muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/38043, Karar No: 2017/18321, Tarih: 18.09.2017

Somut olayda davacının iş sözleşmesi, 29.05.2014 günlü fesih bildirimi ile 26.05.2014 tarihinde ...plakalı çekici aracı muayeneye alırken, kanal giriş kapısının sağ tarafına çarparak araca ve kanal kapısına maddi hasar verdiği, tamir masraflarının bir aylık maaş tutarını aştığı ve bu nedenle sebebiyet verdiği kazadan dolayı 4857 sayılı Kanunun 25/ll-ı maddesi uyarınca işvereni otuz günlük ücreti tutarıyla ödenemeyecek derecede kayba uğrattığı gerekçesiyle bildirimsiz olarak feshedilmiştir.

Mahkemece bilirkişi incelemesi sonucunda düzenlenen 07.01.2016 havale tarihli raporda, kazanın oluşumunda davalı ... ...Taşıt Muayene İstasyonları İşlet. AŞ sahibinin asli kusurlu olduğu ve kusur oranının %60 olarak belirlendiği, araç muayene teknisyeni olarak çalışan davacının ise tali kusurlu olduğu ve kusur oranının %40 olarak belirlendiği, toplam hasar bedelinin ise 15.625,09 TL olduğu tespit edilmiştir. Buna göre dosyaya sunulan banka dekontlarından da davacının 2014/5 maaşının 1.420,71 TL olduğu, davacının belirlenen kusur oranına göre 30 günlük ücreti aşan zararın meydana geldiği anlaşılmış olmakla, feshin haklı nedene dayandığı kabul edilerek davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile kabulü hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Belirtilen nedenlerle, 4857 sayılı İş Kanunu'nun 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM: Yukarıda açıklanan gerekçe ile;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davanın REDDİNE,

3-Karar tarihi itibariyle alınması gerekli olan 31,40 TL karar ve ilam harcından, peşin alınan 25,20 TL harcın mahsubu ile bakiye 6,20 TL karar ve ilam harcının davacıdan tahsili ile hazineye gelir kaydına,

4-Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 233,00 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5-Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.980,00 TL ücreti vekâletin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6-Taraflarca yatırılan gider avanslarından varsa kullanılmayan bakiyelerinin ilgili tarafa iadesine, peşin alınan temyiz harcının isteği halinde ilgiliye iadesine, 18.09.2017 tarihinde oybirliği ile kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/7309, Karar No: 2010/15232, Tarih: 20.09.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/7309 E.  ,  2010/15232 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırılan taşınmaz üzerinde bulunan bina ve ağaç bedelinin zemin bedelinden fazla olması nedeniyle üzerindeki takyidatların silinmesi suretiyle davacı adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın hak düşürücü sebebi ile reddine dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, kamulaştırılan taşınmaz üzerinde bulunan bina ve ağaç bedelinin zemin bedelinden fazla olması nedeniyle üzerindeki takyidatların silinmesi suretiyle davacı adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan delil ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre davanın reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından hükmün ONANMASINA, davacıdan peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 20.09.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/15049, Karar No: 2012/15343, Tarih: 17.10.2012

**4. Hukuk Dairesi         2011/15049 E.  ,  2012/15343 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vdl. vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 07/11/2005 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 07/06/2011 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Diğer temyiz itirazına gelince; dava, trafik kazası sonucu ölüm nedeniyle maddi-manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hükü davacılar tarafından temyiz edilmiştir.

Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Dava konusu olayda; kaza tarihi, kusur derecesi, destek ile davacılar arasındaki yakınlık derecesi ve yukardaki ilkeler göz önüne alındığında hükmedilen manevi tazminat miktarları azdır. Daha üst derecede manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken; az miktarda manevi tazminata hükmedilmesi doğru görülmemiş bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda (2) numaralı bentte gösterilen nedenle BOZULMASINA, diğer temyiz itirazlarının ilk bentte açıklanan nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 17/10/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/7305, Karar No: 2019/9338, Tarih: 22.05.2019

**2. Ceza Dairesi         2019/7305 E.  ,  2019/9338 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1) Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde,

14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Yasa'nın 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3000 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükmünün temyizi mümkün olmadığından suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteğinin 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

2) Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde,

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

3) Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde,

Suça sürüklenen çocuğun müştekiye ait lokantanın darabasını açarak, suça konu işyerine hırsızlık yapmak için girmek isterken kolluk tarafından yakalandığının anlaşılması karşısında, suça sürüklenen çocuk tarafından açılan daraba ile suça konu işyerinin giriş kapısı arasındaki yerin olay tarihi itibarıyla işyerinin eklentisi niteliğinde bir yer olup olmadığı hususu, mahallinde bilirkişi marifetiyle keşif yapılarak sonucuna göre suça sürüklenen çocuğun hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken bu yönde araştırma yapılmadan eksik kovuşturma ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 22/05/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/9839, Karar No: 2008/4830, Tarih: 05.05.2008

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2007/9839 E.  ,  2008/4830 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkili banka ile dava dışı ... San.A.Ş arasında imzalanan genel kredi sözleşmesine davalının müşterek borçlu ve müteselsil kefil olduğunu, çekilen ihtara rağmen borcun asıl borçlu ve kefil tarafından ödenmediğini, alacağın tahsili için başlatılan icra takibinin davalının haksız itirazı sonucu durduğunu belirterek itirazın iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, ... 1.Asliye Ticaret Mahkemeleri ve ... 2.Sulh Ceza Mahkemesince verilen tedbir kararları ile müvekkilinin tüm varlıklarının dondurulup ödeme yapmasının yasaklandığını, hukuki imkansızlığın söz konusu olduğunu, fahiş oranda faiz talep edildiğini, alacağın likit olmadığını bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, tahsilde tekerrür olmamak üzere davalı ...’ın takibe vaki itirazının kısmen iptaline, takibin USD cinsi alacak yönünden 4.526.785.57 USD üzerinden 3.231.687.00 USD asıl alacağa 21.4.2004 tarihinden itibaren yıllık %30 temerrüt faizi yürütülerek %5 gider vergisi ile Euro cinsi alacak yönünden 6.883.326.58 Euro üzerinden 4.914.029.33 Euro asıl alacağa 21.4.2004 tarihinden itibaren yıllık %30 temerrüt faizi yürütülerek %5 gider vergisi ile takip talepnamesindeki avukatlık ücreti gider vergisi istemi ve sigorta masrafları talepnameden çıkarılarak talepnamedeki diğer koşullarla devamına, fazla istemin reddine, davalının %40 oranında icra inkar tazminatıyla sorumluluğuna karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, 05.05.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5134, Karar No: 2019/9434, Tarih: 16.12.2019

**11. Ceza Dairesi         2019/5134 E.  ,  2019/9434 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Defter, kayıt ve belgeleri gizleme

HÜKÜM : Mahkumiyet

1- Sanık hakkında 2012 takvim yılına ait defterlerin ibraz edilmemesi nedeniyle “defter, kayıt ve belgeleri gizlemek” suçundan açılan kamu davasında; aynı takvim yılına ait defter ve belgelerin daha önce sanıktan 20.09.2012 tarihli tebligatla istendiği, ibraz edilmemesi nedeniyle sanık hakkında Karabük 2. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 08.07.2014 tarihli, 2013/181 Esas 2014/271 Karar sayılı kararıyla hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği anlaşılmakla; mükerrer yargılama olup olmadığının tespiti açısından belirtilen dava dosyaları getirtilip incelenerek bu davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dava dosyasına intikal ettirilmesinden sonra, aynı takvim yılı/yıllarına ait defter ve belgelerin birden fazla kez ibrazının istenilmesi halinde yapılan ilk tebliğ ile suçun oluşacağı, ikinci kez istenmesi üzerine belgelerin ibraz edilmemesinin ikinci bir suç oluşturmayacağından mükerrirlik hususu da gözetilerek sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- 5271 sayılı CMK’nin 216. maddesindeki düzenleme uyarınca kovuşturmanın sona erdirilmesi, hükmün tesis ve tefhimine geçilmesinden önce son konuşan tarafın hazır bulunan sanık veya müdafii olması gerektiği cihetle; hükmün verildiği 25.06.2015 tarihli oturumda hazır bulunan sanıktan sonra katılan kurum vekiline söz verilerek duruşmanın bittiği belirtilip son söz sanığa verilmeden hüküm kurularak sanığın savunma hakkının kısıtlanması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz nedenleri bu sebeplerle yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 16.12.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5879, Karar No: 2013/9162, Tarih: 27.09.2013

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2013/5879 E.  ,  2013/9162 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : KADASTRO

KANUN YOLU : TEMYİZ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Temyize konu iş bu 2008/16 Esas sayılı dava dosyasının eki niteliğinde olan 2005/33-3 E-K sayılı dava dosyası ve ekleri (dava dilekçesi, çekişmeli taşınmazın kadastro tutanak aslı, gerekçeli karar ve bozma ilamının bulunduğu dosya) dosya içinde bulunmamaktadır. Sözü edilen ve eldeki dosyasının eki olan dosyasının bu dosya arasına konulması, bundan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 27.09.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/753, Karar No: 2020/18929, Tarih: 17.12.2020

**9. Hukuk Dairesi         2017/753 E.  ,  2020/18929 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalıya ait otel olan işyerinde 05.10.2011-14.11.2013 tarihleri arasında yiyecek içecek direktörü olarak çalıştığını, işyerinde 08:00-21:00 saatleri arasında çalışmasına ve her yıl Ocak, Şubat ve Eylül,Ekim aylarında en az bir gün 24 saat nöbet tutmasına karşın fazla mesai ücretlerinin ödenmediğini, 2700 saatlik fazla mesai ücret alacağı olduğunu ileri sürerek alacağına hükmedilmesi talebinde bulunmuştur.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının üst düzey yetkili olarak kendi mesaisini düzenlediğini, işyerinde üç vardiya halinde çalışıldığını, davacıya prim ödemesi yapıldığını, alacağı olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi heyet raporuna göre, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 63 üncü maddesinde çalışma süresi haftada en çok 45 saat olarak belirtilmiştir. Ancak tarafların anlaşması ile bu normal çalışma süresinin, haftanın çalışılan günlerine günde onbir saati aşmamak koşulu ile farklı şekilde dağıtılabileceği ilkesi benimsenmiştir. Yasanın 41 inci maddesine göre fazla çalışma, kanunda yazılı koşullar çerçevesinde haftalık 45 saati aşan çalışmalar olup, 63 üncü madde hükmüne göre denkleştirme esasının uygulandığı hallerde, işçinin haftalık çalışma süresi, normal haftalık iş süresini aşmamak koşulu ile bazı haftalarda toplam 45 saati aşsa dahi bu çalışmalar fazla çalışma sayılmaz.

Fazla çalışmanın belirlenmesinde, 4857 sayılı Yasanın 68inci maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin de dikkate alınması gerekir.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın belirlenmesinde, 4857 sayılı Yasanın 68inci maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin de dikkate alınması gerekir.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Somut uyuşmazlıkta; dava dilekçesinde, davacının haftanın 6 günü 08.00-21.00 saatleri arasında çalıştığı, Ocak, Şubat, Eylül ve Ekim aylarında en az bir gün 24 saat süre ile nöbet tuttuğu ancak ertesi gün normal çalışmasına devam ettiği, iş saatlerinin davacı tarafından belirlenmediğini iddia edilerek, tanık beyanları ile işyeri giriş ve çıkış mesai çizelgelerine dayanılmak suretiyle fazla mesai alacağı talep edilmiştir.

Davalı tarafça ise, gıda mühendisi olup üst düzey yetkili konumunda bulunan davacının işyerinde kendi mesaisini ayarladığı ve haftanın 6 günü sadece 08.00-16.00 saatleri arasında çalıştığı, davacıya otel içindeki şarap, alkollü içecek ve benzeri ekstra ürün satışlarından dolayı prim ödemesi yapıldığı ve bu nedenle belli hedeflerin gerçekleşmesine bağlı prim ödemelerinde primlerin fazla çalışmayı karşılayıp karşılamadığının araştırılarak buna göre değerlendirme yapılması gerektiği savunularak, puantaj kayıtları ile tanık beyanlarına dayanılmıştır.

Davacının davalıya ait işyerinde yiyecek içecek direktörü pozisyonunda çalıştığı anlaşılmaktadır.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, tanık beyanları ile sunulan kayıtların birlikte değerlendirildiği belirtilerek; davacının yaz sezonu olan Nisan ve Ekim ayları arası dönemde haftanın 6 günü 08.00-20.30 saatleri arası 1,5 saat ara dinlenme süresinin mahsubu ile toplamda 66 saat çalışarak haftada 21 saat fazla mesai yaptığı,kış sezonu olan Kasım ve Mart ayları arası dönemde ise haftanın 6 günü 09.00-19.00 saatleri arası, 1 saat ara dinlenme süresinin mahsubu ile haftada 54 saat çalışarak 9 saat fazla mesai yaptığı kabul edilip, hesaplama yapıldığı görülmüştür.

Ne var ki, bilirkişi raporunda davalı tarafından dosyaya sunulan Temmuz 2013 ile Ekim 2013 tarihleri arası döneme ilişkin haftalık çalışma programlarının saat içermediği gerekçesi ile değerlendirmeye alınmadığı belirtilmiş ise de, programlarda çalışma saatlerinin üç vardiya sistemine göre (A) (B) (C) simgeleri ile gösterildiği, davacının ise (A) simgesi ne karşılık gelen 08:00-16:00 saatleri arasında çalıştığının belirtilmesi ve davacının imzasını taşıması nedeniyle fazla mesai ücret hesaplamasında itibar edilmesi gerekmektedir. Keza, davalı işverenin haricen güvenlik müdürüne düzenlettiği anlaşılan imzalı işyeri giriş ve çıkış formları da değerlendirme dışı tutulmuş iseler de, bu formlar davacı tarafından dosyaya sunulmuş olup, fazla mesai ücreti hesabında dikkate alınmaları gerekmektedir.

Fazla çalışma ücret alacağının hesaplanmasında bir diğer husus ise davacıya ödenen prim tutarlarının mahsup edilip edilmeyeceği konusudur. Kural olarak prim fazla çalışmanın karşılığı değildir. Prim, çalışanı özendirici ve ödüllendirici bir ücret ödemesi olup, işverence işçiye garanti edilmiş bir temel ücretin üzerine, belirli bir usule bağlı ve çoğunlukla uygulamada belirlenen hedeflerin tutturulmasına bağlı olarak ödenen ek bir ücrettir. Fazla çalışma ise, kural olarak 4857 sayılı Kanun'a göre, kanunda yazılı şartlar çerçevesinde haftalık 45 saati aşan çalışmalardır.

Davalı vekili tarafından, yiyecek içecek direktörü olarak görev yapan davacıya otel içindeki şarap, alkollü içecek ve benzeri ekstra ürün satışlarından dolayı prim ödemesi yapıldığı ve bu nedenle belli hedeflerin gerçekleşmesine bağlı prim ödemelerinde primlerin fazla çalışmayı karşılayıp karşılamadığının araştırılarak değerlendirme yapılması gerektiği savunulmuş, Mahkeme tarafından hükme dayanak alınan bilirkişi heyet raporunda prim ödemeleri mahsup edilmek suretiyle fazla mesai ücret alacağı hesaplanması yoluna gidilmiştir. Oysa, Dairemizin görüşüne göre, hedefe veya belli bir kotanın aşılmasına bağlı prim ödemesi uygulamalarında işçinin fazla çalışma ücreti sabit ücret üzerinden saat ücretinin %150 fazlasıyla ödenmelidir. Başka bir anlatımla bu tür prim ödemelerinin fazla çalışma ücreti hesabına bir etkisi bulunmamaktadır. Mahkemece yapılacak iş; işyeri giriş ve çıkış formlarının olduğu dönemlerde sadece bu kayıtlara itibar edilerek, formların bulunmadığı dönemler için ise tanık beyanlarına göre yukarıda açıklandığı üzere davacıya belli hedeflere bağlı prim ödemesi yapıldığının belirtilmiş olması sebebiyle ödenen prim tutarları dikkate alınmaksızın fazla çalışma ücret alacağı hesaplaması yaptırmak ve çıkacak sonuca göre bir karar vermektir. Ayrıca tanık beyanlarına göre hesaplanacak fazla mesai ücretinden takdiri indirim yapılması gerektiği de gözden kaçırılmamalıdır.

Mahkemece, açıklanan hususlar gözetilmeksizin hatalı bilirkişi raporuna dayanılarak karar verilmesi isabetsiz olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:

Mahkemece, açıklanan hususlar gözetilmeksizin hatalı bilirkişi raporuna dayanılarak karar verilmesi isabetsiz olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 17.12.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.