muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/5465, Karar No: 2021/14794, Tarih: 24.11.2021

**10. Hukuk Dairesi         2021/5465 E.  ,  2021/14794 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

No : 2019/2296-2021/468

İlk Derece

Mahkemesi : Akşehir 1. Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabulüne dair verilen karara karşı taraf vekilleri tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesince verilen kararın, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

I-İSTEM:

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacı müvekkilinin davalı iş yerinde 01/11/1998-02/06/2015 tarihleri arasında apartman görevlisi olarak kesintisiz çalıştığını, çalışmaya başladığı 01/11/1998 den 2013 yılı 7. ayına kadar çalışmalarının eksik bildirildiğini belirterek, bildirilmeyen hizmetlerinin tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II-CEVAP:

Davalı ... Apartman vekili cevap dilekçesinde özetle: talebin zamanaşımına uğradığını, davacının apartmanda sadece kış aylarında kalorifer kazanı yakmak için çalıştığını, aynı zamanda başka apartmanlarda da benzer şekilde çalıştığını, davacının hiç bir zaman sitenin kapıcısı konumunda yönetim emri altında çalışan bir işçi olmadığını belirterek davanın reddini istemiştir.

III-MAHKEME KARARI:

A-İLK DERECE MAHKEME KARARI

İlk derece mahkemesince; "Davanın kısmen kabul kısmen reddi ile;

Davacının davalı ... Apartman Sitelerinde;

01/11/2009-30/04/2010, 01/11/2010-30/04/2011, 01/11/2011-30/04/2012, 01/11/2012-30/04/2013, tarihleri arasında ayrı ayrı 60'şar gün olmak üzere toplamda 240 gün asgari ücretle çalıştığının tespitine, davacının fazlaya ilişkin isteminin reddine" şeklinde karar verilmiştir.

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle;

1-Davalıya ait sitenin A,B,C,D,E,F blokları olduğu, tamamının temizlik, bahçe bakımı ve kalorifer yakma işini yaptığı,

2-Çalışmalar kesintisiz olduğu için 2009 yılı öncesi çalışmaların hak düşürücü süreye uğramadığı,

Gerekçeleri ve resen tespit edilecek gerekçelerle, Mahkeme kararının bozulmasına ve 01.11.1998-02.06.2005 arası sürekli çalıştığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle;

1-Davacı ile işçi işveren ilişkisi olmadığı,

2-Davacının kapıcı konumunda sürekli çalışmasının sözkonusu olmadığı,

Gerekçeleri ve resen tespit edilecek gerekçelerle, Mahkeme kararının bozulmasına ve davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Feri Müdahil vekili istinaf dilekçesinde özetle;

1-Davacının farklı işyerlerinde de çalıştığı halde yeterli araştırma yapılmadığı,

2- Bilirkişi raporu yetersiz olduğu halde yeni bir bilirkişi raporu alınmadığı,

1-Davacı ile işçi işveren ilişkisi olmadığı,

2-Davacının kapıcı konumunda sürekli çalışmasının sözkonusu olmadığı,

Gerekçeleri ve resen tespit edilecek gerekçelerle, Mahkeme kararının bozulmasına ve davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Feri Müdahil vekili istinaf dilekçesinde özetle;

1-Davacının farklı işyerlerinde de çalıştığı halde yeterli araştırma yapılmadığı,

2- Bilirkişi raporu yetersiz olduğu halde yeni bir bilirkişi raporu alınmadığı,

Gerekçeleri ve resen tespit edilecek gerekçelerle, Mahkeme kararının kaldırılmasına ve davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

B-BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi, yerel mahkemenin somut olaya ilişkin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, taraf vekillerinin istinaf başvurusunun Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 353/1-b.1 maddesi gereğince esastan reddine dair karar vermiştir.

IV-TEMYİZ KANUN YOLUNA BAŞVURU VE NEDENLERİ:

Taraf vekilleri istinaf dilekçe içeriklerini tekrarla kararın bozulmasını talep etmişlerdir.

V-İLGİLİ HUKUK KURALLARI VE ESASIN İNCELEMESİ:

Davanın yasal dayanağı, 5510 sayılı Yasanın Geçici 7. maddesi atfı ile 506 sayılı Kanun’un 79/10 ve 5510 sayılı Kanun’un 86/9. maddeleridir. Anayasal haklar arasında yer alan sosyal güvenliğin yaşama geçirilmesindeki etkisi gözetildiğinde, sigortalı konumunda geçen çalışma sürelerinin saptanmasına ilişkin bu tür davalar kamu düzeni ile ilgili olduğundan özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmeleri zorunludur. Bu bağlamda, hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyip gerek görüldüğünde kendiliğinden araştırma yapılarak delil toplanabileceği de göz önünde bulundurulmalıdır.

Yukarıda belirtilen maddi ve hukuki olgular ışığında, davacının tam gün süreyle çalıştığı iddiası karşısında, çalışırken kimden emir ve talimat aldığı, çalışma şeklinin nasıl olduğu, gün içinde hangi işlerle uğraştığı, 5 bloktan oluştuğu belirtilen sitede davacının hangi bloklarda çalıştığı,başka çalışanın olup olmadığı,davacının her gün düzenli şekilde çöp toplama, apartman iç ve dış bölgelerinin temizliğini yapma ve şekli, kalorifer yakma, apartman sakinleri için alışveriş yapma, market ihtiyaçlarının alımı gibi işlerini karşılama gibi hizmetleri yerine getirip getirmediği hususları araştırılmalı, davacının yaptığı iş, davalı işyerinde hangi işleri yaptığı somutlaştırılarak periyodik olarak hangi sıklıkta (saat/gün/ay) yapıldığı ve bunun için ne kadar zaman harcandığı araştırılmalı, yapılan işin kapsam ve niteliği de nazara alındığında kısmi çalışma mümkün olduğundan çalıştığı iddia ettiği sitede kaç daire olduğu araştırılmalı, davaya konu sitenin kömür yakılan merkezi kalorifer sistemiyle mi yoksa doğal gaz vasıtasıyla mı ısıtıldığı, sonradan doğal gazlı sistemine geçilip geçilmediği, sitenin kalorifer tesisatının çalıştırılmasından davacının sorumlu olup olmadığı, bu konuda ateşçi belgesinin olup olmadığı araştırılmalı, davacı ve davalı tarafların gösterdiği tanık beyanları ile yetinilmeyip, apartmanda uzun süre ikamet edenler arasından davacının hizmetlerini bilebilecek durumdaki kat maliki olmayan sakinlerinden de kanaat edinmeye elverişli sayıda tanık dinlenilmeli, keza civar apartmanlarda uzun yıllar oturan komşu yada yakın yerlerde kayıtlara geçmiş çalışanlar ile davacının bu çalışmalarını bilebilecek durumda olan, mahalle muhtarı veya azaları tespit edilip tanık sıfatıyla beyanlarına başvurularak, uzun yılları kapsayan bu bilgilerinin doğruluğu konusunda tanıklar özenle dinlenilmeli ve bu yöndeki beyanları buna göre irdelenmeli, gerekirse, bu hususlar dinlenen bu tanıklara ayrıntılı şekilde açıklattırılmalı, buna göre davacının kısmi zamanlı çalışma durumunun günlük çalışma saatine göre (4857 sayılı İş Kanununun 63. maddesi gereğince 7.5 saat çalışmanın 1 günlük çalışma hesabı ile) haftalık ve aylık çalışma süresinin kaç gün olduğu açıkça belirlenmeli, işyerinin kapsam, kapasite ve niteliğine göre eylemli çalışmanın var olup olmadığı, sürekli veya kesintili olup olmadığı, hiçbir kuşku ve duraksamaya yer bırakmayacak biçimde çözümlenip; deliller hep birlikte değerlendirilip takdir edilerek, çalışma olgusu böylece hiç bir kuşku ve duraksamaya yer bırakmayacak biçimde belirlenmelidir.

Öte yandan,sigortalı hizmet dökümünden davacının 03.11.2011-07.06.2013 tarihleri arasında 2926 sayılı Yasa kapsamında 5510 sayılı 4/1-b-4 bendine tabi Tarım Bağ-Kur sigortalılığının, bulunduğu anlaşılmaktadır.

Öte yandan,sigortalı hizmet dökümünden davacının 03.11.2011-07.06.2013 tarihleri arasında 2926 sayılı Yasa kapsamında 5510 sayılı 4/1-b-4 bendine tabi Tarım Bağ-Kur sigortalılığının, bulunduğu anlaşılmaktadır.

Mahkemece, davacının hem Tarım Bağ-Kur'lu olup hem de davalı site yönetimi nezdinde sürekli ve kesintisiz çalışma iddiası açıklattırılarak, davacının ne şekilde tam zamanlı mı, kısmi süreli mi çalıştığı, tarımsal faaliyetlerini ne şekilde yürüttüğü, tarımsal faaliyetlerine ne kadar zaman ayırıp işveren yanında kalan zamanlarda nasıl ne şartlarda çalıştığı sorulmalı, sigorta sicil dosyası da getirtilerek çakışan dönemlerdeki çalışma iddiası yukarıda belirtildiği şekilde tespit edilecek tanıklardan da sorularak araştırılmalı, buna göre çalışmanın şekli ve süresi hiçbir tereddüte mahal vermeyecek şekilde belirlenmelidir.

Kabule göre de, işe giriş bildirgelerine göre davalı site yönetimi tarafından kaloriferci unvanı ile işe alınan davacının yapılan bildirimlerinin tam olduğu gözetilmeksizin ve yapılan işin niteliği gereği kış boyunca bu bildirimlerin tam yapılmasının gerektiği de Mahkemece gözetilmemiştir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgulara gözetilmeksizin, eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesinin istinaf isteminin reddine ilişkin kararı kaldırılarak ilk derece mahkemesi kararı bozulmalıdır.

SONUÇ: ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi kararının HMK’nın 373/1. maddesi gereği kaldırılarak, temyiz edilen ilk derece mahkemesi hükmünün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 24.11.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3826, Karar No: 2019/6975, Tarih: 10.04.2019

**2. Ceza Dairesi         2019/3826 E.  ,  2019/6975 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya içerisindeki 30/09/2014 tarihli olay yeri kamera görüntülerinin incelenmesine dair bilirkişi raporuna göre suça sürüklenen çocuğun yanında kimliği bilinmeyen bir başka kişiyle birlikte gece vakti mağdura ait iş yerinden hırsızlık yapmaya teşebbüs etmesi şeklindeki eylemlerine uyan 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b, 143, 35, 31/2, 116/4, 119/1-c, 31/2 maddelerinde düzenlenen nitelikli hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçlarında, suçların daha ağır ceza verilmesini gerektiren nitelikli hâllerinin de aynı Kanun'un 66/3. maddesi uyarınca dava zamanaşımı sürelerinin hesabında dikkate alındığında, 5237 sayılı TCK'nın 66/1-d, 66/2 ve 67/4. maddelerine göre hesaplanan 7 yıl 6 aylık olağan ve 10 yıl 15 aylık olağanüstü zamanaşımı sürelerinin dolmadığı belirlenerek yapılan temyiz incelemesinde;

1- Suç tarihi itibariyle 12-15 yaş grubunda olan suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı TCK'nın 31/2. maddesi uyarınca işlediği fiilin hukukî anlam ve sonuçlarını algılayıp algılamadığı veya davranışlarını yönlendirme yeteneğinin yeterince gelişip gelişmediği hususunda iş yeri dokunulmazlığını bozma suçu bakımından da uzman hekim raporu alınması gerektiği gözetilmeyerek sadece hırsızlık suçundan alınan rapor ile yetinilmesi,

2- Suça sürüklenen çocuğun suç tarihinde gece vakti, mağdura ait çay ocağı iş yerinden 19,75 TL'lik bozuk parayı çalmaya teşebbüs ettiğinin anlaşıldığı olayda; çalınmaya teşebbüs edilen paranın miktarının az oluşu göz önüne alınarak, suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçu yönünden 5237 sayılı TCK’nın 145. maddesinin uygulanması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan iş yeri dokunulmazlığını bozma suçu yönünden diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin bu sebeplerden dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 10/04/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5533, Karar No: 2019/487, Tarih: 21.01.2019

**19. Ceza Dairesi         2018/5533 E.  ,  2019/487 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

ŞİKAYETÇİ : ING Bank A.Ş., .... Ürünleri Limited Şirketi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Şikayetçi ING Bank A.Ş. Vekili

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1- Ticareti terk eden tacir açısından; muhatapların haklarını korumaya yönelik olarak İİK’nın 44. maddesi ile, ticareti terk eden bir tacire; 15 gün içerisinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicilin memurluğuna bildirme ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunma, ticaret sicili memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazete’de ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan etme ve ilan masraflarını da ödeme yükümlülükleri yüklenmiş, bu yükümlülüklere aykırı davranmanın yaptırımı ise İİK’nun 337/a maddesinde düzenlenmiş olup, takibi şikayete bağlı olan seçimlik hareketli bu suçun;

a- İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında bulunulmaması,

b- Mal beyanında mevcudun eksik gösterilmiş olması,

c- Aktifte yer alan malın veya yerine kaim olan değerin haciz veya iflas sırasında gösterilmemesi,

d- Mal beyanından sonra, beyan edilen bu mallar üzerinde tasarruf edilmesi” şeklinde sıralanan seçimlik hareketlerden herhangi birisinin işlenmesiyle, diğer koşulların da (alacaklının zarar görmesi ve borçlunun tacir olması gibi...) gerçekleşmesi halinde oluşacağı konusunda gerek uygulamada gerek öğretide herhangi bir duraksamanın mevcut olmaması ve somut uyuşmazlıkta bu eylemden dolayı şikayetçinin zarar gördüğünün dosya içeriğinden anlaşılması karşısında; sanıklar ... ve ...’ın ayrı ayrı yetkilisi oldukları borçlu ticaret şirketlerinin kayıtlı olduğu Vergi Dairesi Müdürlüklerinden, 2014 ve 2015 yıllarına ait tüm vergi beyanname örnekleri getirtilerek incelenip, delillerin bir bütün halinde değerlendirilmesi suretiyle sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik kovuşturma ile yazılı şekilde hükümler kurulması,

./..

Kabule göre de;

./..

Kabule göre de;

1- 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanıklar hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

2- Sanıklar ve fiil bakımından aralarında irtibat bulunmayan davanın birleştirilmesine karar verilip,

3- Birleşen 2015/376 Esas sayılı davanın şikayetçi ve sanığına duruşma davetiyesi tebliğ edilmeksizin İİK'nın 349. maddesine aykırı yargılama yapılması,

4- Kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak sanıklar ... ve ... haklarında 5237 sayılı TCK'nun 53.maddesi uyarınca hak yoksunluklarına hükmedilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş ve sanıklar ... ve ... müdafileri ile şikayetçi ING Bank A.Ş. vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN, tebliğnameye uygun olarak 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 21/01/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20939, Karar No: 2014/20904, Tarih: 10.12.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/20939 E.  ,  2014/20904 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir. Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası antlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasa'ya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası antlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası antlaşma hükümleri esas alınır. Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır. İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AiHS'nin 1. maddesine göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına saygı gösterilmesi hakkına sahiptir. AiHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır

Sanıkların resmi nikahlı evli iken, sanık ...'in vefat eden babasından sigorta maaşını alabilmek için muvazaalı olarak boşandıkları, ancak sanıkların aynı evde birlikte yaşamaya devam ederek SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurum ve kuruluşlarının zararına dolandırıcılık suçunu işlediklerinin iddia edildiği olayda; mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin ONANMASINA, 10/12/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/16988, Karar No: 2020/13181, Tarih: 18.11.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/16988 E.  ,  2020/13181 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : İş yeri dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : İlk derece mahkemesi kararına yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararın temyizi isteminin reddine ilişkin ek karar

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık, CMK'nın 286/2-a. maddesi uyarınca miktar itibariyle kesin nitelikte olan hükmü temyiz ettiğinden ve Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesi'nin temyiz isteminin reddine ilişkin10/03/2020 tarihli ek kararı usul ve yasaya uygun bulunduğundan, CMK'nın 296/2 ve 302/1. maddeleri uyarınca temyiz isteminin reddiyle, temyiz isteminin reddine dair ek kararın istem gibi ONANMASINA, 18/11/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.