muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/5794, Karar No: 2022/8470, Tarih: 25.10.2022

Davacı ..., taşınmazın bir kısmının kendi fiili kullanımında bulunduğu iddiasına dayanarak adına kullanıcı şerhi verilmesi istemiyle dava açmış; yargılama sırasında davacı ... ile davacı ...' in aynı iddialara dayanarak taşınmaz üzerinde adlarına kullanıcı şerhi verilmesi istemiyle ayrı ayrı açtıkları davalar eldeki dava dosyasıyla birleştirilmiş ve bilahare davacı ... tarafından, taşınmazda adlarına kullanıcı şerhi verilen ... ve ... davaya dahil edilmiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda; asıl dava ve birleşen 2018/136 Esas ve 2018/210 Esas sayılı dosya davacılarının davalarının reddine, çekişmeli 14157 ada 15 parsel sayılı taşınmaz hakkında 6292 sayılı Kanun'un geçici 5. maddesi gereğince 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun Ek 4. maddesine göre yapılan kadastro tespiti ve 27.12.2017 tarihli kadastro komisyon kararı gereğince beyanlar hanesine yazılan tüm şerhler aynen korunmak üzere taşınmazın tespit gibi tarla niteliğiyle Hazine adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş, hükmün davacı ... ve birleşen dosya davacısı ... vekili tarafından istinaf edildikten sonra, birleşen dosya davacısı ... istinaf başvurusundan feragat etmiş ve Bölge Adliye Mahkemesince yapılan istinaf incelemesi neticesinde davacı ... vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine, birleşen dosya davacısı ... vekilinin ise istinaf başvurusunun feragat nedeniyle reddine karar verilmiş ve iş bu karar, davacı ... vekili ile birleşen dosya davacısı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1. Birleşen dosya davacısı ... vekilinin temyiz talebinin incelenmesinde; İlk Derece Mahkemesince verilen tüm davaların reddine ilişkin hükme karşı birleşen dosya davacısı ... vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulmadığı anlaşılmıştır. Bu itibarla öncelikle, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf yoluna başvurmayan tarafın, somut olayda davacının, Bölge Adliye Mahkemesince karşı tarafın istinaf başvurusunun yeni bir karar verilmeden reddedilmesi halinde Bölge Adliye Mahkemesi kararını müstakilen ya da katılma yoluyla temyiz etme hakkının bulunup bulunmadığının açıklığa kavuşturulması gerekmektedir.

Hukuk Mahkemelerinin kesin olduğu Kanunlarla belirtilenler dışındaki kararlarının kanun yolu denetimi 5235 sayılı Kanun ile kurulan Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçtiği 20.07.2016 tarihine kadar sadece Yargıtay tarafından temyiz yolu ile yapılmakta iken 5235 sayılı Kanun ile kurulan Bölge Adliye Mahkemelerinin 20.07.2016 tarihinde faaliyete geçirilmesi üzerine kanun yolu denetimi iki kademeli hale gelmiştir. Başka bir deyişle, İlk Derece Mahkemelerinin 20.07.2016 tarihinden sonra verdiği kararlara karşı doğrudan temyiz yolu kapatılmıştır.

6100 sayılı HMK'deki yeni düzenleme ile getirilen istinaf kanun yolu, İlk Derece Mahkemesi ile temyiz incelemesi arasında, ikinci derece bir denetim mekanizması ve kanun yoludur.

6100 sayılı HMK'deki yeni düzenleme ile getirilen istinaf kanun yolu, İlk Derece Mahkemesi ile temyiz incelemesi arasında, ikinci derece bir denetim mekanizması ve kanun yoludur.

İstinaf Kanun yolu uygulamasında, İlk Derece Mahkemesi kararından sonra, karar önce istinaf denetimine tâbi tutulmakta, istinaf denetiminden sonra temyiz yolu açıksa temyize başvurulmaktadır. Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçmesiyle yargılama üç aşamalı hale gelmiştir. Önce İlk Derece Mahkemesinde ilk derece yargılaması yapılarak karar verilmekte, ardından Bölge Adliye Mahkemesinde istinaf incelemesi ile vakıa ve hukukilik denetimi yapılmakta, son olarak da Yargıtay’da temyiz incelemesine gidilmektedir.

Yeni sistemde temyiz edilen karar İlk Derece Mahkemesinin kararı değil, Bölge Adliye Mahkemesinin kararıdır. Artık İlk Derece Mahkemesi kararının doğrudan temyiz edilmesi mümkün değildir. İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı istinaf başvurusunda bulunulmaması halinde karar kesinleşmektedir.

6100 sayılı HMK'nin yargılama sitemine göre, İlk Derece Mahkemesinin kesin olmayan kararlarına karşı öncelikle istinaf yoluna başvurulmalıdır. Bölge Adliye Mahkemesince, istinaf başvurusu üzerine, tarafın istinaf başvurusunun usulden / esastan reddine karar verilebilir veya İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırarak yeniden hüküm kurulabilir. Bölge Adliye Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusu reddedilen tarafın ya da istinaf incelemesi sonucunda İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak yeni karar verilmesi halinde aleyhine karar verilen tarafın temyiz hakkı bulunmaktadır.

Taraflardan birisinin İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı istinaf başvurusunda bulunmaması halinde kamu düzenine aykırılık yok ise diğer taraf lehine usuli kazanılmış hak oluşacaktır. Karşı tarafın istinafı üzerine de Bölge Adliye Mahkemesince İlk Derece Mahkemesi kararının değiştirilmemesi halinde, istinaf etmeyenin temyize başvurması usulü müktesep hak ilkesine aykırı olacaktır. Zira, istinaf mahkemesinin elinin değmediği bir kararın temyiz incelemesi söz konusu olmaz ve olmamalıdır. Dolayısıyla tarafların istinaf incelemesinin kapsamı dışında bıraktığı hususlar, kendiliğinden temyiz incelemesinin de kapsamı dışında bırakılmış sayılır.

Kural olarak İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı istinaf başvurusunda bulunmayan tarafın Bölge Adliye Mahkemesi kararını temyiz hakkı bulunmamaktadır. Ancak ilk kararı istinaf etmeyen taraf, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından İlk Derece Mahkemesinin kararı kaldırılarak yeni bir karar verilmesi halinde bu yeni kararı temyiz edebilecektir. Diğer bir ifadeyle, istinaf başvurusunun reddi halinde Bölge Adliye Mahkemesi kararına karşı temyiz hakkı sadece istinaf başvurusu reddedilen tarafa ait olup, İlk Derece Mahkemesi kararını istinaf etmeyen tarafın temyiz hakkı bulunmamaktadır.

Somut uyuşmazlıkta, davacı taraf, İlk Derece Mahkemesi kararını istinaf etmemiş, ancak Bölge Adliye Mahkemesi kararını temyiz etmiştir.

Somut uyuşmazlıkta, davacı taraf, İlk Derece Mahkemesi kararını istinaf etmemiş, ancak Bölge Adliye Mahkemesi kararını temyiz etmiştir.

Yukarıda açıklandığı üzere; davacı taraf, İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı istinaf başvurusunda bulunmadığından ve aleyhine yeni bir karar verilmediğinden, Bölge Adliye Mahkemesi kararını müstakilen ya da katılma yoluyla temyiz hakkı bulunmamaktadır. Aksi düşüncede istinaf başvurusunda bulunmayan tarafa İlk Derece Mahkemesi kararını istinaf kanun yolunu atlayarak temyiz etme hakkı tanınmış olur ki, bu durum 6100 sayılı HMK ile hayata geçirilen üç kademeli yargılama sistemini iki kademeli yargılama sistemine dönüştürür ve istinafın devre dışı bırakılmasına yol açar.

Bu itibarla; İlk Derece Mahkemesi kararını istinaf etmeyen birleşen dosya davacısı ... vekilinin, Bölge Adliye Mahkemesinin kararını temyiz hakkı bulunmadığından, temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekmiştir.

2. Davacı ... vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince; tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, yapılan yargılama ve uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere, hukuki ilişkinin nitelendirilmesine göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı HMK'nin 370. maddesi uyarınca onanmasına karar verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle, birleşen dosya davacısı ... vekilinin temyiz dilekçesinin REDDİNE, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davacı ... vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı HMK'nin 370. maddesi uyarınca ONANMASINA, 59.30 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 21.40 TL'nin temyiz eden davacıdan alınmasına, peşin harcın istek halinde temyiz eden birleşen dosyanın davacısı ...'a iadesine, 25.10.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/3280, Karar No: 2008/4326, Tarih: 31.03.2008

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2008/3280 E.  ,  2008/4326 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 18.11.2005 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 24.10.2007 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı Hazine vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Tapulama sırasında 8471.20 m2 yüzölçümündeki 125 parsel sayılı taşınmaz mera olarak sınırlandırılmıştır.

Davacı, 125 parsel sayılı taşınmazın kültür taşınmazı olduğunu, üzerinde miras ve taksim yoluyla kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği bulunduğunu, mera sınırlandırmasının iptali ile adına tescilini istemiştir.

Davalı Hazine, 125 parselin civardaki taşınmazlara uygulanan vergi kaydındaki mera sınırı nedeniyle sınırlandırıldığını, meraların kazanılamayacağını, açılan davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, dava kabul edilmiştir.

Hükmü, davalı Hazine temyiz etmiştir.

4342 Sayılı Mera Kanununun 3.maddesinde yapılan tanıma göre, mera; hayvanların otlatılması, otundan yararlanılması için tahsis edilen yada kadimden beri bu amaçla kullanılan taşınmazlardır. Yasanın 4.maddesi hükmünce de, devletin hüküm ve tasarrufu altındaki meraların zamanaşımı zilyetliğiyle kazanılması ve sınırlarının daraltılması olanağı bulunmamaktadır.

Dosyada yer alan bilgi ve belgelerden; 125 sayılı taşınmazın 115 parsele uygulanan 21 numaralı vergi kaydının güneyinde mera okuduğundan miktar fazlası olarak bu niteliği ile sınırlandırıldığı, 115 parselin ise, 21 numaralı vergi kaydıyla ve vergi kayıt miktarı ile geçerli olmak üzere kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğiyle dava dışı kişiler adına tespit ve tescil edildiği anlaşılmaktadır. Diğer yandan, 120 parsel sayılı taşınmazda Sincan Asliye Hukuk Mahkemesinin 25.02.1956 tarih, 69-42 sayılı tescil ilamıyla hükmen tescil edilmiştir. Bu kaydın güney hududu da “… Hanım ..., kısmen ... ..., kısmen mera ile …” çevrilidir. Kısaca ifade etmek gerekirse, hem 115 parselin revizyonu 21 numaralı vergi kaydı, hem de tescil kararında bahsi geçen 120 parsel tapu kaydı çekişmeli taşınmaz yönünü mera olarak okumaktadır. Nitekim, taşınmazın sınırındaki 123, 124 ve 184 parsellerde mera olarak sınırlandırılmıştır. Davacının bu saptamanın aksini aynı biçimde delille kanıtlaması gerekeceğinden, davada tanık sözlerine değer verilemez. Az yukarıda sözü edildiği üzere meralar zamanaşımı zilyetliği ile kazanılamayacağından dava konusu 125 parselin revizyon kayıtlarında gösterildiği üzere mera olarak kabulü gerekir.

Mahkemece bu saptamalar bir yana bırakılarak, davanın reddi yerine, istem hüküm altına alındığından karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 31.03.2008 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/11255, Karar No: 2017/13009, Tarih: 28.09.2017

**3. Hukuk Dairesi         2017/11255 E.  ,  2017/13009 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (TİCARET)MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki istirdat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalı şirketler ile imzaladığı enerji tedarik sözleşmesi ile 7000117 abone numarası ile davalı ...Ş.'nin 2012 yılı ocak ayına kadar, diğer davalının dava tarihine kadar kendisine elektrik hizmeti sağladığını, kullanmakta olduğu elektrik enerjisine ilişkin olarak “kayıp-kaçak bedeli,” sayaç okuma bedeli”, “per.sat.hiz.bedeli”, “TRT payı”, “enerji fonu”, "iletim sistemi kullanım bedeli",“dağıtım bedeli”, bunların “KDV”si ile enerji tüketim bedeli dışında başka bir ad altında faturalara yansıtılan, geriye dönük 10 yıl içinde kendisinden haksız ve kanuna aykırı olarak tahakkuk ve tahsil edilen tüm bedellerin ödeme tarihinden itibaren hesaplanacak tiçari avans faizi ile birlikte fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 5.000-TL'sinin davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir

Davalı; yetki itirazı, yargı yolu itirazında bulunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; 6719 Sayılı Kanun'un 21. maddesi ile 6446 Sayılı Yasa'nın 17. maddesinde yapılan değişiklikle kayıp kaçak bedelinin alınabileceği yasal hale getirildiğinden, 6719 Sayılı Yasa'nın geçici 20. maddesi uyarınca da yasanın açılmış olan davalara da uygulanacağından yasa değişikliği nedeni ile davanın reddine karar verilmiş, hüküm taraf vekileri tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp - kaçak vb. bedellerin istirdadı istemine ilişkindir.

1-Savunma hakkı Anayasada güvence altına alınmış haklardandır. Buna göre herkes, meşru vasıta ve yollardan faydalanmak suretiyle yargı mercileri önünde davacı veya davalı olarak iddia, savunma ve adil yargılanma hakkına sahiptir. (1982 Anayasası m. 36)

Karar tarihinde yürürlükte bulunan HMK'nın 27.maddesi hükmüne göre, davanın tarafları, kendi hakları ile bağlantılı olarak hukuki dinlenilme hakkına sahiptirler. Bu hak; tarafların yargılama konusunda tam bilgi sahibi olmalarını, açıklama ve ispat hakkını eşit olarak kullanabilmelerini, yargı organlarının tarafların açıklamalarını dikkate alarak gereği gibi değerlendirme yapıp karar vermelerini zorunlu kılmaktadır. Bu bağlamda hakim, tarafları dinlemeden, açıklama ve ispat hakkını kullanmaları için onları kanuna uygun biçimde duruşmaya davet etmeden karar veremez. (YHGK 2009/52 E., 2009/105 K.)

Her ne kadar HMK'nın 320/1.maddesinde, basit yargılama usulüne tabi dava ve işlerde taraflar duruşmaya davet edilmeden dosya üzerinden karar vereceği belirtilmiş ise de; bunun ancak ön inceleme aşamasında ve mümkün olan hallerde olduğu belirtilerek uygulama alanı dar bir çerçeve ile belirlenmiştir.

Her ne kadar HMK'nın 320/1.maddesinde, basit yargılama usulüne tabi dava ve işlerde taraflar duruşmaya davet edilmeden dosya üzerinden karar vereceği belirtilmiş ise de; bunun ancak ön inceleme aşamasında ve mümkün olan hallerde olduğu belirtilerek uygulama alanı dar bir çerçeve ile belirlenmiştir.

HMK'nın 137. maddesinde; dilekçelerin karşılıklı verilmesinden sonra ön inceleme yapılacağı, ön incelemede dava şartlarının ve ilk itirazların inceleneceği, uyuşmazlık konularını tam olarak belirlenip, hazırlık işlemleri ile tarafların delillerini sunmaları ve delillerin toplanması için gereken işlemlerin yapılacağı, tarafların üzerinde serbestçe tasarruf edebileceği davalarda onların sulhe veya arabuluculuğa teşvik edileceği düzenlenmiştir. Bu bağlamda, ön inceleme tamamlanmadan ve gerekli kararlar alınmadan tahkikata geçilemez.

Dosya üzerinden karar verilmesi mümkün olan ön inceleme işlemleri, dava şartları ve ilk itirazlardır.Dava şartları ve ilk itirazlarda eksiklik yoksa diğer ön inceleme işlemleri için duruşma açılmalıdır. Dava şartları ve ilk itirazlar dışında ön inceleme işlemlerinin duruşmalı olarak incelenmesi, ön inceleme aşamasının tamamlanmasından sonra gerekli görülmesi halinde tarafların tahkikat için duruşmaya davet edilerek davanın esasına yönelik karar verilmesi gerekir.

2-Somut uyuşmazlıkta; davalının yetki itirazı, yargı yolu itirazı v.s ilk itirazları bulunduğu nazara alındığında; mahkemenin ön inceleme için taraflara tebligat çıkarılmadığı, dosya üzerinden karar verildiği görülmektedir. Öncelikle davalının ilk itirazları nakkında hüküm tesisi gerekirken; "Davacının davasının reddine" şeklinde karar verilmesi isabetsiz olup bozmayı gerektirmiştir .

Hal böyle olunca mahkemece; dosya üzerinden karar verilemeyen dava şartları ile ilk itirazlar hakkında karar verilmek ve diğer ön inceleme işlemlerini yapmak üzere tarafların ön inceleme duruşmasına davet edilmesi, ön inceleme duruşmasında gerekli usul işlemleri yapıldıktan sonra gerekli görülmesi halinde tahkikat duruşmasına geçilerek hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, tüm bu hususlar göz ardı edilmek suretiyle tarafların hukuki dinlenilme hakkı ihlal edilerek yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı görülmüş, bu husus bozmayı gerektirmiştir.

3-Bozma nedenine göre tarafların diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci ve ikinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davacı yararına BOZULMASINA, üçüncü bentte açıklanan nedenlerle tarafların diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek olmadığna, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440.maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 28.09.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4314, Karar No: 2012/3674, Tarih: 09.02.2012

**8. Ceza Dairesi         2010/4314 E.  ,  2012/3674 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Sonradan değiştirilmesini önlemek, delil olma niteliğini ve güveni sağlamak için hükme esas alınan soruşturma evrakını ilgilendiren belge örneklerinin, Cumhuriyet Başsavcılıkları ile Adli Yargı İlk Derece Ceza Mahkemeleri Kalem Hizmet- lerinin Yürütülmesine Dair Yönetmelik’in 26. maddesi uyarınca onaylanmış olması gerektiği gözetilmeden, onaysız belge fotokopilerine dayanılarak yazılı şekilde karar verilmesi,

2- Suça konu muştanın 6136 sayılı Yasa kapsamında olup olmadığı konu- sunda yöntemine uygun olarak bilirkişi incelemesi yaptırılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş oldu- ğundan hükmün bu sebeblerden dolayı sair yönleri incelenmeksizin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gere- ğince (BOZULMASINA), 09.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15147, Karar No: 2015/20359, Tarih: 11.06.2015

**22. Hukuk Dairesi         2015/15147 E.  ,  2015/20359 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı-karşı davalı, cezai şart, ihbar tazminatı, fazla mesai, yıllık izin ücreti ile ücret alacaklarının ödetilmesine, davalı-karşı davacı ise fazla mesai, ücret ile yıllık izin ücreti alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, her iki davanın da kabulüne karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı-karşı davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı- karşı davalı vekili, davalının hemşire olarak belirli süreli iş sözleşmesi ile davalı işyerinde çalıştığını, sözleşmenin süresi bitmeden davalının işten ayrıldığını, sözleşmenin 7. maddesine göre davalının cezai şart ödemesi gerektiğini, bu talebin kabul edilmemesi halinde ise terditli olarak ihbar tazminatı alacağının ödetilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı- karşı davacı vekili, müvekkilinin, fazla mesai alacağının ödenmemesi nedeniyle iş sözleşmesini haklı sebeple feshettiğini, sözleşmenin aslında belirsiz süreli olduğunu ileri sürerek davanın reddini ve karşı davası ile de ödenmeyen fazla mesai, yıllık izin ve ücret alacaklarının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, dava ve karşı davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı, davacı- karşı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacı-karşı davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı-karşı davalı ...'nin 2547 sayılı Kanun'un 56/a-b. maddesi yollaması ile Harçlar Kanunu'nun 13/j. maddesi uyarınca harçtan muaf olduğu dikkate alınmaksızın, davalı hakkında ilam harcına hükmedilmesi hatalı ise de, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hükmün 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 438/7. maddesi uyarınca aşağıda belirtilen şekilde düzeltilerek onanması uygun bulunmuştur.

Sonuç:

Temyiz olunan kararda, hüküm fıkrasında yer alan “Alınması gereken 254,89 TL harçtan peşin alınan 24,50 TL ile ıslah harcı olarak yatırılan 72,40 TL'nin mahsubu ile bakiye 157,99 TL harcın davacı-karşı davalıdan alınarak hazineye gelir kaydına" rakam ve sözcüklerinin çıkarılarak yerine, “Davalı ... harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına” sözcüklerinin yazılmasına ve hükmün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 11.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/7301, Karar No: 2011/8455, Tarih: 11.07.2011

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2011/7301 E.  ,  2011/8455 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece yapılan araştırma ve inceleme ile alınan bilirkişi raporu hükme yeterli değildir.

Şöyle ki;

1-Yargıtay’ın yerleşmiş uygulamalarına göre, kapama karışık meyve bahçelerinin ağaçların cinslerine göre İlçe Tarım Müdürlüğünden getirtilecek olan dekar başına ortalama verim, üretim maliyeti ve toptan satış fiyatı resmi verileri esas alınmak suretiyle elde edilebilecek net gelir üzerinden değerinin belirlenmesi gerekirken ağaç başına veriler üzerinden ve gider kalemlerini tek tek açıklayan veri cetveli getirtilmeden hesaplama yapan bilirkişi raporuna göre hüküm kurulması,

2-Davacı idare harçtan muaf olmadığı halde harç alınmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Mahkemece, geri çevirme kararı üzerine İlçe Tarım Müdürlüğünün dosyaya konulan ve dava konusu taşınmazın zemini üzerinde bulunan meyve ağaçlarının dekar başına ortalama verim, üretim maliyeti (kira sermaye faizi, genel idari giderler, ürün sigortası gibi giderler ayrık tutulmak üzere) veri cetvelini esas alır biçimde ek rapor alınmalı, raporun resmi verilere uygunluğu da denetlendikten sonra 2. bozma nedeni de dikkate alınıp usuli kazanılmış haklar da gözetilerek karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 11.07.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.