muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/6058, Karar No: 2016/335, Tarih: 13.01.2016

**18. Hukuk Dairesi         2015/6058 E.  ,  2016/335 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, ... İli ... İlçesi ... Mahallesi 1003 ada 90 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırmasız el koyma nedenine dayalı olarak bedelinin faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dava konusu taşınmaza ne zaman el atıldığının (gün-ay-yıl olarak) taraflardan,

2-El atma tarihi tespit edildikten sonra, el atma tarihinin 09.10.1956-04.11.1983 tarihleri arasında olduğunun belirlenmesi halinde o tarih itibariyle, 04.11.1983 tarihinden sonra el atıldığının anlaşılması halinde ise, dava tarihi itibariyle imar planı içinde olup olmadığının, imar planı içinde ise ilk olarak imara alınış tarihi, ölçeği ve türü (nazım-uygulama), bu tarih itibariyle belediye veya mücavir alan sınırları içinde olup olmadığının, taşınmaz belediye nazım imar planı içinde ise Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 17.04.1998 gün ve 1996/3-1998/1 sayılı kararı uyarınca (nazım imar planı içinde bulunan ancak, belediye hizmetlerinden yararlanmayan ve meskûn yerler arasında yer almayan bir taşınmazın arsa olarak değerlendirilebilmesi için) bu plan içine alındığı tarih ve plandaki konumu, hangi amaçla plan kapsamına alındığı, belediye ve diğer altyapı hizmetlerinden (yol, su, elektrik, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma gibi) yararlanma durumunun, etrafının meskûn bulunup bulunmadığının, yerleşim merkezine uzaklığının, beldenin gelişme yönünde olup olmadığının ilgili belediye başkanlığından,

3-Dava konusu taşınmazın 21.02.2014 olan değerlendirme, somut emsal olarak incelenen ... Mahallesi 8102 ada 1 parsel sayılı taşınmazın ise değerlendirmeye esas alınan 09.05.2011 olan satış tarihleri itibariyle imar düzenlemesi sonucu meydana gelen imar parselleri olup olmadıkları, imar parseli iseler düzenleme ortaklık payının düşülüp düşülmediği, düşülmüş ise oranının belediye imar ve tapu müdürlüklerinden,

4-Dava konusu taşınmaz ile somut emsal alınan ... Mahallesi 8102 ada 1 parsel sayılı taşınmazın bulundukları cadde ve sokak itibariyle belediyece belirlenen 2014 yılındaki emlak vergisine esas asgari m² değerlerinin belediye başkanlığından.

5-Dava konusu taşınmaza emsal alınan ... Mahallesi 8102 ada 1 parsel sayılı taşınmazın değerlendirmeye esas alınan 09.05.2011 tarihli resmi satış akit tablosunun (alıcısını, satıcısını, satış bedelini gösteren) onaylı örneği ve tapu kaydının tapu müdürlüğünden,

6-Dava konusu taşınmazın ve emsal taşınmazın ilk tesis tarihinden itibaren tüm tedavülleri ile birlikte tapu kaydının ilgili tapu müdürlüğünden,

Getirtilerek alınacak cevap yazılarının ve belgelerin dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 13.01.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/26270, Karar No: 2017/26873, Tarih: 30.11.2017

**5. Hukuk Dairesi         2017/26270 E.  ,  2017/26873 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalılar vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava ve birleşen dava; 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılar vekilince temyiz edilmiştir.

1-Bilirkişi incelemesi yaptırılmış ise de, hükme esas alınan rapor geçersizdir. Şöyle ki;

Dava konusu Gaziantep İli Şehitkamil İlçesi 8 Şubat Mahallesi 1434 ada 925 parsel sayılı taşınmaz ile ilgili olarak davacı idare tarafından düzenlenen Kıymet Takdir Komisyonu raporunda 285,00 TL takdir edildiği, emlak vergisine esas metrekare rayiç değerinin ise 87,00TL olduğu, 3771 ada 7, 8, 9, 10 parsel sayılı taşınmazlar için ise davacı idare tarafından 475,00 TL metrekare birim fiyatları takdir edilip, emlak vergisine esas metrekare rayiç değerlerinin ise 220,00TL olduğu, anlaşıldığı halde hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda; dava konusu taşınmazlara idarece düzenlenen kıymet takdir raporlarında birbirinden oldukça farklı bedeller takdir edilip vergi değerleri de farklı olmasına rağmen, aynı değer takdir edilmesi doğru olmadığı gibi, somut emsal alınan 4004 ada 6 parsel sayılı taşınmaz ile dava konusu 3771 ada 7, 8, 9,10 parsel sayılı taşınmazların vergi değerleri arasında yapılan kıyaslamada emsal taşınmazın daha değersiz olduğu anlaşılmasına rağmen, daha değerli kabul edilmek suretiyle, vergi değelerine ters düşecek şekilde inandırıcı ve somut gerekçelere dayandırılmayan rapora göre hüküm kurulması doğru değildir.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2-Dava konusu 1434 ada 925 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırılan kısmının yüzölçümü 356,16 m2 olduğu halde hüküm fıkrasının 1.bendinde 356,30 m2 olarak yazılması,

3-Dava konusu taşınmazların tapu kaydında davalılar ..., Mübeccel Budak, hissesi üzerinde bulunan takyidatın hükmedilen bedele yansıtılması gerektiğinin gözetilmemesi,

4-Davalı ... ... ad ve soyadının karar başlığında gösterilmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalılar vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 30/11/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/9151, Karar No: 2011/8498, Tarih: 03.10.2011

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2010/9151 E.  ,  2011/8498 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki istihkak davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı alacaklı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı (3.kişi) vekili, davalı alacaklı tarafından borçlu aleyhine Bursa 9.İcra Müdürlüğünün 2009/5492 sayılı dosyasından yürütülen takipte, 10.6.2009 tarihinde uygulanan haciz işleminde borçlu ile ilgisi bulunmayan müvekkili şirkete ait işyerindeki menkullerin haczedildiğini, takip borçlusunun davacı şirket ortağı olmasına rağmen, borcun şahsi borç olduğunu ileri sürerek, haczin kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı (alacaklı) vekili, davacı 3.kişi ile borçlu arasında organik bağ bulunduğunu, aynı takip dosyasından 16.5.2009 tarihinde yapılan hacizle ilgili olarak aynı 3.kişinin açtığı istihkak davası sonunda, mahkemece 24.11.2009 tarihinde 2009/652-1156 sayılı dosyadan davanın reddine karar verilmiş olduğunu, ayrıca; borçlunun takip dayanağı senedin sahte olduğuna dair müvekkili hakkında yapmış olduğu şikayette imzanın borçluya ait olduğu belirlenerek müvekkili hakkında takipsizlik kararı verildiğini, borçlu hakkında da iftira suçundan Bursa 7.Asliye Ceza Mahkemesinin 2009/1405 Esas sayılı dosyasından ceza davası açıldığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Davalı (borçlu) cevap vermemiştir.

Mahkemece; haczin borçlunun gıyabında, takip dayanağı senet ve takip talebinde gösterilen ve ödeme emri tebliğ edilen adresleri dışında başka bir adreste yapılmış olduğu, haciz adresinin ve haczedilen malların borçluya aidiyetini gösterir yeterli delil bulunmadığı ve haciz yapılan adresin ticaret sicili ve vergi kaydında davacı 3.kişinin şube işyeri olarak göründüğü, bu nedenle davanın ispat edildiği gerekçesiyle, davanın kabulü ile 10.6.2009 tarihinde haczedilen mallar üzerindeki haczin kaldırılmasına karar verilmiş, hüküm davalı (alacaklı) vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, 3.kişinin İİK’nun 96 ve devamı maddelerine dayalı olarak açtığı istihkak davasına ilişkindir.

Dava, 3.kişinin İİK’nun 96 ve devamı maddelerine dayalı olarak açtığı istihkak davasına ilişkindir.

Dava konusu taşınır mallar 10.6.2009 tarihinde 3.kişi adına kayıtlı işyerinde, borçlunun yokluğunda ve ödeme emrinin borçluya tebliğ edildiği adresten farklı bir yerde haczedilmiş ise de aynı takip dosyasından aynı adreste 16.5.2009 tarihinde uygulanan haciz işlemi sırasında, borçluya ait evraklar ele geçirilmiş olup, takip konusu borç 05.11.2000 tanzim tarihli bonodan kaynaklanmaktadır. Takip konusu borç davalı borçlu ...'a ait şahsi borç gibi görünse de borçlu aynı zamanda davacı 3.kişi şirketin büyük pay sahibi ve yetkili ortaklarındandır. Diğer büyük pay sahibi ortaklardan Haldun Çağlayan' da borçlunun kardeşi olmakla, 3.kişi şirket bir aile şirketi niteliğindedir. Bu organik bağın yanında dosya içindeki bilgi ve belgelere göre, borçlu ve 3.kişi aynı konuda ticari faaliyet yapmaktadırlar. Öte yandan, 3.kişi şirket borcun doğumundan sonra 15.7.2004 tarihinde İnegöl'de ticari faaliyete başlamış iken, 03.1.2005 tarihinde haciz yapılan adreste şube açmak suretiyle faaliyetini sürdürdüğü görülmektedir.

Bununla birlikte, aynı takip dosyasından, aynı adreste 16.5.2009 tarihinde uygulanan haciz işleminin İİK.nun 99.maddesine göre yapılması gerektiği ileri sürülerek 3.kişi tarafından açılan şikayet davasında, Bursa 2.İcra Hukuk Mahkemesinin 24.11.2009 gün ve 2009/651-1155 sayılı kararı ile şikayetin reddine karar verildiği, kararın 3.kişi vekili tarafından temyiz edildiği ve hükmün Yargıtay 12.Hukuk Dairesinin 14.10.2010 tarih ve 2010/10164-23438 sayılı ilamı ile onandığı anlaşılmaktadır. (16.5.2009 tarihli haciz işlemi

ile ilgili olarak 3.kişi tarafından açılan istihkak davasında, aynı mahkemece 24.11.2009 gün ve 2009/652-1156 sayılı dosyasından davanın reddi yönünde verilen ve davacı vekilince temyiz edilen kararın temyiz incelemesi de Dairece aynı gün yapılmıştır.)

Buna göre, dava konusu mahcuzların borçlu ile 3.kişi tarafından birlikte ellerinde bulundurulduğu ve İİK’nun 97/a maddesinde öngörülen mülkiyet karinesinin borçlu dolayısı ile alacaklı yararına olduğu kabul edilmelidir. Bu yasal karinenin aksinin davacı 3.kişi tarafından kesin ve güçlü delillerle ispatlanması gerekmektedir. Davacı tarafından ibraz edilen ve borcun doğum tarihinden sonraki tarihleri içeren faturalar ve belgelerle yasal mülkiyet karinesinin aksinin kesin ve güçlü delillerle ispat edildiğinden söz edilemez.

O halde, açıklanan bu maddi ve hukuki olgular karşısında, 3.kişi ile borçlu arasında alacaklıdan mal kaçırmaya yönelik muvazaalı işlemler yapıldığının kabulü ile davanın reddine karar vermek gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ; Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı (alacaklı) vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalı alacaklıya geri verilmesine 03.10.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/12627, Karar No: 2010/4051, Tarih: 12.04.2010

**11. Hukuk Dairesi         2008/12627 E.  ,  2010/4051 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Kadıköy 1.Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 11.12.2007 tarih ve 2005/263 - 2007/862 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı-karşı davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalının da ortağı olduğu müvekkil şirketin taşımacılık alanında faaliyet gösteren bir şirket olduğunu, çalışmış olduğu dönemde edinmiş olduğu bilgileri de kullanarak kendi adına yeni bir şirket kurup şirketten ayrılığını, sadakat borcuna aykırı olarak şirket bünyesinde çalışırken tanıştığı şirketlerle kendi nam ve hesabına faaliyette bulunduğunu, böylelikle müvekkilinin maddi ve manevi zarara uğradığını ileri sürerek, şimdilik maddi zarar karşılığı 8.500 USD'nin, 5.000 YTL manevi tazminatın tahsilini, davalının elde etmesi muhtemel haksız kazanacın tespitini ve hükmün ilanını talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuş, karşı davasında ise, toplam 10.000 YTL maddi ve manevi tazminatın davacı/karşı davalıdan tahsilini istemiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve benimsenen bilirkişi raporu doğrultusunda, taraflar arasında davalı/karşı davacının işten ayrılmasından sonra aynı konuda faaliyette bulunmayacağına dair bir sözleşmenin bulunmadığı, davalı/karşı davacının davacı/karşı davalı şirkette müdür yada yönetim kurulu üyesi olarak görev yapmadığının kayıtlardan belli olduğu, dürüstlük kuralllarına aykırı olmamak koşulu ile tacirlerin birbirleri ile rekabet etmesinin ve müşterileri kendilerine çekmeye çalışmalarının rekabet özgürlüğü içeririsinde değerlendirildiği, asıl ve karşı davanın kanıtlanamadığı gerekçesiyle, her iki davanın da reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı/karşı davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı/karşı davalı vekilinin yerinde görülmeyen ve aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Ancak, davacı tarafın asıl davada haksız rekabetin men'i ile ilgili bir istemi bulunmamasına rağmen mahkemece, sanki bu kalem istem de varmış ve reddedilmişcesine bu kalem istem yönünden de davalı/karşı davacı lehine yazılı biçimde vekalet ücretine hükmedilmesi doğru görülmemiş ve kararın bu nedenle davacı/karşı davalı yararına bozulması gerekmiş ise de, anılan yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, hükmün HUMK'nun 438/7. maddesi uyarınca aşağıdaki şekilde düzeltilerek onanması yoluna gidilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı/karşı davalı vekilinin diğer tüm temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle temyiz itirazının kabulü ile, kararın (HÜKÜM) fıkrasının 4. maddesinin (a) bendindeki "haksız rekabetin men'i ile ilgili talep yönünden 450.00 YTL" cümlesinin hükümden çıkarılmasına, yine aynı maddenin (c) bendindeki "toplam 2.093,40" ibarsinin hükümden çıkarılması ile yerine "1.643,40 YTL" ibaresinin konulmasına ve kararın düzeltilmiş bu şekli ile ONANMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 12.04.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3296, Karar No: 2019/606, Tarih: 06.02.2019

**16. Ceza Dairesi         2018/3296 E.  ,  2019/606 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Katılanlar : 1-..., 2-..., 3-...

Suç : Devletin birliğini ve ülke bütünlüğünü bozma, Kasten

öldürme

Hüküm : Her iki sanık hakkında ayrı ayrı;

1-TCK’nın 302/1, 62, 53, 58/9 ve 3713 sayılı Kanunun

5/1 maddesi uyarınca hükmedilen mahkumiyet

kararlarına ilişkin istinaf başvurularının esastan reddi,

2-TCK’nın 82/1-a, 62, 53, 58/9 ve 63. maddeleri

uyarınca hükmedilen mahkumiyet kararına ilişkin

istinaf başvurularının esastan reddi

Temyiz edenler : Sanıklar müdafileri

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebebine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

I-Nitelikli kasten öldürme suçu yönünden;

Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanabilir. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır. Hukuk kuralı, ceza ve muhakeme hukuku veya diğer hukuk dallarına ilişkin yazılı hukuk kuralları ile milletlerarası antlaşma hükümleridir. Yazılı hukuk kurallarının yanında, içtihatlar, bilimsel görüşler, herkesçe bilinen olaylar ile deneyim kurallarına ve ilkelere aykırılık da, olayın özelliklerine göre hukuka aykırılık sayılabilecektir.

Yargıtay, temyiz yolunda yargılama yaparken, uyuşmazlığın ispat yönüne yani fiilin belirlenmesine dokunamaz. Yargıtay sadece esas mahkemesinin duruşmada ortaya konan delillere dayanarak vardığı vicdani kanaatine göre belirlemiş olduğu fiilin hukuk normları karşısındaki durumu konusunda yaptığı tavsifi ve ondan çıkardığı sonuçları denetleyebilir (Prof. Dr. Feridun Yenisey, İstinafta Maddi Ve Hukuki Mesele Denetimi, Dr. Dr. SILVIA TELLENBACH’A ARMAĞAN', Seçkin yayınları syf 1287).

Yargıtay ne yasa organının yerine geçebilir ne de olay sorununu çözmeye yetkilidir. Yargıtay ilk mahkemenin yerine geçerek olaya ilişkin sorunları çözemez (YİBGK 14.12.1992 tarih, 1-5 sayılı kararı).

Yargıtay ne yasa organının yerine geçebilir ne de olay sorununu çözmeye yetkilidir. Yargıtay ilk mahkemenin yerine geçerek olaya ilişkin sorunları çözemez (YİBGK 14.12.1992 tarih, 1-5 sayılı kararı).

Ne var ki, hukuki denetimin sağlıklı yapılabilmesi, olayın hukuksal açıdan duraksamaya yer bırakmayacak biçimde tespit edilmiş olmasına ve delil değerlendirmesinin hatasız gerçekleşmesine bağlıdır (Krey 35 no. 1206, Meyer - GoBner/Schmit.vor 333 no.1;Volk 34 no 4.Lesch.Kap.5 no 18;Bloy.JuS 1986,s.593;Lesch,JA 2004,s. 681 Aktaran Erdem M.Ruhan-Şentürk Candide Kanun Yolları sh. 180). Tespitler belirsiz, eksik, çelişkili ise ya da mantık ve tecrübe kuralları ile çatışıyorsa,-hukuki denetim yapabilme imkanı bulunmadığından-Yargıtayın olay tespitiyle olan bağlılığı da ortadan kalkar. İlk derece mahkemesi ve BAM'nin tespiti, hukuki denetim yapılmasına imkan tanımayacak ölçüde eksikse, öncelikle bu nedenle hükmün bozulması gerekir (Erdem M.Ruhan-Şentürk Candide Kanun Yolları sh.180). Bu bağlamda olayın mahkemece aydınlatılabilmesi mecburiyeti vardır. Kısaca “eksik soruşturma” dediğimiz bu ilkeye aykırılık da hukuki denetim kapsamında görülebilecektir.

Alman Yargıtayı da 07.06.1979 tarihli kararında aynı düşüncede olduğunu şöyle ortaya koymuştur: "Yargıtayın olay yargıcının kanıya varışım denetlemek bakımından sınırlı bir olanağı vardır. Bu, kural olarak Yargıtay için bağlayıcıdır. Özellikle de Yargıtayın kendi değerlendirmesini olay yargıcınınkinin yerine koyma yetkisi yoktur. Özgür kanıtlama yolunda kanıt sunumunu bir ölçüde yinelenmesi yetkisi de yoktur. Eğer Yargıtay sunulmuş olan kanıtlama araçları dolayısıyla kendi değerlendirmesini olay yargıcınınkinin yerine koyacak olursa kendi görev alanının sınırlarını aşmış olur ve kendisine temyiz yargılamasını yasal düzenlemesine göre üstlenme hakkı ve yeterliliği olmayan bir sorumluluk yüklemiş olur. Kuşkusuz olay yargıcına kanıya varış sürecinde tanınmış olan özgürlüğün de sınırları vardır. Olay yargıcı bu yetkisini kendince (keyfi olarak) kullanamayacağı gibi, bütün kanıtları da sonuna kadar değerlendirmek zorundadır. Bunun ötesinde kesin bilimsel verilere, mantığın yasalarına ve günlük yaşamın deneyim kurallarına dikkat etmek zorundadır." (Aktaran Prof. Dr. Ahmet Gökçen, Yrd. Doç. Dr. Kerim Çakır, Ceza Muhakemesinden Temyiz inceleme mercii olarak Yargıtay, Dr. Dr. SILVIA TELLENBACH’A ARMAĞAN, Seçkin yayınları syf. 1001).

Türk doktrininde Yargıtaym istisnai olan maddi olay denetiminin sınırları hakkında; "Bir hukuk normu olmayan fizik ve mantık kuralları ve tecrübe kaidesi, bir hukuk normu gibi ele alınarak bunlara aykırı olan vicdani kanaatin denetlenmesine imkan sağlamaktadır." (Prof. Dr. Feridun Yenisey, İstinafta Maddi Ve Hukuki Mesele Denetimi, Dr. Dr. SILVIA TELLENBACH’A ARMAĞAN, Seçkin yayınları syf. 1282) görüşü savunulmaktadır.

Türk doktrininde Yargıtaym istisnai olan maddi olay denetiminin sınırları hakkında; "Bir hukuk normu olmayan fizik ve mantık kuralları ve tecrübe kaidesi, bir hukuk normu gibi ele alınarak bunlara aykırı olan vicdani kanaatin denetlenmesine imkan sağlamaktadır." (Prof. Dr. Feridun Yenisey, İstinafta Maddi Ve Hukuki Mesele Denetimi, Dr. Dr. SILVIA TELLENBACH’A ARMAĞAN, Seçkin yayınları syf. 1282) görüşü savunulmaktadır.

Şu hale göre; özellikle 5271 sayılı CMK'nın yürürlüğe girmesi ve istinaf mahkemelerinin de faaliyete geçirilmesinden sonra ceza yargılama hukukumuzda oluşan kanun yolu sisteminde, hukuka uygunluk denetimi yapmakla görev alanı tanımlanan Yargıtaym kural olarak maddi olay denetimi gerçekleştirme imkanı bulunmamaktadır. Ancak yargılama hukukunun temel kurallarına ve sistemin belirlediği ana ilkelere uyulmakla birlikte "amacın maddi gerçeğe ulaşmak olduğu" gerçeğinin de gözardı edilemeyeceği açıktır. Bu bağlamda delillerle doğrudan temas kurmayan ve öğrenme yargılaması yapamayan Yargıtayın hukuka uygun olarak elde edilen delilleri takdir etme ve bu suretle ilk derece mahkemelerinin vicdani kanaatini denetleme imkanı bulunmamaktadır. Ancak hükmün gerekçesini esas alarak bu delillerle varılan sonucun, akıl yürütme/mantık kurallarına, genel hayat tecrübelerine ve bilimsel kaidelere uygun olup olmadığını denetleyebileceğinin kabulünde zorunluluk bulunmaktadır.

Ceza yargılamasının amacı, maddi gerçeğe insan onuruna yaraşır biçimde ulaşmaktır. Bu nedenle suçun varlığı ve sanığın sorumluluğu, hukuka uygun olarak elde edilmiş olmak kaydıyla her türlü delille ispat edilebilir. Ancak çelişmeli yargılamanın gereği olarak kararın temelini oluşturan vicdani kanının, mahkeme huzuruna getirilip tartışılmış delillere dayandırılması esastır. (5271 sayılı CMK'nın 217. maddesi) Bu delillerin hukuka uygun olarak elde edilmesi, gerçekçi ve akılcı olması, maddi vakıayı temsil etmesi ve kanıtlamaya yeterli olması aranmalıdır. Mahkumiyet hükmünün kurulabilmesi için, maddi sorunu çözen makamın sanığın suçlu olduğuna vicdani kanaat getirmesi gerekir. Geçmişte yaşanmış olan bu olay, delil araçları kullanılarak mahkeme önünde temsil edilmelidir. Mahkeme delil araçlarını akıl yürütmek ve tecrübe kurallarına başvurmak suretiyle vicdanına göre değerlendirir. Bundan sonra yine akıl yürüterek boşlukları doldurur ve vicdani kanaate sezgileriyle değil akıl yoluyla ulaşır (M. Feyzioğlu Ceza Muhakemesinde Vicdani Kanaat, Yetkin yayınevi syf 139). Mahkeme hükmüne esas alacağı deliller kadar almayacağı delilleri de tartışıp reddetmelidir (O. Yaşar, Uygulamalı ve Yorumlu Ceza Muhakemesi Kanunu, sh. 1849).

Bu açıklamalar doğrultusunda somut olay değerlendirildiğinde;

1-Sanıklar müdafilerinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;