muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/7693, Karar No: 2019/1225, Tarih: 18.02.2019

Keza, aynı yasanın kazanç ve zarara katılma başlıklı 623.maddesine göre de; "Sözleşmede aksi kararlaştırılmamışsa, her ortağın kazanç ve zarardaki payı, katılım payının değerine ve niteliğine bakılmaksızın eşittir.

Sözleşmede ortakların kazanç veya zarara katılım paylarından biri belirlenmişse bu belirleme, diğerindeki payı da ifade eder.

Bir ortağın zarara katılmaksızın yalnız kazanca katılacağına ilişkin anlaşma, ancak katılma payı olarak yalnızca emeğini koymuş olan ortak için geçerlidir." hükmünü ihtiva etmektedir.

Mahkemece, yukarıdaki yasa hükümlerine göre, öncelikle, ortaklık sözleşmesinde bu hususta hüküm bulunup bulunmadığına bakmak, hüküm bulunduğu takdirde tasfiyenin sözleşmedeki hükümlere göre yapılmasını sağlamak; böyle bir hükmün bulunmaması halinde ise ortakların anlaşarak tasfiye memuru belirlemelerini istemek; bu konuda anlaşamamaları halinde ise hakim tarafından tasfiye işlemini gerçekleştirecek (ortaklığın faaliyet alanına göre konusunda uzman bir veya üç kişiyi) tasfiye memuru olarak re'sen atamak olmalıdır.

Bu itibarla mahkemece, ortaklığın tasfiyesi için ortaklığın sona erdiği tarih itibariyle, ortaklığın harcamalarıyla ilgili yönetici ortaktan hesap istenmeli, hesap listesinin verilmemesi halinde yönetici ortağın hesap vermekten kaçındığı kabul edilmeli, hesap listesinin üzerinde uyuşmazlık çıkması halinde taraflardan delilleri sorularak toplanmalı, ortaklığa ait tüm gelir gider hesabı çıkarıldıktan, ortaklığın tüm aktif ve pasifi kesin olarak belirlendikten sonra konusunda uzman bilirkişi ya da bilirkişi kurulu aracılığıyla verilen hesap listesinin sunulan belgeler ile inşaatta yapılan imalatlarla uyumlu olup olmadığı belirlenerek denetim sağlanmalı, ortaklığa kalan bağımsız bölüm ve dairelerin, karar tarihine en yakın tarih itibariyle değeri belirlenmeli, ortaklığın varsa üçüncü kişilere veya kurumlara olan borçları ortaklığın aktifinden mahsup edilmeli, ortaklardan her birinin ortaklığa verdiği avanslarla, ortaklık için yapmış oldukları masraflar ve vermiş oldukları sermaye iade edildikten sonra taraflar arasındaki sözleşme hükümlerine uygun ortaklara paylaştırılması gereken miktar belirlenmeli, bu aşamalardan sonra, tasfiye memurunun yaptığı tasfiye işleminin sonuç bilançosuna göre hakim (HMK.297 madde uyarınca) tarafların hak ve yükümlülüklerini saptayıp tasfiye işlemini sonlandırmalı ve bu doğrultuda hüküm kurulmalıdır.

Ayrıca, davacının sermaye payını ödeyip ödemediği, harcamalara katılıp katılmadığı da yöntemine uygun araştırılmalıdır. Adi ortaklıkta ortaklardan birinin sermaye koyma borcunu yerine getirmediği, yine harcamalara katılması gerekirken katılmadığı sabit olsa dahi bu hususlar, ortaklığın tasfiyesine engel değil, tasfiye sırasında gözetilmesi gereken bir durum olarak değerlendirilmelidir.

Ayrıca, davacının sermaye payını ödeyip ödemediği, harcamalara katılıp katılmadığı da yöntemine uygun araştırılmalıdır. Adi ortaklıkta ortaklardan birinin sermaye koyma borcunu yerine getirmediği, yine harcamalara katılması gerekirken katılmadığı sabit olsa dahi bu hususlar, ortaklığın tasfiyesine engel değil, tasfiye sırasında gözetilmesi gereken bir durum olarak değerlendirilmelidir.

Mahkemece,taraflar arasındaki adi ortaklık ilişkisinin yukarıda açıklanan sıra ve yöntem izlenmek suretiyle tasfiye edilmesi gerekirken,yanlış değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup,bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Yukarıda birinci ve ikinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun Geçici Madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440. maddesi gereğince karar düzeltme yolu açık olmak üzere,18.02.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13342, Karar No: 2015/19962, Tarih: 09.12.2015

**3. Hukuk Dairesi         2015/13342 E.  ,  2015/19962 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KONYA 2. AİLE MAHKEMESİ

TARİHİ : 18/06/2015

NUMARASI : 2014/865-2015/409

Taraflar arasındaki iştirak nafakasının azaltılması davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dava dilekçesinde; tarafların Konya 1. Aile Mahkemesinin 2004/156 E. 2004/284 K. sayılı ilamı ile anlaşmalı olarak boşandıklarını ve protokol çerçevesinde tarafların müşterek çocuklarından Sinemin velayetinin anneye, Gizem'in velayetinin babaya verildiğini, anlaşma protokolü ile M.. B..'nın velayeti annede kalan müşterek çocuk Sinem için boşanma tarihinden itibaren geçerli olmak üzere aylık 120.00 TL. iştirak nafakası vermeyi kabul ettiğini, hükmedilen iştirak nafakasının ''her yıl 1 Ağustos tarihinden itibaren geçerli olmak üzere, o yıl ki tayin edilen net asgari ücret tutarının % 40'a tekabül edecek şeklinde artırmayı kabul ve taahhüt eder'' şeklinde düzenlendiğini, taraflar arasındaki protokol hükmüne rağmen mahkemece, boşanma kararında "nafakanın her yıl 1 Ağustos tarihinden geçerli olmak üzere o yıl ki tayin edilen net asgari ücret tutarının % 40 oranında arttırılmasına" şeklinde hükme geçildiğini, hükümde amaç edinilenden çok uzak olacak şekilde yanlışlık yapıldığını, yasal şartlar oluşmadığından tavzih taleplerinin de reddolduğunu, çocuk için talep edilen nafaka miktarının bugünkü tarih itibariyle 2.143,00 TL. olduğunu, çocuğun 12 yaşında olup devlet okuluna gittiğini, halen ödenmekte olan nafaka miktarının müvekkilini sıkıntıya soktuğunu, davalıya ciddi anlamda miras kaldığını ve maddi durumunun da son derece iyi olduğunu ileri sürerek müvekkilinin müşterek çocuk Sinem için ödediği 2.143,00 TL. aylık iştirak nafakasının tarafların anlaşmaları doğrultusunda ve müvekkilinin değişen ekonomik ve sosyal durumuna göre uyarlanarak dava tarihinden itibaren aylık 500,00 TL'ye düşürülmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının anlaşmalı boşanma protokolüyle kararlaştırılan iştirak nafakasının yanlış hesaplandığından bahisle daha önce de yargı yoluna başvurduğunu ve bu konuda davacının tavzih talebinin reddolduğunu, yargılamanın yenilenmesine ilişkin talebinin de reddolduğunu, davacının ekonomik durumunun iyi olduğunu, sırf boşanmayı sağlayabilmek için bilerek ve isteyerek mali gücünün üzerinde bir yükümlülüğü protokolle üstlenen kişinin, sonradan bu yükümlülüğün kaldırılması ve azaltılmasına ilişkin talebinin iyiniyet kuralları ile bağdaşmadığını bildirerek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, tarafların gerçek iradesine uygun nafaka miktarının, o yılki asgari ücretin %40'ına tekabül eden miktar olarak belirlendiği, boşanma ilamındaki nafaka artışına ilişkin ibarenin tarafların gerçek iradesine uymadığı, davacının boşanma davasındaki tavzih ve yargılamanın iadesine ilişkin taleplerinin reddine dair verilen kararların usule ilişkin olup, esasa dair hükümler olmadığı, tarafların gelir durumları, davacının boşanma kararının kesinleştiği andan itibaren nafaka artışı yönündeki yanlışlığa ilişkin beyan ve talepleri, protokolde düzenlenen tarafların gerçek iradesine uygun nafaka artış miktarına göre, dava tarihi itibariyle olması gereken nafakanın 356,41 TL olduğu gerekçesi ile davanın kabulü ile Konya 1. Aile Mahkemesinin 08/03/2004 tarihli, 2004/156 E. 2004/284 K. sayılı ilamı ile müşterek çocuk Sinem için takdir edilen iştirak nafakasının, dava tarihinden itibaren aylık 500,00 TL'ye düşürülmesine karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

TMK.'nın 182/2 maddesinde; velayetin kullanılması kendisine verilmeyen eşin, çocuğun bakım ve eğitim giderlerine gücü oranında katılmak zorunda olduğu hükme bağlanmıştır.

Velayet kendisine tevdi edilmeyen taraf ekonomik imkanları ölçüsünde müşterek çocuğun giderlerine katılmakla yükümlüdür. Diğer taraftan iştirak nafakası belirlenirken ana ve babanın ekonomik durumları gözönünde tutulmakla birlikte velayet hakkı kendisine tevdi olunmuş tarafın bu görev nedeniyle emeğinin ve yüklendiği sorumlulukların karşılığı olağan harcamaların da dikkate alınması zorunludur. Ne var ki, nafaka miktarının belirlenmesine esas alınması gereken giderlerinin makul sınırlar içinde kalmasına özen gösterilmesi ve velayet kendisine bırakılmayan tarafın ağır yükümlülüklere maruz bırakılmaması gerekmektedir.

Mahkemece, iştirak nafakası takdir edilirken; müşterek çocukların yaşı, eğitimi ve ihtiyaçlarının yanında, ana-babanın gelir durumu da gözetilmeli ve nafaka yükümlüsünün (babanın) gelir durumu ile orantılı olacak şekilde hakkaniyete uygun bir nafakaya hükmedilmelidir. (TMK. nun 330/1. maddesi).

Somut olayda, taraflar Konya 1. Aile Mahkemesinin 2004/156 E. 2004/284 K. sayılı ilamı ile anlaşmalı olarak boşanmışlar, boşanma ilamı ile müşterek çocuklardan Sinem'in velayeti anneye verilmiş, 120,00 TL. iştirak nafakasına hükmedilmiş ve nafakanın her yıl 1 Ağustos tarihinden geçerli olmak üzere o yılki tayin edilen net asgari ücret tutarının %40'ı oranında artırılmasına karar verilmiş, karar 13.04.2004 tarihinde kesinleşmiştir.

Mahkemece, boşanma ilamındaki nafaka artışına ilişkin ibarenin tarafların gerçek iradesine uymadığından bahisle kesinleşmiş bir kararın tekrar yorumlanarak sonucu dairesinde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Mahkemece, boşanma ilamındaki nafaka artışına ilişkin ibarenin tarafların gerçek iradesine uymadığından bahisle kesinleşmiş bir kararın tekrar yorumlanarak sonucu dairesinde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Bu durumda, mahkemece; davacının, ekonomik ve sosyal durumu ayrıntılı olarak araştırıldıktan sonra, tarafların sosyal ve ekonomik durumları, müşterek çocuğun yaşı, eğitimi ve ihtiyaçlarının gözetilip iştirak nafakasının azaltılmasını gerektirir şartların oluşup oluşmadığı incelenip sonucu dairesinde hüküm tesisi gerekirken yazılı gerekçe ile davanın kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 09.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/9191, Karar No: 2019/1425, Tarih: 27.02.2019

**15. Ceza Dairesi         2018/9191 E.  ,  2019/1425 K.**

**"İçtihat Metni"**

Nitelikli dolandırıcılık suçundan şüpheliler ... .... haklarında yapılan soruşturma sırasında, suç yeri itibarıyla dosyanın Manisa Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine dair Demirci Cumhuriyet Başsavcılığının 06/08/2015 tarihli ve 2015/296 soruşturma, 2015/52 sayılı yetkisizlik kararını müteakip, bu kez suç yeri bakımından dosyanın İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine ilişkin Manisa Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 17/06/2018 tarihli ve 2015/11404 soruşturma, 2018/1677 sayılı yetkisizlik kararı üzerine, karar verilmesine yer olmadığına dair mercii İzmir 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 05/07/2018 tarihli ve 2018/1427 değişik iş sayılı kararı aleyhine yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 07/12/2018 gün ve 94660652-105-35-12065-2018 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 13/12/2018 gün ve 2018/100584 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 161/7. maddesinde yer alan "Yetkisizlik kararı ile gelen bir soruşturmada Cumhuriyet savcısı, kendisinin de yetkisiz olduğu kanaatine varırsa yetkisizlik kararı verir ve yetkili savcılığın belirlenmesi için soruşturma dosyasını, yargı çevresinde görev yaptığı ağır ceza mahkemesine en yakın ağır ceza mahkemesine gönderir. Mahkemece bu konuda verilen karar kesindir." şeklindeki düzenleme karşısında, somut olayda ilk yetkisizlik kararının Demirci Cumhuriyet Başsavcılığınca verildiği ve dosyanın Manisa Cumhuriyet Başsavcılığı'na gönderildiği ancak, Manisa Cumhuriyet Başsavcılığının da kendisini yetkisiz görerek dosyayı yetkisizlik kararı ile İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığına gönderdiği anlaşılmakla, bu ikinci yetkisizlik kararından sonra dosyanın gönderildiği Manisa Cumhuriyet Başsavcılığının bağlı olduğu ağır ceza mahkemesine en yakın ağır ceza mahkemesi olan İzmir 3. Ağır Ceza Mahkemesince esastan inceleme yapılarak yetkili savcılığın belirlenmesi gerektiği cihetle, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 161/7. maddesine göre somut olayda İzmir 3. Ağır Ceza Mahkemesince esastan inceleme yapılarak yetkili savcılığın belirlenmesi gerekirken, yazılı şekilde verilmesinde isabet bulunmadığından, kanun yararına bozmaya atfen düzenlenen ihbarnamedeki düşünce yerinde görülmekle, İzmir 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 05/07/2018 tarih ve 2018/1427 değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi gereğince BOZULMASINA, aynı maddenin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca müteakip işlemlerin mahallinde mahkemesince yerine getirilmesine, 27/02/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14617, Karar No: 2016/1322, Tarih: 09.02.2016

**3. Hukuk Dairesi         2015/14617 E.  ,  2016/1322 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KONYA 4. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 16/04/2015

NUMARASI : 2014/621-2015/142

DAVACI : Ç.. M..

VEK.AV. A. T...

DAVALI : M.. E.. VEK.AV. Z. A...

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalı elektrik dağıtım şirketi tarafından müvekkil idareye ait .... nolu aboneye ait borçları ödemesi halinde gecikme faizlerinin alınmayacağına ilişkin 17/06/2011 tarih ve MRM-TTH-224 sayılı yazı gönderildiğini, daha sonra 16/08/2011 tarih ve MRM-TMM-6014 sayılı yazı ile tekrar borcun ödenmesini istendiğini, müvekkil idare tarafından borcun zamanaşımına uğradığına ilişkin Yetiştirme Yurdu Müdürlüğü'nün 24/08/2011 tarih ve 488 sayılı yazının davalı şirkete iletildiğini, ancak buna rağmen kötü niyetli olarak K... 9. İ... M... 2011/9498 esas sayılı dosyası ile icra takibi başlatıldığını, ödeme emrinin tebliğ edildiğini, bu durumu belirtir resmî yazışmalar yapılması esnasında borca itiraz süresinin geçtiğinden dolayı bu davayı açmak zorunda kaldıklarını, bu nedenlerden dolayı davanın kabulü ile müvekkilinin davalıya borçlu olmadığının tespiti ile davalı tarafından alacağı olmadığı hâlde yaptığı K... 9. İ... M.... 2011/9498 esas sayılı dosyası ile yapılan takibin durdurulmasına, davalının %40 oranında tazminatla cezalandırılmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacı borçlunun müvekkili elektrik dağıtım işi ile uğraşan şirketin abonesi olduğunu, ....numaralı abonelik sözleşmesine istinaden elektrik kullanan davacı borçlunun elektrik tüketiminden kaynaklanan borcunu ödemediğini, taraflarından Konya 9. İcra Müdürlüğü'nün .... esas sayılı takip dosyası ile takibe geçildiğini, davalının ödeme emrinin tebliğine rağmen süresi içerisinde borca itiraz etmediğini, dava dilekçesinde davacı borçlunun elektrik tüketim borcunu kabul etmekte ancak borcun zamanaşımına uğradığından bahisle borçlu olmadığının tespitini istediğini, haksız ve hukuka aykırı davanın reddine karar verilmesini, davacı tarafın %40'tan aşağı olmamak üzere kötü niyet tazminatı ödemesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece; 12//02/2015 tarihli elektrik bilirkişi raporuna göre; davacının davalıya 3.392,65 TL ana borç (6 fatura için elektrik tüketim bedeli), icra takip tarihine kadar 7.587,55 TL gecikme zammı ve icra takip tarihinden itibaren 876,60 TL faiz olmak üzere, toplam 11.856,80 TL borçlu olduğu gerekçesiyle açılan menfi tespit davasının reddine karar verilmiştir. Hükmü davacı vekili süresinde temyiz etmiştir.

Mahkemece; 12//02/2015 tarihli elektrik bilirkişi raporuna göre; davacının davalıya 3.392,65 TL ana borç (6 fatura için elektrik tüketim bedeli), icra takip tarihine kadar 7.587,55 TL gecikme zammı ve icra takip tarihinden itibaren 876,60 TL faiz olmak üzere, toplam 11.856,80 TL borçlu olduğu gerekçesiyle açılan menfi tespit davasının reddine karar verilmiştir. Hükmü davacı vekili süresinde temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanunî gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre; davacı vekilinin sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak; taraflar arasında imzalanan 07/04/2004 tarihli elektrik abonelik sözleşmesinin 11. maddesinin son cümlesinde; “elektrik tüketim borcunun abone tarafından süresinde ödenmemesi hâlinde elektriğin dağıtım şirketi tarafından kesileceği, zamanında ödenmeyen borç için gecikme zammı uygulanacağı” hükmü yer almaktadır. Davalı elektrik dağıtım şirketinin bu hüküm karşısında borç ödenmemesine rağmen elektriği kesmemesi onun açısından müterafik kusur oluşturur. Dairenin uygulaması da; müterafik kusur nedeniyle (elektrik dağıtım şirketinin sözleşme ve yönetmelik hükümleri gereğince borç ödenmemesine rağmen elektriği kesmemesi) gecikme zammından yasal faizin altına düşmeyecek şekilde müterafik kusur indirimi yapılması gerektiği yönündedir. O hâlde, elektriğin kesilmemesi nedeniyle gecikme zammından müterafik kusur indirimi yapılması gerekir.

Bundan başka; davacı tarafın temyiz dilekçesindeki “kararın, Yargıtay incelemesinde re’sen görülecek sebeplerle de bozulması gerektiği” ifadesi göz önünde bulundurulduğunda; Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun; 21/05/2014 gün ve 2013/7-2454 Esas, 2014/679 Karar sayılı kararı (HGK’nun 17/12/2014 tarih, 2014/7-1884 Esas, 2014/1045 Karar sayılı kararı ile karar düzeltme yasa yolundan da geçen) gereğince kayıp-kaçak bedelinin elektrik dağıtım şirketleri tarafından elektrik abonelerinden tahsil edilemeyeceği ve Dairemizin uygulamasına görede; kayıp-kaçak bedeli yanında, dağıtım, iletim, perakende satış hizmeti ve sayaç okuma bedellerinin de elektrik dağıtım şirketleri tarafından elektrik abonelerinden tahsil edilmeyeceği şeklindeki uygulamasının nazara alınması gerekir.

Hâl bِöyle olunca; mahkemece, yukarıda açıklanan ilke ve esaslar göِzetilerek; kayıp-kaçak, dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim bedelinin elektrik abonelerinden tahsil edilemeyeceği ve elektrik borcunun ödenmemesine rağmen sözleşme ve yönetmelik hükümleri gereğince elektriğin kesilmemesi nedeniyle gecikme zammından müterafik kusur indirimi (yasal faizin altına düşmeyecek şekilde-oranda) yapılacağı kabul edilip, bu doğrultuda hazırlanacak bilirkişi raporuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi yerinde olmayıp, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 09.02.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7646, Karar No: 2017/13244, Tarih: 22.11.2017

**2. Hukuk Dairesi         2016/7646 E.  ,  2017/13244 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek tarafından; yoksulluk nafakası yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumlarına, nafakanın niteliğine, günün ekonomik koşullarına göre davacı kadın yararına takdir edilen yoksulluk nafakası çoktur. Mahkemece Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak daha uygun miktarda nafakaya hükmedilmesi gerekir. Bu yön gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün gösterilen sebeple BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, iş bu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 22.11.2017(Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2023/5004, Karar No: 2023/5816, Tarih: 02.11.2023

**8. Hukuk Dairesi         2023/5004 E.  ,  2023/5816 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2023/54 E., 2023/254 K.

...

KARAR : Davanın pasif husumet yokluğundan reddine

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen kadastro tespitine itiraz davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairemizce İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda; davanın pasif husumet yokluğundan reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1.Uygulama kadastrosu sırasında, ... Köyü çalışma alanında bulunan ve tapuda ... adına kayıtlı bulunan 75 ada 14 parsel ... 281,78 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz 269,05 metrekare yüzölçümlü olarak tespit edilmiştir.

2.Davacı asıl dava dilekçesinde; uygulama kadastrosu sırasında adına kayıtlı bulunan 75 ada 14 parsel ... taşınmazın yüzölçümünün eksildiğini, bu eksikliğin uygulama kadastrosu sırasında hata yapılmasından kaynaklandığını ileri sürerek yanlışlığın düzeltilmesini istemiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davanın haksız ve hukuka aykırı olduğunu beyan ederek davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 09.12.2020 tarihli ve 2019/417 Esas, 2020/125 Karar ... kararıyla davanın konusuz kaldığı anlaşıldığından karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1.İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2.Dairemizin 01.12.2022 tarihli ve 2022/5586 Esas, 2022/9718 Karar ... ilamı ile davanın uygulama kadastrosuna itiraz niteliğinde olduğu, bu tür davalarda husumetin, yapılan tespit sonucunda itiraz edenin taşınmaz ya da taşınmazları aleyhine yüzölçümü artan ya da lehine ortak sınır değiştirilen taşınmazların maliklerine yöneltilmesi gerektiği, lehine sınır değişikliği yapılan veya yüzölçümü artan taşınmaz veya taşınmazların bulunmaması ya da tespit edilememesi halinde ise Kadastro Müdürlüğüne husumet yöneltilerek de dava açılabileceği, bu halde davalı ... yönünden davanın pasif husumet yokluğundan reddine karar verilmesi gerektiğine işaret edilerek hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin 24.05.2023 tarihli ve 2023/54 Esas, 2023/254 Karar ... kararı ile; bozma kararındaki gerekçelerle davanın pasif husumet yokluğu nedeniyle reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.