muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/15920, Karar No: 2017/3478, Tarih: 03.04.2017

**13. Ceza Dairesi         2015/15920 E.  ,  2017/3478 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Konut dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜMLER : Beraat, temyiz isteminin reddi

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Hükmü 1412 sayılı CMUK'un 310. maddesinde öngörülen bir haftalık süre geçtikten sonra temyiz eden o yer Cumhuriyet Savcısı'nın temyiz isteminin mahkemesince 08.07.2014 tarihli ek kararla reddedildiği, ek kararın tebliği üzerine yasal süresi içinde o yer Cumhuriyet Savcısı tarafından temyiz edildiği anlaşılmakla, temyiz talebinin reddine dair 08.07.2014 tarihli ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden CMK'nın 296. maddesi uyarınca temyiz isteminin reddine ilişkin kararın ONANMASINA, 03.04.2017 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3525, Karar No: 2013/4222, Tarih: 19.03.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/3525 E.  ,  2013/4222 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Bilirkişi kurulunca değerlendirmeye esas alınan kirazın 2011 yılı itibarıyla sulu ve kuru şartlarda dekar başına ortalama verim, kilogram başına ortalama toptan satış fiyatı ve dekar başına ayrıntılı üretim gideri çizelgesinin gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden getirtilip dosya içerisine konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 19.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9344, Karar No: 2013/891, Tarih: 25.01.2013

**22. Hukuk Dairesi         2012/9344 E.  ,  2013/891 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla çalışma ücreti ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili; müvekkilinin 25/09/1990-27/01/2010 tarihleri arasında davalı işyerinde çalıştığını, işverenin,"artık senden bana bir fayda kalmadı, seni işten çıkartıyorum pazartesi gel hesabını al" diyerek iş sözleşmesini feshettiğini, alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, izin alacağı, ulusal bayram genel tatil alacağı ve fazla çalışma ücretinin faizleriyle birlikte davalıdan tahsilini istemiş, taleplerini bilirkişi raporu doğrultusunda artırarak ıslah etmiştir.

Davalı vekili; davacının tüm alacaklarının banka hesabına yatırıldığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, iş sözleşmesinin işveren tarafından haksız olarak feshedildiği, davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazandığı, yıllık izinlerini kullandığı veya ücretinin ödendiğine ilişkin davalı tarafça dosyaya herhangi bir belge ve delil sunulmadığı, dinlenen tanık beyanlarından ayda bir hafta civarında fazla mesai yaptığı, dini bayramlar dışında genel tatillerde çalıştığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı kanuni süresi içinde davacı temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür

yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür

yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille söz konusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı yazılı delille kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda da ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Günlük çalışma süresinin onbir saati aşamayacağı kanunda emredici şekilde düzenlendiğine göre, bu süreyi aşan çalışmaların denkleştirmeye tabi tutulamayacağını ve zamlı ücret ödemesi veya serbest zaman kullanımının söz konusu olacağı kabul edilmelidir.

Fazla çalışma yönünden diğer bir kanuni sınırlama da, 4857 sayılı İş Kanunu’nun 41. maddesinde yazılı olan fazla çalışma süresinin toplamı bir yılda ikiyüzyetmiş saatten fazla olamayacağı şeklindeki hükümdür. Ancak bu sınırlamaya rağmen işçinin daha fazla çalıştırılması halinde, bu çalışmalarının karşılığı olan fazla mesai ücretinin de ödenmesi gerektiği açıktır. Kanundaki sınırlama esasen işçiyi korumaya yöneliktir. Dairemizin kökleşmiş uygulaması bu yöndedir.

4857 sayılı Kanun'un 41. maddesine göre, fazla çalışma veya fazla sürelerle çalışma yapan işçi isterse, bu çalışmalar karşılığı zamlı ücret yerine, fazla çalıştığı her saat karşılığında bir saat otuz dakikayı, fazla sürelerle çalıştığı her saat karşılığında bir saat onbeş dakikayı serbest zaman olarak kullanabilir. İşçi hakettiği serbest zamanı altı ay zarfında, çalışma süreleri içinde ve ücretinde bir kesinti olmadan kullanır.

Fazla çalışmanın yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

Fazla çalışmanın belirlenmesinde 4857 sayılı Kanun'un 68. maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin dikkate alınması gerekir.

Fazla çalışmanın yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

Fazla çalışmanın belirlenmesinde 4857 sayılı Kanun'un 68. maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin dikkate alınması gerekir.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda indirim yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır. Ancak, fazla çalışmanın taktiri delil niteliğindeki tanık anlatımları yerine, yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir.

Somut olayda :iş sözleşmesinin işverence geçerli veya haklı nedenlerle feshedildiğinin ıspatlanamadığı, davacının 16.01.1994-10.02.2010 tarihleri arasında onaltı yıl, bir ay dört gün teknisyen olarak çalıştığı anlaşılmıştır. Fazla çalışma ücreti hesabında, mahkemece, davacının ayda bir hafta günlük üç saat fazla çalışma yaptığı, diğer fazla çalışmalar için serbest zaman kullanımı yapılarak denkleştirme yapıldığı kabul edilmiş ise de, davacı ve davalı tanıklarının ortak beyanlarına göre, günlük mesainin 09.00-19.00 arası olduğu, ayda bir hafta (6gün) 22.00'a kadar çalışmanın sürdüğü, buna göre, ayda üç hafta için günlük 09.00-19.00 arası on saat çalışma olduğu, bir saat ara dinlenmesinin düşülmesiyle dokuz saat çalışıldığı, günlük birbuçuk saat fazla çalışma yapıldığı, ayda bir hafta ise, günlük

09.00-22.00 arası onüç saat çalışma olduğu, birbuçuk saat ara dinlenmesinin düşülmesiyle onbirbuçuk saat çalışıldığı, dört saat fazla çalışma olduğu kabul edilerek zamanaşımı itirazı dikkate alınarak alacak miktarının belirlenmesi gerekirken, davacının fazla çalışma yaptığı süreler karşılığı serbest zaman kullanmak istediğine dair muvafakatı olmamasına rağmen fazla çalışmalar için serbest zaman kullanımı yapılarak denkleştirme yapıldığı gereçesi ile yanlış değerlendirme sonucu fazla çalışma ücreti alacağının hatalı olarak belirlenmesi doğru değildir.

Öte yandan, fazla çalışma hesabının denetime elverişle şekilde yapılmaması usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeple BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 25.01.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5249, Karar No: 2019/1932, Tarih: 02.04.2019

**4. Hukuk Dairesi         2018/5249 E.  ,  2019/1932 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar ...... AŞ ve diğerleri aleyhine 27/01/2015 gününde verilen dilekçe ile basın yayın yolu ile kişilik haklarının ihlali nedeniyle manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; da......ın kabulüne dair verilen 17/09/2015 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davalılar vekilleri tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava; basın ve yayın yolu ile kişilik haklarının ihlali nedenine dayalı manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece da......ın kabulüne karar verilmiş; hüküm davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili; olay tarihinde müvekkilinin...... Müdürü olarak görev yaptığını, ...... Cumhuriyet Başsavcılığının talimatı gereğince terör örgütü faaliyetleri kapsamında ......'te şubesi bulunan şüpheli ...... arama ve el koyma işlemlerinin yapıldığını, bu durum karşısında davalı gazete tarafından müvekkili hakkında gerçeğe aykırı haberler yapıldığını, müvekkilinin bu olaydan sonra görevden alındığının yazıldığını, halkın yanlış yönlendirildiğini belirterek kişilik haklarına saldırı nedeni ile oluşan manevi zararın tazmini isteminde bulunmuştur

Davalılar vekilleri; da......ın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, dava konusu yayında davacının itibarına zarar verildiği, kişilik haklarına saldırıda bulunulduğu, haberlerin kamuoyunu aydınlatma amacını aşar vaziyette davacıyı hedef aldığı gerekçesiyle da......ın kabulüne karar verilmiştir.

Basın özgürlüğü, Anayasa'nın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Kanunu'nun 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durum da halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın; olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır.

Bunun içindir ki bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Bunun içindir ki bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasa'nın "Temel Hak ve Özgürlükler" bölümü ile Türk Medeni Kanunu'nun 24 ve 25. maddelerinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

Davaya konu yazı dizisi bir bütün olarak değerlendiriliğinde; yayının basın ve ifade özgürlüğü çerçevesinde kamu yararı gözetilerek yapılmış olduğu, davacının kişilik haklarına saldırı mahiyetinde olduğunun kabul edilemeyeceği anlaşılmaktadır. Şu durumda mahkemece, da......ın tümden reddine karar verilmesi gerekirken kabulüne karar verilmiş olması doğru değildir. Kararın bu nedenle bozulması gerekir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda gösterilen nedenlerle davalılar yararına BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 02/04/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6712, Karar No: 2015/4844, Tarih: 16.04.2015

**4. Hukuk Dairesi         2014/6712 E.  ,  2015/4844 K.**

**"İçtihat Metni"**

Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar ... ve diğerleri vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... ve diğerleri aleyhine 12/06/2013 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 23/01/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddolunmalıdır

2- Davalıların diğer temyiz itirazlarına gelince; Dava haksız fiilden kaynaklanan manevi tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece; istemin kabulüne karar verilmiş, karar davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Türk Borçlar Kanunu'nun 56. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları gözönünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Davaya konu olayda; olay tarihi, olayın gelişim biçimi ve davacıların yaralanma derecesi ile yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde davacılar yararına takdir edilen manevi tazminat tutarı fazladır. Davacılar yararına daha alt düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenle BOZULMASINA; davalıların öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 16/04/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1582, Karar No: 2018/3422, Tarih: 11.09.2018

**20. Ceza Dairesi         2018/1582 E.  ,  2018/3422 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Yargılama sürecindeki işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların aşağıda belirtilenler dışında doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından; yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Satış yapıldığı iddia edilen çocuk parkının TCK 188/4-b maddesinde belirtilen “okul, yurt, hastane, kışla veya ibadethane gibi tedavi, eğitim, askeri ve sosyal amaçla toplu bulunulan bina ve tesisler” kapsamında olmadığı da göz önüne alınarak olay yeri basit krokisine göre; sanığın suça konu uyuşturucu maddelerle yakalandığı yerin diyaliz merkezine yaklaşık 150 metre mesafesinin olduğu belirtilmiş ise de; uzaklığın mutad yöntemlerle (yaya, bisiklet, otomobil) ulaşılabilecek mesafe olup olmadığı, suç yeri ile diyaliz merkezi arasındaki uzaklığın hangi yöntemle ölçümleme yapılarak mesafenin belirlendiği anlaşılamadığından Özel FMC Adana Yüreğir Diyaliz Merkezi'nin suç tarihinde çalışıp çalışmadığı, diyaliz merkezi olduğu belirtilen yerin, bu fıkra kapsamında sayılan yerlerden olup olmadığına ilişkin mahalinde araştırma yapılarak niteliği belirlendikten sonra TCK'nın 188. Maddesinin 4. fıkrası kapsamında kalıyorsa, mesafe ölçümü de yapılarak sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-. Adli emanetin 2016/5612 sırasına kayıtlı uyuşturucu maddenin ve numune olarak alınan şahit numunenin “TCK 54/4” maddesi yerine “TCK 54/1-4” maddesi uyarınca müsaderesine karar verilmesi,

3-5237 sayılı TCK’nın 58 ve 5275 sayılı Kanun'un 108/2. maddelerine göre; birden fazla tekerrüre esas alınabilecek hükümlülüğün bulunması durumunda bunlardan en ağırının tekerrüre esas alınması gerektiği gözetilmeden, sanığın adli sicil kaydında yer alan mahkûmiyetlerden en ağır cezayı içeren ve ikinci kez mükerir hükümlerinin uygulanmasını gerektiren Adana 4. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2010/9 esas ve 2010/71 karar sayılı 6 yıl 3 ay hapis cezası içeren ilamı yerine Adana 10. Asliye Ceza

4-5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin uygulanması açısından 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı kararının gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, sanık ve müdafiinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca infaz sırasında tekerrüre esas alınan ceza miktarının 1 yıl 3 ay olarak dikkate alınarak kazanılmış haklarının saklı tutulmasına,

11.09.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2023/587, Karar No: 2023/2134, Tarih: 25.04.2023

**2. Ceza Dairesi         2023/587 E.  ,  2023/2134 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/205 E., 2022/325 K.

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Düzelterek Onama

UYAP verilerine göre karar tarihinde cezaevinde hükümlü bulunup duruşmaya SEGBİS sistemi ile bağlanan suça sürüklenen çocuğun yüzüne karşı verilen kararda, suça sürüklenen çocuğa yapılan kanun yolu bildiriminde 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 263. maddesine göre, suça sürüklenen çocuğun bulunduğu cezaevi aracılığıyla vereceği dilekçe ile kararı temyiz edebileceğinin belirtilmediğinin anlaşılması karşısında, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz talebinin süresinde olduğu kabulüyle yapılan incelemede;

Suça sürüklenen çocuk hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun’un 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Bozkır Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.03.2011 tarihli ve 2011/30 sayılı İddianamesi ile suça sürüklenen çocuğun yaşı büyük temyiz dışı ... ile birlikte mağdurun iş yerine kepenk kilidini kırarak girdiği ve bir kısım malzemeleri çalmak istedikleri sırada olay yerine gelen kolluk görevlileri nedeniyle eylemi tamamlayamadan yakalandığı iddiasıyla hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarından 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/1-b, 143, 35, 31/3, 116/4, 31/3. maddeleri uyarınca cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmıştır.

2. Bozkır Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.06.2012 tarihli ve 2011/45 Esas, 2012/55 Karar sayılı Kararı ile suça sürüklenen çocuğun hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarından 5237 sayılı Kanun'un 142/1-b, 143, 35, 31/3, 62 ve 116/4, 31/3, 62. maddeleri uyarınca 1 yıl 1 ay 10 gün ve 6 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Kanun'un 231/5. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiş ve bu karar 08.08.2012 tarihinde kesinleşmiştir.

3. Suça sürüklenen çocuğun denetim süresi içinde 09.02.2015 tarihinde işlediği kasıtlı suç nedeniyle Bozkır Asliye Ceza Mahkemesinin 16.02.2016 tarihli ve 2016/10 Esas, 2016/33 Karar sayılı kararı ile hükmün açıklanmasına ve suça sürüklenen çocuğun 5237 sayılı Kanun'un 142/1-b, 143, 35, 31/3, 62. maddeleri uyarınca 1 yıl 1 ay 10 gün hapis cezası ve 116/4, 31/3, 62 ve 50/1-a. maddeleri uyarınca 4.000,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.