muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/797, Karar No: 2018/6157, Tarih: 09.10.2018

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ile tüm dosya kapsamına göre; taraflar arasında davacı taşıyıcının ... içi taşımadan kaynaklanan sorumluluğunu teminat altına alan sigorta sözleşmesi yapıldığı, dava dosyasında yer alan ... taşıma senedine göre davacının emtiaları .../...'den .../...'a taşınmak üzere teslim aldığı, her ne kadar taşıma sırasında gerçekleşen kaza Türkiye sınırları içerisinde gerçekleşmiş olsa da bu durumun taşımanın uluslararası bir taşıma olma özelliğini ortadan kaldırmadığı, sigorta poliçesinin kapsam itibariyle sadece ... içi taşımalar sebebiyle taşıyıcının sorumluluğunu himayesine aldığı, poliçenin davaya konu olayda uluslararası taşıma sırasında gerçekleşen kaza sebebiyle meydana gelen zararı kapsamadığı, ayrıca taşımanın yapıldığı araç frigorifik bir araç olup poliçenin "İstisnalar" başlıklı 2. maddesinde "Her türlü frigorifik ve ısı kontrollü emtia taşımaların teminat harici olduğu” belirtildiğinden taşıma uluslararası bir taşıma olmasaydı bile aracının frigorifik bir araç olması sebebiyle bu nitelikteki bir araçla yapılan taşıma sırasında meydana gelen zararların poliçe teminatı dışında tutulduğu gerekçeleri ile davanın reddine karar verilmiştir.

Karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 4,50 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 09/10/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1004, Karar No: 2016/17685, Tarih: 15.12.2016

**5. Hukuk Dairesi         2016/1004 E.  ,  2016/17685 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalılar vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

Dava konusu taşınmaz arsa niteliğindedir. Kamulaştırma Kanunu'nun kıymet takdir esaslarını belirten 11.maddesinin 1.fıkrasının arsalara ilişkin (g) bendi uyarınca, arsaların bedelinin değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre hesaplanması zorunludur.

Bu itibarla, emsal satışların değerlendirme tarihindeki karşılıklarının fiyat artış endekslerinin uygulanması suretiyle tespiti, bundan sonra emsal ile dava konusu taşınmazın eksik ve üstün yönlerinin neler olduğu ve oranları açıklanmak suretiyle değer biçilmesi gerekir.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, somut emsal olarak kabul edilen satış serbest satış olmayıp, daha önce mahkeme kararı ile belirlenen bedel olduğundan, bu bedeli emsal olarak kabul eden rapor hükme esas alınamaz.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Doğru görülmemiştir.

Davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 15/12/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/9580, Karar No: 2023/3534, Tarih: 03.05.2023

**11. Ceza Dairesi         2022/9580 E.  ,  2023/3534 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Kişinin, kendisini kamu görevlisi veya banka, sigorta, kredi kurumlarının çalışanı olarak tanıtması veya bu kurumlarla ilişkili olduğunu söylemesi suretiyle dolandırıcılık

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin, 03.02.2022 tarihli ve 2022/269 Esas, 2022/365 Karar sayılı kararının, sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde;

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun’un) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, yokluğunda verilen kararın sanığın en son beyan ettiği adrese öncelikle 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun (7201 sayılı Kanun) 21 inci maddesinin birinci fıkrası gereğince tebliğ edilmesi, bu tebligatın iade gelmesi durumunda bu defa aynı Kanun'un 21 inci maddesinin ikinci fıkrası gereğince MERNİS adresine tebliğ edilmesi gerekirken sanığın aynı zamanda MERNİS adresi de olan en son beyan ettiği adresine gerekçeli kararın Tebligat Kanunu'nun 21 inci maddesinin birinci fıkrası ve ikinci fıkrası gereğince aynı anda tebliğ edilmesinin usulsüz olduğu anlaşılmakla sanığın temyiz isteminin öğrenme üzerine süresinde kabul edildiği, ancak aynı Kanun'un 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verilmediği yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Anayasa'nın 40 ncı maddesinin ikinci fıkrası, 5271 sayılı Kanun'un 34 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 231 nci maddesinin ikinci fıkrası, 232 nci maddesinin altıncı fıkrası ve 291 inci maddesinin birinci ve ikinci fıkraları uyarınca karar ve hükümlerde, başvurulabilecek kanun yolu, süresi, sürenin ne zaman başlayacağı, mercii, başvuru şekli ve kanun yollarına başvurulmadığı takdirde hükmün kesinleşeceğinin tereddüde yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesinin zorunlu olduğunun belirtilmesi ve 5271 sayılı Kanun'un 294 üncü maddesinin birinci fıkrasında, ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.'' aynı Kanun'un "Temyiz gerekçesi" başlığını taşıyan 295 inci maddesinin birinci fıkrasında ise; "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir.'' şeklindeki düzenlemeler karşısında; sanığın yokluğunda verilen hükme ilişkin gerekçeli kararda, 5271 sayılı Kanun'un 295 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçenin tebliğden itibaren (7) gün içerisinde verilmesi gerektiği açıklamasına yer verilmediği gibi bu hususun meşruhatlı tebligat ile de bildirilmediği gözetilerek, sanığa yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda usulüne uygun şekilde ''5271 sayılı Kanun'un 295 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçenin tebliğden itibaren (7) gün içerisinde verilmesi halinde temyiz talebinin incelenebileceği, aksi halde sebep yokluğundan temyiz talebinin reddedileceği'' hususlarını içeren meşruhatlı tebligat ile gerekçeli kararın tebliğ edilmesi, temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçe verilmesi halinde ise bu hususta ek Tebliğname düzenlenmesi için dava dosyasının, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

Oy birliğiyle, 03.05.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15804, Karar No: 2014/860, Tarih: 23.01.2014

**3. Hukuk Dairesi         2013/15804 E.  ,  2014/860 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : SAKARYA 3.ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 30/04/2013

NUMARASI : 2012/389-2013/139

Taraflar arasında görülen menfi tespit davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm taraflarca temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalının abonesi olduğunu, sayaç çarpanının 15 olmasına rağmen davalı görevlileri tarafından veri girişi sırasında sayaç çarpanının sehven 10 olarak kaydedildiğini, bu nedenle 07.07.2008 ile 09.04.2012 tarihleri arasındaki dönem için geriye dönük olarak 44.924 TL eksik tahakkuk bedeli tahakkuk ettirdiğini öne sürerek, müvekkilinin davalıya borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davanın kısmen kabulü ile davacının davalıya 10.057,48 TL borçlu olmadığının tespitine karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davacının temyiz itirazları yerinde değildir.

Davalı tarafın temyiz itirazlarına gelince; 3065 sayılı Katma Değer Vergisi Kanunu’nun 1.maddesinde, ticari faaliyet çerçevesinde yapılan teslim ve hizmetlerin katma değer vergisinin konusunu oluşturduğu; 2.maddesinin 3.bendinde, elektrik dağıtımlarının mal teslimi olduğu; 10/g maddesinde ise, elektrik enerjisi dağıtım veya kullanımlarında, bunların bedellerinin tahakkuk ettirilmesinin vergiyi doğuran olay olduğu açıklanmıştır.

Ayrıca, 3093 sayılı Radyo Televizyon Gelirleri Kanunu’nun 1.maddesinde, Türkiye Radyo-Televizyon Kurumuna devamlı ve yeterli gelir kaynağı sağlamak amacıyla hazırlanan bu Kanunun; radyo, televizyon, video ve birleşik cihazlardan alınacak ücretler, elektrik enerjisi hasılatından ayrılacak paylar ile çeşitli gelirlerin tahakkuk, tahsilat işlemlerini kapsayacağı; aynı kanunun 2.maddesinde ise, elektrik enerjisi hasılatından bu Kanuna göre ayrılacak payların kurumun gelirleri arasında bulunduğu açıklanmıştır.

Somut olaya gelince, mahkemece bilgisine başvurulan uzman bilirkişi tarafından düzenlenen raporda, çarpan hatası nedeniyle oluşan eksik tahakkuk bedelinin fon ve vergiler dahil edilerek hesaplandığı açıklanmasına rağmen, hangi fon ve verginin ne oranda hesaplandığı denetime elverişli bir şekilde gösterilmemiştir. Mahkemece benimsenen bu bilirkişi raporu doğrultusunda hüküm kurulmuştur. Bilirkişi raporunda KDV, TRT payı gibi vergiler ile fonların hesaplama şeklinin denetime elverişli bir şekilde ayrı ayrı gösterilmesi gerektiği kuşkusuzdur.

Hal böyle olunca, mahkemece öncelikle yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular gözetilerek, dosyanın yeniden uzman bilirkişiye verilmesi, KDV, TRT payı gibi vergiler ile fonların hesaplama şeklinin denetime elverişli bir şekilde ayrı ayrı gösterilerek hesaplanması konusunda bilirkişiden ek rapor alınması, davalının tahsilini istemekte haklı olduğu alacak miktarının bu şekilde belirlenmesi, daha sonra toplanan ve toplanacak tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, yetersiz bilirkişi raporu benimsenerek karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 23.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7383, Karar No: 2014/12424, Tarih: 11.09.2014

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2014/7383 E.  ,  2014/12424 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve irtifak hakkının idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Bilirkişi kurulunca değerlendirmeye esas alınan limonun 2012 yılı itibarıyla kuru ve sulu şartlarda dekar başına asgari ve azami verimi, kilogram başına toptan satış fiyatı ve dekar başına ayrıntılı üretim giderinin ayrıca limonun 2010 ve 2011 yılı satış fiyatının gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden getirtilip dosyaya konulmasından ve istenilen hususların yerine getirildiğinin mahkeme hakimince bizzat denetlenmesinden sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,11.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3664, Karar No: 2012/1689, Tarih: 06.03.2012

**23. Hukuk Dairesi         2011/3664 E.  ,  2012/1689 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kooperatif üyeliğinden ihraç kararının iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, davalı kooperatif üyesi olan müvekkilinin mali yükümlülüklerini yerine getirmediğinden bahisle üyelikten ihraç edildiğini, müvekkiline gönderilen çıkarmaya ilişkin ihtarnamede borçlarının kalem kalem açıklanmadığını ileri sürerek, müvekkili hakkındaki ihraç kararının iptalini ve ortak olduğunun tespitini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacıya gönderilen ihtarnamelerde borç miktarı ve faizinin açıkça gösterildiğini, davacının parasal yükümlülüklerini yerine getirmediğini, ortaklıktan çıkarma kararının usul, yasa ve anasözleşme hükümlerine uygun olduğunu savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporları ve tüm dosya kapsamına göre, davacıya mali yükümlülüklerini yerine getirmediğinden gönderilen ihtarlarda verilen süreye rağmen yazılı borcun ödenmediği, davacının davalı kooperatife borçlu olduğu ve borcun ödendiğinin iddia ve ispat edilemediği, ihraç kararı verilmesinde yasa ve anasözleşmeye aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dava, kooperatif üyeliğinden ihraç kararının iptali istemine ilişkindir

Akçalı yükümlülüklerini yerine getirmeyen ortakların ihraç prosedürü, 1163 sayılı Yasa’nın 27 nci ve yapı kooperatifleri tip anasözleşmesinin 14 ncü maddelerinde etraflıca hükme bağlanmış bulunmaktadır.Anılan düzenlemelere göre ortağın ihraç edilebilmesi için,yasa ve sözleşmeye uygun şekilde ihtar edilmesi ve ayrıca ihtara konu edilen borcun,gerçeği yansıtması gerekmektedir.Ortağa tebliğ edilen her iki ihtarnamede bildirilen borç miktarlarının aynı olması, farklı ise bunun nedeninin ihtarnamelerde açıklanması,dolayısıyla ortağın borç miktarlarında tereddüde düşmemesi,ihtarnameye uyulmaması halinde ne gibi bir yaptırım uygulanacağının açıkça gösterilmesi zorunludur. Aksi halde ortağın 1163 sayılı Kooperatifler Yasası’nın 16 ve 27 nci maddelerine uygun olarak temerrüde düştüğü kabul edilemeyeceğinden,ihracı da yasaya uygun sayılamayacaktır.

Davalı kooperatif anasözleşmesinin 14/2. maddesinde parasal yükümlülüklerini otuz gün geciktiren ortakların ihtar edilecekleri ve yükümlülüklerini yerine getirmeyenlerin ihracına karar verileceği açıklanmıştır.

Davalı kooperatif anasözleşmesinin 14/2. maddesinde parasal yükümlülüklerini otuz gün geciktiren ortakların ihtar edilecekleri ve yükümlülüklerini yerine getirmeyenlerin ihracına karar verileceği açıklanmıştır.

Somut olayda, bilirkişi tarafından yapılan hesap ve tespite göre, davalı kooperatif tarafından 11.08.2006 tarihinde keşide edilen birinci ihtarnamede yer alan borç toplamı içerisine anasözleşmenin 14/2 maddesine aykırı olarak henüz muaccel olmayan 2006 yılı Temmuz ayı aidatının da dahil edildiği, ayrıca davacıya tebliğ edilen ihtarnamelerde ödenmesi talep edilen 6.367,00 TL'nin ne kadarının aidat, ne kadarının ara ödeme ve şerefiye borcu olduğunun anlaşılamadığı ve ortağın tereddüde düşmesine neden olacak nitelikte bulunduğu anlaşılmıştır. O halde, davalı kooperatifçe keşide edilen ihtarnamelerin anasözleşmeye aykırı olduğu,muaccel olmayan aidat borcunun yer aldığı ihtarnamelere dayanılarak ihraç kararı verilemeyeceği dikkate alınıp, davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içesinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 06.03.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/29025, Karar No: 2020/19744, Tarih: 16.12.2020

**8. Ceza Dairesi         2019/29025 E.  ,  2020/19744 K.**

**"İçtihat Metni"**

İnfaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokmak suçundan sanık Avukat ... hakkında son soruşturmanın açılmasına yer olmadığına dair TARSUS 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 08/03/2019 tarihli ve 2018/437 esas, 2019/82 sayılı kararını kapsayan dosyası ile ilgili olarak;

Dosya kapsamına göre, Adana Barosuna kayıtlı avukat olan sanığın tutuklu müvekkili Tahir Acaroğlu ile görüşmek amacıyla 23/03/2018 tarihinde gittiği Adana F Tipi Yüksek Güvenlikli Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda, ceza infaz kurumuna sokulması yasaklanmış veya yasaklanmamış veya suç teşkil eden hiçbir eşya veya maddeyi yanında bulundurmaması gerektiğini bildiği hâlde, 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 297. maddesi hükmüne, Ceza İnfaz Kurumlarının Yönetimi ile Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Tüzük ile Adalet Bakanlığı genelgelerine aykırı olarak, ceketinin iç cebinde bir adet çakı bıçağı ile ceza infaz kurumuna girmeye çalışması eylemi nedeniyle, her ne kadar Tarsus 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 08/03/2019 tarihli kararı ile şüphelinin suç işleme kastının bulunmaması gerekçesiyle son soruşturmanın açılmamasına karar verilmiş ise de; mevcut delillerin son soruşturmanın açılması için yeterli olduğu, delillerin takdir ve değerlendirilmesinin de son soruşturma aşamasında davayı görecek olan mahkemesine ait bulunduğu gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı CMK.nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 10.12.2019 gün ve 2019/10504 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 16.12.2019 gün ve KYB/2019-126954 sayılı ihbarnamesi ile dairemize tevdii kılınmakla incelendi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosya kapsamına göre; Adana Barosuna kayıtlı avukat olan sanığın tutuklu müvekkili ile görüşmek amacıyla 23.03.2018 tarihinde Adana F Tipi Yüksek Güvenlikli Ceza İnfaz Kurumuna gittiğinde X-ray cihazından geçerken ceketinin iç

cebinde bir adet çakı bıçağı bulunması şeklinde gerçekleşen olayda; yaşı ve mesleki tecrübesi gereği cezaevine giriş ve görüşme koşulları hususunda yeterli bilgiye sahip olan sanığın üzerinde ele geçirilen çakı bıçağını dalgınlıkla unuttuğuna dair aksi kanıtlanamayan savunması ve suça konu eşyanın basit bir üst aramasında dahi bulunmasının mümkün olması karşısında; mahkemece verilen son soruşturmanın açılmasına yer olmadığına dair kararda bir isabetsizlik görülmemiştir.

Açıklanan nedenlerle; Adalet Bakanlığı'nın kanun yararına bozma istemine dayalı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nca düzenlenen kanun yararına bozma isteminin REDDİNE, dosyanın Adalet Bakanlığı'na gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 16.12.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/18118, Karar No: 2013/6593, Tarih: 28.03.2013

**22. Hukuk Dairesi         2012/18118 E.  ,  2013/6593 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem ve ihbar tazminatı, bakiye maaş, elde edilemeyen maaş alacağı, asgari geçim indirimi ve ek ders ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İhbar tazminatı yönünden taraflar arasında uyuşmazlık sözkonusudur.

İhbar tazminatı, belirsiz süreli iş sözleşmesini haklı bir nedeni olmaksızın ve usulüne uygun bildirim öneli tanımadan fesheden tarafın, karşı tarafa ödemesi gereken bir tazminattır. Buna göre, öncelikle iş sözleşmesinin 4857 sayılı İş Kanunu'nun 24. ve 25. madde yazılı olan nedenlere dayanmaksızın feshedilmiş olması ve Kanunun 17. maddesinde belirtilen şekilde usulüne uygun olarak ihbar süresi tanınmamış olması halinde ihbar tazminatı ödenmelidir. Yine haklı fesih nedenine rağmen işçi ya da işverenin 26. maddede öngörülen hak düşürücü süre içinde fesih yoluna gitmemeleri halinde sonraki fesihlerde karşı tarafa ihbar tazminatı ödeme yükümlülüğü doğar.

İhbar tazminatı iş sözleşmesini fesheden tarafın karşı tarafa ödemesi gereken bir tazminat olduğu için, iş sözleşmesini fesheden tarafın feshi haklı bir nedene dayansa dahi, ihbar tazminatına hak kazanması mümkün olmaz.

Davacı iş sözleşmesinin işveren tarafından haksız feshedildiğini iddia etmiş, davalı işveren ise davacının devamsızlık yapması nedeniyle iş sözleşmesinin haklı nedenle feshedildiğini savunmuştur. Mahkemece davacının devamsızlık yaptığı iddia edilen Temmuz ayında işyerinde derslerin devam ettiğine ilişkin delil sunulamadığını ve iş sözleşmesinin işveren tarafından haksız feshedildiği kanaatine varılarak davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazandığı sonucuna varılmıştır. Somut olayda iş sözleşmesi davalı işverence haksız olarak feshedildiğinin kabulü doğru ise de taraflar arasındaki iş sözleşmesinin belirli süreli olması nedeniyle davacı ihbar tazminatına hak kazanamaz. İhbar tazminatının reddine karar verilmesi gerekirken kabulü hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 28.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.