muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/8534, Karar No: 2012/13255, Tarih: 12.06.2012

Fazla çalışma yönünden diğer bir kanuni sınırlama da, 4857 sayılı Kanun’un 41. maddesinde yazılı olan fazla çalışma süresinin toplamı bir yılda ikiyüzyetmiş saatten fazla olamayacağı şeklindeki hükümdür. Ancak bu sınırlamaya rağmen işçinin daha fazla çalıştırılması halinde, bu çalışmalarının karşılığı olan fazla mesai ücretinin de ödenmesi gerektiği açıktır. Kanundaki sınırlama esasen işçiyi korumaya yöneliktir.

Fazla çalışmanın yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez. Fazla çalışmanın belirlenmesinde 4857 sayılı Kanun'un 68. maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin dikkate alınması gerekir. Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda indirim yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır. Ancak, fazla çalışmanın takdiri delil niteliğindeki tanık anlatımları yerine, yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir.

Somut olayda,  davacı davalı Milli Savunma Bakanlığına ait işyerinde alt işveren  durumundaki şirketler işçisi olarak çalışmıştır. Mahkemece karara esas alınan bilirkişi raporunda ücret bordrolarında fazla çalışma ücretlerinin mevcut olmadığı, davalı tarafın denkleştirme çalışması veya telafi çalışması yaptırdığına ilişkin bir savunması bulunmadığı, dosya içinde çalışma sürelerini gösteren nöbet çizelgesi, fazla çalışma talimatı, vardiya listesi, işyeri giriş çıkış kayıtları, elektronik takip kartı gibi belgelerin mevcut olmadığı gerekçesiyle  tanık anlatımlarına göre hesaplama yapılmış ise de yapılan araştırma karar verilmeye yeterli değildir. Mahkemece öncelikle her iki davalıdan işyeri kayıtları, hizmet alım sözleşmesi, ihale belgeleri, teknik ve idari şartnameler, işe  giriş ve çıkış kayıtları, kamu idaresi tarafından alt işverene verilmiş işle ilgili olarak özellikle alt işverende çalışan işçilerin  özlük haklarına yönelik tuttuğu kayıt ve belgeler getirtilmeli, davacı işçilerin çalıştıkları işyerlerini günlük çalışma düzenine ilişkin olarak asıl işveren tarafından yapılmış düzenlemeler varsa ilgili belgeler getirtilmeli, alt işverenin üstlendiği işte çalışacak işçi sayısı ve günlük çalışma sürelerinin kanuni sınırları aşmasının mümkün olup olmadığı, bu hususta asıl işverenin izninin veya icazetinin gerekip gerekmediği araştırılıp tespit edilmeli, belirtilen tüm bu yönler açıklığa kavuşturulduktan sonra bilirkişiden yukarıda belirtilen ilkeler doğrultusunda hesaplama yapılmak üzere ek  rapor alınmalı, alınan bilirkişi raporu dosyadaki tüm delillerle birlikte yeniden bir değerlendirmeye tabi tutularak oluşacak sonuca göre karar verilmelidir.

Mahkemece tüm bu yönler gözetilmeden  dava sonucundan yararı olan ve  işverene aynı   haklarla   ilgili   dava   açan   tanık   beyanlarına    itibarla    bilirkişi  tarafından  yapılan hesaplama doğrultusunda karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 12.06.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2010/9216, Karar No: 2011/10886, Tarih: 20.10.2011

**4. Hukuk Dairesi         2010/9216 E.  ,  2011/10886 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... ve diğerleri vekilleri Avukat ... tarafından, davalılar aleyhine 02/11/2000 tarihinde açılan davayla tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 04/10/2007 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki bilgi ve belgeler incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2- Davacıların diğer temyiz itirazına gelince; dava destekleri davalı şirkete ait araç sürücüsü ... tarafından kasten öldürülen davacıların destek ve manevi tazminat talebinden ibarettir. Mahkemece davanın davalı ... yönünden kısmen kabulüne, diğer davalılar yönünden reddine dair verilen karar davacılar tarafından temyiz edilmiştir.

Davalı şirkete ait tır sürücüsü davalı ... idaresindeki çekici ile seyir halinde iken, desteğin kardeşinin idaresindeki kamyonu sollamış ve sollama hali bitmeden önceki şeride geçmek için yaptığı tehlikeli bir manevra sebebiyle desteğin kardeşi tarafından uyarılan davalı Çekici sürücüsü aracından inmiş, kamyonun sürücü mahalline ait pencereden salladığı bıçakla kamyonun sürücüsünü yaralamış ve sonrasında desteği bıçaklamak suretiyle öldürmüştür.

Davalı sürücü ... adam öldürmek iddiası ile yargılanmış ve müsnet suçtan cezalandırılmasına karar verilmiş, verilen hapis cezası kararı kesinleşmiştir. Davalı sürücünün davalı ... Uluslararası Nakliyat Limited şirketi çalışanı olduğu tartışmasızdır. İstihdam eden davalı şirket, çalışanının eyleminden dolayı zarar gören 3.kişilere karşı sorumludur. Uluslararası nakliyat işi ile iştigal eden davalı şirketin uzun yol şoförü olarak seçtiği adamın trafikte bulunmanın sıkıntılarına katlanabilecek, anlayış gösterebilecek nitelikte olması gerekir. Buna göre davalı şirketin sürücüyü seçme, talimat verme ve denetlemede gereken özeni göstermediği sonucuna varılmaktadır.

Mahkemece yukarıda açıklanan nedenlerle meydana gelen zarardan, adam istihdam eden (BK.m.55) durumunda olan davalı ... Uluslararası Nakliyat Limited şirketinin de müteselsilen sorumlu tutulması gerekirken, davalı şirket yönünden davanın reddine karar verilmiş olması doğru bulunmamış, temyiz edilen kararın bu yönden bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenlerle davacı yararına BOZULMASINA davacının diğer temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddine, ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 20/10/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4153, Karar No: 2014/6595, Tarih: 24.12.2014

**1. Ceza Dairesi         2013/4153 E.  ,  2014/6595 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs, kasten yaralama

HÜKÜM : Katılan sanık ... için;

5237 sayılı TCK'nun 86/1,86/3-e, 87/1-a-son, 62/1 maddeleri gereğince 4 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına,

Sanık ... için;

1)5237 sayılı TCK'nun 81/1, 35/2, 29/1, 62/1 maddeleri gereğince 3 yıl 7 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına,

2)5237 sayılı TCK'nun 86/1,86/3-e, 29/1, 62/1 maddeleri gereğince 7 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına

TÜRK MİLLETİ ADINA

1) Katılan-sanık ... vekilinin 28.12.2011 tarihli süresinde verdiği temyiz dilekçesinde kararı sanık müdafii sıfatıyla temyiz ettiği, süresinden sonra 29.02.2012 tarihinde verilen gerekçeli temyiz dilekçesinde ise katılan vekili sıfatıyla da temyiz talebinde bulunduğu anlaşılmakla, katılan vekili sıfatıyla yapılan temyiz talebinin CMUK’nın 317.maddesi uyarınca REDDİNE karar verilmiştir.

2) Sanık ...’ın mağdur ...’ı yaralama suçundan kurulan hükümde; TCK’nın 86.maddesi uyarınca temel ceza belirlendikten sonra aynı Yasanın 87/1-a maddesi gereğince verilen ceza bir kat arttırıldığında 2 yıl 12 ay olması gerekirken, 3 yıl hapis olarak belirlenmesi yasaya aykırı ise de, mağdurun duyularından veya organlarından birinin işlevinin sürekli zayıflamasına neden olduğundan, aynı Yasanın 87/1-a maddesi uygulanmak suretiyle sonuç cezanın 5 yıl hapis olarak tayin edilmiş olması karşısında, bahsedilen aykırılık sonuca etkili görülmediğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

3) Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...’ın mağdur ...’ı kasten öldürmeye teşebbüs ve mağdur ...’ı kasten yaralama suçları ile sanık ...’ın mağdur ...’ı kasten yaralama suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suçların niteliği tayin, sanık ...’ın mağdur ...’ı kasten yaralama ve sanık ...’ın mağdur ...’ı kasten yaralama suçları yönünden tahrike ve takdire ilişen cezayı azaltıcı sebeplerin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde eleştiri ve bozma nedenleri dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanık ... müdafiinin delillerin takdirinde hata yapıldığına, vasfa, meşru savunma koşullarının oluştuğuna ilişen, sanık ... müdafiinin delillerin takdirinde hata yapıldığına, eksik incelemeye, sübuta vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle,

a)Sanık ...’ın mağdur ...’ı kasten yaralama ve sanık ...’ın mağdur ...’ı kasten yaralama suçlarından kurulan hükümlerin tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA),

b)Sanık ...’ın mağdur ...’ı kasten öldürmeye teşebbüs suçu yönünden;

a)Sanık ...’ın mağdur ...’ı kasten yaralama ve sanık ...’ın mağdur ...’ı kasten yaralama suçlarından kurulan hükümlerin tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA),

b)Sanık ...’ın mağdur ...’ı kasten öldürmeye teşebbüs suçu yönünden;

Sanık ...’ın arkadaşları ile birlikte parkta oturduğu sırada, mağdurlar ..., ... ve arkadaşlarının parka gelerek kendi aralarında küfürlü konuştukları, sanık ...’ın mağdurlara doğru bakması üzerine aralarında tartışma çıktığı, mağdur ...'ın küfrederek bıçak çıkardığı ve sanık ...'a saldırdığı, sanığın bıçağı tutması üzerine de mağdur ...’ın bıçağı çekmesi nedeniyle sanığın elinin sürekli işlev zaafı oluşacak şekilde kesildiği, yine de sanığın bıçağı alarak mağduru yaraladığı anlaşılmakla, tahrik nedeniyle 5237 sayılı TCK’nın 1/4 ilâ 3/4 oranında indirim öngören 29. maddesi uyarınca yapılan uygulama sırasında azami indirim uygulanması yerine 2/3 oranında indirilmesine karar verilerek fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmekle, sanık ... müdafiinin temyiz itirazlarının bu itibarla kabulüyle, sanık ...’ın mağdur ...’ı kasten öldürmeye teşebbüs suçundan kurulan hükmün tebliğnamedeki düşünce hilafına (BOZULMASINA),24/12/2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/17360, Karar No: 2010/4313, Tarih: 15.04.2010

**6. Ceza Dairesi         2006/17360 E.  ,  2010/4313 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Kasıtlı suçtan önceki hükümlülüğü bulunan sanık hakkında 8.2.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 562. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK.nun 231. maddesindeki hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanamayacağının tespiti ile yapılan incelemede;

5271 sayılı CMK.nun 06.12.2006 tarih ve 5560 sayılı Yasa ile değişik 150/3 ve 26.12.2006 tarihli Ceza Genel Kurulu’nun 2006/8-317 E. ve 2006/319 sayılı Kararına göre, daha önce üst sınırı en az 5 yıl hapis cezasını gerektiren suçlarda sanıklar için zorunlu müdafi atanması öngörülmüş iken, değişiklikten sonra bu zorunluluk alt sınırı 5 yıl ve daha fazla ceza gerektiren suçlardan yargılanan sanıklarla sınırlandırıldığı ve yargılama yasalarına ilişkin hükümlerin derhal uygulanacağı gözetildiğinde, tebliğnamedeki 1 no' lu bozma isteyen düşünce benimsenmemiş,

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Kollukça düzenlenen 23.01.2006 günlü tutanakta adresin 2 katlı mesken olduğu, üst katta sanığın ikamet ettiği, alt katta ise kiracıların oturduğu, çeşitli tarihlerde kiracıların girip çıktığı, kiracılar çok sık değiştiğinden tutanak tarihinde kimin oturduğunun tespit edilemediği bildirildiğine göre, tutanak tutulan yerin sanığın ikameti mi yoksa kiracıların bulunduğu mesken mi olduğu, gerekirse sanıktan kiraya ilişkin kira sözleşmesi veya yazılı belge sunması için süre verildikten sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken eksik soruşturma ile yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'nın temyiz itirazları ve tebliğnamedeki düşünce bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 15.04.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11364, Karar No: 2014/16693, Tarih: 20.11.2014

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2014/11364 E.  ,  2014/16693 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

...-Kamulaştırma (değerlendirme) tarihi olan ....08.2013 gününden önce; dava konusu taşınmazın kesinleşmiş .../1000 ölçekli uygulama imar planı içinde bulunup bulunmadığı, bu tarih itibariyle kesinleşmiş imar planı içinde olmadığının anlaşılması halinde, belediye veya mücavir alan sınırları içinde olmakla beraber, belediye ve altyapı hizmetlerinden (yol, su, elektrik, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma vd. gibi) yararlanıp yararlanmadığı, özellikle etrafının meskûn olup olmadığı, taşınmaz belediye nazım imar planı içinde ise Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu'nun ....04.1998 gün ve 1996/...-1998/... sayılı kararı uyarınca bu plan kapsamına alındığı tarih ve plandaki konumu, hangi amaçla plan kapsamına alındığı, yerleşim merkezlerine uzaklığı, altyapı hizmetlerinden yararlanma ve ulaşım olanakları, kullanma biçimi itibariyle iskan amacına yönelik yapılaşma olasılıkları vs. hususlarının belediye başkanlığından,

...-Dava konusu ... Köyü 138 ada ... parsel sayılı taşınmazın ....08.2013 olan değerlendirme, somut emsal alınarak incelenen ... Köyü 126 ada ... parsel sayılı taşınmazın ise değerlendirmeye esas alınan ....07.2013 olan satış tarihi itibariyle imar düzenlemesi sonucu meydana gelen imar parselleri olup olmadıklarının, imar parseli iseler düzenleme ortaklık payının düşülüp düşülmediğinin, düşülmüş ise oranının belediye imar ve tapu müdürlüklerinden,

...-Somut emsal alınan ... Köyü 126 ada ... parsel sayılı taşınmazın bulundukları cadde veya sokak itibariyle belediyece belirlenen 2013 yılı emlak vergisine esas asgari m² değerinin ilgili belediye başkanlığından,

Sorularak alınacak cevap yazılarının dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, ........2014 gününde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2020/3662, Karar No: 2021/3611, Tarih: 09.03.2021

**1. Ceza Dairesi         2020/3662 E.  ,  2021/3611 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürmeye yardım

HÜKÜM : Sanık ...’ın maktul ...’i kasten öldürmeye yardım etme suçundan 765 sayılı TCK’nin 448, 65/3, 59, 31, 33. maddelerine göre 10 yıl hapis cezasına mahkumiyetine dair; ... 1. Ağır Ceza Mahkemesi’nin 07.12.2018 tarihli ve 2018/616E-2018/704K sayılı kararı

TÜRK MİLLETİ ADINA

Mahalli mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Sanığa yüklenen suç için kanunda öngörülen cezanın alt sınırı dikkate alınarak, mazeret bildiren sanık müdafinin duruşmaya katılması sağlanmadan hüküm verilmesi ve yargılamanın sonuçlandırılması suretiyle CMK'nin 150/3. maddesine aykırı davranılması,

2- 16/06/2004 tarihinde işlenen suçla ilgili olarak yapılan yargılama sonucunda, lehe yasa karşılaştırması yapılarak 5237 sayılı TCK hükümlerine göre yapılan uygulama sonucu belirlenen cezanın daha lehe olduğu tespit ve kabul edildiği halde, sanık aleyhine sonuç doğuracak şekilde 765 sayılı TCK hükümlerine göre ceza tayin edilmesi,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık ...’ın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi BOZULMASINA, 09/03/2021 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1338, Karar No: 2013/19223, Tarih: 05.12.2013

**4. Hukuk Dairesi         2013/1338 E.  ,  2013/19223 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ........ vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 01/06/2010 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen .../09/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, haksız eylem nedeniyle uğranılan maddi ve manevi zararın tazmini istemine ilişkin olup, mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava konusu olay nedeniyle davacı ile birlikte ihbar olunan ... hakkında güveni kötüye kullanma ve suç eşyasını bilerek satın alma suçundan ... .... Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2010/302 Esas sayılı dosyası ile yargılamanın devam ettiği anlaşılmaktadır.

Borçlar Yasası'nın 53. maddesi gereğince ceza mahkemesinin kararı, hukuk yargıcı yönünden bağlayıcı değilse de, ceza mahkemesince belirlenecek maddi olgular hukuk yargıcı yönünden de bağlayıcıdır. Dava konusu olayın özelliği nedeniyle ceza yargılaması sonucu belirlenecek maddi olgular davayı etkileyecek nitelikte bulunduğundan ceza soruşturmasının sonucu beklenmeli ve ondan sonra tüm kanıtlar birlikte değerlendirilerek varılacak sonuca uygun bir karar verilmelidir.

Mahkemece açıklanan yönler gözetilmeyerek, yerinde olmayan gerekçe ve eksik inceleme ile yazılı biçimde karar verilmiş olması, usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenle BOZULMASINA; bozma nedenine göre öteki temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 05/.../2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/22858, Karar No: 2013/18263, Tarih: 25.11.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/22858 E.  ,  2013/18263 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; Failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, Kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmıyan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun Kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 90.ncı maddesininin 5.nci fıkrasına göre; Usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine

başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin(AİHS), temel amacı,insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin(AİHS), temel amacı,insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre,her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre,hiç kimse … aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına … saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS özel ve aile Yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıkların resmi nikahlı evli iken, sanık ...'nın vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 13/06/2008 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını

engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanunun 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı,sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek,dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.