muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/33052, Karar No: 2015/8414, Tarih: 02.03.2015

**22. Hukuk Dairesi         2013/33052 E.  ,  2015/8414 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, manevi tazminat, ücret, ikramiye ve ilave tediye zam farkı alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, davanın reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; müvekkilinin 2006 yılından itibaren davalı işverenliğe ait işyerinde 1. Tip İş Sözleşmesi ile çalışırken 27.03.2012 tarihinde ailevi mazeretleri nedeni ile il dışına tayin istemediğini beyan etmesine rağmen .. İl Müdürlüğünde görevlendirildiğini belirterek, bu tayin üzerine davacının ruh sağlığının bozulması nedeni ile manevi tazminat alacağının; ayrıca 2007 yılında %5.57 oranında ücretine zam verildiğini, çalışma süresi boyunca küçük miktarlarda ücret artışı yapıldığını belirterek "... İş Mevzuatına Tabi (Kapsam Dışı) Olan Personelin Ücret ve Fazla Çalışma Esasları"nın 4. maddesi gereğince 2007-2012 yılları arasında ödenmesi gerektiği halde ödenmeyen ücret farkı, ikramiye farkı ve ilave tediye farkı alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; 1. Tip İş Sözleşmesi'nin 7. madde hükmü ile İcra Kurulu'na ücret artışı yapma konusunda takdir yetkisi tanındığını, bu dönemde çalışanlara farklı zam uygulamasının yapılmadığını, davacıdan daha iyi verim alabilmek amacıyla davacının başka işyerine tayin edildiğini, sürekli rapor alması nedeni ile iş sözlemesinin feshedildiğini savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, manevi tazminat talebinin şartlarının oluşmadığı ve davalı İcra Kurulu kararı ile davacının ücretlerine belli dönemlerde zam yapıldığı gerekçeleriyle davanın reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasındaki uyuşmazlık; ücret artışına ilişkin olarak iş yerinde çalışma koşullarının uygulanıp uygulanmadığı noktasında toplanmaktadır.

Somut olayda davalıya ait işyerinde teknisyen olarak çalışan davacının 17.09.1986 tarihinde işe başladığı, 10.02.2006 tarihinden itibaren kapsam dışı personel olarak 1. Tip İş Sözleşmesine göre çalışmaya devam ettiği, 16.07.2012 tarihinde davacının iş sözleşmesinin, sağlık raporlarının toplamının kanunda öngörülen süreyi aştığı gerekçesiyle 4857 sayılı İş Kanunu'nun 25/I maddesi gereğince davalı tarafından feshedildiği anlaşılmaktadır.

Somut olayda davalıya ait işyerinde teknisyen olarak çalışan davacının 17.09.1986 tarihinde işe başladığı, 10.02.2006 tarihinden itibaren kapsam dışı personel olarak 1. Tip İş Sözleşmesine göre çalışmaya devam ettiği, 16.07.2012 tarihinde davacının iş sözleşmesinin, sağlık raporlarının toplamının kanunda öngörülen süreyi aştığı gerekçesiyle 4857 sayılı İş Kanunu'nun 25/I maddesi gereğince davalı tarafından feshedildiği anlaşılmaktadır.

Taraflar arasında 10.02.2006 tarihinde 1. Tip İş Sözleşmesi imzalanmış olup bu sözleşmenin 7. maddesi ile "Ücretlerde yapılacak artış oranının, enflasyon oranı ve şirket performansı dikkate alınarak İcra Kurulu'nca her yılın Ocak ayı başında belirleneceği" düzenlenmiştir. Söz konusu hüküm, işverene her yıl Ocak ayında ücret artışı yapma yönünde kesin bir yükümlülük getirmemiş olup zam yapılmasının zorunlu olduğuna ilişkin emredici bir hüküm niteliği de taşımamaktadır.

4857 sayılı Kanun'un 22nci maddesinin ikinci fıkrasında, çalışma koşullarının, tarafların karşılıklı uzlaşmaları ile değiştirilmesinin her zaman mümkün olduğu hükmü yer almakta olup, davalı iş yeri kayıtları ile davacının özlük dosyası kapsamında, bu maddeye göre kapsam dışı olarak çalışılan süre zarfında taraflar arasında karşılıklı uzlaşma ile davacının ücretinin belirlendiği bir iş sözleşmesi bulunmamaktadır.

Davacının dayanağını oluşturan ".... İş Mevzuatına Tabi (Kapsam Dışı) Olan Personelin Ücret ve Fazla Çalışma Esasları" başlıklı belge ile işyerindeki zam uygulamasına ilişkin olarak 1. Tip Sözleşmenin 7. maddesi gereği çalışanların ücretlerinin % 5,57 arttırıldığına dair iddia edilen genelgenin dosya içeriğinde bulunmadığı görülmektedir.

Yukarıda yapılan açıklamalar dikkate alınarak, tarafların iddia ve savunmalarında geçen, 1. Tip Sözleşme gereği çalışanların ücretlerinin % 5,57 arttırıldığına dair genelge ile "... A.Ş. İş Mevzuatına Tabi (Kapsam Dışı) Olan Personelin Ücret ve Fazla Çalışma Esasları" başlıklı belge davalı taraftan istenerek dosya kapsamına alınmalıdır. Davalı işyerinde iş mevzuatına tabi (kapsam dışı) olarak çalışan davacının talep ettiği döneme ilişkin süre ve bu dönem aldığı ücretler, dosya kapsamındaki “.... İnsan Kaynakları Çalışma Esasları” adlı belge ve ".... İş Mevzuatına Tabi (Kapsam Dışı) Olan Personelin Ücret ve Fazla Çalışma Esasları" başlıklı belgenin yürürlük süresi göz önüne alınarak, son olarak adı geçen belgenin Ücretlerin Belirlenmesi başlıklı 4. maddesi gereği toplu iş sözleşmesi ücret artışlarının davacının ücretine yansıtılması gerekip gerekmediğinin tespiti amacıyla, davacının kendi iş sözleşmesi ve tabi bulunduğu ücret skalasında öngörülen ücretin, İcra Kurulu kararı ile yapılan zam oranı dikkate alınarak toplu iş sözleşmesinde kapsam içi işçiler için öngörülen ücret artışını karşılayıp karşılamadığı hususunda bilirkişiden ek rapor alınması, bilirkişi raporunun taraflara tebliğ edilerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme sonucu yazılı şekilde şekilde hüküm kurulması hatalıdır.

Sonuç: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 02.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17928, Karar No: 2016/10527, Tarih: 13.06.2016

**19. Hukuk Dairesi         2015/17928 E.  ,  2016/10527 K.**

**"İçtihat Metni"**

Y A R G I T A Y İ L A M I

MAHKEMESİ : .... Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 01/04/2015

NUMARASI : 2014/520-2015/91

DAVACI : ....

DAVALI : ....

Taraflar arasındaki sözleşmenin iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne ilişkin olarak verilen hüküm temyiz edilmeksizin kesinleşmiş, mahkemenin 03/06/2015 tarihli ek kararı ile tavzih ve tashih kararı verilmiş, bu ek karar davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin çekici aracını mülkiyeti muhafaza kaydıyla satış sözleşmesine dayalı olarak davalı şirkete sattığını, ancak satış bedelinin ödenmediğini, müvekkilinin sözleşmeyi fesih hakkının bulunduğunu, halihazırda davalının 3. şahıslara olan borçları nedeniyle araç üzerinde haciz, yakalama ve ihtiyati hacizler bulunduğunu ileri sürerek, aracın 3. kişilere devrini önlemek için ihtiyati tedbir konulmasına, sözleşmenin iptaline, satış konusu araçtaki davalıya ait trafik kaydının iptali ile aracın müvekkili adına tesciline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davayı kabul ettiklerini belirtmiştir.

Mahkemece, davalının davayı kabul ettiği, aracın trafik kaydı üzerindeki şerhlerin mülkiyetin saklı tutulması kaydıyla satış sözleşmesinin tescilinden sonra konulduğu gerekçesiyle davanın kabulüne, mülkiyetin saklı tutulması kaydı ile satış sözleşmesinin feshine, araç üzerindeki hacizlerin kaldırılmasına, aracın davalı adına olan kaydının iptali ile davacı adına tesciline karar verilmiş, karar temyiz edilmeksizin kesinleşmiş, mahkemenin 03/06/2015 tarihli ek karar ile, hüküm fıkrasının 2. bendindeki ''hacizlerin'' kelimesinin ''tedbirin'' olarak tashih ve tavzihine karar verilmiş, bu ek karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Yerel mahkemenin 01/04/2015 tarihli kısa kararında ve gerekçeli kararında “...araç üzerindeki hacizlerin kaldırılmasına,“ hükmedilmiş, karar kesinleşmiş, ancak daha sonra 03/06/2015 tarihli tashih ve tavzih ek kararı ile hüküm fıkrasındaki ''hacizlerin'' kelimesi ''tedbirin'' şeklinde değiştirilmiştir.

HMK'nun 304/1. maddesinde hükümdeki yazı ve hesap hataları ile diğer benzeri açık hataların mahkemece düzeltilebileceği, aynı Yasanın 305/2. maddesinde ise tavzihin ancak hükmün yeterince açık olmaması, icrasında tereddüt uyandırıyor olması yahut birbirine aykırı fıkralar içermesi halinde yapılabileceği öngörülmüş olup, tashih ve tavzih yoluyla hüküm fıkrasında taraflara tanınan hakların sınırılandırılması veya değiştirilmesi mümkün değildir. Mahkemece bu yön gözetilmeden hükmün tashih ve tavzih yolu ile düzeltilmesi doğru görülmemiştir. Açıklanan bu nedenlerle yerel mahkemenin 03/06/2015 tarihli ek kararının da bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile 03/06/2015 tarihli ek kararın BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 13/06/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8112, Karar No: 2017/1755, Tarih: 16.03.2017

**20. Ceza Dairesi         2015/8112 E.  ,  2017/1755 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : 1. Çocuk Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya İncelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

1-TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında, denetimli serbestlik tedbirinin gereklerine uymayan sanık hakkında davaya devam edilerek hüküm verileceği öngörüldüğünden; duruşma açılarak “Denetimli serbestlik tedbirine uymadığının iddia edilmesi nedeniyle, bir mazereti varsa gelip bildirmesi, gelmediği ve bir mazeret bildirmediği takdirde denetimli serbestlik tedbirine uymadığı kabul edilerek hakkında cezaya hükmolunacağı” uyarısı ile birlikte 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 195. maddesi uyarınca, sanığa gelmese dahi yokluğunda duruşma yapılabileceğine dair açıklamalı davetiyenin tebliğ edilmesi gerektiği gözetilmeden, belirtilen şekilde ihtar içermeyen davetiye tebliğ edilen ve duruşmaya katılmayan sanık hakkında yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurma suçundan dolayı başka dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediği belirlendikten sonra;

a) Sanık hakkında aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse, bu suç nedeniyle tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmamış olan sanık hakkında, hükümden sonra 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanunun 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 7. maddenin 2. fıkrası uyarınca, 191. madde hükümleri çerçevesinde "hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına",

b) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ise, 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine”

Karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

3-Kabule göre de; 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunla TCK'nın 191. maddesinde yapılan değişiklik nedeniyle, TCK'nın 191. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendinde yer alan, "kişinin, erteleme süresi zarfında; kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi hâlinde, hakkında kamu davası açılır" hükmü gereğince sanığa Adana Denetimli Serbestlik Şube Müdürlüğünün 30/10/2013 tarihli çağrı yazısı ile 10 gün içerisinde adı geçen müdürlüğe gelmesi konusunda ihtarda bulunulduğu; ancak sanığın yasal sürede herhangi bir başvuru yapmaması üzerine, sanığa tekrar yeni bir süre verilerek başvuru yapması konusunda ihtaratta bulunulmadığının anlaşılması karşısında; sanığın ilk ihtarata uymamasının, kendisine yüklenen yükümlülüklere uygun davranmamakta ısrar etmesi olarak kabul edilemeyeceği gözetilmeden, mahkumiyetine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeksizin hükmün BOZULMASINA, 16/03/2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14323, Karar No: 2013/3434, Tarih: 18.02.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/14323 E.  ,  2013/3434 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 89/4. maddesi uyarınca mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Asli kusurlu olarak meydana getirdiği kaza sonucu bir kişinin kemik kırığı oluşacak, üç kişinin de basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaralanmasına sebebiyet veren sanık hakkında, temel cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak belirlenmesinde isabetsizlik bulunmamakta ise de, iki sınır arasında temel ceza belirlenirken suçun işleniş şekli, meydana gelen zararın ağırlığı, failin taksire dayalı kusurunun yoğunluğu da nazara alınmak suretiyle, adalet ve hakkaniyet kurallarına uygun bir cezaya hükmedilmesi gerektiği gözetilmeden, teşdidin derecesinde yanılgıya düşülerek, fazla ceza tayin edilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 18.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5354, Karar No: 2019/73, Tarih: 14.01.2019

**19. Ceza Dairesi         2018/5354 E.  ,  2019/73 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

ŞİKAYETÇİ : ...

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

Ticareti terk eden tacir açısından; muhatapların haklarını korumaya yönelik olarak İİK'nun 44. maddesi ile, ticareti terk eden bir tacire; 15 gün içerisinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirme ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunma, Ticaret Sicili Memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazete'de ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan etme ve ilan masraflarını da ödeme yükümlülükleri yüklenmiş, bu yükümlülüklere aykırı davranmanın yaptırımı ise İİK’nun 337/a maddesinde düzenlenmiş olup, takibi şikayete bağlı olan seçimlik hareketli bu suçun;

1- İİK'nun 44. maddesine göre mal beyanında bulunulmaması,

2- Mal beyanında mevcudun eksik gösterilmiş olması,

3- Aktifte yer alan malın veya yerine kaim olan değerin haciz veya iflas sırasında gösterilmemesi,

4- Mal beyanından sonra, beyan edilen bu mallar üzerinde tasarruf edilmesi” şeklinde sıralanan seçimlik hareketlerden herhangi birisinin işlenmesiyle, diğer koşulların da (alacaklının zarar görmesi ve borçlunun tacir olması gibi...) gerçekleşmesi halinde oluşacağı konusunda gerek uygulamada gerek öğretide herhangi bir duraksamanın mevcut olmaması ve somut uzlaşmazlıkta bu eylemden dolayı şikayetçi olan müştekinin zarar gördüğünün dosya içeriğinden anlaşılması karşısında; sanıkların yetkilileri oldukları borçlu şirketlerin kayıtlı olduğu vergi dairesi müdürlüğünden mükellefiyetlerin devam edip etmediği, resen terk işleminin yapılıp yapılmadığı sorulup, mükellefiyeti devam ediyor ise şikayet tarihini kapsar şekilde en son verilen vergi beyannamesi örnekleri getirtilerek incelenip delillerin bir bütün halinde değerlendirilmesi suretiyle sanıkların hukuki durumlarının tayin ve takdiri gerekirken, eksik kovuşturma ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Kabule göre de,

Kabule göre de,

1)02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanıklar hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nun 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

2)Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin 03/08/2015 yerine, şikayet tarihi olan 14/08/2015 tarihi olarak gösterilmesi,

Bozmayı gerektirmiş ve sanıklar müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye kısmen uygun olarak HÜKÜMLERİN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 14/01/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1314, Karar No: 2024/6880, Tarih: 23.10.2024

**1. Ceza Dairesi         2023/1314 E.  ,  2024/6880 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/351 E., 2022/458 K.

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs

HÜKÜMLER: İstinaf başvurularının esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Temyiz başvurularının esastan reddi ile hükümlerin onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İzmir 19. Ağır Ceza Mahkemesinin, 06.12.2021 tarihli ve 2021/49 Esas, 2021/363 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 37/1. maddesi delaletiyle 81,35, 62, 53. maddeleri uyarınca ayrı ayrı 10 yıl hapis cezası ile cezalandırılmalarına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 21.02.2022 tarihli ve 2022/351 Esas, 2022/458 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik sanıklar müdafiilerinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280/1-(a) bendi uyarınca eleştirilerek esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanıklar müdafiilerinin temyiz sebepleri özetle; delillerin hatalı değerlendirildiğine, sanıkların atılı suçu işlemediklerinden bahisle beraatlerine karar verilmesi gerektiği, kasten yaralama suçundan cezalandırılmaları ve haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

1.Sanıklar ile mağdur arasında suç tarihinden önce ortak işlettikleri kafenin sosyal medya hesaplarının devri konusunda anlaşmazlık bulunduğu, olay günü sanıkların araç ile kafenin bulunduğu yere geldikleri, tanık Halil ve mağdur ile birlikte kafe dışına çıkarak konuşmaya başladıkları, konuşmanın kavgaya dönüştüğü, kavga ortamında sanık ...'in yanında taşıdığı bıçak ile mağdur ...'ın batın ve göğüs bölgesine birden fazla kez vurarak yaşamını tehlikeye sokacak ve iç organ yaralanmasına neden olacak şekilde bıçakladığı ve sanıkların olay yerinden birlikte ayrıldıkları anlaşılmıştır.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık ... tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, sanık ...'in eylemine uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği, mağdurdan kaynaklanan haksız bir hareketin bulunmaması nedeniyle sanıklar lehine haksız tahrik hükümlerinin uygulanamayacağı, sanık ... yönünden yargılama sonucunda oluşan kanaat ve takdire göre ceza yaptırımının yasal bağlamda ve gerekçesi gösterilerek belirlendiği, eylemi ile orantılı şekilde ceza tayin edildiği anlaşıldığından, ileri sürülen temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümlerde bozma nedeni dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

3.Dosya kapsamı itibariyle; her ne kadar mağdur ... soruşturma aşamasında alınan beyanında sanık ...'ın da kendisine bıçakla vurduğunu beyan etmişse de olay sırasında olay yerinde olan tanıklar ... ve ... 'nin alınan beyanlarında sanık ...'in elinde bıçak gördüklerini beyan ettikleri, sanık ...'ın da elinde bıçak bulunduğundan ve mağdura bıçakla vurduğundan bahsetmedikleri, sanık ...'ın sanık ... ile mağdura karşı kasten öldürmeye teşebbüs suçunu işlemek hususunda önceden fikir ve irade birliği içinde olay mahalline gittiği ve fiil üzerinde ortak hâkimiyet kurarak katıldığı, kasten öldürmeye teşebbüs suçunun kanuni tanımında yer alan fiili sanık ... ile birlikte gerçekleştirdiğine ilişkin her türlü kuşkudan uzak, kesin bir belirleme yapılmasa da; tarafların karşılıklı kavga ettiği sırada sanık ...'in ani bir kastla yanında taşıdığı bıçakla vurarak mağduru yaraladığı, sanık ...'ın ise sanık ...'in yanında yer almak suretiyle suçun işlenmesini kolaylaştırarak, kasten öldürmeye teşebbüs suçuna yardım eden olarak iştirak ettiğinin anlaşılması karşısında, sanık ... hakkında 5237 sayılı Kanun'un 39. maddesinin uygulanması yerine, 5237 sayılı Kanun'un 37. maddesinin uygulanması suretiyle fazla ceza tayini hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

1.Sanık ... Hakkında Kasten Öldürmeye Teşebbüs Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Gerekçe bölümünde (2) numaralı paragrafta açıklanan nedenlerle İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 21.02.2022 tarihli ve 2022/351 Esas, 2022/458 Karar sayılı kararında sanık ... müdafince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

2.Sanık ... Hakkında Kasten Öldürmeye Teşebbüs Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden