muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/9090, Karar No: 2021/147, Tarih: 12.01.2021

**12. Ceza Dairesi         2019/9090 E.  ,  2021/147 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/4, 62, 50/1-a, 52/4, 53/6. maddeleri gereği mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine incelenen dosya kapsamına göre sanık müdafinin kusur durumuna, ceza miktarına, hükmün açıklanmasının geri bırakılması ve erteleme hükümlerinin uygulanması gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddine; ancak;

Katılan idaresindeki motosikletle, meskun mahalde, gündüz vakti, bölünmüş asfalt kaplama caddede sol şeritte seyrederken, ''T'' şeklinde kavşağa geldiğinde, aracının ön kısımlarıyla, gidiş yönüne göre sağ taraftan, bulunduğu Kent Ormanından kontrolsüzce kavşağa giriş yapan sanık idaresindeki otomobilin sol arka kısımlarına çarpmasıyla, sanığın ilk geçiş önceliğini tanımayarak, asli kusuruyla, bir kişinin yaşamı tehlikeye girecek ve vücudundaki kemik kırıklarının hayat fonksiyonlarını 5.dereceden etkileyecek, bir kişinin ise vücudundaki kemik kırıklarının hayat fonksiyonlarını 5.dereceden etkileyecek şekilde yaralanmasına sebebiyet verdiği olayda;

1-) Sanık hakkında hükmedilen uzun süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında uygulama maddesi olan TCK'nın 50/4 maddesi atfıyla 50/1-a ve sonuç ceza olan adli para cezasının günlük miktarının takdir edilmesinin dayanak maddesi olan 52/2 maddesinin gösterilmemesi,

2-) Sanık hakkında hükmedilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilirken adli para cezasının belirlenmesine esas alınan tam gün sayısının gösterilmemesi suretiyle TCK'nın 52/3. maddesine aykırı hareket edilmesi,

2-) Sanık hakkında hükmedilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilirken adli para cezasının belirlenmesine esas alınan tam gün sayısının gösterilmemesi suretiyle TCK'nın 52/3. maddesine aykırı hareket edilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususun aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükmün 3.fıkrasının hükümden çıkarılarak yerine “Sanığa verilen 1 yıl 3 ay hapis cezasının sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu ve suçun işlenmesindeki özellikler nazara alınarak TCK'nın 50/4 maddesi delaletiyle 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine; TCK'nın 52/3. maddesi gereğince adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının 455 tam gün olarak belirlenmesine; TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 9100 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibaresinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 12/01/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/4233, Karar No: 2010/2816, Tarih: 12.04.2010

**5. Ceza Dairesi         2006/4233 E.  ,  2010/2816 K.**

**"İçtihat Metni"**

Reşit olmayan mağdureyi rızaen kaçırıp alıkoyma ve rızaen cinsi münasebette bulunma suçlarından sanık ...'ın yapılan yargılanması sonunda; kamu davalarının ertelenmesine dair, ... Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 29.06.2005 gün ve 2001/113 Esas, 2005/207 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtay’ca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığa yüklenen 765 sayılı TCK.nun 416/3 ve 430/2. maddelerinde düzenlenen reşit olmayan mağdureyi rızaen kaçırıp alıkoyma ve rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçlarına öngörülen cezaların üst sınırı itibariyle aynı Yasanın 102/4 ve 104/2. maddelerinde belirlenen beş yıllık asli ve yedi yıl altı aylık ilave dava zamanaşımına tabi olduğu, suç tarihinden itibaren inceleme tarihi arasında yedi yıl altı aylık ilave zamanaşımı süresinin gerçekleştiği gözetilerek davaların zamanaşımı nedeniyle düşürülmesine karar verilmesi gerektiğinden, 5237 sayılı TCK.nun 7/2. maddesi ile 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi de gözetilmek suretiyle hükümlerin CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. ve 5271 sayılı CMK.nun 223/8. maddeleri uyarınca sanık hakkında açılan kamu davalarının zamanaşımı sebebiyle DÜŞÜRÜLMESİNE, 12.04.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9932, Karar No: 2017/1612, Tarih: 27.03.2017

**14. Ceza Dairesi         2016/9932 E.  ,  2017/1612 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun basit cinsel istismarı (oniki kez), kişiyi hürriyetinden yoksun kılma (oniki kez) (sanık ...), kamu görevlisinin suçu bildirmemesi (on iki kez),

(sanık ...)

HÜKÜM : Sanık ...'nin atılı suçlardan mahkûmiyeti ile sanık ...'ın müsnet suçtan beraatine

İlk derece mahkemesince verilen hükümlerin O Yer Cumhuriyet Savcısı, sanık ... müdafileri ile ... vekili tarafından temyiz edilmesi ve sanık ... müdafilerince incelemenin duruşmalı yapılmasının talep edilmesi üzerine, dosya Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle, 21.12.2016 Çarşamba saat 09.30’a duruşma günü tayin olunarak sanık ... müdafilerine çağrı kağıdı gönderilmişti.

Belli günde Hakimler Kurulu duruşma salonunda toplanarak Yargıtay Cumhuriyet Savcılarından ... hazır olduğu halde oturum açıldı.

Yapılan tebligat üzerine sanık müdafiin gelmediği, ayrıca bir talepte de bulunmadığı, anlaşılmakla Yargıtay Cumhuriyet Savcısının uygun görülen talep ve mütalaası dairesinde DURUŞMASIZ inceleme yapılmasına oybirliğiyle karar verilerek, vaktin darlığına binaen dosyanın incelenmesi başka bir güne bırakılmıştı.

Bugün dava evrakı incelenerek aşağıda yazılı karar ittihaz olundu.

5271 sayılı CMK'nın 260/1. maddesine göre katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar görmüş bulunanlar için kanun yolunun açık olması ve suçtan zarar gören Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığının mahkemece verilen hükümleri temyiz ederek açıkça katılma iradesini ortaya koyması karşısında, 6284 sayılı Kanunun 20/2. maddesi de gözetilerek CMK'nın 237/2. maddesi uyarınca Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığının davaya katılmasına karar verildikten sonra 02.12.2016 tarihinde yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunla getirilen düzenleme de gözetilerek yapılan incelemede gereği düşünüldü:

Sanık ... hakkında mağdureler... ve .. yönelik olarak çocuğun basit cinsel istismarı suçundan (dokuz kez) kurulan mahkumiyet hükümleri ile sanık ... hakkında kamu görevlisinin suçu bildirmemesi suçundan (oniki kez) verilen beraat kararlarının incelenmesinde;

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi ile ilgili olarak 24.11.2015 tarihli, 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı ilamıyla verilen iptal kararının sanık ... hakkında kurulan mahkumiyet hükümleri yönünden infaz aşamasında nazara alınması mümkün görülmüştür.

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi ile ilgili olarak 24.11.2015 tarihli, 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı ilamıyla verilen iptal kararının sanık ... hakkında kurulan mahkumiyet hükümleri yönünden infaz aşamasında nazara alınması mümkün görülmüştür.

Delillerle iddia ve savunma; duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, beraati ve sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatları yapılmış bulunduğundan, O Yer Cumhuriyet Savcısı, sanık ... müdafileri ile katılan bakanlık vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, sanık ... hakkında mağdureler ....ya yönelik çocuğun basit cinsel istismarı suçundan (dokuz kez) kurulan mahkumiyet hükümleri ile sanık ... hakkında kamu görevlisinin suçu bildirmemesi suçundan (oniki kez) verilen beraat kararlarının ONANMASINA,

Sanık ... hakkında mağdureler ...e yönelik çocuğun basit cinsel istismarı suçundan (üç kez) ve tüm mağdurelere yönelik kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan (oniki kez) kurulan mahkumiyet hükümlerinin temyiz incelemesine gelince;

Tüm dosya içeriğinden, mağdure ... aşamalarda değişen ve kendi içerisinde çelişen anlatımları dışında sanığın, bu mağdureye yönelik olarak gerçekleştirdiği iddia edilen çocuğun basit cinsel istismarı suçundan cezalandırılmasına yeter, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı; mağdure ... ise 08.10.2015 tarihli celsede vekil ile sosyal hizmet uzmanı nezaretinde alınan beyanında, Cumhuriyet Savcılığındaki, sanığın odasında kendisine masaj yapmaya çalıştığına ve dans ettirir gibi koluna yatırdığına dair anlatımlarını diğer mağdurelerin etkisi altında kalarak verdiğini, gerçekte böyle bir olayın yaşanmadığını söylemesi karşısında sanığın bu mağdureye yönelik atılı suçu işlemediği anlaşılmakla, mağdureler .... ile ... yönelik çocuğun basit cinsel istismarı suçundan (iki kez) beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine hükmedilmesi,

Mağdure ..... gerek Cumhuriyet Savcılığında gerekse mahkemede alınan beyanlarında, sanığın kendisine yönelik eylemlerini gerçekleştirdiği tarihi net olarak belirtmediğinin anlaşılması karşısında, 28.06.2014 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren ve cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda değişiklik yapan 6545 sayılı Kanun ile getirilen düzenlemelerin sanık aleyhine hükümler içermesi de gözetilerek sanığa uygulanacak kanun maddesinin tespiti bakımından mağdure ... bu hususta yeniden ayrıntılı beyanı alınıp suç tarihi kesin olarak belirlendikten sonra sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Tüm mağdurelerin aşamalardaki beyanlarından, sanığın okulda bulunan rehber öğretmen odasında gerçekleştirdiği eylemler sırasında zaman zaman odanın kapısını kilitli tutsa dahi mağdurelerin istediklerinde kapıyı açarak odadan çıkabilme imkanlarının bulunduğu anlaşıldığından, sanığın mağdurelere yönelik kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan (oniki kez) beraati yerine dosya kapsamına uygun düşmeyen yazılı gerekçeyle mahkumiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, O Yer Cumhuriyet Savcısı, sanık ... müdafileri ile katılan bakanlık vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 27.03.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2259, Karar No: 2017/4819, Tarih: 28.04.2017

**8. Ceza Dairesi         2016/2259 E.  ,  2017/4819 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık, kasten yaralama

HÜKÜM : - Sanık ... hakkında; 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçundan hükümlülük

- Sanık ... hakkında; kasten yaralama suçundan beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

I- Sanık ... hakkında mağdur ...'ı yaralama suçundan verilen beraat hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

16.09.2014 günlü celsede şikayetçi olmadığını ve davaya katılmak istemediğini belirten mağdur ...'ın temyiz isteğinin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

II- Sanık ... hakkında 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçundan kurulan hükmün incelenmesinde:

Ankara Kriminal Polis Laboratuvarlarından alınan 09.06.2014 tarihli ve suça konu bıçağın 6136 sayılı Kanun'un 4. maddesine göre yasak niteliği haiz bıçaklardan olmadığına ilişkin rapor karşısında; soruşturma aşamasında alınan konusunda uzman olduğu anlaşılamayan polis memuru bilirkişisinin yeterli açıklama içermeyen raporu esas alınarak sanığın atılı suçtan beraati yerine, yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 28.04.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4470, Karar No: 2011/5460, Tarih: 27.09.2011

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2010/4470 E.  ,  2011/5460 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki taraf vekillerince istenmiş ve davacının temyiz dilekçesinin süresi içinde, davalının temyiz dilekçesinin süresi dışında verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Davalıya mahkeme kararı 10.06.2010'da, davacının temyiz dilekçesi ise 30.06.2010'da tebliğ edildiği halde davalı 14.09.2010 tarihinde kararı temyiz etmiş ve harcını da yatırmamış olduğundan temyiz isteminin REDDİNE,

Davacı vekilinin temyiz itirazlarına gelince;

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle davalı 05.06.2008 tarihli celsede tespit raporunda malzeme kalınlığı ile ilgili tespitleri kabul ettiğini belirtmiş ise de davacı bu kalem alacak için 3.000,00 TL talep etmiş olup hükmedilen bu miktara göre temyiz itirazları yerinde görülmediğinden usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, fazla alınan temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, 27.09.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21821, Karar No: 2015/11563, Tarih: 25.03.2015

**22. Hukuk Dairesi         2014/21821 E.  ,  2015/11563 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, fazla mesai, ulusal bayram ve genel tatil ile hafta tatili ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, iş sözleşmesinin emeklilik sebebiyle feshedildiğini ileri sürerek kıdem tazminatı ile bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Somut olayda, davacının davalı işyerinde 01.08.1988-07.05.2012 tarihleri arasında kapıcı ve kaloriferci olarak çalıştığı anlaşılmaktadır.

Karara esas teşkil eden bilirkişi raporunda, tanıkların ağırlıklı ve ortak anlatımlarına göre davacının haftalık yirmidörtbuçuk saat fazla çalışma yaptığı saptanmış ise de, davanın taraflarının anlatımlarına, yapılan işin niteliğine, ara dinlenme sürelerinin fazla olmasına, şahit beyanlarına ve mevcut delillere göre sadece kaloriferlerin yakıldığı kış ayları için fazla çalışma alacağının hesaplanması dosya içeriğine daha uygun düşecektir. Fazla çalışma alacağı bu kabule göre yeniden hesaplanmalı, fazla çalışma tahakkuku bulunan imzalı ücret bordrolarının olduğu aylar hesaplama dışı bırakılmalı ve ilk kararda yapılan takdiri indirim oranı üzerinden indirim yapıldıktan sonra sonuca gidilmelidir.

SONUÇ : Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının isteği halinde ilgilisine iadesine, 25.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2734, Karar No: 2010/3507, Tarih: 29.03.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/2734 E.  ,  2010/3507 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KARAMÜRSEL ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 23/12/2009

Taraflar arasında görülen davada;Davacı Hazine, davalı adına kayıtlı 1 parsel sayılı taşınmazın 517,39 m2’lik kısmının kıyı-kenar çizgisi içerisinde kaldığını ileri sürerek, kıyıda kalan kısmın tapu kaydının iptali isteğinde bulunmuştur.

Davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, 5841 Sayılı Yasanın 2. maddesi ile değişik 3402 Sayılı Kadastro Yasasının 12. maddesinde öngörülen 10 yıllık hak düşürücü sürenin geçmiş olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı Hazine vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi .... raporu okundu. Düşüncesi alındı. Dosya incelendi. Gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, çekişme konusu taşınmazın bir kısmının kıyı kenar çizgisine göre kıyıda kaldığı iddiasına dayalı tapu iptali isteğine ilişkin olup, mahkemece; 3402 Sayılı Yasanın 12/3.maddesinde 5841 Sayılı Yasa ile yapılan değişiklik gözetilmek suretiyle davanın reddine karar verilmiş olmasında bir isabetsizlik yoktur. Davacının bu yöne değinen temyiz itirazları yerinde değildir. Reddine,

Ancak, hemen belirtilmelidir ki, dava açıldığı andaki mevzuata ve içtihat durumuna göre bir taraf, davasında haklı olup da dava açıldıktan sonra yürürlüğe giren (geçmişe etkili) yeni bir yasa hükmü yada yeni bir İnançları Birleştirme Kararı gereğince davayı kaybetmiş olursa, davada haksız çıkmış olmasına rağmen, yargılama giderlerinden sorumlu tutulmaz.

Anılan bu kural yasa ve yargısal uygulamada kararlılık kazanmıştır. (Baki Kuru, Hukuk Usulü Muhakemeleri 5.Cilt, sayfa 5338 dipnot 159; 10.H.D.21.12.1976,8770/8739 ve dipnot 160:5.H.D.12.09.1977,5445/5655 dipnot 161: 10.HD 24.02.1976, 6296/1297) Ayrıca, her dava açıldığı tarihteki koşullara bağlıdır. Öte yandan avukatlık ücreti 04.09.1957 tarih ve 4/16 sayılı İnançları Birleştirme Kararı uyarınca yargılama giderlerinden sayılır. Davacı Hazine temyiz dilekçesinde sair nedenlerden söz etmek suretiyle bu hususa değinmiştir.

Hal böyle olunca, somut olayda mahkemece yapılan keşif sonucu çekişmeli bölümün belirlenen kıyı kenar çizgisine göre kıyıda kaldığı ve dava tarihinde davacı Hazine'nin haklı olduğu anlaşıldığına ve yargılama sırasında yürürlüğe giren 5841 Sayılı Yasa gereğince dava reddedildiğine göre davalının tüm yargılama giderlerinden ve avukatlık ücretinden sorumlu tutulması gerekirken, aksine düşüncelerle yazılı olduğu üzere hüküm kurulması isabetsizdir.

Davacı Hazine'nin yukarıda değinilen yargılama giderleri ve avukatlık ücreti açısından temyiz itirazı yerindedir. Kabulüyle hükmün açıklanan nedenlere hasren HUMK.'nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 29.3.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12363, Karar No: 2017/25977, Tarih: 16.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/12363 E.  ,  2017/25977 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 16/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5690, Karar No: 2024/4182, Tarih: 26.03.2024

**11. Ceza Dairesi         2023/5690 E.  ,  2024/4182 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 04.07.2023

EK KARAR SAYISI : 2020/865 E., 2021/1004 K.

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

KARAR : Temyiz isteminin kabule değer sayılmamasından dolayı reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Temyiz isteminin esastan reddi ile ek kararın onanması

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 04.07.2023 tarihli ve 2020/865 Esas, 2021/1004 Karar sayılı ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Sanık hakkında, Şanlıurfa 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 27.02.2020 tarihli kararı ile sanık hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan, 2 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesinin, 05.07.2021 kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

3. Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesinin, 04.07.2023 tarihli ve 2020/865 Esas, 2021/1004 Karar sayılı ek kararı ile sanığın temyiz başvurusu hakkında, 5271 sayılı Kanun’un 296 ncı maddesinin birinci fıkrası gereği “temyiz isteminin kabule değer sayılmamasından dolayı reddine” karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz talebi, dosyasının temyizen incelenmesine ilişkindir.

III. GEREKÇE

5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile 5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında belirtilen suçlar ve aynı Kanun’un 296 ncı maddesinin birinci fıkrasının ilgili bölümünde yer alan; “... temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmiş [ise] …, hükmü temyiz olunan bölge adliye veya ilk derece mahkemesi bir karar ile temyiz istemini reddeder.” şeklindeki hüküm birlikte değerlendirildiğinde sanığın temyiz istemi yerinde görülmemiştir.

IV. KARAR

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesinin, 04.07.2023 tarihli ve 2020/865 Esas, 2021/1004 Karar sayılı ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Şanlıurfa 1. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

26.03.2024 tarihinde karar verildi.