muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/5, Karar No: 2021/8976, Tarih: 21.10.2021

2) Suça konu faturayı düzenleyen şirket yetkilisi tanık sıfatıyla duruşmaya çağrılarak CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakkı hatırlatıldıktan sonra sözü edilen faturayı hangi hukuki ilişkiye dayanarak kime verdiği, sanıkları tanıyıp tanımadığı ve faturanın düzenlenmesi konusunda sanıkların iştiraklerinin bulunup bulunmadığının sorulması,

3) Sanıkların şirketin faaliyeti ile ilgili belge düzenleyip düzenlemediklerinin araştırılması, 2010 takvim yılı ve öncesinde vergi dairesi ve ilgili kurumlara sunulan tüm belge asılları ile şirketin faaliyetine ilişkin düzenlenen yoklama fişleri, tebliğ alındı belgeleri, şirket adına basılan faturaların teslimine ilişkin bilgi formları ve düzenlenen faturaların asılları getirtilip, sanıklara gösterilerek yazı ve imzaların kendilerine ait olup olmadığının sorulması, kendilerine ait olmadığını söylemeleri hâlinde; belgelerdeki imza ve yazıların sanıklara ait olup olmadığı konusunda uzman bir kurum veya kuruluştan rapor alınması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanıkların hukuki durumlarının belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile hükümler kurulması

4) Kabule göre de;

a) Aynı takvim yılında farklı vergi türleri ve/veya beyanname dönemlerinde sahte fatura kullanılması halinde zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiği, sahte fatura kullanma suçunda suç tarihinin, sahte faturalar hangi vergi türünde kullanılmışsa bu vergiye göre sunulması gereken son beyanname tarihi olduğu dikkate alınarak; suça konu 05.07.2010 tarihli faturanın hangi vergi türü/türlerinde kullanıldığının katılan idareden sorulması, faturanın kullanılması nedeniyle düzenlenen vergi inceleme raporlarının getirtilip incelenmesi, buna göre suç tarihi belirlenip zincirleme suç hükümlerinin uygulama koşullarının oluşup oluşmadığının değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

b)5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ve katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, 21.10.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2014/3260, Karar No: 2014/10142, Tarih: 14.10.2014

**9. Ceza Dairesi         2014/3260 E.  ,  2014/10142 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 9 - 2013/174112

Mahkemesi : Muş 2. Asliye Ceza Mahkemesi

Tarihi : 20.02.2013

Numarası : 2011/241 - 2013/176

Suç : Suç uydurma

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olayın etraflıca aydınlatılması ve maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek biçimde ortaya çıkarılması amacıyla; sanığın şikayetine konu olan kayıptan dolayı nüfuz cüzdanı talebinde bulunmadığını iddia etmesi, 26.09.2012 tarihli Van Jandarma Kriminal Laboratuvarı tarafından düzenlenen ekspertiz raporunun kesin bir tespitte bulunmaması karşısında, talep belgesi üzerindeki imzanın sanığa ait olup olmadığının şüpheye yer vermeyecek biçimde saptanması amacıyla Adli Tıp Kurumu Fizik Grafoloji İhtisas Dairesinden rapor alınarak imzanın sanığa ait olmadığının anlaşılması halinde beraatine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden eksik soruşturma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 14.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5656, Karar No: 2014/7518, Tarih: 21.04.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/5656 E.  ,  2014/7518 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu kurumu zararına dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp,onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı,sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi,nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için,eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir. Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasa'ya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.)Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır. Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır. İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup,insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar,hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AiHS'nin 1. maddesine göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına ... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir. AiHS., özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'ün, vefat eden eski eşinden sigorta maaşını alabilmek için 10/11/2007 tarihinde muvazaalı olarak sanık ...'dan boşandığı, ancak sanıkların aynı evde birlikte yaşamaya devam ederek SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin ONANMASINA, 21/04/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/22882, Karar No: 2016/9490, Tarih: 10.05.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/22882 E.  ,  2016/9490 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziosmanpaşa 4. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 08/07/2015

NUMARASI : 2012/1233-2015/284

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: S.. B.. yönünden reddine İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığı yönünden ise davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığı vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece S.. B.. hakkındaki davanın husumetten reddine, İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığı aleyhine açılan davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığı vekilince temyiz edilmiştir.

Mahallinde yapılan keşif sonucu, taşınmazın dava tarihindeki değerinin biçilmesinde ve alınan rapor uyarınca bedelinin tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığı vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 10/05/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2640, Karar No: 2018/14161, Tarih: 07.11.2018

**1. Hukuk Dairesi         2017/2640 E.  ,  2018/14161 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 1. HUKUK DAİRESİ

DAVA TÜRÜ :TAPU İPTALİ VE TESCİL-TAZMİNAT

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, 188, 193, 234, 881, 1279 parsel sayılı taşınmazlardaki toplam 64/384 payını .... Köyü Tüzel Kişiliğine "okul, cami, park ve çocuk bahçesi" yapılması şartı ile bağışladığını, ... Köyünün devredildiği davalı belediye tarafından bağış şartının yerine getirilmediğini ileri sürerek taşınmazların imar görmesi sonucu oluşan 203 ada, 19 parsel sayılı taşınmazın 64/384 payının iptali ile adına tescilini, üçüncü kişilere satış suretiyle temlik edilen 201 ada 1, 212 ada 29, 212 ada 30 ile 212 ada 31 parsel sayılı taşınmazların tamamının satış bedeli olan 5.088,000,00 TL' nin 64/384 oranına isabet eden 848.000.00 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte tahsilini istemiştir.

Davalı, hak düşürücü süre itirazında bulunup davanın reddini savunmuştur.

İlk Derece Mahkemesince, dava konusu taşınmazlara ilişkin yapılan bağış koşulunun yerine getirilmediği sabit ise de, taşınmazların imar görmesinin üzerinden çok uzun süre geçtiği, davacının TBK'nın 297/1. (BK'nın 246/1.) maddesinde öngörülen bir yıllık hak düşürücü süre içerisinde bağıştan dönme hakkını kullanmadığı gerekçesiyle, davanın hak düşürücü süre nedeniyle usulden reddine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince, davacının istinaf başvurusu esastan reddedilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...’nin raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davacının yerinde bulunmayan temyiz itirazının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı 4.50 TL. bakiye onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 07/11/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/21945, Karar No: 2013/6067, Tarih: 03.04.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2011/21945 E.  ,  2013/6067 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

...

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Somut olayda; sanığın, kendisini ... şirketinin sahiplerinin yeğeni olduğunu, Isparta Devlet Hastanesi otomasyon işlerini yapan ...'ın dayısı olduğunu ve ölen Belediye Başkanının eski eşi olduğunu söyleyip güven sağladıktan sonra Tıp Fakültesi ve DSİ'ye temizlik elemanı alınacağını bu işi kendisinin yaptığını söyleyerek ikna ettiği katılan ... ve ... aracılığı ile müştekilerden 30-45 YTL arasında paralar aldığı, ayrıca şüphelendirmemek için kan grubu, nüfus cüzdanı fotokopisi gibi belgeleri de istediği, anlaşılmakla dolandırıcılık suçunun unsurlarının oluştuğuna dair mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik bulunmamıştır.

Diğer temyiz itirazlarının reddine ancak;

Hapis cezası alt sınırdan tayin edildiği halde adli para cezası belirlenirken yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin, aynı gerekçeyle tam gün sayısının asgari hadden uzaklaşılması suretiyle belirlenerek sanıklara fazla ceza tayini,

Diğer temyiz itirazlarının reddine ancak;

Hapis cezası alt sınırdan tayin edildiği halde adli para cezası belirlenirken yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin, aynı gerekçeyle tam gün sayısının asgari hadden uzaklaşılması suretiyle belirlenerek sanıklara fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş olduğundan hükmün, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'un 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususun 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan,hükümlerde yer alan "5237 sayılı TCK'nın 157/1,43,62,52/2 maddeleri gereğince sonuç olarak verilen 104 gün adli para cezası karşılığı aynı yasanın 52. maddesi gereğince günlüğü 20.00 TL 'den olmak üzere 2080 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ifadelerinin yerine" 5237 sayılı TCK'nın 157/1 maddesi gereğince 5 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, aynı yasanın 43. maddesi gereğince cezasından 1/4 oranında arttırım yapılarak sanığın 6 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına,aynı yasanın 62. maddesi gereğince cezasından 1/6 oranında indirim yapılarak sanığın 5 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, aynı yasanın 52/2 maddeleri gereğince verilen 5 gün adli para cezası karşılığı aynı yasanın 52. maddesi gereğince günlüğü 20.00 TL 'den olmak üzere sonuç olarak 100.00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına denilmek suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,03.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2003/5989, Karar No: 2003/6095, Tarih: -

20. Hukuk Dairesi 2003/5989 E., 2003/6095 K.

**20. Hukuk Dairesi 2003/5989 E., 2003/6095 K.**

**- KESİN HÜKÜM

- TAPULU PALAMUT MEŞELİKLERİ DEVLETLEŞTİRİLMEMİŞTİR**- 1086 S. HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) [ Madde 237 ]

- 4785 S. ORMAN KANUNUNA BAZI HÜKÜMLER EKLENMESİNE VE BU ... [ Madde 1 ]

- 4785 S. ORMAN KANUNUNA BAZI HÜKÜMLER EKLENMESİNE VE BU ... [ Madde 2 ]

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki orman tahdidine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda, davanın kabulü yolunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi Orman Yönetimi ve Hazine tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

Davacı, tapu kaydına ve zilyetliğe dayanarak yörede ilk kez yapılan ve 25.2.1998 tarihinde ilan edilen orman kadastrosu sırasında S...... Köyü 212 parsel sayılı olup da yöredeki 1956 yılında yapılan arazi kadastrosunda orman olarak tespit harici bırakılan taşınmazın orman sınırı içinde alınması ve orman sınırı içine alınan kısmın 2/B uygulaması ile Hazine adına orman sınırı dışına çıkarılması işleminin yanlış olduğunu, bu yere ait sınırlamanın iptalini istemiştir. Mahkemece davanın kabulüne, 212 parselin krokide (C) ve (D) ile gösterilen kesimlerinin 2/B madde uygulaması ile orman sınırı dışına çıkarılması işleminin iptaline karar verilmiş, hüküm davalılar Hazine ve Orman Yönetimi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, altı aylık süre içinde açılan orman kadastrosuna itiraz niteliğindedir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, altı aylık süre içinde açılan orman kadastrosuna itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli 212 numaralı parselin tapuya dayalı olarak 1956 yılında yapılan tespitine Orman Yönetiminin itirazı sonucu Gezici Arazi Kadastro Mahkemesinin 4.3.1960 gün 1957/103-52 E.K. sayılı kararıyla "orman olduğu tespit edilen bir yerin tescile tabi tutulamayacağı ve aidiyet ihtilafı da ileri de orman kadastrosu yapılırken halledilecek konu olduğundan dava konusu parselin tespit harici bırakılmasına...... orman kadastrosu yapıldığı sırada dava açmakta muhtariyetine" karar verilmiş, davalı gerçek kişilerin temyizi üzerine karar Yargıtay Yedinci Hukuk Dairesinin 14.7.1960 gün ve 1960/7071-6358 E.K. sayılı kararıyla "Dava konusu gayrimenkulun orman sayılan yer olduğu ziraat vekaletinin karşılık yazısında belirtildiğine, ormanların kadastrosu Orman Kanunu uyarınca mahsus komisyonlar tarafından ayrıca yapılacağına, mahkemece nizalı parselin orman olarak tespit harici bırakılması cihetine gidildiğine, tapuya müstenit iddiaların orman kadastrosu yapıldığı sırada münakaşa konusu olabileceğine göre, davalı kişilerin yerinde olmayan temyiz itirazların reddi ile hükmün onanmasına" karar verildiği ve kesinleştiği, bundan sonra 1996 yılında orman kadastrosunun yapıldığı ve çekişmeli 212 parselin tamamı önce orman sayılıp daha sonra dava konusu edilen krokide (C) ve (D) ile işaretli bölümlerinin nitelik kaybı nedeniyle Hazine adına orman rejimi dışına çıkarıldığı, davacı gerçek kişinin 6 aylık süre içinde açtığı temyize konu dava ile 212 numaralı parselin sadece nitelik kaybı nedeniyle orman rejimi dışına çıkarılan bu bölümlerinin özel mülk olarak adına tescili isteğiyle bu davayı açtığı ve mahkemece dayanılan Mart 1930 tarih 20 numaralı palamutluk ve palamutlu tarla cinsli tapunun bu bölümleri kapsadığı gerekçesiyle (C) ve (D) ile işaretli bölümler hakkında orman kadastrosu ve 2/B madde uygulaması ile Hazine adına orman sınırı dışına çıkarılma kararının iptaline karar verildiği, tescil isteği hususunda olumlu ya da olumsuz bir karar verilmediği anlaşılmaktadır.

Anlatılan şu duruma göre; davacının tutunduğu tapu kaydının çekişmeli taşınmaza uyması ve tapu kaydının kapsadığı alanın 4785 sayılı Yasa gereğince devletleştirme dışı kalması halinde bu davanın dinlenme olanağı bulunmaktadır. Aksi takdirde, daha önce görülen ve 212 numaralı parselin orman olarak tespit dışı bırakmasına ilişkin karar kesin hüküm niteliğinde olacağından bu dava dinlenmeyecektir. Mahkemece yapılan tapu uygulaması yetersizdir. Dairenin iade kararı üzerine Tapu Kadastro Genel Müdürlüğünden getirtilen ve çekişmeli parsele revizyon gören tapu kaydı T. Sani 1297 tarih 22 ve 23 numarada paylı olarak 1000 dönüm yüzölçümü ile oluşturulduğu, 1/6 payının T. Evvel 1320 tarih 62, 1/6 payının da aynı tarih 63 numaraya ifrazen ve tebdilen intikal edip sınırları değiştirilerek yine 1000 dönüm palamutlu tarla olarak tescil edildiği, yine diğer payın palamutlu tarla cinsiyle T. Sani 1297 tarih 28 ve 29 numarada kayıtlı iken ifrazen ve tebdilen 1000 dönüm palamutlu tarla olarak T. Evvel 1320 tarih 64 ve 65 numarada tescil edilmesinden sonra, bu iki tapu kaydının, Temmuz 1929 tarih 5 numarada birleştirilerek tescil edildiği, Temmuz 1929 tarih 5 numaraya geldi gösterilen, T. Evvel 1320 tarih 66 ve 67 numaralı 1150 dönüm yüzölçümlü palamutlu tarla tapu kaydına T. Sani 1297 tarihli kayıt geldi gösterilmişse de, T. Evvel 1320 tarih 66 ve 67 numaralı tapuların geldisinin T. Sani 297 tarihli ve 22, 23, 28 ve 29 numaralı kayıtlar olmadığı anlaşılmaktadır. Böylece ikisi biner dönüm ve birisi de 1150 dönüm yüzölçümlü ve cinsi de palamutlu tarla olan 3 adet tapu kaydının birleştirilerek 3150 dönüm yüzölçümüyle sınırları değiştirilip ve cinsi de tarla yazılarak Temmuz 1929 tarih 5 numarada İbrahim oğlu, Halil Ağa adına tescil edildiği daha sonra tapu maliki Halil Ağa'nın bu yeri 8 parçaya ayırarak Mart 1930 tarih 20, 21, 22, 23, 24, 25, 26 ve 27 numarada yeni sınır ve yüzölçümleri ile sattığı bu ifraz kayıtlarından, Mart 1930 tarih 20 numaralı tapu kaydının dava konusu 212 sayılı parsel ile dava dışı orman olarak tespit harici bırakılan 210 ve 211 parsellere, yine ifraz kayıtlarından, Mart 1930 tarih 24 numaralı tapu kaydının komşu 218 numaralı parsellere revizyon gördüğü ancak, diğer ifraz kayıtlarının kadastro sırasında hangi parsellere revizyon gördüğü anlaşılamamaktadır.

Mahkemece, tapu kaydının ilk oluştuğu sınırlarla uygulanmadan son ifraz sınırları ile uygulandığı ve yerel bilirkişilerin tapu kaydının buraya uyar biçimindeki soyut içerikli beyanları esas alınarak hüküm kurulduğu görülmektedir.