muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/4071, Karar No: 2016/14640, Tarih: 16.06.2016

4857 sayılı İş Kanununda 32 nci maddenin ilk fıkrasında, genel anlamda ücret, bir kimseye bir iş karşılığında işveren veya üçüncü kişiler tarafından sağlanan ve para ile ödenen tutar olarak tanımlanmıştır.

Ücret kural olarak dönemsel (periyodik) bir ödemedir. Kanunun kabul ettiği sınırlar içinde tarafların sözleşme ile tespit ettiği belirli ve sabit aralıklı zaman dilimlerine, dönemlere uyularak ödenmelidir. Yukarıda değinilen Yasa maddesinde bu süre en çok bir ay olarak belirtilmiştir.

İş sözleşmesinin tarafları, asgarî ücretin altında kalmamak kaydıyla sözleşme özgürlüğü çerçevesinde ücretin miktarını serbestçe kararlaştırabilirler. İş sözleşmesinde ücretin miktarının açıkça belirtilmemiş olması, taraflar arasında iş sözleşmesinin bulunmadığı anlamına gelmez. Böyle bir durumda dahi ücret, Borçlar Kanunun 323 üncü maddesinin ikinci fıkrasına göre tespit olunmalıdır. İş sözleşmesinde ücretin kararlaştırılmadığı hallerde ücretin miktarı, işçinin kişisel özellikleri, işyerindeki ya da meslekteki kıdemi, meslek unvanı, yapılan işin niteliği, iş sözleşmesinin türü, işyerinin özellikleri, emsal işçilere o işyerinde ya da başka işyerlerinde ödenen ücretler, örf ve adetler göz önünde tutularak belirlenir.

4857 sayılı Yasanın 8 inci maddesinde, işçi ile işveren arasında yazılı iş sözleşmesi yapılmayan hallerde en geç iki ay içinde işçiye çalışma koşullarını, temel ücret ve varsa eklerini, ücret ödeme zamanını belirten bir belgenin verilmesi zorunlu tutulmuştur. Aynı yasanın 37 nci maddesinde, işçi ücretlerinin işyerinde ödenmesi ya da banka hesabına yatırılması hallerinde, ücret hesap pusulası türünde bir belgenin işçiye verilmesinin zorunlu olduğu hükme bağlanmıştır. Usulünce düzenlenmiş olan bu tür belgeler, işçinin ücreti noktasında işverenden sadır olan yazılı delil niteliğindedir. Kişi kendi muvazaasına dayanamayacağından, belgenin muvazaalı biçimde işçinin isteği üzerine verildiği iddiası işverence ileri sürülemez. Ancak böyle bir husus ileri sürülsün ya da sürülmesin, muvazaa olgusu mahkemece resen araştırılmalıdır. (Yargıtay 9.HD. 23.9.2008 gün 2007/27217 E, 2008/24515 K.).

Çalışma belgesinde yer alan bilgilerin gerçek dışı olmasının da yaptırıma bağlanmış olması, belgenin ispat gücünü arttıran bir durumdur. Kural olarak ücretin miktarı ve ekleri gibi konularda ispat yükü işçidedir. Ancak bu noktada, 4857 sayılı Kanunun 8 inci ve 37 nci maddelerinin, bu konuda işveren açısından bazı yükümlülükler getirdiği de göz ardı edilmemelidir. Bahsi geçen kurallar, iş sözleşmesinin taraflarının ispat yükümlülüğüne yardımcı olduğu gibi, çalışma yaşamındaki kayıt dışılığı önlenmesi amacına da hizmet etmektedir. Bu yönde belgenin verilmiş olması ispat açısından işveren lehine olmakla birlikte, belgenin düzenlenerek işçiye verilmemiş oluşu, işçinin ücret, sigorta pirimi, çalışma koşulları ve benzeri konularda yasal güvencelerini zedeleyebilecek durumdadır. Çalışma belgesi ile ücret hesap pusulasının düzenlenerek işçiye verilmesi, iş yargısını ağırlıklı olarak meşgul eden, işe giriş tarihi, ücret, ücretin ekleri ve çalışma koşullarının belirlenmesi bakımından da önemli kolaylıklar sağlayacaktır. Bu bakımdan ücretin ispatı noktasında delillerin değerlendirilmesi sırasında, işverence bu konuda belge düzenlenmiş olup olmamasının da araştırılması gerekir.

Çalışma yaşamında daha az vergi ya da sigorta pirimi ödenmesi amacıyla zaman zaman, iş sözleşmesi veya ücret bordrolarında gösterilen ücretlerin gerçeği yansıtmadığı görülmektedir. Bu durumda gerçek ücretin tespiti önem kazanır. İşçinin kıdemi, meslek unvanı, fiilen yaptığı iş, işyerinin özellikleri ve emsal işçilere ödenen ücretler gibi hususlar dikkate alındığında imzalı bordrolarda yer alan ücretin gerçeği yansıtmadığı şüphesi ortaya çıktığında, bu konuda tanık beyanları gözetilmeli ve işçinin meslekte geçirdiği süre, işyerinde çalıştığı tarihler, meslek unvanı ve fiilen yaptığı iş bildirilerek sendikalarla, ilgili işçi ve işveren kuruluşlarından emsal ücretin ne olabileceği araştırılmalı ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek bir sonuca gidilmelidir.

Somut uyuşmazlıkta, davacının gerçek ücretinin tespiti için ücret araştırması yapılmış ise de ...’dan yapılan ücret araştırması, tanık beyanları ve “ilgili makama” başlıklı yazı ile ücretin belirlenmesi yeterli değildir.

Bu nedenle ücret araştırmasının davacının yaptığı iş ve kıdem de açıkça belirtilerek, belirlenecek işçi ve işveren kuruluşları ile ilgili meslek odalarından yapılarak sonuca gidilmesi gerekirken mahkemece gerekçesi dahi açıklanmadan iddia edilen ücrete itibar edilmesi hatalıdır.

3- Hükmedilen miktarların net mi brüt mü olduğunun hükümde belirtilmemesinin infazda tereddüde yol açacağının düşünülmemesi de hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 16.06.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/12989, Karar No: 2019/9969, Tarih: 20.05.2019

**5. Hukuk Dairesi         2018/12989 E.  ,  2019/9969 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasının kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca BOZULMASI hakkında Daireden çıkan kararı kapsayan 24/09/2018 gün ve 2017/9598 Esas - 2018/15122 Karar sayılı ilama karşı davacılar vekilince verilen dilekçe ile karar düzeltilmesi istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R –

Kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili ve ecrimisil istemli davada, mahkemece ecrimisil talebinin reddine, tazminat talebinin kısmen kabulüne dair verilen hüküm davalı idare vekilinin temyizi üzerine Dairemizce Bozulmuş, bu karara karşı davacılar vekilince karar düzeltme isteminde bulunulmuştur.

Karar sadece davalı idare vekilince temyiz edildiği davacı tarafın temyiz olmadığı halde bozma ilamında her iki taraf vekilinin temyizi olarak yazıldığı, bu defa yapılan incelemede anlaşılmakla,

Davacılar vekilinin karar düzeltme isteminin bu yönden kabulü ile Dairemizin 24/09/2018 gün 2017/9598-2018/15122 E/K sayılı Bozma kararının kaldırılmasına karar verildikten sonra yapılan incelemede;

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Mahallinde yapılan keşif sonucu ... köyü 3307 parsel sayılı taşınmazın dava tarihindeki değerinin biçilmesinde ve alınan rapor uyarınca bedelinin tahsiline karar verilmesinde yöntem itibariyle bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Kamulaştırma Kanununun kıymet takdir esaslarını belirten .... maddesinin .... fıkrasının arsalara ilişkin (g) bendi uyarınca arsaların değerinin, değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan, zaruret olmadıkça yakın bölgelerde bulunan ve değerlendirme tarihine yakın emsal satışlara göre hesaplanması zorunludur. Bu itibarla, emsal satışların değerlendirme tarihindeki karşılıklarının fiyat artış endekslerinin uygulanması suretiyle tespiti, bundan sonra emsal ile dava konusu taşınmazın eksik ve üstün yönlerinin neler olduğu ve oranları açıklanmak suretiyle değer biçilmesi gerekir.

Dava konusu taşınmazın değerinin tespitinde, emsal olarak incelenen taşınmazın imar parseli, dava konusu taşınmazın ise kadastro parseli olduğu, ......2013 tarihli ... cevabında dava konusu taşınmaz için %... -... Düzenleme Ortaklık Payı kesintisi olabileceği anlaşıldığından bu konuda bilirkişi kurulundan ek rapor alınmadan hesaplama yapan bilirkişi raporuna göre eksik inceleme ile fazlaya hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Dava konusu taşınmazın değerinin tespitinde, emsal olarak incelenen taşınmazın imar parseli, dava konusu taşınmazın ise kadastro parseli olduğu, ......2013 tarihli ... cevabında dava konusu taşınmaz için %... -... Düzenleme Ortaklık Payı kesintisi olabileceği anlaşıldığından bu konuda bilirkişi kurulundan ek rapor alınmadan hesaplama yapan bilirkişi raporuna göre eksik inceleme ile fazlaya hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davacılardan peşin alınan karar düzeltme harcın istenildiğinde iadesine, davalı idareden peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, .../05/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/14042, Karar No: 2021/681, Tarih: 27.01.2021

**15. Ceza Dairesi         2019/14042 E.  ,  2021/681 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : TCK'nın 158/1-d, 31/3, 62, 52/2, 52/4 maddeleri gereğince mahkumiyet

Dolandırıcılık suçundan suça sürüklenen çocuğun mahkumiyetine ilişkin hüküm, suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suça sürüklenen çocuk ... ile temyiz dışı sanıklar..., ... ve ... isimli şahısların birlikte olay tarihinde katılan ...'in Baran Oto Kiralama isimli iş yerine gittikleri, ...'in şikayetçi...Öznişastacı kimlik bilgileri ve kendi fotoğrafı ile tanzim edilen sürücü belgesini sunarak 6 gün süre ile... plakalı aracı kiraladığı, diğer şahısların kiralama işlemine asıl fail olarak iştirak ettikleri, sözleşmeyi...'in...Öznişastacı ismi ile imzaladığı, aracı alan şahısların iş yerinden ayrıldıkları, GPS cihazını söktükleri, 6 günlük sürenin bitmesine rağmen aracı teslim etmedikleri, şikayetçiden 10.000 TL para istedikleri, paranın verilmemesi halinde aracı teslim etmeyip parçalara ayıracaklarını söyledikleri, katılanın para vermemesi üzerine şahısların aracı hasarlı olarak terk ettikleri bu suretle dolandırıcılık suçunu işlediği oluş ve dosya kapsamından anlaşılmakla, mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; suça sürüklenen çocuk müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Mersin 2. Çocuk Mahkemesi 11/07/2013 tarihli ilamı ile suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı TCK'nun 157/1, 31/3, 62, 50/1-a, 52/2, 52/4 maddeleri gereğince 6.600,00 TL adli para cezası verildiği ve bu hükmün suça sürüklenen çocuk müdafii ve O yer Cumhuriyet savısının lehe temyizi üzerine Yargıtay Dairemizin 05/11/2014 tarih, 2014/18477 Esas, 2014/18212 Karar sayılı ilâmı ile bozularak mahkemesine gönderildiği, temyizin suça sürüklenen çocuk müdafii ve O yer Cumhuriyet savcısı tarafından lehe yapılmış olması karşısında CMK 326/son maddesi uyarınca suça sürüklenen çocuğun ceza süresi yönünden kazanılmış hakkı olduğu gözetilmeden hakkında Yargıtay bozma ilamına uyularak 14/09/2015 tarihinde kurulan son hükümde; suça sürüklenen çocuğun 5237 sayılı TCK'nın 158/1-d, 31/3, 62, 52/2, 52/4 maddeleri gereği 1 yıl 4 ay 20 gün hapis ve 825,00 TL adli para cezası verilerek bozmadan önceki cezadan daha fazla cezaya hükmolunması suretiyle CMUK'nun 326/son maddesine aykırı davranılması,

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı yasanın 8.maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK'un 321.maddesi gereğince BOZULMASINA; fakat, bu aykırılığın yeniden yargılama yapılmaksızın aynı Kanun'un 322.maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; hükme son fıkra olarak “Ceza miktarı itibariyle kazanılmış hak gözetilerek, sanık hakkında hükmolunan hapis cezasının infazının 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca 6.600,00 TL adli para cezası üzerinden yapılmasına” ibaresinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 27/01/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/32343, Karar No: 2011/827, Tarih: 25.01.2011

**2. Ceza Dairesi         2009/32343 E.  ,  2011/827 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2007/249957

MAHKEMESİ : İzmir 26. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 02/07/2007

NUMARASI : 2007/440

SUÇ : Elektrik hırsızlığı

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

02.07.2007 tarihinde sanık müdafiinin yüzüne karşı verilen hükümde, CMK’ nın 232/6. maddesine uygun olarak, yasa yoluna başvuru şekli ile başvuru süresinin ne zaman başlayacağının tereddüte yer vermeyecek şekilde açıkça belirtilmemesi nedeniyle, 10.07.2007 havale tarihli temyiz dilekçesinin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede,

5237 Sayılı TCK.nun 145. maddesinde düzenlenen "malın değerinin azlığı" kavramının; daha çoğunu alabilme olanağı varken, yalnızca ihtiyacı kadar ve değeri az olan eşyanın alınması durumunda suçun işleniş özelliği değerlendirilerek, yasal ve yeterli gerekçeleri açıklanmak suretiyle uygulanabileceği, oysa sanığa atılı faz ve nötr bağlantılarını değiştirerek harici topraklama yapmak suretiyle işlediği ve katılan kurum görevlilerinin tespit ve müdahalesi ile sonlandırılan elektrik hırsızlığı suçuna ilişkin olarak TCK’ nun 145. maddesinin uygulanma koşullarının bulunmadığı gözetilmeden, sanığın cezalandırılması yerine yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş sanık müdafii ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 25/01/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13064, Karar No: 2014/16055, Tarih: 20.10.2014

**1. Hukuk Dairesi         2014/13064 E.  ,  2014/16055 K.**

**"İçtihat Metni"**

HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 20/05/2014

NUMARASI : 2013/833-2014/506

Taraflar arasında görülen tapu kaydının düzeltimi davası sonunda, yerel mahkemece davanın açılmamış sayılmasına ilişkin olarak verilen karar, davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ..........raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, tapu kaydındaki kimlik bilgilerinin düzeltilmesi talebine ilişkindir.

Dosya içeriğinden, duruşma gününü bildirir davetiyenin davacıya 10/12/2013 günü tebliğ edildiği, davacının 21/01/2014 tarihli dilekçesi ile davadan feragat ettiğini bildirdiği anlaşılmaktadır.

Mahkemece, 21/01/2014 tarihli dilekçesi ile davacının davadan feragat ettiğini bildirdiği, ancak haberdar olduğu halde 13/02/2014 tarihli duruşmaya gelmediği ve feragat hakkında beyanda bulunmadığı, mazeret dilekçesi de vermediğinden dosyanın işlemden kaldırılmasına, akabinde 20/05/2014 tarihli kararı ile de süresinde yenilenmeyen davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

Hemen belirtilmelidir ki, davacının davasından feragat etmesi ile dava konusu uyuşmazlık sona erer, kesin hükmün hukuksal sonuçlarını doğurur. HMK 310. Maddesine göre feragat hüküm kesinleşinceye kadar her zaman yapılabileceği gibi, feragatin hüküm ifade etmesi, karşı tarafın ve mahkemenin muvafakatine de bağlı değildir.

Hal böyle olunca, feragat nedeniyle davanın reddine ve davalı yararına Avukatlık Ücret Tarifesinin 6 ve 12/2 maddeleri gözetilerek vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendime ile yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru değildir.

Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 20.10.2014 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

Dava, tapu kaydındaki kimlik bilgilerinin düzeltilmesi talebine ilişkindir.

Somut olayda, davacıya duruşma gününü bildirir davetiye 10/12/2013 günü tebliğ edilmiş, davacı 21/01/2014 tarihli olarak verdiği dilekçesi ile davadan feragat etmiştir.

Mahkemece, 21/01/2014 havale tarihli dilekçesi ile davacının davadan feragat ettiğini bildirdiği, ancak haberdar olduğu halde 13/02/2014 tarihli duruşmaya gelmediği ve feragat hakkında beyanda bulunmadığı, mazeret dilekçesi de vermediği gerekçesiyle önce dosyanın işlemden kaldırılmasına, akabinde 20/05/2014 tarihli kararı ile de süresinde yenilenmeyen davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

Mahkemece, 21/01/2014 havale tarihli dilekçesi ile davacının davadan feragat ettiğini bildirdiği, ancak haberdar olduğu halde 13/02/2014 tarihli duruşmaya gelmediği ve feragat hakkında beyanda bulunmadığı, mazeret dilekçesi de vermediği gerekçesiyle önce dosyanın işlemden kaldırılmasına, akabinde 20/05/2014 tarihli kararı ile de süresinde yenilenmeyen davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

Hemen belirtilmektedir ki, çoğunluk görüşünde de ifade edildiği üzere; davacının davasından feragat etmesi ile dava konusu uyuşmazlık sona erer ve feragat kesin hükmün hukuksal sonuçlarını doğurur (HMK m. 311). Feragat hüküm kesinleşinceye kadar her zaman yapılabilir ve feragatin hüküm ifade etmesi, karşı tarafın veya mahkemenin muvafakatine de bağlı değildir (HMK m.309). Ne var ki, mahkemece her ne kadar feragat dikkate alınarak davanın reddine karar verilmesi gerekirken hatalı olarak, davanın açılmamış sayılmasına karar verilmişse de, bu husus davalı vekili tarafından temyiz konusu yapılmamıştır. Davalı vekili yalnızca hükmü vekâlet ücreti yönünden temyiz etmiştir. Bu durumda sayın çoğunluk tarafından temyiz kapsamı dışına çıkılarak, temyiz edilmeyen esas yönünden hükmün bozulmasına karar verilmesi hatalı olmuştur.

Bu nedenle, temyiz konusu yapılan Avukatlık Ücret Tarifesinin 6 ve 12/2. maddeleri gözetilerek vekâlet ücretine hükmedilmesi gerektiği yönündeki bozma nedeni dışındaki, temyiz konusu yapılmayan bir husus olan davanın reddine karar verilmesi şeklindeki bozma nedenine katılamıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2021/16019, Karar No: 2021/11973, Tarih: 05.10.2021

**7. Ceza Dairesi         2021/16019 E.  ,  2021/11973 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Beraat, nakil aracının müsadere talebinin reddine

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

I- O yer Cumhuriyet Savcısının temyiz talebinin incelenmesinde;

26.05.2015 tarihli hükmü 1412 sayılı CMUK'nun 310/3. maddesinde belirtilen bir aylık yasal süresinden sonra temyiz etmiş bulunan o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz talebinin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak REDDİNE,

II-Katılan vekilinin temyiz talebinin incelenmesinde;

Sanığın babası olan malen sorumluya ait aracın, 03.03.2014 tarih, saat 20.30 sıralarında ... İli, ... İlçesi, ... köyü istikametinden gelip, ... köyü istikametine gitmekteyken Jandarma kontrol noktasına gelmeden yolunu değiştirdiği ve Jandarma ekipleri tarafından yapılan takip sonrasında aracın terk edilmiş vaziyette içerisinde 140 karton gümrük kaçağı sigara ile ... adına kayıtlı ... marka cep telefonu ve aracın yaklaşık 20 metre gerisinde kanal içerisine atılmış vaziyette 1035 karton gümrük kaçağı sigara ile birlikte ele geçtiği anlaşılan olayda, sanığın aşamalarda alınan savunmalarında olay tarihinde okulda olduğunu, okul çıkışında saat 15.00 sıralarında aracın yerinde olmadığını gördüğünü, aracı bulamadığını, ertesi gün Cizre Cumhuriyet Başsavcılığı'na giderek suç duyurusunda bulunduğunu beyan ettiği anlaşılmış ise de, okul müdürlüğü tarafından gönderilen cevabi yazıda sanığın olay tarihinde okula devam etmediğinin bildirildiği anlaşılmakla; araçta ele geçen telefonun içerisinde takılı hat olup olmadığı, varsa ilgili hat sahibi ile anılan telefonda kullanılan hat bilgilerinde tespit edilecek kişiler ve telefon sahibi olarak gözüken ... adres ve kimlik bilgileri tespit edildikten sonra CMK'nin 48. maddesi de hatırlatılmak sureti ile tanık sıfatı ile beyanları tespit edilip, sanığın suç tarihindeki telefon numaraları da belirlendikten sonra HTS kayıtlarının (arama, aranma, mesaj, baz istasyonu vs) Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumundan getirtilerek sanığın savunmalarının doğruluğunun araştırılması ve suç tarihindeki baz istasyonu bilgileri çerçevesinde sinyal kayıtları incelenerek elde edilen tüm delillere göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdir edilmesi gerektiği gözetilmeden hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 05.10.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6720, Karar No: 2014/10719, Tarih: 13.05.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/6720 E.  ,  2014/10719 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Bursa 2. İş Mahkemesi

Tarihi : 30.12.2013

No : 2012/404-2013/871

Dava, ölüm aylığının kesilmesi yönündeki Kurum işleminin iptali, borçlu olmadığının tespiti ile aylığın yeniden bağlanması istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Hakkında verilen boşanma kararı 30.05.2011 tarihinde kesinleşen hak sahibi davacıya, 1990 yılında yaşamını yitiren Bağ-Kur'lu babasından dolayı bağlanan ölüm aylığının, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığının belirlendiği gerekçesiyle Kurumca Eylül/2012 tarihinde gerçekleştirilen işlemle kesilerek, yersiz ödendiği ileri sürülen aylıklar yönünden borç tahakkuk ettirildiği anlaşılmaktadır.

506, 1479, 2925, 2926, 5434 sayılı Kanunlarda yer almamakla birlikte ilk kez 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun “Gelir ve aylık bağlanmayacak haller” başlığını taşıyan 56. maddesinin ikinci (son) fıkrasında düzenlenen davanın yasal dayanağı niteliğindeki norm 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe girmiş, fıkrada “Eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen eş ve çocukların, bağlanmış olan gelir ve aylıkları kesilir. Bu kişilere ödenmiş olan tutarlar, 96. madde hükümlerine göre geri alınır.” düzenlemesine yer verilmiş olup, hükmün Anayasa'ya aykırılığı gerekçesiyle iptali istemiyle yapılan başvurunun, Anayasa Mahkemesi'nin 15.12.2011 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanan 28.04.2011 gün ve 2009/86 E.- 2011/70 K.sayılı kararı ile reddedildiği ve iptal edilmeyen fıkranın yürürlükte olduğu belirgindir.