muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/16396, Karar No: 2016/1308, Tarih: 08.02.2016

Anayasa Mahkemesi, olay tarihinde yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 97/2. maddesine göre, hâkim veya Cumhuriyet savcısı hazır olmaksızın ev ve işyeri gibi kapalı yerlerde arama yapılırken ihtiyar heyetinden veya komşulardan iki kişi bulundurulması gerektiğini, aramanın icrasındaki “kanuna aykırılığın” bir bütün olarak yargılamanın adil olup olmamasına etkisini incelerken;

“Yargılamanın, arama ve arama esnasında elde edilen eşyalar üzerine bina edildiği, ilk derece Mahkemesinin davayı kabul gerekçesi incelendiğinde, 23/1/2003 tarihli arama tutanağında belirtilen eşyanın dava konusu edilip, bu belgenin resmi evrak niteliğinde olduğu, aksinin geçerli delillerle kanıtlanamadığının belirtildiği, yargılamanın esaslı ve belirleyici delilinin, aramada ele geçen eşya olduğu, dayanılan diğer delillerin ise, aramada elde edilen eşyaların değer ve niteliğini tespite ilişkin “bilirkişi raporları” ile kollukça tanzim edilmiş “tespit tutanağı” olduğu, hükmün esas ve belirleyici unsurunun, gerçekleştirilen hukuka aykırı arama işlemi sonucunda elde edilen deliller olduğu, Bilirkişi raporlarının, aramada ele geçen delillerin değerlendirilmesine yönelik bir araç olduğu, belirli bir davaya ilişkin olarak delilleri değerlendirme yetkisinin kural olarak yargılamayı yürüten mahkemeye ait olmakla birlikte somut olayda, koruma tedbiri niteliğindeki arama kararının icrasının hukuka aykırı şekilde gerçekleştirilmesi ile elde edilen delillerin tek ve belirleyici delil olarak kullanılmasının bir bütün olarak yargılamanın hakkaniyetini zedelediği ve aramanın icrasındaki “kanuna aykırılığın” yargılamanın bütünü yönünden adil yargılanma hakkını ihlal eder nitelikte olduğu, bu sebeplerle başvurucunun Anayasa’nın 36. maddesinde güvence altına adil yargılanma hakkını ihlal edildiğine” karar vermiştir.

Yargıtay CGK, 26.06.2007 tarih, 2007/147-159 sayılı ve 13.03.2012 gün, 2011/8-278 E., 2012/96 sayılı Kararlarında, arama işleminin CMK'nda öngörüldüğü gibi Cumhuriyet savcısı hazır olmaksızın konut ve işyeri gibi kapalı yerlerde arama yapılırken, o yer ihtiyar heyetinden veya komşulardan iki kişinin bulundurulmaması hukuka aykırı kabul edilmiş ancak delil yasaklarına ilişkin olarak öğretideki “mutlak delil yasakları” ve “nisbi delil yasakları” ayırımdan hareketle, somut olaylarda, sanıkların arama kararı ve işlemine, arama yapılırken haklarının ihlal edildiğine yönelik bir itiraz ve yakınmlarının bulunmaması karşısında, sırf arama sırasında bulunması gereken kişilerin orada bulundurulmaması, sonuca etkili olmayan "şeklî-nisbî hukuka aykırılık" olarak değerlendirip, şekli bir aykırılıkta, herhangi bir hakkın ihlal edildiğinin söylenemeyeceği” görüşü benimsenmişken, CGK, 28.04.2015 gün ve 2013/464 Esas, 2015/132 sayılı Kararında, Anayasa Mahkemesinin diğer kararları gibi bireysel başvuru kararlarının da yasama, yürütme ve yargı organlarını, idare makamlarını, gerçek ve tüzelkişileri bağladığını, bu itibarla Anayasa Mahkemesinin emsal nitelikteki bu kararı karşısında mevcut içtihatların yeniden gözden geçirilmesi gerektiğini belirterek, önceki uygulama ve Kararlarından vazgeçtiğini açıkça belirtmiştir:

“Her ne kadar daha önceki kararlarda, sırf arama sırasındaki şekle ilişkin bu koşulun ihlal edilmesine dayanılarak aramanın hukuka aykırı sayılamayacağı ve ele geçen delillerin de 'hukuka aykırı biçimde elde edilmiş delil' olarak nitelenemeyeceği sonucuna ulaşılmış ise de, Anayasa Mahkemesi, konutta arama tanıkları hazır bulundurulmadan yapılan arama ile Anayasa’nın 36. maddesinde güvence altına alınan adil yargılanma hakkının ihlal edildiğine karar verdiğinden, CMK'nun 119/4. maddesinin amir hükmüne aykırı olarak kapalı alanlarda yapılan aramalarda o yer ihtiyar heyetinden veya komşulardan iki kişi hazır bulundurulmadan icra edilmişse aramanın hukuka aykırı olduğunun ve arama sonucu elde edilen suça konu eşyanın hukuka aykırı yöntemle elde edilmiş delil niteliğinde bulunduğunun kabulü gerekir.”

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi de Aydemir/Türkiye davasında (17811/04, 24.05.2011), arama esnasında hazır bulunması gereken görevli veya bulunması gerekenler yer almadan konutta yapılan aramanın, AİHS'nin 8. maddesinde düzenlenen özel hayatın ve aile hayatına saygı hakkını ihlal ettiğine karar vermiştir (www.inhak.adalet.gov.tr/ara/karar/aydemir.pdf).

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi de Aydemir/Türkiye davasında (17811/04, 24.05.2011), arama esnasında hazır bulunması gereken görevli veya bulunması gerekenler yer almadan konutta yapılan aramanın, AİHS'nin 8. maddesinde düzenlenen özel hayatın ve aile hayatına saygı hakkını ihlal ettiğine karar vermiştir (www.inhak.adalet.gov.tr/ara/karar/aydemir.pdf).

Somut olayda mahkemece, CMK hükümleri uyarınca arama yapılmasına karar verilmesi üzerine, belirtilen yerlerde kolluk tarafından yapılan arama sonucunda suça konu eşya bulunup el konulmuş ise de, arama işlemi CMK'nun 119/4. maddesi hükmüne aykırı olarak ihtiyar heyetinden veya komşulardan kimse bulundurulmadan gerçekleştirildiği için, el konulan ve mahkumiyete esas alınan eşya hukuka aykırı yöntemle elde edilen delil niteliğindedir. Pozitif hukukumuzda, ilgilinin rızası ile arama yapılabileceğine veya hukuka aykırı aramanın ilgilinin muvafakatı ile geçerlilik kazanacağına ilişkin bir düzenleme bulunmamaktadır. Dosyadaki hukuka aykırı yöntemlerle elde edilen delillerin değerlendirme dışı tutulması halinde, sanığın cezalandırılmasına imkân yoktur. Bilirkişi raporu aramada ele geçen ürünün değerlendirilmesine yönelik bir araçtır.

Adli ve Önleme Aramaları Yönetmeliğinin “Karar alınmadan yapılacak arama” başlıklı 8. maddesinde, bir arama emri ya da kararı aranmadan arama yapılabilecek hallerden “ilgilinin rızası” ibaresi Danıştay 10. Dairesinin 13.03.2007 tarih, 2005/6392 E., 2007/948 K. sayılı Kararı ile İPTAL edilmiştir. Pozitif hukukumuzda, ilgilinin rızası ile arama yapılabileceğine veya hukuka aykırı aramanın ilgilinin muvafakatı ile geçerlilik kazanacağına ilişkin bir düzenleme bulunmamaktadır.

2- CMK'nun "İfade alma ve sorguda yasak usuller" başlıklı 148. maddesine göre "şüphelinin ve sanığın beyanı özgür iradesine dayanmalıdır. Bunu engelleyici nitelikte kötü davranma, işkence, ilâç verme, yorma, aldatma, cebir veya tehditte bulunma, bazı araçları kullanma gibi bedensel veya ruhsal müdahaleler yapılamaz. ...Yasak usullerle elde edilen ifadeler rıza ile verilmiş olsa da delil olarak değerlendirilemez." Maddede yasak sorgu yöntemleri sayılırken, bir kaç yöntem sayıldıktan sonra "gibi" ifadesiyle, sayılan ruhsal ve bedensel müdahalelerin tahdidi (sınırlı) değil, tadadi olarak (örnek olarak) sayıldığı açıktır.

Arama işlemi Kanun'un öngördüğü usullere uygun olarak gerçekleştirilmemişse, bu yolla elde edilen delil hukuka aykırı olduğu gibi suçun maddi unsuru olan ancak hukuka aykırı olarak elde edilen bu deliller sanığın önüne konulup, buna karşı diyecekleri sorularak alınan savunmanın dış müdahaleler olmaksızın, özgür iradeye dayanılarak yapıldığı söylenemez. Nasıl ki sanığın talep etmesine veya yasal zorunluluk bulunmasına rağmen müdafii atanmadan ya da yasal hakları hatırlatılmadan alınan savunması hukuka aykırı olup, bu şekilde alınan savunmada suçun ikrar edilip edilmediğine bakılmaz ya da yasak yöntemlerle (CMK m. 148) alınan savunmada belirtilen adreste hukuka uygun bir arama yapılsa bile elde edilen deliller hukuka aykırı olacağından, ikrar olarak kabul edilen bu itiraflar mahkûmiyete esas alınamaz. Aynı şekilde hukuka aykırı biçimde elde edilip, "delil" olma özelliği bulunmamasına rağmen, suçun sübutuna en büyük delil olarak sanığa gösterilerek alınan savunmadaki "ikrar" özgür iradeye dayalı olmayacağından, değer atfedilmemelidir.

Usulsüz olarak gerçekleştirilen arama işlemi sonucunda elde edilen suçun konusu ve maddi unsuru olan eşya ele geçmeden yapılacak savunma ile suçun konusu eşyanın ele geçirilmesinden sonra yapılacak savunma aynı olacak mıydı? Cumhuriyet savcısı veya Hâkim, hukuka aykırı olarak elde edildiğini belirterek, suça konu eşya ele geçmemiş gibi sanıktan savunma yapmasını isteselerdi sanık aynı şekilde suçunu ikrar edecek miydi? Suçun maddi unsuru ortada yokken ikrarda bulunulsa bile bu ikrar soyut kalacağından, mahkumiyete yeterli delil olarak kabul edilemez. CMK'nun amir hükümleri karşısında, hukuka "mutlak aykırılık”, “nisbi aykırılık” ayırımının yapılması mümkün değildir. Hukuk kurallarına aykırılık kavramı bir bütündür. Hukukun uygulanmasında hukuka uygun olmayan bir şeyin üzerine meşru bir şey bina edilemez. Sistemimiz, delile değil hukuka üstünlük tanımaktadır. Bu durumda sanıklar suçu ikrar etse de da maddi delillerle desteklenmiş sayılmayacağından ikrar soyut kalacak ve mahkumiyete esas alınamayacaktır.

3- Anayasa'nın 141. maddesine göre "mahkemelerin her türlü kararları gerekçeli olarak yazılır." CMK'nun 34/1 ve 230. maddelerinin amir hükümlerine göre; "Hâkim ve mahkemelerin her türlü kararı, karşı oy dahil, gerekçeli olarak yazılır. Gerekçenin yazımında 230 uncu Madde göz önünde bulundurulur." “Mahkûmiyet hükmünün gerekçesinde, iddia ve

savunmada ileri sürülen görüşler, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin belirtilmesi; bu kapsamda dosya içerisinde bulunan ve hukuka aykırı yöntemlerle elde edilen delillerin ayrıca ve açıkça gösterilmesi gerekir.”

savunmada ileri sürülen görüşler, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin belirtilmesi; bu kapsamda dosya içerisinde bulunan ve hukuka aykırı yöntemlerle elde edilen delillerin ayrıca ve açıkça gösterilmesi gerekir.”

Bu amir hükümlere göre; mahkûmiyet hükmünün gerekçesinde, ... dosya içerisinde bulunan ve hukuka aykırı yöntemlerle elde edilen delillerin ayrıca ve açıkça gösterilmesi gerekir” iken, gerekçeli kararda bu hususlara hiç değinilmemiştir. Kararın bu yönüyle gerekçesiz olması başlı başına hukuka kesin aykırılıktır (CMUK m. 308/7, CMK m. 289/1-g). Bu durum adil yargılanma hakkını ihlal edici nitelikte olduğundan, hükmün bozulmasını gerektirir.

Açıklanan pozitif hukuk normları, AİHM, Anayasa Mahkemesi ve CGK Kararları karşısında; “hukuka aykırı biçimde” elde edilen deliller hükme esas alınamaz. Bu husus, Avrupa İnsan Haklari Sözleşmesi’nin 6. maddesinde yer alan ve Anayasamıza da eklenen (m. 36) adil yargılanma hakkının ve özel hayatın gizliliğinin gereğidir.

Açıklanan gerekçelerle, hukuka uygun biçimde elde edilmiş, mahkumiyete yeterli başkaca delil bulunmaması ve bu hususların yerel mahkemece tartışılıp değerlendirilmemesi nedeniyle yerel mahkeme kararının bu gerekçelerle bozulması gerektiğini düşündüğümden, sayın çoğunluğun kararına katılamıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2018/6038, Karar No: 2018/10808, Tarih: 24.12.2018

**11. Ceza Dairesi         2018/6038 E.  ,  2018/10808 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Defter ve belgeleri ibraz etmeme, sahte fatura düzenlemek

HÜKÜM : Sanık ... hakkında Defter ve Belge İbraz Etmeme ile 2007 yılında sahte fatura düzenleme suçlarından mahkumiyet,

Sanık ... hakkında defter ve belgeleri ibraz etmeme ile 2007, 2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından beraat

Sanık ... hakkında “2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme“ suçlarından hüküm kurulmadığı tespit edilmekle, mahallinde zamanaşımı süresi içerisinde hüküm kurulması mümkün görülmüştür.

I-Sanık ... hakkında “Defter ve Belge İbraz Etmeme“ ile “2007 takvim yılında sahte fatura düzenleme“ suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik sanığın temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanığın yokluğunda verilen ve 25.03.2013 tarihli talimat duruşmasında savunması alınırken bildirdiği “... Mahallesi ...Üstü 13. Sk. No:5 ...“ adresine tebliğe çıkarılan, taşındığından bahisle iade edilmesi üzerine sanığın MERNİS adresi olan “...Mahallesi ... Sk. No:5 İç Kapı No:02...“ adresinde Tebligat Kanunu‘nun 21/2. maddesine göre 20.05.2014 tarihinde usulüne uygun olarak tebliğ edilen hükmü, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 310. maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süresinden sonra 29.01.2015 tarihinde eski hale getirme talebiyle birlikte temyiz ettiği anlaşılmakla, sanığın belgelendirilmeyen eski hale getirme ve buna bağlı vaki temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 317. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE,

II-Sanık ... hakkında “Defter ve Belge İbraz Etmeme“ ile “2007, 2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme“ suçlarından verilen beraat hükümlerine yönelik olarak katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

1-Defter ve belge ibraz etmeme suçu yönünden; İskenderun Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 22.11.2010 tarihli 2010/9525 Soruşturma ve 2010/4729 Esas sayılı iddianamesi ile sanık hakkında “defter ve belge ibraz etmeme” suçundan kamu davası açılmış ise de, atılı suça ilişkin verilmiş bir mütalaa bulunmadığı görülmekle; öncelikle durma kararı verilip, 213 sayılı VUK'nin 367. maddesi gereğince dava şartı olan mütalaanın verilip verilmeyeceği Vergi Dairesi Başkanlığından sorularak, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken, yargılamaya devamla sanık hakkında bu suçtan beraat hükmü kurulması,

2-“2007, 2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme“ suçları yönünden; sanığın savunmasında, diğer sanık ...‘u tanımadığını, bahse konu şirketle herhangi bir ilgisinin olmadığını beyan etmesine karşın, sanık ...‘un 14.08.2007 tarihinde başka bir suçtan tutuklanması nedeniyle bu tarihten sonra ceza infaz kurumunda bulunması, sanığın şirket hisselerini devraldığı.... Noterliği‘nin 02.02.2007 tarih ve 1721 yevmiye no‘lu hisse devir sözleşmesi ile suça konu faturalar ve şirkete ilişkin diğer belgeler üzerinde adına atılı imzaların sanığın eli ürünü olup olmadığı yönünden herhangi bir inceleme yapılmaması, vergi inceleme memurlarınca beyanına başvurulan şirket muhasebecisi ...‘in ifadesinde şirket işleri ile... isimli kişinin ilgilendiğini bildirmesi karşısında, maddi gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde tespiti bakımından; şirket muhasebecisi ....‘in beyanında ismi geçen ... isimli kişinin açık kimlik ve adres bilgilerinin tespiti ile duruşmaya celpedilip, CMK‘nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakkı hatırlatılarak tanık sıfatıyla beyanına başvurulması, sanığın ortağı olduğu şirket tarafından 2007, 2008 ve 2009 takvim yıllarında düzenlendiği iddia olunan faturalardan kanaat oluşturacak sayıdaki asılları getirtilerek, gerektiğinde hisse devir sözleşmesi, faturalar ile vergi dairesine sanık adına ibraz edilen diğer belgelerdeki imza ve yazıların sanığa, sanık ...‘a veya ...‘a aidiyeti yönünden bilirkişi incelemesi yaptırılması, belgeler üzerindeki yazı ve imzaların sanığa yada diğer kişilere ait olmaması halinde, suça konu faturaları kullanan şirket yetkilileri tespit edilerek, faturaları kimden, hangi hukuki ilişkiye dayanarak aldıkları, sanığın tanıyıp tanımadıkları hususlarının ayrıntılı olarak sorulmasından sonra, sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden, sanık hakkında eksik inceleme ve araştırma ile beraat hükümleri kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 24.12.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4342, Karar No: 2018/23634, Tarih: 19.12.2018

**9. Hukuk Dairesi         2018/4342 E.  ,  2018/23634 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 26. HUKUK DAİRESİ

MAHKEMESİ : ... 5. İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine, işe iadesine ve yasal sonuçlarına hükmedilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin kabul kararına karşı davalı avukatı istinaf başvurusunda bulunmuştur.

... Bölge Adliye Mahkemesi 26. Hukuk Dairesi davalı avukatının istinaf başvurusunu esastan reddetmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi 26. Hukuk Dairesi'nin kararı süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkili davacının davalı şirket işyerinde montaj operatörü olarak çalıştığını, davalı işverenlikçe sağlık problemleri nedeniyle işe devamsızlığı mazeret gösterilerek davacının iş akdinin feshedildiğini, feshin usul ve yasaya aykırı olduğunu, davacının amirinden kendisine daha uygun bir bölümde iş verilmesini talep ettiği halde işinde hiçbir değişiklik yapılmamış olduğunu, yine davacının raporlu olduğu gün sayısının İş Kanunu'nun 17.maddesinde belirtilen bildirim sürelerini de aşmamış olduğunu belirterek, davalı işveren feshinin geçersizliği ile davacının işe iadesine ve buna bağlı mali haklara karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının müvekkil şirketin ...Fabrikasında çalıştığını, davacının iş akdinin uzun süreli, sık sık devamsızlıkları nedeniyle, savunması alınarak 4857 Sayılı İş Kanunun 17.ve 18. maddelerine dayanılarak fesih gerekçesi açık ve net bir şekilde belirtilmek ve ayrıca kıdem ve ihbar tazminatları da ödenmek suretiyle feshedildiğini, feshin son çare olması ilkesine riayet edildiğini, fesih işleminde usul ve yasaya aykırılık olmadığını belirterek, davanın reddini savunmuştur.

C)İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

İlk derece mahkemesince, tanık anlatımlarında; davacının yaptığı iş nedeniyle sağlık sorunları yaşadığı ve bu nedenle rapor aldığı beyan edilmiştir. Dosya içerisine alınan davacının raporlu olduğu günleri gösterir belgeler incelendiğinde feshe konu edilen 2016 yılına ilişkin raporların iş akışını bozacak, engelleyecek sıklıkta olmadığı, dosya kapsamında davacının gereksiz rapor aldığına ilişkin somut bilgi ve belge bulunmadığı ve yine davacının raporları nedeniyle devamsızlık yapması durumunda iş akışının ve işin işleyişinin bozulduğuna ilişkin somut bilgi ve belge bulunmadığı anlaşılmakla davacının kasıtlı devamsızlık durumunun dosya kapsamında söz konusu olmadığı ve tüm bu nedenlerle davalı iş veren tarafından yapılan feshin haklı ve geçerli nedene dayanmadığı kanaatine varılmakla davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) İstinaf başvurusu :

İlk derece mahkemesinin kararına karşı davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

D) İstinaf başvurusu :

İlk derece mahkemesinin kararına karşı davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

E) İstinaf Sebepleri:

Davalı vekili istinaf başvurusunda; davacının iş akdinin uzun süreli, sık sık devamsızlıkları nedeniyle savunması da alınarak geçerli nedenlerle feshedildiğini, davacının 2016 yılı Eylül ayı dahil ... istirahatinin 427,5 saat viziteye çıkmasının da 104 saat olduğunu, dolayısıyla davacının bu sürede toplam 531,5 saat işinin başında olmadığını, haksız ve hukuka aykırı iddiaların yerinde olmadığını uzun süreli ve sık sık devamsızlığı nedeniyle müvekkili işyerinin normal işleyişinde ve iş akışında aksaklık ve bozulmaların olduğunu, yine devamsızlığı neticesinde bu durumun çalışma arkadaşlarına ilave iş yükü yarattığını çalışma arkadaşlarının fazla mesai yapmak durumunda kalması yanında işyeri huzuru ve çalışma düzeninin de olumsuz etkilediğini, yine müvekkili şirketin üzerine düşen özveriyi göstererek davacının talebi olmasa da sağlık durumunu gözeterek uygun çalışma koşulları olan alanlarda yer değişikliği yapıldığını buna rağmen uzun süreli devamsızlığı nedeniyle iş akdinin sonlandırılmak zorunda kalındığını, hal böyle iken mahkemece savunmalar dikkate alınmaksızın ve de bilirkişi incelemesi talepleri dikkate alınmadan davanın kabulüne karar verilmesinin doğru olmadığını belirterek yerel mahkeme kararının kaldırılarak davanın reddine karar verilmesini talep ettiklerini bildirmiştir.

F) Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti :

F) Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti :

Bölge adliye mahkemesince, sağlık sebebiyle fesih için davacının kıdemine göre ihbar öneline 6 hafta eklenmek suretiyle ardı ardına 84 gün istirahat raporunun bulunması gerekmekte olup davacı bu kadar süreyle rapor kullanmadığı gibi davalı işverenlikçe fesih bu sebebe de dayandırılmamıştır. Davacının iş akdi sık sık viziteye çıkması, istirahat raporu almasının işyerinde olumsuzluğa yol açtığı işin yürütümünü bozduğu iddiası ile İş K.nun 18.maddesi uyarınca davranıştan feshedilmiştir. Tüm dosya kapsamıyla davacının iş görme borcundan kaçınmak için kasten ve gereksiz rapor aldığına ilişkin somut belge bilgi bulunmadığı gibi, ... kurumundan celbedilen rapor bilgilerinden akut rahatsızlıkları nedeniyle hastaneye gidip muayene / tedavi olduğunun anlaşıldığı, davacı tanığı yanında davalı tanığınca da davacının rahatsızlıklarından dolayı rapor aldığının beyan edildiği, davalı gibi kurumsal firmalarda işyerinde joker elemanların bulundurulduğu, hastalık veya başka bir mazeretle işe gelemeyen işçinin yerine bu elemanların çalıştırıldığının bilinen gerçek olduğu, davalı tanığınca mazereti olan işçilerin mazeretleri doğrultusunda bölüm değişikliği yapılabildiği ifade edildiği yine davacı da başka bir işte çalışabileceğini bildirdiği halde kendisinde mevcut bel / boyun fıtıklarına rağmen boynuna takılı 3-4 kg.lık test cihazıyla çalıştırılmaya devam edildiği, bu cihazla gezmesinin mevcut rahatsızlıklarını arttıracağı gibi iyileşme sürecini de uzatacak mahiyette olduğu, tüm bunlara göre davacı yönüyle fesihte son çare ilkesine uyulmamış olduğu, davalı işveren feshinin bu sebeple geçersiz olduğu mahkemenin kabulü kararında da bir hatanın bulunmadığına karar verilmiştir.

G) Temyiz başvurusu :

Bölge Adliye Mahkemesi’nin kararına karşı davalı vekili temyiz başvurusunda bulunmuştur.

H) Gerekçe:

Davacının iş akdi sık sık aldığı istirahat raporları sonucu işyerinde meydana gelen aksama ve bu durumun oluşturduğu olumsuzluklar nedeniyle savunması da alınarak geçerli nedenle feshedilmiştir. Davacı savunmasında aldığı raporların rahatsızlıktan kaynaklandığını açıklamıştır. İş Kanun'un 18. maddesinin gerekçesinde de yer verildiği üzere işçinin sık sık rahatsızlanarak istirahat raporu alması işveren için geçerli fesih sebebidir. Dairemiz uygulaması da bu yöndedir. Açıklanan nedenle davanın geçerli nedene dayandığı gözetilerek reddi yerine yazılı gerekçe ile kabulü hatalı olup İlk Derece Mahkemesi ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozularak ortadan kaldırılmasına karar vermek gerekmiştir.

Dairemizce 4857 sayılı İş Kanunu’nun 20/3. maddesi uyarınca aşağıdaki gibi karar vermek gerekmiştir.

Hüküm: Gerekçesi yukarıda açıklandığı üzere;

1- İlk Derece Mahkemesi ile Bölge Adliye Mahkemesi’nin temyiz edilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2- Davanın REDDİNE,