muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/5581, Karar No: 2023/8318, Tarih: 31.05.2023

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalılar vekili temyiz dilekçesinde; davacının, müvekkili ... Holding AŞ'nin çalışanı olmadığını, zamanaşımı def'inin dikkate alınmadığını, hizmet süresinin hatalı belirlendiğini, net ücretin brüte çevrilmesinin hukuka aykırı olduğunu, davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazanmadığını, fazla çalışma ve hafta tatili çalışmalarının karşılığının ücret bordroları ile ödendiğini, yıllık izin ücreti, ... ... ve genel tatil ücreti hesaplamalarının hatalı olduğunu belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dosya içeriğine, bozmanın mahiyeti ve kapsamına göre taraflar arasındaki uyuşmazlık; tazminata esas giydirilmiş ücretin tespiti ile bozmaya uygun karar verilip verilmediğine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 297 nci maddesi, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 ... maddeleri.

2. 4857 sayılı ... Kanunu'nun 17 ve 32 nci maddeleri ile 120 nci maddesi atfıyla hâlen yürürlükte olan mülga 1475 sayılı ... Kanunu'nun 14 üncü maddesi.

3. Değerlendirme

1.Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 ... maddesinde yer ... sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesinin hukukça mümkün olmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçelerinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalılar vekillerinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenlere yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

31.05.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/8664, Karar No: 2009/10942, Tarih: 29.06.2009

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2009/8664 E.  ,  2009/10942 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVACILAR : ... - ...

DAVALILAR : HAZİNE- ORMAN YÖNETİMİ- ... K.T.K.

Taraflar arasındaki tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar Hazine ve Orman Yönetimi tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacılar, dava dilekçesinde sınırlarını bildirdikleri ... Köyü ... mevkiinde bulunan bir parça taşınmazın tapuda kayıtlı olmadığını, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla taşınmaz edinme koşullarının yararlarına oluştuğunu iddia ederek medeni yasanın 713. maddesi gereğince adlarına tescilini istemişlerdir. Mahkemece dava dilekçesinde sınırları yazılı 5372,90 m2 yüzölçümündeki taşınmaz hakkındaki davanın kabulü ile davacılar adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davalılar Hazine ve Orman Yönetimi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, Medeni Yasanın 713. maddesi gereğince açılan tapusuz taşınmazın tesciline ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde tespit tarihinden önce 29.04.1997 tarihinde ilanı yapılıp kesinleşen orman kadastrosu bulunmaktadır.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde genel arazi kadastrosu dava tarihinden sonra 2009 yılında yapılmıştır.

İddia, savunma ve tüm dosya içeriğine göre, dava konusu taşınmazın bulunduğu bölgede, dava tarihinden sonra, 2009 yılında arazi kadastrosu yapıldığı ve davalı taşınmaza 116 ada 2 parsel numarası verilerek kadastro tutanağı düzenlendiği anlaşılmaktadır.

Zaman bakımından kadastro mahkemesinin görev ve yetkisini düzenleyen 3402 sayılı Yasanın 26.maddesine göre mahkemenin yetki ve görevi, taşınmaz mal hakkında kadastro tutanağının düzenlendiği günde başlar. Kadastro mahkemesinin davayı görebilmesi için dava konusu taşınmaz hakkında tespit tutanağı düzenlenmesi ve yasal süre içerisinde dava açılmış olması veya taşınmaz hakkında hukuk mahkemelerinde davanın devam ediyor olması ve kesinleşmemiş olması gerekir. Yine aynı yasanın 27.maddesine göre ise, Mahalli Hukuk Mahkemelerinde görülmekte olan kadastro ile ilgili ve henüz kesinleşmemiş bulunan taşınmaz mala ilişkin davalar hakkında o taşınmaz mal için kadastro tutanağı düzenlendiği tarihte bu mahkemelerin görevi sona erer ve davalara ait dosyalar mahkemesine resen devrolunur.

Kadastro hakimi, devredilen bu dava dosyaları ile beşinci madde gereğince müdür tarafından gönderilen kadastro tutanaklarını birleştirerek 11 inci maddede yazılı şekle uygun olarak askı ilanını yaptırır. İlan süresi bitmeden duruşmaya başlanamaz. Henüz kesinleşmemiş olan davalara, kaldıkları noktadan bu Kanunda öngörülen esas ve usul dairesinde devam olunur.

Görev kamu düzenine ilişkin olup, istek olmasa bile yargılamanın her aşamasında resen gözetilmelidir.

Kadastro hakimi, devredilen bu dava dosyaları ile beşinci madde gereğince müdür tarafından gönderilen kadastro tutanaklarını birleştirerek 11 inci maddede yazılı şekle uygun olarak askı ilanını yaptırır. İlan süresi bitmeden duruşmaya başlanamaz. Henüz kesinleşmemiş olan davalara, kaldıkları noktadan bu Kanunda öngörülen esas ve usul dairesinde devam olunur.

Görev kamu düzenine ilişkin olup, istek olmasa bile yargılamanın her aşamasında resen gözetilmelidir.

O halde, bütün bu maddi ve hukuki olgulara göre, dava konusu taşınmaz hakkında tespit tutanağı düzenlendiğinden, görevsizlik kararı ile davanın kadastro mahkemesine gönderilmesi gerekir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle; davalı Hazine ve Orman Yönetiminin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde Orman Yönetimine iadesine 29.06.2009 günü karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/495, Karar No: 2020/6506, Tarih: 05.11.2020

**11. Ceza Dairesi         2017/495 E.  ,  2020/6506 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme, defterd ve belge gizleme

HÜKÜM : Asıl karar: Mahkumiyet

Ek karar: Sanık ...'ın temyiz talebinin reddi

I-Sanık ... hakkında 2008, 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik sanığın, sanık ... hakkında 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme, sanık ... hakkında 2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik sanıklar müdafilerinin temyiz talebinin incelenmesinde;

Sanık ...’ın yokluğunda verilen kararın, aynı zamanda bilinen en son adresi olan MERNİS adresine öncelikle Tebligat Kanunu’nun 21/1. maddesine göre tebliği gerekirken, doğrudan Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesi gereğince, sanık ...’ın yokluğunda verilen kararın ise öncelikle sorgusunda bildirdiği adresine Tebligat Kanunu’nun 21/1. maddesine göre tebliği gerekirken, MERNİS adresine doğrudan Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesi gereğince yapılan tebliğ işlemlerinin usulsüz olduğu anlaşılmakla; öğrenme üzerine temyizlerinin süresinde yapıldığının kabulü ile sanık ... hakkında verilen temyiz isteğinin reddine ilişkin 16.10.2015 tarihli ek karar kaldırılarak yapılan incelemede:

Aynı takvim yılında birden fazla sahte fatura düzenleme şeklinde gerçekleşen eylemlerine ilişkin olarak, sanıklar hakkında TCK’nin 43. maddesi uyarınca zincirleme suç hükümleri uygulanmayarak eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilerek tartışılan delillere, Mahkemenin oluşa uygun inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, sanıklar ... ve ... müdafileri ile sanık ...’ın diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir, ancak;

Sanıklar hakkında mütalaa ve vergi suçu raporuna uygun olarak “sahte fatura düzenleme” suçundan kamu davası açıldığı, temyize konu kararın gerekçesinde de sanıkların sahte fatura düzenledikleri ve bu şekilde vergi usul kanununa muhalefet suçunu işledikleri kabul edilmesine karşın, hüküm bölümünde "…sahte ve muhteviyatı itibari ile yanıltıcı belge kullanarak vergi kaybına neden olmak..." denilmek suretiyle gerekçe ve hüküm arasında çelişkiye neden olunması,

Sanıklar hakkında mütalaa ve vergi suçu raporuna uygun olarak “sahte fatura düzenleme” suçundan kamu davası açıldığı, temyize konu kararın gerekçesinde de sanıkların sahte fatura düzenledikleri ve bu şekilde vergi usul kanununa muhalefet suçunu işledikleri kabul edilmesine karşın, hüküm bölümünde "…sahte ve muhteviyatı itibari ile yanıltıcı belge kullanarak vergi kaybına neden olmak..." denilmek suretiyle gerekçe ve hüküm arasında çelişkiye neden olunması,

Yasaya aykırı, sanıklar ... ve ... müdafileri ile sanık ...’ın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı Kanun’un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkralarından “...bilerek sahte ve muhteviyatı itibari ile yanıltıcı belge kullanarak vergi kaybına neden olmak ...” ibarelerinin çıkartılarak yerine “...sahte fatura düzenleme” ibaresinin eklenmesi suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

II-Sanık ... hakkında 2007 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik sanığın temyiz talebinin incelenmesinde;

Sanığa yüklenen “sahte fatura düzenleme” suçunun Kanun’daki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK'nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanunun 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK'nin 223/8. maddesi gereğince DÜŞMESİNE,

III-Sanık ... hakkında 2011 takvim yılında sahte fatura düzenleme ile defter ve belge gizleme suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik sanık müdafinin temyiz talebinin incelenmesine gelince;

III-Sanık ... hakkında 2011 takvim yılında sahte fatura düzenleme ile defter ve belge gizleme suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik sanık müdafinin temyiz talebinin incelenmesine gelince;

1)Sanık ... hakkında 2011 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan açılan kamu davasında, sanığın 18.10.2010 tarihli kararla şirket hissesini devrederek şirketten ayrıldığını beyan etmesi, ibraz edilen 18.10.2010 tarihli karar fotokopisinde sanığın hisselerini ... ve...’e devrederek ortaklıktan ayrıldığı, imza yetkisinin iptal edildiği, şirket müdürlüğüne ...’ın atandığının belirtilmesi karşısında, sanığın 2011 takvim yılında sahte fatura düzenleyip düzenlemediğinin, bu suça iştirak edip etmediğinin ve maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespit edilmesi bakımından, hisse devrine ilişkin karar aslının temin edilmesi, ayrıca noter sözleşmesi ile devredilip devredilmediği, hisse devrinin Ticaret Sicil Gazetesinde tescil ve ilan edilip edilmediğinin araştırılması, gerektiğinde sanıktan hisse devralan şahıslar da tanık sıfatıyla dinlenerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayin edilmesi gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ve araştırma ile karar verilmesi,

2)5271 sayılı CMK'nin 225. maddesi uyarınca hükmün konusu, duruşmanın neticesine göre iddianamede gösterilen fiil ve failden ibaret olup, iddianamede açıklanan ve suç oluşturduğu ileri sürülen fiilin dışına çıkılarak açılmayan davadan yargılama yapılıp hüküm kurulmasının mümkün bulunmadığı; 213 sayılı VUK’nin 367. maddesi uyarınca kovuşturma şartı olan vergi dairesi başkanlığının 06.06.2011 tarih, 54 sayılı mütalaasına rağmen sanık hakkında defter ve belge gizleme suçundan kamu davası açılmadığı halde iddianame dışına çıkılarak "defter ve belge gizleme" suçundan hüküm kurulması,

3)Kabule göre de;

a)Sanık hakkında mütalaa ve vergi suçu raporuna uygun olarak “sahte fatura düzenleme” suçundan kamu davası açıldığı, temyize konu kararın gerekçesinde de sahte fatura düzenlediği ve bu şekilde vergi usul kanununa muhalefet suçunu işlediği kabul edilmesine karşın, hüküm bölümünde "…sahte ve muhteviyatı itibari ile yanıltıcı belge kullanarak vergi kaybına neden olmak..." denilmek suretiyle gerekçe ve hüküm arasında çelişkiye neden olunması,

b)Aynı takvim yılında birden fazla sahte fatura düzenlediği iddia ve kabul olunan sanık hakkında TCK’nin 43. maddesi uyarınca zincirleme suç hükümleri uygulanmayarak eksik ceza tayini,

c)5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ceza miktarı yönünden sanığın kazanılmış haklarının saklı tutulmasına, 05.11.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3323, Karar No: 2013/6394, Tarih: 25.04.2013

**9. Ceza Dairesi         2013/3323 E.  ,  2013/6394 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Mala zarar verme

Hüküm : 765 sayılı TCK'nın 516/3, 522, 72, 647 sayılı Kanunun 4, 5. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine incelenen dosya kapsamına göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Suç tarihi itibariyle temel adli para cezasının 450 TL'den fazla olamayacağının gözetilmemesi suretiyle fazla adli para cezası tayini,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle BOZULMASINA, bu hususun yeniden yargılama yapılmaksızın CMUK'nın 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan 765 sayılı TCK'nın 516/3. maddesi uyarınca doğrudan uygulanan temel adli para cezasının "450 TL"ye, sonuç adli para cezasının ise "1590 TL" ye indirilmesi suretiyle diğer yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 25.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/19835, Karar No: 2015/29610, Tarih: 22.10.2015

**9. Hukuk Dairesi         2015/19835 E.  ,  2015/29610 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine, işe iadesine ve yasal sonuçlarına hükmedilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili müvekkilinin davalı işyerinde teknisyen olarak çalıştığını davalı işverenin fesih gerekçesinin gerçeği yansıtmadığını, müvekkilinin 2013 yılında ve 2014 yıl başında fazla mesailere yıllık muvafakat imzası vermemelerine rağmen 2013 yılında iş kanununa göre yasal sınırların da üstüne fazla mesai çalışmasında bulunulduğunu, işyerinde haftalık 45 saatin üstünde haftalık çalışma süreleri söz konusu olduğunu, feshin sendikal nedenlerle gerçekleştirildiğini, müvekkilinin diğer iş akdi feshedilen 3 işçi ile birlikte işyerinde sendikal örgütlenmeye öncülük yaparak işyeri çalışanlarının sendikalaşmasını sağladıklarını, davalı işverenin müvekkilimin kıdem ve ihbar tazminatını ödemesine göre artık haklı fesih nedenlerine de dayanamayacağından haklı ve geçerli fesih iddiasında bulunamayacağından beyanla davanın kabulünü talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili davacının sendika üyeliği nedeni ile iş akdinin feshedildiği iddialarının ve dava dilekçesinde ileri sürdüğü iddialarının dayanağı bulunmadığını, davacının iş akdinin feshedilmesinin yetki süresine veya sendikalaşma sürecine hiçbir etkisi olmadığının da açık olduğunu, müvekkili işyerinde halihazırda birçok çalışan sendika üyesi olduğunu, davacının sendikal tazminat talebinin haksız kazanca yönelik olduğunu, davacının iş akdinin davranışlarındaki olumsuzluklar nedeni ile kıdem ve ihbar tazminatları ödenmek suretile feshedildiğini beyanla davanın reddini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davacının işyeri barışını ve huzurunu bozduğu iddia edilmişse de bunun açık ve kesin olarak belirtilmediği gerekçesiyle feshin geçersizliğine, 6356 sayılı Kanun’un 25/5 maddesi uyarınca işverenin işe başlatması veya başlatmaması şartına bağlı olmaksızın davacının 1 yıllık ücreti tutarında sendikal tazminatın davalıdan alınarak davacıya verilmesine, davacının süresi içinde müracaatı üzerine davalı işveren tarafından davacının boşta geçen sürelere ilişkin 4 aylık ücret ve sosyal haklarının davacıya ödenmesine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

4857 sayılı İş Kanunu’nun 21. maddesi uyarınca, mahkemece feshin geçersizliğine karar verildiğinde, işçinin başvurusu üzerine işveren tarafından bir ay içinde işe başlatılmaz ise, işçiye ödenmek üzere en az 4, an çok 8 aylık ücreti tutarında tazminatın belirlenmesi gerekir. Dairemizin yerleşik uygulaması gereği, iş güvencesi niteliğindeki bu tazminat işçinin kıdemi, fesih sebebi gibi olgular dikkate alınarak belirlenmelidir. Maddenin alt ve üst sınırları aşılamaz. Üst sınırın aşılmasının tek istisnası 6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu’nun 25. maddesindeki sendikal nedenle yapılan fesihlerdir. Bu kanun yürürlüğe girdikten sonra sendikal nedenle yapılan fesihlerde tazminat; işçinin başvurusu, işe başlatma ve başlatılmama şartına bağlı olmaksızın işçinin en az bir yıllık ücreti tutarında belirlenecektir. Dairemizin uygulaması bu yöndedir. (12.12.2013 gün ve 2013/8422 Esas, 2013/33052 Karar sayılı ilamımız). Dairemiz yıllık ücretli izinle ilgili 53. maddedeki kıdem sürelerini dikkate alarak 6 ay ile 5 yıl arasında kıdemi olan işçi için 4, 5 yıl ile 15 yıl arasında kıdemi olan işçi için 5, 15 yıldan fazla kıdemi olan işçi için 6 aylık ücreti tutarında işe başlatmama tazminatın belirlenmesini öngörmekte, fesih sebebine göre bu miktarlarda azami sınır 8 aya kadar da çıkmaktadır.

Somut olayda, davacının iş sözleşmesinin feshinin geçerli nedene dayandığı somut ve inandırıcı delillerle ispatlanmadığından feshin geçersizliğine karar verilmesi yerindedir. Mahkemece davacının sendikal tazminat talebinin kabulüne karar verilmiş ise de ilgili sendika cevap yazısından, davacının fesih tarihinden iki yıl önce sendikaya üye olduğu, sendikanın işyerinde yeterli çoğunluğa ulaştığı, halen işyerinde sendikalı çalışanların bulunduğu, davacı tarafından emsal olarak sunulan Kocaeli 2. İş Mahkemesi’nin 2014/119 ve 2014/120 esas sayılı dosyalarında davacıyla aynı tarihlerde iş sözleşmeleri feshedilen işçiler tarafından aynı işverenliğe karşı açılan sendikal tazminat istemli işe iade davalarında sendikal tazminata karar verildiği görülmekteyse de, kararların davalı tarafından temyizi üzerine Dairemizin 2015/8081, 2015/8082 esas dosyalarında sendikal tazminatın kaldırılıp işe başlatmama tazminatının 4857 sayılı İş Kanunu’nun 21. maddesi uyarınca belirlendiği, davacının sendikal nedeni somut olarak kanıtlayamadığı anlaşıldığından feshin sendikal nedene dayandığının kabulü hatalıdır.

4857 sayılı İş Yasasının 20/3 maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

HÜKÜM:

Yukarda açıklanan gerekçe ile;

1. Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. Feshin GEÇERSİZLİĞİNE ve davacının İŞE İADESİNE,

3. Davacının yasal süre içinde başvurusuna rağmen davalı işverence süresi içinde işe başlatılmaması halinde ödenmesi gereken tazminat miktarının davacının kıdemi, fesih nedeni dikkate alınarak takdiren davacının 6 aylık brüt ücreti tutarında BELİRLENMESİNE,

HÜKÜM:

Yukarda açıklanan gerekçe ile;

1. Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. Feshin GEÇERSİZLİĞİNE ve davacının İŞE İADESİNE,

3. Davacının yasal süre içinde başvurusuna rağmen davalı işverence süresi içinde işe başlatılmaması halinde ödenmesi gereken tazminat miktarının davacının kıdemi, fesih nedeni dikkate alınarak takdiren davacının 6 aylık brüt ücreti tutarında BELİRLENMESİNE,

4. Davacı işçinin işe iadesi için işverene süresi içinde müracaatı halinde hak kazanılacak olan ve kararın kesinleşmesine kadar en çok 4 aya kadar ücret ve diğer haklarının davalıdan tahsilinin GEREKTİĞİNE,

5. Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

6. Davacının yaptığı 276.20 TL yargılama giderinin davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine, davalının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına,

7. Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.500 TL ücreti vekaletin davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

8. Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde ilgilisine iadesine,

Kesin olarak oybirliği ile 22/10/2015 günü karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/57295, Karar No: 2011/34042, Tarih: 20.09.2011

**2. Ceza Dairesi         2009/57295 E.  ,  2011/34042 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Elektrik Enerjisi Hırsızlığı

HÜKÜM : MAHKUMİYET

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın daha önce kasıtlı bir suçtan mahkum olduğu anlaşıldığından, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilebilmesi için aranan, 5271 Sayılı CMK’nın 231/6.maddesinin (a) bendinde yazılı “kasıtlı bir suçtan mahkum olmama” koşulunun bulunmaması nedeniyle, sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilemeyeceği belirlenerek yapılan incelemede;

5237 sayılı TCK.nun 145.maddesinde yer alan "malın değerinin az olması" kavramının daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca ihtiyacı kadar ve değeri az olan şeyin alınmasını ifade ettiği ve olayın özelliği değerlendirilerek yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden, somut olaydaki kaçak elektrik kullanma suçunun işleniş şekline göre uygulama olanağı bulunmayan anılan madde uyarınca yazılı şekilde sanık hakkında uygulanan cezadan indirim yapılmışsa da aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 20/09/2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.