muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/32920, Karar No: 2021/6053, Tarih: 11.03.2021

2-Taraflar arasında işçiye ödenen aylık ücretin miktarı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu'nda 32. maddenin ilk fıkrasında, genel anlamda ücret, bir kimseye bir iş karşılığında işveren veya üçüncü kişiler tarafından sağlanan ve para ile ödenen tutar olarak tanımlanmıştır.

Ücret kural olarak dönemsel (periyodik) bir ödemedir. Kanunun kabul ettiği sınırlar içinde tarafların sözleşme ile tespit ettiği belirli ve sabit aralıklı zaman dilimlerine; dönemlere uyularak ödenmelidir. 4857 sayılı İş Kanunu'nun 32. maddesinde bu süre en çok bir ay olarak belirtilmiştir.

İş sözleşmesinin tarafları, asgari ücretin altında kalmamak kaydıyla sözleşme özgürlüğü çerçevesinde ücretin miktarını serbestçe kararlaştırabilirler. İş sözleşmesinde ücretin miktarının açıkça belirtilmemiş olması taraflar arasında iş sözleşmesinin bulunmadığı anlamına gelmez. Böyle bir durumda dahi ücret, Borçlar Kanunu'nun 323. maddesinin 2. fıkrasına göre tespit olunmalıdır. İş sözleşmesinde ücretin kararlaştırılmadığı hallerde ücretin miktarı, işçinin kişisel özellikleri, işyerindeki ya da meslekteki kıdemi, meslek unvanı, yapılan işin niteliği, iş sözleşmesinin türü, işyerinin özellikleri, emsal işçiler o işyerinde ya da başka işyerlerinde ödenen ücretler, örf ve adetler göz önünde tutularak belirlenir.

Somut uyuşmazlıkta; davacı kalıphane sorumlusu olarak 3.500,00 TL net ücret ile çalıştığını ayın 10'unda ... Bankasına 2.000,00 TL, ayın 20'sinde 900,00 TL yatırıldığını, kalanın elden ödendiğini iddia etmiştir. Davalı vekili, davacının plastik kalıp teknisyeni olarak 1.750,00 TL ücret ile çalıştığını savunmuştur. Ancak dosya kapsamına davalı tarafından bordrolar sunulmamıştır. Davacı tarafın sunduğu bordrodaki ücret ise en son brüt 2.238,05 TL’dir. Yargılama aşamasında dinlenen davacı tanıkları ise davacının kalıphanede usta olarak çalıştığını, net ücretinin 3.500,00 TL/3.600,00 TL arasında olduğunu, ücretin bir kısmının bankaya yatıp bir kısmının elden ödendiğini beyan ederek davacı iddiasını doğrulamıştır. Yapılan emsal ücret araştırması sonucu davacının ... Ticaret Odası tarafından 2.691,00 TL brüt ücret ile çalışabileceği bildirilmiştir. ... Sendikası ise Ağustos 2014 tarih itibari ile brüt 2.400,00 TL, net 1.800,00 TL ücret alabileceğini belirtmiştir. Dosya içerisindeki banka kayıtları incelendiğinde; davacının Haziran 2014 ayına ilişkin 10.06.2014 tarihinde maaş adı altında 1.220,00 TL, fazla mesai adı altında 352,00 TL ve 25.06.2014 tarihinde avans ödemesi adı altında 500,00 TL ödendiği, Temmuz ayında da 10.07.2014 tarihinde 1138,00 TL maaş 522,00 TL fazla mesai, 25.07.2014 tarihinde 500,00 TL avans ödemesi şeklinde davacıya aynı ay için üç parçalı ödeme yapıldığı anlaşılmaktadır.

Mahkemece, davacının davalı iş yerinde emsal bildirilen 2.691,00 TL brüt ücretle çalıştığı, kabul edilmiş ise de yapılan araştırma yeterli değildir. Emsal ücret araştırması genişletilerek, işçinin meslekte geçirdiği süre, işyerinde çalıştığı tarihler, meslek unvanı ve fiilen yaptığı iş bildirilerek ilgili başkaca işçi ve işveren kuruluşları ve benzer işyerleri ile Türkiye İstatistik Kurumu Başkanlığı internet sitesinde bulunan “kazanç bilgisi sorgulama” ekranından emsal ücretin ne olabileceği araştırılmalı ve dosya kapsamındaki tüm deliller birlikte değerlendirilerek aylık ücret miktarı noktasındaki uyuşmazlık çözümlenmelidir. Neticeye göre, aylık ücret miktarı bakımından şimdikinden farklı bir sonuca ulaşılması halinde, bu duruma bağlı olarak dava konusu alacaklar yeniden hesaplanmalıdır.

3-Taraflar arasında davacının fazla çalışma ücreti alacağı bulunup bulunmadığı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir.

İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda ise işçinin ihtirazi kayıt ileri sürmesi beklenemeyeceğinden, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının her türlü delil ile ispatı mümkündür.

İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda ise işçinin ihtirazi kayıt ileri sürmesi beklenemeyeceğinden, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının her türlü delil ile ispatı mümkündür.

Somut uyuşmazlıkta; banka kayıtlarında fazla mesai adı altında yapılan 48 ayrı ödeme bulunduğu, ödemelerin bulunduğu aylara ilişkin ihtirazi kayıt olmadığı belirtilerek bilirkişi tarafından tanık beyanları doğrultusunda ödeme yapılmayan dönem için fazla çalışma ücret alacağı hesaplanmış ve mahkemece kabul edilmiştir. Ne var ki; işçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda işçinin ihtirazi kayıt ileri sürmesi beklenemeyeceğinden, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının her türlü delil ile ispatı mümkündür. Dosya kapsamında davacı tarafın sunduğu imzalı 2014 yılı Şubat, Mart, Nisan, Mayıs, Haziran aylarına ilişkin bordrolar dışında davalı tarafından bordro sunulmamıştır. Bu takdirde, imzalı bordrolar dışındaki dönem fazla çalışma, ödemelerinin bulunduğu ayların dışlanması yerine yapılan ödemelerin mahsubu gerekir. Belirtilen husus gözetilmeden karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 11/03/2021 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/5128, Karar No: 2009/8551, Tarih: 17.12.2009

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2009/5128 E.  ,  2009/8551 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki istihkak davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı üçüncü kişi tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı (üçüncü kişi) vekili, İnegöl İcra Müdürlüğü’nün 2008/879 Esas sayılı dosyasında yapılan, 20.08.2008 günlü hacze konu 5 adet akaryakıt pompasının leasing sözleşmesi uyarınca davacıya satıldığını, alacaklıların haczin yapıldığı yerin 15 yıllığına intifa hakkını üçüncü kişiye verdikten sonra aynı yeri borçluya da kiraya verdiğini, icra takibi sırasında borçludan alacağını tahsil edemeyeceğini anlayınca da kötü niyetli olarak kendilerine ait mahcuzları haczettirdiğini belirterek, istihkak iddiasının kabulü ile haczin kaldırılmasına ve tazminata karar verilmesini istemiştir.

Davalı (alacaklı) vekili, usulüne uygun davetiye tebliğine rağmen duruşmalara katılmadığı gibi cevap da vermemiştir.

Mahkemece toplanan delillere göre; “istihkak davasında finansal kiralama sözleşmesinin kiracısının davacı sıfatının bulunmadığı, başvurunun şikayet olarak da kabul edilemeyeceği” gerekçesi ile davacının istihkak davasının aktif husumet yokluğu nedeni ile ve talebin şikayet olarak yorumlanarak kabulüne ilişkin talebin reddine karar verilmiş; hüküm, davacı (üçüncü kişi) vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1.3226 sayılı Yasa’nın 9. maddesi uyarınca finansal kiralama sözleşmesine konu malın mülkiyeti kiralayana ait olduğundan, istihkak davası açma hakkı da kiralayana ait olmakla birlikte, sözleşme süresi sonunda mülkiyetin kendisine geçtiğini iddia eden kiracının da, İİK’nu 96. vd. maddeleri uyarınca mülkiyet hakkına dayalı olarak istihkak davası açma hakkı bulunmaktadır.

Öte yandan sözleşme süresi içinde, değinilen Yasa’nın 19/2. maddesi ile kiracıya, 7 gün içinde haczedilmezlik şikayetini ileri sürebilme olanağı da tanınmaktadır.

Somut olayda, davacı kiracının finansal kiralama sözleşmesi uyarınca mahcuzları satın aldığı iddiası bulunduğundan, öncelikle geçerli bir sözleşme kapsamında mülkiyetin kiracıya geçip geçmediğinin araştırılması ve sonucuna göre de; mülkiyetin üçüncü kişiye geçtiği belirlenirse genel hükümler uyarınca istihkak, aksi halde şikayet prosedürüne göre işin esası hakkında bir karar verilmesi gerektiği dikkate alınmadan yazılı biçimde karar verilmesi isabetli olmamıştır.

Kabule göre de; aktif husumet yokluğu nedeni ile davanın reddine karar verilmesi halinde Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi’nin 7/2. maddesi uyarıca karar tarihi itibarı ile geçerli maktu vekalet ücreti yerine nispi vekalet ücretine hükmolunması da hatalı olmuştur.

2.Bozma neden ve şekline göre diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesi gerekli görülmemiştir.

Kabule göre de; aktif husumet yokluğu nedeni ile davanın reddine karar verilmesi halinde Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi’nin 7/2. maddesi uyarıca karar tarihi itibarı ile geçerli maktu vekalet ücreti yerine nispi vekalet ücretine hükmolunması da hatalı olmuştur.

2.Bozma neden ve şekline göre diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesi gerekli görülmemiştir.

SONUÇ: Davacı (üçüncü kişi) ...Petrol Ürünleri A.Ş. vekilinin, yukarıda (1) açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün BOZULMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacı 3.kişiye geri verilmesine 17.12.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1501, Karar No: 2017/9651, Tarih: 26.09.2017

**18. Ceza Dairesi         2017/1501 E.  ,  2017/9651 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hakaret suçundan sanık ...'in, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 125/1, 43/1, 125/4, 62/1 ve 52. maddeleri gereğince 2.900,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına, sanığa verilen adli para cezasının aynı Kanun'un 52/4. maddesi gereğince ikişer aylık taksitler halinde 2 eşit taksitte ödenmesine dair İstanbul (Kapatılan) 26. Sulh Ceza Mahkemesinin 10/04/2014 tarihli ve 2013/451 esas, 2014/317 sayılı kararının, Adalet Bakanlığı tarafından kanun yararına bozulmasının istenilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 03/02/2017 gün ve 7053 sayılı tebliğnamesiyle dava dosyası Dairemize gönderilmekle incelendi:

İstem yazısında: “5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 52/4. maddesinde yer alan “Taksit süresi iki yılı geçemez ve taksit miktarı dörtten az olamaz” şeklindeki amir hüküm karşısında, sanık aleyhine olacak şekilde adli para cezasının 2 eşit aylık taksitle tahsiline karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” denilmektedir.

Hukuksal Değerlendirme:

5237 sayılı TCK’nın 52/4. maddesinde; “Hâkim, ekonomik ve şahsî hâllerini göz önünde bulundurarak, kişiye adlî para cezasını ödemesi için hükmün kesinleşme tarihinden itibaren bir yıldan fazla olmamak üzere mehil verebileceği gibi, bu cezanın belirli taksitler hâlinde ödenmesine de karar verebilir. Taksit süresi iki yılı geçemez ve taksit miktarı dörtten az olamaz. Kararda, taksitlerden birinin zamanında ödenmemesi hâlinde geri kalan kısmın tamamının tahsil edileceği ve ödenmeyen adlî para cezasının hapse çevrileceği belirtilir.” hükmüne yer verilmiştir.

İnceleme konusu somut olayda; hakaret suçundan sonuç olarak 2.900 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına karar verilen sanık hakkında, mahkemece taksit miktarı belirlenirken, TCK’nın 52/4. maddesindeki amir hüküm uyarınca, en az dört taksite hükmolunması gerekirken, para cezasının iki taksit halinde tahsiline karar verilmesi hukuka aykırıdır.

Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden,

1- Hakaret suçundan sanık ... hakkında, İstanbul (Kapatılan) 26. Sulh Ceza Mahkemesinin 10/04/2014 tarihli ve 2013/451 esas, 2014/317 sayılı kararının, 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

2- Karardaki hukuka aykırılık aynı Kanun maddesinin 4-d fıkrasına göre, sanığa daha hafif bir cezanın verilmesini gerektirmekle, TCK’nın 52/4. maddesi uyarınca sanığın ekonomik durumu da gözetilerek, mahkemece hakaret suçundan hükmolunan adli para cezasının, birer ay vade ile 4 eşit taksit halinde tahsiline,

3- İnfazın bu şekilde yapılmasına, bozulan kararda yer alan diğer hususların olduğu gibi bırakılmasına, dosyanın Yüksek Adalet Bakanlığına sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 26.09.2017 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/3490, Karar No: 2007/4566, Tarih: 21.05.2007

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2007/3490 E.  ,  2007/4566 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Bakanlar Kurulunun Yargıtay'ca kısmen benimsenen 28.2.1983 gün ve 1983/6122 sayılı kararı uyarınca, dava konusu taşınmazın imar planında yer alıp almadığı, belediye veya mücavir alan sınırları içinde olup olmadığı, belediye hizmetlerinden (belediyece meskun olduğu için veya meskun hale getirileceği için sunulan yol, su, elektrik, ulaşım, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma vs.) yararlanan ve meskun yerler arasında bulunup bulunmadığı, taşınmaz belediye nazım imar planı içinde ise, Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 17.4.1998 gün ve 1996/3-1998/1 sayılı kararı uyarınca bu plan kapsamına alındığı tarih ve plandaki konumu, altyapı hizmetlerinden yararlanma ve ulaşım olanakları, belediye merkezine uzaklığı, kullanım biçimi itibariyle iskan amacına yönelik yapılaşma olasılıklarını açıklayıcı yazının Belediye İmar Müdürlüğünden,

2-Dava konusu taşınmaz ile bu taşınmazın değerlendirilmesine emsal alınan 3068 ve 8850 ada 12 parsel sayılı taşınmazların İmar Yasasının 18. maddesi gereğince imar uygulaması sonucu oluşan parseller olup olmadığını belirtir belgelerin Belediye İmar Müdürlüğü ile Tapu Sicil Müdürlüğünden,

3-Taşınmaz üzerinde bulunan 1-3 yaşında değişik cinste ... niteliğindeki ağaçların (iğde, elma, şeftali, armut, kiraz, kayısı, dut, ayva, vişne, badem, karaçam, ... ve ...) rayiç değerlerinin Tarım İl Müdürlüğü vb. kuruluşlardan,

Temin edilerek dosya içerisine konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine bir kez daha GERİ ÇEVRİLMESİNE, 21.05.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/9715, Karar No: 2024/14291, Tarih: 24.10.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/9715 E.  ,  2024/14291 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi

TEMYİZ EDENLER : Taraf vekilleri

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 39. İş Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesinin 31.05.2022 tarihli kararı ile davanın kabulüne karar verilmiş; kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin 13.09.2022 tarihli kararı ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi tarafından yapılan yargılama neticesinde 07.03.2023 tarihli karar ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin 10.10.2023 tarihli kararı ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak dosyanın ikinci kez İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin kaldırma kararı üzerine İlk Derece Mahkemesince yeniden yapılan yargılama sonucunda, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince, davacı ve davalı vekillerinin başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekillerince temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre somut uyuşmazlıkta; 01.01.2023-31.12.2024 yürürlük süreli toplu iş sözleşmesindeki taban ücret uygulaması sebebiyle davacının bireysel iş sözleşmesinde belirlenen ücretinin, asgari ücretle olan bağının 01.01.2023 tarihi itibarıyla kesildiği görülmekle; somut davadaki hükmün, ücret tespiti bakımından temyiz kesinlik sınırını aşacak şekilde ileriye yönelik bir etkisinin bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Hüküm altına alınan ve davalı tarafça temyize konu edilen miktar ile reddedilen ve davacı tarafça temyize konu edilen miktarlar, Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibarıyla kesinlik sınırı olan 378.290,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davacı ve davalı vekillerinin temyiz dilekçelerinin miktardan REDDİNE,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde davacı tarafa iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

24.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/628, Karar No: 2011/537, Tarih: 10.10.2011

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/628 E.  ,  2011/537 K.**

**"İçtihat Metni"**

Irza geçme ve geceleyin konut dokunulmazlığının ihlali suçlarından sanık ...'nin bozma üzerine yapılan yargılaması sonunda; ırza geçme eyleminin reşit olmayan mağdureyle rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçunu oluşturduğunun kabulü ile bu ve atılı diğer suçtan mahkûmiyetine dair Samsun 1. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 21.12.2005 gün ve 2005/180 Esas, 2005/236 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Oluşa uygun olarak sanığın işlediği kabûl edilen reşit olmayan mağdureyle rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçu ile geceleyin konut dokunulmazlığının ihlali suçunun kanunda öngörülen cezalarının üst sınırları itibariyle, 765 sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2. maddelerine göre 7 yıl 6 aylık asli ve ilave zamanaşımına tâbi olduğu, suç tarihi olan 02.04.2003 ile inceleme günü arasında bu sürenin gerçekleştiği anlaşıldığından, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilmek suretiyle CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanunun 322/1 ve 5271 sayılı CMK.nun 223/8. maddeleri uyarınca sanık hakkında açılan kamu davalarının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 10.10.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1015, Karar No: 2024/9604, Tarih: 04.07.2024

**4. Ceza Dairesi         2022/1015 E.  ,  2024/9604 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

EK KARAR SAYISI : 2018/901 E., 2018/1700 K.

SUÇ : Hakaret

KARAR : Temyiz isteminin kabule değer sayılmamasından dolayı reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Bölge Adliye Mahkemesi ek kararının; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası gereği ek karara yönelik temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen hakaret suçundan, anılan Kanun'un 129 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği ceza verilmesine yer olmadığı kararı verilmiştir.

2. Bölge Adliye Mahkemesinin 21.06.2018 tarihli ve 2018/901 Esas, 2018/1700 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf başvurusu sonucunda, 5271 sayılı Kanun'un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca istinaf başvurusunun esastan reddine hükmedilmiştir.

3. Bölge Adliye Mahkemesinin 19.11.2019 tarihli ve aynı sayılı ek kararıyla sanık müdafiinin 7188 sayılı Kanun kapsamındaki temyiz başvurusu hakkında, 5271 sayılı Kanun'un 296 ncı maddesinin birinci fıkrası gereği "temyiz isteminin kabule değer sayılmamasından dolayı reddine" karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi, katılanın kamu görevlisi olup olayın bu nedenle meydana geldiğine, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, ek kararın kaldırılarak sanığın beraatine karar verilmesi talebine ilişkindir.

III. GEREKÇE

24.10.2019 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanun'un 29 uncu maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun'un 286 ncı maddesinin üçüncü fıkrası ve aynı Kanun'un geçici 5 inci maddesinin (f) fıkrasına göre, 5271 sayılı Kanun'un 286 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yapılan düzenlemenin, 7188 sayılı Kanun'un yayımlandığı tarihten itibaren 15 gün içerisinde talep edilmesi koşuluyla anılan maddede belirtilen suçlarla ilgili olarak bölge adliye mahkemelerince verilmiş kesin nitelikteki kararlar hakkında uygulanacağının belirtilmesi karşısında, 5237 sayılı Kanun'un 125 inci maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen hakaret suçunun bu kapsamda olmadığı anlaşılmakla, sanık müdafiinin ek karara yönelik temyiz istemi yerinde görülmemiştir.

IV. KARAR

IV. KARAR

Açıklanan nedenle Bölge Adliye Mahkemesinin ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun'un 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Bingöl 2. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

04.07.2024 tarihinde karar verildi.