muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/5078, Karar No: 2014/6248, Tarih: 03.11.2014

**15. Hukuk Dairesi         2014/5078 E.  ,  2014/6248 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Kahramanmaraş 1. Asliye Hukuk Hakimliği

Tarihi :13.11.2012

Numarası :2010/535-2012/534

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Davada, sözlü olarak kurulan eser sözleşmesi ile davalıya ait Kahramanmaraş Merkez Boğaziçi Evleri ile Kahramanmaraş Merkez Esentepe Konutları inşaatının (154 daire) boya işçiliğinin üstlenildiği, üstlenilen işlerin yapılarak teslim edildiği, ancak işin kesin hesabında davalı ile anlaşma sağlanamadığı iddia edilerek ödenmeyen bakiye iş bedeli alacağının tahsili istenmiş, mahkemece taraflar arasındaki hukuki ilişki hizmet akdi olarak değerlendirilip davaya bakmakla görevli olan mahkemenin iş mahkemesi olduğu belirtilerek görevsizlik kararı verilmiş, karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Yanlar arasında yazılı olarak düzenlenmiş bir sözleşme bulunmamaktadır. Genel olarak uyuşmazlık yanlar arasındaki akdî ilişkinin eser sözleşmesi mi yoksa iş (hizmet) akdi mi olduğu noktasında toplanmaktadır. Davalı davaya cevabında, davacının şahsi olarak kendisinden 554,79 TL alacağı bulunduğunu, davacı yanında davacıyla beraber iş yapan işçilerden Aziz'in 581,45 TL, Barış'ın 546,48 TL, Erenşah'ın 844,69 TL, Hüseyin'in 721,94 TL, Hişam'ın 513,70 TL, M. N. de 368,90 TL alacağı bulunduğunu, bu miktarları ödemeyi davacıya teklif ettiği halde davacının kabul etmeyerek eldeki davayı açtığını savunmuştur. Davalı, adı geçen işçilerin ücretlerini ödemeyi davacıya teklif ettiğine göre bu işçilerin kendisinin işçisi olmayıp davacının işçileri olduğunu ikrar ve kabul etmiştir. Mahkemece adı geçen işçiler tanık olarak dinlenmiş, beyanlarında davalıdan işi davacının aldığını, kendilerinin davacının işçileri olup ücretlerini davacıdan aldıklarını beyan ederek davacı iddialarını doğrulamışlardır. 1475 sayılı İş Kanunu'nun 16. maddesine göre birden çok işçinin meydana getirdiği bir takımı temsilen bu işçilerden birinin takım klavuzu sıfatıyla iş verenle takım sözleşmesi yapması mümkün ise de, aynı maddeye göre takım sözleşmesinin yazılı şekilde yapılması zorunlu olup davalı takım sözleşmesinin varlığını da kanıtlayamamıştır. Davalının cevap dilekçesindeki ikrar ve kabulü ile davacı tanıklarının beyanları birlikte değerlendirildiğinde taraflar arasında kurulan sözleşmenin eser sözleşmesi olduğu anlaşılmaktadır.

Bu durumda, mahkemece işin esasının incelenerek ve taraf delilleri toplanarak varılacak sonuca göre hüküm kurulması gerekirken akdî ilişkinin niteliği konusunda yanılgıya düşülerek görevsizlik kararı verilmesi doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

Bu durumda, mahkemece işin esasının incelenerek ve taraf delilleri toplanarak varılacak sonuca göre hüküm kurulması gerekirken akdî ilişkinin niteliği konusunda yanılgıya düşülerek görevsizlik kararı verilmesi doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabul edilerek kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 03.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1952, Karar No: 2023/1543, Tarih: 04.04.2023

**2. Hukuk Dairesi         2023/1952 E.  ,  2023/1543 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 4. Aile Mahkemesi

Taraflar arasındaki kişisel ilişkinin kaldırılması mümkün olmadığı takdirde sınırlandırılması ve velâyetin değiştirilmesi davalarından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince kişisel ilişkinin yeniden düzenlenmesi davasının kabulü ile velâyetin değiştirilmesi talepli karşı davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davalı- davacı kadın vekili tarafından her iki dava ve vekâlet ücreti yönünden istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı-davacı kadın vekili tarafından asıl davada kişisel ilişkinin yeniden düzenlenmesi talebinin kabulü yanında karşı davada velayetin değiştirilmesi davasının reddi yönünden temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun(6100 sayılı Kanun) 362 nci maddesinin birinci fıkrasının (ç) bendine göre çekişmesiz yargı islerinde verilen kararlar temyiz kanun yoluna başvurulamayacak olan kararlardandır. Aynı Kanun'un 382 nci maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendinin 13 üncü alt bendinde velâyetin kaldırılması, velâyetin eşlerden birinden alınarak diğerine verilmesi ve kaldırılan velâyetin geri verilmesi işleri çekişmesiz yargı işleri arasında sıralanmıştır. Bu itibarla, davalı-davacı kadın vekilinin temyiz yolu kapalı olan velâyet davasına yönelik temyiz dilekçesinin reddine karar verilmesi gerekmiştir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı-davacı kadın vekilinin velâyetin değiştirilmesine dair temyiz dilekçesinin reddine ve çocukla kişisel ilişkinin yeniden düzenlenmesi davasına dair temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı-davacı kadın vekilinin velâyetin değiştirilmesine dair temyiz dilekçesinin reddine ve çocukla kişisel ilişkinin yeniden düzenlenmesi davasına dair temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı-davalı erkek vekili dava dilekçesinde; tarafların boşandıklarını, müşterek çocuğun velâyetinin babaya verildiğini, anne ile çocuk arasında kişisel ilişki kurulduğunu, davalı annenin psikolojik problemlerinin olduğunu, çocuğun bakımını üstlenebilecek durumda olmadığını, müşterek çocuğun davalı annede kaldığı günlerde hem psikolojik hem de beden sağlığı açısından olumsuz etkilendiğini iddia ederek davalının müşterek çocuk ile kişisel ilişki hakkının sınırlandırılmasına, davalı anne ile müşterek çocuğun kişisel ilişki günlerinin çocuğun davalıda yatılı kalmayacağı ve her ayın 1. ve 3. haftası sadece cumartesi veya sadece pazar günü mahkemece belirlenecek saat aralığında, dini bayramların sadece bir günü mahkemece belirlenecek saat aralığında, 1 Ağustos 31 Ağustos tarihleri arasında her hafta sadece cumartesi veya sadece pazar günü mahkemece belirlenecek saat aralığında, yarı yıl tatilinin ilk ve ikinci haftasında sadece cumartesi veya sadece pazar günü mahkemece belirlenecek saat aralığında görüşeceği şekilde düzenlenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı-davacı kadın vekili cevap ve karşı dava dilekçesinde; velâyet hakkını elinde bulunduran davacının velâyet görevini ihlal ettiğini, çocuk ile kendisini görüştürmediğini, boşanma davası aşamasında da psikolojisinin bozuk olduğu yönünde iddiada bulunduğunu ancak rapor sonucunda psikolojisinin bozuk olmadığının tespit edildiğini, davacının müvekkilini çocuğu ile en fazla 1 saat görüştürdüğünü ve bu sürenin kendisine yeterli gelmediğini iddia ederek çocuğu ile görüşme sürelerinin arttırılmasını, boşanma kararı ile birlikte babaya verilen velâyetin değiştirilerek velâyetin kendisine verilmesini, kişisel ilişkinin sınırlandırılması talepli asıl davanın reddine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; çocuğun yaşadığı yerden memnun olduğu, çocuğun okul çağında olduğu, ayrıca davacı babanın çocuğa iyi bir şekilde baktığı, çocuğun bakımında bir ihmalin bulunmadığı, davacı babanın velâyet görevini gereği gibi yerine getirdiği, görevini kötüye kullanmadığı ve savsaklamadığı, öte yandan davalı annenin adli sicil kaydı ve sosyal durumu ile çocuğun üstün yararı da gözetildiğinde, velâyetin değiştirilmesi davasının reddine karar verilmiş, çocukla anne arasındaki kişisel ilişkinin sınırlandırılması davasında ise davalı kadın hakkında açılan soruşturma ve kovuşturma dosyaları, davalı annenin adli sicil ve sosyal durumu ile çocuğun üstün yararı da gözetildiğinde, asıl davanın kabulü ile, her ayın 1. ve 3. hafta sonu Cumartesi günü saat 11:00 ile 16:00 arasında, dini bayramların ikinci günü saat 11:00 ile saat 16:00 arasında ve anneler gününde saat 11:00 ile saat 16:00 arasında refakatçi eşliğinde görüşmek suretiyle anne ile çocuk arasında kişisel ilişki kurulmasına karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı-davacı kadın vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı davacı kadın vekili istinaf başvuru dilekçesinde, İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve yasaya aykırı olduğunu, tesis edilen çok sınırlı kişisel ilişkinin davalı-karşı davacı annenin evladı ile hiçbir şey paylaşamamasına ve birbirlerinden mahrum kalmalarına neden olacağını, müşterek çocuğun annesinden yoksun büyüyeceğini ve bu durumun psikolojik sıkıntılara yol açacağını, müşterek çocuğun yaşı da dikkate alındığında anne sevgisi ile büyümesi gerekliliğinin apaçık ortada olduğunu, karşı davada aleyhine vekâlet ücretine hükmedilmesinin hatalı olduğunu bildirerek, kararın kaldırılarak talepleri doğrultusunda karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, kararın vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı, gerekçesinin de yerinde olduğu gerekçesi ile velâyetin değiştirilmesi davası yönünden kesin olmak üzere, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı-davacı kadın vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı-davacı kadın vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı-davacı kadın vekili temyiz başvuru dilekçesinde; istinaf dilekçesindeki itirazlarını, iddialarını aynen tekrar ederek çocuk ile anne arasında kurulan çok sınırlı kişisel ilişkinin , çocuk ile annenin hiçbirşey paylaşamamasına, birbirlerinden mahrum kalmalarına neden olacağını, müşterek çocuğun annesinden ayrı olarak büyüdüğünü ve telafisi imkansız zararlara yol açacağını, davacı babanın velâyet görevini ihlal ettiği için müşterek çocukla görüşemediğini, görüşememesi nedeniyle icra kanalıyla görüşme talep ettiğini, müşterek çocuğun yaşı da dikkate alındığında anne sevgisi ile büyümesi gerekliliğinin apaçık ortada olduğunu, aleyhine tek vekâlet ücreti hükmedilmesi gerektiğini, velâyetin değiştirilmesi davası yönünden kesin olsa da kararı kabul etmediklerini kamu düzeni gereği müşterek çocuğun velâyetinin değiştirilerek, velâyetin davalı karşı davalı anneye verilmesini ve müşterek çocuk için aylık 1.000,00 TL de iştirak nafakasına karar verilmesini, sınırlanan kişisel ilişki kararının bozularak müşterek çocuk ile müvekkili arasındaki kişisel ilişkinin arttırılmasına tüm bu nedenlerle Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davalı- davacı kadının reddedilen velâyetinin değiştirilmesi davası hakkında verilen Bölge Adliye Mahkemesinin esastan ret kararının kesin nitelikte olup olmadığı, temyiz edilebilirliğinin bulunup bulunmadığı, erkeğin, anne ile çocuk arasındaki kişisel ilişkinin yeniden düzenlenerek sınırlandırılması talebinin yerinde olup olmadığı, anne ile çocuk arasında yeniden tesis edilen kişisel ilişki süresinin yeterli olup olmadığı ve vekâlet ücreti noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 inci, 371 inci, 323 üncü, 326 ncı ve 362 nci maddesinin birinci fıkrasının (ç) bendi maddeleri. 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 182 nci ve 323 maddeleri ve Birleşmiş Milletler Çocuk Hakları Sözleşmesinin 9 uncu ve 12. maddeleri, Çocuk Haklarının Kullanılmasına Dair Avrupa Sözleşmesinin 4 üncü ve 6 ncı maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı- davacı vekili temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı- davacı vekili temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Davalı-davacı kadın vekilinin velâyetin değiştirilmesi davasına yönelik temyiz dilekçesinin REDDİNE,

2. Davalı-davacı kadın vekilinin diğer hususlara yönelik temyizinin incelenmesine gelince;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Adli yardımdan yararlanması sebebiyle başlangıçta alınmamış olan aşağıda yazılı karar ve ilam harcı ile temyiz başvuru harcının temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

04.04.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2428, Karar No: 2020/10803, Tarih: 14.09.2020

**19. Ceza Dairesi         2020/2428 E.  ,  2020/10803 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : 5941 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : İstinaf İsteminin Düzeltilerek Esastan Reddi,

Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince CMK'nin 296/1. maddesi gereği verilen "temyiz isteminin reddi" (ek) kararın sanık müdafi tarafından temyiz edilmesi üzerine, CMK'nin 296/2. maddesi gereği bu hususta bir karar verilmek üzere; dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

5271 sayılı CMK'nin, temyiz edilemeyecek kararları düzenleyen, 286/2-d maddesinin Anayasa Mahkemesinin 27/12/2018 tarihli ve 2018/71 E. 2018/118 K. sayılı kararıyla iptal edilmeden önceki hali;

"...d) (Değişik : 6545 - 18.6.2014 / m.78) İlk derece mahkemelerinin görevine giren ve kanunda üst sınırı iki yıla kadar (iki yıl dâhil) hapis cezasını gerektiren suçlar ve bunlara bağlı adli para cezalarına ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararları,...

Temyiz edilemez." şeklinde iken,

15.02.2019 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 27/12/2018 tarihli ve 2018/71 E. 2018/118 K. sayılı kararıyla; CMK'nin 286/2-d maddesi; Bölge Adliye Mahkemelerince sanık hakkında ilk defa verilecek mahkumiyet kararlarına karşı üst derece yargı denetimi (temyiz) yolunun kapatılmasının, AİHS'ye ek 7. nolu protokole ve Anayasa'nın 36. maddesine aykırı olması gerekçesiyle iptal edilmiştir.

İptal kararı üzerine, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanun'un 7. maddesiyle yeniden düzenlenen CMK'nin 286/2-d maddesinin son hali;

"...d) İlk defa bölge adliye mahkemesince verilen ve 272 nci maddenin üçüncü fıkrası kapsamı dışında kalan mahkûmiyet kararları hariç olmak üzere, ilk derece mahkemelerinin görevine giren ve kanunda üst sınırı iki yıla kadar (iki yıl dâhil) hapis cezasını gerektiren suçlar ve bunlara bağlı adlî para cezalarına ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararları,

...Temyiz edilemez." şeklinde düzenlenmiştir.

5271 sayılı CMK'nin 286/2-a maddesi;

"...a) İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları,... Temyiz edilemez.",

5271 sayılı CMK'nin 286/2-e maddesi ise;

"...e) Adlî para cezasını gerektiren suçlarda ilk derece mahkemelerinden verilen hükümlere ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararları,

Temyiz edilemez." hükmünü içermektedir.

Buna göre; 7165 sayılı Kanunla yapılan değişiklik sonrasında,

5271 sayılı CMK'nin 286/2-e maddesi ise;

"...e) Adlî para cezasını gerektiren suçlarda ilk derece mahkemelerinden verilen hükümlere ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararları,

Temyiz edilemez." hükmünü içermektedir.

Buna göre; 7165 sayılı Kanunla yapılan değişiklik sonrasında,

5271 sayılı CMK'nin 286/2-a maddesinde yer alan; ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına karşı, istinaf başvurusunun "esastan reddine" dair Bölge Adliye Mahkemesi kararlarına karşı temyiz yolunun kapalı olmasına ilişkin düzenleme; ilk derece mahkemelerince verilen mahkumiyet hükümlerine karşı istinaf yoluna başvurması sonucu, Bölge Adliye Mahkemelerince sanığın mahkumiyetine dair hükme karşı istinaf isteminin esastan reddedilmesi halinde uygulanma kabiliyeti olan bir hükümdür.

5271 sayılı CMK'nin 286/2-e maddesinde yer alan; adlî para cezasını gerektiren suçlarda ilk derece mahkemelerinden verilen hükümlere ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararlarına karşı temyiz yolunun kapalı olduğuna ilişkin düzenleme; kanunlarda sadece adli para cezası gerektiren suçlarla ilgili olarak ilk derece mahkemelerince kurulan her türlü hükme karşı istinaf yoluna başvurulması sonucu; Bölge Adliye Mahkemelerince sanık hakkında ilk kez mahkumiyet hükmü kurulmaksızın verilecek diğer kararlar (esastan reddi, düzeltilerek esastan reddi vb.) için uygulanma kabiliyeti olan bir hükümdür.

7165 sayılı kanunla yeniden düzenlenen CMK'nin 286/2-d maddesinde yer alan; sanık hakkında ilk kez Bölge Adliye Mahkemelerince kurulacak mahkumiyet hükümlerinin, CMK'nin 272/3. maddesi kapsamı dışında kalması kaydıyla, temyiz yoluna dair istisnalardan hariç tutulmasına dair hüküm, CMK'nin 286/2. maddesinde yer alan tüm temyiz istisnalarına yönelik maddeye yeni ve farklı bir ölçüt getiren, sonradan yürürlüğe giren ve özel bir hüküm niteliğinde "istisnanın istisnası" olarak yorumlanması gereken bir hükümdür. Dolayısıyla, 7165 sayılı Kanunla yeniden düzenlenen CMK'nin 286/2-d maddesinin yürürlüğe girdiği 28.02.2019 tarihi ve sonrasında; temyiz yolu açık olan kararlar içerisine; ilk defa Bölge Adliye Mahkemesince verilen ve CMK'nin 272/3. maddesi kapsamı dışında kalan mahkumiyet kararları da eklenmiştir.

Anayasa Mahkemesi kararlarının geriye yürümezliği ilkesi ve Ceza Muhakemesi Kanunu hükümlerinin de ancak yürürlüğe girdikten sonra uygulanabileceği birlikte gözetildiğinde, bu hükmün ortaya çıkardığı bu yeni istisnai durumun, ancak 7165 sayılı Kanunun yürürlüğe girdiği 28.02.2019 ve sonrasında sanık hakkında ilk kez Bölge Adliye Mahkemelerince verilen mahkumiyet hükümlerine karşı yapılacak temyiz istemlerinde uygulanabilmesi mümkündür.

Sonuç olarak 7165 sayılı Kanunla yeniden düzenlenen CMK'nin 286/2-d maddesinin uygulanabilmesi için;

- 7165 sayılı Kanun'un yürürlüğe girdiği 28.02.2019 ve sonrasında, sanık hakkında ilk defa Bölge Adliye Mahkemesince bir "mahkumiyet" kararı verilmiş olması,

Sonuç olarak 7165 sayılı Kanunla yeniden düzenlenen CMK'nin 286/2-d maddesinin uygulanabilmesi için;

- 7165 sayılı Kanun'un yürürlüğe girdiği 28.02.2019 ve sonrasında, sanık hakkında ilk defa Bölge Adliye Mahkemesince bir "mahkumiyet" kararı verilmiş olması,

- Verilen bu mahkumiyet kararının, CMK'nin 272/3. maddesi kapsamı (3000 TL'ye kadar (3000 TL dahil) adli para cezaları) dışında kalması gerekecektir.

Yukarıdaki açıklamalar ışığında somut uyuşmazlıkta;

İlk derece mahkemesi tarafından, sanığın neticeten 137.825,29 TL adli para cezasına mahkumiyetine karar verilmiş, sanık müdafi tarafından istinaf yoluna başvurulması sonucu; Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince istinaf incelemesi dosya üzerinden yapılarak, 16.11.2018 tarihinde, ilk derece mahkemesince kurulan hükmümdeki adli para cezası miktarını 98.790,00 TL 'ye düşürerek istinaf isteminin düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir. Karar sanık müdafi tarafından temyiz edilmiş, temyizin reddine dair karar verilmesi üzerine bu kararın da temyiz edilmesi üzerine dosya Yargıtay'a gönderilmiştir.

Anayasa Mahkemesinin iptal kararı üzerine 7165 sayılı Kanunla yeniden düzenlenen CMK'nin 286/2-d maddesindeki şartlar, somut uyuşmazlık bakımından oluşmamıştır. Dolayısıyla, iki dereceli yargılanma hakkı, Bölge Adliye Mahkemesince tesis edilen hükümle sağlanan sanık hakkında kurulan hükmün temyize tabi olmadığı anlaşılmakla,

Temyiz edilen hükmün, CMK'nin 286/2-a ve 286/2-e maddeleri gereği temyiz edilemez olduğu ve Bölge Adliye Mahkemesince verilen ek kararın yerinde olduğu saptandığından, TEMYİZ İSTEMİNİN, tebliğnameye uygun olarak, 5271 sayılı CMK'nin 298/1. maddesi gereği REDDİNE,14/09/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/13257, Karar No: 2012/1482, Tarih: 06.02.2012

**4. Hukuk Dairesi         2010/13257 E.  ,  2012/1482 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Uyuşmazlığın aslı kıyı kenar çizgisinde kalan tapu kaydının iptali nedeniyle maddi tazminat istemine ilişkin bulunmasına göre, temyiz inceleme görevi Yargıtay Yasası’nın 14. maddesi ve Başkanlar Kurulu kararı uyarınca Yargıtay 1. Hukuk Dairesine aittir.

SONUÇ: Açıklanan nedenlerle, temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın Yargıtay 1. Hukuk Dairesi Başkanlığına gönderilmesine 06/02/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3081, Karar No: 2019/11394, Tarih: 04.12.2019

**12. Ceza Dairesi         2018/3081 E.  ,  2019/11394 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 62, 50/1-a, 52/1-2-4, 53/6 maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ve katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya içerisinde gerekçeli kararın, meydana gelen trafik kazasında ölen yakını olup katılmasına karar verilen ...’a tebliğ edildiğine dair belgeye rastlanılmaması karşısında, gerekçeli karar katılana tebliğ edilmişse tebliğe ilişkin belgenin, tebliğ yapılmamış olması halinde ise usulüne uygun tebligat yapılıp tebliğ belgesinin, verilmesi halinde temyiz dilekçesinin ve katılanın temyiz istemlerine ilişkin düzenlenecek ek tebliğnamenin gönderilmesi için dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE; 04.12.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.