muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/1611, Karar No: 2022/867, Tarih: 08.02.2022

V. TEMYİZ

1. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı tarafça temyiz isteminde bulunulmuştur.

2. Temyiz Nedenleri

Davacı taraf, dava süresince ileri sürdüğü iddialarını tekrarlayarak kararın bozulmasını istemiştir.

3. Gerekçe

3.1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve mirasçılar adına tescil istemine ilişkindir.

3.2. İlgili Hukuk

Uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nispi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada mirasbırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 01.04.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun(TMK) 706., Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 237. (Borçlar Kanunu'nun 213.) ve Tapu Kanunu'nun (TK) 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün, diğer bir söyleyişle mirasbırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile mirasbırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

3.3. Değerlendirme

Yukarıda değinilen ilkelere, dosya içeriğine, toplanan delillere ve kararın (IV/3) no.lu bendinde yer verilen Bölge Adliye Mahkemesi gerekçesine göre, yazılı şekilde karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

VI. SONUÇ:

3.3. Değerlendirme

Yukarıda değinilen ilkelere, dosya içeriğine, toplanan delillere ve kararın (IV/3) no.lu bendinde yer verilen Bölge Adliye Mahkemesi gerekçesine göre, yazılı şekilde karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

VI. SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle: davacı tarafın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün 6100 sayılı HMK'nın 370. maddesi uyarınca ONANMASINA; aşağıda yazılı 21,40 TL bakiye onama harcın temyiz edenden alınmasına; 08/02/2022 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4022, Karar No: 2018/4105, Tarih: 03.05.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/4022 E.  ,  2018/4105 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

1- “Sahte fatura düzenlemek” ve “sahte fatura kullanmak” suçlarının birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olduğu, 5271 sayılı CMK'nun 225. (1412 sayılı CMUK'nun 257 ve 150.) maddesi uyarınca hükmün konusu, duruşmanın neticesine göre iddianamede gösterilen fiilden ibaret olup, iddianame ve iddianamenin dayanağı olan İzmir Vergi Dairesi mütalaası, vergi suçu raporu,vergi tekniği raporları ile “2008, 2009, 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme ve 2009,2010 takvim yıllarında sahte fatura kullanma” suçlarından sanığın ayrı ayrı cezalandırılması talep edilmesine karşın, sahte fatura düzenlemek ve kullanmak suçları aynı suç kabul edilip yazılı şekilde mahkumiyet hükümleri kurulması,

2- Sanık hakkında, 2008, 2009, 2010 takvim yıllarında "sahte fatura düzenlemek" ve 2009, 2010 takvim yıllarında "sahte fatura kullanmak" suçlarından açılan kamu davasında; sanığın suçlamaları kabul etmemesi, kullandığı ve düzenlediği faturaların gerçek bir ticari ilişkiye dayandığını beyan etmesi karşısında; sahte fatura düzenlemek ve kullanmak suçlarının maddi konusunun fatura olması ve 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanun'un Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından, hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre de faturaların Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi karşısında, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti bakımından;

a-2008, 2009, 2010 takvim yıllarına ait suça konu ve dosya içerisinde asılları bulunan fatura asıllarının incelenerek kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadıklarının tespit edilmesi,

b-Faturaların kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıdığının anlaşılması halinde ise;

aa-Sanık adına düzenlenen faturaları kullananlar ve sanık adına kullanılan faturaları düzenleyenler tespit edilip, kullanan ve düzenleyen ilgili şirket yetkilileri hakkında dava açılıp açılmadığı sorulup, açıldığının tespiti halinde dava dosyaları getirtilip incelenerek bu davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dava dosyasına intikal ettirilmesi,

bb-Sanık adına düzenlenen faturaları kullanan ve sanık adına kullanılan faturaları düzenleyen şirket yetkilileri veya kişilerin CMK'nın 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenilmesi, faturaları kimden, hangi ticari ilişkiye dayanarak aldıkları veya kime hangi ticari ilişkiye dayanarak verdikleri konusunda beyanları da alınarak bunlarla ilgili belgeleri olup olmadığının sorulması,

c-Faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi için;

bb-Sanık adına düzenlenen faturaları kullanan ve sanık adına kullanılan faturaları düzenleyen şirket yetkilileri veya kişilerin CMK'nın 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenilmesi, faturaları kimden, hangi ticari ilişkiye dayanarak aldıkları veya kime hangi ticari ilişkiye dayanarak verdikleri konusunda beyanları da alınarak bunlarla ilgili belgeleri olup olmadığının sorulması,

c-Faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi için;

aa)Sanık adına kullanılan faturaları düzenleyen ve sanık adına düzenlenen faturaları kullanan kişi ve şirketlere ilişkin mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyeleri, teslim ve tesellüm belgeleri, bedelinin ödendiğine dair ticari teamüle uygun, kanıtlama yeterliliği olan banka hesapları ve kasa mevcuduyla uyumlu geçerli belgeler araştırılarak getirtilip dosya arasına konulması,

bb) Daha sonra sanık adına kullanılan faturaları düzenleyen ve sanık adına düzenlenen faturaları kullanan şirket ve kişilerin ticari defterleri ve belgeleri üzerinde karşılıklı bilirkişi incelemesi yapılması,

Sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

3-Kabule göre ise; 5237 sayılı TCK’nun 53. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde yer alan haklardan sanığın sadece kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri yönünden koşullu salıverilme tarihine kadar uygulanması gerektiğinin gözetilmemesinin Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, sonuç ceza bakımından sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 03.05.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/402, Karar No: 2018/8546, Tarih: 26.11.2018

**15. Ceza Dairesi         2018/402 E.  ,  2018/8546 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : TCK'nın 155/1, 62, 52/2, 50/1-a maddeleri gereğince mahkumiyet

Güveni kötüye kullanma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dairemizin bozma ilamı doğrultusunda dosyanın uzlaştırma bürosuna gönderildiği, ancak; uzlaştırmanın sağlanamadığı belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın, katılandan 2 günlüğüne araç kiraladığı, kira süresini katılanı arayarak uzattığı, ancak, 15/02/2013 tarihinde kira süresinin bitmesine rağmen aracı teslim etmediği, katılanın araç üzerinde bulunan GPRS uydu takip cihazından kontrol ettiğinde aracın Salihli’de sanayide olduğunu tespit ettiği, araçta yapılan tespitte sağ ön çamurluk ile ön camında zararın bulunduğu ve zararın yaklaşık 500 TL olduğunun anlaşıldığı, bu şekilde sanığın güveni kötüye kullanma suçunu işlediği iddia edilen olayda; sanık savunmaları, katılan beyanları, tanık anlatımları, araç kiralama sözleşmesi ve dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde; sanığın güveni kötüye kullanma suçunu işlediği gerekçesine dayanan mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanığın sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

5237 sayılı TCK'nın 52/4. maddesi gereğince; sanığın taksitlerden birisini süresinde ödememesi halinde geri kalan miktar kısmın tamamının tahsil edileceği ve ödenmeyen adli para cezasının hapse çevileceği ihtarı ile yetinilmesi gerekirken; sanığın taksitlerden birisini süresinde ödememesi halinde geri kalan miktarın tamamının kamuya yararlı bir işte çalışma seçenek yaptırımına çevrileceğine hükmetmek suretiyle infazda yetkisinin kısıtlanması,

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; adli para cezasının taksite bağlandığı hüküm fıkrasındaki "sanığın taksitlerden birisini süresinde ödememesi halinde geri kalan miktarın tamamının kamuya yararlı bir işte çalışma seçenek yaptırımına çevrileceği" şeklindeki ibarenin çıkartılarak yerine "sanığın taksitlerden birisini süresinde ödememesi halinde geri kalan miktar kısmın tamamının tahsil edileceği ve ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceği ihtarına'' ibaresi yazılmak suretiyle, sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 26/11/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/9077, Karar No: 2024/10852, Tarih: 09.09.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/9077 E.  ,  2024/10852 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2023/421 E., 2024/150 K.

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı taraf vekillerince temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre somut uyuşmazlıkta; 01.01.2021-31.12.2022 yürürlük süreli toplu iş sözleşmesindeki taban ücret uygulaması sebebiyle davacının bireysel iş sözleşmesinde belirlenen ücretinin, asgari ücretle olan bağının 01.01.2021 tarihi itibarıyla kesildiği görülmekle; somut davadaki ücret tespitinin ileriye yönelik bir etkisinin bulunmadığı anlaşılmaktadır.

İlk Derece Mahkemesi tarafından kabul edilen ve davalı tarafça temyize konu edilen miktar ile reddedilen ve davacı tarafça temyize konu edilen miktarlar 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 341 inci maddesinin ikinci fıkrası gereğince, karar tarihi itibarıyla ilk derece mahkemeleri tarafından verilen kararların kesinlik sınırı olan 28.250,00 TL'nin altında kaldığından; 6100 sayılı Kanun'un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca, taraf vekillerinin temyiz dilekçelerinin ayrı ayrı reddine karar vermek gerekmiştir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Taraf vekillerinin temyiz dilekçelerinin ayrı ayrı miktardan REDDİNE,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde davacı tarafa iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

09.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/13351, Karar No: 2012/19797, Tarih: 04.12.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/13351 E.  ,  2012/19797 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

VEKİLİ : AV. SEVDA USTA

Taraflar arasında görülen davada Antalya 1. Sulh Hukuk Mahkemesi’nce verilen 26.07.2011 tarih ve 2010/51-2011/1140 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ...... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı Banka'da üye işyeri sözleşmesi imzaladığını, bu hesap ile işyerinde pos cihazı kullandığını, 26.11.2009 tarihinde 2.000 TL miktarlı toplam 6.000 TL alışveriş girişi yapıldığını, davalı bankanın bu paraya üye işyeri sözleşmesine aykırı olarak slip bölerek gerçekleştirildiği ve işlemlerin çalıntı/kayıp kartla yapıldığı gerekçesiyle bloke koyduğunu, ancak bankanın blokesinin hukuka aykırı olduğunu ileri sürerek, 6.000 TL'nın 26.11.2009 tarihinden itibaren ticari avans faizi ile davalı bankadan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, işlemde kullanılan kartı çıkaran bankanın işlemlerin kayıp/çalıntı kartla yapılmış olduğu hususunda bildirimde bulunduğu, davacı ile yapılan üye işyeri sözleşmesine göre kredi kartı ile aynı gün içinde ve aynı yerde kısa aralıklarla birden fazla satış yapılmış gibi gösterilerek onay kodu alınmış olduğu takdirde bankanın üye işyerine ödeme yapmamaya ve para üzerine bloke koymaya hakkının bulunduğu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve tüm kanıtlara göre, davalı Bankaca sahtecilik iddiasına karşı herhangi bir belge sunulmadığı, uluslararası kredi kartı işlemlerinde charge back (ters borçlanma) işlemi belirli bir süreye tabi olup, taraflar arasındaki sözleşmenin 6.maddesinde 180 günlük süre içerisinde satış bedelinin rehin edebileceği ve bloke edilen rehinli tutarın faizlendirilmeyeceğinin yazılı bulunduğu, ancak işlemin 26.11.2009 tarihinde gerçekleşmesi ve 180 günlük sürenin 26.05.2010 tarihinde tamamlanmasına karşın davalı bankaca işlemle ilgili olarak hiçbir operasyonel kayıt ve belge ortaya konulmadığı, işlemlerin karşı banka tarafından charge back (ters borçlanma) yapıldığına dair herhangi bir kayıt ve belgede ibraz edilmediği, söz konusu işlemin davalı banka kaynağından karşılandığını gösterir charge back kaydı ve sahte kart kullanıldığını gösterir herhangi bir kayıt ve belge bulunmadığı gerekçesiyle banka komisyon bedelinin indirilmesinden sonra 5.928 TL'nın 26.11.2009 tarihinden itibaren işleyecek Merkez Bankası avans faizi ile davalı Banka'dan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 264,00 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 04.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12377, Karar No: 2023/2097, Tarih: 06.04.2023

**9. Ceza Dairesi         2021/12377 E.  ,  2023/2097 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Reşit olmayanla cinsel ilişki, çocuğun kaçırılması ve alıkonulması

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Konya Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 25.03.2015 tarihli ve 2015/494 Esas sayılı iddianame sanık hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından dava açılmıştır.

2. Konya 5. Ağır Ceza Mahkemesinin, 09.02.2016 tarihli ve 2015/106 Esas, 2016/28 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında reşit olmayanla cinsel ilişki suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 104 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 1 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, çocuğun kaçırılması ve alıkonulması suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 234 üncü maddesinin üçüncü fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi

Sanığın, iddia konusu eylemi gerçekleştirmediğine, sanığın cezalandırmasına yeter delil bulunmadığına, sanık lehine olan kanun maddelerinin uygulanmadığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Mağdure ile sanığın 2014 yılı kış ayları içeresinde tanıştıkları ve arkadaş oldukları, birkaç kez buluşarak gezdikleri, yine bir gün sanığın anne babasının hastaneye gideceğini, kendisinin de kardeşine bakmak için evde kalacağını söyleyerek mağdureyi eve davet ettiği, sanık ile mağdurenin birlikte eve gittikleri, evde bulundukları sırada sanığın mağdurenin alttaki kıyafetlerini çıkardığı, mağdurenin sırtüstü yere yattığı, bu esnada sanığın mağdurenin cinsel organına kendi cinsel organını soktuğu, acıması nedeniyle mağdurenin ağzını kapattığı, ilişkiden sonra mağdurenin cinsel organından kan geldiği ve daha sonra ayrıldıkları, sanık ile mağdurenin rıza dahilinde ilişkiye girdikleri bu şekilde sanığın reşit olmayanla cinsel ilişki ve çocuğun rızasıyla alıkonulması suçunu oluşturduğu kabul edilerek mahkumiyet kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Reşit Olmayan Cinsel İlişki Suçu Yönünden Temyiz İncelemesinde

IV. GEREKÇE

A. Reşit Olmayan Cinsel İlişki Suçu Yönünden Temyiz İncelemesinde

5237 sayılı Kanun’un 104 üncü maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen reşit olmayanla cinsel ilişki suçunun soruşturma ile kovuşturmasının şikayete tabi olduğu, aynı sayılı Kanun'un 73 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca şikâyet süresinin altı ay olduğu, mağdurenin soruşturma evresinde avukat huzurunda alınan 03.03.2015 tarihli savcılık beyanında, sanık ile cinsel ilişkiye 2014 yılı kış aylarının başında girdiğini beyan etmesi karşısında şikayetin bir yıl sonra yapıldığı görülmekle 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca açılan kamu davasının düşürülmesi yerine yargılamaya devamla yazılı şekilde karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuş, bu sebeple Tebliğnamede onama isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

B. Çocuğun Kaçırılması ve Alıkonulması Suçu Yönünden Temyiz İncelemesinde

Olay tarihinde mağdurenin on beş - on sekiz yaş aralığında bulunduğu, mağdurenin cinsel ilişkiye girmesinin ardından evine döndüğü beyanları karşısında ve mevcut haliyle olayda mağdurenin evi terk etme iradesinin bulunmaması nedeniyle çocuğun kaçırılması ve alıkonulması suçunun kanuni unsurları itibariyle oluşmadığı gözetilerek sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

A. Reşit Olmayan Cinsel İlişki Suçu Yönünden

Gerekçenin (A) bölümünde açıklanan nedenlerle Konya 5. Ağır Ceza Mahkemesinin, 09.02.2016 tarihli ve 2015/106 Esas, 2016/28 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321'inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

B. Çocuğun Kaçırılması ve Alıkonulması Suçu Yönünden

Gerekçenin (B) bölümünde açıklanan nedenlerle Konya 5. Ağır Ceza Mahkemesinin, 09.02.2016 tarihli ve 2015/106 Esas, 2016/28 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321'inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

06.04.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/8066, Karar No: 2012/3780, Tarih: 09.02.2012

**8. Ceza Dairesi         2010/8066 E.  ,  2012/3780 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Sanığın meraya ev yapma ve ağaç dikme suçlarından hükümlülüğüne, meraya ağaç dikme suçundan verilen cezanın ertelenmesine

Gereği görüşülüp düşünüldü:

UYAP ortamından alınan nüfus kayıt örneğine göre hükümden sonra 27.08.2010 tarihinde sanığın vefat ettiğinin anlaşılması karşısında, sanık hakkında açılan kamu davasının 5237 sayılı TCK.nun 64. maddesi gereğince düşürülmesine karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün bulunduğundan, sanık hakkında açılan kamu davasının sanığın ölümü nedeniyle 5237 sayılı TCK.nun 64/1. maddesi gereğince (DÜŞÜRÜLMESİNE), 09.02.2012 gününde oy- birliğiyle karar verildi.