muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/5241, Karar No: 2015/16505, Tarih: 06.05.2015

Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar davacı ve davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bendlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasındaki uyuşmazlıklar davacının hizmet süresi, hafta tatili alacağı bulunup bulunmadığı ve yıllık izin hakkı bulunup bulunmadığı noktalarındadır.

Davacı davalı iş yerinde 11.08.2004 tarihinden itibaren kesintisiz olarak çalıştığını beyan etmiştir. Davalı taraf ise davacının 16.08.2007 tarihinde işten ayrıldığını ve başka iş yerinde çalıştığını, 11.12.2007 tarihinde tekrar davalı şirkette işe başladığını, 29.07.2009 tarihinde kendi isteği ile işten ayrıldığını ve sonrasında 07.09.2010 tarihinde tekrar çalışmaya başladığını belirtmiştir. Davacının sigortalı hizmet cetveli incelendiğinde davacının 11.08.2004 tarihinde davalı şirkette işe girişinin bulunduğu, çalışma süresi boyunca farklı sicil numaralı şirketlerde işe giriş çıkışlarının bulunduğu anlaşılmaktadır. Dosyada bulunun şirket içi yazışma formu başlıklı belgede işçilerden işbaşı yapmadan bir adet ibraname ve bir adet boş dosya kağıdına imza alınacağı, ibranamelere çıkışında giriş çıkış tarihinin yazılacağı, boş kağıtların şantiye sorumlusu tarafından doldurulacağının yazılı olduğu anlaşılmaktadır. Mahkemece bu belgede değerlendirilmek suretiyle davacının sigortalı hizmet cetveline göre çalıştığı şirketler belirlenerek, bu şirketlerin davalı şirket ile bağlantısı olup olmadığının tespit edilmesi ve hizmet süresinin buna göre değerlendirilmesi gerekmektedir.

3-Davacı yıllık izin kullanmadığını ve davalı tarafından yıllık izine ilişkin olarak sunulan suret yıllık izin belgelerini kabul etmediklerini beyan etmiştir. Dosyada bulunan yıllık izine ilişkin belgelerin suret olduğu ve asıllarının sunulmadığı anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca mahkemece gerekli görülmesi durumuda yıllık izin belgelerinin asılları dosya kapsamına alınmak suretiyle davacı taraf isticvap edilerek yıllık izin belgelerine karşı diyecekleri sorulmalı ve sonucuna göre yıllık izine ilişkin belgelerin değerlendirilmesi gereklidir.

4-Kabule göre de davacının dava dilekçesinde kıdem tazminatı ve fazla mesai alacağı dışındaki alacak taleplerine kanuni faiz talep etmesine rağmen mahkemece dava tarihinde talep edilen miktarlar bakımından genel tatil, hafta tatili ve ücret alacaklarına mevduata uygulanan en yüksek banka faizinin uygulanması hatalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek olması halinde ilgiliye iadesine, 06.05.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4135, Karar No: 2014/20455, Tarih: 04.12.2014

**15. Ceza Dairesi         2013/4135 E.  ,  2014/20455 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeni ile güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması, malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı, veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Sanıkların... Otogarı'nda faaliyet gösteren ...Turizm isimli seyahat firmasında banko görevlisi olarak çalıştıkları, sanıklardan ...'in gece vardiyasında, sanık ... 'ın da gündüz vardiyasında sorumlu olarak görev yaptıkları sırada, otogardan çıkan araçlar için terminal işletmesine 24,00 TL para ödemeleri gerekirken, Mersin Belediyesi'nce desteklenen spor kulübü için kesilen 1,00 TL'lik bağışın kaldırılmasına rağmen yine 25,00 TL para ödemişler gibi gösterip her araç başına 1,00 TL'yi mal edindikleri somut olayda; alınan bilirkişi raporuna göre sanıklardan ...'in 1.492,00 TL, sanık ...'ın ise 559,00 TL fazla harcama gösterdiğinin bildirilmesi, sanık ...'in savunmasında kasa fazlası olarak görünen miktarı diğer çalışanlar ile birlikte çay, fındık, fıstık gibi şeyler almak için harcadıklarını, bu durumu yetkililere bildirmediklerini söyleyerek kısmi ikrarda bulunması karşısında, her iki sanığın da hizmet nedeni ile güveni kötüye kullandıklarına ilişkin kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Sanıkların, aynı suç işleme kararının icrası kapsamında değişik zamanlarda çıkış yapan araçlara ilişkin olarak fazla para ödemiş gibi göstermeleri nedeniyle 5237 sayılı TCK'nın 43/1. maddesi gereğince zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanıklar müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 2007/10-108 E., 2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi yasa koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamasına rağmen, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırın üzerinde 120 tam gün olarak tayin edilmesi;

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 2007/10-108 E., 2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi yasa koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamasına rağmen, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırın üzerinde 120 tam gün olarak tayin edilmesi;

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1.maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321.maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı kanunun 322.maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasından adli para cezasına ilişkin sırasıyla, “120 gün”, “100 gün” ve “2.000,00 TL” adli para cezası terimlerinin tamamen çıkartılarak yerine, sırasıyla “5 gün”, “4 gün” ve “80,00 TL” ibaresi eklenmek suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 04.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/30844, Karar No: 2013/19498, Tarih: 09.12.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/30844 E.  ,  2013/19498 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır.

Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup

olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'ın vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 24/01/2000 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 09.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/27853, Karar No: 2014/17360, Tarih: 23.10.2014

**11. Ceza Dairesi         2012/27853 E.  ,  2014/17360 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2011/284711

MAHKEMESİ : Bakırköy 24. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 24/05/2011

NUMARASI : 2008/58 (E) ve 2011/296 (K)

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

1- 213 sayılı Yasanın 139. maddesine göre vergi incelemesinin işyerinde yapılması gerektiği, ticari faaliyetine devam ettiği anlaşılan sanığa vergi denetmeni tarafından defter ve belgelerini ibraz etmesi için çıkarılan tebligatın 13.07.2005 tarihinde iş yerinde yapıldığı anlaşılmakla, hesapların dairede incelenmesine imkan veren 213 sayılı Yasanın 139/2. maddesindeki istisnalardan birinin varlığının önceden belirlenip belirlenmediğinin incelemeyi yapan vergi denetmeninden sorulması, işyeri dışında inceleme yapılmasına ilişkin bir tespiti varsa belgesinin dosyaya ibrazının istenmesi aksi takdirde, yapılan tebligatın hukuki geçerliliğinin bulunmadığından sanığın beraatine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden eksik soruşturmayla yazılı şekilde hüküm tesisi,

2- Kabule göre de;

Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 03.02.2009 gün ve 2008/250-13 sayılı kararında açıklandığı üzere, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin 5271 sayılı CMK'nun 231/6-c madde ve bendinde işaret olunan, zarar kavramının kanaat verici basit bir araştırma ile belirlenebilir, ölçülebilir maddi zararlara ilişkin olduğu, manevi zararların bu kapsama dahil edilmemesi gerektiği, zarar koşulunun ancak zarar suçlarında dikkate alınması gereken bir unsur olduğu, defter ve belge ibraz etmeme suçunda somut bir zarardan söz edilemeyeceği dikkate alındığında; engel nitelikte adli sicil kaydı bulunmayan sanık hakkında yasanın aradığı objektif ve subjektif şartlar karar yerinde tartışılmadan yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 23.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/396, Karar No: 2010/454, Tarih: 28.01.2010

**5. Ceza Dairesi         2009/396 E.  ,  2010/454 K.**

**"İçtihat Metni"**

Reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma ve reşit olmayan kimseyi rızası ile kaçırıp alıkoyma suçlarından sanık ...’ın yapılan yargılanması sonunda; atılı suçlardan beraetine dair, ... 3. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 07.03.2007 gün ve 2005/613 Esas, 2007/121 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay’ca incelenmesi katılan vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle reşit olmayan kimseyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma suçundan verilen beraet hükmü usul ve kanuna uygun olduğundan katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün tebliğname gibi ONANMASINA,

Sanık hakkında reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçundan dolayı açılan kamu davasının 5237 sayılı Yasanın 104 ncü maddesine temas ettiği ve bu suçun takibinin şikayete tabi olduğu gözetilip aynı Yasanın 73/4 ve 5271 sayılı CMK.nun 223/8. maddeleri uyarınca şikayet yokluğu nedeniyle düşmesi gerekirken yazılı şekilde beraet kararı verilmesi bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi de gözetilmek suretiyle hükmün CMUK.nun 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden TCK.nun 73/4. ve 5271 sayılı CMK.nun 223/8. maddeleri uyarınca sanık hakkında açılan kamu davasının şikayet yokluğu nedeniyle DÜŞMESİNE, 28.01.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15161, Karar No: 2019/13399, Tarih: 19.06.2019

**22. Hukuk Dairesi         2016/15161 E.  ,  2019/13399 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacının davalı iş yerinde teknisyen olarak çalıştığını, yapmış olduğu fazla mesai, ulusal bayram ve genel tatil çalışması ve hafta tatili çalışmalalarının ödenmemesi sebebi ile iş sözleşmesine haklı olarak son verdiğini belirterek kıdem tazminatı, fazla mesai ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti, yıllık izin ücreti ve hafta tatili ücreti taleplerinde bulunmuştur.

Davalının Cevabının Özeti:

Davalı vekili davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Davacı işçinin fazla çalışma ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacağının olup olmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda iş yeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, iş yeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları şahit beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille söz konusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı yazılı delille ispatlaması gerekir. Bordrolarda tahakkuk bulunmasına rağmen bordroların imzasız olması halinde ise, varsa ilgili dönem banka ve tüm ödeme kayıtları celp edilmeli ve ödendiği tespit edilen miktarlar yapılan hesaplamadan mahsup edilmelidir.

Fazla çalışmanın yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

Fazla çalışmanın belirlenmesinde 4857 sayılı İş Kanunu'nun 68. maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin dikkate alınması gerekir.

Yukarıda açıklanan ilkeler ulusal bayram ve genel tatil alacağı talepleri için de geçerlidir.

Somut uyuşmazlıkta; itibar edilen bilirkişi raporunda dosya kapsamında dinlenen tanıklar ... ve Mehmet Sefa Yücedağ’ın davalıya karşı aynı mahiyette davalarının bulunduğu belirtilerek beyanlarına itibar edilmemesi her ne kadar isabetli ise de beyanına itibar edildiği belirtilen Umut Kuzgun adlı tanık davacının tanık listesinde belirtilmiş olmasına rağmen yargılama esnasında bu dosya için dinlenilmediği anlaşılmıştır. Bilirkişi tarafından bahsi geçen tanığın davalısı aynı olan başka dosyalardaki beyanına itibar edilmiş ise de tanığın bu beyanında davacı dışında davacı ile aynı koşullarda ve aynı pozisyonda çalışmayan bir çalışanın çalışma koşulları hakkında beyanda bulunduğu anlaşılmış olup bu durumda bu tanık beyanına itibarla hazılanan bilirkişi raporuna göre davacının fazla mesai ve ulusal bayram ve genel tatil ücreti talepleri hakkında karar verilmesi isabetli olmamıştır. Bu durumda yapılması gereken davacının tanık listesinde de belirtilen tanık Umut Kuzgun’ un dosya kapsamında dinlenilmesini sağlayarak yeniden aldırılacak bilirkişi raporuna göre hüküm kurmaktır. Ayrıca davacıya ait banka kayıtlarının incelenmesinde davacıya fazla mesai ücreti adı altında aylık ücretinin dışında bir kısım ödemelerin yapıldığı anlaşılmış olup yukarıda açıklandığı üzere belirtilen tanık dinlenilip bu beyana göre ek rapor aldırıldığında davacının talep edebileceği fazla mesai ücretinin tespiti halinde söz konusu banka kayıtlarından anlaşılan fazla mesai ücreti adı altındaki ödemelerin de mahsubu yapılak sureti ile sonuca gidilmelidir.

Yukarda açıklandığı şekilde davacının fazla mesai ve ulusal bayram ve genel tatil alacağı talepleri değerlendirilerek bu taleplerin yerinde olup olmaması durumuna göre de davacının kıdem tazminatı talebinınde yerindeliğinin değerlerdirilmesi gerektiği hususuda göz önünde bulundurulmalıdır.

Anlatılan hususlar gözetilmeden davacının fazla mesai ücreti ve ulusal bayram ve genel tatil ücreti talepleri hakkında hüküm tesis edilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

2-Taraflar arasında davacının yıllık izin ücreti alacağı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Yıllık izinlerin kullandırıldığı noktasında ispat yükü, işverene aittir. İşveren yıllık izinlerin kullandırıldığını imzalı izin defteri veya eşdeğer bir belge ile ispatlamalıdır. Bu konuda ispat yükü üzerinde olan işveren, işçiye yemin teklif edebilir.

2-Taraflar arasında davacının yıllık izin ücreti alacağı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Yıllık izinlerin kullandırıldığı noktasında ispat yükü, işverene aittir. İşveren yıllık izinlerin kullandırıldığını imzalı izin defteri veya eşdeğer bir belge ile ispatlamalıdır. Bu konuda ispat yükü üzerinde olan işveren, işçiye yemin teklif edebilir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 31. maddesinde, hakimin davayı aydınlatma ödevi düzenlenmiş olup madde uyarınca, hakim uyuşmazlığın aydınlatılmasının zorunlu kıldığı durumlarda, maddi veya hukuki açıdan belirsiz yahut çelişkili gördüğü hususlar hakkında, taraflara açıklama yaptırabileceği, soru sorabileceği ve delil gösterilmesini isteyebileceği düzenlenmiştir.

Somut olayda, davalı tarafından davacının çeşitli tarihlerde toplam 5 gün yıllık izin kullandığına ilişkin amir imzasını taşıyan günlük izin belgesi isimli belgeler dosya arasına sunulmuştur. 6100 Sayılı HMK 31. maddesi uyarınca hakimin davayı aydınlatma ödevi kapsamında davacının söz konusu belgelere karşı beyanı alındıktan sonra sonuca gidilmesi gerekli iken bu husus dikkate alınmadan karar verilmesi de isabetli olmayıp bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine 19.06.2019 gününde oybirliği ile karar verildi.