muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/16333, Karar No: 2013/17431, Tarih: 13.11.2013

Sanık ...'nun eşi ...'nun İl Milli Eğitim Müdürlüğüne bağlı olarak usta öğretici olarak çalıştığı, sağlık yardımından faydalanabilmesi için bir yıl içinde en az 90 gün çalışmasının gerektiği, 90 gün çalıştıktan sonra sağlık yardımından faydalanma hakkının bulunduğu, bu durumda sanığın eşinin her öğretim yılı başında başlayan ve okulların kapanmasıyla birlikte sona eren çalışma dönemi içinde 90 gün çalıştıktan sonra sağlık sigortasından faydalanma hakkının olduğu, bu 90 günlük süre içinde kocasına ait sağlık yardımından faydalanma hakkının bulunduğu, dolayısıyla sanık ...'nun kamu kurumunu dolandırma suçunu işlemediğine; sanık ...'nun kızı ...'nun SSK Sağlık sigortasından faydalanamadığının kurum tarafından gönderilen yazıdan anlaşıdığı, diğer kızı ...'nin 01/02/2006 tarihinden itibaren SSK sağlık hizmetlerinden faydalanmaya başladığının kurum tarafından belirtilmesi karşısında; sanığın kızlarının kendi adlarına sigortalı olduktan sonra sanığa ait sağlık yardımından faydalanmadıkları, daha önceki dönemde ise sanığa ait sağlık sigortasından faydalanma haklarının bulunduğu anlaşıldığından sanığın üzerine atılı kamu kurumunu dolandırıcılık suçunu işlemediğine; sanık ...'ın oğlu ... 'ın 27/07/2007 tarihinden bu yana; sanığın diğer oğlu Hüsnü Hoplar'ın ise 05/02/2008 tarihinden bu yana sigortalı olarak çalıştığının kurum tarafından gönderilen yazı cevabından anlaşıldığı, iddiaya konu sevklerin ise bu tarihlerden önce olduğu ve bu tarihlerden önce babalarının sağlık güvencesinden faydalanmalarında yasal bir engel olmadığı, dolaysıyla; sanığın atılı nitelikli dolandıcılık suçunu işlemediğine yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün, ONANMASINA,

2- Sanıklar ... ve ... hakkında verilen beraat kararlarına yönelik olarak yapılan temyiz incelemesinde;

Sanıklara yüklenen nitelikli dolandırıcılık suçunun gerektirdiği cezanın miktar ve nev'i itibariyle tabi olduğu 765 sayılı TCK'non 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen 7 yıl 6 aylık dava zamanaşımının suç tarihleri olan sanık ... için en son menfaatin temin edildiği 15.01.2005 tarihi, ... için en son menfaatin temin edildiği 15.03.2005 tarihi ile temyiz inceleme tarihi arasında gerçekleştiği anlaşıldığından; 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA; ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı kanunun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddesi gereğince sanık hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 13.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7382, Karar No: 2017/9791, Tarih: 10.10.2017

**2. Ceza Dairesi         2015/7382 E.  ,  2017/9791 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.Ancak;

5237 sayılı TCK'nın 145. maddesinde “malın değerinin azlığı” kavramının 765 sayılı Kanun'un 522/1. maddesindeki hafif ve pek hafif ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliğinin bulunmadığı, “değerinin azlığının” 5237 sayılı Kanun'a özgü, ayrı ve yeni bir kavram olduğu, bunun daha çoğunu alabilme olanağı varken; yalnızca gereksinmesi kadar ve değer olarak da az olan şeyi alma durumunda olayın özelliği, sanığın kişiliği ve özgülenen kastı da değerlendirip yasal ve yeterli gerekçelerinin de gösterilerek uygulanabileceği gözetilerek; sanığın müşteri gibi girdiği marketten toplam 51.80 TL değerinde bal çalmak isterken yakalandığı olayda, 5237 sayılı TCK'nın 145. maddesinin uygulanması gerekip gerekmediği tartışılmadan yazılı şekilde karar verilmesi.

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan bu sebeplerden dolayı hükmün isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 10/10/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4582, Karar No: 2014/6631, Tarih: 01.04.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/4582 E.  ,  2014/6631 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Edremit 1. Asliye Hukuk İş Mahkemesi

TARİHİ : 17/12/2013

NUMARASI : 2013/204-2013/460

Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davacı ile davalılardan A.. G.. vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi S. K. G. tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

1-Dava, iş sonucu sürekli iş göremezliğe uğrayan sigortalının maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece; Dairemiz bozma ilamına uyularak yapılan yargılamada davalı Ö.E. Denitim A.Ş. yönünden davanın reddine, davalı A.. G.. yönünden kısmen kabulü ile, davacının % 7.2 sürekli iş göremezliği nedeniyle tedavi gideri alacağı olan 3.046,72 TL'nin kaza tarihi olan 25.12.2004 tarihinden itibaren işyelecek yasal faizi ile davalıdan tahzili ile davacıya ödenmesine karar verilmiştir.

Dosya kapsamındaki bilgi ve belgelerden; dava dilekçesi ile 25.12.2004 tarihli iş kazası nedeniyle 1.000,00 TL maddi ve 1.000,00 TL manevi tazminatın davalılardan tahsiline karar verilmesinin talep edildiği, davacı vekilince sunulan 16.11.2007 tarihli açıklama dilekçesi ile davacı sigortalının maddi kayıplarının tedavi masrafı 1.541,75 TL, iş gücü kaybı nedeniyle 5.028,00 TL, estetik cerrahi masrafı 4.750,00 TL, yol masrafı 500,00 TL olmak üzere toplam 11.792,75 TL olduğunun belirtildiği, aynı zamanda 4.000,00 TL tedavi masrafının davalı işveren tarafından ödendiğinin kabul edildiği, davacı vekilince sunulan 16.06.2008 tarihli açıklama dilekçesi ile maddi tazminat taleplerinin tedavi olduğu döneme ilişkin giderler toplamının 500 TL ve iki adet fiş tutarı 600 TL tedavi masrafı olduğunun ayrıca 16.11.2007 tarihli dilekçede belirtildiği gibi davacının maddi kayıplarının çok olduğunun belirtildiği, yine davacı vekilince sunulan 23.03.2013 tarihli ıslah dilekçesi ile iyileşme süresi zararı 1.043,94 TL, meslekte güç kayıp oranı zararı 23.552,65 TL ve manevi tazminat olarak 1.000,00 TL nin davalılardan tahsiline karar verilmesinin talep edildiği, tedavi giderinin hesaplanmasına yönelik 28.11.2011 tarihli bilirkişi raporunda davalı A.. G..'nün kusuruna isabet eden tedavi giderinin 3.046,72 TL olduğunun belitildiği, Dairemizin 11.03.2013 tarihli maddi tazminat talebinin kabulüne ilişkin kararın sürekli iş göremezlik nedeniyle maddi zararların giderilmesine mi, yoksa tedavi gideri harcamalarına mı yönelik olduğu hususunda gerekçe ile hüküm fıkrası arasındaki çelişkinin giderilmesine yönelik bozma ilamı sonucunda, 17.12.2013 tarihli hüküm ile maddi tazminata dair kabulün tedavi gideri harcamalarına yönelik olduğunun belirtildiği anlaşılmaktadır.

İş kazası nedeniyle hükmedilecek maddi ve manevi tazminatın miktarını doğrudan etkilemesi nedeniyle, işçide oluşan meslekte güç kayıp oranının hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeksizin kesin olarak saptanması gerekir.

Bu yönüyle davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Yasanın 95. maddesidir. Anılan maddeye göre "Bu Kanun gereğince, yurt dışında tedavi için yapılacak sevklere, çalışma gücü kaybı, geçici iş göremezlik ödeneklerinin verilmesine ilişkin raporlar ile iş kazası ve meslek hastalığı sonucu meslekte kazanma gücü veya çalışma gücü kaybına esas teşkil edecek sağlık kurulu raporlarının usûl ve esaslarını, bu raporları vermeye yetkili sağlık hizmeti sunucularının sahip olması gereken kriterleri belirlemeye, usûlüne uygun olmayan sağlık kurulu raporu ve dayanağı tıbbî belgeleri düzenleyen sağlık hizmet sunucusuna iade edecek belirlenen bilgileri içerecek şekilde yeniden düzenlenmesini istemeye Kurum yetkilidir. Usûlüne uygun sağlık kurulu raporu ve dayanağı tıbbî belgeler ile gerekli diğer belgelerin incelenmesiyle; yurt dışında tedavi için yapılacak sevklere, vazife malullük derecesini, iş kazası veya meslek hastalığı sonucu tespit edilen meslekte kazanma gücünün kaybına veya meslekte kazanma gücünün kaybı derecelerine ilişkin usûlüne uygun düzenlenmiş sağlık kurulu raporları ve diğer belgelere istinaden Kurumca verilen karara ilgililerin itirazı halinde, durum Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kurulunca karara bağlanır.

Bu maddenin uygulanmasına ilişkin usul ve esaslar, Sağlık Bakanlığı ile Kurumun birlikte çıkaracağı yönetmelikle düzenlenir.

Bu yasal düzenleme gereğince düzenlenen Çalışma Gücü ve Meslekte Kazanma Gücü Kaybı Oranı Tespit İşleri Yönetmeliğinin Geçici 1. maddesinde; bu Yönetmeliğin yürürlüğe girdiği tarihten önce çalışma gücü kaybı, iş kazası, meslek hastalığı, vazife malullüğü, harp malullüğü sonucu meslekte kazanma gücü kaybı ile erken yaşlanma durumlarının tespiti talebinde bulunan sigortalılar ve hak sahipleri için, yürürlükten kaldırılan ilgili sosyal güvenlik mevzuatının 5510 sayılı Yasaya aykırı olmayan hükümlerinin uygulanacağı, 5. maddesinde sigortalı ve hak sahiplerinin çalışma gücü oranlarının a) Sağlık Bakanlığı eğitim ve araştırma hastaneleri, b) Devlet Üniversitesi, c) Türk Silahli Kuvvetlerine bağlı asker hastaneleri, ç) sigortalıların ikamet ettikleri illerde (a), (b), (c) bentlerinde belirtilen hastanelerin bulunmaması durumunda Sağlık Bakanlığı tam teşekküllü hastanelerin yetkili olduğu, bildirilmiş, Sosyal Sigorta İşlemleri Yönetmeliğinin 56. maddesinde ise Kurum Sağlık Kurulunca verilen karara karşı yapılan itirazların Yüksek Sağlık Kulunca inceleneceği bildirilmiştir.

Kural olarak Yüksek Sağlık Kurulunca verilen karar Sosyal Güvenlik Kurumunu bağlayıcı nitelikte ise de, diğer ilgililer yönünden bir bağlayıcılığı olmadığından Yüksek Sağlık Kurulu Kararına itiraz edilmesi halinde inceleme Adli Tıp Kurumu aracılığıyla yaptırılmalıdır. Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 28.06.1976 günlü, 1976/6-4 sayılı Kararı da bu yöndedir.

Adli Tıp 3. İhtisas Kurulundan alınacak rapor ile Yüksek Sağlık Kurulu Kararı arasında sürekli iş göremezlik oranına yönelik görüş ayrılığı bulunduğu takdirde çelişkinin giderilmesi için dosyanın Adli Tıp Genel Kuruluna gönderilerek çıkacak sonuca göre karar verilmesi gerekir.

Somut olayda; dava dilekçesi ile aşamalarda sunulan beyan dilekçelerinde iş kazası sonucu davacının sürekli iş görmezliği nedeniyle açıkça maddi ve manevi tazminat isteminde bulunulduğu, SGK Maluliyet Daire Başkanlığı raporunda davacının sürekli iş göremezlik oranının % 7.2 olduğunun belirtildiği, Adli Tıp 3. İhtisas Dairesi raporunda davacının sürekli iş göremezlik oranının % 14.2 olduğunun belirtildiği anlaşıldığından, raporlar arasındaki çelişkinin Adli Tıp Genel Kurulundan rapor alınarak giderilmesi ile davacının sürekli iş göremezlik oranı kesinleştikten sonra çıkacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

2- Öte yandan, davacı tarafından talep edilen tedavi giderinin, olay ve dava tarihinde yürürlükte bulanan 506 sayılı yasanın 12. maddesi gereğince Kurum tarafından karşılanması gerektiği açık olduğu halde davalı işverenden tahsiline karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular nazara alınmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, temyiz eden tarafların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul olunmalı ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 01/04/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/10698, Karar No: 2024/2786, Tarih: 07.03.2024

**5. Hukuk Dairesi         2023/10698 E.  ,  2024/2786 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/86 Esas, 2023/708 Karar

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Tufanbeyli Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/677 Esas, 2020/308 Karar

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun (2942 sayılı Kanun) 10 uncu maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davacı hazine temsilcisi tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı Hazine temsilcisi tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı Hazine temsilcisi dava dilekçesinde özetle; Adana ili, Tufanbeyli ilçesi, ... Mahallesi 134 ada 53 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Maliye Hazinesi adına tescilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı cevap dilekçesi sunmamıştır.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne kamulaştırma bedelinin tespiti ile davalılara ödenmesine, taşınmazın davalılar adına olan tapu kaydının iptali ile Maliye Hazinesi adına tesciline karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı Hazine temsilcisi istinaf başvurusunda bulunmuştur

B. İstinaf Sebepleri

Davacı Hazine temsilcisi istinaf dilekçesinde özetle; kamulaştırma bedelinin nemalandırılarak bloke edildikten sonra bedele faiz işletilmesinin mükerrerliğe sebep olduğunu, bilirkişi raporunun subjektif yargılarla oluşturulduğunu, %10 objektif değer artışının isabetli olmadığını, aynı bölgede taşınmazların 13,50 TL bedelden geçtiğini, münavebeye yüksek fiyatlı ürünlerin seçildiğini ve bu nedenle taşınmazın kamulaştırma bedelinin yüksek belirlendiğini belirterek kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile sulu arazi niteliğindeki taşınmaza olduğu gibi kullanılması halinde getireceği gelir metodu esas alınarak değer biçilmesinin doğru olduğu, taşınmazın yerleşim yerlerine uzaklığı ve konumu değerlendirildiğinde belirlenen %10 objektif değer artışının isabetli olduğu, seçilen münavebe ürünlerinin aynı yöreden Yargıtay'a intikal eden dosyalar dikkate alındığında bir isabetsizlik görülmediği, bu nedenle belirlenen kamulaştırma bedelinin adil ve hakkaniyete uygun olduğu, bu suretle kamulaştırma bedelinin tespit edilmesinde bir isabetsizlik görülmediğinden istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı Hazine temsilcisi temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı Hazine temsilcisi temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü sebepleri tekrar ederek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukukî Nitelendirme

Uyuşmazlık, dava konusu taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespitine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 2942 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesinin sekizinci fıkrası ile 11 inci maddesi

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesi ile 369 uncu maddesinin birinci fıkrasında yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Arazi niteliğindeki dava konusu taşınmaza 2942 sayılı Kanun'un 11 inci maddesinin birinci fıkrasının (f) bendi uyarınca olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelir esas alınarak değer biçilmesi yerindedir.

3. Dava konusu taşınmazın Seyhan Nehrinin ana kollarından cazibeli olarak sulandığı anlaşıldığından, sulu arazi niteliğinde kabul edilerek uygulanan kapitalizasyon faiz oranı doğru olduğu gibi, tespit edilen bedel aynı kamulaştırma kapsamında kalan benzer özellikteki Dairemiz denetiminden geçen dosyalarda tespit edilen metrekare birim fiyatı ile uyumludur.

4. Karar kesinleştiğinde davalıya ödenmek üzere üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmasına karar verilen bedele bankaca faiz ödemesi yapıldığı hâlde, ayrıca faiz hükmü kurulmasının hukuka aykırı olduğu ileri sürülmüşse de banka tarafından ödenen faiz ile Kanun gereği ödenen yasal faizin birbirinden farklı nitelikte olduğu ve hukuka aykırılık oluşturmadığı sonucuna varılmıştır.

5. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

5. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı Hazine temsilcisinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Davacı Hazine harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

07 .03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12038, Karar No: 2023/1710, Tarih: 22.03.2023

**8. Hukuk Dairesi         2021/12038 E.  ,  2023/1710 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2017/131 E., 2017/120 K.

KARAR : Dava şartı yokluğundan reddine

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen tescil davasında bozma ilamına uyularak verilen karar, yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Yargıtay (Kapatılan) 20. Hukuk Dairesince bozulmuştur.

İlk Derece Mahkemesince bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda; davanın dava şartı yokluğundan reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı ... ve arkadaşları vekili dava dilekçesinde; Diyarbakır ili ... ilçesi ... köyünde bulunan, dava dilekçesinde sınırlarını bildirdiği yaklaşık 90 dönüm miktarındaki tapuya kayıtlı olmayan taşınmazın 40 yılı aşkın süredir davacıların zilyetliğinde olduğunu, taşınmaz hakkında 179 nolu vergi kaydı bulunduğunu, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla taşınmaz edinme koşullarının davacılar yararına oluştuğunu ileri sürerek, taşınmazın davacılar adına tapuya tescilini istemiştir.

II. CEVAP

Davalı Hazine vekili cevap dilekçesinde; davanın reddini talep ettikten sonra, yargılama sırasında 30.10.2008 tarihli oturumda, taşınmazın orman vasfı ile Hazine adına tesciline karar verilmesini istemiştir

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 30.01.2009 tarihli ve 2007/4 Esas, 2009/20 Karar sayılı kararıyla; davanın reddine karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, davalı Hazine vekili ve davalı ... İdaresi vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Temyiz incelemesi neticesinde, Yargıtay (Kapatılan) 20. Hukuk Dairesinin 20.12.2012 tarihli ve 2012/6315 Esas, 2012/14740 Karar sayılı ilamıyla; "davalı Hazine vekili tarafından 30.10.2008 tarihli celsede taşınmazın kadastro çalışmaları sırasında orman sahası olarak ayrılan sahada kaldığı bildirilerek davanın reddi ile taşınmazın orman vasfıyla Hazine adına tapuya tesciline karar verilmesinin talep edildiği gözetilerek, Hazinenin tescil talebinin kabulüyle çekişmeli taşınmazın Hazine adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmesi gerekirken Hazinenin tescil talebiyle ilgili olumlu ya da olumsuz bir karar verilmemiş olmasının usul ve kanuna aykırı olduğu" açıklanarak, İlk Derece Mahkemesi kararı bozulmuştur.

3. İlk Derece Mahkemesinin 25.04.2013 tarihli ve 2013/45 Esas, 2013/74 Karar sayılı kararıyla; önceki kararında direnilmesine ve davanın reddine karar verilmiştir.

4. İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen direnme kararına karşı, davacılar, davalı Hazine vekili ve davalı ... İdaresi vekili temyiz isteminde bulunmuştur.