muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/3085, Karar No: 2014/16828, Tarih: 11.06.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/3085 E.  ,  2014/16828 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İnegöl 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 07/12/2012

NUMARASI : 2011/179-2012/628

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkili işçinin iş sözleşmesinin haklı neden olmaksızın işverence feshedildiğini, işçilik alacaklarının ödenmediğini beyanla, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, aylık ücret, yıllık izin, fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının faizleriyle birlikte davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı vekili, iş sözleşmesinin devamsızlık nedeniyle haklı olarak feshedildiğini, davacının tazminat alacaklarına hak kazanmadığını, sair ödenmemiş işçilik alacağının bulunmadığını belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, iş sözleşmesinin işverence haksız olarak feshedildiği, davacının tazminatlara hak kazandığı gerekçesiyle bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

Taraflar arasında, davacının çalışma süresi, aylık ücret miktarı, fazla çalışma yapıp yapmadığı ve dava konusu ücret alacaklarının hesaplanması noktalarında uyuşmazlık bulunmaktadır.

1-Davacının 01.07.1998-08.02.2011 tarihleri arasında davalıya ait işyerinde çalıştığını iddia ettiği, Sosyal Güvenlik Kurumu kayıtlarına göre 15.11.1997-05.09.1998, 19.08.2002-28.02.2011 tarihleri arasında kesintili olarak çalıştığı, tanıkların fiili çalışma iddiası olan tüm dönemlerde davacı ile birlikte çalışan kişiler olmadıkları anlaşılmış olup, Sosyal Güvenlik Kurumu kayıtlarının aksi eşdeğer belgelerle ıspatlanamadığından, Sosyal Güvenlik Kurumu kayıtlarına göre, davacının talebi aşılmayarak, davalı yararına oluşan usuli kazanılmış hakta dikkate alınarak alacak ve tazminat hesabı yapılması gerekirken hatalı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olmuştur.

2-Çalışma yaşamında daha az vergi ya da sigorta primi ödenmesi amacıyla zaman zaman, iş sözleşmesi veya ücret bordrolarında gösterilen ücretlerin gerçeği yansıtmadığı görülmektedir. Bu durumda gerçek ücretin tespiti önem kazanır. İşçinin kıdemi, meslek unvanı, fiilen yaptığı iş, işyerinin özellikleri ve emsal işçilere ödenen ücretler gibi hususlar dikkate alındığında bordrolarda yer alan ücretin gerçeği yansıtmadığı şüphesi ortaya çıktığında, bu konuda tanık beyanları gözetilmeli ve işçinin meslekte geçirdiği süre, işyerinde çalıştığı tarihler, meslek unvanı ve fiilen yaptığı iş bildirilerek sendikalarla, ilgili işçi ve işveren kuruluşlarından emsal ücretin ne olabileceği araştırılmalı ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek bir sonuca gidilmelidir.

Somut olayda, davacının 900,00 TL net, davalının asgari ücret ile çalıştığını iddia ettikleri, tanıkların tarafları doğruladıkları, Sosyal Güvenlik Kurumu kayıtlarına göre göre ücretin asgari ücret olduğu, İ.Elektrikçiler ve Benzerleri Odasınca ortalama elektrik ustasının net 660,00 TL - 700,00 TL arası, ustalık belgesi olan işçilerin net 700,00 TL -750,00 TL arası, ustalık belgesi ve meslek lisesi mezunu olan işçilerin ise net 750,00 TL -800,00 TL arası ücret aldıklarının emsal ücret olarak bildirildiği, aynı alanda faaliyette bulunan şirketçe 13 yıllık kıdeme sahip bir elektrik işçisinin almakta olduğu net ücretin 1.350,00 TL olduğunun bildirildiği, mahkemece, davacının iddiası gibi ücret aldığının kabul edildiği, taraflara arasında ücret konusunda uyuşmazlık bulunduğu, emsal ücret bildirimleri ve tanık beyanları arasındada çelişkiler bulunduğu anlaşılmıştır. Hal böyle olunca, davacının Sosyal Güvenlik Kurumu kayıtlarındaki hizmet süresi ve eğitim durumu dikkate alınarak, iki emsal ücret arasındaki fark ve davacı ve davalı iddiaları birlikte değerlendirilerek, işçinin meslekte geçirdiği süre, işyerinde çalıştığı tarihler, meslek unvanı, fiilen yaptığı iş, sahip olduğu mesleki yetkinlik belgesi ve eğitim durumu bildirilerek sendikalarla, ilgili işçi ve işveren kuruluşlarından emsal ücretin ne olabileceği araştırılmalı ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek bir sonuca gidilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi yanlış olmuştur.

3-Yıllık izinlerin kullandırıldığı noktasında ispat yükü işverene aittir. İşveren yıllık izinlerin kullandırıldığını imzalı izin defteri veya eşdeğer bir belge ile kanıtlamalıdır. Bu konuda ispat yükü üzerinde olan işveren, işçiye yemin teklif edebilir.

3-Yıllık izinlerin kullandırıldığı noktasında ispat yükü işverene aittir. İşveren yıllık izinlerin kullandırıldığını imzalı izin defteri veya eşdeğer bir belge ile kanıtlamalıdır. Bu konuda ispat yükü üzerinde olan işveren, işçiye yemin teklif edebilir.

Somut olayda mahkemece, davalının ispat yükünü yerine getirmediği gerekçesiyle, davacı işçinin tüm çalışma süresi boyunca yıllık izin hakkını kullanmadığı kabul edilmiştir. Ne var ki, davalı vekili yemin deliline de dayanmış olup, mahkemece tarafa yemin teklif etme hakkı bulunduğu hatırlatılmamıştır. Anılan nedenle, yemin deliline dayanan davalı vekiline, yemin teklif etme hakkı bulunduğu hatırlatılarak, sonuca göre 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 225. ve devamı maddeleri uyarınca işlem yapılması gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

4-Davalı vekilince, davanın ıslahına karşı süresinde zamanaşımı def'i ileri sürülmesine rağmen, mahkemece fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacakları yönünden ıslaha karşı ileri sürülen zamanaşımı def'inin değerlendirilmemesi hatalıdır.

5-Mahkemece, davacı tanıklarının beyanlarına göre, davacının, haftanın altı günü sabah saat 08:30 ile akşam saat (19:00-21:00) arası çalıştığı, 1 saat ara dinlenmesinin düşülmesiyle günlük 9, haftalık 54 saat çalıştığı, 45 saatin düşülmesiyle 54-45 = 9 saat fazla çalışma yaptığı kabul edilmiş ise de davacı tanıkları, davalı işyerinde davacı ile birlikte kısa süre çalışmışlardır. Bu durumda davacı tanıklarının çalıştıkları dönem için kabul edilen şekilde, diğer dönemler için davalı tanıklarının beyanlarına göre haftanın 6 günü 08:30-18:00 saatleri arasında çalıştığı kabul edilerek fazla çalışma ücreti alacağının hesaplanması yapılması gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgilisine iadesine, 11.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6535, Karar No: 2018/16117, Tarih: 20.12.2018

**2. Ceza Dairesi         2018/6535 E.  ,  2018/16117 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mahkemece suça sürüklenen çocuklara zorunlu müdafii olarak Avukat ...'ün atandığı, suça sürüklenen çocuk ... 'ın soruşturma aşamasında, bahse konu hırsızlığı yalnızca kendisinin gerçekleştirdiğini beyan etmesine rağmen, kovuşturma aşamasındaki savunmasında, diğer suça sürüklenen çocuklarla beraber kapıyı açtığını beyan etmesi; suça sürüklenen çocuklar ... ve ...'in aşamalarda alınan savunmalarında, hırsızlık ile ilgili alakalarının olmadığını beyan ettikleri anlaşılmakla; aralarında menfaat çatışması bulunması sebebiyle, suça sürüklenen çocuklara ayrı ayrı müdafi görevlendirilmesi gerektiği gözetilmeyerek Avukatlık Kanunu'nun 38. ve CMK'nın 152. maddelerine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar müdafii ve suça sürüklenen çocuk ...'ün temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 20/12/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2432, Karar No: 2023/3751, Tarih: 14.12.2023

**3. Hukuk Dairesi         2023/2432 E.  ,  2023/3751 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen alacak davasının kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Mahkemece kesin olarak verilen kararın kanun yararına temyizen incelenmesi Adalet Bakanlığı tarafından istenilmiş olmakla; Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; 27.12.2015 tarihli suç tutanağının, 25.12.2015 tarihinde ağaç kesimi yaparken ağacın devrilmesi neticesinde ölen müteveffa ... aleyhine düzenlendiğini, müteveffanın davalının çalışanı olduğunu, ceza mahkemesince alınan bilirkişi raporu ile idarenin zararının 3.900,65 TL olarak hesaplandığını ileri sürerek; 6831 sayılı Kanun'a istinaden meydana gelen 3.900,65 TL idare zararının suça konu eylem tarihinden itibaren işleyecek olan yasal faizi ile davalıdan tahsilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili; 25.12.2015 tarihinde yaşanan olayla davalının bir ilgisinin bulunmadığını, ceza mahkemesince verilen karara karşı istinaf talebinde bulunduklarını ve kararın henüz kesinleşmediğini, ceza davasının kesinleşmesinin beklenmesi gerektiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin ilam başlığında tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; her ne kadar müteveffa ...'nın sosyal güvenlik hukuku anlamında davalının yanında işçi sıfatıyla çalıştığına dair bir değerlendirme yapmak mümkün değil ise de, davaya konu olayda yapılan işin o an itibariyle davalının nam ve hesabına yapıldığının anlaşılması ve bu durumda da 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 66 ncı maddesinde yer alan adam çalıştıranın sorumluluğunun mevcut olduğu, 05.09.2019 tarihinde mahallinde keşif icra edilerek zarar tespiti yapıldığı, orman yüksek mühendisi bilirkişinin 19.09.2019 havale tarihli raporu ile davaya konu izinsiz kesim olayında kurum zararı olarak 6831 sayılı Orman Kanunu'nun (6831 sayılı Kanun) 113 ncü maddesi gereğince 2.439,12 TL tazminat ve aynı Kanunun 114 ncü maddesine göre 1.460,37 TL ağaçlandırma gideri olmak üzere toplam 3.899,49 TL tazminat hesaplandığı, raporda her bir ağacın yaşı ve boyutunun ayrı ayrı değerlendirilmesi, haksız fiil tarihi itibariyle hesaplama yapılması, ceza dosyası ile arada mevcut farkın nedeninin açıklanması ve bu suretle denetime açık olması nedeniyle hükme esas alındığı gerekçesiyle; davanın kısmen kabulü ile toplam 3.899,49 TL tazminatın haksız fiil tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, fazlaya ilişkin talebin reddine kesin olarak karar verilmiştir.

IV. KANUN YARARINA TEMYİZ

A. Kanun Yararına Temyiz Yoluna Başvuran

İlk Derece Mahkemesi kararının kanun yararına temyizen incelenmesi Adalet Bakanlığı tarafından istenilmiştir.

B. Temyiz Sebepleri

IV. KANUN YARARINA TEMYİZ

A. Kanun Yararına Temyiz Yoluna Başvuran

İlk Derece Mahkemesi kararının kanun yararına temyizen incelenmesi Adalet Bakanlığı tarafından istenilmiştir.

B. Temyiz Sebepleri

Adalet Bakanlığının 24.03.2023 tarihli yazısında; Mahkemece, davalının davaya konu olayda müteveffayı olay yerinde görevlendirdiği ve müteveffanın davalının azmettirmesi suretiyle ağaçları kesip kesmediği hususunda yargılama yapan ceza mahkemesi kararının sonucuna göre yapılacak bir değerlendirmeyle karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmiş olmasının usul ve kanuna aykırı bulunduğu ileri sürülerek; kararın, kanun yararına bozulması talep edilmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, 6831 sayılı Kanun uyarınca tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun (6098 sayılı Kanun) 74 üncü maddesi.

2. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun)165 inci maddesi.

3. Değerlendirme

1. 6098 sayılı Kanun'un 74 üncü maddesi; "Hâkim, zarar verenin kusurunun olup olmadığı, ayırt etme gücünün bulunup bulunmadığı hakkında karar verirken, ceza hukukunun sorumlulukla ilgili hükümleriyle bağlı olmadığı gibi, ceza hâkimi tarafından verilen beraat kararıyla da bağlı değildir.

Aynı şekilde, ceza hâkiminin kusurun değerlendirilmesine ve zararın belirlenmesine ilişkin kararı da, hukuk hâkimini bağlamaz." şeklindedir.

2. Ayrıca, 6100 sayılı Kanun'un 165 inci maddesinde; bir davada hüküm verilebilmesi, başka bir davaya, idari makamın tespitine yahut dava konusuyla ilgili bir hukuki ilişkinin mevcut olup olmadığına kısmen veya tamamen bağlı ise mahkemenin o davanın sonuçlanmasına veya idari makamın kararına kadar yargılama bekletilebileceği düzenlenmiştir.

3. Yapılan bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; davalının çalışanı olduğu iddia edilen ...'nın kaçak ağaç kesimi yaparken ağacın üzerine devrilmesi üzerine vefat ettiği ileri sürülerek adam çalıştıranın sorumluluğu kapsamında uğranılan zararın 6831 sayılı Kanun kapsamında davalıdan tahsiline karar verilmesinin talep edildiği, Mahkemece yapılan keşif ve alınan bilirkişi raporu hükme esas alınmak suretiyle davanın kısmen kabulüne kesin olarak karar verildiği, müteveffa ...'nın davalının çalışanı olduğuna dair SGK kaydının bulunmadığı, hizmet tespit davasının devam ettiği, davalının azmettiren olarak yargılandığı ceza davasında mahkumiyetine karar verildiği ancak kararın istinaf edilmesi üzerine hükmün bozulmasına karar verildiği, Mahkemece yeni esasa kaydedilen ceza davasının derdest olduğu, Ceza Mahkemesince verilen kararın henüz kesinleşmediği anlaşılmakla, Mahkemece ceza dosyasının kesinleşmesi bekletici mesele yapılarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi usul ve Kanuna aykırı olduğundan, Adalet Bakanlığının bu yerinde görülen temyiz talebinin kabulüne karar vermek gerekmiştir.

V. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

V. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Adalet Bakanlığının kanun yararına temyiz talebinin kabulü ile 6100 sayılı Kanun’un 363 üncü maddesinin ikinci fıkrası uyarınca kararın sonuca etkili olmamak üzere KANUN YARARINA BOZULMASINA,

Kararın bir örneğinin ve dava dosyasının Adalet Bakanlığına gönderilmesine,

14.12.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7938, Karar No: 2024/17982, Tarih: 25.04.2024

**10. Ceza Dairesi         2022/7938 E.  ,  2024/17982 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

ASIL KARAR TARİHİ : ...

EK KARAR TARİHİ : ...

SAYISI : 2020/1456 E., 2021/2448 K.

SUÇ : Uyuşturucu madde ticareti yapma

HÜKÜMLER : 1. İstinaf başvurusunun esastan reddi

2. Temyiz isteminin reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin esastan reddi

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin yukarıda belirtilen kararının sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Sanık hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan kurulan mahkûmiyet hükmüne yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine dair 18.10.2021 tarihli kararın sanık müdafiine 10.11.2021 tarihinde

tebliğ edildiği ve temyiz başvurusunda bulunulmaması sebebiyle hükmün kesinleştirildiği, sanığın 30.12.2021 ve 05.01.2022 tarihli dilekçeleri ile "temyiz hakkını kullanmak istediğine" ilişkin temyiz isteminde bulunması üzerine 02.02.2022 tarihli ek karar ile temyiz isteminin reddine karar verildiği ve sanığın ek karara yönelik yasal süresinde temyiz isteminde bulunduğu anlaşılmıştır.

tebliğ edildiği ve temyiz başvurusunda bulunulmaması sebebiyle hükmün kesinleştirildiği, sanığın 30.12.2021 ve 05.01.2022 tarihli dilekçeleri ile "temyiz hakkını kullanmak istediğine" ilişkin temyiz isteminde bulunması üzerine 02.02.2022 tarihli ek karar ile temyiz isteminin reddine karar verildiği ve sanığın ek karara yönelik yasal süresinde temyiz isteminde bulunduğu anlaşılmıştır.

Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 40 ıncı maddesinin ikinci fıkrası, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 34 üncü maddesinin ikinci fıkrası ve 232 nci maddesinin altıncı fıkrası uyarınca, kararlar ve hükümlere karşı başvurulabilecek yasa yolları, süreleri, sürelerin ne zaman başlayacağı, başvuru mercii, şekli ve sonuçlarının, kuşkuya yer vermeyecek şekilde ilgililere açıkça bildirilmesinin gerekmesi, 5271 sayılı Kanun'un 294 üncü maddesinin birinci fıkrasında "Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır." şeklinde, aynı Kanun'un 295 inci maddesinin birinci fıkrasında ise "temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir." biçiminde düzenlemeler bulunması, sanığın 21.02.2022 tarihli temyiz dilekçesinin hükmün hukuki yönüne ilişkin bir sebep içermemesi, kararın son bölümünde veya gerekçeli karar tebligat mazbatasında, temyiz başvurusunda hükmün neden dolayı bozulmasının istendiğine dair temyiz sebebi gösterilmesinin zorunlu olduğuna, gösterilmemesi halinde ise temyiz isteminin reddedileceğine dair bildirimi içeren ihtaratın yer almadığının anlaşılması karşısında; Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 17.03.2021 tarihli ve 2019/9. MD-554 Esas, 2021/117 Karar sayılı kararı ile 29.03.2023 tarih ve 2022/6-599 Esas, 2023/192 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere, hak kaybının önlenmesi bakımından sanığa yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda yapılacak meşruhatlı tebligatla, tebliğden itibaren yedi günlük süre içerisinde, yasal düzenlemeye uygun şekilde temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçe verebileceği, aksi halde sebep yokluğundan temyiz isteminin reddedileceği hususunda ihtar yapılmasının gerektiği anlaşılmakla;

Yukarıda belirtilen şekilde sanığa tebligatın yapıldığı tarihten itibaren 5271 sayılı Kanun'un 295 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca yedi günlük yasal süre içinde ek gerekçeli temyiz dilekçesi sunulmadığı takdirde temyiz talebinin reddedileceğine ilişkin ihtaratlı tebligatın yapılarak buna ilişkin evrakın dosyaya konulması ve sanığın süresi içerisinde gerekçeli olarak hükmü temyiz etmesi halinde temyiz dilekçesi ve buna ilişkin düzenlenecek olan ek tebliğname ile birlikte, gerekçeli temyiz isteminde bulunulmaması halinde ise mevcut haliyle incelenmek üzere yeniden Dairemize iade edilmek üzere, esası

incelenmeyen dosyanın İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesine gönderilmesi için, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

25.04.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/375, Karar No: 2021/35, Tarih: 16.02.2021

**Ceza Genel Kurulu         2017/375 E.  ,  2021/35 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı Veren

Yargıtay Dairesi : 3. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Asliye Ceza

Sayısı : 492-584

Kasten yaralama suçundan sanık ...'ün TCK'nın 86/2 ve 53. maddeleri uyarınca 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna ilişkin İzmir (Kapatılan) 1. Sulh Ceza Mahkemesince verilen 10.04.2013 tarihli ve 140-390 sayılı hükmün sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 3. Ceza Dairesince 20.04.2015 tarih ve 37692-13876 sayı ile;

“...Sanığın üzerine atılı 5237 sayılı TCK’nın 86/2. maddesinde düzenlenen kasten yaralama suçunun uzlaşma kapsamında kalması, sanık ile katılanın uzlaşma hususunda beyanlarının alınmaması ve uzlaşma kapsamında olmayan tehdit suçundan sanık hakkında beraat kararı verilmesi karşısında, 5271 sayılı CMK’nın 254. maddesi gereği tarafların uzlaşma hususundaki beyanları sorulup sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayini gerektiğinin gözetilmemesi,” isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

6545 sayılı Kanun'un 84. maddesiyle 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 6. maddenin 1. fıkrası uyarınca sulh ceza mahkemelerinin kaldırılması nedeniyle bozmadan sonra yargılama yapan İzmir 22. Asliye Ceza Mahkemesi ise 25.06.2015 tarih ve 492-584 sayı ile;

"...Yargıtay Ceza Genel Kurulunun yerleşik uygulamalarına göre, Yargıtay Ceza Dairelerinin bozma ilamında tartışılması gereken hususuları tartışmak; bozma kararına eylemli uyma olduğundan, ilk hükümde direnme olmayıp, yeni bir hükümdür. Bu nedenle de temyiz incelenmesi daireye aittir. Ancak; bozma ilamı usule ilişkin bir bozma ise, mahkemenin usule ilişkin bir hususu ilk kararda tartışması söz konusu olmayacağından usule ilişkin bozma kararına karşı ileri sürülen düşünce, bozma ilamına eylemli uyma olarak kabul edilemez.

Uzlaşma kurumu, CMK'nın 253. ve 254. maddelerinde düzenlenmiştir. İlke olarak uzlaşma, soruşturma aşamasına ait bir müessese olup, kovuşturma aşamasında uygulanması ancak suç vasfının değişmesi ile mümkündür. Soruşturma aşamasında uzlaşmanın gerçekleşmemesi hâlinde artık bir daha uzlaşmaya gidilmez. Ancak tarafların serbest iradeleri ile uzlaşması, hüküm verilinceye kadar mümkündür. CMK'nın 253. madde hükmüne göre, uzlaştırma kapsamına giren bir suçun, bu kapsama girmeyen bir başka suçla birlikte işlenmiş olması hâlinde uzlaşma hükümleri uygulanmaz. Yasada işlenmiş olması tümcesinin; uzlaşmanın, bir soruşturma kurumu olması nedeniyle işlendiğinin ileri sürülmesi durumunda şeklinde anlamak gerekir. Zira uzlaşma bir soruşturma kurumu olup CMK'nın 253/4. maddesinde buna vurgu yapmak için 'Soruşturma konusu suçun' ifadesi terimi kullanılmıştır. Kovuşturma aşamasında uzlaşmaya gidilebilmesi, uzlaşma kapsamına girmeyen suçun vasıf değiştirerek uzlaşma kapsamına girmesi hâlinde mümkündür. Bunun dışında mahkemenin uzlaşma ile ilgili kurumu herhangi bir şekilde devreye sokmasına yasal olanak yoktur. CMK'nın 253/18. maddesinde, uzlaştırmanın sonuçsuz kalması halinde tekrar uzlaştırma yoluna gidilemez hükmü ile kovuşturma aşamasında kurumun tekrar işletilmesi yolu kapatılmıştır.

Yargıtay 3.Ceza Dairesinin düşüncesinin benimsenmesinin usul hükümlerine göre mümkün olmadığı açıktır. Bu durumu bir örnek ile açıklamak gerekir ise,

CMK'nın 223/1. maddesine göre, duruşmanın sona erdiği açıklandıktan sonra hüküm verilir. Mahkemenin hükmünü açıklayabilmesi; bütün delillerin toplanması, tarafların esasa ilişkin beyanlarının alınması ve sanığa son sözün verilmesi ile mümkün olur. Bütün bu aşamalar tamamlanmadan mahkemenin nasıl bir karar vereceği belli değildir. Hükümün açıklanması ile birlikte mahkemenin iddiaya konu olan suçlarla ilgili kararı eş zamanlı olarak verilir. Yani bir suç ile ilgili karar açıklandıktan sonra diğer suçların durumları değerlendirilerek bir karar verilemez.Bu husus yargılama tekniğine aykırı olduğu gibi,toplu mahkemelerde heyetteki yargıçların yek diğerine göre nasıl bir oy kullanacağı belli olmadığından bozma ilamındaki düşüncenin bu mahkemelerde uygulanması hiçbir şekilde mümkün değildir.