muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/5647, Karar No: 2021/137, Tarih: 26.01.2021

**16. Ceza Dairesi         2020/5647 E.  ,  2021/137 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

İlk Derece Mahkemesi : Aydın 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 02.07.2019 tarih ve 2018/340 - 2019/318 sayılı kararı

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Hüküm : TCK'nın 314/2, 3713 sayılı Kanunun 5/1, TCK'nın 53,58/9, 63 maddeleri gereğince mahkumiyetine dair

istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Sanık müdafiinin, ceza miktarı itibariyle yasal şartları taşımayan duruşma talebinin CMK'nın 299. maddesi uyarınca reddine;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre, sanığın çocuklarını örgüte müzahir okula göndermesinin atılı suç bakımından delil ya da örgütsel faaliyet olarak değerlendirilemeyeceği belirlenerek yapılan incelemede;

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanık ve müdafiinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmediğinden CMK'nın 302/1. maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddiyle hükmün ONANMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın Aydın 2. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin bilgi için İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 26.01.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/21192, Karar No: 2013/16016, Tarih: 28.10.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2012/21192 E.  ,  2013/16016 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu kurumu zararına dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp,onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı,sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir. Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90'ıncı maddesininin 5'inci fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası antlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90'ıncı maddesininin 5'inci fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası antlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz.

(Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin (AİHS), temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS'nin 1.maddesine göre, sözleşmeye taraf devlet,hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse .......aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına....saygı gösterilmesi hakkına sahiptir. AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı,anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi,bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir.Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'nun vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 29.01.2001 tarihinde muvazaalı olarak sanık ...'ten boşandığı, ancak sanıkların aynı evde birlikte yaşamaya devam ederek, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de, mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510

sayılı Kanunun 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin ONANMASINA, 28.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2202, Karar No: 2020/6359, Tarih: 03.11.2020

**11. Ceza Dairesi         2017/2202 E.  ,  2020/6359 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte belge düzenleme

HÜKÜM : Mahkumiyet

A-Katılan vekilinin temyiz talebinin incelenmesinde;

İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 2013/58933 Esas sayılı, 22.11.2013 tarihli iddianamesi ile sanık ... hakkında 2008,2009 ve 2010, sanık ... hakkında 2009,2010 ve 2011, sanık ... hakkında 2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından dava açıldığı, Mahkemece sanık ... hakkında 2010, sanık ... hakkında 2009, sanık ... hakkında ise 2010 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan bir hüküm kurulmadığı, katılan vekilinin 30.01.2015 tarihli dilekçe ile yaptığı temyiz isteminin bu takvim yıllarından hüküm kurulmamasına ilişkin olduğu anlaşılmakla; mahkemesince her zaman bir hüküm kurulması mümkün görülmüştür.

B- Sanık ... hakkında “sahte belge düzenleme“ suçundan verilen mahkumiyet kararına yönelik sanığın temyiz taleplerinin incelenmesinde:

İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 22.11.2013 tarih ve 2013/58933 Esas sayılı iddianamesi ile sanık hakkında “2010 ve 2011 takvim yılları arasında sahte belge düzenleme” suçlarından kamu davası açılmış ise de; atılı 2010 ve 2011 takvim yılları arasındaki suça ilişkin olarak sanık hakkında verilmiş bir mütalaa bulunmadığı anlaşıldığından, mahkeme tarafından, 213 sayılı VUK'nin 367. maddesi gereğince dava şartı olan mütalaanın verilip verilmeyeceğinin Vergi Dairesi Başkanlığından sorulması ve sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, yargılamaya devamla mahkumiyet hükmü kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

C- Sanıklar ... ve ... hakkında “2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte belge düzenleme“ suçlarından kurulan mahkumiyet kararlarına yönelik sanıklar müdafinin temyiz taleplerinin incelenmesinde:

1-Sanık ...’ın savunmasında diğer sanık ... ile birlikte söz konusu iş yerini açtıklarını ancak işleri idare etmesi için diğer sanık ...’ın babası ... isimli kişiye vekalet verdiğini, işleri onun yürüttüğünü, sahte fatura düzenlemediğini, sanık ...'ın da benzer şekilde söz konusu şirkette şirket müdürü olduğunu, ancak fiilen işleri babası ...’ın yürüttüğünü, düzenlenen faturalarla bir ilgisinin bulunmadığını savunması, dosyada örneği mevcut Beyoğlu ..... Noterliğinin 28.01.2008 tarih ve 02877 yevmiye numaralı vekaletnamesi ile sanıklar ... ve ... tarafından ... isimli kişiye şirketin işleriyle ilgili yetki verildiği anlaşılmakla, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespit edilmesi bakımından;

a- Sanıkların savunmalarında adı geçen ... adlı kişinin, CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi,

a- Sanıkların savunmalarında adı geçen ... adlı kişinin, CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi,

b-Sahte olarak düzenlendiği belirtilen faturalardan, kanaat oluşturacak sayıdaki asıllarının getirtilip sanıklar ..., ... ve ...’a gösterilerek yazı ve imzaların kendilerine ait olup olmadığının sorulması, kendilerine ait olmadığını söylemeleri halinde yazı ve imza örneklerinin alınarak faturalardaki yazı ve imzaların sanıkların ve adı geçen kişiye ait olup olmadığı konusunda uzman bir kurum veya kuruluştan rapor alınması,

c- Faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişilerin CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi; kendilerinden, sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıklarının, sanıkları tanıyıp tanımadıklarının sorulması,

d-22.07.2013 tarih ve 2013-A-1323/17 sayılı vergi tekniği raporunun 2. sayfasında basım bilgileri açıklanan irsaliyeli faturaların, kim tarafından sipariş edilip teslim alındığının ilgili matbaadan sorulması, bu hususta da gerekirse imza incelemesi yaptırılması, sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanıkların hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile hüküm kurulması yasaya aykırı,

2-Kabule göre de;

5237 sayılı TCK'nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, 03.11.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5672, Karar No: 2017/7139, Tarih: 01.03.2017

**5. Hukuk Dairesi         2016/5672 E.  ,  2017/7139 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekilleri ile davalı ... yönünden verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekilleri ile davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmış ise de, alınan rapor hüküm kurumaya elverişli değildir. Şöyle ki;

Hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda incelenen emsal taşınmazlarla dava konusu taşınmazın kıyaslaması sonucu ayrı ayrı bulunan metrekare fiyatlarının ortalaması alınarak taşınmazın değerinin belirlenmesi doğru olmadığı gibi, dava konusu taşınmaz ile hükme esas alınan bilirkişi raporunda somut emsal olarak kabul edilen taşınmazların Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından belirlenen emlak vergisine esas olan m² değerlerinin karşılaştırılmasında; emsal taşınmazlar ile dava konusu taşınmaz aynı değerde olduğu halde dava konusu taşınmazın 6601 parsel numaralı emsalden değersiz, 6603 parsel numaralı emsalden ise daha değerli olduğu kabul edilerek vergi değerlerine ters düşecek şekilde yeterli, inandırıcı ve somut gerekçelere dayandırılmadan bilimsel olmayan yöntem ile değer biçilmesi doğru değildir.

Bu durumda taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi, dava konusu taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazların ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekilleri ile davalı ...'ın temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 01/03/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/993, Karar No: 2023/10528, Tarih: 25.12.2023

**8. Ceza Dairesi         2021/993 E.  ,  2023/10528 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/927 E., 2016/223 K.

SUÇLAR : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, yaralama, silahla tehdit

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Sivas Cumhuriyet Başsavcılığı'nın, 10.01.2015 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında cebir tehdit veya hile kullanarak kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, yaralama ve silahla tehdit suçlarından cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır.

2. Sivas 6. Asliye Ceza Mahkemesinin, 23.02.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 2 yıl 13 ay 15 gün hapis cezası, silahla tehdit suçundan 2 yıl 1 ay hapis cezası,yaralama suçundan ise 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Cumhuriyet savcısının temyiz isteği; sanığın alıkoyma kastının bulunmadığına, gönüllü vazgeçmeden yararlanması gerektiğine, tehdit suçunun da sabit olmadığına, tehdit suçunun kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun unsuru olup olmadığının değerlendirilmesi gerektiğine ilişkindir.

B. Sanığın temyiz isteği; somut bir nedene dayanmamaktadır.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay, sanığın alkollü olarak ikametine gittiği annesi mağdure ...'ten, babasının emekli maaşını çektiği kartı istediği, müşteki ...'in vermediği, bunun üzerine tartışma çıktığı, sanığın annesi mağdure ...'e yumrukla vurduğu, mutfaktan bıçak alarak mağdureler ... ve ...'e bıçağı göstererek ''Babamdan kalan maaş kartını bana vereceksin ya da sizi öldürürüm'' diyerek tehdit ettiği ve bıçak zoruyla mağdureleri odaya kilitlediği iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

Sanığın mağdurelerden maaş kartını isteme sırasında meydana gelen tartışma üzerine, mağdure annesine yönelik yaralama eylemini yağma eylemini gerçekleştirme amacı ile değil aniden gelişen tehevvür üzerine gerçekleştirdiği ve yağma kastının bulunmadığı anlaşıldığından Mahkemenin kabul ve uygulamasında isabetsizlik görülmediğinden Tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

A.Sanık hakkında yaralama suçundan kurulan hüküm yönünden

IV. GEREKÇE

Sanığın mağdurelerden maaş kartını isteme sırasında meydana gelen tartışma üzerine, mağdure annesine yönelik yaralama eylemini yağma eylemini gerçekleştirme amacı ile değil aniden gelişen tehevvür üzerine gerçekleştirdiği ve yağma kastının bulunmadığı anlaşıldığından Mahkemenin kabul ve uygulamasında isabetsizlik görülmediğinden Tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

A.Sanık hakkında yaralama suçundan kurulan hüküm yönünden

Sanık ve mağdurelerin beyanları,16.11.2015 tarihli tutanak ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde mahkemenin kabul ve uygulamasında isabetsizlik görülmemiş olup yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasıflarının ve yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, Cumhuriyet savcısının ve sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

B. Sanık hakkında silahla tehdit ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından kurulan hükümler yönünden

Tüm dosya kapsamından; sanığın alkollü olarak ikametine gittiği annesi mağdure ...'ten, babasının emekli maaşını çektiği kartı istediği, müşteki ...'in vermediği, bunun üzerine tartışma çıktığı, mutfaktan bıçak alarak mağdurelere bıçağı göstererek ''Babamdan kalan maaş kartını bana vereceksin ya da sizi öldürürüm'' diyerek tehdit ettiği ve mağdureleri odaya kilitlediği olayda, sanığın eyleminin kül halinde birden fazla kişiye yönelik cebir ve tehdit suretiyle kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturduğu, tehditin kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarının unsuru olduğu gözetilmeden, sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 109 uncu maddesinin birinci fıkrası ve üçüncü fıkrasının (a) ve (e) bendi uyarınca cezalandırılması yönüne gidilmesi ve ayrıca hürriyeti tahdit suçunun unsuru olan silahla tehdit suçundan da ayrıca karar verilmesi suretiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 225 inci maddesinin birinci fıkrasına muhalefet edilmesi hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR

A.Sanık hakkında yaralama suçundan kurulan hüküm yönünden

Gerekçe bölümünde (A) bendinde açıklanan nedenlerle Sivas 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 23.02.2016 tarihli kararında Cumhuriyet savcısı ve sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden Cumhuriyet savcısının ve sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

B.Sanık hakkında silahla tehdit ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından kurulan hükümler yönünden

B.Sanık hakkında silahla tehdit ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından kurulan hükümler yönünden

Gerekçe bölümünde (B) bendinde açıklanan nedenlerle Sivas 6. Asliye Ceza Mahkemesinin, 23.02.2016 tarihli kararına yönelik Cumhuriyet savcısının ve sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 25.12.2023 tarihinde karar verildi.