muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/33109, Karar No: 2020/796, Tarih: 03.02.2020

**19. Ceza Dairesi         2019/33109 E.  ,  2020/796 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : 5941 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet (Temyiz İsteminin Reddi)

Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince CMK'nin 296/1. maddesi gereği verilen "temyiz isteminin reddi" (ek) kararın sanıklar müdafi tarafından temyiz edilmesi üzerine, CMK'nin 296/2. maddesi gereği bu hususta bir karar verilmek üzere; dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

5271 sayılı CMK'nin, temyiz edilemeyecek kararları düzenleyen, 286/2-d maddesinin Anayasa Mahkemesinin 27/12/2018 tarihli ve 2018/71 E. 2018/118 K. sayılı kararıyla iptal edilmeden önceki hali;

"...d) (Değişik : 6545 - 18.6.2014 / m.78) İlk derece mahkemelerinin görevine giren ve kanunda üst sınırı iki yıla kadar (iki yıl dâhil) hapis cezasını gerektiren suçlar ve bunlara bağlı adli para cezalarına ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararları,...

Temyiz edilemez." şeklinde iken,

15.02.2019 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 27/12/2018 tarihli ve 2018/71 E. 2018/118 K. sayılı kararıyla; CMK'nin 286/2-d maddesi; Bölge Adliye Mahkemelerince sanık hakkında ilk defa verilecek mahkumiyet kararlarına karşı üst derece yargı denetimi (temyiz) yolunun kapatılmasının, AİHS'ye ek 7. nolu protokole ve Anayasa'nın 36. maddesine aykırı olması gerekçesiyle iptal edilmiştir.

İptal kararı üzerine, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanun'un 7. maddesiyle yeniden düzenlenen CMK'nin 286/2-d maddesinin son hali;

"...d) İlk defa bölge adliye mahkemesince verilen ve 272 nci maddenin üçüncü fıkrası kapsamı dışında kalan mahkûmiyet kararları hariç olmak üzere, ilk derece mahkemelerinin görevine giren ve kanunda üst sınırı iki yıla kadar (iki yıl dâhil) hapis cezasını gerektiren suçlar ve bunlara bağlı adlî para cezalarına ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararları,

... Temyiz edilemez." şeklinde düzenlenmiştir.

5271 sayılı CMK'nin 286/2-e maddesi ise;

"...e) Adlî para cezasını gerektiren suçlarda ilk derece mahkemelerinden verilen hükümlere ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararları,

Temyiz edilemez." hükmünü içermektedir.

Buna göre; 7165 sayılı Kanunla yapılan değişiklik sonrasında,

5271 sayılı CMK'nin 286/2-e maddesinde yer alan; adlî para cezasını gerektiren suçlarda ilk derece mahkemelerinden verilen hükümlere ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararlarına karşı temyiz yolunun kapalı olduğuna ilişkin düzenleme; kanunlarda sadece adli para cezası gerektiren suçlarla ilgili olarak ilk derece mahkemelerince kurulan her türlü hükme karşı istinaf yoluna başvurulması sonucu; Bölge Adliye Mahkemelerince sanık hakkında ilk kez mahkumiyet hükmü kurulmaksızın verilecek diğer kararlar (esastan reddi, düzeltilerek esastan reddi vb.) için uygulanma kabiliyeti olan bir hükümdür.

7165 sayılı kanunla yeniden düzenlenen CMK'nin 286/2-d maddesinde yer alan; sanık hakkında ilk kez Bölge Adliye Mahkemelerince kurulacak mahkumiyet hükümlerinin, CMK'nin 272/3. maddesi kapsamı dışında kalması kaydıyla, temyiz yoluna dair istisnalardan hariç tutulmasına dair hüküm, CMK'nin 286/2. maddesinde yer alan tüm temyiz istisnalarına yönelik maddeye yeni ve farklı bir ölçüt getiren, sonradan yürürlüğe giren ve özel bir hüküm niteliğinde "istisnanın istisnası" olarak yorumlanması gereken bir hükümdür. Dolayısıyla, 7165 sayılı Kanunla yeniden düzenlenen CMK'nin 286/2-d maddesinin yürürlüğe girdiği 28.02.2019 tarihi ve sonrasında; temyiz yolu açık olan kararlar içerisine; ilk defa Bölge Adliye Mahkemesince verilen ve CMK'nin 272/3. maddesi kapsamı dışında kalan mahkumiyet kararları da eklenmiştir.

Anayasa Mahkemesi kararlarının geriye yürümezliği ilkesi ve Ceza Muhakemesi Kanunu hükümlerinin de ancak yürürlüğe girdikten sonra uygulanabileceği birlikte gözetildiğinde, bu hükmün ortaya çıkardığı bu yeni istisnai durumun, ancak 7165 sayılı Kanunun yürürlüğe girdiği 28.02.2019 ve sonrasında sanık hakkında ilk kez Bölge Adliye Mahkemelerince verilen mahkumiyet hükümlerine karşı yapılacak temyiz istemlerinde uygulanabilmesi mümkündür.

Sonuç olarak 7165 sayılı Kanunla yeniden düzenlenen CMK'nin 286/2-d maddesinin uygulanabilmesi için;

- 7165 sayılı Kanun'un yürürlüğe girdiği 28.02.2019 ve sonrasında, sanık hakkında ilk defa Bölge Adliye Mahkemesince bir "mahkumiyet" kararı verilmiş olması,

- Verilen bu mahkumiyet kararının, CMK'nin 272/3. maddesi kapsamı (3000 TL'ye kadar (3000 TL dahil) adli para cezaları) dışında kalması gerekecektir.

Yukarıdaki açıklamalar ışığında somut uyuşmazlıkta;

Sonuç olarak 7165 sayılı Kanunla yeniden düzenlenen CMK'nin 286/2-d maddesinin uygulanabilmesi için;

- 7165 sayılı Kanun'un yürürlüğe girdiği 28.02.2019 ve sonrasında, sanık hakkında ilk defa Bölge Adliye Mahkemesince bir "mahkumiyet" kararı verilmiş olması,

- Verilen bu mahkumiyet kararının, CMK'nin 272/3. maddesi kapsamı (3000 TL'ye kadar (3000 TL dahil) adli para cezaları) dışında kalması gerekecektir.

Yukarıdaki açıklamalar ışığında somut uyuşmazlıkta;

İlk derece mahkemesi tarafından, sanıklar hakkında "karşılıksızdır işlemi yapılmasına sebebiyet verme" suçundan açılan davanın şikayetçinin yetkili hamil olmaması nedeniyle şikayet hakkının düşürülmesine karar verilmiş, müşteki vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması sonucu; Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince yapılan duruşmalı istinaf incelemesi sonucunda, 21.01.2019 tarihinde, sanıkların eylemlerinin suç oluşturduğu sabit olmakla her birinin ayrı ayrı öncelikle 1150 gün adli para cezasıyla, devamla günlüğü 100 TL'den paraya çevrilerek çekin karşılıksız kalan ksımından az olmamak üzere 115.000 TL adli para cezasıyla cezalandırılmalarına ve güvenlik tedbirlerine dair ilk kez mahkumiyet hükmü verilmiştir. Hükme karşı sanıklar müdafii tarafından yapılan temyiz başvurusu hakkında, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından temyiz isteminin reddine dair ek karar verilmiş ve bu karara karşı da süresinde temyiz başvurusunda bulunulduğu görülmüştür. Dosya henüz temyiz incelemesinde iken, sanıklar müdafii tarafından önce sanıklar Hakkı Çetiner ve ... için müştekinin şikayetten vazgeçmesi nedeniyle cezanın düşürülmesinin talep edildiği, ilk derece mahkemesince şikayetten vazgeçme nedeniyle düşme kararı verildiği, devamla şikayetten vazgeçmenin çek üzerinde müşterek imzası bulunan ... için de sirayet edeceğinden bahisle yapılan talep üzerine yine ilk derece mahkemesi tarafından sanık ... için de şikayetten vazgeçme nedeniyle düşme kararı verildiği ve bu kararlara karşı istinaf yolunun açık olduğu görülmüştür.

Anayasa Mahkemesinin iptal kararı üzerine 7165 sayılı Kanunla yeniden düzenlenen CMK'nin 286/2-d maddesindeki şartlar, somut uyuşmazlık bakımından "ilk kez verilen mahkumiyet hükümlerinin tarihi itibariyle" oluşmamıştır. Dolayısıyla, iki dereceli yargılanma hakkı, Bölge Adliye Mahkemesince tesis edilen hükümle sağlanan sanıklar hakkında kurulan hükmün temyize tabi olmadığı anlaşılmakla,

Temyiz edilen hükmün, CMK'nin 286/2-e maddesi gereği temyiz edilemez olduğu ve Bölge Adliye Mahkemesince verilen ek kararın yerinde olduğu saptandığından, TEMYİZ İSTEMİNİN, tebliğnameye uygun olarak, 5271 sayılı CMK'nin 298/1. maddesi gereği REDDİNE, 03.02.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5890, Karar No: 2020/104, Tarih: 07.01.2020

**14. Ceza Dairesi         2018/5890 E.  ,  2020/104 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından mahkumiyet

İlk derece mahkemesince bozma üzerine verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası ve inceleme tarihine kadar getirilen kanuni düzenlemeler nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Suça sürüklenen çocuklar haklarında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Muhakeme safahatını yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; isnat edilen suçun, suça sürüklenen çocuklar tarafından işlendiğinin belirlendiği, iddia ve savunma ile tüm delillerin eksiksiz olarak kararda gösterildiği, hükmedilen cezaların nevi ve miktarları itibarıyla kanuni sınırlar içinde tayin edildiği anlaşılmakla, suça sürüklenen çocuklar müdafilerinin yerinde görülmeyen temyiz taleplerinin reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

Suça sürüklenen çocuklar haklarında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan kurulan hükümlerin temyiz incelemesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

İstanbul Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulunun 13.04.2012 tarihli raporunda mağdurede "olaydan kaynaklanmış ruh sağlığını bozacak mahiyet ve derecede olan travma sonrası stres bozukluğu denilen psikiyatrik bozukluğun tespit edildiği, mağduru bulunduğu olaylar nedeniyle ruh sağlığının bozulduğunun” belirtilmesinin ardından mahkemece mağduredeki ruh sağlığına ilişkin bozulmanın hangi sanığın eyleminden kaynaklandığının tespiti için ek rapor istenilmesi üzerine aynı kurulca verilen 07.10.2013 tarihli ek raporda “mağdurenin ruh sağlığındaki bozulmanın sanık Nihat Polat’ın eyleminden kaynaklandığı ve mahkemece nitelikli cinsel istismar eylemini gerçekleştirdiği kabul edilen tüm kişilerin eylemlerinin ruh sağlığında var olan bu bozulmayı artırdığının’’ bildirilmesi karşısında, söz konusu raporda bahsedilen ruh sağlığındaki bozulmanın artması halinin 5237 sayılı TCK’nın 103/6. maddesinin tatbikini gerektiren müstakilen ruh sağlığının bozulması kapsamına girmediği ve mevcut haliyle suça sürüklenen çocuklar haklarında anılan maddenin uygulanamayacağı gözetilmeden yazılı şekilde hükümler kurulması suretiyle cezaların fazla tayini,

Kanuna aykırı, suça sürüklenen çocuklar müdafilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 07.01.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14633, Karar No: 2015/7751, Tarih: 04.06.2015

**11. Hukuk Dairesi         2014/14633 E.  ,  2015/7751 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : YOZGAT 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

(TİCARET MAHKEMESİ SIFATIYLA)

TARİHİ : 13/02/2014

NUMARASI : 2013/508-2014/125

Taraflar arasında görülen davada Yozgat 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 13.02.2014 tarih ve 2013/508-2014/125 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 29.05.2015 günü başkaca gelen olmadığı yoklama ile anlaşılıp hazır bulunan davalılar vekili Av. S.. Y.. dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalıların her istendiği an geri ödeneceği ve yatırılan paralar karşılığı yüksek faiz verileceği garantisiyle binlerce kişiden para topladıklarını, bu kapsamda müvekkilinden de hisse senedi devir ve kabul sözleşmesi başlıklı belge karşılığında para alındığını, ancak müvekkilince istenmesine rağmen alınan paranın geri ödenmediğini, davalıların eylemlerinin hukuki dayanağının bulunmadığını, TTK, Bankalar Kanunu ve SPK hükümlerinin ihlal edildiğini, anılan kanunlar uyarınca müvekkilinin şirket ortağı yapılmasının mümkün bulunmadığını, şirket yönetim kurulu üyelerinin yürütülen bu faaliyetler nedeniyle defalarca yargılandıklarını ve mahkum edildiklerini, yapılan bu yargılamalar neticesinde şirket defterlerinde bulunan kayıtların gerçeği yansıtmadığının tespit edildiğini, davalı D.. U..'ın da ortaya çıkan zarardan sorumlu olduğunu ileri sürerek, geçerli bir ortaklık ilişkisinin bulunmadığının tespitine, 34.650 DM karşılığı 32.400 TL alacağın faiziyle birlikte tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, davacının müvekkili şirketin ortağı olduğunu, bu ortaklığın mevzuata uygun geçerli bir ortaklık niteliğinde bulunduğunu, müvekkili şirketin Sermaye Piyasası Kurulu kaydında olan, bu kurul ve diğer ilgili tüm resmi makamlar ile özel denetçiler tarafından faaliyetleri denetlenen çok ortaklı halka açık anonim şirket olduğunu, TTK'nın 329. ve 405. maddeleri gereğince anonim şirket ortaklarının sermaye olarak şirkete verdiklerini geri isteyemeyeceklerini, müvekkili şirketin tasfiye halinde olmadığını, zamanaşımı süresinin dolduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama ve tüm dosya kapsamına göre, davanın ispatlanabilmesi için bilirkişi raporu aldırılmasının zorunlu olduğu, davacı vekilinin verilen kesin süre içerisinde bilirkişi ücretini yatırmadığı, yargılama giderlerinin yatırılmamasının o delilin incelenmemesi sonucunu doğuracağı, davacının hisse senedi devir ve kabul sözleşmesini özgür iradesi ile imzaladığı, hilenin kanıtlanamadığı, dosyada dayanılan delillerin ortaklık ilişkisinin geçerli olarak kurulmadığının tespitine elverişli bulunmadığı gerekçesiyle, davanın davalı şirket yönünden ispat olunmaması, davalı D.. U.. yönünden pasif husumet yokluğu nedeniyle reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına; dava tarihinde yürürlükte bulunan 6762 sayılı TTK'nın 336/5. maddesinde tarif edilen gerek kanunların gerekse sözleşmelerin kendisine yüklediği sair vazifelerin kasten ve ihmal neticesi yapılmaması, TTK'nın 321/son maddesinde de, temsile ve idareye salahiyetli olanların vazifelerini yaptıkları sırada işledikleri haksız fiillerden anonim şirketin sorumlu olacağı hükme bağlandığından, davalı D.. U..'ın da davalı şirketlerin yönetim kurulu başkanı olarak gerek MK'nın 50. maddesi gerekse de TTK'nın 321/son maddesi uyarınca zarardan sorumlu tutulabileceği ve bu nedenle kendisine husumet yöneltilebileceği gözetilmeksizin bu davalı yönünden pasif husumet yokluğu nedeniyle davanın reddine karar verilmesi yerinde olmamakla birlikte yukarıda açıklanan gerekçe itibariyle davalı D.. U.. hakkındaki davanın reddi kararının sonucu itibariyle isabetli bulunmasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, takdir olunan 1.100,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalılara verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 2,50 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 04.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6807, Karar No: 2012/13818, Tarih: 27.12.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/6807 E.  ,  2012/13818 K.**

**"İçtihat Metni"**

Reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçundan sanık ... ve bu suça fer'i iştirakten sanıklar ..., ... ve ...'ın yapılan yargılamaları sonunda; reşit olmayanla cinsel ilişki suçundan şikâyet yokluğu nedeniyle kamu davalarının düşürülmesine dair Seyitgazi Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 20.09.2007 gün ve 2005/21 Esas, 2007/69 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi katılan vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen düşme kararları usul ve kanuna uygun olduğundan, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 27.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2746, Karar No: 2018/21456, Tarih: 26.11.2018

**9. Hukuk Dairesi         2018/2746 E.  ,  2018/21456 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 30. HUKUK DAİRESİ

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine, işe iadesine ve yasal sonuçlarına hükmedilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin red kararına karşı davacı avukatı istinaf başvurusunda bulunmuştur.

... Bölge Adliye Mahkemesi 30. Hukuk Dairesi davacı avukatının istinaf başvurusunu kabul ederek, davacının işe iadesine karar vermiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi 30. Hukuk Dairesi'nin kararı süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, 01/02/2013 tarihinden itibaren davalı işyerinde çalışmaya başladığını, bu çalışmasının 01/11/2016 tarihine kadar kesintisiz olarak sürdüğünü, işyerindeki görevinin üretim teknisyenliği olduğunu, 01/11/2016 günü işten çıkarıldığını, feshin son derece ölçüsüz olduğunu, işverenin geçerli veya haklı bir sebebe dayanmadığını, davalı işverenin müvekkilinin amirleriyle ve çalışma arkadaşlarıyla iletişim sorunları yaşadığına ilişkin iddiasının gerçek dışı olduğunu, davalı işverenin iddiasının tamamen feshe kılıf uydurmaya yönelik olduğunu, davalı işverenin fesih bildiriminde müvekkilin 24/08/2015 tarihinde hiçbir gerekçe göstermeden devamsızlık yaptığını öne sürmüş olduğunu, müvekkilin 24/08/2015 günü elinde olmayan sebeplerle işe geç kaldığını, bu durumu da telefonla arayarak amirine bildirmiş olduğunu, amirinin de o gün için kendisine izin verip gelme demesi sonucu işe gitmediğini, yaklaşık 1,5 yıl önce yaşanan bir günlük devamsızlığın fesih sebebi yapılmasının da hukuken imkansız olduğunu, yine müvekkilin 07/09/2016 tarihindeki devamsızlığının da davalı işveren tarafından tutanak altına alınmış ve fesih gerekçesi yapılmış olduğunu, müvekkilin devamsızlığının haklı bir mazerete dayandığını, müvekkilin iş yeri dışında yaşadığı olumsuz bir olay sonucu bıçaklanmış olduğunu, bu sebeple ... Acil Hastanesi’nden rapor aldığını, bu istirahat raporuna dayanarak sadece bir gün işe gitmediğini, mazeretsiz ve haksız bir devamsızlığın söz konusu olmadığını, davalı işverenin müvekkilin geceyi nezarette geçirdiği için işe gelemeyeceğine dair beyanda bulunarak 29/10/2016 tarihindeki devamsızlık yaptığını öne sürmüş olduğunu, ancak müvekkilin geceyi nezarette geçirdiğine yönelik iddianın tümden gerçek dışı ve uydurma olduğunu iddia ederek, feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının feshe konu eylemleri alışkanlık haline getirmesi nedeniyle, tüm haklarının ödenmesi suretiyle iş akdinin fesh edilmiş olduğunu, davacının iş akdinin 1,5 yıl öncesinde yaşanan devamsızlık nedeniyle feshedilmediğini, davacının devamsızlık yapmayı alışkanlık haline getirdiğini, davacının iş hayatına uygun bir yaşam sürmediğini, bu davranışlarıyla da müvekkil şirket nezdinde görevini aksattığını, davacının sosyal yaşantısındaki davranışlarının iş ilişkisine yansıyarak müvekkil şirketin üretim faaliyetlerini engeller niteliğe ulaştığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacının devamsızlıkları ve iş başındaki davranışları sebebi ile iş akışının bozulduğu, işyerinde huzursuzluk yarattığı ve davacıya yapılan yazılı ve sözlü uyarılara rağmen durumda değişiklik olmaması üzerine işveren tarafından işçinin iş akdinin geçerli nedenle feshedildiği,davacıya ait özlük dosyasında mevcut davacının 24/08/2015 tarihinde işe gelmediğine ilişkin tutanak ve davacıya üretim uzmanı tarafından gönderilen mail, 14/12/2015 tarihli işe geç gelmesine ilişkin tutanak ve son olarak 29/10/2015 tarihindeki devamsızlığına ilişkin tutanak ile davacının 31/10/2016 tarihli savunması içeriğindeki, 29/10/2016 tarihinde çalışma olduğunun davacının bilgisi dahilinde olduğu, 29/10/2016 tarihindeki mesainin 15.00'da olduğunu zannettiği, psikolojisinin çalışmaya uygun olmadığı gibi gerekçeler ileri sürdüğü, işveren tarafından izin talebinin kabul edilmemesine rağmen geçerli bir mazereti bulunmaksızın 29/10/2016 tarihli mesaiye katılmadığı, tüm dosya kapsamı, davalı işverenlerin savunması ve devamsızlık tutanakları dikkate alındığında, davacının davranış ve devamsızlıklarının alışkanlık haline geldiği, iş akdinin devamının önemli ve makul ölçülerde işverenden beklenemeyeceği, davacıya daha önceki devamsızlıklardan dolayı iş akdinin fesih edileceğine ilişkin bir ihtarname tebliğ edilmediği de dikkate alınarak feshin geçerli nedene dayandığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

D) İstinaf başvurusu :

İlk derece mahkemesinin kararına karşı davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

E) Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti:

D) İstinaf başvurusu :

İlk derece mahkemesinin kararına karşı davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

E) Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti:

Bölge adliye mahkemesince, feshe gerekçe olarak gösterilen ve fesih öncesi savunmasının alınmasına konu 29/10/2016 tarihli Cumhuriyet Bayramı'nda 1 gün olarak mazeretsiz işe gitmediği,devamsızlığının 4857 sayılı İş Kanunu'nun 25. maddesi gereğince ardı ardına 2 iş günü veya 1 ay içinde 2 defa herhangi bir tatil günüden sonraki iş günü,yahut bir ayda 3 iş günü olarak devamsızlık niteliğinde olmadığının anlaşılması ve 2016 yılı Ekim ayından önceki 2015 yılındaki devamsızlıkları ve işe geç gelmesi ile ilgili tutulan tutanaklar ile ilgili ve yine çalışma saati dışında ve işyeri dışında darp edilmesi ile ilgili raporlu olduğu anlaşılan 04/08/2016 ve 05/08/2016 tarihli günlere ilişkin olarak davalı işverenlikçe her herhangi bir uyarı ve disiplin işlemide uygulanmaması karşısında davalı işverenliği yaptırım uygulamaktan vazgeçmiş sayılacağının anlaşılması karşısında bu devamsızlıklar feshe gerekçe yapılamayacağından 2016 yılı Cumhuriyet Bayramı'nda 1 gün olarak mazeretsiz işe gelmemenin yaptırımının geçerli nedenle de yapılsa fesih neticesini doğurmayacağının anlaşılması karşısında davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken ilk derece mahkemesince davanın reddine karar verilmesi isabetli olmadığından davacının istinaf sebepleri bu yönü ile yerinde olduğundan açıklanan nedenlerle 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu 353/1-b-2 maddesi gereğince davacı istinaf başvurusunun kabulüne İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak davalı işverenlikte teknisyen olarak 01/02/2013 ila 01/11/2016 tarihleri arasında çalıştığı anlaşılan davacının iş akdinin geçerli nedenle feshedildiğini ispat yükü kendisinde olan davalının mevcut delil durumu ile ispatlayamaması karşısında davanın kabulüne,feshin geçersizliğine,davacının işe iadesine karar verilmiştir.

F) Temyiz başvurusu :

Kararı yasal süresi içerisinde davalı vekili temyiz etmiştir.

G) Gerekçe: