muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/13297, Karar No: 2021/14212, Tarih: 15.09.2021

**2. Ceza Dairesi         2020/13297 E.  ,  2021/14212 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının, 15/04/2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişiklikle birlikte infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

1-Sanıklar hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

2-Sanıklar hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığını bozma suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Müştekinin soruşturma aşamasında ve 14/01/2015 günlü oturumda, evinden eşi ile birlikte sabah saat 08.00 sıralarında ayrılıp saat 22.40 sıralarında döndüklerini beyan ettiği, UYAP'tan alınan güneşin doğuş ve batış çizelgesine göre suç tarihinde kış saati sebebiyle gece vaktinin 17.15’de başlayıp 05.28’de sona erdiğinin anlaşılması karşısında, şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereği hırsızlık ve konut dokunulmazlığını bozma suçlarının sanıklar lehine gündüz sayılan zaman dilimi içerisinde işlendiğinin kabul edilmesi gerektiği gözetilmeden ve suçların gece vakti işlendiğine dair delillerin nelerden ibaret olduğu karar yerinde denetime olanak verecek şekilde açıklanıp tartışılmadan sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK'nın 143. ve 116/4. maddelerinin uygulanması suretiyle fazla ceza tayin edilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 15/09/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13821, Karar No: 2015/28517, Tarih: 10.09.2015

**15. Ceza Dairesi         2013/13821 E.  ,  2015/28517 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 15/06/2011

NUMARASI : 2010/343 (E) ve 2011/272 (K)

SANIK : S.. G..

SUÇ : Dolandırıcılık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı,sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli,olayın özelliği,fiille olan ilişkisi,mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Sanığın, şikayetçinin güvenlik şefi olarak çalıştığı işyerine giderek, yaptığı yiyecek alış verişinin ödemesi sırasında, 7,00 TL'lik alışveriş karşılığında 100,00 TL para verdiği, kasiyer olarak çalışan Gamze Nuray'ın 100,00 TL'nin üzerini vermek üzere iken, sanığın bozuk parasının olduğunu söyleyip, 100,00 TL'yi geri alıp, 7,00 TL'yi verdiği, ancak kasiyere 100,00 TL'sini geri almadığını söyleyerek, 100,00 TL para aldığı, bu kez de 100,00 TL parasını bozdurmak istediğini söyleyerek, kasiyere 100,00 TL'lik banknotu verdiği, parasını almasına rağmen bozdurmak istediği parayı almadığını söyleyerek, Gamze Nuray'dan 100,00 TL para daha aldığı somut olayda; sanığın kabulü, şikayetçi anlatımı ve bilirkişi raporuna göre dolandırıcılık suçunun oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 2007/10-108 E., 2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi yasa koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamasına rağmen, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırın üzerinde 24 gün olarak tayin edilmesi;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 2007/10-108 E., 2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi yasa koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamasına rağmen, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırın üzerinde 24 gün olarak tayin edilmesi;

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1.maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321.maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı kanunun 322.maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasından adli para cezasına ilişkin sırasıyla “24 gün”, “8 gün”, “6 gün” ve “120 TL” adli para cezası terimlerinin tamamen çıkartılarak yerine, sırasıyla “5 gün”, “ 1 gün”, “1 gün” ve “20,00 TL” ibaresi eklenmek suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 10.09.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6884, Karar No: 2015/301, Tarih: 14.01.2015

**15. Ceza Dairesi         2013/6884 E.  ,  2015/301 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, Kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak ya da bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun Kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7.5.2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır. Buna

göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır. İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına ... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir. AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanık ...'nin resmi nikahlı evli iken vefat eden annesinin ölümünden dolayı, dul ve yetim maaşı alabilmek için, diğer sanık olan ... ile 25.04.2001 tarihinde anlaşmalı olarak boşandığı, ancak boşandıktan sonra fiilen hiç ayrılmayıp, birlikte yaşamaya devam ederek SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmişse de, mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun’un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai bir düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler çerçevesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 14.01.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/637, Karar No: 2011/610, Tarih: 10.10.2011

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/637 E.  ,  2011/610 K.**

**"İçtihat Metni"**

Irza geçme ve zorla kaçırıp alıkoyma suçlarından sanık ...'ın bozma üzerine yapılan yargılaması sonunda; eylemlerinin reşit olmayan mağdureyle rızasıyla cinsi münasebette bulunma ve rızasıyla kaçırıp alıkoyma suçlarını oluşturduğunun kabulü ile mahkûmiyetine dair Gaziantep 2. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 11.10.2005 gün ve 2005/255 Esas, 2005/353 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Oluşa uygun şekilde sanıkların işlediği kabul olunan reşit olmayan mağdureyle rızasıyla cinsi münasebette bulunma ve rızasıyla kaçırıp alıkoyma suçlarının tâbi olduğu kanun maddelerinde öngörülen cezaların üst sınırı itibariyle, 765 sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde belirlenen 7 yıl 6 aylık asli ve ilave zamanaşımına tâbi oldukları, suç tarihi olan Ekim 2001'den inceleme gününe kadar bu sürenin gerçekleştiği anlaşıldığından 5237 sayılı TCK.nun 7/2 ile 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle hükümlerin CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden sanık hakkında açılan kamu davalarının aynı Kanunun 322. ve 5271 sayılı CMK.nun 223/8. maddeleri uyarınca zamanaşımı sebebiyle ayrı ayrı DÜŞMESİNE, 10.10.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/37269, Karar No: 2017/16475, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/37269 E.  ,  2017/16475 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/22466, Karar No: 2012/23407, Tarih: 11.12.2012

**6. Ceza Dairesi         2009/22466 E.  ,  2012/23407 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Oluş ve dosya içeriğine göre; yakınıcının 02.08.2006 günü ... Bankasından 33300 TL konut kredisi çektiği bürosuna geldiği, işyerinin vergisini ödemek amacıyla bu paranın 3300 TL'sini çantaya ve kalanını masanın çekmecesine koyduğu, dışarı çıkmak üzere hazırlandığı sırada yakınıcının işyerine silahlı iki kişinin geldiği ve içinde 3300 TL para ve kredi kartlarının bulunduğu çantayı gasp ettikleri ve yakınıcıyı kemik kırığı oluşacak şekilde yaraladıkları, olayın akabinde alınan ifadesinde sanıkların eşkal bilgilerini verdiği, sanığın 18.10.2006 tarihinde başka suçtan suçüstü yakalandığı ve 19.10.2006 tarihinde yakınıcıya çoklu canlı teşhis yaptırıldığı ve bu teşhiste yakınıcının özetle; bürosuna iki kişi olarak girdiklerini, bu iki şahıstan 6.sıradaki şahsı tanıdığını, ancak ikinci şahsın bu şahıslar arasında olmadığını, 6.sıradaki şahsın olay sırasında kafasına tabancayı dayayan ve kafana sıkarım çanta nerede diye soran şahıs olduğunu, diğer yanındaki şahsa çantayı al dediğini ve o şahsın çantayı aldığını, şahsın tabanca ile 5-6 kez kafasına vurduğunu, iş yerinden hızlı bir şekilde ayrıldıklarını, 6.sırada bulunan ... isimli şahsı kesin ve net olarak teşhis ettiğini, aynı canlı teşhis tutanağında tanık ...'ın 6.sıradaki şahsı olay yerinden hatırladığını, ancak çok kısa süreli gördüğü için kesin ve net teşhis edemediğini ancak şahsın çok benzediğini belirttiği, mahkemede de benzer şekilde beyanda bulunduğu 30.11.2006 tarihli duruşmada yakınıcı; okunan ifadelerinin doğru olduğunu, bankadan 10:46 itibariyle parasını çektiğini, banka ile ofisinin arasının beş dakika olduğunu, yürüyerek 10:50 sıralarında bürosuna geldiğini, 10-15 dakika sonra iki kişinin geldiğini, silah çekenin üzerinde koyu renk mont olduğunu, altında mavi kot pantolon, montun içinde beyaz tişört olduğunu, ikinci şahsı nitelikli teşhis edemediğini, dikkatini kendisiyle birebir muhatap olan şahsa yönelttiğini, mahkemece heyetince yakınıcıdan dikkatlice sanığı izlemesi istendiği ve

sanığın konuşturulduğu ve yakınıcının bir dakika kadar izledikten sonra kendisine tabanca çeken ve yaralayan şahsın huzurdaki şahıs olduğunu, bu konuda hiçbir tereddütünün olmadığını, kesinlikle sanık olduğunu, emniyette de aynı şekilde beyanda bulunduğunu, ses tonununda aynı olduğunu, keza en ufak bir tereddütünün dahi olmadığını beyan ederek sanığı kesin ve net olarak teşhis ettiği, sanığın suç tarihinde ayağının kırık olduğunu tedavi için hastaneye gitmediğini, İnegöl de evde yattığını ve bu duruma komşularının şahit olduğunu belirttiği ancak bu konuda tanık gösteremediği gibi tedavisinin evde yapıldığına ilişkin savunmasının hayatın olağan akışına aykırı düştüğü, tüm dosya kapsamı itibariyle suçun sübuta erdiği gözetilmeden beraat kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan ... vekili ve o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları ve tebliğnamedeki düşünce bu bakımdan yerinde görüldüğünden hükmün açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 11.12.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/8957, Karar No: 2025/2376, Tarih: 26.02.2025

**5. Ceza Dairesi         2022/8957 E.  ,  2025/2376 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/202 Esas, 2022/269 Karar

SUÇ : Basit zimmet (sanıklardan Hulki hakkında 2, Ali hakkında 1 kez)

HÜKÜM : Her iki sanık hakkında zincirleme basit zimmet suçundan mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıklar hakkında iddianame yerine geçen görevsizlik kararıyla zimmet suçundan kamu davaları açıldığı, 15.11.2011 tarihli celsede Gözlü Belediye Başkanlığını temsilen ...'in katılan sıfatını kazandığı, katılan vekili Av. ...'ın dosyaya ibraz ettiği 23.06.2021 havale tarihli dilekçe ile "Gözlü Belediye Başkanlığının tüzel kişiliğinin sona erdiğini, böylece vekaletname geçersiz hale geldiğinden avukatlık görevinin de son bulduğu"nu belirttiği,

6360 sayılı On Üç İlde Büyükşehir Belediyesi ve Yirmi Altı İlçe Kurulması ile Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un (6360 sayılı Kanun) Geçici 1/13. maddesindeki "1. maddeye göre tüzel kişiliği kaldırılan belediye ve köylerin mahkemelerde süren davalarında katıldıkları ilçe belediyesi taraf olur" hükmü uyarınca Gözlü Belediyesinin mahalleye dönüştürülerek Sarayönü Belediyesine bağlandığı, katılan vekilinin "Belediye ile vekalet ilişkisinin son bulduğu"na dair dilekçesi üzerine dosyada Sarayönü Belediye Başkanlığının duruşmadan haberdar edildiğine ilişkin bilgi ve belgelere rastlanmadığı gibi gerekçeli kararın vekillik görevi sona eren Av. ...'a tebliğ edildiğinin anlaşılması karşısında,

Evvela hükmün Sarayönü Belediye Başkanlığına bildirildiğini gösteren bilgi ve belgeler var ise dosya içine konulmasından, aksi halde anılan tebligat noksanlığının giderilmesi ile tebellüğ belgesinin ve verildiği takdirde temyiz ve cevap dilekçelerinin eklenmesinden,

Hükmün temyiz edilmesi halinde ise bu konuda ek tebliğname düzenlenmesinden sonra iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın Konya 1. Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

Oy birliğiyle, 26.02.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/709, Karar No: 2025/1487, Tarih: 06.02.2025

**5. Hukuk Dairesi         2025/709 E.  ,  2025/1487 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/4463 Esas, 2024/2775 Karar

İLK DERECE MAHKEMESİ : Çubuk 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2023/283 Esas, 2024/471 Karar

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10 uncu maddesine dayanan kamulaştırma konusu irtifak hakkı bedelinin tespiti ve bu hakkın davacı idare adına tescili davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar davacı idare vekili tarafından istinaf edilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi 30.09.2024 tarihli ek kararla davacı idare vekilinin istinaf talebinin miktardan reddine karar verilmiştir.

Ek kararın davacı idare vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince dava değerinin karar tarihi itibarıyla kesinlik sınırının altında olduğu gerekçesi ile istinaf başvuru dilekçesinin reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı idare vekilince süresi içerisinde temyiz edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince 19.11.2024 tarihli ek kararla davacı idare vekilinin temyiz isteminin miktardan reddine karar verilmiştir.

Ek karar davacı idare vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hakimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre Bölge Adliye Mahkemesince dava miktarı dikkate alınarak temyiz dilekçesinin miktardan reddine karar verilmiş ise de 15.04.2022 tarihli ve 31810 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 24.02.2022 tarihli ve 2021/34 Esas, 2022/21 Karar sayılı kararı ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 341 inci maddesinin ikinci fıkrasının birinci cümlesinin “kamulaştırma bedelinin tespitine ilişkin davalar” yönünden Anayasa’ya aykırı olduğuna ve iptaline karar verildiği gözetildiğinde; temyiz yoluna başvurulabilen kararları düzenleyen 6100 sayılı Kanun'un 362 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi için de aynı hususun uygulanması gerektiğinden temyiz incelemesine konu edilen kararın miktar itibarıyla kesinlik sınırına bakılmaksızın temyizinin olanaklı bulunduğu kabul edilmelidir.

Bu durumda temyiz dilekçesinin miktardan reddine ilişkin ek kararın hatalı olduğu anlaşılmakla, Bölge Adliye Mahkemesinin 19.11.2024 tarihli ek kararının kaldırılması gerekir.

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı davacı idare vekilince temyiz edilmekle; ek kararın kaldırılmasına karar verildikten sonra, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda,

Bu durumda temyiz dilekçesinin miktardan reddine ilişkin ek kararın hatalı olduğu anlaşılmakla, Bölge Adliye Mahkemesinin 19.11.2024 tarihli ek kararının kaldırılması gerekir.

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı davacı idare vekilince temyiz edilmekle; ek kararın kaldırılmasına karar verildikten sonra, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda,

Yukarıda yapılan açıklamalar doğrultusunda davacı idare vekilinin istinaf başvurusu hakkında inceleme yapılmadığı anlaşıldığından, davacı idare vekilinin istinaf başvurusunun esasına girilip bir karar verilmesi gerektiğinden kararın bozulması gerekmiştir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Davacı idare vekilinin temyiz isteminin kabulü ile Bölge Adliye Mahkemesinin 19.11.2024 tarihli ek kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2.İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvuru dilekçesinin reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının sair hususlar incelenmeksizin BOZULMASINA,

Davacı idareden peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine,

Dosyanın 6100 sayılı Kanun'un 373 üncü maddesinin ikinci fıkrası uyarınca Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

06.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.