muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/25314, Karar No: 2021/15025, Tarih: 09.11.2021

**7. Ceza Dairesi         2021/25314 E.  ,  2021/15025 K.**

**"İçtihat Metni"**

2918 sayılı Karayolları Trafik Kanununa aykırılıktan kabahatli ... hakkında Kayseri İl Emniyet Müdürlüğü Fahri Trafik Müfettişliği Büro Amirliğince düzenlenen 19/11/2020 tarihli ve MA 65360322 sayılı trafik idarî para cezası karar tutanağına karşı yapılan başvurunun reddine dair KAYSERİ 3. Sulh Ceza Hâkimliği'nin 11/02/2021 tarihli ve 2020/5213 değişik sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığı'ndan verilen 22/06/2021 tarihli kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 06.07.2021 tarihli ve KYB. 2021-84321 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Mezkür ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, 19/11/2020 tarihinde kabahatlinin üzerine kayıtlı 38 EB 601 plakalı aracıyla 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun 73/C maddesinde yer alan "Seyir hâlinde cep ve araç telefonu ile benzer haberleşme cihazlarını kullanan sürücüler 235 Türk lirası, maddenin diğer hükümlerine uymayanlar 108 Türk lirası para cezası ile cezalandırılırlar" şeklindeki düzenlemeye muhalefet ettiğinden bahisle hakkında idari para cezasına hükmedildiği, dosya kapsamında muterizin aracında 'bluetooth' sisteminin bulunduğu, aracında cep telefonunu el vasıtasıyla kullanmasına gerek bulunmadığı, olay anında da cep telefonu kullanmadığı yolunda savunmada bulunduğu,

Kabahatlinin idarî para cezasının iptali istemli başvurusuna istinaden mahkemece, Kayseri İl Emniyet Müdürlüğü'nden idari para cezasına konu belgelerin istenildiği, Kayseri İl Emniyet Müdürlüğü'nün 30/12/2020 tarihli ve 2020123008395494772 sayılı yazısıyla muterizin kırmızı ışık ihlalinde bulunduğuna ilişkin tespitten bahsedildiği, idari para cezasına konu yaptırım ile Kayseri İl Emniyet Müdürlüğü'nün 30/12/2020 tarihli yazısı arasında çelişki bulunduğu, bu çelişkinin gerekçede tartışılmadığı ve açıklanmadığı, mahkemesince ilgili eksiklik uyarınca idari para cezasına konu tüm evraklar getirtilip inceleme ve araştırma yapılarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiş ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozmaya atfen ihbar olunmuş bulunmakla Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Kabahatlinin başvurusu üzerine, KAYSERİ 3. Sulh Ceza Hakimliği'nce idareden işleme ilişkin evrakların getirtildiği, her ne kadar Kayseri İl Emniyet Müdürlüğü'nün cevabi yazısında “kırmızı ışık ihlalinde bulunduğu” ifadesi yer almakta ise de yazı ekindeki fahri trafik müfettişinin tespit tutanağındaki tespitin seyir halinde iken cep telefonu ile konuşmaya yönelik olduğu, bu haliyle yapılan tespit ile kabahatliye uygulanan idari para cezası arasında herhangi bir uyumsuzluk bulunmadığı, ilgili idarenin cevabi yazısındaki bu ibarenin yazım hatasından ibaret olduğu anlaşılmakla,

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görülmediğinden, CMK'nun 309. maddesi uyarınca kanun yararına kararın bozulmasına dair talebinin REDDİNE, 09.11.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/18433, Karar No: 2020/2445, Tarih: 10.06.2020

**1. Hukuk Dairesi         2016/18433 E.  ,  2020/2445 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL-BEDEL

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil-bedel davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalılar vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'in raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil, olmazsa bedel isteğine ilişkindir.

Davacı, mirasbırakanı ...’ın 441 ada 11 parsel, 2986 ada 9 parsel ile 61 ada 43 parsel sayılı taşınmazdaki 2 ve 3 nolu bağımsız bölümleri oğulları ve gelinleri davalılara satışlar yoluyla devrettiğini, temliklerin bedelsiz, mirastan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek çekişmeli taşınmazların tapu kayıtlarının miras payı oranında iptali ile adına tesciline, olmazsa bedele karar verilmesini istemiştir.

Davalılardan ... husumet itirazında bulunmuş, diğer davalılar ise taşınmazları bedelini ödeyerek satın aldıklarını, mirasbırakanlarına yurtdışından ödeme yaptıklarını, temliklerin muvazaalı olmadığını belirterek davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, davalı ... yönünden husumet nedeniyle davanın reddine, diğer davalılar yönünden ise temliklerin muvazaalı olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; 1938 doğumlu mirasbırakan ...’ın 14.01.2013 tarihinde ölümü ile geriye mirasçı olarak ilk eşinden olma davacı kızı ... ve davalı oğulları ..., ...,... ve ... ile dava dışı ikinci eşi ...’yi bıraktığı, mirasbırakanın maliki olduğu 61 ada 43 parseldeki 2 nolu bağımsız bölümü davalı oğlu ...’e, 3 nolu bağımsız bölümü ise davalı oğlu ...’a 22.08.2008 tarihinde satış suretiyle devrettiği, diğer dava konusu 441 ada 11 parsel sayılı taşınmazın tamamı mirasbırakan adına kayıtlı iken 1/4 payını 28.09.2004 tarihinde dava dışı eşi ...’ye, kalan 3/4 payını ise 24.08.2005 tarihinde eşit paylarla davalı gelinleri Neriman ve Perihan’a satış suretiyle devrettiği, çekişmeli 2986 ada 9 parsel sayılı taşınmazın 256/435 payı mirasbırakan adına kayıtlı iken payının tamamını 29.08.2008 tarihinde davalı oğulları Fuat ve ...’e satış yolu ile temlik ettiği anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 1.4.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 706., Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 237. (Borçlar Kanunu'nun (BK) 213.) ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince, davacı tarafın gösterdiği tanıklar dinlenmiş ancak, davalılar da cevap dilekçesinde tanık deliline dayanmış ve süresinde tanık ismi bildirmiş olmalarına karşın mahkemece tanık dinletme talepleri reddedilerek savunma hakları kısıtlanmıştır.

Hal böyle olunca, davalı tanıkları da dinlenerek yukarıdaki ilkeler uyarınca değerlendirme yapılması, toplanan ve toplanacak deliller çerçevesinde mirasbırakanın gerçek iradesinin ne olduğunun kuşkuya yer bırakmayacak şekilde saptanması ve hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, noksan soruşturma ile yetinilerek yazılı olduğu üzere hüküm tesisi isabetsizdir.

Kabule göre de; muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı davalarda dava değerinin, taşınmazın tümünün değeri üzerinden davayı açan mirasçı ya da mirasçıların payına isabet eden değer olduğu gözetilmeksizin davacının payına karşılık gelen değer üzerinden harç ve vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken, davalılar aleyhine fazla harca ve vekalet ücretine hükmedilmesi de doğru değildir.

Davalıların yerinde bulunan temyiz itirazlarının kabulü ile, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine,10/06/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/6914, Karar No: 2022/10275, Tarih: 14.09.2022

**4. Hukuk Dairesi         2022/6914 E.  ,  2022/10275 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabul kısmen reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Hükmüne uyulan Dairemizin 02/10/2019 Gün 2016/19390 E, 2019/8825 K sayılı ilamında; “....Dava, trafik kazasından kaynaklı destekten yoksun kalma tazminatı ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Manevi tazminat zenginleşme aracı olmamakla beraber, bu yöndeki talep hakkındaki hüküm kurulurken olay sebebiyle duyulan acı ve elemin kısmen de olsa giderilmesi amaçlanmalı ve bu sebeple tarafların sosyal ve ekonomik durumları ile birlikte olayın meydana geliş şekli de gözönünde tutularak, B.K.’nun 47. maddesindeki özel haller dikkate alınarak, hak ve nasafet kuralları çerçevesinde bir sonuca varılmalıdır. Zira, M.K'nun 4.maddesinde, kanunun takdir hakkı verdiği hallerde hakimin hak ve nesafete göre hükmedeceği öngörülmüştür.

Yukarıda belirtilen hususlar dikkate alındığında, takdir olunan manevi tazminatların az olduğu görülmüş ve hakkaniyete uygun bir manevi tazminata hükmedilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

Kabule göre de; maddi-manevi tazminat yönünden yargılama giderlerine ayrı ayrı hükmedilmesi gerekirken tek yargılama giderine hükmedilmesi doğru görülmemiştir....” gerekçesi ile hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyma kararı verilerek yapılan yargılama sonunda; asıl dava ve birleşen dosyada maddi tazminat talebine ilişkin İnegöl 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2014/231 Esas 2016/281 Karar sayılı kararı kesinleştiğinden yeniden karar verilmesine yer olmadığına, asıl dava ve birleşen dosyada manevi tazminat talebinin kısmen kabulü ile, davacı ... yönünden 50.000,00 TL; davacı ... yönünden 40.000,00 TL ve davacı ... yönünden 30.000,00 TL manevi tazminat olmak üzere toplam 120.000,00 TL manevi tazminatın kaza tarihi olan 23/06/2012 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılar ... ve ...'dan müştereken ve müteselsilen alınarak davacılara verilmesine, karar verilmiş; hüküm, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince yargılama yapılmış olmasına dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacılar vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 26,30 TL kalan onama harcının temyiz eden davacılardan alınmasına 14/09/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3277, Karar No: 2017/5087, Tarih: 31.05.2017

**19. Ceza Dairesi         2016/3277 E.  ,  2017/5087 K.**

**"İçtihat Metni"**

Orman emvali nakletme suçundan sanık ...'nin, 6831 sayılı Orman Kanunu’nun 108/1, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 35, 62/1 ve 52/2. maddeleri uyarınca 720,00 Türk Lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 231/5. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, aynı Kanun’un 231/8. maddesine göre 5 yıl süre ile denetime tabî tutulmasına dair Kargı Sulh Ceza Mahkemesinin 31/01/2013 tarihli ve 2012/124 Esas, 2013/52 sayılı kararı aleyhine Adalet Bakanlığının 15/03/2016 gün ve 14751 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekindeki dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 22/03/2016 gün ve KYB. 2016-109524 sayılı ihbarnamesi ile dairemize gönderilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, Kargı Sulh Ceza Mahkemesince, sanığın eyleminin yapacak nitelikte emval veren ağaç kesme ve orman emvali nakletme suçlarına vücut verdiği gerekçesiyle yapılan yargılama sonunda, yapacak nitelikte emval veren ağaç kesme suçundan beraatine, orman emvali nakletme suçu yönünden ise 720,00 Türk Lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 231/5. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, sanık hakkındaki beraat hükmünün Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 19. Ceza Dairesinin 26/05/2015 tarihli ve 2015/1045 Esas, 2015/1947 sayılı ilamı ile beraat hükmünün "11/05/2012 tarihli suç tutanağında sanığın ağaçları evinin önündeki asmanın altına koymak için kestiğini beyan etmesi ve suç tutanağını imzalaması, imzacı tanık Duran Baş'ın 16/10/2012 tarihli keşifte alınan beyanında, sanığın emvalleri yolun alt tarafından kestiğini kendilerine söylediğini belirtmesi, 26/10/2012 tarihli bilirkişi raporunda, emvallerin temin edildiği sahadaki dip kökler ile yediemine alınan emvalin birbiri ile uygun özelliklere sahip olduğunun belirtilmesi karşısında sanığın eyleminin bir bütün olarak yakacak emval veren ağaç kesme suçunu oluşturduğu gözetilmeksizin yazılı şekilde beraat kararı verilmesi" şeklindeki gerekçelerle bozulmasına karar verildiğinden, sanığın eyleminin bir bütün olarak yakacak nitelikte emval veren ağaç kesme suçuna vücut verdiği gözetilmeksizin, yazılı şekilde orman emvali nakletme suçundan mahkumiyet kararı verilmesinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla gereği görüşülüp düşünüldü;

Orman alanından izinsiz olarak kestiği emvali naklederken yakalanan sanık hakkında TCK'nın 44. maddesinde düzenlenen fikri içtima kuralı gereğince sadece en ağır cezayı içeren 6831 sayılı Kanun'un 91. maddesinde düzenlenen kaçak orman emvali kesmek suçundan hüküm kurulması gerekirken, bu suçun yanında ayrıca 6831 sayılı Kanunun 108. maddesinde düzenlenen kaçak orman emvali nakletmek suçu hakkında da sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesinde isabet görülmemiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği bu itibarla yerinde görüldüğünden, Kargı Sulh Ceza Mahkemesinin 31/01/2013 tarihli ve 2012/124 esas, 2013/52 sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309/4. maddesi uyarınca BOZULMASINA, sanık hakkında kaçak orman emvali nakletmek

suçundan verilen Kargı Sulh Ceza Mahkemesinin 31/01/2013 tarihli ve 2012/124 esas, 2013/52 sayılı hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kaldırılmasına, 31/05/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5396, Karar No: 2021/4139, Tarih: 21.06.2021

**16. Ceza Dairesi         2019/5396 E.  ,  2021/4139 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenlerin sıfatı, başvuranların süresi, kararların niteliği, ve temyiz sebeblerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz taleplerinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Hükmedilen cezanın süresine göre koşulları bulunmadığından sanık ... müdafiinin duruşmalı inceleme isteminin CMK’nın 299. maddesi gereğince REDDİNE,

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre; sanık ... ...’ün örgütle iltisaklı zaman gazetesine abone olmasının, yine çocuğunu örgütle irtibatlı okula göndermesinin örgütsel faaliyet olarak kabul edilemeyeceği belirlenerek yapılan incelemede ;

Silahlı terör örgütüne üye olmak suçundan verilen cezalarda 5237 sayılı Kanunun 62/1 maddesi gereğince indirim yapılırken; sanıklar ..., ... ve ... hakkında “6 yıl 13 ay” yerine “5 yıl 25 ay” hapis cezasına hükmolunmak suretiyle eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanıklar ..., ..., ... ve sanıklar müdafilerinin temyiz dilekçelerinde ileri sürdükleri nedenler yerinde görülmediğinden CMK’nın 302/1. maddesi gereğince temyiz davalarının esastan reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın ... 1.Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin bilgi için ... Bölge Adliye Mahkemesi 21. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 21.06.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1410, Karar No: 2023/21049, Tarih: 14.09.2023

**4. Ceza Dairesi         2023/1410 E.  ,  2023/21049 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

EK KARAR SAYISI : 2020/1048 E., 2022/50 K.

SUÇ : Hakaret

KARAR : Temyiz isteminin kabule değer sayılmamasından dolayı reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Bölge Adliye Mahkemesi ek kararının; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İnebolu Asliye Ceza Mahkemesinin 26.11.2019 tarihli ve 2019/359 Esas, 2019/620 Karar sayılı kararı ile sanığın hakaret suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi ile dördüncü fıkrası ve 43 üncü maddesi uyarınca neticeten 1 yıl 5 ay 15 gün hapis cezasıyla cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2. Bölge Adliye Mahkemesinin 20.01.2022 tarihli ve 2020/1048 Esas, 2022/50 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusu sonucunda, 5271 sayılı Kanun'un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

3. Bölge Adliye Mahkemesinin 18.07.2022 tarihli ve aynı sayılı ek kararı ile sanık müdafiinin temyiz başvurusu hakkında, 5271 sayılı Kanun'un 296 ncı maddesinin birinci fıkrası gereği "temyiz isteminin kabule değer sayılmamasından dolayı reddine" karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi, tebligatın vekil yerine asile yapılmasının hatalı olduğuna ve hükmün usul ve yasaya aykırı bulunduğuna ilişkindir.

III. GEREKÇE

Sanık müdafiinin yokluğunda verilip 14.03.2022 tarihinde usûlüne uygun şekilde tebliğ edilen asıl karara karşı, 5271 sayılı Kanun'un 291 inci maddesinin birinci fıkrasında belirlenen 15 günlük kanunî süre geçtikten sonra 30.03.2022 tarihinde temyiz isteminde bulunulduğu anlaşılmakla, sanık müdafiinin ek karara yönelik temyiz istemi yerinde görülmemiştir.

IV. KARAR

Açıklanan nedenle Bölge Adliye Mahkemesinin ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun'un 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca İnebolu Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

14.09.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2828, Karar No: 2012/22197, Tarih: 27.06.2012

**8. Ceza Dairesi         2012/2828 E.  ,  2012/22197 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın hazineye ait taşınmaza havuz, restaurant vb. yapılar yaptığı keşfen tespit edilmekle dosyada kapu kaydı, ayrıntılı kroki, ada ve parseli gösteren pafta örneği bulunmadığından tecavüze konu taşınmazın varsa tapu kaydı, pafta örneği getirtilerek gerektiğinde refakate inşaat mühendisi bilirkişide alınarak yeniden keşif yapılıp taşınmazın niteliği, bina vasfında olup olmadığı, yapılmı için ruhsat gerekip gerekmediği, İmar mevzuatı kapsamında kalıp kalmadığı belirlenmek suretiyle sanığın tecavüz ettiği iddia olunan taşınmazın Kıyı Kanununa göre kıyıda veya uygulama imar planı varsa sahil şeridinde kalıp kalmadığı, tecavüze konu binanın belediye sınırları içinde veya özel imar rejimini tabi yerde olup olmadığı ve binanın yapım tarihide araştırılarak sonucuna göre gerekirse Belediye Başkanlığının da şikayetçi sıfatıyla davadan haberdar edilerek TCK.nun 184 ve Kıyı Kanununun 15. maddesi uyarınca sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan hazine vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uya- rınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 27.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2034, Karar No: 2018/7314, Tarih: 05.06.2018

**2. Ceza Dairesi         2016/2034 E.  ,  2018/7314 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suça sürüklenen çocukların müştekinin iş yerinden 280 TL değerindeki 5 adet hırkayı çalıp gittikten sonra suça sürüklenen çocuk ...’in iş yerine tekrar gelmesi üzerine yakalandığı olayda, suçun tamamlandığı gözetilmeden, suça sürüklenen çocuklar hakkında 5237 sayılı TCK'nın 35. maddesinin uygulanması suretiyle eksik ceza tayin edilmesi, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA, 05/06/2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16035, Karar No: 2017/26548, Tarih: 20.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/16035 E.  ,  2017/26548 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 20/02/2017 tarihinde karar verildi.