muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/7214, Karar No: 2019/10989, Tarih: 19.06.2019

**2. Ceza Dairesi         2018/7214 E.  ,  2019/10989 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, kamu malına zarar verme, iş yeri dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında kamu malına zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Suç tarihinde 12-15 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuğun kamu malına zarar verme suçundan eylemine uyan TCK'nın 152/1-a, 31/2. maddeleri uyarınca belirlenecek cezanın miktar ve nev’i itibariyle tabi olduğu aynı Yasa'nın 66/1-e, 66/2. maddelerine göre belirlenen 4 yıllık zamanaşımının, 11/12/2014 olan karar tarihinden inceleme tarihine kadar gerçekleşmiş olması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafii ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE,

2-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını bozma, suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık, kamu malına zarar verme ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuklar hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümlerde cezadan indirim yapılmasını gerektiren şahsi sebeplerden olan etkin pişmanlık hükümlerine ilişkin 5237 sayılı TCK'nın 168/1. maddesinin, yaş küçüklüğü nedeniyle cezadan indirim yapılmasına ilişkin aynı Kanun'un 31/2. ve 31/3. maddelerinden önce uygulanması suretiyle 5237 sayılı TCK’nın 61/5. maddesine aykırı davranılması, sonuç ceza miktarını değiştirmediğinden bozma nedeni yapılmamış, dosya kapsamına göre suça sürüklenen çocuklar müdafiinin diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 13/5. maddesi uyarınca, kendisini vekil ile temsil ettiren katılan lehine vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan, hüküm tarihine göre yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre 1.500 TL maktu vekalet ücretinin suça sürüklenen çocuklardan alınarak katılana verilmesine karar verilmek suretiyle hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 19/06/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/9640, Karar No: 2021/2060, Tarih: 01.03.2021

**3. Hukuk Dairesi         2020/9640 E.  ,  2021/2060 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece bölge adliye mahkemesi kararının kaldırılmasına ve ilk derece mahkemesi kararının bozulmasına dair verilen karara, ilk derece mahkemesince uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın reddine yönelik olarak verilen kararın, temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması davacı vekili tarafından istenilmiş ise de, temyize konu edilen kararda dava değeri, duruşma sınırının altında olduğundan, duruşma isteğinin miktar yönünden reddiyle, temyiz isteğinin incelemesinin evrak üzerinde yapılmasına karar verilerek dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

6100 sayılı HMK’nın “Bozmaya uyma veya direnme” başlıklı 373. maddesinin birinci fıkrası; “Yargıtay ilgili dairesinin tamamen veya kısmen bozma kararı, başvurunun bölge adliye mahkemesi tarafından esastan reddi kararına ilişkin ise bölge adliye mahkemesi kararı kaldırılarak dosya, kararı veren ilk derece mahkemesine veya uygun görülecek diğer bir ilk derece mahkemesine, kararın bir örneği de bölge adliye mahkemesine gönderilir.” hükmünü,

Aynı maddenin dördüncü fıkrası ise; “Yargıtayın bozma kararı üzerine ilk derece mahkemesince bozmaya uygun olarak karar verildiği takdirde, bu karara karşı temyiz yoluna başvurulabilir.” hükmünü içermektedir.

Açıklanan madde hükümleri birlikte değerlendirildiğinde; ilk derece mahkemesi tarafından, Yargıtay’ın bozma kararı doğrultusunda karar verilmesi halinde, davanın taraflarına, karara karşı sadece temyiz yoluna başvuru olanağı tanındığı anlaşılmaktadır.

Bu halde ise; ilk derece mahkemesince verilen kararın, HMK’nın 362. maddesinde bölge adliye mahkemeleri tarafından verilen kararlar için öngörülen temyiz kesinlik sınırına tabi olacağı tartışmasızdır.

6763 sayılı kanun ile 6100 sayılı HMK'ya eklenen ek 1. madde uyarınca; aynı Kanunun 362. maddesinde öngörülen kesinlik sınırı, 01.01.2020 tarihinden itibaren 72.070 TL’ye çıkartılmıştır.

Bozmaya uyularak verilen karar, karar tarihi itibariyle kesin niteliktedir. HMK'nın 366. maddesi atfıyla aynı Kanunun 352. maddesi uyarınca, kesin olan karar hakkında Yargıtay tarafından temyiz isteminin reddine karar verilebilir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz dilekçesinin miktar itibariyle REDDİNE ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 01/03/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/11398, Karar No: 2009/2892, Tarih: 23.03.2009

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2008/11398 E.  ,  2009/2892 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-2942 sayılı Yasanın 4650 sayılı Yasayla değişik 15. maddesinin son fıkrası uyarınca bilirkişilerce yapılan değer tespitinde, idarece belgelerin mahkemeye verildiği gün (dava tarihi) esas tutulur. Buna göre tarım arazisi olan dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihindeki (2007 yılı) mevki ve şartlarına (kuru ya da sulu arazi niteliğine) göre ve olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelirinin tespitinde, münavebeye alınacak ürünlerin 2007 yılına ait dekar başına ortalama verimi ve üretim giderleri ile kg. başına toptan satış fiyatlarının esas alınması gerekir. Kural böyle iken bilirkişilerce münavebeye alınan ürünlerin İlçe Tarım Müdürlüğünce gönderilen 2006 yılına ilişkin dekar başına ortalama verimi ve üretim giderleri ile kg. başına ortalama satış fiyatları 2007 yılına endekslenerek bedel tespiti doğru görülmemiştir.

Mahkemece bu durumda 2007 yılı verilerinin belirlenmiş olduğu gözetilerek İlçe Tarım Müdürlüğünden 2007 yılına ilişkin dekar başına ortalama verimi ve üretim giderleri ile kg. başına toptan satış fiyatlarını gösterir biçimde veri cetvelleri getirtilerek bilirkişi kurulundan ek rapor alınmalı ve oluşacak sonuca göre karar verilmelidir.

2-Davanın niteliği gereği davalı yararına da maktu tarifeler üzerinden avukatlık ücreti verilmesi gerektiğinin dikkate alınmaması,

3-Tespit ve tescile ilişkin davanın bu niteliğine göre karar harcının maktu olarak alınması gerekirken nisbi harca hükmedilmiş olması ve yargılama giderlerinin davacı üzerinde bırakılması gerekirken davalının sorumlu tutulması,

Doğru görülmemiştir.

../..

-2-

2008/11398-2009/2892

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 23.03.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/11553, Karar No: 2010/7346, Tarih: 17.06.2010

**4. Hukuk Dairesi         2009/11553 E.  ,  2010/7346 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 28/02/2005 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 07/04/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava; apartman yöneticisi olan davalının, mahkemece verilen ihtiyati tedbir kararına uymayarak, davacının evine giden elektrik tellerinin kopartılması, su borularının sökülüp atılması, aracın lastiklerine zarar verilmesi nedeniyle uğranılan maddi ve manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istem reddedilmiş; karar, davacı tarafından temyiz olunmuştur.

Dosyadaki kanıtlardan, dava konusu olay nedeniyle mala zarar vermek suçundan İzmir 22. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 2005/155 Esas sayılı dava dosyasında yargılanan davalı hakkında verilen beraet kararının kesinleşmediği anlaşılmaktadır.

Borçlar Yasası'nın 53. maddesi gereğince ceza mahkemesinin beraat kararı, hukuk yargıcı yönünden bağlayıcı değilse de ceza mahkemesince belirlenecek maddi olgular hukuk yargıcı yönünden de bağlayıcıdır. Dava konusu olayın özelliği nedeniyle ceza mahkemesindeki davanın sonucu beklenmeli ve ondan sonra tüm kanıtlar birlikte değerlendirilerek varılacak sonuca uygun bir karar verilmelidir.

Yerel mahkemece açıklanan yönler gözetilmeyerek, yerinde olmayan gerekçeyle, yazılı biçimde karar verilmiş olması, usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA; bozma nedenine göre öteki temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 17/06/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12392, Karar No: 2014/14571, Tarih: 10.09.2014

**11. Ceza Dairesi         2014/12392 E.  ,  2014/14571 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2013/93781

MAHKEMESİ : Kayseri 6. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 08/11/2012

NUMARASI : 2011/210 (E) ve 2012/1242 (K)

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek

Sanıklardan S.. Y..'ın yokluğunda verilen hükmün 10.12.2012 tarihli tebliğ işleminin, 'tebliğ imkansızlığı sebebiyle mahalle muhtarı imzasına teslim edilip 2 no'lu haber kağıdının kapısına yapıştırıldığı ve komşusuna haber verildiği' belirtilmek suretiyle yapıldığı, 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun “Tebliğ imkansızlığı ve tebellüğden imtina” başlıklı 21. maddesi ve muhatabın adreste bulunmaması halinde tebliğ memurunun ne şekilde davranması gerektiğini düzenleyen Tebligat Tüzüğünün 28. maddesinin birinci fıkrasında; “Muhatap veya adına tebliğ yapılabilecek olanlardan hiçbiri gösterilen adreste bulunmazsa, tebliğ memurunun adreste bulunmama sebebini bilmesi muhtemel komşu, yönetici, kapıcı, muhtar, ihtiyar kurulu veya meclisi üyeleri, zabıta amir ve memurlarından tahkik ederek beyanlarını tebliğ tutanağına yazıp altını imzalatması, imzadan çekinmeleri halinde de bu durumu yazarak kendisinin imzalaması gerekir.” hükmünü öngördüğü, bu itibarla; Tüzüğün 28. maddesinde öngörülen şekilde ve maddede belirtilen kişilere sorularak imzaları da alınmak suretiyle, şayet imzadan çekinmeleri halinde bu husus da belirtilerek; muhatabın adreste geçici olarak bulunmama sebebi ve tevziat saatlerinden sonra geleceği tevsik edilmeden, Tebligat Kanunu’nun 21. maddesine göre yapılan tebligat işleminin geçersiz olduğu cihetle; sanık tarafından öğrenme üzerine verilen 31.01.2013 tarihli temyiz dilekçesinin süresinde kabulüyle yapılan incelemede;

1- Sanıkların 2009-2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenledikleri iddiası ile açılan davada; vergi tekniği ve inceleme raporlarında şirket yetkilisi olarak sanık A.. Y.. olduğu belirtilmişse de, dosya kapsamından şirket yetkilisinin belli olmadığı anlaşılmakla, bu husus ticaret sicili müdürlüğünden sorularak sanık S..Y..'ın şirket yetkilisi olmadığının tespiti halinde bu sanığın suça katıldığına dair somut delillerin nelerden ibaret olduğu, karar yerinde tartışılıp gösterilmeden eksik inceleme sonucu yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

2- Kabule göre de;

2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçlarından açılan kamu davasında, her takvim yılındaki eylemlerin birbirinden bağımsız ve ayrı suçları teşkil edeceği ve aynı takvim yılında değişik zamanlarda düzenlenmiş faturalar nedeniyle TCK.nun 43. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi

Yasaya aykırı, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca, ceza miktarı yönünden kazanılmış hakları saklı tutularak BOZULMASINA, 10.09.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/938, Karar No: 2012/4473, Tarih: 30.05.2012

**1. Ceza Dairesi         2012/938 E.  ,  2012/4473 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten adam öldürme, kavgada yaralıya el uzatmak, bıçakla yaralama, ölümle biten kavgaya dahil olmak, 6136 sayılı Yasaya Muhalefet

TÜRK MİLLETİ ADINA

1- Müdahil ..., ... 8. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2008/55 esas sayılı dosyası ile birleştirilen ... 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2006/742 esas sayılı dosyasında 02.04.2008 tarihli celsede, sanıklar ..., ... ve ...'den şikayetçi olmadığını beyan ettiğinden ve sanıklar ..., ..., ... ve ... yönünden davaya müdahil olduğundan, müdahil vekilinin sanıklar ..., ... ve ... yönünden yaptığı temyiz talebinin CMUK.nun 317 maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.

2- Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanıklar ... ve ...'ın suçları ile sanık ...'ın eyleminin sübutu kabul, sanıklar ... ve ... yönünden oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suçların niteliği tayin, sanık ... yönünden takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, sanık ... hakkında zamanaşımı nedeniyle ortadan kaldırma kararı verilmiş, incelenen dosyaya göre bozma üzerine verilen hükümlerde bozma nedenleri dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık ... müdafiinin sübuta ilişen, müdahil vekilinin eksik incelemeye, cezada teşdit uygulanması gerektiğine, sanık ... yönünden öldürme suçuna iştirakten ceza verilmesi gerektiğine yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle,

a) Sanık ... yönünden;

765 sayılı TCK.nun 102/4 maddesi uyarınca ölümle biten kavgada el uzatma suçuyla ilgili dava zamanaşımı süresi olan 5 yıllık sürenin, ifadesinin alındığı 04.09.2003 tarihi de dikkate alındığında hüküm tarihi itibariyle dolduğu anlaşılmakla, hüküm fıkrasına 765 sayılı TCK.nun 102/4 maddesinden sonra gelmek üzere "5271 sayılı CMK.nun 223/8 maddesi uyarınca zamanaşımı nedeniyle düşmesine" ibaresinin eklenmesine karar verilmesi suretiyle CMUK.nun 322 maddesiyle tanınan yetkiye dayanılarak DÜZELTİLEN hükmün tebliğnamedeki düşünce hilafına (ONANMASINA),

b) Sanık ... yönünden;

Dosya kapsamından, sanığın ölümle biten kavga içerisinde diğer sanıklar yanında yer aldığı, maktulü bıçakla yaraladığına ilişkin ise mahkumiyetine yeterli kesin ve her türlü şüpheden uzak delil elde edilemediği anlaşılmakla, sanığın eylemine uyan 765 sayılı TCK.nun 464/1 maddesi uyarınca cezalandırılması gerektiği, 765 sayılı TCK.nun 102/4-104/2 maddeleri uyarınca bu suçla ilgili dava zamanaşımı süresi olan 7 yıl 6 aylık sürenin, suç tarihi olan 29.07.2003 tarihi de dikkate alındığında inceleme tarihi itibariyle dolduğu anlaşılmakla hükmün bu nedenle BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, CMUK.nun 322 maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkında açılan kamu davasının 765 sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2 maddeleri ile 5271 sayılı CMK.nun 223/8 maddesi uyarınca zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE,

c) Sanık ... yönünden;

c) Sanık ... yönünden;

Tanıklar ..., ..., ..., mağdur ... ile sanıklar ... ve ...'ın çeşitli aşamalardaki beyanlarında maktulü sanık ...'ın bıçakladığını beyan ettikleri, otopsi tutanağına göre maktulde tek bıçak yarası bulunduğu, ... Polis Kriminal Laboratuvarının 09.01.2004 tarihli ekspertiz raporu ile sanığın pantolonundaki kan lekelerinin maktule ait olduğunun belirlendiği, maktulün kavga sırasında sanığa küfür ettiği ve sanığın da ele geçirilemeyen bıçak ile mağduru yaralayarak öldürdüğü anlaşılmakla, sanığın eylemine uyan tahrik altında kasten insan öldürme suçundan cezalandırılması yerine sanık hakkında 765 sayılı TCK.nun 463 maddesinin de uygulanması suretiyle eksik ceza tayini,

Bozmayı gerektirmekle, sanık ... müdafii ve müdahil vekilinin temyiz itirazlarının bu itibarla kabulüyle sanık ... hakkındaki hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi farklı gerekçeyle (BOZULMASINA), 30.05.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1414, Karar No: 2018/3177, Tarih: 05.07.2018

**20. Ceza Dairesi         2018/1414 E.  ,  2018/3177 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dosya İncelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

A-Sanık ... hakkında kurulan hükmün incelenmesinde:

Sanık hakkında TCK’nın 188/3, 4/a-b, 43/1. maddeleri uyarınca belirlenen “18 yıl 9 ay” hapis cezası üzerinden, TCK’nın 62/1. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılırken, sonuç cezanın “15 yıl 7 ay 15 gün” hapis cezası yerine, hesap hatası sonucu, “15 yıl 7 ay” olarak eksik hapis cezasına hükmedilmesi, karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yargılama sürecindeki işlemlerin yasaya uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların eleştiri ve aşağıda belirtilenler dışında doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Suça konu uyuşturucu maddelerin TCK’nın 188/4-a maddesi kapsamında olduğu ve temel hapis cezasının alt sınırdan belirlendiği de dikkate alındığında, uyuşturucu madde satışının “Zafer Mah. Altıner Sok. No:33” adresinde bulunan müstakil evden yapıldığı, söz konusu yerin TCK’nın 188/4-b uyarınca “umumi veya umuma açık yer” olarak nitelendirilemeyeceği gibi, ikamete 200 metreden yakın mesafede olduğu belirtilen “Anıtpark” isimli çocuk parkının da ilgili madde hükmünde belirtilen “okul, yurt, hastane, kışla veya ibadethane gibi tedavi, eğitim, askeri ve sosyal amaçla toplu bulunulan bina ve tesisler” kapsamında olmadığı gözetilmeden, sanık hakkında artırım maddesi olarak TCK'nın 188/4-a'nın yanı sıra TCK’nın 188/4-b maddesininde yazılması,

2-24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08/10/2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı kararına yanlış anlam verilerek sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 53/1-b maddesinin uygulanmaması,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan CMK'nın 321. maddesi gereğince hükmün BOZULMASINA; ancak bu aykırılıkların yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan;

1-Hükmün 2. paragrafında yer alan "sanıklara verilen", "15'er", "180'er" ve "cezalandırılmalarına" ibarelerinin çıkarılarak, yerlerine, "sanık ...'a verilen", "15", "180" ve "cezalandırılmasına" ibarelerinin yazılması ve aynı paragraftan sonra gelmek üzere, "Sanık ... hakkında verilen cezadan TCK'nın 188/4-a maddesi uyarınca 1/2 oranında arttırım yapılarak, 15 yıl hapis ve 180 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına," ibaresinin yazılması

1-Hükmün 2. paragrafında yer alan "sanıklara verilen", "15'er", "180'er" ve "cezalandırılmalarına" ibarelerinin çıkarılarak, yerlerine, "sanık ...'a verilen", "15", "180" ve "cezalandırılmasına" ibarelerinin yazılması ve aynı paragraftan sonra gelmek üzere, "Sanık ... hakkında verilen cezadan TCK'nın 188/4-a maddesi uyarınca 1/2 oranında arttırım yapılarak, 15 yıl hapis ve 180 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına," ibaresinin yazılması

2-TCK'nın 53. maddesinin uygulanması ile ilgili bölümün hüküm fıkrasından çıkarılması ve yerine “Anayasa Mahkemesi'nin 08/10/2015 tarihli iptal kararından sonra oluşan durumuna göre, sanık hakkında, TCK'nın 53. maddesinin 1 ve 2. fıkraları ile 3. fıkrasının birinci cümlesinin uygulanmasına” ibaresinin eklenmesi,

Suretiyle, resen de temyize tabi olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

B-Sanık ... hakkında kurulan hükmün incelenmesinde:

Yargılama sürecindeki işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin, sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların aşağıda belirtilenler dışında doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından; yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Uyuşturucu madde satışı yapıldığı anlaşılan “Zafer Mah. Altıner Sok. No:33 ” adresinde bulunan müstakil evin, TCK’nın 188/4-b uyarınca “umumi veya umuma açık yer” olarak nitelendirilemeyeceği gibi, ikamete 200 metreden yakın mesafede olduğu belirtilen “Anıtpark” isimli çocuk parkının da ilgili madde hükmünde belirtilen “okul, yurt, hastane, kışla veya ibadethane gibi tedavi, eğitim, askeri ve sosyal amaçla toplu bulunulan bina ve tesisler” kapsamında olmadığı gözetilmeden, sanık hakkında TCK’nın 188/4-b maddesi uygulanması,

2-22/02/2016 tarihinde yapılan fiziki takip sonrası sanık ...’ın tek başına bulunduğu evde yapılan aramada, 28 fişek halinde sentetik kannabinoid ile 18 adet MDMA içeren hap ele geçirilmiş olup, sanığın, olay günü, uyuşturucu madde kullanıcısı olan ... dışında başka kişilere uyuşturucu madde sattığının tespit edilememesi karşısında, sanık ... hakkında koşulları oluşmadığı halde, zincirleme suç hükümlerini düzenleyen TCK’nın 43. maddesi uyarınca arttırım yapılarak fazla ceza tayin edilmesi,

3-24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08/10/2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı kararına yanlış anlam verilerek sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 53/1-b maddesinin uygulanmaması,

4-Kabule göre de;

3-24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08/10/2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı kararına yanlış anlam verilerek sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 53/1-b maddesinin uygulanmaması,

4-Kabule göre de;

-Sanık hakkında TCK’nın 188/3, 4/a-b, 43/1. maddeleri uyarınca belirlenen “18 yıl 9 ay” hapis cezası üzerinden, TCK’nın 62/1. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılırken, sonuç cezanın“15 yıl 7 ay 15 gün” hapis cezası yerine, hesap hatası sorucu, “15 yıl 7 ay” hapis cezasına hükmedilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, resen de temyize tabi olan hükmün BOZULMASINA, 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 05/07/2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.