükmedilecek manevi tazminatın davacının sosyal ve ekonomik durumu, üzerine atılı suçun niteliği, tutuklanmasına neden olan olayın cereyan tarzı, tutuklu kaldığı süre ve benzeri hususlar ile tazminat davasının kesinleşeceği tarihe kadar davacının elde edeceği parasal değer dikkate alınıp, hak ve nasafet ilkelerine uygun makul bir miktar olarak tayin ve tespiti gerekirken, davacı lehine belirtilen ölçütlere uymayacak miktarda fazla manevi tazminata hükmolunması,

b)-29/05/1957 tarih ve 4-16 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında da belirtildiği üzere, vekalet ücreti, yargılama giderleri kapsamında olup, bu hakkın asıl davadan bağımsız olarak dava konusu yapılamayacağı ancak ait olduğu davada hüküm altına alınması gereken ve ilgili davada temyizen incelenebilecek haklardan olduğundan, ceza davasında ödenmeyen vekalet ücretinin, maddi tazminat kapsamında ayrıca dava konusu edilemeyeceğinin belirtilmiş olması karşısında, tazminat talebinin dayanağı olan ceza dava dosyasında, beraatine hükmedilen davacının kendisini vekil ile temsil ettirmiş olduğu gerekçesi ile ''653,05'' TL vekalet ücretinin maddi tazminat kapsamında hüküm altına alınması suretiyle, davacı yararına fazla maddi tazminata hükmedilmesi,

İsabetsiz olup, davalı vekilinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince, hükmün isteme uygun olarak BOZULMASINA, 01.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12855, Karar No: 2019/8166, Tarih: 09.05.2019

**19. Ceza Dairesi         2016/12855 E.  ,  2019/8166 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6831 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

... Grup Maden Mermer Sanayi Tic. Ltd. Şirketinin sahibi, yetkili temsilcisi ve işçisi olan sanıkların, orman alanında izinli olarak maden çıkardıkları sahanın yanında bulunan alanda da faaliyette bulunmak amacıyla orman idaresine 29.05.2012 tarihinde dilekçe ile müracaat edip izin neticesi alınmadan, akıbetini beklemeden 19 dekar olan bu alanda faaliyete geçerek 55,16 kental ardıç ve 9,85 kental meşe ağaçlarını iş makinaları ile kökünden sökmek suretiyle açma yaptıkları ve maden arama çıkarma faaliyetinde bulundukları, idarenin izin verilmediği halde alanda çalışma yapıldığını görmesi üzerine 20.03.2013 tarihinde şikayette bulunduğu, sanıkların 10 ay boyunca izinsiz şekilde ağaç kesme ve işgal faydalanma eyleminde bulundukları, savunmalarında da izin verilir düşüncesi ile hareket ettiklerini belirtmeleri karşısında, üzerlerine atılı suçların subut bulduğu, suçun önem ve değeri ile kesilen ağaçların sayısı ve işgal ve faydalanmada bulunulan sahanın genişliği de göz önüne alınarak 6831 sayılı Kanunun 91/1-4 ve 93/1-2. maddelerinden alt sınırdan uzaklaşılarak mahkumiyet hükmü kurulması gerektiği gözetilmeden yerinde görülmeyen gerekçe ile yazılı şekilde beraatlerine karar verilmesi,

Kanuna aykırı ve O Yer Cumhuriyet savcısı ile katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnameye uygun olarak HÜKÜMLERİN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 09.05.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/7435, Karar No: 2018/4877, Tarih: 23.05.2018

**11. Ceza Dairesi         2017/7435 E.  ,  2018/4877 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek

HÜKÜM : Sanıkların mahkumiyetine

Sanıkların 2006, 2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçunu işlediklerinin iddia ve kabul olunduğu olayda; sanık ...'ın savunmasında, ... ile pazarlama işi için bir takım belge ve evrakını alan...'ün kendisini notere götürüp, pazarlama işi için olduğunu söyleyip belgeler imzalattığı, bir miktar para verdiği, sonra da hakkında bu davaların açıldığını ve bu nedenle cezaevinde olduğunu savunması ile sanık ...'in ise işsiz olduğunu, inşaat işlerinde çalışırken tanıdığı... isimli birinin kendisine seni sigortalı bir işe alalım diyerek iki kez notere götürüp, noterde belgeler imzalattığını, okuma yazması olmadığını, neye imza attığını bilmediğini ve suçlamaları kabul etmediğini beyan etmesi karşısında; sanıkların düzenlediği iddia edilen suça konu 2006, 2007 ve 2008 takvim yıllarına ait faturaların dosyada bulunmaması nedeniyle, suçların unsurlarının ve maddi gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak biçimde tespiti bakımından;

1- Sahte fatura düzenleme suçunda, suçun maddi konusunun fatura olması; 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinin 1. fıkrasında, faturalarda bulunması zorunlu olan bilgilerin neler olduğunun belirtilmesi, aynı Kanunun 227. maddesinin 3. fıkrasında ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanunun Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' hükmünün yer alması; suç konusu 2006, 2007 ve 2008 takvim yıllarına ait faturaların dosya içinde bulunmadığının ve getirtilip duruşmada incelenmediğinin anlaşılması karşısında; sanıkların 2006, 2007 ve 2008 takvim yıllarında düzenlendiği iddia olunan fatura asıllarının veya onaylı örneklerinin kanaat oluşturacak sayıda getirtilerek incelenmesi ve 213 sayılı Kanunun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içerip içermediğinin tespit edilmesi,

2- 2006, 2007 ve 2008 takvim yıllarına ait faturaların zorunlu bilgileri içerdiğinin tespit edilmesi durumunda,

a)Faturaların sanıklar tarafından düzenlenip düzenlenmediğinin ve sanık savunmalarının doğruluğunun tespiti bakımından, ele geçen faturalardaki yazı ve imzaların sanıklar ile sanıkların savunmalarında adları geçen... ve ...'ün eli ürünü olup olmadığı hususunda bilirkişi incelemesi yaptırılması,

b) Faturaları kullandığı belirlenen mükellefler hakkında karşıt inceleme raporu düzenlenip düzenlenmediğinin ve şirket yetkilileri hakkında dava açılıp açılmadığının araştırılması; dava açılmış ise, dosyalarının getirtilerek incelenmesi ve bu davayla ilgili belgelerin onaylı örneklerinin çıkartılarak dosya içine konulması,

b) Faturaları kullandığı belirlenen mükellefler hakkında karşıt inceleme raporu düzenlenip düzenlenmediğinin ve şirket yetkilileri hakkında dava açılıp açılmadığının araştırılması; dava açılmış ise, dosyalarının getirtilerek incelenmesi ve bu davayla ilgili belgelerin onaylı örneklerinin çıkartılarak dosya içine konulması,

c) Faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişilerin, CMK'nın 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi; kendilerinden, sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıklarının, sanıkları tanıyıp tanımadıklarının sorulması,

d) Sanıkların ortak ve yetkilisi oldukları incelemeye konu ... Petrol Ürünleri...Ltd şirketinin 01/2006-09/2008 dönemlerinde beyanname verdiklerinin tespit edilmesi karşısında, vergi dairesinden bu beyannameleri kimin verdiğinin ve sanıkların verip vermediğinin araştırılması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanıkların hukuki durumlarının belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile hükümler kurulması,

3- Kabule göre de;

a) 2006, 2007 takvim yıllarındaki eylemleri nedeniyle mahkûm oldukları uzun süreli hapis cezaları ertelenen sanıklar hakkında, 5237 sayılı TCK‘nın 53/3. maddesi uyarınca yalnızca kendi altsoyları üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından, aynı maddenin 1. fıkrasının (c) bendindeki hak yoksunluğunun uygulanamayacağı, c bendindeki diğer kişiler bakımından hak yoksunluklarının uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

b) 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıkların temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, 23.05.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/8404, Karar No: 2013/1785, Tarih: 27.02.2013

**1. Ceza Dairesi         2009/8404 E.  ,  2013/1785 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No: 1 - 2009/187042

MAHKEMESİ : Manisa Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO: 06/04/2009, 2008/568 (E) ve 2009/154 (K)

SUÇ : Kasten yaralama, kasten yaralamaya teşebbüs

TÜRK MİLLETİ ADINA

1) Sanık Ramazan hakkında mağdur Mahir'i ve mağdur İsmail'i yaralamaya teşebbüs, sanık Tahsin hakkında mağdur İsmail'i yaralamaya teşebbüs suçlarından verilen adli para cezalarına ilişkin mahkumiyet hükümleri, 21/07/2004 tarihli 5219 sayılı Kanunla değişik CMUK.nun 305/1.maddesi uyarınca kesin nitelikte olup, temyizleri mümkün olmadığından, bu suçlara yönelik temyiz istemlerinin CMUK.nun 317.maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.

2) Sanık Tahsin'in mağdur Mahir'i kasten silahla yaralama suçundan kurulan hüküm yönünden yapılan incelemede;

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçunun sübutu kabul, tahrik ve takdire ilişen cezayı azaltıcı sebeplerin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle kısmen kabul kısmen reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bozma nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin eksik incelemeye, sübuta, tahrikte indirim oranına, ceza miktarına, lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

A) Sanık Tahsin ile mağdur İsmail arasında İsmail'in kızı ile Tahsin arasındaki gayri resmi evliliğin bitmesinden kaynaklı ihtilaf bulunduğu, olay günü mağdur İsmail'in yanında bulunan mağdur Mahir ile birlikte sanık Tahsin ve babasına bıçaklarla saldırdıkları, olay yerinde bulunan esnaflarca tarafların ayrıldıkları, sonrasında sanık Tahsin'in bu olay nedeniyle yanında Ramazan, Emin ve Muhsin olduğu halde ellerinde bıçaklarla mağdurları aradıkları, şehir terminalinde mağdurları gördükleri, sanık Tahsin'in mağdur Mahir'i göğüs ve batın bölgesinden üç bıçak darbesi ile yaraladığı, batın bölgesindeki bir darbenin batına nafiz olup böbrekte yaralanmaya ve yaşamsal tehlike geçirmesine neden olduğu, sanığın olay yerinde bulunan tanık Murat tarafından engellenmesi nedeniyle eylemine devam edemediği olayda, hedef alınan vücut bölgeleri, kullanılan aletin elverişliliği, yaraların yerleri, sayısı, niteliği ve engel durum dikkate alındığında, eyleme bağlı ortaya çıkan kastının öldürmeye yönelik olduğu anlaşıldığı halde, kasten insan öldürmeye teşebbüs suçundan cezalandırılması yerine suç niteliğinin tayininde yanılgıya düşülerek kasten yaralama suçundan yazılı şekilde hüküm kurulması,

B) Kabule göre de;

Sanık hakkında mağduru yaralama suçu nedeniyle yapılan uygulama sırasında, TCK.nun 86/1,3-e maddesi gereğince belirlenen 4 yıl 6 hapis cezasının, aynı kanunun 87/1-d maddesi nedeniyle bir kat artırımı sonucu 8 yıl 12 ay hapis cezası yerine 9 yıl hapis cezası olarak belirlenmesi,

B) Kabule göre de;

Sanık hakkında mağduru yaralama suçu nedeniyle yapılan uygulama sırasında, TCK.nun 86/1,3-e maddesi gereğince belirlenen 4 yıl 6 hapis cezasının, aynı kanunun 87/1-d maddesi nedeniyle bir kat artırımı sonucu 8 yıl 12 ay hapis cezası yerine 9 yıl hapis cezası olarak belirlenmesi,

Yasaya aykırı olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden, hükmün CMUK.nun 321.maddesi uyarınca tebliğnamedeki düşünce gibi (BOZULMASINA), aleyhe temyiz bulunmadığından sanığın ceza miktarı yönünden kazanılmış hakkının korunmasına, 06/03/2013 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/42100, Karar No: 2017/24251, Tarih: 14.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/42100 E.  ,  2017/24251 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 14/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2959, Karar No: 2019/5697, Tarih: 17.04.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/2959 E.  ,  2019/5697 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar

verme, kasten yaralama

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

müdafii

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuklar hakkında hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme, kasten yaralama suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvuruların süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya kapsamına göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından verilen hapis cezaları hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verirken, 5271 sayılı CMK'nun 231. maddesinde sayılan nesnel ve özel koşulların değerlendirilip buna göre ilişkin gerekçelerin gösterilmesi gerekiği, suça sürüklenen çocuğun adli sicil kaydında daha önce kasıtlı suçtan mahkumiyetinin bulunmadığı, adli sicil kaydındaki ilamın hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin olduğu ve atılı suçun 6545 sayılı Kanun'un 72. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nun 231/8 maddesinin yürürlüğe girmesinden önce işlendiği, dolayısıyla hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verebilmek için aranan 5271 sayılı CMK'nun 231/6-a maddesinde gösterilen ''Kasıtlı suçtan mahkum olmama'' nesnel koşulunun bulunduğu, hırsızlık suçunun teşebbüs aşamasında kalması dolayısıyla zarar meydana gelmediği ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçunun da zarar doğurmaya elverişli suçlardan olmadığı dikkate alındığında, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin nesnel koşullardan olan mağdurun maddi zararının olmadığı da gözetilerek, suça sürüklenen çocuk hakkında 5271 sayılı CMK'nun 231. maddesinin 6. fıkrasının (b) bendinde belirtilen, ''Sanığın kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları göz önünde bulundurularak yeniden suç işlemeyeceği hususunda kanaate varılması'' öznel koşulunun da hükmolunan cezaların ertelenmesi gerekçesinde gerçekleştiğinin açıklanmış olması karşısında, suça sürüklenen çocuk hakkında "Hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı bulunduğundan'' biçimindeki yasal ve yeterli olmayan gerekçe ile hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hükümlerin açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

2-Suça sürüklenen çocuklar ...’ın üzerine atılı bulunan mala zarar verme suçunun, 5237 sayılı TCK'nun 142/4. maddesi uyarınca suç tarihine göre takibinin şikayete bağlı olmadığı gözetilmeden; mağdurun şikayetçi olmaması gerekçe gösterilerek şikayet yokluğu nedeniyle kamu davasının düşürülmesine karar verilmesi,

2-Suça sürüklenen çocuklar ...’ın üzerine atılı bulunan mala zarar verme suçunun, 5237 sayılı TCK'nun 142/4. maddesi uyarınca suç tarihine göre takibinin şikayete bağlı olmadığı gözetilmeden; mağdurun şikayetçi olmaması gerekçe gösterilerek şikayet yokluğu nedeniyle kamu davasının düşürülmesine karar verilmesi,

3-UYAP'tan alınan nüfus kayıt örneğine göre, suça sürüklenen çocuk ...’nın hüküm tarihinden sonra 01.06.2015 tarihinde öldüğü ve ölüm kaydının nüfusa işlendiğinin anlaşılması karşısında, 5237 sayılı TCK'nun 64. ve 5271 sayılı CMK'nun 223/8. maddeleri gereği kamu davasının düşürülmesine karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

4-Suçu birlikte işleyen suça sürüklenen çocuklardan neden oldukları yargılama giderlerinin “ayrı ayrı” yerine, “eşit olarak” alınmasına hükmedilmesi suretiyle 5271 sayılı CMK’nun 326/2. maddesine aykırı davranılması,

5-Kabule göre de;

Suça sürüklenen çocuk ... 5237 sayılı TCK’nun 116/4, 119/1-c maddelerine göre belirlenen 2 yıl hapis cezasından aynı Kanunun 35, 31/3, 62. maddeleri ile yapılan indirim sonucu cezanın eksik belirlenmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet Savcısı ile suça sürüklenen çocuk ... ve ... müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, suça sürüklenen çocuk ... açısından diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin açıklanan nedenlerle 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca, tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 17.04.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8727, Karar No: 2017/10415, Tarih: 19.10.2017

**2. Ceza Dairesi         2015/8727 E.  ,  2017/10415 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Haber merkezinin... plaka sayılı Kia marka aracın Hasan Tahsin İlköğretim Okulu yakınlarında PTT’ye ait levhayı alıp kaçtığını anons etmesi üzerine ekiplerin yaptığı araştırmada, aracın Yeşilbayır Mahallesi, 1768 Sokak üzerinde durdurulduğunun belirtilmesi karşısında sanığın kesintisiz bir takip olmadan yakalanması nedeniyle eylem tamamlandığı halde, teşebbüs aşamasında kaldığının kabul edilmesi ve dosya kapsamına göre kolluk güçlerine saat 19.30 sıralarında suç işlendiğine dair ihbar yapılması ve suç tarihinde kış saati uygulaması da dikkate alınarak UYAP'tan alınan çizelgeye göre gece vaktinin saat 17:50'de başlamasının anlaşılması karşısında; sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 143. maddesinin uygulanmaması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi, yine hüküm tarihine kadar yapılan yargılama gideri toplamı,5271 sayılı CMK’nın 324/4 maddesinde atıfta bulunan 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun’un 106.maddesindeki terkin edilmesi gereken tutar olan 20 TL’den az olduğu halde(16,00TL),yargılama giderinin sanıktan tahsiline karar verilmiş ise de, toplam yargılama gideri kapsamında olması nedeniyle hükmün kesinleştiği tarihte sanıktan tahsili gereken yargılama giderinin yukarıda açıklanan terkin edilmesi gereken miktardan az olması halinde Devlet Hazinesi üzerinde bırakılmasının infaz aşamasında değerlendirilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan duruşmaya,toplanan delillere,gerekçeye,hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 19/10/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/7605, Karar No: 2010/10008, Tarih: 23.12.2010

**5. Ceza Dairesi         2007/7605 E.  ,  2010/10008 K.**

**"İçtihat Metni"**

KARAR

Reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçundan sanık ...’in yapılan yargılanması sonunda; reşit olmayanla cinsel ilişki suçundan mahkümiyetine dair, Ankara 16. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 06.04.2006 gün ve 2005/1064 Esas, 2006/245 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay’ca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığa yüklenen reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçunun kanunda öngörülen cezasının üst sınırı itibariyle 765 sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2. maddelerine göre 7 yıl 6 aylık asli ve ilave zamanaşımına tabi olduğu, suç tarihi 11.09.2002 ile inceleme günü arasında bu sürenin gerçekleştiği anlaşıldığından, hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi de gözetilmek suretiyle CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Yasanın 322/1 ve 5271 sayılı CMK.nun 223/8. maddeleri gereğince sanık hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 23.12.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

Aslı Gibidir. BAŞKAN

Yz.İş.Müdürü ...

...