muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/3061, Karar No: 2019/34, Tarih: 07.01.2019

Fazla çalışmanın ispatı konusunda iş yeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, iş yeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları şahit beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille söz konusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı yazılı delille ispatlaması gerekir. Bordrolarda tahakkuk bulunmasına rağmen bordroların imzasız olması halinde ise, varsa ilgili dönem banka ve tüm ödeme kayıtları celp edilmeli ve ödendiği tespit edilen miktarlar yapılan hesaplamadan mahsup edilmelidir.

Fazla çalışmanın yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

Fazla çalışmanın belirlenmesinde 4857 sayılı İş Kanunu'nun 68. maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin dikkate alınması gerekir.

Aynı ilkeler, hafta tatili çalışması için de geçerlidir.

Fazla çalışmanın yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

Fazla çalışmanın belirlenmesinde 4857 sayılı İş Kanunu'nun 68. maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin dikkate alınması gerekir.

Aynı ilkeler, hafta tatili çalışması için de geçerlidir.

Somut olayda, beyaz eşya bakım teknisyeni olarak çalışan davacı işçi, haftanın 6 günü, 08.00-20.00 saatleri arasında çalıştığını; ancak, yaptığı işin yetişmemesi sebebi ile saat 20.00'den sonra da sıklıkla fazla çalışma yaptığını, her bir veya bir buçuk ayda bir defa da hafta tatilinde çalıştığını ileri sürmüştür. Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporu doğrultusunda, davacı iddiası ve dinlenen tanık anlatımlarına göre haftada 3 gün 08.00-20.00 , 3 gün ise 08.00-22.00 saatleri arası 1,5 saat ara dinlenme ile haftalık 24 saat fazla çalışma yaptığı, ayrıca bir buçuk ayda bir defa da hafta tatilinde çalıştığı kabul edilmiştir. Davacı tanıklarından ..., ... ve ...'in davacı ile birlikte çalışmaları bulunsa da, bu tanıkların davalı işveren ile husumetli olduğu ve çıkacak karardan kendilerinin de menfaat sağlayacak durumda olduğu görülmektedir. Mahkemece dinlenen diğer davacı tanığının ise davacı ile aynı dönem çalışmasının bulunmadığı, bu nedenle davacının fiilen yaptığı çalışmasına ilişkin görgüye dayalı bilgisinin bulunmadığı anlaşılmaktadır. Dosya kapsamında davacının çalışma saatlerine ilişkin olarak tanık beyanı dışında yazılı belge bulunmamaktadır. İşyerinde haftanın 6 günü çalışma olduğunu belirten davalı tanık anlatımlarına göre, davacının hafta tatili çalışması ispatlanamadığından reddi gerekmekte olup bu alacak istemi yönünden yazılı şekilde karar verilmesi hatalıdır.

Fazla çalışma bakımından ise, yukarıdaki gerekçelerle davalı tanık anlatımları nazara alındığında, davacının haftanın 6 günü 09.00-18.00 saatleri arasında 1 saat ara dinlenme yaparak çalıştığı ispatlandığından, haftalık 3 saat fazla çalışma yaptığının kabulü dosya içeriğine uygun düşecektir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 07.01.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/685, Karar No: 2011/4064, Tarih: 23.11.2011

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/685 E.  ,  2011/4064 K.**

**"İçtihat Metni"**

Reşit olmayan mağdurenin ırzına geçmek suçundan sanık ...'in bozma üzerine yapılan yargılaması sonunda; reşit olmayan mağdurenin rızası ile cinsi münasebette bulunma suçundan mahkûmiyetine dair Burhaniye Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 29.12.2005 gün ve 2005/473 Esas, 2005/561 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Olayın oluşumu ve mahkemenin kabulüne göre, sanığın eylemine uyan reşit olmayan mağdurenin rızası ile cinsi münasebette bulunma suçuna kanun maddesinde öngörülen cezanın üst sınırı itibarıyla 765 sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde belirtilen 7 yıl 6 aylık asli ve ilave zamanaşımına tâbi olduğu, suç tarihi olan 1998 yılı Ağustos ayından inceleme tarihine kadar bu sürenin gerçekleştiği anlaşıldığından, 5237 sayılı TCK.nun 7/2. maddesi ile 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle hükmün CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanunun 322/1 ve 5271 sayılı CMK.nun 223/8. maddeleri uyarınca davanın zaman aşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 23.11.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/14767, Karar No: 2017/13816, Tarih: 12.10.2017

**3. Hukuk Dairesi         2017/14767 E.  ,  2017/13816 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak-tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, asıl dava dilekçesinde; davaya konu restaurant ve büroyu davalıdan kiraladığını, daha sonra bir suçtan cezaevine girdiğini, personelin kiralananı işletmeye devam ettiğini ancak davalının 26.04.2013 te taşınmazı başkasına kiraladığını, haksız yere kiralanandan tahliye edildiklerini, kazanç kaybına uğradıklarını, taşınmazda değer artırıcı iyileştirmeler yapmış olduklarını belirterek meydana gelen müspet zararları için şimdilik 3.000 TL tazminatın tahsilini istemiştir.

Davalı cevap ve birleşen davada; davacı kiracının işyerini kendisinin terk ettiğini, bunun üzerine 26.04.2013 tarihinde ...... isimli kişiye taşınmazı kiraladığını belirterek 221.600 TL ödenmemiş kira alacağının tahsilini istemiştir.

Mahkemece; asıl davanın kiracının zorla tahliye edildiği ispat edilemediğinden, birleşen davanın ise feragat nedeniyle reddine karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre; davacı/birleşen davalı kiracı vekilinin sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı/birleşen davalı kiracı vekilinin, asıl davada faydalı-zorunlu masraf alacağına ve kazanç kaybına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Kiracı tarafından akdi ilişkinin devamı sırasında kiralanana değer artırıcı masraf ve harcamaların yapılması durumunda vekaletsiz iş görme hükümlerine göre (6098 sayılı TBK.530 (818 sayılı B.K.'nun, 414. Md.) maddesi) masraf ve harcamaların kiraya verenden istenebilmesi mümkündür. Kiralananda yapılan imalatların, imal tarihindeki değerleri, yıpranma durumları, faydalı ve zorunlu yada lüks imalat olup olmadıkları ayrıntılı olarak belirlenerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekir.

Dava tarihinde yürürlükte bulunan TBK' nun 112. (818 sayılı Borçlar Yasasının 96.) maddesine göre alacaklının, borçludan borcun hiç veya gereği gibi ifa edilmemesi nedeniyle tazminat isteyebilmesi için, bu yüzden bir zarara uğramış olması gerekir. Sözleşmeden kaynaklanan zarar müspet zarar olacağı gibi, menfi zarar da olabilir.

Dava tarihinde yürürlükte bulunan TBK' nun 112. (818 sayılı Borçlar Yasasının 96.) maddesine göre alacaklının, borçludan borcun hiç veya gereği gibi ifa edilmemesi nedeniyle tazminat isteyebilmesi için, bu yüzden bir zarara uğramış olması gerekir. Sözleşmeden kaynaklanan zarar müspet zarar olacağı gibi, menfi zarar da olabilir.

Müspet zarar; borçlu edayı gereği gibi ve vaktinde yerine getirseydi alacaklının mameleki ne durumda olacak idiyse, bu durumla eylemli durum arasındaki farktır. Diğer bir anlatımla, müspet zarar, sözleşmenin hiç veya gereği gibi yerine getirilmemesinden ... zarardır kuşkusuz kâr mahrumiyetini de içine alır. Kâr kaybı, kardan mahrum kalma karşılığı meydana gelen zarardır. Genelde sözleşmeyi kusuruyla fesheden taraftan istenir. Aslında kâr kaybı açısından kârdan yoksun kalan tarafın malvarlığında kusurlu fesihten önce ve sonra bir değişiklik yoktur. Burada kârdan yoksun kalan kusurlu fesih yüzünden mal varlığında ileride meydana gelecek çoğalmadan mahrum kalır. Kâr kaybı zararının müspet zarar kapsamında bulunduğu şüphesizdir. Ancak mahkemece kâr kaybı hesabı yapılırken davacı kiracının dava konusu kiralanan ile aynı vasıf ve özelliklere sahip başka bir taşınmazı aynı şartlarda ne kadar sürede kiralayabileceği bilirkişi aracılığıyla tespit edilerek bu süre ile sınırlı olarak kâr kaybı alacağına hükmedilmesi gerekir.

Taraflar arasında 20.04.2012 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli kira sözleşmesi ile büro niteliğindeki işyerinin, 20.04.2013 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli kira sözleşmesi ile içkili restaurant niteliğindeki işyerinin kiralandığı konusunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Taraflar arasındaki kira sözleşmesi ya tarafların karşılıklı anlaşmaları ile ya mahkeme kararı ile ya da kiralananın yok olması ile son bulur. Kiraya verenin kira sözleşmesini tek taraflı fesih hakkı bulunmamaktadır. Taraflar arasındaki kira ilişkisi devam ederken davalı kiraya verenin 26.04.2013 başlangıç tarihli davaya konu taşınmazı içkili restaurant olarak 3. kişiye kiraladığı, bu durumda, sözleşmenin kiraya veren tarafından tek taraflı ve haksız feshedildiğinin kabulü gerekir. Bu nedenle, davacı kiracı tarafından yapılan tadilatların zorunlu ve faydalı masraf niteliğinde olup olmadığının saptanarak, zorunlu ve faydalı masraf olduğunun belirlenmesi halinde imalat tarihi itibariyle yıpranma payı düşülmüş bedellerinin tesbiti ve kazanç kaybı yönünden de yukarıda açıklanan ilkeler ışığında davacı kiracının dava konusu kiralanan ile aynı vasıf ve özelliklere sahip başka bir taşınmazı aynı şartlarda ne kadar sürede kiralayabileceği bilirkişi aracılığıyla tespit edilerek bu süreyle sınırlı olarak davacının kâr kaybının hesaplanıp sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken; yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

3- Davalı/birleşen davacı vekilinin birleşen davada vekalet ücretine yönelik temyiz itirazlarına gelince;

3- Davalı/birleşen davacı vekilinin birleşen davada vekalet ücretine yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Somut olayda; birleşen davada, ön inceleme tutanağı imzalanmadan önce davacı tarafından davadan feragat ettiklerine ilişkin 21.11.2014 tarihli dilekçe sunulmuş ve bu dosyada ön inceleme yapılmadan birleştirme kararı verilmiş olmakla, mahkemece davalı lehine Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin 7. maddesi uyarınca karar tarihinde yürürlükte olan tarife hükümleri ile belirlenen ücretin yarısına hükmedilmesi gerekirken, nispi vekalet ücretinin tamamına hükmedilmiş olması da doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenle davacı/birleşen davalının diğer temyiz itirazlarının reddine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın davacı/birleşen davalı taraf yararına, üçüncü bentte açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın davalı/birleşen davacı taraf yararına HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 12.10.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2384, Karar No: 2022/7190, Tarih: 02.11.2022

**1. Hukuk Dairesi         2022/2384 E.  ,  2022/7190 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 16. HUKUK DAİRESİ

İLK DERECE MAHKEMESİ : AVANOS ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki  tapu iptali ve tescil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne ilişkin verilen kararın  davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Ankara Bölge Adliye Mahkemesi tarafından yapılan inceleme sonucunda; istinaf başvurusunun kabulüne, kararın kaldırılmasına ve davanın reddine dair verilen karar, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı, mirasbırakan annesi .... Sağlık’ın 82 ada 5 parsel ( yenileme ile 1509 ada 12) sayılı taşınmazdaki 1/3 payını davalı kızı ...’ya satış suretiyle temlik ettiğini, işlemin mirasçılardan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek, davalı adına olan tapu kaydının iptali ile miras payı oranında adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

II. CEVAP

Davalı, temlik işleminin tarafların iradeleri doğrultusunda yapıldığını ve gerçek satış olduğunu, mirasçıların saklı paylarının aşılmadığını, mirasbırakanın başkaca taşınmazlarının bulunduğunu ve mirasçılarına intikal ettiğini, mirasbırakanın kış aylarında kendisinin yanında kaldığını, diğer çocuklarının mirasbırakan ve eşinin bakımına faydaları olmadığını, davacının kötü niyetli olduğunu belirterek, davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesince, davalı tarafça Mahkemenin 2015/184 E. sayılı dosyasında açılan davada mirasbırakanın eşi ...’ın maddi durumunun iyi olduğunun, taşınmaz satmaya ihtiyacı olmadığının belirtildiği, mirasbırakanın eşinin maddi durumu iyiyken taşınmazını satmasının hayatın olağan akışına aykırı olduğu, taşınmazını satmasını gerektirecek bir neden olmadığı gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

1.İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

2. İstinaf Nedenleri

IV. İSTİNAF

1.İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

2. İstinaf Nedenleri

Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; İlk Derece Mahkemesi kararının esas ve usul yönünden hukuka aykırı olduğunu, mirasbırakanların 1965-1979 yılları arasında maddi durumlarının iyi olduğunu, ancak dava konusu taşınmazın davalıya satıldığı dönemde, mirasbırakan ve eşinin maddi sıkıntı içinde olduğunun çok açık olduğunu, taşınmazı mirasbırakanın satmak istemesi üzerine davalının bedeli karşılığında satın aldığını, taşınmazı satın aldığı tarihte Göreme Milli Park sınırları içerisinde kalıp, yapılaşmanın mümkün olmadığını, bu nedenle değerinin de düşük olduğunu, davalının öğretmen, eşinin ise mühendis olduğunu ve taşınmazı satın alacak maddi güçlerinin bulunduğunu, davalının taşınmazı 23.000,00 TL bedelle satın aldığını, mirasbırakanın diğer mirasçılarına da menfaat sağladığı gözetildiğinde temlikte mal kaçırma amacı ile hareket etmediğini, aynı taşınmazda diğer mirasbırakan ...’ın da maliki olduğu payı dava dışı kızı ...’ya temlik ettiğini, davacı tarafça bu temlik için muvazaa nedenine dayalı olarak açılan davanın Mahkemece reddedildiğini, eldeki davanın da reddine karar verilmesi gerektiğini belirterek, kararın kaldırılmasını istemiştir.

3. Gerekçe ve Sonuç

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesinin 30.12.2021 tarihli, 2019/1895 Esas, 2021/2474 Karar sayılı kararıyla; mirasbırakanın çok sayıda taşınmazı olduğu, tüm çocuklarına maddi katkıda bulunduğu, davalının anne ve babasına maddi ve manevi destekte bulunduğu, mirasbırakanın 18 yıl boyunca kış aylarında davalının yanında kaldığı, yaz aylarında ise dava kışı kızları ...’nın mirasbırakana baktığı, mirasbırakanın son dönemlerinde akciğer kanseri olduğunu, bu dönemde mirasbırakan ile davalının ilgilendiği ve tüm tedavi giderlerini üstlendiği, taşınmazın temlik tarihinde sit alanı içerisinde kalması nedeniyle değerli olmadığı, taşınmazın sit alanı dışına çıkarılmakla değer kazandığı, eldeki davanın da bu nedenle açıldığı gerekçesiyle davalının istinaf başvurusunun kabulü ile 6100 sayılı HMK’nın 353/1-b-2. maddesi gereğince İlk Derece Mahkemesinin kararı kaldırarak davanın reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

1. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesi kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Temyiz Nedenleri

V. TEMYİZ

1. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesi kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Temyiz Nedenleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; Bölge Adliye Mahkemesi kararının yasaya ve hukuka aykırı olduğunu, dava konusu taşınmazdaki diğer mirasbırakan ...’a ait payın ... tarafından dava dışı diğer kızı ...’ya devrine ilişkin işleme karşı açılan davanın ret ile sonuçlanmasının, eldeki dava için kesin delil teşkil etmediğini, mirasbırakan tarafından davalı dışında hiç bir çocuğuna taşınmaz devredilmediğini, mirasbırakan adına kayıtlı çok hisseli olan 9 parça taşınmaz ile 1/3 ve ½ paya sahip olduğu iki adet taşınmazın da mirasçılara intikal ettiğini, dava konusu taşınmazın davalıya satış gösterildiği 1996 yılında mirasbırakan adına 4, eşi adına ise 10 adedi değerli olmak üzere toplam 23 adet taşınmaz bulunduğunu, davalı tarafça belirtilen mektupların 1980'li yıllara ait olduğunu, davanın kabulüne karar verilmesi gerektiğini belirterek, hükmün bozulmasını istemiştir.

3.Gerekçe

3.1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, muris muvazaası hukuki nedenine dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

3.2. İlgili Hukuk

3.2.1. Yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 01.04.1974 tarihli ve 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun 706., Türk Borçlar Kanunu'nun 237. (Borçlar Kanunu'nun 213.) ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle mirasbırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile mirasbırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

3.2.2. 6100 sayılı HMK’nın 190. maddesinde, "İspat yükü, kanunda özel bir düzenleme bulunmadıkça, iddia edilen vakıaya bağlanan hukuki sonuçtan kendi lehine hak çıkaran tarafa aittir."

3.2.2. 6100 sayılı HMK’nın 190. maddesinde, "İspat yükü, kanunda özel bir düzenleme bulunmadıkça, iddia edilen vakıaya bağlanan hukuki sonuçtan kendi lehine hak çıkaran tarafa aittir."

3.2.3. 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 6. maddesinde, "Kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça, taraflardan her biri, hakkını dayandırdığı olguların varlığını ispatla yükümlüdür." hükümlerine yer verilmiştir.

3.3. Değerlendirme

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle, yasaya uygun nedenlere göre Bölge Adliye Mahkemesince kararın (IV/3.) no.lu paragrafında yer verilen gerekçeyle yazılı şekilde karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

VI. SONUÇ

Açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı HMK'nın 370. maddesi uyarınca ONANMASINA, temyiz karar harcı peşin alındığından başka harç alınmasına yer olmadığına, 02.11.2022 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4079, Karar No: 2021/3966, Tarih: 23.09.2021

**5. Ceza Dairesi         2021/4079 E.  ,  2021/3966 K.**

**"İçtihat Metni"**

KARAR

Başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama suçundan şüpheliler ..., ... ve ... haklarında yapılan soruşturma esnasında, suç yeri itibarıyla dosyanın Şanlıurfa Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine dair Iğdır Cumhuriyet Başsavcılığının 15/10/2019 tarihli ve 2018/76 soruşturma, 2019/498 sayılı yetkisizlik kararını müteakip, bu kez suç yeri bakımından dosyanın Kemalpaşa Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine ilişkin Şanlıurfa Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 09/07/2020 tarihli ve 2019/46738 soruşturma, 2020/2937 sayılı yetkisizlik kararı üzerine, İnegöl Cumhuriyet Başsavcılığının yetkili savcılık olarak belirlenmesine dair Adıyaman 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 17/08/2020 tarihli ve 2020/1420 Değişik iş sayılı Kararının;

Benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 15. Ceza Dairesinin 04/11/2019 tarihli ve 2019/6236 esas, 2019/10639 karar sayılı ilâmında ".... dolandırıcılık suçunun, iradesi fesada uğratılan kişinin yatırmış olduğu paranın fail tarafından çekildiği anda tamamlanacak olması nedeniyle suç yerinin de menfaatin temin edileceği yer olacağından hareketle...." şeklinde belirtildiği üzere, suçun işlendiği yerin paranın çekildiği yer olacağı nazara alındığında, somut soruşturma dosyasına konu olayda, müştekinin kredi kartından bilgisi dışında şüphelilerden ...'un hesabına havale edilen paranın Şanlıurfa ilinde bulunan ...,... Avm isimli ATM cihazlarından çekildiğinin anlaşılması karşısında, Şanlıurfa Cumhuriyet Başsavcılığının yetkili olduğu gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli 16/02/2021 gün ve 94660652-105-16-16132-2020-Kyb sayılı Kanun yararına bozmaya atfen Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile Daireye ihbar ve dava evrakı ile birlikte gönderilmekle gereği düşünüldü:

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 245. maddesinde düzenlenen başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama suçunda soruşturma yapmaya yetkili C.Başsavcılığının, harcama işleminin yapıldığı veya menfaatin temin edildiği yer C.Başsavcılığı olduğu anlaşılmakla, kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname münderecatı yerinde görüldüğünden talebin kabulü ile Adıyaman 1. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 17/08/2020 tarihli ve 2020/1420 Değişik iş sayılı Kararın CMK'nin 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma sebebine nazaran müteakip işlemlerin mercince yapılmasına, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİNE 23/09/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

...