muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/8671, Karar No: 2012/14552, Tarih: 28.09.2012

2- Ancak, dava dilekçesinde başlangıç tarihi belirtilmeksizin faiz talep edilmiş olup, mahkemece, dava tarihinden itibaren faize karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde 23.04.2010 tarihinden itibaren faize hükmedilmesi doğru olmayıp kararın bu nedenle bozulması gerekirse de, yapılan yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden HUMK.nun 438/7. maddesi uyarınca hükmün, aşağıda yazılı olduğu şekilde düzeltilerek onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda (1) nolu bentte açıklanan nedenle, davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenle, temyiz itirazının kabulü ile kararın (HÜKÜM) bölümünün 1. paragrafında yer alan “23.04.2010 tarihinden” ibaresinin hükümden çıkarılarak yerine “dava tarihinden” ibaresinin yazılmasına, hükmün düzeltilmiş bu haliyle ONANMASINA, takdir olunan 900,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 28/09/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14909, Karar No: 2014/867, Tarih: 23.01.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/14909 E.  ,  2014/867 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 7. İş Mahkemesi

TARİHİ : 14/06/2013

NUMARASI : 2010/586-2013/615

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi .... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Davacı, davalı kooperatifin inşaat işyerinde, davalı kooperatifin bir kısım işlerini yüklenen diğer davalı (taşeron) ...-Ankara Ltd.Şti'nin işçisi olarak 02.05.2009-26.01.2010 tarihleri arasında kış dönemlerinde ara vermek suretiyle çalıştığı halde, Kuruma bildirilmeyen sigortalı çalışmalarının tespitini istemiştir..

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş ise de, bu sonuca eksik araştırma ve inceleme ile gidilmiştir.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasa'nın 79/10. ve 5510 sayılı Yasa'nın 86/9. maddeleri bu tip hizmet tespiti davaları için özel bir ispat yöntemi öngörmemiş ise de davanın niteliği kamu düzenini ilgilendirdiği ve bu nedenle özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi gerektiği Yargıtay'ın ve giderek Dairemizin yerleşmiş  içtihadı gereğidir. Kimi ayrık durumlar dışında, resmi belge veya yazılı delillerin bulunması, sigortalı sayılması gereken sürelerin saptanmasında güçlü delil olmaları itibariyle sonuca etkili olur. Ne var ki bu tür kanıtlar salt bu nedene dayanarak istemin reddine neden olmaz; aksi durumun ispatı olanaklıdır. Somut bilgilere dayanması inandırıcı olmaları koşuluyla, Kuruma   bildirilen dönem bordro tanıkları ve komşu işyerinin kayıtlı  çalışanları gibi kişilerin bilgileri ve bunları destekleyen diğer kanıtlarla dahi sonuca gitmek mümkündür.

Mahkemenin bu tür davaların kişilerin sosyal güvenliğine ilişkin olması ve kamu düzenini ilgilendirdiğini göz önünde tutarak gerektiğinde; doğrudan soruşturmayı genişletmek suretiyle ve olabildiğince delilleri toplaması gerekmektedir. Bu yön, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 16.9.1999 gün 1999/21-510-527, 30.6.1999 gün 1999/21-549-555, 5.2.2003 gün 2003/21-35-64, 15.10.2003 gün 2003/21-634-572, 3.11.2004 gün 2004/21-480-579 ve 2004/21-479-578, 10.11.2004 gün 2004/21-538 ve 1.12.2004 gün 2004/21-629 sayılı kararlarında da vurgulanmıştır.

Yukarıda açıklanan hususlar, yeterli ve gerekli bir araştırmayla ve deliller hep birlikte değerlendirilerek aydınlığa kavuşturulduktan sonra, o çalışmanın sigortalı çalışma niteliğinde olup olmadığı ya da ne zaman bu niteliğe kavuştuğu yönü üzerinde durulmalı ve çalışmayı kapsama alan yasanın yürürlük tarihinden sonraki dönem için hizmetin tespitine karar verilmelidir.

Yukarıda açıklanan hususlar, yeterli ve gerekli bir araştırmayla ve deliller hep birlikte değerlendirilerek aydınlığa kavuşturulduktan sonra, o çalışmanın sigortalı çalışma niteliğinde olup olmadığı ya da ne zaman bu niteliğe kavuştuğu yönü üzerinde durulmalı ve çalışmayı kapsama alan yasanın yürürlük tarihinden sonraki dönem için hizmetin tespitine karar verilmelidir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, davacının davalı işverenlere ait inşaat işyerinden SGK'na bildirilen sigortalı çalışmalarının 18.08.2009-05.04.2010 tarihleri arasında olduğu, 17.11.2009-30.11.2009 tarihleri arasında dava dışı bir işyerinden bildirilmiş çakışan çalışmasının bulunduğu, davacının çalıştığını iddia ettiği işyerinin ....-Ankara Ltd. Şti adına 08.11.2008 tarihi itibariyle 506 sayılı yasa kapsamına alındığı, mahkemece somut delillerle kanıtlanamayan davanın reddine karar verildiği, ancak bordrolarda kayıtlı davacı tanıklarının, davacının çalışmasını doğruladıkları, davalı tanıklarının ise bu beyanlarla çeliştiği anlaşılmaktadır.

Yapılacak iş; yukarıda belirtildiği gibi, somut bilgilere dayanması, inandırıcı olmaları koşuluyla, Kuruma   bildirilen dönem bordro tanıkları ve komşu işyerinin kayıtlı çalışanları gibi kişilerin bilgileri ve bunları destekleyen diğer kanıtlarla dahi sonuca gitmenin mümkün olduğu ve somut olayda bordro tanıklarının da davacının çalıştığını doğrulayan anlatımlarının bulunduğu gözden uzak tutulmadan, gerekirse, davacının tesbitini istediği sürelere ilişkin işverence SGK'na verilmiş dönem bordrolarında kayıtlı tarafsız diğer tanıklar da saptanarak bunların bilgilerine başvurmak, bordolarda adı geçen kişilerin adreslerinin tespit edilememesi veya beyanları ile yetinilmediği takdirde, Sosyal Güvenlik Kurumu, zabıta, maliye, meslek odası aracılığı ve muhtarlık marifetiyle işyerine o tarihte komşu olan diğer işyerlerinde uyuşmazlık konusu dönemde çalıştığı tespit edilen kayıtlı komşu işyeri çalışanları; yoksa işyeri sahipleri araştırılıp tesbit edilerek çalışmanın niteliği ile gerçek bir çalışma olup olmadığı yönünde yöntemince beyanlarını almak ve gerçek çalışma olgusunu somut ve inandırıcı bilgilere dayalı şekilde kanıtladıktan sonra sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözönünde tutulmaksızın eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 23/01/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/24395, Karar No: 2014/10224, Tarih: 27.05.2014

**11. Ceza Dairesi         2012/24395 E.  ,  2014/10224 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Defter ve belge ibraz etmemek, muhteviyatı itibariyle yanıltıcı belge kullanmak

HÜKÜM : Sanığın her iki suçtan ayrı ayrı mahkumiyetine

I- Sanık hakkında “defter ve belge ibraz etmemek” suçundan kurulan hükme yönelik müdafiinin temyiz itirazlarının yapılan incelemesinde;

Adli sicil kaydına göre tekerrüre esas geçmiş hükümlülüğü bulunan sanık hakkında TCK'nun 58. maddesinin uygulanmaması isabetsizliği aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin olunmuş, cezayı azaltıcı sebep bulunmadığı takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, hükmün açıklanmasının geri bırakılmama gerekçeleri gösterilmiş ve incelenen dosyaya göre verilen hükümde eleştiri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin suçun sübutuna yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

II- Sanık hakkında "2004 takvim yılında muhteviyatı itibariyle yanıltıcı belge kullanmak" suçundan kurulan hükme yönelik müdafiinin temyiz itirazlarına gelince;

5271 sayılı CMK'nun 225. maddesi uyarınca hükmün konusu, duruşmanın neticesine göre iddianamede gösterilen fiilden ibaret olup, kamu davasının vergi suçu raporuna ve mütalaaya uygun olarak “2004 takvim yılında sahte fatura kullanmak" suçundan açıldığı gözetilmeden, dava konusu yapılmayan "2004 takvim yılında muhteviyatı itibariyle yanıltıcı belge kullanmak" suçundan mahkumiyet kararı verilmesi yasaya aykırı ise de;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “2004 takvim yılında sahte fatura kullanmak" suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve sanık lehine olan 765 sayılı TCK'nun 102/4, 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, aynı Yasanın 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki

kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK'nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK'nun 223/8. maddeleri gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE, 27.05.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/3829, Karar No: 2022/5988, Tarih: 17.10.2022

**7. Hukuk Dairesi         2022/3829 E.  ,  2022/5988 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

İLK DERECE

MAHKEMESİ : Samsun 4. Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalı aleyhine 23/05/2017 tarihinde verilen dilekçeyle mirasta denkleştirme talep edilmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 12/03/2019 tarihli hükmün istinaf yoluyla incelenmesi davacılar vekili tarafından talep edilmiştir. Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesince davacılar vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine dair verilen kararın davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içeriğindeki tüm kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü.

KARAR

1.DAVA

1.1. Davacılar vekili, 04.12.2015 tarihinde ölen tarafların mirasbırakanı ...’ın Türkiye’den ev almak istediğini, ev almasına yardım edeceği yönündeki inancı ile davalıya saklaması için 35.000 Euro parasını elden teslim ettiğini, davalının mirasbırakandan aldığı parayı Akbank (Samsun) Mecidiyeköy Şubesinde 2013 yılının Kasım ayında kendi adına banka hesabına yatırdığını, 35.000 Euro’nun hesap açılış tarihinden dava tarihine kadar olan faiz getirileri ile birlikte yasal faizi de hesaplanarak davalıdan tahsili ile müvekkillerine miras payları oranında ödenmesini istemiştir.

2.CEVAP

2.1. Davalı vekili, mirasbırakanın çok sancılı bir boşanma süreci geçirdiğini, bu süreçte mirasbırakanın davalının yanında kaldığını, davalının mirasbırakana destek olduğunu, davacıların ise mirasbırakana hiç destek olmadıkları gibi kendi yanlarında kaldığı dönemlerde de mirasbırakana kötü davrandıklarını, belirtilen nedenlerle mirasbırakanın davalıya güvendiğini, bu güveninden dolayı mirasbırakanın ölümünden sonra adına bağış ve hayır işleri yapılması şartıyla 30.000 Euro’yu davalıya hibe ettiğini, davalının da bu parayı mirasbırakanın arzusu doğrultusunda hayır işlerinde kullandığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

3. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

3.1. İlk derece mahkemesi, davanın reddine karar vermiştir.

4. BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

4.1.Hükmün istinaf yolu ile incelenmesi davacılar vekili tarafından talep edilmiştir.

4.2.Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi'nce istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

5. TEMYİZ

5.1. Davacılar vekili, kararı temyiz etmiştir.

5.2 Temyiz Nedenleri

3. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

3.1. İlk derece mahkemesi, davanın reddine karar vermiştir.

4. BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

4.1.Hükmün istinaf yolu ile incelenmesi davacılar vekili tarafından talep edilmiştir.

4.2.Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi'nce istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

5. TEMYİZ

5.1. Davacılar vekili, kararı temyiz etmiştir.

5.2 Temyiz Nedenleri

5.2.1. Davacılar vekili, davalının 35.000 Euronun kendisine verildiğini kabul ettiğini ancak verilme nedeni hakkında gerçeğe aykırı beyanda bulunduğunu, davalıya verilen paranın kendisine emaneten verildiğini, muris ile davalı arasında yazılı bir bağış sözleşmesi olmadığından davalının savunmasına değer verilemeyeceğini, davalının harcama belgelerindeki tarihlerin dava açılış tarihinden sonraki tarihlere tekabül ettiğini, taleplerinin tenkise ilişkin olmadığını, bölge adliye mahkemesi gerekçesinin yetersiz ve hatalı olduğunu, taleplerinin davalının haksız yere elinde bulundurduğu terekeye ait paradan yasal miras haklarını istediklerini belirterek hatalı olan bölge adliye mahkemesi kararının bozulmasını talep etmiştir.

6.YARGITAY KARARI

6.1.Dava, mirasta denkleştirme isteğine ilişkindir.

6.2.4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 669. maddesinde, “Yasal mirasçılar, mirasbırakandan miras paylarına mahsuben elde ettikleri sağlararası karşılıksız kazandırmaları, denkleştirmeyi sağlamak için terekeye geri vermekle birbirlerine karşı yükümlüdürler. Mirasbırakanın çeyiz veya kuruluş sermayesi vermek ya da bir malvarlığını devretmek veya borçtan kurtarmak ve benzerleri gibi karşılık almaksızın altsoyuna yapmış olduğu kazandırmalar, aksi mirasbırakan tarafından açıkça belirtilmiş olmadıkça denkleştirmeye tabidir.” hükmüne yer verilmiştir. Altsoy dışındaki yasal mirasçılara yapılan kazandırmalarda, miras payına mahsup edilmek üzere hareket edilmediği yönünde bir karine vardır. Bu karinenin aksinin davacı tarafından kanıtlanması gerekmektedir. Aynı Kanunun 671. maddesinde, “ Geri vermekle yükümlü olan mirasçı, dilerse aldığını aynen geri verir; dilerse payından fazla olsa bile değerini miras payına mahsup ettirir. Mirasbırakanın bu kurala aykırı tasarrufları ve mirasçıların tenkise ilişkin hakları saklıdır.” hükmü yer almaktadır.

6.3.Mirasta iadenin konusu bakımından, genel olarak üç şart aranır. Birincisi, karşılıksız bir kazandırıcı işlem bulunmasıdır. İkincisi, bu işlemin mirasbırakan tarafından ve mirasbırakanın malvarlığından yapılmış olması ve sonuçlarının mirasbırakanın sağlığında meydana gelmiş olmasıdır. Üçüncüsü ise, karşılıksız kazandırıcı işlemin mirasçının miras hakkına mahsuben yapılmış olmasıdır.(İmre Zahit-Erman ..., Miras Hukuku, Der Yayınları, İstanbul, 2016, s.524)

6.4.Somut olayda, davalı, mirasbırakanın 30.000 Euro’yu kendisine sağlararası işlemle verdiğini ikrar etmiş, ancak paranın verilme nedenini hibe olarak belirtmiş ise de mirasbırakandan aldığı 30.000 Euro’nun kayıtsız şartsız hibe olduğunu kanıtlayamamıştır.

6.4.Somut olayda, davalı, mirasbırakanın 30.000 Euro’yu kendisine sağlararası işlemle verdiğini ikrar etmiş, ancak paranın verilme nedenini hibe olarak belirtmiş ise de mirasbırakandan aldığı 30.000 Euro’nun kayıtsız şartsız hibe olduğunu kanıtlayamamıştır.

6.5.Bir diğer deyişle, murisin davalıya bir miktar para verdiği davalının da kabulündedir. Davalı gönderilen paranın miras payına mahsuben olmadığını savunmaktadır. Tüm dosya kapsamı özellikle tanık beyanlarından murisin davalının da kabulünde olan 30.000 Euro’yu davalıya verdiği, miras payına mahsuben olduğu anlaşılmaktadır. Bunun yanında, davalı kendisine verilen para ile muris yararına ve hayrına bir kısım harcamalar yaptığı tanık beyanları ile anlaşılmaktadır. Mahkemece yapılması gereken; miktar olarak davalının da kabulünde olan 30.000 Euro’dan tanık beyanlarında belirtilen imalatların yapım bedeli uzman bilirkişiye hesaplattırılarak bu miktarın muris tarafından verilen paradan mahsubu ile kalan kısmın denkleştirilmesine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru görülmediğinden hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle HMK 373/1. maddesi gereğince temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına, yerel mahkeme hükmünün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın yatıranlara iadesine, karardan bir örneğin Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesine, dosyanın İLK DERECE MAHKEMESİNE GÖNDERİLMESİNE, 17/10/2022 tarihinde oy çokluğuyla ile karar verildi.

KARŞI OY

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya içeriğine, temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere ve özellikle alt soy dışındaki mirasçılara yapılan kazandırmalarda miras payına mahsuben hareket edilmediği yönündeki karinenin de aksinin ispat edilmediği ve davalı ile muris arasındaki beşeri ilişkiler dikkate alındığında delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanması görüşünde olduğumdan sayın çoğunluğun bozma yönündeki kararına katılamıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2011/11484, Karar No: 2012/4746, Tarih: 25.04.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/11484 E.  ,  2012/4746 K.**

**"İçtihat Metni"**

Cinsel taciz ve hakaret suçlarından sanık ... 'in yapılan yargılaması sonunda; atılı suçlardan beraatine dair Tekkeköy Sulh Ceza Mahkemesinden verilen 05.05.2009 gün ve 2008/344 Esas, 2009/162 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi O Yer Cumhuriyet Savcısı tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Mağdurun, savcılık beyanında kendisine telefonla cinsel taciz ve hakaret içeren mesajlar çeken ve arayarak aynı şekilde sözler sarfeden şahsın bayan olduğunu ifade etmesi, arayan hattın bayan olan sanık adına kayıtlı olduğunun anlaşılması, abonelik sözleşmesinde gösterilen adres ve sabit telefon bilgilerinin, sanığın soruşturma ve kovuşturma evrelerinde bildirdiği adres ve sabit telefon bilgileri ile aynı olması, nüfus cüzdanlarında adres bölümü bulunmadığına göre kaybedilen nüfus cüzdanını bulan kişinin sanığın adresini bilemeyeceği, kaldı ki abonelik sözleşmesine ekli nüfus cüzdan suretinden veriliş nedeninin "kayıp" ve veriliş tarihinin "03.06.2003" olduğunun anlaşılması karşısında, savunmanın gerçeği yansıtmadığı ve sanığın atılı suçları işlediği sübuta erdiği halde, mahkûmiyeti yerine beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 25.04.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17353, Karar No: 2014/7706, Tarih: 21.04.2014

**15. Ceza Dairesi         2013/17353 E.  ,  2014/7706 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 9 - 2011/321321

MAHKEMESİ : Didim(Yenihisar) 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 07/06/2011

NUMARASI : 2011/91 (E) ve 2011/388 (K)

SUÇ : Mala zarar verme

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan,söz konusu suç,seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Sanığın mülkiyeti TEAŞ'a ait 101 ada 177 parselde bulunan bir adet harnup ağacını keserek zarar verdiğinin iddia edildiği somut olayda;sanığın suça konu ağacın bulunduğu yeri ecrimisil ödeyerek kendisinin kullandığını beyan etmesi bu yerin tam olarak belirlenmemesi, tapu kaydı bilgilerine göre taşınmazın TEAŞ'a ait olduğu halde gerekçeli kararda hazineye ait olduğunun belirtilmesi karşısında; gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi bakımından; olay mahallinde yapılacak keşif ve alınacak bilirkişi raporu marifetiyle suça konu ağacın bulunduğu taşınmazın kime ait olduğunun kesin olarak tespitinden sonra, taşınmaz malikine sanığın savunması doğrultusunda taşınmazı ecrimisil karşılığında kullanıp kallanmadığının sorulmasından sonra toplanan tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken, eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş olup sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenle, 5320 sayılı Kanunun 8/1.maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 21/04/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/5804, Karar No: 2010/2056, Tarih: 01.03.2010

**4. Hukuk Dairesi         2009/5804 E.  ,  2010/2056 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... ve diğerleri aleyhine 23/09/2004 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine dair verilen 25/04/2007 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Diğer temyiz itirazlarına gelince; a)Dava, trafik kazası nedeniyle yaralanma ve aracın hasara uğramasından dolayı uğranılan maddi ve manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davacı tarafından temyiz olunmuştur.

Borçlar Yasası'nın 42. maddesi gereğince zararın varlığını ve tutarını kanıtlamak zorunda olan davacı, zararın gerçek tutarını kanıtlamakta zorlandığı durumlarda, yargıç, "…halin mutat cereyanını ve mutazarrır olan tarafın yaptığı tedbirleri…" gözeterek zarar tutarını kendiliğinden belirler. Davacı, motosikletinde oluşan hasar bedelinin de ödetilmesini istediğine ve davacıya ait motosiklete ilişkin "Görgü ve Tespit Tutanağı"nda, motosikletin ön sol şasesinde ve ön çamurluğun üst kısmında ezik ve ön sol sinyalin kırık olduğu belirlendiğinden bu konudaki zararının kapsamı hesaplatılmalı, bu yöntemle zarar tutarının belirlenememesi durumunda Borçlar Yasası'nın 42. maddesi gereğince takdir edilecek uygun bir maddi tazminat tutarının kabulüne karar verilmelidir.

b)Davacının yaralanma derecesi itibariyle belgelendirdiği harcamalar dışında belgelendiremediği bir takım tedavi ve yol giderleri yapması hayatın olağan akışına uygundur. Bu tür giderlerin tümünün kanıtlanması için her zaman belge sunulması beklenemeyeceğinden, bu bölüm zarar yönünden doktor bilirkişiden rapor alınması ya da önceki bentte açıklandığı gibi Borçlar Yasası'nın 42. maddesi gereğince zarar tutarı takdir edilmelidir.

Yerel mahkemece açıklanan yönler gözetilmeyerek, kanıtlanamadığı gerekçesiyle araç hasarı ile tedavi ve yol giderlerine ilişkin istemlerin tümden reddedilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.