muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/390, Karar No: 2013/1568, Tarih: 08.02.2013

Bu durumda yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l.4.1974 tarih 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere, görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun 706., Borçlar Kanunu'nun 213. ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Anılan türdeki uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle murisin asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan, bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında, birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de, Ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, murisin sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı hususlarının araştırılmasında ve satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile muris arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Öte yandan, murisin sağlığında hak dengesini gözeten kabul edilebilir ölçüde ve tüm mirasçıları kapsar biçimde bir paylaştırma yapmış olması halinde mal kaçırmak kastından söz edilmeyeceğinden, olayda 1.4.1974 tarih 1/2 sayılı Yargıtay İnançları Birleştirme Kararının uygulanamayacağı da kuşkusuzdur.

Somut olayda, murisin, dava dışı mirasçıları da dahil olmak üzere tüm mirasçılarına sağlığında mal ya da başka bir hak kazandırıp kazandırmadığı, kazandırmış ise bu kazandırmalarda hak dengesini gözetip gözetmediği yeterince araştırılmamış; davacıya verdiği savunulan bir kısım taşınmazların kayıtları da dosyaya getirtilmemiştir.

Hal böyle olunca, öncelikle davacının diğer kardeşleri aleyhine aynı nedenle açtığı davaların eldeki dava ile birleştirilmesi; ondan sonra, muris tarafından sağlığında tüm mirasçılarına kazandırılan taşınır ve taşınmaz mallar ile hakların araştırılması, tapu kayıtları ve varsa öteki delil ve belgelerin mercilerinden getirtilmesi, her bir mirasçıya nakledilen malların ve hakların nitelikleri ve değerleri hakkında uzman bilirkişilerden rapor alınması, gerektiğinde dava dışı mirasçıların da tanık sıfatıyla bilgilerine başvurulması, böylece yukarda değinilen anlamda bir paylaştırma kastının bulunup bulunmadığının açıklığa kavuşturulması ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik araştırma ile yazılı biçimde hüküm kurulması isabetsizdir.

Davacının temyiz itirazı yerindedir. Kabulüyle, hükmün açıklanan nedenden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK.'nın 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 08.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/10200, Karar No: 2024/10887, Tarih: 09.09.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/10200 E.  ,  2024/10887 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 30. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/1395 E., 2024/1485 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 26. İş Mahkemesi

SAYISI : 2023/335 E., 2024/155 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesinin 21.06.2022 tarihli kararı ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesinin 05.07.2023 tarihli ve 2023/2450 Esas, 2023/2801 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesi kararının ortadan kaldırılmasına, dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin kaldırma kararı üzerine yeniden yargılama yapan İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak esas hakkında yeniden hüküm kurulmak suretiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre iş sözleşmesi 18.06.2012 tarihinde sona eren davacı ıslah dilekçesi ile dava değerini 1.840,46 USD'ye yükseltmiş, kaldırma kararı sonrasında yapılan yargılama neticesinde alınan ek raporda davacının 4.564,35 USD alacağının bulunduğu tespit edilmiştir. İlk Derece Mahkemesince reddedilen ve temyize konu edilen toplam miktar 4.564,35 USD olup bu miktar (Merkez Bankası efektif satış kuruna göre TL'ye çevrilmesi ile hesaplanan 147.095,76 TL), Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibarıyla kesinlik sınırı olan 378.290,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davacı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde ilgilisine iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

09.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/2151, Karar No: 2021/16930, Tarih: 02.11.2021

**6. Ceza Dairesi         2021/2151 E.  ,  2021/16930 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Nitelikli hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını ihlal etme, mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I-Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükme ilişkin yapılan temyiz incelemesinde;

14/04/2011 tarihinde yayınlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen ek 2. madde uyarınca doğrudan verilen 3.000 TL'ye kadar olan adli para cezalarından ibaret mahkumiyet hükümleri kesin olup, suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan dolayı tayin edilen 1.320 TL adli para cezasına ilişkin hükmün, cezanın türü ve miktarı itibariyle temyizi mümkün bulunmadığından, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi gereğince suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazının tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

II-Suça sürüklenen çocuk hakkında nitelikli hırsızlık suçundan kurulan hükme ilişkin yapılan temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

III-Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığını ihlal etme suçundan kurulan hükme ilişkin yapılan temyiz incelemesinde;

Suç tarihinde (15-18) yaş aralığında olan suça sürüklenen çocuğun eylemine uyan ve 5237 sayılı TCK'nın 116/2, 119/1-c, 31/3. maddelerine uyan iş yeri dokunulmazlığını ihlal etme suçu için öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı Kanun’un 66/1-e, 66/2. maddelerinde öngörülen 5 yıl 4 aylık asli zamanaşımının karar tarihi olan 13/04/2016 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğname gerekçesine aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı

Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi uyarınca zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 02.11.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/4528, Karar No: 2007/1924, Tarih: 13.02.2007

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2006/4528 E.  ,  2007/1924 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... ile davalı ....... Vs. aralarındaki İstihkak davası hakkında. Konya Ereğli İcra Mahkemesinden verilen 27.01.2006 gün ve 171-15 sayılı hükmün davacı .vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşuldu.

K A R A R

İncelenmesine gerek duyulan davalı tarafından ibraz edilen İlçe Tarım Müdürlüğünce düzenlenmiş Sığır Cinsi Hayvan Pasaportlarının düzenlenme tarihlerinin ilgili kurumdan sorularak alınan cevap eklendikten sonra gönderilmek üzere dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 13.02.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/14570, Karar No: 2010/10916, Tarih: 26.10.2010

**4. Hukuk Dairesi         2009/14570 E.  ,  2010/10916 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... (kendisine asaleten, Küçük ...'ye velayeten) vekili Avukat ... tarafından, davalı ... ve diğeri aleyhine 09/07/2008 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 15/09/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, trafik kazası nedeniyle desteğin ölümünden dolayı uğranılan maddi ve manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir Yerel mahkemece istem reddedilmiş; karar, davacı tarafından temyiz olunmuştur.

Dava konusu kaza nedeniyle ... 4. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2008/9348-2009/25 sayılı karar ile, davalılardan araç sürücüsü ...' un beraetine karar verildiği; ancak, kararın henüz kesinleşmediği anlaşılmaktadır.

Borçlar Yasası'nın 53. maddesi gereğince ceza mahkemesinin beraat kararı, hukuk yargıcı yönünden bağlayıcı değilse de ceza mahkemesince belirlenecek maddi olgular hukuk yargıcı yönünden de bağlayıcıdır. Dava konusu olayın özelliği nedeniyle ceza mahkemesindeki davanın sonucu beklenmeli ve ondan sonra tüm kanıtlar birlikte değerlendirilerek varılacak sonuca uygun bir karar verilmelidir.

Yerel mahkemece açıklanan yönler gözetilmeyerek, yerinde olmayan gerekçeyle yazılı biçimde karar verilmiş olması, usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenle BOZULMASINA; bozma nedenine göre öteki temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 26/10/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13130, Karar No: 2015/11518, Tarih: 09.06.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/13130 E.  ,  2015/11518 K.**

**"İçtihat Metni"**

İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasındaki dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca duruşmalı olarak incelenmesi süresi içinde davalı vekili tarafından istenilmekle, duruşma için tebliğ edilen 09.06.2015 günü belirlenen saatte temyiz eden davalı .. adına vasi .. vekili Av... geldi. Karşı taraftan gelen olmadı. Gelenin huzuru ile duruşmaya başlandı. Duruşmada hazır bulunan tarafın sözlü açıklamaları dinlendi. Duruşmanın bittiği bildirildi. Dosyadaki belgeler incelendi. Gereği görüşüldü:

1.Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2.Taraflar arasında işçiye ödenen aylık ücretin miktarı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununda 32 nci maddenin ilk fıkrasında, genel anlamda ücret, bir kimseye bir iş karşılığında işveren veya üçüncü kişiler tarafından sağlanan ve para ile ödenen tutar olarak tanımlanmıştır.

Ücret kural olarak dönemsel (periyodik) bir ödemedir. Kanunun kabul ettiği sınırlar içinde tarafların sözleşme ile tespit ettiği belirli ve sabit aralıklı zaman dilimlerine, dönemlere uyularak ödenmelidir. Yukarıda değinilen Yasa maddesinde bu süre en çok bir ay olarak belirtilmiştir.

İş sözleşmesinin tarafları, asgarî ücretin altında kalmamak kaydıyla sözleşme özgürlüğü çerçevesinde ücretin miktarını serbestçe kararlaştırabilirler. İş sözleşmesinde ücretin miktarının açıkça belirtilmemiş olması, taraflar arasında iş sözleşmesinin bulunmadığı anlamına gelmez. Böyle bir durumda dahi ücret, Borçlar Kanunun 323 üncü maddesinin ikinci fıkrasına göre tespit olunmalıdır. İş sözleşmesinde ücretin kararlaştırılmadığı hallerde ücretin miktarı, işçinin kişisel özellikleri, işyerindeki ya da meslekteki kıdemi, meslek unvanı, yapılan işin niteliği, iş sözleşmesinin türü, işyerinin özellikleri, emsal işçilere o işyerinde ya da başka işyerlerinde ödenen ücretler, örf ve adetler göz önünde tutularak belirlenir.

4857 sayılı Yasanın 8 inci maddesinde, işçi ile işveren arasında yazılı iş sözleşmesi yapılmayan hallerde en geç iki ay içinde işçiye çalışma koşullarını, temel ücret ve varsa eklerini, ücret ödeme zamanını belirten bir belgenin verilmesi zorunlu tutulmuştur. Aynı yasanın 37 nci maddesinde, işçi ücretlerinin işyerinde ödenmesi ya da banka hesabına yatırılması hallerinde, ücret hesap pusulası türünde bir belgenin işçiye verilmesinin zorunlu olduğu hükme bağlanmıştır. Usulünce düzenlenmiş olan bu tür belgeler, işçinin ücreti noktasında işverenden sadır olan yazılı delil niteliğindedir. Kişi kendi muvazaasına dayanamayacağından, belgenin muvazaalı biçimde işçinin isteği üzerine verildiği iddiası işverence ileri sürülemez. Ancak böyle bir husus ileri sürülsün ya da sürülmesin, muvazaa olgusu mahkemece resen araştırılmalıdır.

Çalışma yaşamında daha az vergi ya da sigorta pirimi ödenmesi amacıyla zaman zaman, iş sözleşmesi veya ücret bordrolarında gösterilen ücretlerin gerçeği yansıtmadığı görülmektedir. Bu durumda gerçek ücretin tespiti önem kazanır. İşçinin kıdemi, meslek unvanı, fiilen yaptığı iş, işyerinin özellikleri ve emsal işçilere ödenen ücretler gibi hususlar dikkate alındığında imzalı bordrolarda yer alan ücretin gerçeği yansıtmadığı şüphesi ortaya çıktığında, bu konuda tanık beyanları gözetilmeli ve işçinin meslekte geçirdiği süre, işyerinde çalıştığı tarihler, meslek unvanı ve fiilen yaptığı iş bildirilerek sendikalarla, ilgili işçi ve işveren kuruluşlarından emsal ücretin ne olabileceği araştırılmalı ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek bir sonuca gidilmelidir.

Somut olayda davacı aylık ücretinin 1.800,00 TL olduğunu iddia etmiştir. Mahkemece ..’nden yapılan emsal ücret araştırmasına göre davacının 1.500,00-2.500,00 TL alabileceği bildirilmiştir. Mahkemece davacı iddiası, tanık beyanları doğrultusunda ücretinin 1.800,00 TL olduğu kabul edilerek hesaplama yapılmıştır.

Davacının ücretinin miktarı taraflar arasında tartışmalıdır. Davalı davacının daha önceden çalıştığını iddia ettiği teknisyenler odasından bildirilen yazı içeriğini kabul etmemiştir. Yapılan emsal ücret araştırması davalı itirazı da dikkate alındığında yeterli olmayıp işçi ve işveren sendikaları ile meslek odalarından emsal ücretin ne olabileceği araştırılmalı ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek bir sonuca gidilmelidir.

3. Mahkeme ortalama tanık beyanlarına itibarla kış aylarında 08:30-18:00, yazın 08:30-19:00 saatleri arasında 1 saat ara dinlenmesi yaparak yazın haftada 57 saat çalıştığını, 12 saat kışın ise 6 saat fazla mesai yapıldığını kabul etmiştir. Mahkeme ayrıca nöbet günleri 24 saat çalıştığını bu nöbetlerde HGK gereği günde 10 saat çalışıldığını ve bu çalışmanın tamamını 10 saat fazla çalışma kabul etmiştir. Bilirkişi ise 10 saati ayrı bir nöbet başlığı adı altında 10 saat olarak hesaplamıştır.

3. Mahkeme ortalama tanık beyanlarına itibarla kış aylarında 08:30-18:00, yazın 08:30-19:00 saatleri arasında 1 saat ara dinlenmesi yaparak yazın haftada 57 saat çalıştığını, 12 saat kışın ise 6 saat fazla mesai yapıldığını kabul etmiştir. Mahkeme ayrıca nöbet günleri 24 saat çalıştığını bu nöbetlerde HGK gereği günde 10 saat çalışıldığını ve bu çalışmanın tamamını 10 saat fazla çalışma kabul etmiştir. Bilirkişi ise 10 saati ayrı bir nöbet başlığı adı altında 10 saat olarak hesaplamıştır.

Öncelikle 24 saatlik çalışmalarda günlük 11 saatlik çalışma sınırı aşıldığından haftalık değil 11 saatlik çalışmayı aşan günler açısından 10 saatin dinlenme olarak kullanıldığı kabul edilerek günde 14 saat çalıştığı haftalık 45 saatli çalışma süresi aşılmasa da 11 saati aşan 3 saatlik kısmın fazla çalışma niteliğinde olduğu kabul edilmelidir.

Bazı bordrolarda fazla çalışma tahakkuku bulunduğu ancak bu ödemenin 1 gün ve 7,5 saat esasına göre verildiği, davacının çalışmasının zamsız kısmının ücretle birlikte ödendiği %50 zamlı kısmın hüküm altına alınması gerektiği dikkate alınmadan hatalı hesaplama içeren rapora itibarla hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

4. Asgari geçim indirimi alacağının tahakkuk ettirildiği anlaşıldığından ödeme hususu araştırılarak bu ayların hesaplamalarda dışlanması gerektiğinin dikkate alınmaması hatalı olup kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, Yargıtay duruşmasında kendisini vekille temsil ettiren davalı taraf yararına takdir olunan 1.100,00 TL avukatlık ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine, 09/06/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/10056, Karar No: 2009/10948, Tarih: 01.12.2009

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2009/10056 E.  ,  2009/10948 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece bir kez bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor hüküm kurmaya yeterli değildir.

Şöyle ki;

1-2942 sayılı Yasanın 4650 sayılı Yasayla değişik 15. maddesinin son fıkrası uyarınca bilirkişilerce yapılan değer tespitinde, idarece belgelerin mahkemeye verildiği gün (dava tarihi) esas tutulur. Buna göre tarım arazisi olan dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihindeki (2009 yılı) mevki ve şartlarına (kuru ya da sulu arazi niteliğine) göre ve olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelirinin tespitinde, münavebeye alınacak ürünlerin 2009 yılına ait dekar başına ortalama verimi ve üretim giderleri ile kg. başına toptan satış fiyatlarının esas alınması gerekir. Kural böyle iken bilirkişilerce düzenlenen raporda İl Tarım Müdürlüğünce 2008 yılı veri listesindeki buğday, arpa için dekar başına en yüksek verim ve karpuz için toptan kg başına en yüksek satış fiyatı esas alınmak suretiyle taşınmazın net gelirinin dolayısıyla değerinin yükseltilmesi,

2-Yargılama sırasında vekille temsil edilen davacı yararına vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken bu konuda olumlu olumsuz bir hüküm kurulmamış olması ,

Doğru görülmemiştir.

Mahkemece usuli kazanılmış hak dikkate alınarak İl Tarım Müdürlüğünden kuru-sulu ayrımı yapılmak üzere 2009 yılına ilişkin dekar başına ortalama verimi ve üretim giderleri ile kg. başına toptan satış fiyatlarını gösterir biçimde veri cetvelleri getirtilerek (ortalama değerleri esas alır biçimde) bilirkişi kurulundan ek rapor alınmalı ve oluşacak sonuca göre karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 01.12.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/24992, Karar No: 2015/4173, Tarih: 12.03.2015

**17. Hukuk Dairesi         2014/24992 E.  ,  2015/4173 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkiline kasko sigortalı araçta meydana gelen 2.225,94 TL hasar bedelinin sigortalıya ödendiğini, olayda davalı sürücünün kusurlu olduğunu, davalılar hakkında ....İcra Müdürlüğü'nün 2012/11084 sayılı dosyasında icra takibi yapıldığını, davalıların takibe itiraz ettiğini belirterek itirazın iptali ile takibin devamına ve inkar tazminatına karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar, kusuru, hasar miktarını kabul etmediklerini, maddi tazminat talebinin kalem kalem açıklanmadığını, davanın değeri itibariyle Sulh Hukuk Mahkemelerinin görevli olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulü ile davalıların .....İcra Müdürlüğü'nün 2012/11084 sayılı takip dosyasına vaki itirazlarının iptali ile takibin devamına, asıl alacak üzerinden hesaplanacak %20 icra inkar tazminatının davalılardan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde, özellikle oluşa uygun olarak düzenlenen uzman bilirkişi raporunda belirtilen kusur oranının ve maddi tazminata ilişkin hesaplamanın hükme esas alınmasında bir usulsüzlük bulunmamasına göre davalılar vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, kasko sigorta sözleşmesine ve halefiyet kurallarına göre itirazın iptali şeklinde açılan rücuen tazminat istemine ilişkindir.

Davalı taraf, kusuru oranında gerçek zarar miktarından sorumludur. Gerçek zararın tespiti, bilirkişi incelemesini ve dolayısıyla yargılama yapılmasını gerektirir. Sonuçta, bilirkişi raporunda belirlenen gerçek zarar ile davacı tarafın talebinin aynı miktarda bulunması tazminatın belirli (likit, muayyen) olduğunu göstermez.

Somut olayda da, davalı tarafın sorumlu olacağı tazminat miktarı bilirkişi incelemesi ile tespit edilmiştir. Bu durumda mahkemece, tazminat miktarı belirli (muayyen, likit) olmadığından, şartları bulunmayan icra inkar tazminatı talebinin reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı olduğu gibi davalılar aleyhine icra inkar tazminatına hükmedilmesi doğru değil, bozma sebebi ise de; bu konudaki yanılgının giderilmesi yargılamanın tekrarını gerektirir nitelite görülmediğinden, 6100 Sayılı HMK'nın geçici 3.maddesi delaletiyle mülga, 1086 Sayılı HUMK'nun 438/7.maddesi uyarınca hükmün düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1 nolu bentte açıklanan nedenlerle davalılar vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, 2 nolu bentte açıklanan nedenlerle davalılar Şenay ve ... vekillerinin temyiz itirazının kabulü ile hüküm fıkrasının 1.bendinin 3.satırında yazılı "Alacak davalı yanca bilinebilir durumda olduğundan asıl alacak üzerinden hesaplanacak %20 icra inkar tazminatının davalılardan alınıp, davacıya verilmesine" tümcesinin hüküm fıkrasından çıkartılarak yerine "hükmedilecek tazminat miktarı belirli (likit) olmayıp, yargılama yapılmasını gerektirdiğinden şartları bulunmayan icra inkar tazminatı talebinin reddine" tümcesinin yazılmasına ve hükmün bu şekli ile DÜZELTİLEREK ONANMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalılara geri verilmesine 12.3.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.