muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/25158, Karar No: 2015/35349, Tarih: 14.12.2015

**9. Hukuk Dairesi         2014/25158 E.  ,  2015/35349 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : SAKARYA 1. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 08/05/2014

NUMARASI : 2013/788-2014/520

Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti, resmi tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı şirketin çalışanı olarak diğer davalı belediyenin işyerinde çalışırken iş akdinin haksız olarak feshedildiğini, resmi tatil günlerinde çalıştırıldığını, gece vardiyasında çalıştığını, fazla mesailerin ödenmediğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin ücreti, fazla mesai ve resmi tatil ücreti alacaklarını talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının şirketten istifa ettiğini, alacakları ile ilgili ibraname imzaladığını, bu nedenle kıdem ve ihbar tazminatı talep edemeyeceğini, davacının ödenmemiş olan bir alacağının bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti ve Yargılama Süreci:

Mahkemece, davacının istifa dilekçesi verdiğini kabul ettiği, bu dilekçenin iradesi hilafına verildiğini iddia etse de istifa dilekçesinin davacının iradesi hilafına verildiği hususunda bir delil bulunmadığı, bu nedenle kıdem ve ihbar tazminatı hak kazanamayacağı, davacının kalan yıllık izin günleri itibariyle hak ettiği yıllık izin alacağı miktarının ibranamede belirtilerek ödendiği, tanık beyanları itibariyle de davacının fazla çalışma alacağı bulunmadığı, bu talepler yönünden davanın reddine karar verileceği, tanık beyanlarıyla işyerinde resmi tatil günlerinde çalışıldığı anlaşıldığından bilirkişinin 02/04/2014 tarihli gerekçeye ve denetime elverişli raporunda belirtilen miktar itibariyle yalnızca bu alacak yönünden davanın kabul edilebilceği belirtilerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı iş akdinin haksız olarak feshedildiğini iddia ederek kıdem ve ihbar tazminatları ile diğer işçilik alacaklarının tahsilini talep etmiş,

Davalı işveren davacının istifa ettiğini ve bu nedenle kıdem ve ihbar tazminatına hak kazanamayacağını savunmuştur.

Mahkemece davacının istifa dilekçesi verdiğini kabul etmesi ve irade fesadını ispatlayamaması nedeniyle kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin reddine karar verilmiş ise de bu kabul dosya içeriğine uygun bulunmamaktadır.

2-Davacı iş akdinin haksız olarak feshedildiğini iddia ederek kıdem ve ihbar tazminatları ile diğer işçilik alacaklarının tahsilini talep etmiş,

Davalı işveren davacının istifa ettiğini ve bu nedenle kıdem ve ihbar tazminatına hak kazanamayacağını savunmuştur.

Mahkemece davacının istifa dilekçesi verdiğini kabul etmesi ve irade fesadını ispatlayamaması nedeniyle kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin reddine karar verilmiş ise de bu kabul dosya içeriğine uygun bulunmamaktadır.

Şöyle ki, davalı işveren vekili tarafından dosyaya sunulan işyeri kayıtları içerisinde hem davacının istifa dilekçesi hem de 7.366,11 TL net kıdem tazminatı ödemesini içeren ibraname bulunmaktadır.

Davacının istifa ettiği için kıdem tazminatını hak etmediğini savunan işverenin kıdem tazminatı ödemesi çelişkilidir. Bu nedenle davacının iş akdinin davalı işveren tarafından haklılığı kanıtlanamayan bir nedenle feshedildiğini ve istifa dilekçesinin davacının özgür iradesine dayanmadığının kabulü ile dosyada mevcut 02/04/2014 tarihli bilirkişi raporu esas alınarak bakiye kıdem tazminatı ve ihbar tazminatı talebinin hüküm altına alınması gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 14/12/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7858, Karar No: 2015/17336, Tarih: 12.02.2015

**15. Ceza Dairesi         2013/7858 E.  ,  2015/17336 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu kurum ve kuruluşların zararına dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp,onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı,sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen,Kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi,nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı,o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için,eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir. Zarar vermek,kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun Kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 90.ncı maddesininin 5.nci fıkrasına göre;Usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.)Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla,kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır. Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır. İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin(AİHS),temel amacı,insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları,insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup,insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar,hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar. AİHS.madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet,hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre,her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre,hiç kimse ......aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre,herkes özel ve aile yaşamına....saygı gösterilmesi hakkına sahiptir. AİHS,özel ve aile yaşamına,haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne - baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne - baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin pek çok kararlarında tanımladığı gibi,bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'in vefat eden babasından kalan sigorta maaşını alabilmek için 12.06.2006 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK“dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra,eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında,eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanunun 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun sanıklar tarafından işlendiğinin sabit olmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, o yer Cumhuriyet savcısı ve katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 12.02.2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9579, Karar No: 2014/13943, Tarih: 20.06.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/9579 E.  ,  2014/13943 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Serik 1. Asliye Hukuk Mahkemesi(İş Mahkemesi Sıfatıyla)

Tarihi : 28/03/2014

Numarası : 2013/317-2014/294

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre tarafların aşağıdaki bentlerin dışında kalan temyiz itirazlarının reddine.

2-Davacı vekili, davacının hak etmiş olduğu fazla mesai ücretinin ödenmediğini ileri sürerek, fazla mesai ücreti alacağının hüküm altına alımasını talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının fazla mesai ücreti alacağı bulunmadığını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davacı işçinin fazla çalışma ücretine hak kazanıp kazanmadığı hususu uyuşmazlık konusudur.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatlamalıdır.İşçinin imzasını taşıyan bordroların sahteliği ortaya konmadıkça bu bordrolardaki fazla çalışma karşılığının ödendiği kabul edilir.İşyerine giriş çıkış kayıtları vb. belgeler fazla çalışmayı ispat vasıtasıdır.Yazılı belge bulunmaması halinde ise tanık anlatımlarına göre değerlendirme yapılması gerekir.

Bordrolardaki imzanın davacıya ait olduğunun anlaşılması halinde ilgili bordronun kapsadığı ay ile ilgili davacının fazla çalışma ücretini aldığı kabul edilmelidir.Eğer bordrolar ihtirazi kayıt konulmak suretiyle imzalanmışsa bordroda belirtilenden daha fazla süre ile çalıştığını davacı taraf her türlü delil ile ispatlayabilir.

Dairemizce benzer talepler içeren Serik 1. Asliye Hukuk Mahkemesince karara bağlanan toplam on dosya aynı tarihte temyiz incelemesine tabi tutulmuştur. Genel olarak dosya kapsamları nazara alındığında; davacı tarafın ispat vasıtası olarak dayandığı Bölge Çalışma Müdürlüğünün işyerinin teftişi sonrası düzenlenen raporunun yine davalı tarafın savunma amacıyla dayandığı bir başka Bölge Çalışma Müdürlüğü raporunun işyerinde yapılan tespitler bakımından birbiri ile tam olarak örtüşmediği görülmüş,dosyalar hakkında farklı bilirkişilerden raporlar alındığı ve bilirkişilerin alacak hesabında farklı metodlardan hareket ettiği,benzer ya da yakın nitelikte iş yapan davacıların alacaklarının hesap sonuçlarında oransızlıkların göze çarptığı tespit edilmiş, işyerinde gerek genel olarak uygulanan çalışma şekli gerekse çalışılan birime göre bölüm bölüm çalışma şekil ve zamanları hakkında tam bir kanaate ulaşılamamış, keza kış-yaz ya da başka bir anlatımla sezon kabul edilen dönemle bu dönem dışında kalan zamanlarda işyerinde farklı çalışma düzenleri olup olmadığı anlaşılamamıştır.

Yukarıda yapılan tespitler karşısında öncelikle talep konusu dönemleri kapsayan zamanlarda işyerinde Bölge Çalışma Müdürlüğünce yapılan tüm teftişlere ait raporlar,işyeri çalışma düzenine dair yönetmelik talimat vb işyeri belgeleri celbedilmeli, bu belge kapsamları ve taraflarca dosyaya sunulan sair belgeler de nazara alınarak genel olarak işyerinde ve ayrıca özellikle davacı işçinin çalıştığı bölüm itibariyle çalışma düzeni hakkında taraf tanıklarının tekrar ifadesine başvurulmalı, benzer mahiyetteki dosyalardaki tanık ifadeleri arasında eğer uyuşmazlık oluşursa bu çelişki giderilmeli ve akabinde dosyalar arasındaki birliğin sağlanması bakımından; davalı işverenin yer aldığı sektörde çalışmış ya da halen çalışan yeterli mesleki kıdeme sahip bir insan kaynakları uzmanı, aynı davalı işverenin yer aldığı sektörde çalışmış ya da halen çalışan yeterli mesleki kıdeme sahip bir yöneticilik yapmış bilirkişi,bir de İş Hukuku konusunda uzman ve tercihen bu dalda akademik kariyeri bulunan hukukçu bilirkişi aracılığı ile bilirkişi incelemesi yaptırılmalıdır.

Davalı işveren fazla çalışma yapıldığı takdirde bunun karşılığı işçiye izin kullandırıldığını savunmuş ve dosyaya fazla mesai takip formları ve fazla mesai karşılığı izin kullanıldığını gösteren belgeler sunmuştur.Söz konusu belgeler kendi içerisinde çelişmediği müddetçe belgelerin isabet ettiği dönemde yapılan fazla çalışma süresi belirlenmeli ve kullandırılan izin süresi bu süreden mahsup edilmelidir.

Davalı işverence dosyaya sunulmuş bordrolar bakımından sadece imzalı olanlar ve imzasız olsa da banka ödemesi vs. ile içeriği ispat edilen bordrolara itibar edilmeli ve bu bordrolarda fazla mesai ödemesi yapılmış olan aylarda davacının fazla mesai ücretini aldığı kabul edilmeli ve hesaplamada dışlanmalıdır.

Davalı işverence dosyaya sunulmuş ibraname varsa ibranamede fazla çalışma alacağı bakımından ayrı bir bölüm yok ise ya da ayrı bölüm var ancak ödenen tutar belirtilmemiş veyahut "yok" vb kelimeler yazılmışsa ibranameye itibar edilmemeli eğer tutar zikredilmişse ibraname ödeme belgesi olarak kabul edilmeli ve ibranamede belirtilen tutar hesaplanan tutardan mahsup edilmelidir.

Fazla mesai ücretinin hesabında, çalışılan dönemin ücretinin esas alınması gerekeceği ve dönem ücretinden kastın da brüt-çıplak ücret olduğu gözden kaçırılmamalıdır.Keza net fazla mesai ücreti hesap edilirken net tutarın bulunması için gerekli olan gelir vergisi,damga vergisi ve SGK prim kesintilerinin yapılıp yapılmadığı denetlenmeli ve hüküm fıkrasında açıkça hüküm altına alınan tutarın net ya da brüt tutar olduğu belirtilmelidir.

Tüm bu tespitler karşısında eksik inceleme ile hüküm kurulması isabetsiz olmuştur.

O halde tarafların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde taraflara iadesine, 20.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/13600, Karar No: 2023/6059, Tarih: 20.11.2023

**8. Hukuk Dairesi         2021/13600 E.  ,  2023/6059 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

SAYISI : 2015/54 E., 2019/25 K.

...

...

KARAR : Davanın reddine

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesi tarafından verilen karar, yapılan temyiz incelemesi sonunda Yargıtay 7. Hukuk Dairesince bozulmuştur.

İlk Derece Mahkemesince bozma ilamına uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın reddine, taşınmazın tespit gibi tesciline karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiş olmakla, 2797 ... Yargıtay Kanunu’nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; temyiz incelemesi yapılabilmesi için gerekli olduğu ancak dosya arasında bulunmadığı anlaşılan, Selendi Sulh Hukuk Mahkemesinin 2002/211 Esas, 2003/183 Karar ... dava dosyanın, bu dosya içerisine alınması ve bundan sonra, temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için, dosyanını İlk Derece Mahkemesine geri çevrilmesine karar verilmiştir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Dosyanın hükmü veren İlk Derece (Salihli Kadastro) Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

20.11.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi

...
Yargıtay — Esas No: 2014/589, Karar No: 2014/2416, Tarih: 25.02.2014

**14. Hukuk Dairesi         2014/589 E.  ,  2014/2416 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Şarkikaraağaç Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 07/10/2013

NUMARASI : 2013/188-2013/383

Davacı tarafından, davalı aleyhine 03.08.2005 gününde verilen dilekçe ile elatmanın önlenmesi, kal, karşı davada ise davacı O.. B.. tarafından davalı S.. S.. aleyhine 31.01.2007 gününde verilen dilekçe ile temliken tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; elatmanın önlenmesi, kal davasının kabulüne, temliken tescil davasının reddine dair verilen 07.10.2013 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı-karşı davacı O.. B.. tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü

\_K A R A R\_

Davacı, .. parsel maliki davalının .. parsel sayılı taşınmazına tecavüzlü duvar yaptığını ileri sürerek, elatmanın önlenmesi ve kal istemiştir.

Karşı davada ise davalı-karşı davacı, taşınmazlar arasında kot farkı olduğunu, çekişmeli yere iyiniyetle ağaç diktiğini ve duvar yaptığını ileri sürerek, Türk Medeni Kanununun 724 ve 729. maddeleri hükmü uyarınca temliken tescil istemiştir.

Mahkemece, asıl davanın reddine, karşı davanın kabulüne karar verilmiş, davacı-karşı davalının temyizi üzerine Dairemizin 18.10.2011 tarihli 2011/9471 Esas 2011/12239 Karar sayılı ilamı ile, taraflara ait taşınmazların kadastrosunun 1989 yılında yapılmış ve taşınmazların çapa bağlanmış olduğu, davalının taşınmazlar çapa bağlandıktan sonra ağaç dikip duvar yaptığı, olay ve karinelerden, durumun özelliklerine göre kendisinden beklenen dikkat ve özeni göstermemiş olduğu açık bulunan malzeme sahibinin temliken tescil talebinde bulunmasının mümkün olmadığı; Öte yandan, “duvar” Türk Medeni Kanununun 724. maddesi anlamında “yapı” niteliğinde olmadığından elatmanın önlenmesi ve kal davasının kabulüne karar vermek gerekirken yazılı gerekçe ile temliken tescil davasının kabulü doğru görülmeyerek hüküm bozulmuştur.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak ..parsel sayılı taşınmaz üzerindeki duvar ve ağaçların kaline, temliken tescil davasının reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davalı-karşı davacı O.. B.. temyiz etmiştir.

6100 Sayılı HMK'nın 33. maddesi gereğince bir davada olayları açıklamak tarafların hukuki nitelendirme yapmak ise hakimin görevidir. Ayrıca, 6100 sayılı HMK'nın 26. maddesinde hükme bağlanan “taleple bağlılık” kuralı uyarınca hâkim, tarafların talep sonuçlarıyla bağlı olup ondan fazlasına veya başka bir şeye karar veremez. HMK'nın 297/2. maddesi uyarınca da hakim tarafların tüm talepleri hakkında karar vermelidir. Asıl davada davacının talebi .. parsel sayılı taşınmaz üzerindeki duvarın kali sureti ile elatmanın önlenmesidir. Davacının .. parsel sayılı taşınmaz üzerindeki ağaçlara yönelik bir talebi yoktur.

Bu itibarla mahkemece tarafların talep sonucundan fazlasına hükmedilmiş olması nedeniyle kararın bozulması gerekmiştir.

Bu itibarla mahkemece tarafların talep sonucundan fazlasına hükmedilmiş olması nedeniyle kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda yazılı nedenlerle; davalı-karşı davacının temyiz itirazının kabulüyle hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin temyiz harcının talep halinde yatırana iadesine, 25.02.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/1056, Karar No: 2025/6299, Tarih: 08.04.2025

**4. Ceza Dairesi         2025/1056 E.  ,  2025/6299 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/86 E., 2022/17 K.

SUÇLAR : Hakaret, kasten yaralama

İNCELEME KONUSU

KARARLAR : Mahkumiyet

KANUN YARARINA

BOZMA YOLUNA

BAŞVURAN : Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Sanık hakkında kasten yaralama ve hakaret suçlarından mahkumiyetine dair yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkeme kararının, Adalet Bakanlığı tarafından kanun yararına bozulmasının istenilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 05.02.2025 tarihli ve KYB- 2025/11164 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, kanun yararına bozma isteminin;

"Dosya kapsamına göre,

1- Enez Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 19/04/2021 tarihli iddianame ile sanık hakkında hakaret suçundan cezalandırılması için kamu davası açılmadığı halde, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 225/1. maddesinde yer alan, "Hüküm, ancak iddianamede unsurları gösterilen suça ilişkin fiil ve faili hakkında verilir." şeklindeki düzenlemeye aykırı olarak, hakkında açılmış dava bulunmayan ve iddianamede anlatılış tarzına göre unsurları gösterilmeyen 5237 sayılı Kanun'un 125/1. maddesinde düzenlenen hakaret suçundan sanığın cezalandırılmasına karar verilmesinde,

2- Kabule göre ise, sanığın hangi sözlerle hakaret suçunu işlediğinin gerekçeli kararda gösterilmemesinde,

3- Mahkemesince yaralama suçundan hüküm kurulurken, 5237 sayılı Kanun'un 86/2, 86/3-e ve 35. maddelerinin uygulanması sonucunda tayin olunan 135 gün adli para cezası üzerinden, anılan Kanun'un 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılması sonucunda, neticeten 112 gün adli para cezasına hükmedilmesi gerekirken, 150 gün adli para cezası tayin edilerek aynı Kanun'un 52/2. maddesi gereğince 2.240,00 Türk lirası adli para cezası yerine, 3.000,00 Türk lirası adli para cezasına karar verilerek fazla ceza tayin edilmesinde,

İsabet görülmemiştir."

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. Bir numaralı isteme yönelik incelemede;

Sanık hakkında tehdit suçundan kamu davası açılıp suçun hukuki niteliğinin değişmesi nedeniyle sanığa 5271 sayılı Kanun'un 226/1. maddesi gereğince 5237 sayılı Kanun'un 125/1, 4. maddelerinden ek savunma hakkı verilerek hakaret suçundan mahkumiyet hükmü kurulmasında hukuka aykırılık bulunmadığından kanun yararına bozma istemi yerinde görülmemiştir.

2. İki numaralı isteme yönelik incelemede;

Anayasanın 141/3. maddesinde belirtildiği üzere, mahkemelerin her türlü kararlarının gerekçeli yazılması gerekmektedir.

5271 sayılı Kanun'un “Hükmün gerekçesinde gösterilmesi gereken hususlar” başlıklı 230. maddesinde; (1) Mahkûmiyet hükmünün gerekçesinde aşağıdaki hususlar gösterilir:

a) İddia ve savunmada ileri sürülen görüşler.