muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/21225, Karar No: 2014/1719, Tarih: 06.02.2014

Bir taşınmaz malın olağanüstü zamanaşımı yoluyla edinilebilmesi için taşınmazın nitelik itibariyle kazanıma elverişli olması gerektiği gibi, zilyetlik koşullarının da gerçekleşmiş olması gerekir. Somut olayda niza konusu taşınmazın niteliği üzerinde yeterince durulmamıştır. Davacıların miras bırakanı adına tespit edilen parsele revizyon gören vergi kaydının bu yere ait olmadığı ifade edilmiş ise de, davacılar tarafından dayanılan 105 tahrir vergi kaydı keşifde yeterli şekilde uygulanmamıştır. Ayrıca, gerek dava konusu taşınmaz gerekse komşu ve parseller mera olarak sınırlandırılmış olduğuna ve dayanılan 105 tahrir vergi kaydı da gayri sabit bayır sınırı içerdiğine göre, mahkemece tahsisli mera araştırması yapılmamış olması da doğru değildir. Mahkemece yapılacak iş, yöntemine uygun şekilde belirlenecek komşu köylerden yerel bilirkişiler ve tanıklar eşliğinde mahallinde keşif icrasıyla, dava konusu taşınmazın öncesi itibariyle niteliği, mera olarak kullanılıp kullanılmadığı, bu nitelikte yerlerden değilse davacı tarafın zilyetliğinin ne zaman başladığı, ne şekilde sürdürüldüğü, davada dayanılan vergi kaydının bu yere ait olup olmadığı hususlarının ayrıntılı şekilde sorulup belirlenmesi, ziraat mühendisi uzman bilirkişiden dava konusu taşınmazın niteliğini belirtir, ayrıntılı, komşu taşınmazlarla mukayeseli ve denetime elverişli rapor alınması, taşınmazın tahsisli mera olduğunun bildirilmesi halinde ilgili kayıt ve belgelerin eksiksiz getirtilerek teknik bilirkişiyle uygulanmasıdır. Eksik incelemeyle hüküm kurulması doğru olmamıştır.

Bundan ayrı, 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 14 .maddesi hükmüne göre zilyetliğin bu maddede belirtilen belgelerden biriyle ispatı yoluna gidilemeyen hallerde zilyedin aynı çalışma alanında kazanabileceği miktar sulu toprakta 40, kuru toprakta 100 dönümü geçemez. Anılan maddenin kabul edilen ilk şekline göre sulu veya kuru toprak ayrımının 3083 sayılı Kanun hükümlerine göre yapılacağı kabul edilmişken, 3402 sayılı Yasa'nın 14.maddesinin 2.fıkrasının değişik son metnine göre “Sulu veya kuru arazi ayrımı Toprak Koruma ve Arazi Kullanımı Kanunu hükümlerine göre yapılır” denilmiştir. Sulu ve kuru toprak ayırımını düzenleyen 5403 sayılı Toprak Koruma ve Arazi Kullanımı Kanunu'nun tanımlar başlığını taşıyan 3. maddesinin j bendinde sulu tarım arazisi “Tarımı yapılan bitkilerin büyüme devresinde ihtiyaç duyduğu suyun, su kaynağından alınarak yeterli miktarda ve kontrollü bir şekilde karşılandığı araziler” şeklinde tanımlanmıştır. Somut olayda; dayanak vergi kaydının nizalı taşınmaza uymadığının belirlenmesi halinde taşınmazın sulu ya da kuru vasfının kesin olarak tespiti, sulu nitelikte olduğunun ve kazanma şartlarının oluştuğunun belirlenmesi halinde davacılar ve miras bırakanlarının 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 14. maddesine göre kazanabileceği miktarın 40 dönümü aşamayacağının düşünülmesi gerekir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı Hazine temsilcisinin temyiz itirazlarının kabulüyle usul ve yasa hükümlerine aykırı bulunan yerel mahkeme hükmünün 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3.maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve HUMK'nun 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine 06.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3612, Karar No: 2014/19432, Tarih: 24.11.2014

**15. Ceza Dairesi         2013/3612 E.  ,  2014/19432 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Daha önce aynı durakta dolmuş şoförlüğü yapması nedeniyle katılanları tanıyan sanığın, şehirlerarası otobüs terminalinde ...Tur isimli firma bünyesinde çalıştırmak üzere otobüs satın aldığını belirtip, iki şoföre ihtiyacı olduğuna dair yalan söyledikten sonra bu duruma inanan katılanlardan sözde satın aldığı otobüste şoför olarak çalıştırma işlemlerinin tamamlanması bahanesiyle her birinden 32 TL para almak suretiyle haksız menfaat temin ettiğinin iddia edildiği olayda;

Sanığın ikrar içeren savunmalarına, katılanların beyanlarına ve tüm dosya kapsamına göre; sanığın sabit görülen eyleminin müteselsilen dolandırıcılık suçunu oluşturduğuna yönelik mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hapis cezası alt sınırdan tayin edildiği halde adli para cezası belirlenirken yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin, aynı gerekçeyle tam gün sayısının asgari hadden uzaklaşılması suretiyle belirlenerek sanığa fazla ceza tayini,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hapis cezası alt sınırdan tayin edildiği halde adli para cezası belirlenirken yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin, aynı gerekçeyle tam gün sayısının asgari hadden uzaklaşılması suretiyle belirlenerek sanığa fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA; ancak, bu aykırılığın yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanun'un 322.maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; hükümde yer alan ''5237 sayılı TCK'nın 157/1,43/2, 52/2 maddeleri gereğince sonuç olarak verilen 25 gün adli para cezası karşılığı aynı kanunun 52. maddesi gereğince günlüğü 20.00 TL'den olmak üzere 500 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ifadelerinin yerine ''5237 sayılı TCK'nın 157/1 maddesi gereğince 5 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, aynı kanunun 43/1-2 maddesi gereğince 1/4 oranında arttırılarak 6 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanunun 52/2 maddeleri gereğince verilen 6 gün adli para cezası karşılığı günlüğü 20.00 TL 'den olmak üzere sonuç olarak 120.00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına'' ifadelerinin yazılmak suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 24.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7537, Karar No: 2017/2633, Tarih: 17.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/7537 E.  ,  2017/2633 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 17/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2206, Karar No: 2020/2300, Tarih: 03.09.2020

**15. Hukuk Dairesi         2020/2206 E.  ,  2020/2300 K.**

**"İçtihat Metni"**

T Ü R K M İ L L E T İ A D I N A

Y A R G I T A Y İ L A M I

Davacı ... Dış Ticaret A.Ş. ile davalı ... arasındaki davadan dolayı ... 1. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 05.12.2019 gün ve 2009/83 E.-2019/1029 K. sayılı hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

K A R A R -

Dava, eser sözleşmesinden kaynaklanan gecikme tazminatı talebine ilişkindir. İlk Derece Mahkemesi'nce davanın kısmen kabulüne dair verilen karara karşı taraflarca istinaf kanun yoluna başvurulması üzerine ... 1. Asliye Ticarat Mahkemesi'nce ilk derece yargılaması sırasında hakimin reddi ile ilgili Yargıtay incelemesi yapıldığından ve dosyanın Yargıtay temyiz incelemesinden geçtiği, bu bağlamda esasa ilişkin hükme yönelik kanun yolunun istinaf değil temyiz kanun yolu olduğundan bahisle dosya ilk derece mahkemesince Dairemize gönderilmiştir. 6100 sayılı HMK'nın 373/4. maddesinde Yargıtay'ın bozma kararı üzerine ilk derece mahkemesince bozmaya uygun olarak karar verildiği takdirde, bu karara karşı temyiz yoluna başvurulabilir hükmü mevcuttur. Aynı Yasa'nın geçici 3/2 maddesi ise, bölge adliye mahkemelerinin görevi başlama tarihinden önce verilen kararlar hakkında kesinleşinceye kadar 1086 sayılı Kanun'un 26.09.2004 tarihli 5236 sayılı Kanun'la yapılan değişiklikten önceki 427 ila 454. (7251 sayılı Kanun ile 444 olarak değişmiştir) maddesi hükümlerinin uygulanmasına devam olunur hükmünü içermektedir. Buna göre, bölge adliye mahkemelerinin faaliyete geçtiği 20.07.2016 tarihinden sonra ilk derece mahkemelerince verilen kararlara karşı ilk olarak başvurulacak kanun yolu istinaf kanun yoludur. Bu kuralın istisnaları HMK 373/4 maddesinde belirtildiği gibi Yargıtay bozması üzerine ilk derece mahkemesince nihai karar verilmiş olması, ve Yargıtay bozması olmamakla birlikte ek 3/2. maddede de belirtildiği gibi istinaf mahkemelerinin faaliyete geçmesinden önce nihai nitelikte bir karar verilmiş olmasıdır.

Bu açıklamalardan sonra somut olaya gelince; ilk derece mahkemesinin nihai kararı 05.12.2019 tarihli olup, bölge adliye mahkemelerinin faaliyete geçtiği 20.07.2016 tarihinden sonradır. Kanun yoluna başvurulan karar da daha önceden nihai karar verilerek temyizen bozulan ve ilk derece mahkemesince bozmadan sonra verilen bir karar değildir. Bölge adliye mahkemelerinin faaliyete geçmesinden önce temyiz kanun yoluna başvurulmuş olmasa dahi mahkemenin işten el çekmesini gerektiren bir nihai karar verilmiş olması hali de söz konusu değildir. Davanın açılmasından önce ilk derece hakiminin reddine ilişkin verilen merci kararının temyizi üzerine Yargıtay'ca inceleme yapılmış olması, davanın esasını inceleyen bir karar niteliğinde olmayıp redlerin usulüne uygunluğunu denetleyen bir karar niteliğinde olup, nihai bir kararın temyizen incelenmesi niteliğinde değildir.Bu durumda, eldeki davada HMK'nın 373/4 ile geçici 3/2 maddesinin uygulaması mümkün olmayıp, Bölge Adliye Mahkemesi'nin faaliyete geçmesinden sonra verilen karara karşı yapılan kanun yolu başvurusunu inceleme görevi Yargıtaya değil, ilgili Bölge Adliye Mahkemesi'ne ait olduğundan dosyanın ilgili Bölge Adliye Mahkemesi'ne gönderilmek üzere, temyiz incelemesi yapılmaksızın ilk derece mahkemesi'ne gönderilmesine karar vermek gerekmiştir. SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 03.09.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/9865, Karar No: 2020/10455, Tarih: 30.11.2020

**5. Hukuk Dairesi         2020/9865 E.  ,  2020/10455 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada ... 1. Sulh Hukuk ile ... 14. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kayyım tayini istemine ilişkindir.

... 1. Sulh Hukuk Mahkemesince, nüfus kaydının incelenmesinde küçüğün ikamet adresi ... Mah. ... Sk. No:... İç Kapı No:... .../... olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

... 14. Sulh Hukuk Mahkemesi ise, ... Polis Merkezi Amirliği tarafından bildirilen raporda küçüğün şu anda ... ilinde amcası ... ile birlikte yaşadığının bildirildiği ve güncel nüfus kaydında da adresinin "... Mah. ... Sk. No:... İç Kapı No:... .../..." olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı vermiştir.

Türk Medenî Kanununun 426. maddesinde "Vesayet makamı, aşağıda yazılı olan veya kanunda gösterilen diğer hallerde ilgilisinin isteği üzerine veya re'sen temsil kayyımı atar. Bir işte yasal temsilcinin menfaati ile küçüğün veya kısıtlının menfaati çatışıyorsa..." hükmü; 431. maddesinde ise "Vasinin atanması usûlüne ilişkin kurallar, kayyım ve yasal danışmanın atanmasında da uygulanır." hükmü getirilmiştir. Diğer yandan, aynı Kanunun 411. maddesine göre de, "Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir."

Dosya kapsamında kolluk araştırması sonucunda kayyım tayini istenilenin amca ...'ün yanında ... Mah. ... Sk. No:... İç Kapı No:... .../... adresinde ikamet ettiği ve güncel nüfus kayıt örneğindeki yerleşim yeri adresinin de .../... olduğu anlaşıldığından uyuşmazlığın ... 1. Sulh Hukuk Mahkemesinde çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince ... 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 30/11/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11392, Karar No: 2012/7640, Tarih: 11.06.2012

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2011/11392 E.  ,  2012/7640 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Asliye 13. Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 6183 sayılı Yasadan kaynaklanan menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacı ve davalı vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, dava dışı vergi borçlusunun vergi borcundan ötürü tebliğ edilen haciz bildirisine karşı yasal süresinde itiraz edilememesi sonucu mal ellerinde ve borç zimmetlerinde sayılmış ise de, dava dışı vergi borçlusuna borçlu olmadıklarının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece haciz bildiriminin tebliğ edildiği tarihte dava dışı vergi borçlusunun davacı bankadan herhangi bir alacağının bulunmadığı gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı ve davalı vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına, 6183 sayılı Yasanın 79/III. maddesi gereğince haciz bildirisine 7 günlük süresi içerisinde itiraz etmeyen davacının, aynı yasanın 79/IV. maddesi uyarınca 1 yıllık süresi içerisinde açmış olduğu menfi tespit davasında haciz bildirisinin tebliği tarihinde kamu borçlusuna karşı borçlu olmadığının belirlenmiş olmasına, yasal sürede haciz bildirisine itiraz etmeyerek bu davanın açılmasına neden olması nedeniyle de davalı aleyhine

yargılama gideri ve vekâlet ücretine hükmedilmemesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına ve kararda yazılı diğer gerekçelere göre davacı ve davalı vekillerinin temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 19.12.2005 gün ve 5411 sayılı Bankacılık Kanunun 140. maddesi gereğince davacıdan harç alınmamasına, 492 sayılı Harçlar Yasasının 13/J maddesi uyarınca davalılardan harç alınmamasına 11.6.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15080, Karar No: 2014/9269, Tarih: 14.05.2014

**11. Hukuk Dairesi         2013/15080 E.  ,  2014/9269 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 19. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 10/06/2013 tarih ve 2011/13-2013/147 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirkete nakliyat sigorta poliçesi ile sigortalı “...” emtiasının davalı tarafından nakledilmek üzere tam ve sağlam olarak teslim alındığını ancak, söz konusu emtianın teslim edilmesi gereken yerlere teslim edilmediğinin, elden çıkarıldığının ve/veya satıldığının tespit edildiğini, işbu olay nedeniyle müvekkili tarafından sigortalısına 16.10.2002 tarihinde hasar tazminatının ödendiğini ve müvekkilinin ...'nın 1301. maddesi uyarınca sigortalısının haklarına halef olduğunu ileri sürerek, 13.218.000 TL'nin ödeme tarihinden itibaren işleyecek avans faiziyle birlikte davalılardan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı... vekili, zamanaşımı def'inde bulunmuş, meydana gelen olayın müvekkili ile herhangi bir ilgisinin bulunmadığını, müvekkilinin kaybettiği ehliyetinin üçüncü kişiler tarafından ele geçirilerek nakliyenin yapılıp, malların satıldığını, nakliye müvekkili tarafından gerçekleştirilmediğinden müvekkilinin sorumluluğunun da bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Diğer davalı, davaya cevap vermemiştir.

Davalı... vekili, zamanaşımı def'inde bulunmuş, meydana gelen olayın müvekkili ile herhangi bir ilgisinin bulunmadığını, müvekkilinin kaybettiği ehliyetinin üçüncü kişiler tarafından ele geçirilerek nakliyenin yapılıp, malların satıldığını, nakliye müvekkili tarafından gerçekleştirilmediğinden müvekkilinin sorumluluğunun da bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Diğer davalı, davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre, dava konusu rücu alacağının kabul edilebilmesi için öncelikle taşıma ilişkisinin varlığının ve davalı ... tarafından, taahhütnamedeki koşullarla yapılmış olup olmadığının tespitinin gerektiği, oysa davalı ...'ün taahhütnameyi kabul etmediği, İnegöl Cumhuriyet Savcılığı'ndaki beyanlarıyla da ısrarlı bir biçimde olayla ilgisinin bulunmadığını bildirdiği, ayrıca taahhütnamedeki telefon numarasının da ... adına kayıtlı olmadığı dikkate alındığında, bilirkişi raporuyla da 18.02.2002 tarihli taahhütname geçerliliği kapsamında (taahhütnamenin geçerli olup olmadığı tartışılmaksızın) hesaplama yapılarak rapor tanzim edildiği ancak, dayanak 18.02.2002 tarihli taahhütname ve sevk irsaliye asılları, dava dışı ... A.Ş'nin halefi sıfatıyla davacı ... şirketince sunulmadığından, dava konusu taşımanın dayanağını teşkil eden 18.09.2002 tarihli taahhütnamenin fotokopisi üzerinden imza inceleme yapılarak alınan grafolojik raporda imzanın ...'e ait olmadığı da anlaşılmakla, davacı vekiline davalı ...'ün 18.9.2002 tarihli taahhüde dayanarak taşıma yaptığı iddiasına ilişkin yemin teklif edip etmeyeceği yönünde kesin süreli ihtarat yapıldığı, davacı vekilince de 01.04.2013 tarihli dilekçe ile yemin teklif etmeyeceklerinin beyan edildiği, bu itibarla taşımanın davalı ... tarafından yapıldığının ispatlanamadığı gerekçesiyle, davanın ... yönünden ispatlanamadığından reddine, diğer davalı ... yönünden ise, davalının dava konusu taşıma yapılan araç maliki olmadığından ve asıl araç malikine karşı da dava açılmamış bulunduğundan pasif husumet yokluğundan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına ve davalı...'ün bir kısım beyanlarında ehliyetini kaybettiği ile ilgili farklı tarihler söylemesinin dava konusu eylemi kendisinin yaptığı sonucunu doğurmayacak olmasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 0,90 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 14/05/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/23421, Karar No: 2013/11477, Tarih: 20.05.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/23421 E.  ,  2013/11477 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı ve fazla çalışma ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davacının davalı işyerinde 02.04.2006-21.09.2010 tarihleri arasında kesintisiz olarak çalıştığını, çalıştığı süre boyunca fazla çalışma yaptığını, ancak fazla çalışma alacaklarının kendisine ödenmediğini, iş sözleşmesini bu sebeple haklı olarak feshettiğini belirterek kıdem tazminatı ile fazla çalışma alacağının tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının devlet memuru olarak atanacağı için işyerinden ayrıldığını, davacının davalı işyerinde fazla çalışmasının olmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm davalı ... davacı vekilince temyiz edilmiştir.

1-Taraflar arasında davacının fazla çalışma yapıp yapmadığı konularında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları şahit beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille sözkonusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı yazılı delille ispatlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda da ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.