muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/1482, Karar No: 2018/5944, Tarih: 25.09.2018

TMK'nın 747/2 maddesi gereğince geçit isteği, önceki mülkiyet ve yol durumuna göre en uygun komşuya, bu şekilde ihtiyacın karşılanmaması halinde geçit tesisinden en az zarar görecek olana yöneltilmelidir. Zira geçit hakkı taşınmaz mülkiyetini sınırlayan bir irtifak hakkı olmakla birlikte, özünü komşuluk hukukundan alır. Bunun doğal sonucu olarak yol saptanırken komşuluk hukuku ilkeleri gözetilmelidir. Geçit ihtiyacının nedeni, taşınmazın niteliği ile bu ihtiyacın nasıl ve hangi araçlarla karşılanacağı davacının sübjektif arzularına göre değil, objektif esaslara uygun olarak belirlenmeli, taşınmaz mülkiyetinin sınırlandırılması konusunda genel bir ilke olan fedakârlığın denkleştirilmesi prensibi dikkatten kaçırılmamalıdır.

Uygun güzergah saptanırken önemle üzerinde durulması gereken diğer bir yön ise, aleyhine geçit kurulan taşınmaz veya taşınmazlar bölünerek kullanım şekli ve bütünlüğünün bozulmamasıdır. Şayet başka türlü geçit tesisi mümkün değilse bunun gerekçesi kararda açıkça gösterilmelidir.

Yararına geçit kurulacak taşınmazın tapuda kayıtlı niteliği ve kullanım amacı nazara alınarak özellikle ... alanlarında, nihayet bir ... aracının geçeceği genişlikte (emsaline göre 2,5 - 3 m.) geçit hakkı tesisine karar vermek gerekir. Bu genişliği aşan bir yol verilmesinin zorunlu olduğu hallerde, gerekçesi kararda dayanakları ile birlikte gösterilmelidir.

Saptanan geçit nedeniyle yükümlü taşınmaz malikine ödenmesi gereken bedel taşınmazın niteliği gözetilerek uzman bilirkişiler aracılığı ile objektif kriterler esas alınarak belirlenmelidir. Saptanacak bedel de hükümden önce depo ettirilmelidir. Hemen belirtmek gerekir ki, bedelin saptanmasından sonra hüküm tarihine kadar taşınmazın değerinde önemli derecede değişim yaratabilecek uzunca bir süre geçmiş veya bedel tespitinden sonra yörede taşınmazın değerini artıracak değişiklikler meydana gelmiş olabilir. Bu gibi durumlarda mülkiyet hakkı kısıtlanan taşınmaz malikinin mağduriyetine neden olmamak ve diğer tarafın hakkın kötüye kullanılması sonucunu doğuracak olası davranışlarını önlemek için hüküm tarihine yakın yeni bir değer tespiti yapılmalıdır.

Somut olayda; davacının, genel yola ulaşmak üzere geçit ihtiyacı bulunduğu anlaşılmaktadır. Mahkemece 01.07.2013 tarihinde mahallinde keşif yapıldığı, geçit güzergahı olarak belirlenen ve mahkemece kabul edilen geçit yolu üzerinde 16 tane 10-12 yaşlarında mandalina ağacı ile 6 tane 5-6 yaşlarında zeytin ağacı bulunduğu bilirkişi raporunda belirtilmesine rağmen, bu ağaçların değerleri tespit edilmemiş ve geçit bedeline dahil edilmemiş olduğu anlaşıldığından öncelikle, davalı tarafın taşınmazların imar planına alındığı ve davacının geçit ihtiyacı kalmadığı yönündeki iddiası üzerinde durularak bu hususta araştırma yapıldıktan sonra davacının geçit ihtiyacının devam ettiğinin anlaşılması halinde mahkemece, hüküm tarihine yakın bir tarihte ehil bilirkişiler ile keşif yapılması, keşifte geçit yolu olarak belirlenen kısmın değeri ve bu güzergahta bulunan ağaçların sayı ve nitelikleri belirtilerek değerinin tespit edilmesi ve ağaçların değeri ile zemin değeri toplamından ibaret değer üzerinden geçit hakkı tesis edilmesine karar verilmesi gerekirken, aleyhine geçit kurulan taşınmaz maliklerinin zarar göreceği biçimde geçit güzergahında bulunan ağaçların değeri geçit bedeline dahil edilmeksizin ve yeniden keşif yapılmaksızın karar verilmesi doğru görülmemiş, hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 25.09.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7167, Karar No: 2022/18782, Tarih: 09.11.2022

**11. Ceza Dairesi         2022/7167 E.  ,  2022/18782 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

EK KARAR : 19.04.2022

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : ...

EK KARAR : Temyiz isteminin reddi

5271 sayılı CMK'nin 286/2-b maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezalarını artırmayan bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizi mümkün olmadığı, bu itibarla İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesinin 19.04.2022 tarihli temyiz isteminin reddine ilişkin ek kararında hukuka aykırılık bulunmadığından, sanığın temyiz isteminin CMK’nin 296/2 ve 298. maddeleri gereğince REDDİNE, dosyanın ilk derece mahkemesine, karardan bir örneğin İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesine gönderilmesine, 02.11.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/21326, Karar No: 2024/4710, Tarih: 12.03.2024

**9. Hukuk Dairesi         2023/21326 E.  ,  2024/4710 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1762 E., 2023/2265 K.

KARAR : Davacının istinaf başvurusunun esastan reddi, davalının istinaf başvurusunun kesinlik nedeniyle reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : İnegöl 1. İş Mahkemesi

SAYISI : 2022/38 E., 2023/126 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince 30.12.2021 tarihli karar ile İlk Derece Mahkemesi kararının, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendinin (6) ncı alt bendi uyarınca kaldırılmasına ve dosyanın Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin kaldırma kararı doğrultusunda İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama sonucunda, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davalı vekilinin başvurusunun kesinlik nedeniyle reddine, davacı vekilinin başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davalıya ait işyerinde işçi olarak çalıştığını, düşük ücret üzerinden sigorta bildirimi yapıldığını, hak etmiş olduğu primlerle fazla çalışma ücretlerinin Kuruma bildirilmediğini, ayrıca bu ücretlerin düzenli ve gününde ödenmediğini, müvekkilinin hafta sonları da çalıştığını, dinî bayramlar dışındaki ulusal ... ve genel tatil günlerinde çalıştığını, bu çalışmalara karşılık ücretlerin ödenmediğini, ayrıca müvekkilinin sattığı su arıtma cihazı başına prim ödeneceği belirtilmişken alması gereken primleri alamadığını, kullanılmayan yıllık izin ücretlerinin de ödenmediğini, işverenin gerçek ücreti bordroya yansıtmayıp saklamasının işçi açısından haklı fesih sebebi olduğunu, tüm bu hususlara ilişkin işverene ihtarname gönderildiğini ancak ihtarnameye cevap verilmediğini iddia ederek kıdem tazminatı, fazla çalışma ücreti, hafta tatili ücreti, ulusal ... ve genel tatil ücreti, yıllık izin ücreti, eksik ücret alacağı ve prim alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; iddia edilen döneme ilişkin talep edilen alacak miktarının zamanaşımına uğradığını, davacının anılan alacak kalemleri açısından dava açmakta hukuki yararı olmadığını, davacının ücretinin bordroda bildirilen ücret olduğunu ve banka kanalıyla ücretin tamamının ödendiğini, alacaklarının bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; iddia edilen döneme ilişkin talep edilen alacak miktarının zamanaşımına uğradığını, davacının anılan alacak kalemleri açısından dava açmakta hukuki yararı olmadığını, davacının ücretinin bordroda bildirilen ücret olduğunu ve banka kanalıyla ücretin tamamının ödendiğini, alacaklarının bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; davacının iddia ettiği ücreti ve prim usulü çalışmayı ispatlayamadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuşlardır.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davacı vekili; ücret hususunda emsal ücret araştırması dikkate alınmasızın hüküm tesis edildiğini, eksik ücret alacağı talebinin dikkate alınmadığını, bilirkişi incelemesi yapılmadığını, prim ödemelerine ilişkin araştırma yapılmadığını, davalı taraf yararına davacıdan daha yüksek vekâlet ücretine hükmedilmesinin usul ve kanuna aykırı olduğunu ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının ortadan kaldırılması ve davanın kabulüne karar verilmesi istemi ile istinaf yoluna başvurmuştur.

2. Davalı vekili; davacının davalı Şirketten alacağının bulunmadığını, Mahkemece davacının ulusal ... genel tatil alacağı bulunduğunun kabul edilmesi nedeniyle kıdem tazminatı talebinin de kabul edildiğini belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının ortadan kaldırılması ve davanın reddine karar verilmesi istemi ile istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve esas bakımından hukuka uygun olduğu, davalı tarafından istinafa konu edilen toplam miktarın ise kesinlik sınırı altında kaldığı gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun usulden reddine, davacı vekilinin istinaf başvurusunun ise esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; istinaf dilekçesinde ileri sürülen gerekçelerle Bölge Adliye Mahkemesi kararının ortadan kaldırılması ve davanın reddine karar verilmesi istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacının ücret miktarı ve buna bağlı olarak talep edilen alacakların hesabı, prim alacağının ispatı ile davalı lehine hükmedilen vekâlet ücretine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 4857 sayılı İş Kanunu'nun 32, 41, 44, 46, 47, 53, 59, 63 üncü maddeleri ile 120 nci maddesindeki atıf uyarınca yürürlükte bulunan 1475 sayılı İş Kanunu'nun 14 üncü maddesi, Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin ilgili hükümleri.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 4857 sayılı İş Kanunu'nun 32, 41, 44, 46, 47, 53, 59, 63 üncü maddeleri ile 120 nci maddesindeki atıf uyarınca yürürlükte bulunan 1475 sayılı İş Kanunu'nun 14 üncü maddesi, Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin ilgili hükümleri.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

12.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/23690, Karar No: 2019/15918, Tarih: 11.09.2019

**22. Hukuk Dairesi         2017/23690 E.  ,  2019/15918 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin köy hizmetlerinde işe başladığı, 2005 yılında İl Özel İdaresine devredildiği, 2011 yılında ise Karayolları Genel Müdürlüğüne devredildikten sonra emeklilik suretiyle işten ayrıldığı, 1984 yılından emekli olduğu tarihe kadar atölye ustası olarak çalıştığı halde atölye usta yardımcısı olarak gösterilerek derece kademesinin eksik hesaplandığı iddiası ile atölye ustası olarak çalıştığının kabulü ile buna göre derece ve kademesinin tespitine ve bu nedenle oluşan fark alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalıların Cevabının Özeti:

Davalılar vekilleri davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece yapılan yargılama neticesinde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar, süresi içerisinde davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe :

Taraflar arasında davacının atölye ustası olarak çalışıp çalışmadığı hususunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Davacı 1984 yılından emekli olduğu tarihe kadar atölye ustası olarak çalıştığı halde atölye usta yardımcısı olarak gösterilerek derece kademesinin eksik hesaplandığını iddia etmiş, iddiasını ispat yönünde yazılı delil sunmamış, davalı kurum kayıtları ile tanık deliline dayanmıştır.

Dosyada yer alan şahsi dosya kapsamına göre davacının ünvanı mevsimlik dönem dahil ilk baştan itibaren atölye usta yardımcısı olarak gösterilmiş olup davacının fiilen atölye ustası olarak çalıştığına dair herhangi bir yazılı delil bulunmadığı gibi, davacı tarafından davalı ... Müdürlüğüne verilen 21/04/2014 tarihli emeklilik dilekçesinde davacı “Bölgeniz Trafik Güvenliği Başmühendisliği emrinde Atölye Usta Yardımcısı olarak çalışmaktayım....” şeklinde beyanda bulunmuştur.

Davacının fiilen atölye ustası olarak çalıştığına dair davacı tanıklarının bayanları dışında bir delil bulunmadığından ve davacının emeklilik dilekçesinde atölye usta yardımcısı olarak çalıştığını beyan ettiğinden, ispatlanamayan davanın reddine karar verilmesi gerekir iken aksi düşünce ile yazılı şekilde verilen karar hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalılardan ... İl Özel İdaresine iadesine, 11.09.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/13292, Karar No: 2011/23638, Tarih: 19.12.2011

**11. Ceza Dairesi         2009/13292 E.  ,  2011/23638 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı Yasaya muhalafet

HÜKÜM : 213 Sayılı Kanunun 359/b-2, 5237 sayılı TCK.nun 62/1 mad göre 16.650 YTL apc

Sanık hakkında mütalaa ekindeki vergi suçu raporuna uygun olarak 2000 ve 2001 takvim yıllarında “sahte fatura düzenlemek” suçlarından kamu davası açıldığı , her bir yılın birbirinden bağımsız ayrı suçları oluşturduğu gözetilmeden ve hangi yıla ilişkin hüküm kurulduğu da gösterilmeden yazılı şekilde tek suçtan karar verilmesi yasaya aykırı ise de;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “2000 ve 2001 takvim yıllarında sahte fatura tanzim etmek” suçlarının yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK'nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suçların işlendiği takvim yıllarına ait son faturaların düzenlenme tarihleri olan 26.12.2000 ve 02.12.2001 tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanık, sanık müdafii ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı yasanın 8/1 maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı kanunun 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkında açılan kamu davasının 765 sayılı TCK'nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, 19.12.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11943, Karar No: 2017/5088, Tarih: 24.04.2017

**3. Ceza Dairesi         2016/11943 E.  ,  2017/5088 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanığın eylemi sonucu müştekinin hayati tehlike geçirecek ve kemik kırığı meydana gelecek şekilde yaralandığına dair iddia ve kabul karşısında, meydana gelen birden fazla nitelikli yaralanma hali gözetilerek sanık hakkında temel cezanın tayininde TCK'nin 61. maddesi gereğince asgari hadden uzaklaşılarak ceza tayini gerektiğinin gözetilmemesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Anayasa Mahkemesinin 24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08/10/2015 tarih ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı ile TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibareler iptal edilmiş ise de; bu husus infaz aşamasında dikkate alınabileceğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanık müdafiinin temyiz itirazının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 24.04.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9719, Karar No: 2016/14366, Tarih: 19.09.2016

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/9719 E.  ,  2016/14366 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : İşe iade

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı vekili davacının, davalı işverene ait işyerinde çalışmakta iken iş sözleşmesinin yasaya aykırı olarak feshedildiğini belirterek, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı işveren vekili, davacının 18.11.2014 tarihinde haber vermeden işyerini terk ettiği ve mazeretini bildirmesi için gönderilen ihtarın davacının iş sözleşmesinde bildirdiği adrese çıkarılmasına rağmen tebliğ edilmeden döndüğü, bunun üzerine davalı işverenin, dava açıldıktan sonra 02.12.2014 tarihinde davacının iş sözleşmesini haklı nedenle feshettiğini belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davalı işveren tarafından yapılan fesih işleminin haklı nedene dayandığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Somut olayda davacının, davalı işyerinde yaklaşık 9,5 yıl süreyle büklümcü olarak çalıştığı sabittir.

Davalı işveren, davacının 19 Kasım -1 Aralık 2014 tarihleri arasında devamsızlık yaptığına dair tutanakları ibraz etmiştir.

Davalı işveren, 16.11.2014 keşide tarihli noter ihtarı ile "...18.11.2014 tarihihnde işyerine bildirmeden terk ettiğiniz ve daha sonra 19.11.2014 tarihinde de işe iade davası açtığınız malumunuzdur..." denilerek varsa işe devamsızlığının mazeretini bildirmesi istenmişse de bu ihtarın davacıya tebliğ edilemediği anlaşılmaktadır.

Aynı şekilde dosyaya ibraz edilen ancak keşide tarihi bulunmadığından ne zaman tanzim edildiği tespit edilmeyen 21 Kasım 2014 kaşeli ... yevmiye nolu noter onaylı ihtarnamede ise yine davacının 18-19-20 ve 21 Kasım 2014 günleri devamsızlık yaptığı ve varsa mazeretini 3 gün içinde bildirmesi aksi halde 4857 sayılı Yasanın 25/2-g bendi uyarınca fesih yapılacağı" belirtilmişse de bu ihtarın da davacıya tebliğine dair belge sunulmamıştır.

Son olarak dosyaya sunulan İAB ( işten ayrılma bildirgesi) incelendiğinde davacının 02.12.2014 tarihinde "29" çıkış kodla (işverenin haklı nedenle feshi) çıkışının yapıldığı da görülmüştür.

Son olarak dosyaya sunulan İAB ( işten ayrılma bildirgesi) incelendiğinde davacının 02.12.2014 tarihinde "29" çıkış kodla (işverenin haklı nedenle feshi) çıkışının yapıldığı da görülmüştür.

Dinlenen tanık beyanları, yukarıda yer alan yazılı belgeler ve dosya kapsamından; davacı işçinin 18 Kasım 2014 günü mesaisine devam ettiği, kaldı ki davalının savunmasına itibar edilse bile davacının o gün devamsızlığından ziyade mesai saatinden erken ayrılması nedeniyle mesai saatlerine riayet etmediğinin kabul edilmesi gerekeceği, bu nedenle davacının 18 Kasım 2014 tarihinde devamsızlık yaptığından bahsedilemeyeceği, özellikle de davacının bu davasını 19 Kasım 2014 günü saat 10.00 sularında açtığının tevzi belgelerinden anlaşılması karşısında yani davacının devamsızlık yaptığı söylenen ikinci gün bu davayı açtığı da gözetildiğinde fesih tarihinin davacının iddia ettiği 18.11.2014 tarihi olduğu sonucuna varılmış olup bu tarihten sonraki devamsızlığa dayalı fesih iddiasına üstünlük tanınması mümkün olamayacaktır.

O halde bu durumda eylemli feshin kim tarafından yapıldığının irdelenmesi gerekmektedir. Somut olayda 18.11.2014 tarihinde davacının mesaisinden ayrılması ile ilgili olarak dinlenen davalı tanıklarından ... beyanında, "davacının ustabaşı ile olan tartışmasıyla ilgili patronu ile görüşmek için telefon numarasını istediğini, sonrasında kendisinin de başka bir bölüme gittiğinden davacıyı bir daha görmediğini" diğer davalı tanığı ve tartışma yaşadığı belirtilen ... ise, "... o tarihte iş yerinde ufak çaplı bir tartışma yaşanmıştı. Kendisine çalıştığı makinanın yanında ayrıca ufak çaplı bir iş vermeyi istemiştim o ise kabul etmedi, o gün normalda üç vardiyasına gelmişti. Onbir vardiyasında işten ayrılması gerekiyordu ancak o saat altı gibi eşi iş yerine gelince erken saatte işten ayrıldı, bir gün sonra yine eşi ile birlikte şirkete geldi, patron ile görüşme yaptıktan sonra işyerinden ayrıldı ve bir daha da dönmedi..." şeklinde beyanda bulundukları; buna karşılık davacı tanığı ... ise davacının işten çıkartıldığını, davacıdan duyduğunu beyan etmiştir.