muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/26312, Karar No: 2015/7924, Tarih: 14.04.2015

**5. Hukuk Dairesi         2014/26312 E.  ,  2015/7924 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Küçükçekmece 5. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 04/07/2014

NUMARASI : 2013/362-2014/251

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın İ.. M.. yönünden karar verilmesine yer olmadığına, İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığı yönünden kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacılar ile davalılardan İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığı vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece İ.. M.. hakkındaki davada hüküm kurulmasına yer olmadığına; İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığı aleyhine açılan davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacılar vekili ile davalı İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığı vekilince temyiz edilmiştir.

Mahallinde yapılan keşif sonucu, taşınmazın dava tarihindeki değerinin biçilmesinde ve alınan rapor uyarınca bedelinin tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bu nedenle davalı İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığı vekilinin temyiz itirazları yerinde değildir.

Davacılar vekilinin temyizine gelince;

13.03.2015 gün ve 29294 sayılı Resmi Gazete’ de yayınlanan Anayasa Mahkemesinin 13.11.2014 gün ve 2013/95-2014/176 sayılı kararı ile; 6487 saylı Yasanın 21. Maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun başlığı ile birlikte değiştirilen geçici 6. maddesinin 13. fıkrası "09.10.1956 ile 04.11.1983 tarihlerini kapsayan dönemde oluşan mağduriyetlerin giderilmesi amacıyla getirilen ve malikler aleyhine bir takım hükümler içeren bu istisnai düzenlemenin 04.11.1983 tarihinden

sonraki dönem içinde uygulanmasının hukuk güvenliğini zedeleyeceği" gerekçesiyle Anayasanın 2 ve 35. maddelerine aykırı bulunarak iptal edilmiştir. Dosyada bulunan delil ve belgelere göre, dava konusu taşınmaza 04.11.1983 gününden sonra el atıldığı anlaşılmakla, nispi harç ve nispi vekâlet ücretine hükmedilmesi gerektiğinden,

a) Gerekçeli kararın hüküm fıkrasından harca ilişkin 5. bendin çıkartılmasına yerine (Alınması gereken 6.734,82-TL. karar harcından peşin yatırılan 24,30.-TL.’nin mahsubu ile bakiye 6.710,52-TL.’nin davalı İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığı’ndan alınarak Hazineye gelir kaydedilmesine) cümlesinin yazılmasına,

b) Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının vekâlet ücretine ilişkin 6. bendinde geçen (1.500,00TL maktu) ibaresinin çıkartılmasına, yerine (10.287,36-TL nispi) ibaresinin yazılmasına,

a) Gerekçeli kararın hüküm fıkrasından harca ilişkin 5. bendin çıkartılmasına yerine (Alınması gereken 6.734,82-TL. karar harcından peşin yatırılan 24,30.-TL.’nin mahsubu ile bakiye 6.710,52-TL.’nin davalı İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığı’ndan alınarak Hazineye gelir kaydedilmesine) cümlesinin yazılmasına,

b) Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının vekâlet ücretine ilişkin 6. bendinde geçen (1.500,00TL maktu) ibaresinin çıkartılmasına, yerine (10.287,36-TL nispi) ibaresinin yazılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, davalılardan İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığı'ndan aşağıda yazılı kalan harcın alınmasına, davacılardan peşin alınan temyiz ve temyiz edenlerden peşin alınan temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 14.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/26007, Karar No: 2012/18264, Tarih: 01.11.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/26007 E.  ,  2012/18264 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek

HÜKÜM : Mahkumiyet

15.05.2008 gün, VDENR-2008-325/15 sayılı Vergi Tekniği Raporundan, sanığın yetkilisi olduğu şirkete ait KDV beyannamelerinin matrahlı olarak, 2003 takvim yılının Aralık ve 2004 takvim yılının Temmuz dönemlerinde verilmiş ve sahte olarak düzenlenmiş faturaların ele geçirilememiş olması nedeniyle, suç tarihlerinin 31.12.2003 ve 31.07.2004 olduğunun kabulü gerektiği, 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5349 sayılı Kanunla değişik 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “2003 ve 2004 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek” suçlarının yasada gerektirdiği cezalarının türleri ve üst sınırları itibariyle tabi oldukları, suç tarihlerinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK’nun 102/4, 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımlarının, suç tarihleri olan 31.12.2003 ve 31.07.2004'den hüküm tarihine kadar gerçekleşmiş olması nedeniyle kamu davasınınn düşürülmesine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yargılamaya devam olunarak yazılı şekilde mahkumiyet hükümleri kurulması,

Yasaya aykırı, Cumhuriyet savcısı ile sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden sair yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Kanunun 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK’nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri gereğince istem gibi DÜŞÜRÜLMESİNE, 01.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/7850, Karar No: 2017/6448, Tarih: 09.10.2017

**11. Ceza Dairesi         2017/7850 E.  ,  2017/6448 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Defter ve belgeleri gizlemek

HÜKÜM : Mahkumiyet

1-213 sayılı Yasanın 139. maddesinde yazılı istisnaların bulunmaması halinde vergi incelemesinin mükellefin işyerinde yapılması gerektiği, sanığa vergi denetmeni tarafından defter ve belgelerini ibraz etmesi için çıkarılan tebligatın kendisine 23.08.2006 tarihinde yapıldığı anlaşılmakla, hesapların dairede incelenmesine imkan veren 213 sayılı Yasanın 139/2. maddesindeki istisnalardan birinin varlığının önceden belirlenip belirlenmediğinin, işyerinde faaliyete devam edip etmediğinin incelemeyi yapan vergi denetmeninden sorulması, işyeri dışında inceleme yapılmasına ilişkin bir tespiti varsa belgesinin dosyaya ibrazının istenmesi, aksi takdirde yapılan tebligatın hukuki geçerliliğinin bulunmadığı dikkate alınarak sonucuna göre sanığın hukuk durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm tesisi,

2-Defter ve belge isteme yazısının içeriğine ilişkin belgeye dosya içerisinde rastlanamadığından, idareden buna dair belgenin aslı ya da onaylı örneği getirtilip incelenerek hangi takvim yıllarına ilişkin defterlerin talep edildiği, süresi içerisinde talep edilip edilmediği hususunun denetime olanak verecek biçimde tespiti gerektiğinin gözetilmemesi,

3- Kabule göre de;

a) Defter ve belgeleri ibraz etmemek suçunda, ibraz için verilen sürenin bitimini izleyen tarihin suç tarihi olduğu cihetle, sanığa 23.08.2006 tarihinde tebligat yapıldığı ve ibraz için 15 gün süre verildiğinden suç tarihinin 08.09.2006 tarihi olduğu, belirlenen suç tarihine göre, 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9/3. maddesi uyarınca, suç tarihinden sonra yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 276. maddesiyle değişik 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359/a-2. maddesinin, değişiklikten önceki ve sonraki halinin olaya ayrı ayrı uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle lehe Yasanın tespiti gerektiği, 5728 sayılı Yasanın 276. maddesi ile değiştirilmeden önceki 213 sayılı Yasanın 359/a-2-son maddesindeki hapis cezası 6 aydan 3 yıla kadar olduğu, 08.02.2008 gün ve 26781 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 276. maddesi ile değişik 213 sayılı Vergi Usul Yasasının 359/a-2. maddesindeki 1 yıldan 3 yıla kadar olan hapis cezasının alt sınırının, sonradan 03.07.2009 tarih ve 27277 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 5904 sayılı Yasanın 23. maddesiyle “18 ay” olarak değiştirildiği; belirlenen suç tarihine göre öngörülen cezanın 6 aydan 3 yıla kadar olduğu gözetilmeden, suç tarihinden sonra 03.07.2009 tarihinde yürürlüğe giren 5409 sayılı Yasanın 23. maddesi ile değişik 213 sayılı Vergi Usul Yasasının 359/a-2. maddesinin uygulanması suretiyle fazla cezaya hükmolunması,

b) Defter ve belgeleri ibraz etmemek suçunun suç tarihinin defter ve belgeleri isteme yazısının sanığa tebliğ tarihi olan 23.08.2006 tarihinden itibaren 15 gün sonrası olan 08.09.2006 tarihi olduğu gözetilmeden, suç tarihinin gerekçeli karar başlığında “01.01.2006” şeklinde hatalı yazılması,

c) Uzun süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin 1 ve 3. fıkralarında yazılı hak yoksunluğunun uygulanmasına karar verilmemesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 09.10.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/5816, Karar No: 2020/6875, Tarih: 11.11.2020

**17. Hukuk Dairesi         2020/5816 E.  ,  2020/6875 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

-K A R A R-

6100 sayılı HMK m. 310/3 “(Ek:22/7/2020-7251/29 md.) Feragat veya kabul, dosyanın temyiz incelemesine gönderilmesinden sonra yapılmışsa, Yargıtay temyiz incelemesi yapmaksızın dosyayı feragat veya kabul hususunda ek karar verilmek üzere hükmü veren mahkemeye gönderir.” düzenlemesini içermektedir.

Davacı vekili Av. ... dosya temyiz incelemesine gönderildikten sonra 14.07.2020 tarihli dilekçe ile davadan feragat ettiğini bildirdiğinden, davacı vekilinin vekaletnamesinde davadan feragat yetkisi bulunup bulunmadığı da denetlenmek suretiyle davadan feragat hususunda ek karar verilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE 11/11/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2198, Karar No: 2018/1390, Tarih: 07.02.2018

**13. Hukuk Dairesi         2017/2198 E.  ,  2018/1390 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, askeri okuldan ilişiğinin kesilmesi nedeniyle yapılan eğitim-öğretim giderinin davalılardan tahsiline karar verilmesini istemiş; mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dava, askeri okuldan ilişik kesilmesi nedeniyle eğitim-öğretim (okutma) giderlerinin tahsiline ilişkindir. 25.07.2016 tarihinde kabul edilerek 31.07.2016 günlü Resmi Gazete'de yayımlanarak karar tarihinden sonra yürürlüğe giren 669 Sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 105/2 maddesinde, Kanun Hükmünde Kararnamenin yürürlüğe girdiği tarihe kadar herhangi bir sebeple Türk Silahlı Kuvvetlerine bağlı askeri okullardan ayrılan veya çıkarılan askeri öğrencilere ilgili mevzuatı uyarınca borç çıkarılmayacağı, çıkarılmış borçların tahsil edilmeyeceği ve başlatılmış işlemlerin durdurulacağı, bu amaçla yapılmış olan tahsilatların iade edilmeyeceği (Ek cümle: 15/8/2016-KHK-670/10 md.), açılmış olan davalarda yargılama giderleri ve vekalet ücretlerine hükmolunmayacağı, hükmolunanların tahsil edilmeyeceği hükme bağlandığından; durumun somut olayda değerlendirilip oluşacak sonuç doğrultusunda yeniden bir karar verilebilmesi için hükmün bozulması gerekmiştir.

2-Bozma nedenine göre davacının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) no'lu bentte açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün BOZULMASINA, (2) no'lu bent gereğince diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, HUMK’nun 440/I maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 07/02/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4962, Karar No: 2016/3339, Tarih: 15.03.2016

**4. Hukuk Dairesi         2015/4962 E.  ,  2016/3339 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... ve diğeri aleyhine 22/01/2014 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 30/09/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı ... vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, basın yoluyla kişilik haklarının ihlali nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılardan ... tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalı .. diğer davalı ... imzalı 10/07/2013 tarihli haberde aleyhinde gerçek dışı ifadelerde bulunulması suretiyle kişilik haklarının ihlal edildiğini belirterek, manevi tazminat isteminde bulunmuştur.

Davalı .. , basın özgürlüğü kapsamında haber yapıldığını, haberin eleştiri niteliğinde olduğunu belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, dava konusu haberin devletin kurumları ile özel sektörü kavgalı göstermek, denetimlerin bir takım menfaatler karşılığı kayırmacılığa dönüştüğü algısı yaratmak ve karalama amaçlı yazıldığı, davacının kişilik haklarının ihlal edildiği gerekçesiyle bir miktar manevi tazminata karar verilmiştir.

Basın özgürlüğü, Anayasa'nın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Kanunu'nun 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durum da halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır. Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında .. bölümü ile Türk Medeni Kanunu'nun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında .. bölümü ile Türk Medeni Kanunu'nun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

Dosya kapsamından, dava konusu haberde, özel hastane yöneticisi olup, ismini belirtmeyen birinden gelen mail aynen yazılarak, devamında; bu mailde belirtilen .. tarafından, özel hastane yetkililerine ... uygulamaları ile ilgili verilen eğitimde, katılımcılardan bir miktar ücret alınması, eğitim toplantısına davacı dahil bir kısım ... görevlilerinin de katılması ve görevlilerin vereceği eğitim için katılımcılardan ücret alınması nedeniyle ... “ ...” yönünde sorular sorulduğu anlaşılmaktadır. Şu halde, haberin veriliş tarzı ve içeriği nazara alındığında, .. tarafından yapılan eğitim organizasyonunun eleştirildiği, doğrudan davacıyı hedef alan ifadelerin olmadığının kabulü gerekir. Mahkemece, davanın tümden reddine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile davanın kısmen kabulü doğru değildir. Kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenlerle temyiz eden davalı ... yararına BOZULMASINA ve temyiz eden davalıdan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 15/03/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/21763, Karar No: 2023/9252, Tarih: 13.03.2023

**6. Ceza Dairesi         2021/21763 E.  ,  2023/9252 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli yağma

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

Suça sürüklenen çocuklar hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 7035 sayılı Bölge Adliye ve Bölge İdare Mahkemelerinin İşleyişinde Ortaya Çıkan Sorunların Giderilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 21 inci maddesi uyarınca temyiz isteklerinin süresinde olduğu, 1412 sayılı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. ... Cumhuriyet Başsavcılığının 17.03.2016 tarihli, 2016/2314 Soruşturma Nolu iddianamesiyle suça sürüklenen çocukların 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 149 uncu maddesinin birinci fıkrasının (c) bendi, 150 nci maddesinin birinci fıkrası, 37 nci maddesinin birinci fıkrası, 31 inci maddesinin ikinci fıkrası, 58 inci maddesi ve 63 üncü maddesi gereğince cezalandırılmaları amacıyla kamu davası açılmıştır.

2. ... 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 16.06.2016 tarihli ve 2016/49 Esas, 2016/103 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocukların 5237 sayılı Kanun'un 149 uncu maddesinin birinci fıkrasının (c) bendi, 150 nci maddesinin birinci fıkrası, 168 inci maddesinin ikinci ve üçüncü fıkraları, 31 inci maddesinin ikinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 1 yıl 4 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmalarına karar verilmiştir.

3. ... 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 16.06.2016 tarihli ve 2016/49 Esas, 2016/103 Karar sayılı kararının suça sürüklenen çocuklar müdafiileri tarafından temyizi üzerine Yargıtay Kapatılan 6. Ceza Dairesinin 05.10.2020 tarihli ve 2018/1203 Esas, 2020/3299 Karar sayılı kararı ile;

"A - TCK'nin 150. maddesinin 2. fıkrasındaki "Malın değerinin azlığı" kavramında yasa koyucunun amacı ve suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle, yalnızca gereksinimi kadar, değer olarak da gerçekten az olan şeylerin alınması durumunda, yasal ve gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği; somut olayda TCK'nin 150/2. maddesinin uygulama koşullarının oluşmadığı gözetilmeden, yazılı şekilde uygulama yapılması,

"A - TCK'nin 150. maddesinin 2. fıkrasındaki "Malın değerinin azlığı" kavramında yasa koyucunun amacı ve suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle, yalnızca gereksinimi kadar, değer olarak da gerçekten az olan şeylerin alınması durumunda, yasal ve gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği; somut olayda TCK'nin 150/2. maddesinin uygulama koşullarının oluşmadığı gözetilmeden, yazılı şekilde uygulama yapılması,

B- Olay günü yakınan ...’dan ... atmak suretiyle aldıkları 40 TL ve cep telefonunu görüşme yaptıktan sonra kendiliğinden yakınana iade eden sanıklar ... ve ...'ın, 21.04.2016 tarihinde kovuşturma aşamasında 40 TL olan kalan zararın tamamını giderdiklerinin anlaşılması karşısında; yakınandan soruşturma aşamasında gerçekleşen kısmi iadeye ... gösterip göstermediği hususu sorulup, sonucuna göre 5237 sayılı TCK'nin 168/1-3. maddesinin uygulama olanağının taktiri gerektiğinin düşünülmemesi"

Nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

4. Bozma üzerine ... 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 09.02.2021 tarihli ve 2020/161 Esas, 2021/38 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocukların, 5237 sayılı Kanunun 149 uncu maddesinin birinci fıkrasının (c) bendi, 31 inci maddesinin ikinci fıkrası, 168 inci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandrılmasına ve kazanılmış hakları gözetilerek 1 yıl 4 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmalarına karar verilmiştir.

5. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca bozma görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanıklar Müdafiilerinin Temyiz Sebepleri;

1. Mahkûmiyet hükmünün eksik inceleme sonucu verildiği,

2. Mağdurun şikâyetini geri almasından dolayı mahkûmiyet hükmü verilemeyeceği

3. Yağma suçunun maddi ve manevi unsurları itibariyle oluşmadığına

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR