muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/4112, Karar No: 2024/4552, Tarih: 29.04.2024

C.Gerekçe

1.Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, davacının davalı ... nezdinde hizmet akdine tabi ücretli öğretmen olarak bildirimi yapılan sürelerdeki çalışmasının tam zamanlı olduğunun tespiti davasıdır.

2.İlgili Hukuk

1. 31.05.2006 tarihli ve 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu'nun (5510 sayılı Kanun) 4 üncü maddesinin 2 inci fıkrasının ilgili bölümü şöyledir:

"Birinci fıkranın (a) bendi gereği sigortalı sayılanlara ilişkin hükümler;

...

f) ... tarafından düzenlenen kurslarda usta öğretici olarak çalıştırılanlar, kamu idarelerinde ders ücreti karşılığı görev verilenler... hakkında da uygulanır."

2.5510 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin ilgili 9 uncu fıkrası şöyledir:

"Aylık prim ve hizmet belgesi (veya muhtasar ve prim hizmet beyannamesi) işveren tarafından verilmeyen veya çalıştıkları Kurumca tespit edilemeyen sigortalılar, çalıştıklarını hizmetlerinin geçtiği yılın sonundan başlayarak beş yıl içerisinde iş mahkemesine başvurarak, alacakları ilâm ile ispatlayabilirlerse, bunların mahkeme kararında belirtilen aylık kazanç toplamları ile prim ödeme gün sayıları dikkate alınır."

3. 5510 sayılı Kanun'un 80 inci maddesinin ilgili j bendi şöyledir:

"j) (Ek: 31/7/2008-5797/1 md.) Milli Eğitim Bakanlığına bağlı her derece ve türdeki örgün ve yaygın eğitim kurumlarında ek ders ücreti karşılığında ilgili mevzuatı çerçevesinde uzman ve usta öğretici olarak çalıştırılanların prim ödeme gün sayısı 30 günü aşmamak kaydıyla, bir takvim ayı içerisinde hak kazandıkları brüt ek ders ücreti toplam tutarının, prime esas günlük kazanç alt sınırına bölünmesi sonucu bulunur. Bu şekilde yapılacak hesaplamalarda tam sayıdan sonraki küsuratlar dikkate alınmaz."

4.22.05.2003 tarihli ve 4857 sayılı İş Kanunu'nun (4857 sayılı Kanun) 13 üncü maddesinin ilgili 1 inci fıkrası şöyledir:

"İşçinin normal haftalık çalışma süresinin, tam süreli iş sözleşmesiyle çalışan emsal işçiye göre önemli ölçüde daha az belirlenmesi durumunda sözleşme kısmî süreli iş sözleşmesidir.

"

5.4857 sayılı Kanun'un 63 üncü maddesinin 1 inci fıkrasının ilgili ilk cümlesi şöyledir:

"Genel bakımdan çalışma süresi haftada en çok kırkbeş saattir. Aksi kararlaştırılmamışsa bu süre, işyerlerinde haftanın çalışılan günlerine eşit ölçüde bölünerek uygulanır."

3. Değerlendirme

1.Davacının Milli Eğitim Bakanlığına bağlı okullarda 05.03.2012-08.06.2012 ve 01.04.2013-14.06.2013 tarihleri arasında kısmi süreli bildirimleri bulunmaktadır. Davacı, eldeki davada ücretli öğretmen olarak hizmet akdine tabi geçen söz konusu çalışmalarının tam süreli olduğunun tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

3. Değerlendirme

1.Davacının Milli Eğitim Bakanlığına bağlı okullarda 05.03.2012-08.06.2012 ve 01.04.2013-14.06.2013 tarihleri arasında kısmi süreli bildirimleri bulunmaktadır. Davacı, eldeki davada ücretli öğretmen olarak hizmet akdine tabi geçen söz konusu çalışmalarının tam süreli olduğunun tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

2. 5510 sayılı Kanun'un 80/j maddesinde Milli Eğitim Bakanlığına bağlı her derece ve türdeki örgün ve yaygın eğitim kurumlarında ek ders ücreti karşılığında ilgili mevzuatı çerçevesinde uzman ve usta öğretici olarak çalıştırılanların prim ödeme gün sayısı 30 günü aşmamak kaydıyla, bir takvim ayı içerisinde hak kazandıkları brüt ek ders ücreti toplam tutarının, prime esas günlük kazanç alt sınırına bölünmesi sonucu bulunacağı düzenlenmiş olup söz konusu düzenleme usta öğretici ve uzman olarak çalışanların prim ödeme gün sayısına ilişkindir. Dolayısıyla usta öğretici ya da uzman statüsünde çalışması bulunmayan davacının prim ödeme gün sayıları hesaplanırken anılan maddenin uygulama alanı bulunmamaktadır.

3. Öte yandan 4857 sayılı Kanun'un 13 üncü maddesinde, işçinin normal haftalık çalışma süresinin, tam süreli iş sözleşmesiyle çalışan emsal işçiye göre önemli ölçüde daha az belirlenmesi durumunda sözleşmenin kısmî süreli iş sözleşmesi olduğu belirtilmiştir. Anılan Kanun'un 63 üncü maddesinin 1 inci fıkrasının ilk cümlesinde ise genel bakımdan çalışma süresinin haftada en çok 45 saat olduğu, aksi kararlaştırılmamışsa bu sürenin, işyerlerinde haftanın çalışılan günlerine eşit ölçüde bölünerek uygulanacağı açıklanmıştır.

4. Ücretli öğretmenlerin çalışma ilişkilerinde tam süreli iş sözleşmesi olarak nitelendirilmeye olanak verecek bir bağımlılık bulunmamaktadır. Bunların, öngörülen ve önceden belirlenen süre içerisinde bir çalışma yükümlülüğünü kabullendikleri ve ders saati karşılığında da ücrete hak kazandıkları belirgindir. Bu nedenle çalışmaları kısmi süreli kabul edilmelidir.

5.Somut olayda, dosyada bulunan ek ders ücret bordroları ile Kurum dönem bordrolarından; davacının çalışmalarının, ek ders ücretiyle çalıştığı ders saatinin 1 gün 7,5 saate eşit kabul edilerek hesaplandığı ve bildirimde herhangi bir eksik bulunmadığı anlaşıldığından davanın reddine karar verilmesi gerekirken tanık beyanlarına dayalı olarak 23 Nisan ve 19 Mayıs ... törenlerinin olduğu günlerde de çalıştığı kabulüyle davanın kısmen kabulü yönünde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

29.04.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2012, Karar No: 2020/4194, Tarih: 16.09.2020

**3. Hukuk Dairesi         2019/2012 E.  ,  2020/4194 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 3. HUKUK DAİRESİ

VEK.AV.... VD.

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen alacak davasının reddine dair verilen karar hakkında bölge adliye mahkemesi tarafından yapılan istinaf incelemesi sonucunda; davacı vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun esastan reddine yönelik olarak verilen kararın süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, her ay düzenli olarak ödediği faturalarda tüketim bedeli karşılığı olmayan “Kayıp Kaçak Bedeli”, “Perakende Satış Hizmet Bedeli”, “PSH Sayaç Okuma Bedeli”, “İletim Sistemi Kullanım Bedeli”, “Dağıtım Bedeli” adı altında haksız ve hukuka aykırı bedellerin davalı tarafından tahsil edildiğini, bu alacakların fatura ödeme tarihlerinden itibaren hesap edilecek değişen oranlarda avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, yargılama gideri ile vekalet ücretinin davalıya yükletilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, 6446 sayılı Yasa'dan kaynaklanan ayrıştırma ve kısmi bölünme sebebiyle davanın tarafı olmadığını, bu nedenle davanın pasif husumet yokluğundan reddine karar verilmesi gerektiğini, davaya konu fatura kalemlerinin ilgili perakende satış (tedarik) şirketi tarafından EPDK kararları doğrultusunda tahsil edilmiş olduğunu ileri sürerek davanın reddini dilemiştir.

İlk derece mahkemesince, 6719 sayılı yeni Yasadan önce Yasanın kurula verdiği yetkiye dayanılarak EPDK tarafından yürürlükteki tebliğ ve yönetmeliklerle mevzuat hükümlerine uygun olarak tahakkuk ettirilip tahsil edilen dava konusu fatura bedellerinin iadesi yönündeki talebin yasal dayanağının olmadığı, ayrıca davaların AESAŞ' a açılması gerektiği, oysaki AYEDAŞ' a karşı açıldığı gerekçeleriyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından istinaf edilmiştir.

Bölge adliye mahkemesince, HMK'nın 355. maddesi uyarınca, davacının salt davanın kabulü gerektiği yolunda istinafı bulunduğu, karar şekline ve kabule göre de feri hükümlere yönelik istinafı bulunmadığı, gerekçesiyle HMK 353/1-b-1 maddesi gereğince istinaf talebinin reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kayıp kaçak bedellerinin iadesine yönelik alacak talebine ilişkindir.

1- Somut olayda mahkemece; mevzuat hükümlerine uygun olarak tahsil edilen dava konusu fatura bedellerinin iadesi yönündeki talebin yasal dayanağının olmadığı, ayrıca açılan davada davalının pasif husumetinin bulunmadığı belirtilerek davanın hem husumet yokluğundan hem de yasal değişiklik nedeniyle esastan reddine karar verilmiştir.

Dava, kayıp kaçak bedellerinin iadesine yönelik alacak talebine ilişkindir.

1- Somut olayda mahkemece; mevzuat hükümlerine uygun olarak tahsil edilen dava konusu fatura bedellerinin iadesi yönündeki talebin yasal dayanağının olmadığı, ayrıca açılan davada davalının pasif husumetinin bulunmadığı belirtilerek davanın hem husumet yokluğundan hem de yasal değişiklik nedeniyle esastan reddine karar verilmiştir.

Oysa ki mahkemece, açılan dava öncelikle usul kuralları uyarınca incelenip değerlendirilmeli, usul hükümleri uyarınca davanın reddi mümkün ise usul yönünden davanın reddine karar verilmeli, aksi takdirde davanın esasına girilip esas hakkında bir karar verilmelidir. Buna göre; davanın usulden reddi kararının yanında esastan da reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

2- Bozma nedenine göre, davacının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

İlk derece mahkemesi kararının, yukarıda açıklanan nedenle bozulmasına karar verilmiş olduğundan, HMK'nın 373. maddesinin birinci fıkrası uyarınca, iş bu karara karşı yapılan istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin bölge adliye mahkemesi kararının da kaldırılmasına karar verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle 6100 sayılı HMK'nın 373/1. maddesi uyarınca temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının KALDIRILMASINA, aynı Kanun'un 371. maddesi uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının davacı yararına BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenlerle davacının diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin de bölge adliye mahkemesine gönderilmesine, 16/09/2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2813, Karar No: 2019/9096, Tarih: 08.10.2019

**17. Hukuk Dairesi         2019/2813 E.  ,  2019/9096 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davası üzerine yapılan yargılama sonunda, kararda yazılı nedenlerle, davanın kısmen kabulüne ilişkin verilen hüküm, davacı ... vekili ve davalı ... Tesisleri İnş. San. Tic. Ltd. Şti. vekili tarafından yasal süresi içerisinde temyiz edilmekle dosya incelendi, gereği düşünüldü;

-K A R A R-

Davacılar vekili, davalıların sürücüsü, maliki ve zorunlu trafik sigortacısı olduğu aracın kusuru ile meydana gelen kaza sonucunda davacıların yaya desteğinin vefat ettiğini belirterek, belirsiz alacak olarak 10.000,00 TL cenaze ve defin gideri, davacı eş ... için 25.000,00 TL maddi, 20.000,00 TL manevi, davacı evlat ... için 5.000,00 TL maddi, 10.000,00 TL manevi tazminatın kaza tarihinden işleyecek yasal faiziyle davalılardan (davalı ... maddi tazminat ile ve dava tarihinden itibaren faiziyle sorumlu) müştereken ve müteselsilen tahsilini talep etmiştir.

Davalılar davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre; 1-A) Maddi tazminat davasının kısmen kabulü kısmen reddi ile 1-Meydana gelen trafik kazası nedeniyle ölen ... desteğinden yoksun kalan eşi ... için 995,31 TL destekten yoksun kalma tazminatının davalı ... için dava tarihi 26.03.2013, diğer davalılar için kaza tarihi olan 20.02.2012 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacı ...'ya verilmesine,

2-Meydana gelen trafik kazası nedeniyle ölen ... desteğinden yoksun kalan çocuk ... için 27,50 TL destekten yoksun kalma tazminatının davalı ... için dava tarihi 26.03.2013, diğer davalılar için kaza tarihi olan 20.02.2012 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacı ... velayeten ...'ya verilmesine, 3-Meydana gelen trafik kazası nedeniyle ölen ... cenaze ve defin masrafları için yapılan 2.162,50 TL'nin davalı ... için dava tarihi 26.03.2013, diğer davalılar için kaza tarihi olan 20.02.2012 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacılara verilmesine, fazlaya ilişkin taleplerin reddine, B)Manevi tazminat davasının kısmen kabulu ile kısmen reddine, davalı ...'ın kusur oranı ve tarafların sosyo ekonomik durumları dikkate alınarak davacı ... için 8.000,00 TL, davacı ... için 4.000,00 TL olmak üzere toplam 12.000,00 TL manevi tazminatın kaza tarihi olan 20.02.2012 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılar ... ve ... Tesisler İnşaat San. ve Tic. Ltd. Şti'den müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacılara verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiş; hüküm, davacı ... vekili ve davalı ... Tesisleri İnş. San. Tic. Ltd. Şti. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde bir usulsüzlük bulunmamasına göre, davalı ... Tesisleri İnş. San. Tic. Ltd. Şti. vekili ve davacı ... vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, trafik kazası nedeniyle destekten yoksun kalma tazminatına ilişkindir.

Manevi tazminat zenginleşme aracı olmamakla beraber, bu yöndeki talep hakkındaki hüküm kurulurken olay sebebiyle duyulan acı ve elemin kısmen de olsa giderilmesi amaçlanmalı ve bu sebeple tarafların sosyal ve ekonomik durumları ile birlikte olayın meydana geliş şekli de gözönünde tutularak, hak ve nasafet kuralları çerçevesinde bir sonuca varılmalıdır. Zira, M.K'nun 4. maddesinde, Kanunun takdir hakkı verdiği hallere hakimin hak ve nasafete göre hükmedeceği öngörülmüştür.

Somut olayda murisin ölümü nedeniyle davacı eş ... 20.000,00 TL manevi tazminat talep etmiş, mahkemece davacı eş ... için 8.000,00 TL manevi tazminata hükmedilmiştir. Tarafların kusur durumu (davalı %25 oranında kusurlu), kaza tarihi (20.02.2012), sosyal ekonomik durum gibi hususlar dikkate alındığında, hükmedilen manevi tazminatın miktarı davacı eş ... için bir miktar az olup hakkaniyet ve adalete uygun düşmediğinden, manevi tazminata ilişkin hükmün bozulması gerekmiştir.

3-6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 53. maddesinde cenaze giderlerinin de ölüm nedeniyle meydana gelen zararlardan olduğu hüküm altına alınmıştır. Bu nedenle zarar sorumlusu, ölüm halinde yapılan cenaze giderlerinden de sorumludur. Cenaze giderleri; ölümle doğrudan doğruya ilgili bulunan ve ölenin dini ile sosyal ve ekonomik durumuna uygun giderlerden ibaret olup ölenin taşınması, yıkatılması, gömülmesi, mezarlık ücreti gibi giderleri kapsar. Ölüm nedeniyle yapılan cenaze giderlerinin tamamının belgelendirilmesi veya faturalandırılması mümkün olmasa da, yapılan giderlerin mahalli örf ve adetlere uygun olması gerekmektedir. Yargıtay’ın yerleşik uygulamaları gereği davalı taraf, davacı tarafın meydana gelen trafik kazası sonucu oluşan gerçek defin gideri zararlarının tazmini ile sorumlu olup davacı tarafın kendi milli değerlerine, yerel örf ve adetlerine göre yaptığı özel giderlerden sorumlu değildir.

Somut olayda mahkemece ... Belediyesi Fen İşleri Müdürlüğü’nden gelen yazı cevabına göre misafir ağırlama, hayır hasenat giderlerini de kapsar şekilde bildirilen toplam 8.650,00 TL cenaze ve defin giderinden davacıların yaya desteğinin %75 oranındaki kusuru düşülerek 2.162,50 TL cenaze ve defin masrafına hükmedilmiştir. Eksik inceleme ile hüküm kurulamaz. Bu durumda mahkemece yukarıdaki açıklamalar ışığında, örf ve adete göre yapılan misafir ağırlama, hayır hasenat giderlerini içermeyen, yapılması gereken makul, uygun miktarda cenaze ve defin masrafı tespit edilerek, sonucuna göre karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi doğru görülmemiştir.

4-Her ne kadar mahkemece hükmün gerekçesinde kazada davacıların herhangi bir kusurunun olmadığı ve zarar gören 3. kişi konumunda oldukları, bu nedenle ölenlerin kusuru ile sorumlu olmadıkları ve destekten yoksun kalma tazminatı talebinde bulunabileceklerinden bahsedilmiş ise de, esasen davacıların desteği yaya konumunda olduğundan davalıların sadece kendi kusurları oranında sorumlu olduğu, mahkemece

hükme esas alınan hesap bilirkişi raporunda da desteğin kusurunun tazminattan düşüldüğü anlaşılmakla, sonuca etkili görülmeyen bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı ... Tesisleri İnş. San. Tic. Ltd. Şti. vekili ve davacı ... vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı ... vekilinin, (3) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı ... Tesisleri İnş. San. Tic. Ltd. Şti. vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacı ... ve davalı ... Tesisleri İnş. San. Tic. Ltd. Şti.'ye geri verilmesine 08/10/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/8073, Karar No: 2021/10183, Tarih: 14.09.2021

**10. Hukuk Dairesi         2020/8073 E.  ,  2021/10183 K.**

**"İçtihat Metni"**

Bölge Adliye Mahkemesi : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi

İlk Derece Mahkemesi : İnegöl İş Mahkemesi

Dava, iş kazası nedeniyle vefat eden sigortalının hak sahiplerinin maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabul ve kısmen redde dair verilen karara karşı, davacılar ve davalılar vekillerinin istinafa başvurması üzerine, Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesince istinaf isteminin esastan reddine karar verilmiştir.

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesince verilen kararın davacılar vekili tarafından süresi içersinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

I-İSTEM:

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; Eş ... ve Çocuklar ..., ... için 1.000,00 TL’şer Maddi, Eş lehine 150.000,00 TL, çocukların her biri lehine 100.000,00 TL’şer Manevi tazminat ile anne Gülfer ve Baba Bahattin lehine ayrı ayrı 75.000 TL’şer, kardeş ... adına 50.000,00 TL manevi tazminatın vefat tarihinden faiziyle davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmiştir.

Davacı vekili ıslah dilekçesiyle maddi tazminatlarını Eş 225.845,89 TL, Çocuk Ömer Kayra 43.816,37 TL, Çocuk İlker 16.415,16 TL’ye artırmıştır.

II-CEVAP

Davalı ... Şti vekili cevap dilekçesinde özetle; davalılar arasında alt-üst işveren ilişkisi bulunmadığını, iş yerinde iş sağlığı ve güvenliği önlemlerinin alındığını, müvekkilinin her hangi bir kusuru bulunmadığını beyanla davanın reddini talep etmiştir.

Davalı ... Elektrik Şti vekili cevap dilekçesinde özetle; kazanın diğer davalının iş yerinde meydana geldiğini, kazalı müteveffanın birçok şirkette çalışan tecrübeli bir elektrik ustası olduğunu, iş yerinde iş sağlığı ve güvenliği önlemlerinin alındığını, müvekkilinin her hangi bir kusuru bulunmadığını beyanla davanın reddini talep etmiştir.

III-MAHKEME KARARI

A-İLK DERECE MAHKEME KARARI

1-Davanın kısmen kabulü ile kısmen reddine, maddi tazminat yönünden;

-Davacı ... için 225.845,89 TL,

-Davacı ... için 43.816,37 TL,

-Davacı ... için 16.415,16 TL, olmak üzere toplam 286.077,42 TL maddi tazminatın 19/01/2016 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacıya verilmesine,

2- Manevi tazminat yönünden;

-Davacı ... için 50.000,00 TL,

-Davacı ... için 25.000,00 TL,

-Davacı ... için 25.000,00 TL,

-Davacı ... için 10.000,00 TL,

-Davacı ... için 10.000,00 TL,

-Davacı ... için 5.000,00 TL, olmak üzere toplam 125.000,00 TL manevi tazminatın, 19.01.2016 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin istemin reddine karar vermiştir.

B-BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

2- Manevi tazminat yönünden;

-Davacı ... için 50.000,00 TL,

-Davacı ... için 25.000,00 TL,

-Davacı ... için 25.000,00 TL,

-Davacı ... için 10.000,00 TL,

-Davacı ... için 10.000,00 TL,

-Davacı ... için 5.000,00 TL, olmak üzere toplam 125.000,00 TL manevi tazminatın, 19.01.2016 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin istemin reddine karar vermiştir.

B-BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

Davacıların ve davalılarının istinaf başvurularının HMK 353/1-b-1 maddesi ayrı ayrı gereğince esastan reddine karar vermiştir.

IV-TEMYİZ KANUN YOLUNA BAŞVURU VE NEDENLERİ:

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle manevi tazminatların ayrı ayrı az olduğunu, sigortalının genç yaşta hayatını kaybettiğini, davacı eş ve çocukların genç yaşlarında destekten mahrum kaldığını, hesaba itirazlarının karşılanmadığını, kusur nedeniyle tazminattan indirim yapılamayacağını beyanla kararın bozulmasını talep etmiştir.

V-İLGİLİ HUKUK KURALLARI VE İNCELEME:

A) Davacı vekilinin müvekkillerinden sigortalının baba ve annesi ... ve ... ile sigortalının kardeşi ...’ın reddolan manevi tazminat miktarlarına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde:

Mülga 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 20.07.2016 tarihinden itibaren uygulanan 8. maddesinin 3. fıkrasına göre, “Bölge Adliye Mahkemesinin para ile değerlendirilemeyen dava ve işler hakkındaki kararları ile miktar veya değeri beşbin lirayı geçen davalar hakkındaki nihaî kararlara karşı tebliğ tarihinden başlayarak sekiz gün içinde temyiz yoluna başvurulabilir.” Bu fıkradaki “beşbin” ibaresi 6763 sayılı Kanunun 5. maddesi ile “kırk bin Türk Lirası” şeklinde değiştirilmiştir.

Mülga 5521 sayılı Kanunun, 6763 sayılı Kanun 5. maddesi ile değişik beşinci fıkrasına göre parasal sınırların, her takvim yılı başından geçerli olmak üzere Maliye Bakanlığınca her yıl tespit ve ilan edilen yeniden değerleme oranında artırılması suretiyle uygulanacağı öngörülmüştür.

25.10.2017 tarihinde yürürlüğe giren 7036 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun 8. maddesinde “temyiz edilemeyen kararlar” sayılmış ancak miktar itibariyle kesinliğe bu maddede yer verilmemiş, 7/3. maddede, 6100 sayılı HMK’nın kanun yollarına ilişkin hükümlerinin, iş mahkemelerince verilen kararlar hakkında da uygulanacağı belirtilmiştir.

6100 sayılı HMK’nın 362/1-a maddesi uyarınca, Bölge adliye mahkemelerinin miktar veya değeri kırk bin Türk Lirasını (bu tutar dâhil) geçmeyen davalara ilişkin kararların temyiz yoluna başvurulamayacağı hükme bağlanmıştır. HMK Ek madde 1 hükmüne göre de, 362. maddedeki parasal sınırların, her takvim yılı başından geçerli olmak üzere, Maliye Bakanlığınca her yıl tespit ve ilan edilen yeniden değerleme oranında artırılması suretiyle uygulanacağı belirtilmiştir.