muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/23137, Karar No: 2014/1080, Tarih: 16.01.2014

**3. Ceza Dairesi         2013/23137 E.  ,  2014/1080 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2012/57767

MAHKEMESİ : Siverek Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 24/11/2011

NUMARASI : 2011/503 (E) ve 2011/1330 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

1) Sanıklardan Osman’ın duruşma aşamasında ağaçları babası olan diğer sanığın kestiğini savunmasına karşılık, sanık tarafından doğrulanan hazırlık ifadesinde ise babasına ait tarladan yakmak için biraz ağaç kestiğini beyan etmesine göre ifadeler arasındaki çelişki giderilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

2) Sanıklardan Arap’ın, dava konusu emvali tapulu arazisinden orman idaresinden izinsiz kestiğinin anlaşılmasına göre eyleminin 6831 sayılı Kanunun 116. maddesi kapsamında değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş katılan idare temsilcisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321.maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 16/01/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/21621, Karar No: 2016/1359, Tarih: 09.02.2016

**10. Hukuk Dairesi         2015/21621 E.  ,  2016/1359 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, hizmet süresinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkeme, yapılan yargılama sonucunda kararında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davacı ve davalı Kurum vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi

Dava konusu somut olayda; davacının, 07.06.1993-30.06.2009 (10.11.1993-01.09.1995 tarihleri arası dönem hariç) tarihleri arasında kesintisiz davalı şirkette çalıştığı ve çalışmalarının eksik bildirildiği, bildirilmeyen sürelerin tespitine karar verilmesini istediği görülmüştür.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile davacının 01.01.1999-14.03.2005 tarihleri arasında davalı işyerinde Kuruma bildirilen günler dışında sürekli ve kesintisiz çalıştığının tespitine karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağı, 5510 sayılı Yasanın Geçici 7. maddesi kapsamında uygulama alanı bulan 506 sayılı Yasanın 79/10 maddesidir.

506 sayılı Yasanın 6. maddesinde ifade edildiği üzere “sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamaz ve feragat edilemez.” Anayasal haklar arasında yer alan sosyal güvenliğin yaşama geçirilmesindeki etkisi karşısında, sigortalı konumunda geçen çalışma sürelerinin saptanmasına ilişkin davaların, kamu düzenine ilişkin olduğu, bu nedenle özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesinin zorunlu ve gerekli bulunduğunun gözetilmesi zorunludur. Bu bağlamda, hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, bu tür davalarda tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyip, gerek görüldüğünde re’sen araştırma yapılarak kanıt toplanabileceği de göz önünde bulundurulmalıdır.

Davacının hizmet cetveli incelendiğinde; tespiti istenen 07.06.1993-10.11.1993 ve 01.09.1995-30.06.2009 tarihleri arası dönemlerde davacı adına davalı işyerinden 07.06.1993-10.11.1993 tarihleri arasında 94 gün, 01.09.1995-31.12.1998 tarihleri arasında 1145 gün, dava dışı 1020195 sicil sayılı işyerinden 14.03.2005-23.10.2008 tarihleri arasında 1274 gün ve davalı işyeri tarafından 24.10.2008-30.06.2009 tarihleri arasında 248 gün sigorta bildirimi yaplıdığı görülmektedir.

Davacının hizmet cetveli incelendiğinde; tespiti istenen 07.06.1993-10.11.1993 ve 01.09.1995-30.06.2009 tarihleri arası dönemlerde davacı adına davalı işyerinden 07.06.1993-10.11.1993 tarihleri arasında 94 gün, 01.09.1995-31.12.1998 tarihleri arasında 1145 gün, dava dışı 1020195 sicil sayılı işyerinden 14.03.2005-23.10.2008 tarihleri arasında 1274 gün ve davalı işyeri tarafından 24.10.2008-30.06.2009 tarihleri arasında 248 gün sigorta bildirimi yaplıdığı görülmektedir.

Mahkemece, davacının 01.01.1999-14.03.2005 tarihleri arasında davalı işyerinde çalıştığının kabulüne ilişkin bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Ne var ki davacının 01.09.1995 -01.01.1999 tarihleri arasında kesintisiz çalıştığı ancak işveren tarafından eksik bildirim yapıldığı anlaşılmakla, davacının 01.09.1995 -01.01.1999 tarihleri arasında da kesintisiz çalıştığının tespitine karar verilmesi gerekmektedir. 07.06.1993-10.11.1993 tarihleri arasındaki dönem yönünden ise yapılan araştırma eksik inceleme dayalıdır. Bu tür sigortalı hizmetlerin tespitine ilişkin davaların, kamu düzeniyle ilgili olduğu ve bu nedenle de özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmesinin zorunlu ve gerekli bulunduğu gözetilerek, bu çerçevede, hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, bu tür davalarda tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyip, re'sen araştırma ilkesi doğrultusunda; uyuşmazlığa konu dönemde davalı işyerinde sekreter olarak çalışan birisi olup olmadığı araştırılmalı, sigortalının çalışmalarını bilebilecek komşu veya benzeri işleri yapan başka işverenler ve bu işverenlerin çalıştırdığı bordrolara geçmiş kişiler zabıta marifetiyle titizlikle araştırılarak belirlenmeli, belirlenen tarafsız tanıkların bilgi ve görgülerine başvurulmalı, tanıklara davacının ne iş yaptığı, hangi sürede çalıştığı, fiili çalışma olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği tüm açıklığıyla belirlenmeli ve deliller hep birlikte değerlendirilip takdir edilerek sonuca göre bir karar verilmelidir.

Açıklanan, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece, eksik inceleme ve araştırma sonucu davanın kısmen kabulüne karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, taraf vekillerinin, bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 09.02.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/4673, Karar No: 2025/1413, Tarih: 05.02.2025

**5. Hukuk Dairesi         2024/4673 E.  ,  2025/1413 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/2442 Esas, 2024/454 Karar

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/39 Esas, 2023/451 Karar

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun (2942 sayılı Kanun) 10 uncu maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince, İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak davanın yeniden görülmesi için dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin kaldırma kararı üzerine yargılama yapan İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvuruların esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekillerince temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı idare vekili dava dilekçesinde özetle; Trabzon ili, ... ilçesi, 144 ada 22 parsel sayılı taşınmazın 344,09 m²lik kısmının, 146 ada 14 parsel sayılı taşınmazın 82 m²lik kısmının, 144 ada 11 parsel sayılı taşınmazın 664,12 m²lik kısmının kamulaştırma bedelinin tespiti ile kamulaştırılan taşınmazların yol olarak tapudan terkinini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı cevap dilekçesi sunmamıştır.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne ve kamulaştırma bedelinin tespiti ile davalıya ödenmesine, dava konusu taşınmazların davalı adına olan tapu kaydının iptali ile yol olarak tapudan terkinine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı idare vekili istinaf dilekçesinde özetle; davaya konu taşınmazların bedelinin yüksek belirlendiğini, hükme esas rapordaki verilerin hatalı olduğunu, lehlerine vekâlet ücretine hükmedilmemesinin isabetsiz olduğunu ileri sürerek İlk Derece Mahkeme kararının kaldırılmasını talep etmiştir.

2.Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; davaya konu taşınmazların bedelinin düşük belirlendiğini, hükme esas rapordaki verilerin hatalı olduğunu ileri sürerek İlk Derece Mahkeme kararının kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

2.Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; davaya konu taşınmazların bedelinin düşük belirlendiğini, hükme esas rapordaki verilerin hatalı olduğunu ileri sürerek İlk Derece Mahkeme kararının kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile arsa niteliğindeki taşınmazlara emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinin 2942 sayılı Kanun'un değerlendirmeye ilişkin hükümlerine aykırılık teşkil etmediği ve Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin 12055/17 numaralı başvuru sonucu verilen 23.10.2018 tarihli kararı ve Anayasa Mahkemesinin 2016/9364 başvuru numaralı, 01.06.2019 tarihli ve 30791 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan kararı da göz önüne alındığında davacı idare lehine vekâlet ücretine hükmedilmemesinde de herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı gerekçesiyle istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacı idare vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü sebepleri tekrar ederek kararın bozulmasını istemiştir.

2. Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü sebepleri tekrar etmiş, ayrıca kamulaştırma bedelinin hatalı hesaplandığını, kaldırma sonrası ikinci kararda 412.824,63 TL bedel belirlendiğini, son kararda maddi hata ile 410.464,63 TL yapıldığını, faiz yürütülmesine ilişkin dönemlerin hatalı belirleniğini ileri sürerek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukukî Nitelendirme

Uyuşmazlık, ... olarak davacı idare ile davalı tapu maliki arasındaki kamulaştırma bedelinin tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 2942 sayılı Kanun'un 10 uncu ve 11 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Arsa niteliğindeki taşınmazlara 2942 sayılı Kanun’un 11 inci maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi uyarınca emsal karşılaştırması yapılarak, üzerindeki ağaçlara ise yaş, verim ve cins durumuna göre maktuen değer biçilmesi ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek davalı tarafa ödenmesine karar verilmesi yerindedir.

3. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukukî nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre; taraf vekillerinin aşağıdaki paragrafın kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

3. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukukî nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre; taraf vekillerinin aşağıdaki paragrafın kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

4.Bölge Adliye Mahkemesinin kaldırma kararları doğrultusunda taleple bağlılık ilkesi gereği taşınmazda bulunan fındık ağaçlarının bedeli 4840,00 TL olarak alınıp toplam bedelin 412.824,63 TL olarak belirlenmesi gerekirken maddi hata ile kararda 410464,63 TL yazılması yerinde değildir.

5. İlk Derece Mahkemesinin ilk kararı ile derhal ödenmesine karar verilen 405.020,70 TL'ye ilk karar tarihine kadar, fark bedel olan 7.803,93 TL bedele İlk Derece Mahkemesince bu bedelin derhal ödenmesine karar verilen İlk Derece Mahkemsinin üçüncü karar tarihi olan 26.11.2021 tarihine kadar yasal faiz işletilmesi gerekirken, tespit edilen fark kamulaştırma bedeline son karar tarihine kadar yasal faiz işletilmesi bozmayı gerektirir.

Ne var ki bu hatanın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin ikinci fıkrası gereğince kararın düzeltilerek onanması gerekir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Taraf vekillerinin diğer temyiz itirazlarının reddine,

2.Taraf vekillerinin temyiz itirazının kısmen kabulü ile temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA

3. İlk Derece Mahkemesi kararının hüküm fıkrasının (3) numaralı bendinde bulunan "410.464,63" sayısının hükümden çıkarılması, yerine "412.824,63" sayısının yazılması, hüküm fıkrasının (4) numaralı bendinin hükümden çıkarılması, yerine "Tespit edilen 412.824,63 TL kamulaştırma bedelinin davalıya ödendiği anlaşılarak bu miktarı aşarak fazla depo edilen 2360 TL fazla ödenen kamulaştırma bedelinin ödenmiş ise davalıdan alınarak davacı kuruma verilmesine ödenmemiş ise davacı kuruma iadesine, Mahkememizce kamulaştırma bedeli olarak tespit edilen 412.824,63TL'nin; a) Kaldırma kararı öncesinde ilk kararla davalılara ödenmesine karar verilen toplam 405.020,70 TL kamulaştırma bedeline, 21.08.2017 tarihinden ilk karar tarihi olan 05.01.2018 tarihine kadar işletilecek yasal faizin davacı kurumdan tahsili ile davalı tarafa ödenmesine, b) Kaldırma kararı öncesinde üçüncü kararla davalıya ödenmesine karar verilen bedel ile kaldırma kararı sonrası tespit edilen bedel arasındaki fark olan 7.803,92 TL kamulaştırma bedeline 21.08.2017 tarihinden 26.11.2021 tarihine kadar yasal faiz işletilmesine "cümlesinin yazılması suretiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

05.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/13918, Karar No: 2020/17749, Tarih: 01.12.2020

**(Kapatılan)3. Ceza Dairesi         2020/13918 E.  ,  2020/17749 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Sanık hakkında “6136 sayılı Kanun'a muhalefet” suçundan kurulan mahkumiyet kararına yönelik temyiz sebeplerinin incelenmesinde;

6136 sayılı Kanun'un 15/4. maddesinde tanımlanan suçun tehlike suçu olması ve “taşınması ve bulundurulması yasak olmayan bıçak ve diğer aletlerin bir suçta kullanılmaksızın sırf saldırı amacıyla taşınması halinde oluşacağının” belirtilmesi karşısında, 6136 sayılı Kanun'un 4. maddesi kapsamında yasak niteliği haiz bıçaklardan olmayan suça konu bıçağın kasten yaralama suçunda kullanıldığı ve sanığın yaralama suçundan da mahkum olduğu anlaşıldığından "sırf saldırıda kullanmak amacıyla taşıma" suçunun unsurunun oluşmadığı anlaşılması karşısında sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA,

2) Sanık hakkında “basit yaralama” suçundan kurulan mahkumiyet kararına yönelik temyiz sebeplerinin incelenmesinde;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

a) Hüküm tarihinde Balıkesir Açık Ceza İnfaz Kurumunda başka suçtan hükümlü olarak bulunan sanık duruşmaya getirtilmeden ya da SEGBİS sistemi aracılığıyla duruşmada hazır edilmeksizin hakkında mahkumiyet hükmü kurulması suretiyle, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin (Ludi/İsviçre, B. No: 12433/86, 15/06/1992 P. 49/50; Artico/İtalya, B. No: 6694/74, 13/5/1980 P. 33; Sejdovic/İtalya, B. No: 56581/00, 1/3/2006 P. 81) kararlarında belirtildiği üzere savunma hakkı kısıtlanarak Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin “Adil yargılanma hakkı” başlıklı 6. maddesine, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın “Hak arama hürriyeti” başlıklı 36. maddesi ile 5271 sayılı CMK'nin 196. maddesine muhalefet edilmesi,

b) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 01.12.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12774, Karar No: 2015/33330, Tarih: 24.11.2015

**3. Ceza Dairesi         2015/12774 E.  ,  2015/33330 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2013/329273

MAHKEMESİ : Erzurum 3. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 25/12/2012

NUMARASI : 2011/484 (E) ve 2012/714 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Katılanın, sanığın okula giden kızını rahatsız ettiği, olay günü sanığın katılanı bu hususta uyardığı ve katılanın ters cevap vermesi üzerine sanığın katılana iki tokat attığı, aynı gün bu sefer sanığın oğlu Muhammed'in okul önünde gördüğü katılanı uyardığı ve tekme atarak duvara yasladığı, bu olayı gururuna yediremeyen katılanın sanığın evinin olduğu sokağa elinde bıçak olduğu gelerek sanıklara yönelik sinkaflı küfürler ettiği, bunun üzerine sanık Necati, Abdurrahim ve Ebubekir'in katılanı araya alarak dövdüğü ve sanık Necati'nin, ele geçirilemeyen bıçakla Bahattin'in karnına bir defa vurmak suretiyle doktor raporunda belirtildiği üzere hayati tehlike geçirmesine neden olacak şekilde yaraladığı”nın kabulü karşısında, soruşturma evresinde dinlenen sanığın kızı Cannur CMK 45. maddesine uygun dinlenerek katılanın kendisini taciz edip etmediği sorulması ayrıca sanığın savunmasında geçen okul idarecileri nin kim olduğu sanıklardan sorulup tanık sıfatıyla dinlenerek sonucuna göre 5237 sayılı TCK'nin 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağı, uygulanacaksa daha üst oranda uygulanması gerekip gerekmediği araştırılmadan yazılı şekilde 1/4 oranında uygulanması suretiyle hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafii ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı yasanın 8/1 maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, 24/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2263, Karar No: 2017/3430, Tarih: 20.06.2017

**14. Ceza Dairesi         2017/2263 E.  ,  2017/3430 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilip re'sen de temyize tabi hükmün sanık müdafii tarafından duruşmalı temyiz edilmesi üzerine, dosya Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle, 14.06.2017 Çarşamba saat 09.30'a duruşma günü tayin olunarak sanık müdafine çağrı kağıdı gönderilmişti.

Sanık müdafiin yerinde görülen talebine istinaden duruşmalı yapılan incelemede, 28.06.2014 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren ve cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda değişiklik yapan 6545 sayılı Kanun ile 02.12.2016 tarihinde yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunla getirilen düzenlemeler de gözetilerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Hükümden sonra 24.11.2015 günlü, 29542 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı ilamı ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi vönünden kısmi iptal kararı verildiğinden, anılan husus nazara alınarak yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiin temyiz itirazları ile duruşmalı inceleme sırasındaki sözlü savunması bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu hususun yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanunun 322. maddesinin verdiği yetki uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükümde yer alan TCK’nın 53. maddesinin uygulanması ile ilgili bölümün çıkartılarak yerine “Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı da nazara alınmak kaydıyla sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkralarının uygulanmasına" ibaresinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun olan re'sen de temyize tabi hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 20.06.2017 tarihinde Üyeler ... ile ...'in karşı oyları ve oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

KARŞI OY

Mağdur kolluktaki ilk anlatımında cinsel organı sokma olayından bahsetmeyip ‘’ağzıma şişe soktu, parmağını yalattı. Gözümü kalın pis bir iple bağladı. Daha sonra fermuar sesi duydum. Bana kalın bir şey yalatmaya çalıştı. Yalamak istemedim ama dilim değdi, çok pis bir şeydi.” şeklinde tarif etmiştir. Daha sonraki alınan beyanlarında da benzer anlatımlarda bulunmuş, yalnızca mahkemedeki ifadesinde dilinin ağzı içinde olduğunu, ekşi dediği şeyi ağzının içinde diline değdirdiğini söylemiştir. Mağdurun anlatımı ve tüm dosya kapsamından sanığın mağdurun ağzına su şişesi ve parmağını soktuğu, parmağını yalattığı sabit olmasına karşın devam eden eyleminde gözünü kalın ve pis iple bağladığı anlaşılmıştır. Bu durumda mağdurun fermuar sesinden sonra ağzını soktuğunu iddia ettiği "kalın, pis ve ekşi" şeyin ne olduğu belli değildir. Mağdur sadece tahminde bulunmaktadır. Mahkeme bu şeyin penis olma ihtimalinin kuvvetle muhtemel olduğundan bahisle sübutu kabul etmiştir. Kişi diline değdirilen şeyin ne olduğunu tam olarak anlamamışken bunun penisten başka bir şey olamayacağı varsayımı ile ceza verilmesi mümkün değildir. Dile değdirilen şeyin ne olduğu şüphede kalmış, ispatlanamamıştır. Ayrıca bu şeyin ağıza sokulup sokulmadığı hususu da mağdurun bu konudaki ifadelerinin çelişkili olması nedeniyle şüphede kalmıştır. Bu nedenle eylemin basit cinsel istismar aşamasında kaldığı kanaatiyle sayın çoğunluğun görüşüne iştirak etmiyoruz.