muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/22112, Karar No: 2014/13951, Tarih: 10.07.2014

4- Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 08/06/2010 tarihli ve 2010/11-98, 143 sayılı kararında da belirtildiği gibi, 5237 sayılı TCK'nın 43/1. maddesinde bulunan, “ değişik zamanlarda” ifadesi nedeniyle, zincirleme suç hükümlerinin uygulanabilmesi için, suçların değişik zamanlarda işlenmesi gerekli olup, somut olayda, sanık E.. F..'nın söz konusu sahte vize işlemlerini farklı zamanlarda yaptığına dair delil bulunmaması ve sanık yönünden teselsül şartlarının oluşmadığının anlaşılması karşısında, sanığa resmi belgede sahtecilik suçundan verilen cezanın TCK'nın 43. maddesi uyarınca artırılması suretiyle fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 10.07.2014 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/7282, Karar No: 2008/6251, Tarih: 21.04.2008

**21. Hukuk Dairesi         2008/7282 E.  ,  2008/6251 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa 4. İş Mahkemesi

TARİHİ : 12/12/2007
Yargıtay — Esas No: 2022/13162, Karar No: 2023/1069, Tarih: 22.02.2023

**12. Hukuk Dairesi         2022/13162 E.  ,  2023/1069 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 15. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki itirazın kaldırılması ve tahliye yargılamasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın borçlu vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı borçlu vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı alacaklı vekili; taraflar arasında noter huzurunda yapılan sözleşmede kira bedelinde her yıl tefe - tüfe enflasyon artış oranında bir kira artışı yapılmasının kararlaştırıldığını, 08.05.2009 tarihinde 3.650 TL olarak belirlenen kira ücretinini (TÜİK) verilerine göre 2010 yılında 3.982,14 TL, 2011 yılında 4.267,76 TL, 2012 yılında 4.621,15 TL, 2013 yılında 4.922,20 TL, 2014 yılında 5.397,49 TL, 2015 yılında 5.834,31 TL, 2016 yılında 6.128,34 TL, 2017 yılında 6.947,26 TL 2018 yılında ise 7.791,15 TL aylık kira bedeline ulaşıldığını, ancak davalının eksik kira ödemesi nedeniyle alacağının biriktiğini ve bunun

tahsili için takip başlattığını, ancak davalının kira borcuna itirazı nedeniyle takibin durduğunu belirterek itirazın kaldırılmasına, tahliyesine ve icra inkar tazminatına hükmedilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı borçlu vekili; müvekkilinin kiracı olarak taşınmazın kirasını düzenli olarak ödediğini, ödemeleri bazen banka kanalıyla ancak çoğunlukla davacının her ayın ilk haftası dava konusu taşınmaza gelerek elden verilmek suretiyle ödediğini, aylık kira bedellerini kabul etmediklerini, ayrıca davacının hangi aylara ilişkin kiraların ödenmediğini belirtilmesi gerektiğini, 10 yıl boyunca kiranın ödenmemesinin hayatın olağan akışına aykırı olduğunu, bu süreçte fuzuli işgal edildiğine ve ödeme yapılmadığına ilişkin bir talebin de olmadığını belirterek davanın reddini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; "ispat yükü üzerinde olan davalı borçlunun, yargılama esnasında takip konusu borcu usulüne uygun belgeler ile ödediğini ispat etmemiş olduğundan, 2004 sayılı İİK'nın 269/c. maddesinde yer alan delillerden herhangi birini mahkememize sunmadığı, dolayısıyla iddiasını kanıtlayamadığı anlaşıldığından davanın kabulü gerekmiştir." gerekçesi ile davanın kabulüne, borçlu tarafından yapılan itirazın kaldırılmasına, davalının, takip konusu asıl alacak miktarının %20'si tutarında tazminata mahkum edilmesine, taşınmazdan tahliyesine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı borçlu vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı borçlu vekili; sözleşmede kiracının sadece davalı değil ... da olması nedeniyle, davalıdan ancak kira bedelinin 1/2 sinin talep edilebileceğini, bilirkişi raporunun kabul edilemeyeceğini, mahkemece kira hukukunun kendine özgü kuralları uygulanmadığını, borcunun bulunmadığını, müvekkilinin davacıya ait ... Bankası ... Şubesi kayıtlarından da anlaşılacağı üzere 2009-2010-2011 yıllarında aylık kira bedeli olarak 3.650 TL tutarın yatırıldığı, artış hükümlerinin uygulanmadığını, kira sözleşmesine konu olan 3 yıllık sürenin bitiminde taraflarca ayrıca bir düzenleme kararlaştırılmadığı ve kira kanunundan kaynaklı yasal yeni bir ihtarname keşide edilmediğini, buna göre kira sözleşmesinin aynı şartlarda yenilendiğinin kabul edildiğini, buna göre davacı tarafından kira alacağına artış uygulanmak suretiyle talepte bulunulmasının yersiz olduğu gibi bilirkişinin artırım uygulayarak rapor tanziminin de kabul edilebilir olmadığını, kira sözleşmesinin içeriğine göre müvekkili ile birlikte dava dışı ...'ın da sözleşmenin kiracısı olduğunu ve bu hususun davacı tarafından da kabul edildiğini, kira hukuku ilkelerine göre kira sözleşmesinde müşterek müteselsil sorumluluk kaydı yoksa kiracı sayısına göre herbir kiracının kendi payı oranına göre sorumlu olması gerektiğini, tahliye talebi söz konusu olduğunu, dava açılmadan önce tahliye gerçekleşmiş olup dava konusuz kaldığını, mahkemece bu konuda konusuz kalan davanın haksız surette açılmış olması nedeniyle reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde kabul kararı verilmiş olmasının da hatalı olduğunu, müvekkil yararına vekalet ücretine hükmedilmesine engel olduğunu, müvekkilinin itirazının makul ve yasal nedenlere dayanmış olması kötü niyetli olmaması ve dava konusu alacağın yargılamayı gerektirmesi

ile mahkemece alacağın varlığı konusunda bilirkişi raporuna başvurulmuş olması gözetildiğinde icra inkar tazminatına karar verilemeyeceğini, kararın bu yönüyle de kaldırılması gerektiğini bildirerek istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

ile mahkemece alacağın varlığı konusunda bilirkişi raporuna başvurulmuş olması gözetildiğinde icra inkar tazminatına karar verilemeyeceğini, kararın bu yönüyle de kaldırılması gerektiğini bildirerek istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; " davalı kiracı icra takibine konu kiracılık ilişkisine açıkça itiraz etmediğinden takipteki kira sözleşmesi ve kiracılık ilişkisi kesinleşmiştir. Her ne kadar; kira sözleşmesinde ...'ın da kiracı olduğu kararlaştırılmış, ise de; sözleşmede davalı ...'ın imzasının olmadığı görüldüğünden davalının tek başına kiracı olduğunun kabulü gerekir. İİK'nın 63. maddesi gereğince, borçlu kiracı icra takibine yaptığı itirazı ile bağlı olup, İcra Mahkemesinde yapılan yargılama aşamasında itirazını değiştiremez ve genişletemez. Bu durumda İİK’nın 269/c maddesi uyarınca davalı kiracının takip konusu borcu ödediğini veya sair bir sebeple istenemeyeceğini noterlikçe re’sen tanzim veya imzası tasdik edilmiş veya alacaklı tarafından ikrar olunmuş bir belge yahut resmi dairelerin veya yetkili makamların yetkileri dahilinde ve usulüne göre verdikleri bir makbuz veya vesika ile ispat etmesi gerekir. Davalı kiracı takip konusu kira bedellerini ödediğine ilişkin yasal ödeme belgesi sunmamıştır. Bu nedenle; noterde düzenlenmiş kira sözleşmesine göre; davalı kiracının, talep konusu kira bedellerinin tamamını ödediğini İİK'nın 68. maddesinde sayılan belgelerle kanıtlayamadığından, kira sözleşmesindeki artırım oranına uygun ödeme yapmayan davalı borçlu kiracı temerrüde düştüğünden artırım oranı dahilinde dosya kapsamına uygun, denetime elverişli, bilirkişi raporu esas alınarak, ödenmeyen kira alacağı üzerinden davalı hakkında açılan davanın kabulüne karar verilmesinde ve asıl alacak likit olduğundan asıl alacak üzerinden %20 icra tazminatına karar verilmiş olması usul ve yasaya uygun bulunduğu"

gerekçesi ile davalının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı borçlu vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı borçlu vekili tarafından; istinaf dilekçesindeki hususlar tekrar edilerek kararın bozulması talep edilmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, kira alacağına dayalı ilamsız icra takibinde itirazın kaldırılması ve tahliye istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

İİK’nın 63, 269, 269/c maddeleri

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, takibin noterlikçe imzası tasdik edilmiş kira sözleşmesine müstenit

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, kira alacağına dayalı ilamsız icra takibinde itirazın kaldırılması ve tahliye istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

İİK’nın 63, 269, 269/c maddeleri

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, takibin noterlikçe imzası tasdik edilmiş kira sözleşmesine müstenit

olmasına ayrıca akde ve sözleşmedeki imzaya aylık kira miktarına açıkça karşı çıkılmamış olmasına, icra müdürlüğüne yapılan itirazda borcun bulunmadığının bildirilmesine, bu itiraz sebebinin ise İİK'nın 269/c-1 maddesinde sayılan belgelerle kanıtlanamamış bulunmasına göre yerinde olup davalı borçlu vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 2004 sayılı Kanun'un 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Alınması gereken 179,90 TL temyiz harcından, evvelce alınan harç varsa mahsubu ile eksik harcın temyiz edenden tahsiline,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

22.02.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5035, Karar No: 2016/15340, Tarih: 03.10.2016

**18. Ceza Dairesi         2016/5035 E.  ,  2016/15340 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : İmar kirliliğine neden olma, görevi kötüye kullanma

HÜKÜMLER : Beraat

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi, kararın niteliği ile suç tarihine göre ve müşteki ... Belediye Başkanlığı, duruşmalardan haberdar edilip kamu davasına katılma olanağı sağlanmamış ise de, temyiz dilekçesinin içeriği ile CMK’nın 237/2. maddesi uyarınca müşteki ... Belediye Başkanlığı'nın davaya katılmasına karar verilerek ve temyizin kapsamının sanıklar ... ve ... hakkında verilen beraat kararlarına yönelik olduğu belirlenerek dosya görüşüldü:

1- Katılan ... vekilinin sanık ... hakkında imar kirliliğine neden olma suçundan verilen beraat kararına ve katılan ... Belediye Başkanlığı vekilinin sanık ... hakkında görevi kötüye kullanma suçundan verilen beraat kararına yönelik temyiz taleplerinin incelenmesinde;

Sanık ... hakkındaki imar kirliliğine neden olma suçundan katılan ...'nın ve sanık ... hakkındaki görevi kötüye kullanma suçundan katılan ... Belediye Başkanlığının doğrudan zarar görmedikleri ve davaya temyize yetkileri bulunmadığı anlaşıldığından, 5271 sayılı CMK’nın 298. maddesi uyarınca tebliğnamedeki isteme uygun olarak, TEMYİZ İSTEKLERİNİN REDDİNE,

2- Katılan ... vekilinin sanık ... hakkında görevi kötüye kullanma suçundan verilen beraat kararına ve katılan ... Belediye Başkanlığı vekilinin sanık ... hakkında imar kirliliğine neden olma suçundan verilen beraat kararına yönelik temyiz taleplerine gelince;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede:

Eylemlere ve yükletilen suçlara yönelik katılanlar ... vekili ile ... Belediye Başkanlığı vekilinin temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden , tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA, 03/10/2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/4981, Karar No: 2008/387, Tarih: 24.01.2008

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2006/4981 E.  ,  2008/387 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün duruşmalı olarak temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen günde davacı vekili avukat .... Davalı vekili avukat ... ’un göndermiş olduğu rapor usule uygun olmadığından mazereti kabul edilmedi. Temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan davacı avukatı dinlendikten sonra vaktin darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması başka güne bırakılmıştı. Bu kere dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği konuşulup düşünüldü

K A R A R

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde olmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 550,00 YTL duruşma vekâlet ücretinin davalıdan alınarak duruşmada vekille temsil edilen davacıya verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 367,80 YTL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 24.01.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/30991, Karar No: 2017/7287, Tarih: 26.09.2017

**19. Ceza Dairesi         2015/30991 E.  ,  2017/7287 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanıklar hakkında ticareti terk hükümlerine muhalefet etmek suçundan cezalandırılması için icra takip dosyaları delil gösterilmek suretiyle ayrı ayrı dilekçeler ile şikayette bulunulmuş; Çerkezköy İcra Ceza Mahkemesinin 2013/697 esas, 2014/411 karar ve 2013/700 esas, 2014/412 karar sayılı dosyalarından sanıkların mahkûmiyetine karar verildiği, mahkemece aynı alacaklı tarafından aynı borçlu hakkında birden fazla icra takibi başlatılsa dahi suçun sübutu halinde tek eylemden dolayı ticareti terk suçundan dolayı sanıkların bir kez cezalandırılmasının mümkün olması karşısında dosyaların birleştirilerek (eski esas nolu dosya üzerinden) yargılamanın yapılması ve sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının tayin ve takdiri gerekirken tek suçtan dolayı ayrı dosyalardan yargılama yapılarak yazılı şekilde karar verilmesi

Kabule göre de;

1-Borçlu şirketin kayıtlı olduğu İstanbul Ticaret Sicil Müdürlüğünden gelen 3.5.2014 tarih ve 34699 sayılı yazıda şirket yetkilisi olarak sanık ... yer almadığı diğer sanıkların münferiden yetkili oldukları belirtilmesi karşısında, suç tarihi itibariyle şirket yetkililerinin kimler olduğunun çelişkiye sebep vermeyecek şekilde tespit edilmeden, borçlu şirketin kayıtlı olduğu Vergi Dairesi Müdürlüğünden başka bir adreste de faaliyetine devam edip etmediğinin belirlenmesi için şikayet tarihi itibariyle en son beyanname örnekleri getirtilip mükellefiyetlerinin devam edip etmediği araştırılmadan eksik kovuşturma ile yazılı şekilde kararı verilmesi,

2- Dava ve cezanın İİK'nın 354. maddesinde yazılı sebeplerden düşeceğinin kararda belirtilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2- Dava ve cezanın İİK'nın 354. maddesinde yazılı sebeplerden düşeceğinin kararda belirtilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

3-02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaşma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaşmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanıkların temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 26/09/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4761, Karar No: 2021/762, Tarih: 02.02.2021

**8. Hukuk Dairesi         2020/4761 E.  ,  2021/762 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Muhdesatın Tespiti

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kısmen kabulüne ve kısmen reddine karar verilmiş olup hükmün davacı vekili ile davalılardan ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Davacı vekili, vekil edeninin; yaşamış olduğu iktisadi krizler ve icra takipleri nedeniyle adına kayıtlı 46 parsel sayılı taşınmazı eşi olan muris ...’a devrettiğini, muris ...’ın 1996 yılında vefat ettiğini, murisin vefatından sonra vekil edeninin muhtelif tarihlerde dava konusu taşınmazda dava dilekçesinde belirtilen zorunlu ve faydalı masrafları yaptığını, sözkonusu taşınmazın bitişiğinde bulunan 237 m2’lik arsanın vekil edeni tarafından satın alındığını, imar uygulaması neticesinde bu taşınmazın yine muris ... adına kayıtlı olan 6 parsel sayılı taşınmaza dahil edildiğini açıklayarak, 46 parsel sayılı taşınmazda bulunan muhdesatın vekil edenine aidiyetinin tespitiyle, 6 parsel sayılı taşınmazın 237 m2’lik kısmının vekil edeni tarafından satın alındığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Davalılardan ... vekili, taşınmaz üzerindeki yapıların tüm kardeşler tarafından birlikte yapıldığını, davacı tarafından aidiyetinin tespiti istenen şeylerin taşınabilir olmasından dolayı mütemmim cüz olarak değerlendirilemeyeceğini, aidiyetinin tespiti istenen ağaçların bu davanın konusu olamayacağını beyanla davanın reddini savunmuş, davalılardan ..., muhdesatları davacının yaptığını, dava konusu edilen 237 m2 bölümü davacının satın aldığını beyan ederek, açılan davayı kabul etmiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne, inşaat ve ziraat bilirkişilerinin 16.09.2015 havale tarihli raporlarında ayrıntılı dökümü yapılan imalatların davacı tarafından yapıldığının ve aynı raporda belirtilen muhdesatın (ağaçların) davacıya aidiyetinin tespitine, 6 parselin 237 m2’sinin davacı tarafından alındığının tespiti isteminin reddine, 16.09.2015 tarihli bilirkişi raporunun karara eklenmesine karar verilmesi üzerine; hüküm, davacı vekili ile davalılardan ... vekili tarafından süresinde temyiz edilmiştir.

1.Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına, mevcut deliller Mahkemece takdir edilerek karar verildiğine ve takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına göre davacı vekilinin tüm, davalılardan ... vekilinin ise aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2.Dava, muhdesatın tespiti isteğine ilişkindir.

Mahkemece, hükme esas alınan 16.9.2015 tarihli bilirkişi raporunda belirtilen ağaçların davacı tarafından meydana getirildiğinin tespitinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

2.Dava, muhdesatın tespiti isteğine ilişkindir.

Mahkemece, hükme esas alınan 16.9.2015 tarihli bilirkişi raporunda belirtilen ağaçların davacı tarafından meydana getirildiğinin tespitinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Ancak, bilindiği üzere; taşınmaz üzerine daha önce mevcut bir muhdesata yeni bölümler ilave edilmesi, muhdesatın tamamlanması veya mevcut muhdesatın bakım ve onarımının yaptırılması bağımsız bir muhdesat meydana getirme niteliğinde olmayıp mevcut muhdesatın daha kullanılır hale gelmesini, bir başka deyişle muhdesattan sağlanacak faydanın artmasını sağlayan işlerdir. Bu işler için harcanan giderler de muhdesatın değerini artıran faydalı ve zorunlu giderlerdendir. İyileştirici nitelikteki giderleri tek başına karşılayan taşınmaz maliki ya da maliklerinin koşullarının varlığı halinde bu giderlerden paylarına düşen kısmını TBK'nin 77. ve onu izleyen maddeleri hükmüne ve sebepsiz zenginleşme kurallarına göre açacağı eda nitelikli bir alacak davası ile taşınmazın diğer maliklerinden isteyebileceği kuşkusuzdur. İyileştirme giderlerini yapan malik ya da maliklerin, taşınmazın ortaklığının giderilerek satılması ve muhdesattan yararlanmalarının son bulması ile istenebilir hale gelecek bu giderler için eda nitelikli alacak davası açma hakkı mevcut iken önceden bu iyileştirme giderlerinin tespitini dava etmekte hukuki yararı bulunduğundan söz edilemez. Ayrıca, muhdesatın, mütemmim cüz niteliğinde olması, bir başka deyişle geçici ve taşınabilir olmaması ve taşınmaza sıkı sıkıya bağlı bulunması gerekir.

Bu açıklamalar çerçevesinde değerlendirildiğinde, Mahkemece davacı tarafından meydana getirildiğinin kabulüne karar verilen, inşaat ve ziraat bilirkişilerinin 16.09.2015 havale tarihli raporunda ayrıntılı dökümü yapılan, ağaçlar dışında kalan imalatlar, iyileştirme gideri olduğu gibi, bir kısmı da taşınabilir eşya olup muhdesat niteliğinde değildir.

Hal böyle olunca, 16.9.2015 tarihli bilirkişi raporunda tespiti yapılan ağaçlar dışındaki taleplerin reddine karar verilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesi doğru olmamıştır.

Kabule göre ise; davacı tarafından yetiştirildiği kabul edilen ağaçların, cins, yaş ve adet olarak hükümde belirtilmesi gerekirken, hükme esas alınan 16.9.2015 tarihli raporun hükmün eki sayılması ile yetinilmesi doğru olmayıp, bu haliyle hükmün infaza elverişli olduğundan sözedilmesi de mümkün değildir.