muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/3349, Karar No: 2011/4329, Tarih: 19.04.2011

**4. Hukuk Dairesi         2010/3349 E.  ,  2011/4329 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vd vekili Avukat A... tarafından, davalı ... vd aleyhine 07/06/2002 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine yapılan yargılama sonunda; Mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen 21/01/2009 günlü kararın Yargıtay’da duruşmalı olarak incelenmesi davalı-karşı davacılar, duruşmasız olarak incelenmesi de davacı-karşı davalılar taraflarından süresi içinde istenilmekle, daha önceden belirlenen 19/04/2011 duruşma günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalı-karşı davacılar vekili Avukat ... geldi, karşı taraftan davacı-karşı davalılar vekili Avukat ... gelmedi, mazeret dilekçesi gönderdiği görüldü, okundu, mazereti kabul edilmedi. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve hazır bulunanın sözlü açıklaması dinlendikten sonra tarafa duruşmanın bittiği bildirildi. Dosyanın görüşülmesine geçildi. Tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı-karşı davacıların tüm, davacı-karşı davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davacı-karşı davalıların diğer temyiz itirazına gelince; dava, haksız eylem nedeniyle yaralanmadan dolayı uğranılan maddi ve manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davalı-karşı davacılar ile davacı-karşı davalılar tarafından temyiz olunmuştur.

Kişilik hakları, kişinin yaşamı, sağlığı, vücut ve ruh bütünlüğü ile toplum içindeki yerini koruyan haklardır. Kişilik haklarının sosyal ve duygusal kişilik değerlerini de içerdiği gözetildiğinde, kişinin bir yakınının yaralanmasının onun sosyal ve duygusal kişilik değerleri kapsamında olup olmadığı konusu üzerine durulmak gerekir. Sosyal ve duygusal kişilik değerleri, kişinin toplum içindeki yeri, birlikte yaşadığı ailesi ve yakınlarının değer alanı içine giren haklardır. Bu haklar, doğrudan doğruya kişiliğe bağlı olmayan, özellikle aile hukuku içinde yer alan değerlerdir. Bu bağlamda Borçlar Yasası'nın 49. maddesindeki düzenleme gereğince, kişinin doğrudan kendisinin değil de karı, koca, ana, baba ve çocuklar gibi yakınlarının ağır yaralanması gibi somut olayın kendisine özgü ağırlığının ve özelliğinin zorunlu kıldığı olguların kanıtlanması durumunda, aile birliği içinde korunması gereken sosyal ve duygusal kişilik değerlerinin zarar gördüğünün kabul edilmesi gerekir.

Dava konusu olayda; davacılardan ...'nin beyin sarsıntısı geçirecek biçimde yaralandığı, uzun süre gözlem altında tutulduğu ve iyileşme sürecinin 12 aya kadar uzayabileceği anlaşılmaktadır. Yaralanmanın belirlenen niteliği ve buna bağlı sonuçları ile aile ilişkisi göz önünde tutulduğunda, anne ve baba olan davacılar ... ile ...'nin de olay nedeniyle kişilik değerlerinde eksilme duygusu yaşayacakları, ayrıca bunun kanıtlama yükümlülüğü altında da bulunmadıkları benimsenmelidir.

Yerel mahkemece açıklanan olgular gözetilerek, davacı anne ve baba yararına uygun tutarlarda manevi tazminat takdir edilmesi gerekirken, yerinde olmayan yazılı gerekçeyle, onların manevi tazminat istemlerinin tümden reddedilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenlerle davacı-karşılık davalılar yararına BOZULMASINA; tarafların öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddine ve temyiz eden davacı-karşı davalıdan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 19/04/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/14027, Karar No: 2009/15584, Tarih: 24.11.2009

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2009/14027 E.  ,  2009/15584 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalı işveren nezdinde 15.01.1997-03.03.2006 tarihleri arasında çalışmalarının tespiti ile işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme bozmaya uyarak ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara,kararın bozmaya uygun olmasına,delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava,davacının Kastamonu Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfına ait El Dokumaları Atölyesinde 15.1.1997-03.03.2006 tarihleri arasında kesintisiz olarak 506 sayılı Yasa'ya tabi hizmet akdiyle çalıştığının tespiti ile bır kısım işçilik alacaklarının davalı işverenden tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davacı 1.11.1998 tarihinden önce kursiyer olarak çalıştığından 506 sayılı Yasa'ya tabi sigortalı olmadığı,1.11.1998 tarihinden sonra ise davalı işverence bildirilen süre kadar çalıştığı gerekçesiyle hizmet tespiti davasının reddine bir kısım işçilik alacaklarınını davalı işverenden tahsiline ilişkin olarak verilen karar Dairemizin 23.2.2009 tarihli kararı ile eksik inceleme ve araştırma ile sonuca varıldığı gerekçesiyle bozulmuş,mahkemece bozma kararına uyularak bir önceki karar gerekçesi ile hizmet tespitine ilişkin davanın reddine, bir kısım işçilik alacaklarının davalı işverenden tahsiline karar verilmiştir.

Gerçekten davacı 1.11.1998 tarihinden önce davalıya ait işyerinde kursiyer olarak çalışmış,Ekim 2004-Ocak 2006 tarihleri arasındaki çalışmaları ise işyerinde tutulan ve davacının imzasının bulunduğu işyeri giriş-çıkış föylerine uygun olarak davalı Kuruma bildirilmiştir.Bu nedenle mahkemece 15.1.1997-01.11.1998 ve 1.10.2004-03.03.2006 tarihleri arasındaki dönemlere yönelik istemin reddine karar verilmesi doğrudur.

1.11.1998-30.9.2004 tarihleri arasındaki istem dönemine gelince;Dosyadaki kayıt ve belgelerden davacının parça başı ücret karşılığı çalıştığı, davalı işverenle bu döneme ilişkin bildirimlerin parça başı alınan toplam ücretin günlük asgari ücrete bölünerek bulunan gün sayısı kadar Sosyal Güvenlik Kurumuna bildirildiği,dinlenen tanıkların bu dönemde parça başı çalışan kişilerin işyerine gelmek mecburiyetinde olmadıkları ,parça başı işi evlerinde de yaptıkları ,işin acele bitirilmesi gerektiğinde işyerine geldiklerini beyan ettikleri,işyeri tarafından davacıya her ay parça başı karşılığı yapılan ödemelere ilişkin belge düzenlendiği anlaşılmaktadır.Bu deliller karşısında mahkemece 1.11.1998-30.9.2004 tarihleri arasındaki döneme ilişkin istem yönünden varılan sonuç doğru olmamıştır.

Dokuma işyerinin;işyeri ve davacının evinde yapılması giderek parça başı ücret ödenmesi hizmet aktinin niteliğini değiştirmeyeceğinden davacının belli bir işi işverenin emir ve talimat doğrultusunda bir çalışma gücü içinde yerine getirmesi karşısında yapılacak iş ;1.11.1998-30.9.2004 tarihleri arasındaki dönem yönünden bu dönemde işveren tarafından çalışmaları uzunca süre davalı Kuruma bildirilen ve işveren vekili konumunda bulunmayan davacı ile aynı işi yapan işyeri çalışanlarının tanık olarak beyanlarına başvurularak davacının her ay çıkardığı parça başı işin bir ayda kaç günde yapılabileceği konusunda beyanlarına başvurmak,davacının yaptığı dokuma işinde uzman olan bir bilirkişi ile bir hukukçu ve bir muhasebeciden oluşan bilirkişi heyetinden rapor alınarak işverence aylık parça başı işlere ödenen ücret belgeleride nazara alınarak davacının her ay dokuduğu parça başı işi ayın kaç gününde yapabileceği belirlenerek davacının 1.11.1998-30.9.2004 tarihleri arasında her ay kaç gün çalıştığını belirlemek,1998 ve 1999 yılında davacının imzası bulunan ücret bordrolarıda dikkate alınarak davacının çalıştığı ancak davalı işverence eksik bildirilen süreleri tespit ederek sonuca varmaktır.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözönünde tutulmaksızın eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde,davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre işçilik alacaklarına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 24.11.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/24765, Karar No: 2014/32430, Tarih: 02.10.2014

**3. Ceza Dairesi         2014/24765 E.  ,  2014/32430 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1) 02.11.2011 tarihinde yürürlüğe giren 659 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 6. maddesine göre dava takip memurunun davayı temyize yetkisi bulunmadığından orman idaresi temsilcisinin temyiz isteminin CMUK'un 317. maddesi uyarınca reddine,

2) Cumhuriyet savcısının temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Suç tutanağı içeriğinden dosya kapsamından sanığın meşe odununu nakil ederken yakalandığı, bilirkişi raporunda ağaçların keşif tarihinden bir yıl kadar önce kesildiğinin belirtilmesine, ağaçların dikiliden kesildiğine ilişkin delil bulunmamasına göre eylemin 6831 sayılı yasanın 108/1. maddesi kapsamında kaldığı gözetilmeden yazılı şekilde hüküm tesisi,

Bozmayı gerektirmiş, Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 02.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/22235, Karar No: 2013/18719, Tarih: 28.11.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/22235 E.  ,  2013/18719 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu kurum ve kuruluşların zararına dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp,onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı,sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için,eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun Kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 90. maddesininin 5. fıkrasına göre;Usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin (AİHS), temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre,her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne - baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'in vefat eden babasından kalan sigorta maaşını alabilmek için 01.06.2009 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de, mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra,eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanunun 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun sanıklar tarafından işlendiğinin sabit olmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 28.11.2013 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/14214, Karar No: 2020/21479, Tarih: 24.12.2020

**4. Ceza Dairesi         2020/14214 E.  ,  2020/21479 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Müstehcenlik

HÜKÜM : Beraat

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

TCK'nın 226. maddesinde düzenlenen müstehcenlik suçunun üçüncü fıkrasında müstehcenliğe karşı çocukları korumaya yönelik iki ayrı suç tanımına yer verilmiştir. Bunlardan birincisi; müstehcen görüntü, yazı veya sözleri içeren ürünlerin üretiminde çocukların kullanılması suretiyle oluşmaktadır. İkinci suç ise, bu ürünlerin ülkeye sokulması, çoğaltılması, satışa arzı, satışı, nakli, depolanması, ihracı, bulundurulması ya da başkalarının kullanımına sunulması fiillerinden birinin işlenmesiyle oluşmaktadır.

Beşinci fıkraya göre; üç ve dördüncü fıkralardaki suçların konusunu oluşturan ve müstehcenlik bakımından mutlak yasak kapsamına giren ürünlerin içeriğinin basın ve yayın yolu ile yayınlanması, yayınlanmasına aracılık edilmesi ya da çocukların görmesinin, dinlemesinin veya okunmasının sağlanması, ayrı bir suç oluşturmaktadır.

El konulan materyallerde hem çocukların kullanıldığı cinsel içerikli görüntülerin bulundurduğunun tespiti, hem de bu görüntülerin internet ortamında yayınladığının tespiti halinde ise, her ne kadar sanığın eylemleri TCK'nın 226/3. maddesinin son cümlesi ve 226/5. maddesindeki iki ayrı suçu oluştursa da, TCK'nın 44. maddesinde tanımlanan fikri içtima kuralı gereğince en ağır cezayı öngören TCK'nın 226/5. maddesinin uygulanması ve mağdur sayısınca hüküm kurulması gerektiği gözetilmelidir.

El konulan materyallerde hem çocukların kullanıldığı cinsel içerikli görüntülerin bulundurduğunun tespiti, hem de bu görüntülerin internet ortamında yayınladığının tespiti halinde ise, her ne kadar sanığın eylemleri TCK'nın 226/3. maddesinin son cümlesi ve 226/5. maddesindeki iki ayrı suçu oluştursa da, TCK'nın 44. maddesinde tanımlanan fikri içtima kuralı gereğince en ağır cezayı öngören TCK'nın 226/5. maddesinin uygulanması ve mağdur sayısınca hüküm kurulması gerektiği gözetilmelidir.

Bu açıklamalar göz önüne alındığında inceleme konusu olayda, ABD Ulusal Kayıp ve Sömürülen Çocuklar Merkezi tarafından yapılan bildirim üzerine yapılan soruşturmada, National Center For Missing and Exploited Children (NCMEC)'e üye servis sağlayıcıları tarafından (Facebook, Twitter vs.) çocuk pornografisi yüklemelerinin bildirildiği, kullanıcının “ailbereket29@outlook.com” isimli e-mail adresinden bağlanan, “95.10.161.419” giriş IP ile “alibereket07-2796960441-2014-11-03-10306” Zip uzantılı yüklenen dosya bilgisinin olduğu, sanığın savunmasında bildirilen IP adresinin kendisi tarafından kullanıldığını beyan etmesi ve el konulan 2 no.lu materyal (250 GB harici harddisk) üzerinde Antalya Siber Suçlarla Mücadele Şube Müdürlüğünün yapmış olduğu incelemede NCMEC tarafından rapor ekinde gönderilen resimlerin bire bir eşleştiğinin bildirilmesi, aynı materyal içerisinde yapılan incelemede birçok çocuk pornosuna ait olan ve olabileceği düşünülen resme rastlanıldığının tespiti, Yerel Mahkemece yapılan değerlendirmede ise fotoğraflardaki şahısların ilk bakışta çocuk olduğuna dair bir kanaatin oluşmadığı, birçok görüntüde şahısların cinsel organları dışında vücutlarının ve yüzlerinin görünmediğinin belirtildiği görülmekle,

Uyuşmazlığın sağlıklı bir biçimde çözümü için sanıktan ele geçirilen 2 no.lu materyal (250 GB harici harddisk) üzerinde konusunda uzman bilirkişilerce inceleme yapılması sağlanıp, müstehcen olduğu değerlendirilen görüntülerin tamamı hakkında detaylı bilirkişi raporu aldırılarak, bu görüntülerde çocukların kullanılıp kullanılmadığının tespiti, ABD Ulusal Kayıp ve Sömürülen Çocuklar Merkezi National Center For Missing and Exploited Children (NCMEC) tarafından rapor ekinde gönderilen resimlerle sanıktan elegeçirilen görüntülerin karşılaştırması yapılarak Facebook, Twitter gibi sosyal paylaşım siteleri yada benzeri internet siteleri üzerinden bu görüntülerin paylaşılıp paylaşılmadığının tespiti, sonucuna göre Yargıtay denetimine imkan verecek şekilde TCK'nın 226. maddesi fıkralarından hangisinin uygulanacağı tartışılarak, sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeyerek, eksik inceleme ve yerinde görülmeyen gerekçeyle sanığın beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı ve O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnameye uygun olarak, HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 24/11/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/12052, Karar No: 2011/584, Tarih: 25.01.2011

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2010/12052 E.  ,  2011/584 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, 73.630,90 TL eğitim ve öğretim tazminatının davalılardan sarf tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde, davalı ...'in Deniz Harp Okulunda öğrenciyken akademik başarısızlık nedeniyle okulla ilişiğinin kesildiğini, adına faiz hariç 73.630,90 TL borç tahakkuk ettirildiğini, yüklenme senedine göre sorumlu olduklarını ileri sürerek 73.630,90 TL alacağın sarf tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini istemiş; mahkemece davalıların Deniz Harp Okulunda gördüğü eğitimi nedeniyle personel ve amortisman giderlerinden de sorumlu olacağını belirten bilirkişi raporu doğrultusunda hüküm kurulmuş, karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava eğitim ve öğretim alacağının tahsili istemine ilişkin olup, taraflar arasındaki uyuşmazlığın 30 Haziran 2010 günlü Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiş bulunan 6000 sayılı “Askeri Mahkemeler Kuruluşu ve Yargılama Usulü Kanunu ile Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun”un 35. maddesiyle 4566 Sayılı Yasaya eklenen hükümler çerçevesinde de değerlendirilip oluşacak sonuç doğrultusunda bir karar verilmek üzere mahkeme hükmünün bozulması gerekmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile şimdilik diğer yönleri incelenmeksizin hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 25.01.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.