muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/4799, Karar No: 2014/26181, Tarih: 22.12.2014

**12. Ceza Dairesi         2014/4799 E.  ,  2014/26181 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname no : 12 - 2013/259222

Mahkemesi : Aksaray Ağır Ceza Mahkemesi

Tarihi : 02/04/2013

Numarası : 2012/142 - 2013/144

Dava : 466 sayılı Kanun gereğince tazminat

Davacının tazminat talebinin kısmen kabulüne ilişkin hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Gerekçeli karar başlığında, ''dava'' yerine ''suç'', dava tarihi'' yerine, ''suç tarihi ve saati'' ile ''suç yeri'' ibarelerine yer verilmiş olması mahallinde düzeltilmesi mümkün yazım yanlışlığı olarak kabul edilmiş ve dairemizce benimsenen görüşe göre; asgari ücret üzerinden maddi tazminata hükmedilmiş olması karşısında hesaplamada hafta sonu, dini ve milli bayram tatilleri nedeniyle indirim yapılamayacağının dikkate alınmaması temyiz edenin sıfatına göre bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan incelemeye, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre, davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;,

Davacı; 09/04/2012 tarihli dava dilekçesi ve yargılama aşamasında alınan sözlü beyanında Nevşehir Ağır Ceza Mahkemesinin 16/12/1994 tarih, 1994/36 esas, 1994/155 karar sayılı ceza dava dosyasında 17/02/1994 ile 03.10.1995 tarihleri arasında "10 ay" süre ile tutuklu kaldığını belirterek 10.000 TL maddi, ''10.000'' TL manevi tazminat talebinde bulunmuş olup, mahkemece yapılan inceleme sonunda, davanın kısmen kabulü ile ''21,62'' TL maddi ve ''6.160'' TL manevi tazminatın davalı hazineden alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiştir.

Tazminat talebinin dayanağı olan Nevşehir Ağır Ceza Mahkemesinin 16/12/1994 tarih, 1994/36 esas, 1994/155 sayılı kararı ile davacının (sanığın) beraatine hükmedilmiş olup, davacının (sanığın) ve müdafiinin yüzüne karşı verilen hükmünün incelenmesinde, davacının (sanığın) 17.02.1994 ile 03.10.1995 tarihleri arasında tutuklu kaldığı ve kesinleşmiş beraat hükmünün sanığa (davacıya) veya müdafiine tebliğ edildiğine dair herhangi bir bilgi veya tebligat parçasının bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Bu kapsamda davacı hakkındaki tutuklama işlemi, 1 Haziran 2005 tarihinden önce gerçekleştiğinden 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 6. maddesine göre, davacının tazminat talebi 466 sayılı Kanun Dışı Yakalanan veya Tutuklanan Kimselere Tazminat Verilmesi Hakkında Kanun hükümlerine tabi olacaktır.

466 sayılı Kanunun 2. maddesine göre de "verilen kararların kesinleştiği veya bu iddiaların mercilerince karara bağlandığı tarihten itibaren üç ay içinde" davanın açılması gerekmektedir.

466 sayılı Kanunun 2. maddesine göre de "verilen kararların kesinleştiği veya bu iddiaların mercilerince karara bağlandığı tarihten itibaren üç ay içinde" davanın açılması gerekmektedir.

Kanunda öngörülen 3 aylık sürenin, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 23.03.2010 tarih ve 2009/256 esas, 2010/57 sayılı kararı ile, "kesinleşen kararların tebliğinden" itibaren başlayacağı kabul edilmiş, ancak, kesinleşmiş kararların tebliğini öngören bir kanuni düzenleme bulunmaması nedeniyle, kararının tebliğ edilmemesi halinde tazminat davasının hangi sürede açılacağı hususu belirtilen kararda tartışılmamış, ancak Ceza Genel Kurulu'nun 06.05.2014 tarih, 2014/141 esas, 2014/229 sayılı kararında 466 sayılı Kanuna göre incelenen tazminat davasının usul ve yasaya uygun yapılan kesinleşmesinden itibaren her halükarda 10 yıl içinde, eğer kesinleşmiş beraat kararı tebliğ edilmiş ise, tebliğ tarihinden itibaren 3 ay içinde davanın açılması gerektiği kabul edilmiştir.

Bununla beraber ceza yargılaması sonunda verilen beraat hükümlerinin, hükümden sonra usulüne uygun olarak tebliğ edilememesi veya tebliğ edildiğine dair tebligat parçalarının dosyada bulunamaması gibi hallerde, kısaca zamanında kesinleştirilmeyen beraat veya kovuşturmaya yer olmadığına dair kararlara ilişkin tazminat davalarının hangi sürede açılacağı konusunda açıklık bulunmamakla birlikte, belirsiz olan bu durumun ila nihaye devam edemeyeceği nazara alınarak, bir noktadan sonra dava açmanın bir süre ile sınırlandırılması, bilhassa yukarıda zikredilen CGK'nın 23.03.2010 gün ve 256-57 sayılı kararında herhangi bir süre sınırlaması öngörülmemesi nedeniyle adliye arşivlerinin taranarak tazminat davalarının açıldığı gözlemlendiğinden duruma açıklık getirilmesi zorunluluk arzetmektedir.

Davalı Maliye Hazinesinin bu konuda, aleyhine açılan tazminat davaları ile ilgili herhangi bir arşiv kaydı veya bilişim sistemleri üzerinden oluşturulmuş bir veri tabanı bulunmadığından, konuya ilişkin temyiz incelemesi yapan dairemizce, aynı yıl içinde aynı hukuksal nedenlerle açılan mükerrer tazminat davalarının bulunduğu da tespit edilmiş olup, bunlara örnek olarak; 12.CD, 16.12.2013/25273-29105 ve 25.3.2013/2459-538 sayılı ilamları gösterilebilir.

Yine aynı şekilde, beraat veya kovuşturmaya yer olmadığına dair kararlar tebliğ edilmesine rağmen bu kararlara kesinleşme şerhleri verilmesi gözardı edilmekte, unutulmakta ve daha sonra bu tebligat parçaları çeşitli nedenlerle dosyadan çıkarılmaktadır. Dolayısıyla, uygulamada beraat kararları ile ilgili sağlıklı bir kesinleştirme işlemi yapılmadığı görülmektedir. Açıklanan nedenlerle bu hakkın kullanılmasının hukuki olarak sınırlandırılması yapılırken, hak kayıplarını önlemeye yönelik bir yolun bulunması da zorunluluk arzetmektedir. Somut olayda da kesinleşmiş beraat hükmünün tebliğine ilişkin bir tespit yapılamamıştır. Bu durum tebligat parçalarının sonradan dosyadan çıkarıldığı veya karar sonrası tebliğ işleminin hiç yapılmadığı algısını doğurmaktadır.

Bu kapsamda 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 2. maddesinde ''Herkes haklarını kullanırken ve borçlarını yerine getirirken dürüstlük kurallarına uymak zorundadır. Bir hakkın açıkça kötüye kullanılmasını hukuk düzeni korumaz” şeklindeki emredici düzenleme ile Kanun koyucu kişilere tanıdığı hakların belli sınırlar içinde kullanılmasını istemiş, hakkın kötüye kullanılmasının da hukuk düzenince hiç bir şekilde korunmayacağını açıkça belirtmiştir.

Sonuç olarak, bu yöndeki hakların sağlıklı bir şekilde öne sürülmesi ve çözüme kavuşturulması için süre sınırlamasının yapılması ve bu hususun meri mevzuat nazara alınarak bir çözüme kavuşturulmasında zorunluluk bulunmaktadır.

Buna göre;

1- 6216 sayılı Anayasa Mahkemesinin Kuruluş ve Yargılama Usûlleri Hakkında Kanunu'nun 47/5. maddesi, Anayasa Mahkemesine bireysel başvuru için, başvuru yollarının tüketildiği tarihten, başvuru yolu öngörülmemiş ise ihlalin öğrenildiği tarihten itibaren 30 gün içinde yapılmasını,

2- İnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına İlişkin Sözleşmenin 35. maddesine göre de, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesine bireysel başvuruda iç hukuk yollarının tüketilmesine ilişkin nihai kararın verilmesinden itibaren 6 aylık süre içinde başvuru yapılmasını,

3- 818 sayılı (Mülga) Borçlar Kanunu'nun 60. maddesi ve 6098 sayılı Borçlar Kanunu'nun 72. maddesi haksız fiiller için açılacak tazminat davasının her halde fiilin işlendiği tarihten başlayarak 10 yılın geçmesiyle zamanaşımına uğrayacağını,

4- 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 12. maddesi idari eylemlerden hakları ihlal edilmiş olanların her halde eylem tarihinden itibaren beş yıl içinde ilgili idareye başvurarak haklarının yerine getirilmesini istemeleri ve öngörülen 60 günlük sürede davalarını açmalarını,

5- 2004 sayılı İcra İflas Kanunu'nun 39. maddesinde ilama müstenit takip, son muamele üzerinden on sene geçmekle zamanaşımına uğrayacağını, öngörmüş ayrıca Adalet Bakanlığı Merkez ve Taşra Teşkilatı ile Bağlı Kuruluşlar Arşiv Yönetmeliğinde beraatle sonuçlanan dosyalar için birim arşivinde saklanma süresi beş yıl olarak öngörülmüştür.

Görüldüğü üzere yasal mevzuatlarda hak arama ile ilgili çeşitli süreler öngörülmüş ve bu süreler içerisinde de en uzun olan süre Borçlar Kanunu ve İcra İflas Kanununda öngörülen 10 yıllık hak arama süreleridir. Kanaatimizce en uzun olan bu süreler nazara alınarak, bir sonuca varılması gerekmektedir.

Açıklanan nedenlerle, 466 sayılı Kanun kapsamında görülen tazminat davalarında:

1-C.G.K'nın 06.05.2014/141-229 sayılı kararında belirtildiği gibi beraat veya kovuşturmaya yer olmadığına dair kararların Yazı İşleri Yönetmeliğine göre süresinde tebliğ edilip kesinleşme tarihinden itibaren her halükarda 10 yıl, kesinleşmiş kararların tebliğinden itibaren 3 ay içinde tazminat davalarının açılması,

Açıklanan nedenlerle, 466 sayılı Kanun kapsamında görülen tazminat davalarında:

1-C.G.K'nın 06.05.2014/141-229 sayılı kararında belirtildiği gibi beraat veya kovuşturmaya yer olmadığına dair kararların Yazı İşleri Yönetmeliğine göre süresinde tebliğ edilip kesinleşme tarihinden itibaren her halükarda 10 yıl, kesinleşmiş kararların tebliğinden itibaren 3 ay içinde tazminat davalarının açılması,

2-Bunun yanında, kararlar Yazı İşleri Yönetmeliğine göre usulüne uygun olarak tebliğ edilmemiş ve kesinleştirme işlemleri yapılmamış yada kesinleştiği tespit edilmemiş ise, tazminat davalarının karar tarihinden itibaren 10 yıldan fazla bir süre geçtiğinde, somut olayın, tarafların ve davanın özelliği de nazara alınmak suretiyle süresinde açılmadığının kabulü gerekmektedir.

Davaya konu olay açısından baktığımızda; davacı (sanık) hakkında 16.12.1994 tarihinde verilip, 18.04.1995 tarihinde kesinleşen beraat hükmü ile tazminat davanın açılmış olduğu 09/04/2012 tarihine kadar 16 yıldan fazla süre geçtiği, davacının bu uzun süre içerisinde hakkındaki beraat hükmünden haberdar olmadığından söz etmenin yaşamın olağan akışına uymayacağının anlaşılması karşısında, süresinde açılmayan davanın reddi yerine, isabetsiz değerlendirme ile yazılı şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmesi,

Kabule göre de;

a)-Nesnel bir ölçüt olmamakla birlikte, hükmedilecek manevi tazminatın davacının sosyal ve ekonomik durumu, üzerine atılı suçun niteliği, tutuklanmasına neden olan olayın cereyan tarzı, tutuklu kaldığı süre ve benzeri hususlar ile tazminat davasının kesinleşeceği tarihe kadar davacının elde edeceği parasal değer dikkate alınıp, hak ve nasafet ilkelerine uygun makul bir miktar olarak tayin ve tespiti gerekirken, davacı lehine belirtilen ölçütlere uymayacak miktarda fazla manevi tazminata hükmolunması,

b)-Dava dilekçesinde ve yargılama aşamasında faiz talebinde bulunulmamasına rağmen, hükmedilen maddi tazminat yönünden tutuklama tarihinden itibaren faize hükmedilmesi,

İsabetsiz olup, davalı vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 22.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5796, Karar No: 2019/3240, Tarih: 13.03.2019

**17. Ceza Dairesi         2018/5796 E.  ,  2019/3240 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

TEBLİĞNAMEDEKİ İSTEK : Onama

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkim’in takdirine göre, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz talebi yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 13/03/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/911, Karar No: 2012/19384, Tarih: 06.06.2012

**8. Ceza Dairesi         2012/911 E.  ,  2012/19384 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık hakkında hazineye ait taşınmaza iskele, bar, animasyon yeri, su sporları ünitesi, cankurtaran yeri, voleybol sahası, gölgelik yapmak ve şezlong koymak suretiyle tecavüz ettiğinden bahisle dava açılmış ise de; dosyada tapu kaydı, ayrıntılı kroki, ada ve parseli gösteren pafta örneği bulunmadığından, tecavüze konu taşınmazın varsa tapu kaydı, pafta örneği getirtilerek taşınmazın niteliği, bina vasfında olup olmadığı, yapımı için ruhsat gerekip gerekmediği, İmar mevzuatı içinde kalıp kalmadığı belir- lenmek suretiyle sanığın tecavüz ettiği iddia olunan taşınmazın Kıyı Kanununa göre kıyıda veya uygulama imar planı varsa sahil şeridinde kalıp kalmadığı, tecavüze konu binanın belediye sınırları içinde veya özel imar rejimine tabi yerde olup olmadığı ve binanın yapım tarihi de araştırılarak sonucuna göre TCK.nun 184 ve Kıyı Kanunu'nun 15. maddesi uyarınca sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan hazine vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5230 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken CMUK.nun 321. maddesi uyarınca (BOZULMASINA), 06.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11904, Karar No: 2018/605, Tarih: 05.02.2018

**17. Hukuk Dairesi         2015/11904 E.  ,  2018/605 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tasarrufun iptali davasının yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerle davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R-

Davacı vekili, müvekkilinin davalı borçlu ...'den olan alacağı nedeniyle icra takibi başlatıldığını, borçlu ...'nin alacaklılarından mal kaçırmak amacı ile adına kayıtlı taşınmazı diğer davalı ...'a sattığını belirterek davalılar arasındaki tasarrufun iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... vekili, müvekkilinin davacı ve diğer altı kişi ile ortak dershane açtıklarını, takibe konu senedin teminat senedi olduğunu, bu senede istinaden icra takibi başlatıldığını, öğretmen olan müvekkilinin yaşadığı şokla içine kapandığını ve icraya itiraz edemediğini, dershane ile ilgili borçlar ödenmeyince taşınmazını satmak durumunda kaldığını, kış mevsimi olması nedeniyle kiralık ev bulamadığını ve sattığı taşınmazı kiraladığını belirterek, davanın reddini savunmuştur.Davalı ... vekili, tarafları tanımadığını, satış bedelini uygun bulduğu için ve yatırım amaçlı taşınmazı aldığını, bedelini kısmen banka kanalı ve elden ödediğini belirterek davanın reddini savunmuştur.Mahkemece, davanın kabulü ile, ... İli ... İlçesi ... mah. 5445 ada 1 parsel A blok 3. Kat 16 nolu bağımsız bölüme ilişkin 11/11/2013 tarihli 12226 yevmiye nolu satış işleminden ibaret tasarrufun davacının ... İcra Müdürlüğünün 2013/3207 esas sayılı dosyasındaki asıl alacak ve ferileri ile sınırlı olarak iptaline, karar verilmiş; hüküm, davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde, dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davalılar vekillerinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 3.298,24 TL kalan onama harcının temyiz eden davalılardan alınmasına 05/02/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14936, Karar No: 2015/19156, Tarih: 26.10.2015

**8. Hukuk Dairesi         2015/14936 E.  ,  2015/19156 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Fethiye 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 19/06/2013

NUMARASI : 2012/361-2013/708

C.. K.. ile H.. Ü.. aralarındaki muhdesatın tespiti davasının kabulüne dair Fethiye 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nden verilen 19.06.2013 gün ve 361/708 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili, tarafların paydaşı olduğu ve ortaklığın giderilmesi davasına konu edilen dava konusu 2636 ada 6 parsel sayılı taşınmaz üzerindeki 2 katlı ev ve bir kısım ağaçların vekil edeni tarafından meydana getirildiğini açıklayarak vekil edenine ait olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, evin alt katının ve ağaçların mirasbırakan tarafından meydana getirildiğini, üst katın sonradan davacı tarafından yapıldığını açıklayarak davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmesi üzerine; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, dava konusu 2636 ada 6 parsel sayılı taşınmaz üzerindeki 2 katlı ev ve bir kısım ağaçların davacı tarafından meydana getirildiğinin tespiti isteğine ilişkindir.

1- Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek davanın kısmen kabulüne karar verildiğine ve takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine,

Dava, dava konusu 2636 ada 6 parsel sayılı taşınmaz üzerindeki 2 katlı ev ve bir kısım ağaçların davacı tarafından meydana getirildiğinin tespiti isteğine ilişkindir.

1- Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek davanın kısmen kabulüne karar verildiğine ve takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine,

2- Davalı vekilinin, yargılama giderleri, harç ve vekalet ücretine yönelik temyiz itirazlarına gelince; Dava konusu muhdesatın üzerinde bulunduğu 2636 ada 6 parsel sayılı taşınmaz davacı (542/745 pay) ile davalı (203/745 pay) olarak adlarına tapuda paylı mülkiyet şeklinde kayıtlıdır. Davanın konusu (müddeabih) ise davalının payına isabet eden muhdesat değeridir(zemin bedeli hariç). Dosya içeriğinden, davalı tarafın, gerek taraflar arasında görülen dava konusu taşınmazdaki ortaklığın giderilmesine ilişkin davada, gerekse eldeki muhdesatın tespitine yönelik davada, tespite konu 2 katlı binanın alt katı ve ağaçlar yönünden davacının muhdesat iddasına itiraz ettiği görülmektedir. Her ne kadar Mahkemece, davanın konusunun davalının payına isabet eden muhdesat değeri olduğu, harç, yargılama gideri ve vekalet ücretinin dava konusu taşınmazda davalının payına düşen bölüm üzerinden hesaplandığı belirtilmiş ise de, dava konusu taşınmazda davalının payına isabet eden zemin bedeli üzerinden harç yargılama gideri ve vekalet ücretinin hesaplandığı anlaşılmıştır. Buna göre, yargılama sonucunda hüküm altına alınan nispi karar ve ilam harcından, aynı şekilde 6100 sayılı HMK'nun 326/2. maddesi uyarınca yargılama giderinden ve davacı yararına takdir edilen vekalet ücretinden, nizalı muhdesatlar olan binanın alt katı ve ağaçların değerleri üzerinden davalının tapu payı oranında sorumlu tutulması gerekirken, davalının arazi değerindeki payı esas alınarak fazla miktarda harç, yargılama gideri ve vekâlet ücretine hükmedilmesi doğru olmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda 2. bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde görüldüğünden kabulü ile usul ve kanuna aykırı bulunan hükmün harç, avukatlık ücreti ile yargılama giderlerine ilişkin bölümünün 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, diğer temyiz itirazlarının 1. bentte yazılı sebeplerle yerinde görülmediğinden reddine, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve HUMK'nun 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 1.584,30 TL peşin harcın istek halinde davalıya iadesine, 26.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6529, Karar No: 2017/2528, Tarih: 05.04.2017

**11. Ceza Dairesi         2016/6529 E.  ,  2017/2528 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM : 2004 ve 2005 takvim yılları için: Düşme

2006 ve 2007 takvim yılları için: Mahkumiyet

Sanığın, UYAP kanalıyla MERNİS üzerinden temin edilen nüfus kayıt örneğine göre, hükümden sonra 07.03.2017 tarihinde vefat ettiği anlaşıldığından, 5237 sayılı TCK'nın 64. maddesi uyarınca kamu davasının düşürülmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekili ve sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 05.04.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6092, Karar No: 2015/1772, Tarih: 21.05.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/6092 E.  ,  2015/1772 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik, nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın ... Devlet Hastanesinden aldırılan sağlık kurulu raporuna göre tüm vücut fonksiyon kayıp oranının %81 olduğu, 2022 sayılı Kanun ve bu Kanun'un uygulanmasına yönelik yönetmelik uyarınca halihazırdaki özür durumunun kendisine özürlü aylığı bağlanmasını gerektirdiği, sahte olduğu tespit edilen sağlık kurulu raporuna istinaden almış olduğu maaş miktarının mevcut özür durumu ile uyumlu olduğu, sahte sağlık kurulu raporuna istinaden almış olduğu aylık nedeniyle de SGK'nın herhangi bir zararının oluşmadığı, dolayısıyla sanığın eylemlerinin faydasız sahtecilik olarak değerlendirileceği, sanığın üzerine atılı suçların maddi ve manevi unsurlarının oluşmadığı anlaşılmakla, sanık hakkında nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarından verilen beraate yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 21/05/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.