muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/572, Karar No: 2014/11914, Tarih: 05.11.2014

.. B.. B..Başkanlığınca mülkiyeti belediyeye ait olan S.. S..B.. üzerindeki arazinin üniversiteye geçici tahsisi ile o arazi üzerine V.. A.Ş. Tarafından yapılacak prefabrik binalarda eğitimin üniversite tarafından kalıcı yeni kampüs tamamlanana kadar devam etmesi amacıyla taraflar arasında protokol imzalandığını, bu anlaşma doğrultusundan Mühendislik Fakültesinin dava konusu yerdeki prefabrik binalara taşındığını, 1999 yılından üniversitenin inşa edilen U...’deki yeni kampüs içindeki Mühendislik Fakültesi binalarının tamamlandığı ve taşındığını 2009 yılına kadar burada eğitime devam edildiğini, bu süre içinde prefabrik binaların içinde öğrenci kantini olarak kullanılan yerlerin işletmecilere kiralandığını, davacı şirketle öğrenci kantininin işletilmesi için 01/07/2008 başlangıç tarihli 2 yıl süreli kira sözleşmesi imzalandığını, ancak sözleşmenin devamı sırasında 2009-2010 öğretim yılında Umuttepe Kampüsü içindeki binanın tamamlanması nedeniyle buraya taşınıldığını ve V.. AŞ tarafından Üniversiteye bağışlanan prefabrik binaların da 09/09/2009 da taraflara arasındaki protokol uyarınca Kocaeli Büyükşehir Belediyesine devir ve teslim edildiğini, böylece kantinin bulunduğu yerle davalı üniversitenin hiçbir ilgisinin kalmadığını ve hukuken kullanım hakkı kalmayan yerde faaliyet gösteren davacı firmanın sözleşmesini de haklı olarak fesh ettiğini, U...Y..deki fakültelerin hiçbirinin içinde öğrenci kantini bulunmadığını, bu nedenle davacıya yer gösterilmediğini, davacının dilekçesinde 2009 yılı Ağustos ayından itibaren kazanç kaybının bulunduğunu iddia etmesine rağmen, sözleşmenin feshine ilişkin ihtarnamenin 30/09/2009 tarihinde tebliğ edildiğini, Ağustos ve Eylül aylarında ise okulların kapalı olduğu dönem olarak o aylarda bir kazanç kaybının söz konusu olamayacağını ve 2009 yılı eğitim yılının Ekim ayı itibariyle başladığını, kazanç kaybının yanısıra yapılan harcamalarında istendiğini, bu harcamaların davacının kendi istemi doğrultusunda yapıldığını ve bu nedenle de tazminat istenemeyeceğini, davalı tarafından yapılan feshin haklı olduğunu ve davacının tazminat talebinin haklı sebebe dayanmadığını belirterek davanın reddini savunmuş, mahkemece, davalı üniversitenin, yeni kampüslerin yapıldığı süreci nazara alarak sözleşme düzenlemesi gerekirken bu hususa riayet etmediği gibi 35.maddede belirtildiği şekilde 1 ay öncesinden bildirilerek fesih iradesini beyan etmemiş olup bu nedenle davalı üniversitenin feshinin haklı bir fesih olmadığı, süresinden önce sözleşmenin sona ermesi nedeniyle davacının uğramış olduğu kar mahrumiyeti ve zorunlu imalatlar nedeniyle meydana gelen zararının karşılanması gerektiği gerekçeleriyle yeterli ve makul bulunan ikinci bilirkişi heyetinin belirlemiş olduğu miktar üzerinden davanın kabulüne davacı vekili ilk bilirkişi raporuna göre davayı ıslah ettiğinden fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiştir.

1-Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına, takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına göre temyiz eden davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davalı vekilinin kazanç kaybına ilişkin temyiz itirazlarına gelince ;

818 sayılı Borçlar Kanununun 249.maddesinde: Kiralayanın, kiralananı, sözleşmede belirtilen amaca uygun olarak kullanmaya ( işletmeye) elverişli şekilde teslim etmek ve kira süresince bu durumda bulundurmakla yükümlü olduğu, kiralananın, sözleşmede belirtilen amaca uygun olarak kullanılamayacak veya yararlanmayı önemli ölçüde azaltacak ayıplı bir durumda teslim edilmesi halinde, kiracının sözleşmeyi bozmaya veya kira pasından uygun bir miktarın indirilmesini isteme hakkı bulunduğu düzenlenmiştir.

818 sayılı Borçlar Kanununun 250.maddesinde de; Kiralananın, kira süresi içinde, kiracının bir kusuru olmaksızın, sözleşmeyle güdülen amacı sağlayacak yolda kullanılma olanağını yitirmesi veya önemli ölçüde azaltacak bir duruma düşmesi halinde kiracının, kira parasından uygun bir miktarın indirilmesini isteyebileceği gibi bu sakatlı uygun bir süre içinde giderilmezse, sözleşmeyi de bozabileceği, kiraya verenin, kendisinin bir kusuru olmadığını kanıtlayamaması halinde tazminat ile yükümlü olduğu düzenlenmiştir.

Yine 818 sayılı Borçlar Kanununun 96. maddesi gereğince alacaklının, borçludan borcun hiç veya gereği gibi ifa edilmemesi nedeniyle tazminat isteyebilmesi için, bu yüzden bir zarara uğramış olması gerekir. Sözleşmeden kaynaklanan zarar müspet zarar olacağı gibi, menfi zarar da olabilir. Müspet zarar; borçlu edayı gereği gibi ve vaktinde yerine getirseydi alacaklının mameleki ne durumda olacak idiyse, bu durumla eylemli durum arasındaki farktır. Diğer bir anlatımla, müspet zarar, sözleşmenin hiç veya gereği gibi yerine getirilmemesinden doğan zarardır: kuşkusuz kâr mahrumiyetini de içine alır.

Kâr kaybı,kardan mahrum kalma karşılığı meydana gelen zarardır. Genelde sözleşmeyi kusuruyla fesheden taraftan istenir. Aslında kâr kaybı açısından kârdan yoksun kalan tarafın malvarlığında kusurlu fesihten önce ve sonra bir değişiklik yoktur. Burada kârdan yoksun kalan kusurlu fesih yüzünden mal varlığında ileride meydana gelecek çoğalmadan mahrum kalır. Kâr kaybı zararının müspet zarar kapsamında bulunduğu şüphesizdir.

Menfi zarar ise, uyulacağı ve yerine getirileceğine inanılan bir sözleşmenin hüküm ifade etmemesi ve yerine getirilmemesi yüzünden güvenin boşa çıkması dolayısıyla uğranılan zarardır. Başka bir anlatımla sözleşme yapılmasaydı uğranılmayacak olan zarardır. Menfi zarar borçlunun sözleşmeye aykırı hareket etmesi yüzünden sözleşme hüküm ifade etmemesi dolayısıyla ortaya çıkar

Menfi zarar ise, uyulacağı ve yerine getirileceğine inanılan bir sözleşmenin hüküm ifade etmemesi ve yerine getirilmemesi yüzünden güvenin boşa çıkması dolayısıyla uğranılan zarardır. Başka bir anlatımla sözleşme yapılmasaydı uğranılmayacak olan zarardır. Menfi zarar borçlunun sözleşmeye aykırı hareket etmesi yüzünden sözleşme hüküm ifade etmemesi dolayısıyla ortaya çıkar

Somut olayda; Taraflar arasında imzalanan 01/07/2008 başlangıç tarihli 2 yıl süreli kantin kira sözleşmesi hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Kira sözleşmesinin 35. Maddesinde “ İdare gerektiği hallerde 1 ay öncesinden yazılı olarak bildirmek şartıyla tek taraflı olarak sözleşmeyi feshedebilir. Tebligatı müteakip söz konusu öğrenci kantini 15 gün içerisinde tahliye edilir.” Hükmü kararlaştırılmış olup tarafları bağlar. Davalı Üniversite tarafından sözleşmenin 35. Maddesine göre fesih ihtar şartına uyulmamıştır. Bu durumda mahkemece kiralayan Üniversitenin prefabrik kompleksi terk ettiği tarih belirlenerek sözleşmenin 35. Maddesi de gözetilmek suretiyle belirlenen dönem itibariyle bir buçuk aylık makul süre için kazanç kaybı hesaplanması gerekirken yazılı şekilde tüm sözleşme süresi itibariyle kazanç kaybına hükmedilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenlerle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 05.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1207, Karar No: 2017/6002, Tarih: 16.02.2017

**5. Hukuk Dairesi         2016/1207 E.  ,  2017/6002 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

1)Kamulaştırmasız el atma davalarında Kamulaştırma Kanununun değer biçmeye ilişkin hükümleri kıyasen uygulanır. Kamulaştırma Kanununun kıymet takdir esaslarını belirten 11. maddesinin 1. fıkrasının arsalara ilişkin (g) bendi uyarınca arsaların değerinin değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre hesaplanması zorunludur. Bu itibarla, emsal satışların değerlendirme tarihindeki karşılıklarının fiyat artış endekslerinin uygulanması suretiyle tespiti, bundan sonra emsal ile dava konusu taşınmazın eksik ve üstün yönlerinin neler olduğu ve oranları emlak vergisine esas m² rayiç değerleride getirtilerek açıklanmak suretiyle değer biçilmesi gerekirken, hükme esas alınan bilirkişi raporunda bu yönteme uyulmadan taşınmaza değer biçilmiştir.

Bu itibarla; taraflara dava konusu taşınmazlara yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi, dava konusu taşınmazların, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazların; imar planındaki konumu, emsallere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmazlar ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazların değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi,

2)Dava konusu taşınmazların kamulaştırmasız el atılan ve bedeline hükmedilen bölümlerinin hüküm fıkrasında ayrı ayrı gösterilmesi gerektiği halde, dava konusu üç taşınmazda el atılan toplam alan yazılmak suretiyle infazda tereddüte yol açılması,

Doğru görülmemiştir.

2)Dava konusu taşınmazların kamulaştırmasız el atılan ve bedeline hükmedilen bölümlerinin hüküm fıkrasında ayrı ayrı gösterilmesi gerektiği halde, dava konusu üç taşınmazda el atılan toplam alan yazılmak suretiyle infazda tereddüte yol açılması,

Doğru görülmemiştir.

Davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K'nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 16/02/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1187, Karar No: 2024/4702, Tarih: 05.06.2024

**11. Hukuk Dairesi         2023/1187 E.  ,  2024/4702 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/798 Esas, 2022/2397 Karar

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Erzurum Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2019/425 E., 2020/422 K.

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonucu İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı asil tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalının, davacı şirketten almış olduğu ilaç bedellerinin ödenmemesi nedeniyle davalı hakkında başlatılan icra takibine davalı tarafından itiraz edildiğini ileri sürerek itirazın iptali ile %20 icra inkâr tazminatına hükmedilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı davaya cevap vermemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; davacının alacağının kaynağının 01.01.2019 ile 23.05.2019 tarihleri arasında kesilen 303.049,61 TL tutarında 148 adet fatura olduğu, söz konusu faturaların SGK denetimine tabi ilaçların Medula sisteminde hemde davacı eczacının ticari defterlerinde kayıtlı olduğu, 17.11.2020 tarihli bilirkişi raporunda ayrıntıları ve fatura tarihleri tek tek belirtildiği, davacı tarafından davalı unvanına söz konusu faturaların düzenlendiği, e-defter beratlarının da kanuni süresi içerisinde Maliye Bakanlığına gönderilmiş olduğu, İcra Müdürlüğü dosyasında ödeme emri düzenlenen 02.08.2019 tarihleri arası %19,50 avans faizi oranıyla hesaplama yapıldığı, Mahkemece de bu bilirkişi rapor içerik ve gerekçesi uygun görülmekle, davanın kabulüne, Erzurum 3. İcra Müdürlüğü'nün 2019/7318 E. sayılı dosyasında itirazın iptaline, alacak taraflar arasındaki sözleşme ve faturalardan kaynaklı olduğu, alacak miktarı belirli ve likit olduğundan asıl alacağın %20 'si oranında icra inkâr tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı süresi içinde davalı asil istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı süresi içinde davalı asil istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı asil istinaf dilekçesinde özetle; zorunlu arabuluculuğa başvurulmadan davanın açıldığını, davacının takibi 5 adet faturaya dayanmakta olup, cari hesap sonucuna göre karar verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğunu, hükme esas alınan bilirkişi raporunda 148 adet faturadan dolayı cari hesaba göre kalan bedel tespit edilerek davalının sorumlu olduğunun kabul edildiğini, davacının takibi cari hesaba dayanmadığına göre itirazı iptali davası cari hesaba göre karar bağlanamayacağını, davacı şirketin takibi cari hesap alacağına dayanmadığından ve takip konusu faturalar cari hesap içinde ödendiğinden davanın reddinin gerektiğini, takip konusu alacak yönünden takipten önce davalı temerrüte düşürülmediğinden birikmiş faiz talebinin reddinin gerektiğini, alacak likit olmadığından icra inkâr tazminatı talebinin reddinin gerektiğini ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını ve davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; Mahkemece, yargılamanın usul kurallarına uygun olarak yapıldığı, kamu düzenine aykırılık hallerinin bulunmadığı, dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, İlk Derece Mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmadığı, davacı vekili tarafından arabulucu ... tarafından tanzim edilen 07.11.2019 tarihli hukuk uyuşmazlıklarında arabuluculuk son tutanağına ilişkin belgenin dava dilekçesi ile birlikte dosyaya ibraz edildiği, davacı vekilinin takip talebinde cari hesaptan kaynaklanan alacağın tahsilini talep ettiğini açıkça bildirdiği, davalının icra takibine itiraz dilekçesinde faize açıkça itiraz etmemiş olduğu ve davalının kendisinin temerrüte düşürülmediğine dair ilk derece yargılaması aşamasında ileri sürdüğü bir savunma bulunmadığı gibi bu hususun itiraz konusu da yapılmamış olmasına göre istinaf aşamasında incelenmesinin mümkün olamayacağı, alacağın likit ve bilinebilir olmasına göre icra inkar tazminatına karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığı, mahkemece yargılama sırasında alınan bilirkişi raporunda, davacının alacağının 303.049,61 TL olduğu, işlemiş faizin 21.874,17 TL olduğunun bildirildiği, bilirkişi raporunun hüküm kurmaya elverişli ve denetime açık olduğu gerekçesiyle davalının istinaf talebinin esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde belirtilen sebeplerle Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde belirtilen sebeplerle Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, faturaya dayalı başlatılan icra takibine vaki itirazın iptali talebine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 2004 sayılı İcra İflas Kanunu'nun 67 nci maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

05.06.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5371, Karar No: 2013/25659, Tarih: 14.11.2013

**12. Ceza Dairesi         2013/5371 E.  ,  2013/25659 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 62, 50/1-a, 52/2-4, 53/6. maddeleri gereğince mahkûmiyet, sürücü belgesinin geri alınması

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii, katılanlar vekili ve mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin ceza tayininde alt sınırdan uzaklaşılmaması gerektiğine, katılanlar vekilinin eksik incelemeye ve sanığın ayrıca TCK'nın 98/2. maddesince de cezalandırılması gerektiğine ve mahalli Cumhuriyet savcısının duruşma sırasındaki usul işlemlerine ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında hükmolunan 2 yıl 1 ay hapis cezasının TCK'nın 49/2. maddesi uyarınca kısa süreli olmaması nedeniyle, hükmün esasını teşkil eden kısa kararda ve gerekçeli kararın hüküm kısmında, hürriyeti bağlayıcı cezayı adli para cezasına çevirmenin yasal dayanağını oluşturan TCK'nın 50/4. maddesinin gösterilmemesi ve sanık hakkında hükmedilen hapis cezası, adli para cezasına çevrilirken, adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının belirtilmemesi, keza bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktarın belirlenmesi sırasında uygulanan Kanun ve maddesinin gösterilmemesi ayrıca adli para cezasının taksitlendirilmesine ilişkin hükmün TCK'nın 52/4 yerine 52/2 oarak gösterilmesi suretiyle CMK'nın 232/6. maddesi ile TCK'nın 52/2-3. maddesine aykırı davranılması,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bu hususların yeniden yargılama yapılmaksızın aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasının 4. bendinin çıkarılarak yerine “Sanığa verilen 2 yıl 1 ay hapis cezasının sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu ve suçun işlenmesindeki özellikler nazara alınarak TCK'nın 50/4. maddesi delaletiyle TCK'nın 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine; TCK'nın 52/3. maddesi gereğince adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının 760 tam gün olarak belirlenmesine; TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 15.200 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibarelerinin eklenmesine, hükmün 5. bendindeki TCK'nın 52/2 ibaresinin "TCK'nın 52/4" olarak değiştirilerek hükümdeki usul ve kanuna uygun bulunan sair hususların aynen bırakılmasına karar verilmek suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 14.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/16840, Karar No: 2023/1205, Tarih: 13.02.2023

**7. Ceza Dairesi         2022/16840 E.  ,  2023/1205 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

EK KARAR TARİHİ : 28.06.2022

EK KARAR SAYISI : 2020/359 E., 2022/209 K.

SUÇ : 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Temyiz talebinin reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Kağızman Asliye Ceza Mahkemesinin, 28.06.2022 tarihli ve 2020/359 Esas, 2022/209 Karar sayılı ek kararının; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Kağızman Asliye Ceza Mahkemesinin, 18.05.2022 tarihli ve 2020/359 Esas, 2022/209 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na muhalefet (5607 sayılı Kanun) suçundan, aynı Kanun'un 3 üncü maddesinin onsekizinci fıkrası delaletiyle aynı Kanun'un beşinci, onuncu, yirmiikinci fıkraları ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 62 nci maddesi, aynı Kanun'un 50 nci ve 52 nci maddeleri uyarınca 6.000,00 TL ve 20,00 TL adlî para cezası ile

cezalandırılmasına, suça konu eşyanın 54 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca müsaderesine karar verilmiştir.

2.Kağızman Asliye Ceza Mahkemesinin, 28.06.2022 tarihli ve 2020/359 Esas, 2022/209 Karar sayılı ek kararı ile sanığın temyiz başvurusu hakkında, "temyiz isteminin yasal temyiz süresi geçtikten sonra yapıldığından bahisle reddine” karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi, ek kararın yeniden temyiz incelemesinin yapılmasına ilişkindir.

III. GEREKÇE

Sanığın yokluğunda verilip 06.06.2022 tarihinde usûlüne uygun şekilde tebliğ edilen karara karşı, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesinin birinci fıkrasında belirlenen bir haftalık kanunî süre geçtikten sonra 15.06.2022 tarihinde temyiz isteğinde bulunulduğu,1412 sayılı Kanun’un 305 inci maddesinin birinci fıkrası gereği asıl kararın re’sen temyize de tabi olmadığı, aynı Kanun’un 315 inci maddesinin birinci fıkrasında yer verilen; “Temyiz isteği kanuni sürenin geçmesinden sonra yapılmış veya temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmişse veya temyiz edenin buna hakkı yoksa, hükmü temyiz olunan mahkeme bir karar ile temyiz dilekçesini reddeder.” şeklindeki düzenleme birlikte değerlendirildiğinde, ek kararda herhangi bir hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, sanığın temyiz isteği yerinde görülmemiştir.

IV. KARAR