muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/8308, Karar No: 2019/6024, Tarih: 09.09.2019

**11. Ceza Dairesi         2017/8308 E.  ,  2019/6024 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Sanık ... hakkında: Mahkumiyet

Sanık ... hakkında: Beraat

I- Sanık ... hakkında 2007 takvim yılı sahte fatura düzenlemek suçundan verilen beraat hükmüne yönelik olarak katılan vekilinin temyiz taleplerinin incelenmesinde;

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 9. maddeleri hükmü uyarınca; sanığa yüklenen "2007 takvim yılı sahte fatura düzenleme " suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibarıyla tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan 5237 sayılı TCK'nin 66/1-e maddesinde öngörülen 8 yıllık asli dava zamanaşımının kesici en son işlem olan sanığın ilk sorgu tarihi 15/03/2011'den temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanun‘un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanık hakkında açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK'nin 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE,

II- Sanık ... hakkında 2007 takvim yılı sahte fatura düzenlemek suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik olarak katılan vekilinin temyiz taleplerinin incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilerek tartışılan delillere, Mahkemenin oluşa uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre katılan vekilinin yerinde görülmeyen diğer temyiz taleplerinin reddine; ancak:

a) Aynı takvim yılı içinde birden fazla sahte fatura düzenleme eyleminin zincirleme suç oluşturduğu ve sanık hakkında TCK'nin 43. maddesi hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

b) Uzun süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nin 53/3. maddesi uyarınca kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından aynı maddenin 1. fıkrasının (c) bendindeki hak yoksunluğunun uygulanamayacağının gözetilmemesi isabetsizliğinin, Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün istem gibi BOZULMASINA, 09.09.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/16809, Karar No: 2012/15413, Tarih: 26.11.2012

**6. Hukuk Dairesi         2012/16809 E.  ,  2012/15413 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İtirazın iptali

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı itirazın iptali davasına dair karar, davalılar tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kira alacağının tahsili için başlatılan icra takibine itirazın iptali istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmesi üzerine hüküm, davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında 01/03/2008 başlangıç tarihli üç yıl süreli kira sözleşmesi konusunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Sözleşmede aylık kira bedeli 1500 TL olup her ay peşin ödeneceği kararlaştırılmıştır.

Davacı vekili tarafından 24/09/2008 tarihinde başlatılan icra takibinde aylık 1500 TL hesabı ile 2008 yılı 5.,7.,8.,9. aylar toplamı 6.000 TL kira alacağı ve 103,51 TL faizinin tahsili istenmiş, davalıların takibe itiraz etmesi üzerine davacı vekili tarafından açılan davada itirazın iptaline karar verilmesi talep edilmiş davacı vekili 25/12/2009 tarihli duruşmada Mayıs ayı kirasının 02/06/2008 tarihinde ödendiğini belirtmiştir. Davalı vekili ise kira borcunun bulunmadığını, kira bedellerinin davacıya elden ödendiğini, tanıkları olduğunu savunmuştur.

Mahkemece ödemenin kanıtlanamaması nedeni ile davanın kabulüne itirazın iptaline, asıl alacak olan 6.000,00 TL nin %40 ı oranında inkar tazminatının davalılardan tahsili ile davacıya verilmesine karar verilmiş ise de davalı vekili tarafından sunulan cevap dilekçesinde sair deliller denmek suretiyle yemin deliline de dayanmış olduğu anlaşıldığından kira bedellerinin ödendiği hususunda davalı vekiline davacıya yemin teklif etme hakkı hatırlatılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken bu hususun gözden kaçırılması doğru olmadığı gibi, davacı vekili 25/12/2009 tarihli duruşmada Mayıs ayı kira parasının 02/06/2008 tarihinde ödendiğini belirtmesine rağmen takipten önce ödendiği anlaşılan takibe konu mayıs ayı kira parasını da kapsayacak şekilde itirazın iptaline karar verilmesi de doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davalılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edenlere iadesine, 26/11/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/38384, Karar No: 2021/10211, Tarih: 11.11.2021

**11. Ceza Dairesi         2021/38384 E.  ,  2021/10211 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

Mahkemece verilen temyiz talebinin reddine ilişkin 11.08.2021 tarihli 2. ek kararın hukuki değerden yoksun olduğu kabul edilerek yapılan incelemede:

Sanığın, 16.11.2020 tarihinde yüzüne karşı tefhim olunan hükmü 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 310/1. maddesinde belirtilen bir haftalık yasal süre geçtikten sonra 22.06.2021 tarihinde temyiz ettiği anlaşılmakla, Mahkemenin temyiz talebinin reddine ilişkin 24.06.2021 tarihli ek kararında bir isabetsizlik bulunmadığı ve sanığın temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden, temyiz isteminin reddine dair ek kararın ONANMASINA, 11.11.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/10004, Karar No: 2019/4145, Tarih: 29.04.2019

**11. Ceza Dairesi         2017/10004 E.  ,  2019/4145 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Suça konu faturaların KDV ve kurumlar vergisinde kullanılması nedeniyle suç tarihinin 26.04.2008 olduğu ve 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren ...... sayılı Kanun’un 276. maddesi ile değişik 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 359/b maddesinde öngörülen cezanın alt sınırının 3 yıl hapis olduğu gözetilmeden, temel cezanın 18 ay olarak tespiti suretiyle eksik ceza tayin edilmesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni sayılmamış; ...... sayılı TCK’nin 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yargılama sürecindeki işlemlerin hukuka uygun olarak yapıldığı, iddia ve savunmada ileri sürülen görüşler ile delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışılarak değerlendirildiği, vicdanî kanının deliller ve dosyadaki bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, fiilin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, fiile uyan suç tipi ile yaptırımların doğru biçimde belirlenip uygulandığı, kurulan hükümde eleştiri dışında bir aykırılık bulunmadığı anlaşılmış; sanık ve müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan, hükmün istem gibi ONANMASINA, 29.04.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/7723, Karar No: 2017/20963, Tarih: 11.12.2017

**9. Hukuk Dairesi         2017/7723 E.  ,  2017/20963 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, meslekte kazanma gücünün kayıp oranının tespitini, tarafına geçici iş göremezlik ödeneği ödenmesini, hastane ve fizik tedavi masraflarını SGK tarafından karşılanmasına karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı ...'a ait işyerinde ısı yalıtım imalatlarının yapım işlerini yapıldığı işyerinde 4-5 gün çalıştığını, daha sonra devam edip etmemek konusunda karşılıklı anlaşarak çalışmaya başladığını, bir hafta sonra sigorta giriş evraklarını verip çalışmaya devam ettiğini, sabahları 07.30 akşamları 18.00-18.35 gibi çalıştığını, davalı işyerinde çok zor şartlarda çalıştığını, kollarında ağrıların olduğunu ve viziteye çıkmak istediğini, sigorta girişlerini internet ortamında göremediğini ve girişinin neden yapılmadığını öğrendiğini, daha sonra işverenin yazıhanesine gidip çalışmayacağını ve avansların alıp çıkış işlemleri için imza atmaya geldiğini söylediğini ancak davalı ...'ın buna gerek olmadığını söylediğini, rahatsızlığı nedeniyle fizik tedavi görmüş olduğu süreçte SGK'nın işten çıkış tarihi itibariyle geriye doğru bir yıl içinde 90 gün priminin olmadığı şartını ileri sürdüğünü ve SGK 'nın tespit davası açması gerektiğini söylediğini belirterek meslekte kazanma gücünün kayıp oranının tespitini, tarafına geçici iş göremezlik ödeneği ödenmesini, hastane ve fizik tedavi masraflarını SGK tarafından karşılanmasını, talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı asil ..., davacının, şahsı adına kayıtlı işyerinde 04/08/2012-20/09/2012 tarihleri arasında inşaat alanı zemin alanda elektrikli aparat ile 15 kg kova içerisinde harç işi yaptığını, sigortalı olarak çalıştığını çalıştığı süre içerisinde herhangi bir hak ve alacağının bulunmadığını, savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Davalı, davacı ile kurumları arasında herhangi bir hizmet akti bulumadığından talep edilen maddi manevi tazminatta kurumlarının sorumlu tutulmasının mümkün olmadığını, kurum işlemlerinde kanuna aykırılıp bulunmadığını, savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece toplanan deliller ve tüm dosya kapsamının değerlendirilmesinde ;taraflarca dosya takip edilmediğinden davanın 03/03/2015 tarihinde işlemden kaldırıldığı, bu tarihten itibaren 3 ay içerisinde yenilenmediği anlaşıldığı gerekçesiyle davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece toplanan deliller ve tüm dosya kapsamının değerlendirilmesinde ;taraflarca dosya takip edilmediğinden davanın 03/03/2015 tarihinde işlemden kaldırıldığı, bu tarihten itibaren 3 ay içerisinde yenilenmediği anlaşıldığı gerekçesiyle davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Somut uyuşmazlıkta; Mahkemece 29.09.2014 tarihinde davacının adli yardım talebinin kabulü'ne karar verildiği, davacı tarafından da 30.01.2015 havale tarihli dilekçe ile kendisini savunmak üzere avukat veya danışman görevlendirilmesini istediği, Mahkemece davacının bu talebi değerlendirilmeden 03.03.2015 tarihli celsede haberi olmasına rağmen davayı takip etmediği gerekçesi ile davacı asilin mazeretini de reddederek davanın HMK'nın 150/1 maddesi gereğince işlemden kaldırılmasına karar verildiği, 16.06.2015 tarihinde de üç ay geçmekle davanın açılmamış sayılmasına karar verildiği anlaşılmıştır.

Davacının adli yardımdan yararlanarak barodan avukat görevlendirilmesi talebi hakkında karar verilmesi gerekirken; davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi isabetsiz olup, kararın bozulmasını gerektirmiştir.

SONUÇ:

Temyiz olunan kararın yukarda yazılı sebepden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 11.12.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1442, Karar No: 2018/5617, Tarih: 10.07.2018

**10. Ceza Dairesi         2018/1442 E.  ,  2018/5617 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : İstinaf isteminin esastan reddi

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Sanık müdafiinin 19.07.2017 tarihli duruşmada hazır bulunarak diğer duruşma tarihini öğrendiği ve mazeret bildirmeyerek sanığın yüzüne karşı karar verilen 03.10.2017 tarihindeki son duruşmada hazır bulunmadığı ve temyiz dilekçesinde de bu hususu temyize konu yapmadığı anlaşılmakla; CMK 188. ve 216/3. maddelerindeki değişiklikler dikkate alınarak bu durumun sonuca etkili olmadığı anlaşıldığından tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yargılama sürecindeki işlemlerin yasaya uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipinin doğru biçimde belirlendiği ve istinaf istemlerinin esastan reddine dair karar hukuka uygun bulunduğundan, sanık ve müdafiinin temyiz itirazlarının yerinde görülmemesi nedeniyle, 5271 sayılı CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca, usul ve yasaya uygun olan bölge adliye mahkemesi kararına yönelik TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN ONANMASINA, 10.07.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/4001, Karar No: 2024/6341, Tarih: 05.06.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/4001 E.  ,  2024/6341 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2023/147 E., 2023/869 K.

KARAR : Kısmen kabul

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen iş kazasına dayalı maddi ve manevi tazminat davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 373 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca; Yargıtayın bozma kararı üzerine İlk Derece Mahkemesince bozmaya uygun olarak karar verilmesi halinde, bu karara karşı temyiz yoluna başvurulabilir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak verilen karar, 6100 sayılı Kanun’un 362 nci maddesinde öngörülen kesinlik sınırına tabidir.

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Kanun'un 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre taraf vekilleri yönünden temyize konu edilen miktarlar ayrı ayrı karar tarihi itibariyle kesinlik sınırı olan 238.730,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Taraf vekillerinin temyiz dilekçelerinin miktardan REDDİNE,

Peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz eden ilgiliye iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

05.06.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9361, Karar No: 2013/11000, Tarih: 14.05.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2013/9361 E.  ,  2013/11000 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, yıllık izin, fazla çalışma, ulusal bayram genel tatili, hafta tatili ve birikmiş maaş zammı farkları alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... Karakülah tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkili işçinin iş sözleşmesini ücretlerinin ödenmemesi sebebiyle haklı olarak feshettiğini, işçilik alacaklarının işveren tarafından ödenmediğini beyanla, kıdem tazminatı, aylık ücret zam farkı, fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, davacı işçinin iş sözleşmesini fesihte haksız olduğunu, kıdem tazminatına hak kazanmadığını, sair ödenmemiş alacağının ise bulunmadığını beyanla davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının iş sözleşmesini fesihte haklı olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacı işçinin hafta tatili ücretine hak kazanıp kazanmadığını ve fazla çalışma ücreti alacağında uygulanan hakkaniyet indirim oranının yeterliliği noktalarında toplanmaktadır.

Hafta tatili gününde çalıştığını iddia eden işçi, bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda yer alan hafta tatili ücreti ödemesinin yapıldığı varsayılır. Bordroda ilgili bölümünün boş olması ya da bordronun imza taşımaması halinde, işçi hafta tatilinde çalışma yaptığını her türlü delille ispat edebilir.

Hafta tatillerinde çalışıldığının ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, yazılı delil niteliğindedir. Ancak, sözü edilen çalışmanın bu tür yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. Hafta tatili çalışmalarının yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkân dahilindedir, işyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

Somut olayda, dinlenen bir kısım davacı tanığı beyanları ve davalı işverenin İnegöl ilçesinde bulunan işyerinde çalışan işçilerin işverene karşı açtıkları davalarda dinlenen tanık beyanları esas alınarak, hafta tatili alacağı hüküm altına alınmıştır. Dosya kapsamı ve Dairemizce seri halde temyiz incelemesi yapılan emsal dosyalarda dinlenen taraf tanıklarının beyanları nazara alındığında, işyerinde haftanın bir günü izin verildiği anlaşılmaktadır. Hal böyleyken, davacının hafta tatili alacağının reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçeyle kabulüne karar verilmesi hatalıdır.

3-Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda hakkaniyet indirimi yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir.

Somut olayda, tanık beyanlarına itibarla hesaplanan fazla çalışma ücreti alacağında, hesaplamaya esas alman çalışma süresi ve alacağın miktarı nazara alındığında, Mahkemece yapılan indirim oranı yeterli değildir. Anılan nedenle, çalışma süresi ve alacağın miktarına göre, % 30 oranından az olmamak üzere, hakkaniyet indirim oranı yeniden değerlendirilerek, fazla çalışma ücreti alacağı hüküm altına alınmalıdır.

Yukarıda yazılı sebeplerle, eksik incelemeyle karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 14.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/14170, Karar No: 2022/4575, Tarih: 09.03.2022

**7. Ceza Dairesi         2021/14170 E.  ,  2022/4575 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6831 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, erteleme

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanık hakkında 6831 sayılı Yasanın 91 ve 93. maddelerine aykırılık iddiası ile açılan davada ... Asliye Ceza Mahkemesi'nin 14.09.2015 tarih, 2015/244 Esas, 2015/499 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında ağaç kesme suçundan beraat ve işgal ve faydalanma suçundan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına yönelik katılan vekilinin itirazının kabulü üzerine dosyanın işgal ve faydalanma suçu yönünden yeni esasa kaydı ile sanık hakkında temyize konu hükmün verildiği, ... Asliye Ceza Mahkemesi'nin 14.09.2015 tarih, 2015/244 Esas, 2015/499 Karar sayılı kararı ile ağaç kesme suçundan verilen beraat hükmünün ise katılan vekili tarafından temyiz edildiği ve Dairemizin 2021/21278 Esas sırasında kayıtlı olup aynı gün incelendiği anlaşılmakla, sanık hakkında işgal ve faydalanma suçundan kurulan ve temyize konu mahkumiyet hükmüne yönelik yapılan incelemede;

Davanın dayanağını oluşturan, aksi sabit oluncaya kadar geçerli bulunan suç tutanağına göre ormanlık alana tel çekilerek beş adet ağaç kesildiğinin tespit edilmesi, sanığın tüm aşamalarda dava konusu tel çitin babası tarafından çekildiğini ve davaya konu alanı kendisinin kullanmadığını savunması, köy muhtarı tanık ...'un keşifteki beyanında tel örgülerin sanığın babası tarafından çekildiğini, sanığın dava konusu araziyi kullanmadığını, sahanın onbeş yıldır boş olduğunu ifade etmesi karşısında, sanık hakkında mahkumiyete yeter, şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil elde edilemediği anlaşılmakla, beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 09/03/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.