muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/2666, Karar No: 2019/4197, Tarih: 10.06.2019

Davalı Türk Patent ve Marka Kurumu vekili, müvekkili kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir. Davalı şirket vekili, müvekkilinin 1952 yılından bu yana gıda sektöründe faaliyet gösterdiğini, dünyada ve Türkiye’de tanındığını, 2003/09033 numaralı “MİLKİNHO” markasının sahibi olduğunu, davacının, müvekkilinin markaları ile açık iltibas yaratacak şekilde “milkino” ibaresinin 30. sınıfta tescili için başvuruda bulunduğunu, başvurunun bir kısım mallar çıktıktan sonra ilanı üzerine itiraz ettiklerini, itirazın kabul edilerek davacı taraf markasının başvrusunun reddine karar verildiğini, YİDK kararının isabetli olduğunu, kazanılmış hak şartının oluşabilmesi için ilk marka ile sonradan tescil edilmek istenen markanın emtia listesinin genişletilmesine gitmeden, birebir aynı emtialarda tescile konu edilmesi gerektiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına göre, taraf markalarının başvuru kapsamındaki kısmi ret kararına dayanılarak çıkartılan “Kahve, kakao; kahve veya kakao esaslı içecekler, çikolata esaslı içecekler.Makarnalar, mantılar, erişteler. Pastacılık ve fırıncılık mamulleri, tatlılar: Ekmek, simit, poğaça, pide, sandviç, katmer, börek, yaş pasta, baklava, kadayıf, şerbetli tatlılar, puding, muhallebi, kazandibi, sütlaç, keşkül. Bal, arı sütü, propolis. Yiyecekler için çeşni/lezzet vericiler, vanilya, baharatlar, domates sosları dahil olmak üzere soslar. Mayalar, kabartma tozları. Her türlü un, irmikler, nişastalar. Toz şeker, kesme şeker, pudra şekeri.. Çaylar, buzlu çaylar. Şekerlemeler, çikolatalar, bisküviler, krakerler, gofretler. Sakızlar. Dondurmalar, yenilebilir buzlar. Tuz. Hububattan (tahıl) imal edilmiş çerezler, patlamış mısır, yulaf ezmeleri, mısır cipsleri, kahvaltılık hububat ürünleri, işlemden geçirilmiş buğday, arpa, yulaf, çavdar, pirinç” malları yönünden 556 sayılı KHK'nın 7/1-b maddesi anlamında ayırt edilemeyecek derecede iltibas oluştuğu, başvurunun tesciline karar verilen “pekmez” emtiası yönünden ise taraf markaları arasında 556 sayılı KHK'nın 7/1-b maddesi anlamında iltibas bulunmadığı, davacının önceki tarihli markası ile davaya konu yeni markasının aynı/aynı tür emtiaları kapsamadıkları, davaya konu marka başvurusunda emtia listesinin genişletildiği gibi davacının yeni markasında, redde mesnet markaya yaklaştığı, bu sebeple de davacının, dava konusu başvuru bakımından, önceki tarihli markalarından kaynaklı müktesep hakkının bulunmadığı, davacının “milkino” ibaresini içeren markasının 556 sayılı KHK’nın 8/4 bendi anlamında tanınmış marka olduğunun ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karara karşı davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

Karara karşı davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

Ankara Bölge Adliye Mahkemesince, tüm dosya kapsamı, mevcut delil durumu ve ileri sürülen istinaf sebeplerine ve davalı şirketin davacı başvurusuna itirazının reddi hakkındaki 15.09.2016 tarih ve 2016/M-9013 sayılı YİDK kararının iptali davasının, Ankara 2. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi'nin 2016/396 E. sayılı dosyası üzerinden görülmekte olmasına, işbu davanın ise davacı başvurusunun, davalının 2003/09033 numaralı markasına dayanarak, 556 sayılı KHK'nın 7/1-b maddesi uyarınca reddine dair, diğer davalı TPMK YİDK'nın 2016-M-3492 sayılı kararının iptali istemine ilişkin olduğu, tarafların marka olarak kullanmak istedikleri ibareler arasında sadece "h" harfinin farklı olmasına, rağmen bu farkın telaffuzda hiçbir değişiklik yaratmadığı nazara alındığında YİDK tarafından başvurudan çıkarılan emtia yönünden taraf markalarının 556 sayılı KHK'nın 7/1-b maddesi uyarınca benzer oldukları, davacının 2014/48681 numaralı markasının, başvuru markası ile farklı emtialar içermesi nedeniyle, anılan markasına dayalı kazanılmış hakkının bulunmadığı, her ne kadar bu türden davalarda redde mesnet marka sahibine husumet yöneltilmesi mümkün olmasa da ve İlk Derece Mahkemesince davalı şirket hakkındaki davanın husumet yokluğundan reddine karar verilip, davalı şirket yararına ayrı vekalet ücreti takdiri gerekirken, bu konuda bir karar verilmemesi doğru değilse de, istinaf edenin sıfatına göre, bu yanlışlığın HMK'nın 353/1-b.2. maddesi uyarınca, mahkeme kararının kaldırılması nedeni yapılamayacağı gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir. Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 8,50 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 10/06/2019 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11051, Karar No: 2015/5855, Tarih: 30.03.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/11051 E.  ,  2015/5855 K.**

**"İçtihat Metni"**

İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı, davalı işyerinde elektrik teknisyeni olarak çalışırken işe ilk girdiğinde günlük ücretinin 31.00 TL olduğunu, 2004 Mart ayında sendikaya üye oyarak TİS’den yararlanmaya başladığını ancak günlük yevmiye ücretinin düştüğünü bildirerek fark alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı, davacının kendi rızası ile Sendikaya üye olduğunu ücretinin işverenin tek yanlı iradesi ile değil sendika ile yapılan TİS'ne uygun olarak belirlendiğini, bu konuda sorumluluklarının olmadığını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davacının yevmiyesinin düşürülmesinin yasaya aykırı olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davacının işe başladığı Kasım 2003 tarihinde günlük brüt ücreti 31.00 TL'dir. Davacı sendikaya üye olmuş üyelik işverene 30.04.2004 tarihinde bildirilmiştir. İşyerinde uygulanan 01.03.2003-28.02.2005 tarihli Toplu İş Sözleşmesinin eki olarak imzalanan protokol hükümleri gereği davacıya günlük 25,66 TL ücret ödendiği anlaşılmaktadır. Toplu İş Sözleşmesinin tarafları arasında imzalanan protokolle sendikaya sonradan üye olan işçilerin Toplu İş Sözleşmesi hükümlerinden yararlandırılmasına ilişkin özel hükümler getirilmiş, bu özel hükümlere göre davacı ve onunla aynı şartlarda çalışan işçilerin ücretleri belirlenmiş olup, sadece davacının şahsına ilişkin ücretinin işverence tek taraflı olarak düşürülmesi söz konusu olmamıştır. Davacının Toplu İş Sözleşmesinin hükümlerinden faydalanmaya başladığında ücretinin 25,66 TL olarak belirlenmesinde, davalı ve davacı adına hareket eden sendika ile işveren arasında imzalan protokol hükümlerinin esas alındığı açıktır. Bu bakımdan ücretin düşürülmesi iddiasının sözleşme dayanağının bulunmadığı yönündeki davacı iddialarına katılmak mümkün değildir. Davacıya yürürlükte olan Toplu İş Sözleşmesi gereğince ödenmesi gereken menfaatler davalı tarafça ödenmektedir. Davacı sendika ile davalı işveren arasında bağıtlanan TİS'den yararlanmak amacıyla kendi isteği ile sendikaya üye olup TİS'si kapsamına girmiştir. Davacının Toplu İş Sözleşmesinden faydalanmasıyla birlikte Toplu İş Sözleşmesinin işçiler lehine getirdiği akçalı menfaatlerden (giyim yardımı, gıda yardımı, yemek yardımı, ikramiye, ilave tediye vs. gibi) de yararlanmakta olup, böylelikle davacının gelirinde artış meydana gelmiştir. Mahkemece bu yönler gözden kaçırılarak davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile davanın kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalının alacakların hesabına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde, davalıya iadesine 30.03.2015 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Davacı, davalı işveren nezdinde çalıştığı sırada aldığı günlük yövmiyesinin, işyerinde yetki alan sendikaya üye olduğunda düşürüldüğünü ileri sürerek, ücret farkı alacağının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı, dava konusu alacakların zamanaşımına uğradığını, sendika üyeliği öncesi günlük ücretine göre aldığı aylık ücretinin, davacının üyelik sonrası belirlenen çıplak yövmiyesine TİS hükümleri doğrultusunda sağlanan ek ödemeler ile birlikte arttığını, yapılan işlemin TİS hükümlerine uygun olduğu ve davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının sendika üyesi olduktan sonra işyerinde yürürlükte bulunan TİS hükümlerine göre ücret aldığı gerekçesiyle davanın reddine ilişkin verilen karar, davacı tarafça temyiz edilmiş ve sayın çoğunluk oylarıyla onanmıştır.

Davacı, davalı işyerinde çalışmaya başladığını, 2004 yılı Haziran ayında işyerinde örgütlü sendikaya üye olduğunu ve TİS'den yararlanmaya başlaması üzerine yevmiyesinin iş sözleşmesinde kararlaştırılan miktarın altına düşürüldüğünü belirterek, ücret farkından kaynaklı işçilik alacakları taleplerinde bulunmaktadır.

Davacının işe girdiği ve sendikaya üye olduğu tarihlerde yürürlükte bulunan 2822 sayılı TİSGLK’un 6. Maddesinde, “Toplu iş sözleşmesinde aksi belirtilmedikçe hizmet akitleri toplu iş sözleşmesine aykırı olamaz. Hizmet akitlerinin toplu iş sözleşmesine aykırı hükümlerinin yerini toplu iş sözleşmesindeki hükümler alır. Hizmet akdinde düzenlenmeyen hususlarda toplu iş sözleşmesindeki hükümler uygulanır. Toplu iş sözleşmesinde hizmet akitlerine aykırı hükümlerin bulunması halinde hizmet akdinin işçi lehindeki hükümleri geçerlidir…” düzenlemesi yer almakta dava tarihinde yürürlükte bulunan 6356 sayılı Yasanın 36. maddesi de aynı hükmü içermektedir.

Bu düzenlemeler “işçi lehine şart ilkesi” olarak adlandırılan kuralın Türk İş Hukukundaki pozitif yansımasını oluşturmaktadır. Söz konusu hüküm gereğince normlar hiyerarşisinde iş sözleşmesine nazaran daha üstte bulunan toplu iş sözleşmeleri hükümleri yerine iş sözleşmeleri hükümleri ancak işçi lehine olmak koşuluyla uygulanma kabiliyetine sahiptir. Bir başka ifadeyle iş sözleşmesi ile toplu iş sözleşmesi karşı karşıya geldiğinde yani aynı konuda iş sözleşmesi ile toplu iş sözleşmesinde farklı düzenlemeler yer aldığında iş sözleşmesi hükmü, daha işçi lehine olmak koşuluyla tatbik edilebilir.

Somut olaya dönüldüğünde; davacının iş sözleşmesi ile kararlaştırılan temel ücretinin, sendikaya üye olduktan sonra düşürüldüğü anlaşılmaktadır. Bu ücretin düşürülmesi işlemi 4857 sayılı İş Kanunu'nun 22. maddesine göre değil toplu iş sözleşmesi ile yapılmıştır. Nitekim İş Kanunu’nun 22. maddesindeki prosedüre uyulup işçinin yazılı rızasının alındığı da iddia ve ispat edilmiş değildir. Öte taraftan TİS’lerle belirlenen ücretlerin ödendiği savunulmuş ise de öncelikle dosyada yer alan TİS’lerde davacının ücretine ilişkin doğrudan bir düzenleme ve cetvele rastlanılmamıştır. Sadece TİS’in 72. maddesinde sözleşme anlamında asgari ücret tanımlanmış ve sözleşmenin eki niteliğindeki cetvellere göre belirleneceği ifade edilmiştir.

İşveren tarafından toplu iş sözleşmelerinin uygulanması neticesinde, iş sözleşmesinde kararlaştırılan ücretin davacının sendikaya üyeliği ve TİS'den yararlanmaya başlanması üzerine düşürülmesi 2822 sayılı TİSGLK'nın 6. maddesi uyarınca işçi lehine şart ilkesinin ihlali niteliğinde olup, kanuna aykırıdır. Mahkemece davalının zamanaşımı savunması nazara alınarak hesap dönemine ilişkin tüm ücret bordroları dosyaya getirtilmek ve gerekirse bilirkişiden ek rapor alınmak suretiyle davacının ücret farkından kaynaklı taleplerine ilişkin yeniden bir karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile davanın reddi yolundaki ilk derece mahkeme kararı isabetsizdir. Açıklanan bu nedenle kararın bozulması gerekirken aksi yönde verilen sayın çoğunluğun kararına katılmıyoruz. 30.03.2015
Yargıtay — Esas No: 2011/8808, Karar No: 2011/17296, Tarih: 11.10.2011

**7. Ceza Dairesi         2011/8808 E.  ,  2011/17296 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4926 sayılı kanuna muhalefet

HÜKÜM : Beraatlerine

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Katılan vekilinin temyizinin beraat eden sanıklara yönelik olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Olay ve yakalama tutanağına göre, erkek bir şahsın, ... isimli kişinin ikametinde 50 box kaçak sigara bulunduğunu ihbar etmesi üzerine arama kararı istendiği, arama kararı alınana kadar bahse konu sigaraların yer değiştirebileceği düşünülerek ikamet etrafında gerekli tedbirler alındığı, bu sırada bahse konu evin bahçesinden yan tarafta bulunan evin bahçesine içlerinde kaçak sigara bulunduğu tahmin edilen sigara kutularının bir kadın tarafından atıldığının görüldüğü, müracaat savcısının talimatı doğrultusunda olayın suçüstü cereyan etmesi nedeniyle olaya müdahale edildiği sırada, arama kararının olay yerinde bulunan kolluk görevlilerine intikal ettirildiği ve yapılan aramada bahçeye atılmış bulunan 13170 paket dava konusu sigaraların ele geçirildiği, bu şekilde gerçekleşen olayda, sanık ...'ın kaçak sigaraları bilerek kabul ettiği, diğer sanık ...'ın da akşam eve gelip sigaraları görmesine rağmen sigaraların sahibi bulunan amcasının oğlu ...'ı Van gibi küçük bir vilayette akşam yada olay günü olan 12.10.2005 tarihinde aramanın yapıldığı saate kadar arayıp bulma imkanı varken böyle bir çaba göstermemiş olması karşısında bu sanığın da rızaen ticari nitelikteki kaçak sigaraları bulundurduğunun kabulü gerektiğinden oluşa uygun düşmeyen gerekçe ile yazılı şekilde beraatlerine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan 5320 sayılı yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 11.10.2011 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2693, Karar No: 2015/10225, Tarih: 06.10.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/2693 E.  ,  2015/10225 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı maddi ve manevi tazminat taleplerinin kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı ... AŞ. vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davalı ...'nün sürücüsü, davalı ...'in işleteni olduğu, davalı ... şirketine ... ile sigortalı aracın karşıdan karşıya geçmek isyeten davacı müvekkil yaya ...'e çarptığını, belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla müvekili ... için 1.000,00 maddi, 1.500,00 TL manevi tazminatın kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Birleşen davada davacılar vekili, muris ...'in bir yıl yaşam destek ünitesine bağlı yaşadığını ancak akabinde 21.11.2001 tarihinde vefat etttiğini belirterek davacı eş için 7.000,00 TL maddi, 20.000,00 TL manevi; çocuklar için ayrı ayrı 3.000,00'er TL'den 6.000,00 TL maddi ve 7.000,00'er TL'den 14.000,00 TL manevi tazminatın kaza tarihinden itibaren işleyecek faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiş; yargılama sırasında maddi tazminat talebini eş ... için 46.970,00 TL, ... için 11.232,00 TL, ... için 9.255,00 TL olarak ıslah edilmiştir.

Davalı ... şirketi vekili, müvekilinin poliçe limiti dahilinde sorumluluğu bulunduğunu savunmuştur.

Davalı ... ve ... vekili, kusuru kabul etmediklerini savunmuşlardır.

Davalı ... şirketi vekili, müvekilinin poliçe limiti dahilinde sorumluluğu bulunduğunu savunmuştur.

Davalı ... ve ... vekili, kusuru kabul etmediklerini savunmuşlardır.

Mahkemece toplanan delillere ve tüm dosya kapsamına göre, davanın kabulüne karar verilmiş, kararın davalı ... ve ... vekili ile davalı ... AŞ vekili tarafından temyizi üzerine karar Dairemizin 12.03.2013 tarih, 2013/1569 esas, 2013/3224 sayılı kararı ile bozulmuştur. Bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda mahkemece; maddi tazminat davasının kabulü ile davacı eş... için 46.970,00 TL, davacı ... için 11.232,00 TL, davacı ... için 9.225,00 TL maddi tazminatın kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline, davalı ... AŞ yönünden maddi tazminat miktarlarının davacı eş ... için 32.444,58 TL, davacı çocuk ... için 5.353,38 TL ve davacı çocuk ... için 2.841,01 TL üzerinden ve poliçe limit ile sınırlı olmak üzere ve dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte olacak şekilde kabulüne, davalı ... şirketi tarafından ...'ya yapılan ödemelerin davacı tarafından davalı ... şirketinden ayrıca talep edilemeyeceğine; 902,00 TL iş göremezlik tazminatının davalı ... şirketi yönünden dava tarihinden, diğer davalılar yönünden kaza tarihinden işleyecak yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline; manevi tazminat talebinin kabulü ile davacı ... için 20.000,00 TL ve davacı çocuklar ... ve ... için 7.000,00'er TL manevi tazminatın kaza itibaren işleyecak yasal faizi ile birlikte davalı ... şirketi dışındaki davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmiş; karar davalı ... AŞ vekili tarafından temiz edilmiştir.

Dava, trafik kazasından kaynaklanan geçici iş göremezlik tazminatı, destek tazminatı ve manevi tazminat isteğine ilişkindir.

Dosya kapsamına göre davalı ... şirketi vekili, bozmadan önceki temyiz dilekçesinde davacılara poliçe limiti olan 7.000,00 TL'yi ödediklerini, ayrıca ...'nın müvekkili şirket aleyhine açtığı dava sonucunda ...'ya da 7.000,00 TL'yi ferileri ile birlikte ödediğini belirterek, kararın bozulmasını istemiş; Dairenin 12.03.2013 tarih, 2013/1569 esas, 2013/3224 karar sayılı ilamı ile davalı ... şirketinin ...'ya ödeme yapıp yapmadığının araştırılması ve mükerrer ödeme yapmaması için ... 96. maddesine göre karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle karar bozulmuştur. Bozmaya uyularak yapılan yargılamada mahkeme yaptığı araştırmada, davalı ... şirketinin davacılara 19.10.2011 tarihinde limit dahilinde 7.000,00 TL ödeme yaptığı, bunun yanında davacı ...'nın davalı ... aleyhine İnegöl 1. Asliye Hukuk

Mahkemesinin 2008/74 esas sayılı davasında verilen karar uyarınca yapılan ... takibinde, ... dosyasına 22.02.2012 tarihinde 7.000,00 TL limit ve ferileri ile birlikte toplam 12.094,00 TL ödediği tespit edilmiştir. Mahkmece bu doğrultuda aktüer bilirkişi Av. ...'dan 02.05.2014 tarihli ek rapor almıştır. Her ne kadar mahkemece bu ek rapor doğrultusunda karar verildiği belirtilmiş ise de mahkemece davalı ... şirketinin ödeme savunmaları karar gerekçesinde tartışılmamış, davalı ... şirketinin sorumluluğu yönünden açık ve anlaşılır bir hüküm kurulmamıştır. Bu nedenlerle; HUMK'nun 389. maddesinde düzenlenen hükmün iki tarafın hak ve görevlerini şüphe ve tereddüt içermeyecek biçimde açık olarak göstermesi gerektiğine ilişkin kurala aykırı olarak mahkemece davalı .... yönünden destekten yoksun kalma tazminatından sorumluluğuyla ilgili olarak açık olmayan ifadeler kullanılarak müphem bir hüküm kurulması doğru görülmemiş ve bozma nedeni yapılmıştır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı ...vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalı ...ne geri verilmesine 06/10/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/5760, Karar No: 2023/65, Tarih: 10.01.2023

**7. Hukuk Dairesi         2022/5760 E.  ,  2023/65 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ecrimisil davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Yargıtay 8. Hukuk Dairesince İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin maliki olduğu dava konusu 425 parsel sayılı taşınmaza davalının reklam panosu koymak suretiyle tecavüzde bulunduğunu ileri sürerek beş yıllık dönem için, fazlaya dair hakları saklı kalmak kaydıyla 45.000,00 TL ecrimisil bedelinin yasal faiziyle davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; ölçümde hata yapılması nedeniyle reklam panosunun davacının taşınmazına kurulduğunu, davacının uyarmasıyla derhal kaldırıldığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 03.03.2016 tarih 2015/60 Esas ve 2016/102 Karar sayılı kararı ile davanın kısmen kabulü ile 4,89 TL’nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya ödenmesine, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Yargıtay 8. Hukuk Dairesi 24.09.2020 tarih ve 2018/4876 Esas, 2020/5350 Karar sayılı ilamında; mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda resmi veriler getirtilmeden, münavebe ve nadas hususları üzerinde durulmadan, yeterli araştırma ve inceleme yapılmaksızın hesaplama yapılarak hüküm kurulmuş olması nedeniyle hükmün bozulmasına karar vermiştir.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesi, yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararında, davanın kısmen kabulüne, 15,95 TL ecrimisilin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya ödenmesine, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; mahkemenin taleple bağlılık ilkesine uymadığını, ürün esasına göre değil kira esasına göre ecrimisil bedeli belirlenmesi gerektiğini, belirlenen bedelin çok düşük olduğunu ileri sürmüştür.

C. Gerekçe