muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/2028, Karar No: 2014/6027, Tarih: 29.09.2014

Dava tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 818 sayılı BK'nın borcun kaynaklarını düzenleyen hükümleri çerçevesinde temsil yetkisinin kullanılması, temsilci ile temsil edilen arasındaki iç ilişki; temsilcinin işlemlerinin 3. kişiler açısından sonuçlarının ise dış ilişki çerçevesinde değerlendirilmesi gerekmektedir.

BK'nın 32-39. madde hükümlerinde düzenlenen doğrudan temsilde, temsilcinin yaptığı tasarruf işlemlerinin sonuçları temsil edilen açısından sonuç doğurur. Ancak, bu durum mutlak nitelikte olmayıp, temsil yetkisinin kötüye kullanılması durumundan temsil yetkisinin kötüye kullanıldığını bilen ya da bilmesi gereken üçüncü kişiler temsil yetkisine dayanarak hak iddiasında bulunamazlar.

Doktrinde, temsil yetkisinin de TMK'nın 2. maddesindeki genel ilke uyarınca dürüstlük kurallarına uygun olarak kullanılması gerektiği, yoksa bu kurala aykırı olarak kullanılan ve bu yüzden hakkın kötüye kullanılması niteliğinde bulunan bir kullanımın hukuk düzenince korunmayacağı görüşü savunulmuş, temsil yetkisinin kötüye kullanılmasının temsilcinin amaca ve temsil olunanın çıkarlarına aykırı davranışı olduğu, temsil yetkisinin kural olarak temsil olunanın çıkarlarına hizmet ettiği belirtilmiş, temsilcinin 3. kişiyle amaca ve temsil olunanın çıkarlarına aykırı sözleşme yapmasının temsil yetkisinin kötüye kullanılması demek olduğu vurgulanmış, temsil yetkisinin kötüye kullanıldığını üçüncü kişinin bilmesi ya da ihmal yüzünden bilmemesi durumunda sözleşmenin geçerli olmayacağı, buna karşın üçüncü kişinin kusuru olmadan ya da hafif ihmali yüzünden bilmemesi durumunda temsil olunanın korunmaması gerektiği açıklamıştır. Bu görüş İsviçre/Türk öğreti ve uygulamasında da baskın görüş olarak kabul edilmektedir. (Bkz. M.R.KARAHASAN, Türk Borçlar Hukuku Genel Hükümler-1992, 1.Cilt, Sh.332 – OSER/SCHONENBERG, art.32, N.17; BECKER art 32, N.2; ENGEL Sh.265; DE SAUSSURE Sh.82; KIESEL Sh.194/18 “KUTLU/SUNGURBEY atfı”, ESENER, Selahiyete Müstenit Temsil, Sh.85/89; Tekinay/Akman/Burcuoğlu/Altop Sh.243; Eren C.2.Sh.103; Tandoğan C.2.1987 Sh.446/447)

Somut olayda, davalı tarafça ödemenin Wamac Trading Co.'ya yapılmasına dayanak gösterilen 07.11.2005 tarihli talimat yazısında tek imza bulunduğu gibi, imzalayan şahsın davacı şirketin temsilcilerinden olduğu da savunulmamaktadır. Anılan temsilcinin, davacı şirket temsilcisi olduğuna dair herhangi bir belge sunulmadığı gibi, yetkisiz temsilci durumunda bulunan bu kişinin tahsile ilişkin işlemlerinin davacı şirket tarafından açıkça ya da taraflar arasında oluşan bir teamül ile örtülü olarak benimsendiği de ispatlanamamıştır. Diğer anlatımla, taraflar arasında dava konusu sözleşme tarihinden önce gerçekleşen başka tahsil işlemlerinin aynı temsilcinin tek imzası ile yapıldığı ve bunun davacı şirket tarafından benimsendiği ve taraflar arasında bu şekilde bir teamül oluştuğu ispat edilmiş değildir. Tacir olan davalının 07.11.2005 tarihli talimat yazısının davacı Anonim Şirket yönünden bağlayıcı nitelikte olmadığını bilmesi gerektiği açıktır.

Bu durumda mahkemece, davalının, davacı şirketin talimatıyla dava dışı Wamac Trading Co. şirketine ödeme yaptığını ya da davacının 818 sayılı BK'nın 38. (TBK'nın 46.) madde hükmü uyarınca bu ödemeyi benimsediğini kanıtlayamadığının kabulü ile uyuşmazlığın esası incelenip, sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yanılgılı gerekçe ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamıştır.

2)Bozma nedenine göre, davacı vekilinin alacağın miktarına yönelik temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ :Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 08.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2180, Karar No: 2020/5678, Tarih: 12.10.2020

**11. Ceza Dairesi         2020/2180 E.  ,  2020/5678 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü’nün 10/06/2020 tarih ve 2019/7118 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 16/06/2020 tarih ve KYB-2020/51926 sayılı ihbarname ile;

213 sayılı Vergi Usûl Kanunu'na aykırılık suçundan sanıklar ... ve ...'in, anılan Kanun'un 359/b, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 43/1 ve 62/1. maddeleri gereğince 18 ay 22 gün hapis cezası ile cezalandırılmalarına ve 5237 sayılı Kanun'un 51/1. maddesi uyarınca hapis cezasının ertelenmesine dair...2. Asliye Ceza Mahkemesinin 04/02/2015 tarihli ve 2011/122 esas, 2015/69 sayılı kararının "5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 225. maddesi uyarınca hükmün konusu duruşmanın neticesine göre iddianamede gösterilen fiil ve failden ibaret olup, iddianamede açıklanan ve suç oluşturduğu ileri sürülen fiilin dışına çıkılarak açılmayan davadan yargılama yapılıp hüküm kurulmasının mümkün bulunmadığı gözetildiğinde,...Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 14/02/2011 tarihli iddianamesi ile sanıklar hakkında "sahte fatura kullanma" suçundan kamu davası açılması, "sahte fatura düzenleme" suçundan ise açılmış bir davanın bulunmaması karşısında ayrı ve bağımsız suçlar olan "sahte fatura kullanma" ve "sahte fatura düzenleme" suçlarının birbirine dönüşemeyeceği gözetilmeden, "2005 takvim yılında sahte fatura düzenleme" suçundan hüküm kurulmuş olmasında,

2- Kabule göre de,

213 sayılı Vergi Usûl Kanunu'nun 367. maddesi gereğince, dava şartı olan mütalaa ve vergi suçu raporuna aykırı olarak sanıklar hakkında, 2005 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan kamu davası açıldığı, ancak bu suçla ilgili verilen mütalaa bulunmadığı dikkate alınarak; iddianameye konu olan 2005 takvim yılında sahte fatura kullanmak suçu nedeniyle mütalaa verilip verilmeyeceği ilgili vergi dairesinden sorulduktan sonra sonucuna göre sanığın hukukî durumunun belirlenmesi gerekirken, mütalaa olmayan "2005 takvim yılında sahte fatura kullanmak" suçundan da hüküm kurulmasında isabet görülmediğinden” bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca, bozulması istenilmiş olmakla,

Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

İncelenen dosya içeriğine göre; sanıklar hakkında "sahte fatura kullanma" suçundan kamu davası açıldığı halde, “sahte fatura düzenleme” suçundan hüküm kurulması nedeniyle, kanun yararına bozma istemine atfen düzenlenen ihbarnamedeki (1) numaralı düşünce her iki sanık yönünden; sanık ... hakkında sahte fatura kullanma suçundan mütalaa bulunmasına karşın sanık ... hakkında bu suçla ilgili mütalaa da olmaması nedeniyle ihbarnamedeki (2) numaralı düşünce sanık ... yönünden yerinde görüldüğünden; sanıkların "2005 takvim yılında sahte fatura düzenleme" suçundan 213 sayılı VUK'nin 359/b, TCK'nin 43/1, 62/1. maddeleri uyarınca ayrı ayrı 18 ay 22 gün hapis cezası ile cezalandırılmalarına ve TCK'nin 51/1. maddesi uyarınca hapis cezalarının ertelenmesine ilişkin...2. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 04/02/2015 tarihli 2011/122 Esas ve 2015/69 Karar sayılı mahkûmiyet hükmünün CMK'nin 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA; müteakip işlemlerin mahallinde yerine getirilmesine, mahalline gönderilmek üzere dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’na İADESİNE, 12/10/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/6655, Karar No: 2023/9536, Tarih: 07.11.2023

**10. Ceza Dairesi         2020/6655 E.  ,  2023/9536 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Uyuşturucu madde ticareti yapma

SUÇ TARİHLERİ : 25.05.2011, 07.06.2011

HÜKÜM : İstinaf başvurularının esastan reddi

TEMYİZ EDENLER : Sanıklar müdafileri

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : 1. Ret (Sanıklar Murat, Sibel, Ömer ve Ahmet yönünden)

2. Temyiz isteminin esastan reddiyle hükmün onanması (Sanık ... yönünden)

Anayasa'nın 40 ıncı maddesinin ikinci fıkrası, 5271 sayılı Kanun'un 34 üncü maddesinin ikinci fıkrası ve 232 nci maddesinin altıncı fıkrası gereğince, kararlar ve hükümlere karşı başvurulabilecek yasa yolları, süreleri, sürelerin ne zaman başlayacağı, başvuru mercii, şekli ve sonuçlarının, kuşkuya yer vermeyecek

şekilde ilgililere açıkça bildirilmesinin gerekmesi, anılan Kanun'un 294 üncü maddesinin birinci fıkrasında “Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.” şeklinde, aynı Kanun'un 295 inci maddesinin birinci fıkrasında "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir" biçiminde düzenlemeler bulunması, sanık ... müdafiinin 29.11.2017 tarihli yasal süresinde vermiş olduğu temyiz dilekçesinin hükmün hukuki yönüne ilişkin bir sebep içermemesi, kararın son bölümünde veya gerekçeli karar tebligat mazbatasında, temyiz başvurusunda hükmün neden dolayı bozulmasının istendiğine dair temyiz sebebi gösterilmesinin zorunlu olduğuna, gösterilmemesi halinde ise temyiz isteminin reddedileceğine dair bildirimi içeren ihtaratın yer almadığının anlaşılması karşısında; Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 17.03.2021 tarih ve 2019/9.MD-554 Esas ve 2021/117 Karar sayılı ilamında belirtildiği üzere, hak kaybının önlenmesi bakımından sanık ... ve müdafiine yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda yapılacak meşruhatlı tebligatla, tebliğden itibaren yedi günlük süre içerisinde, yasal düzenlemeye uygun şekilde temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçe verebileceği, aksi halde sebep yokluğundan temyiz isteminin reddedileceği hususunda ihtar yapılmasının gerektiği anlaşılmakla;

Yukarıda belirtilen şekilde sanık ... ve müdafiine tebligatın yapıldığı tarihten itibaren 5271 sayılı Kanun'un 295 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 7 günlük yasal süre içinde ek gerekçeli temyiz dilekçesi sunulmadığı takdirde temyiz talebinin reddedileceğine ilişkin ihtaratlı tebligatın yapılarak buna ilişkin evrakın dosyaya konulması, sanık ... ve müdafiinin süresi içerisinde gerekçeli olarak hükmü temyiz etmeleri halinde temyiz dilekçesi ve buna ilişkin düzenlenecek olan Ek Tebliğname ile birlikte, gerekçeli temyiz isteminde bulunulmaması halinde ise mevcut haliyle incelenmek üzere yeniden Dairemize gönderilmesi için, dosyanın incelenmeksizin oy birliğiyle Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

07.11.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4385, Karar No: 2023/15176, Tarih: 12.12.2023

**6. Ceza Dairesi         2023/4385 E.  ,  2023/15176 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/212 E., 2016/181 K.

SUÇLAR : Silahla tehdit

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.İznik Cumhuriyet Başsavcılığının 27.04.2015 tarihli iddianamesi ile; sanık hakkında tehdit suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 106 ncı maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi, 106 ncı maddesinin ikinci fıkrasının a bendi, 53 üncü maddesinin uygulanması suretiyle cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. İznik Asliye Ceza Mahkemesinin, 03.03.2016 tarihli ve 2015/212 Esas, 2016/181 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

O yer Cumhuriyet Savcısının Temyiz Sebepleri

Sanığın kollukta alınan ve ikrara dayanan ifadesini mahkeme huzurunda doğrulamasına rağmen; anılan bu ifadenin hükme esas alınmasının gerekçede belirtilmemesinin usul ve yasaya aykırı olduğuna,

Vesaire,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

İlk Derece Mahkemesince; sanığın kovuşturma aşamasındaki ifadesinde eline bıçağı alarak eşini tehdit etmediğini beyan etmesi ve sanığın üzerine atılı tehdit suçunu işlediğine ilişkin katılan çelişkili beyanlarının bulunması nedeniyle Mahkememizce yapılan yargılama sonunda değerlendirmesi yapılan tüm deliller ışığında sanığın üzerine atılı suçu işlediğine dair şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delilin bulunmadığı anlaşıldığından "yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmaması" gerekçesiyle sanığın beraatine karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

IV. GEREKÇE

Sanığın soruşturma aşamasında müdafii yokken alınan ifadesinde: '' (...) ben olayı bir anlık kızgınlık ile yaptım,ekmek bıçağını korkutmak için elime aldım kesinlikle eşimin üstüne yürüyüp zarar vermek istemedim (...) '' şeklinde beyanda bulunduğu, Mahkemece 03.03.2016 tarihli celsedeki sorgusunda üzerine atılı suçlamayı kabul etmediğini, kesinlikle olay günü eline bıçak alarak eşini tehdit etmediğini beyan ettiği, devamında soruşturma aşamasındaki beyanlarının sorulması üzerine ise " okunan beyanlar doğrudur,aynen tekrar ederim," dediği anlaşılmakla, sanığın beyanları arasındaki çelişki giderilerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken sanığın kovuşturma aşamasındaki ifadesinde eline bıçağı alarak eşini tehdit etmediği beyanına dayanarak beraat kararı verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İznik Asliye Ceza Mahkemesinin, 03.03.2016 tarihli ve 2015/212 Esas, 2016/181 Karar sayılı kararına yönelik o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

12.12.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2423, Karar No: 2019/3468, Tarih: 29.05.2019

**1. Hukuk Dairesi         2018/2423 E.  ,  2019/3468 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ ... HUKUK DAİRESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ,TESCİL-TENKİS

Taraflar arasında görülen tapu iptali, tescil-tenkis davası sonunda, yerel mahkemece muvazaa iddiasının ispatlandığı gerekçesiyle tapu iptali ve tescil talebinin kabulüne karar verilmiş, anılan karara karşı davalı vekilinin istinaf başvurusu ... Bölge Adliye Mahkemesi 1.Hukuk Dairesince 6100 sayılı HMK.' nın 353/1-b.1 maddesi uyarınca esastan reddine ilişkin olarak verilen karar davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'un raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptal ve tescil, aksi halde tenkis isteğine ilişkindir.

Davacı, ortak mirasbırakan ...’nun ... ve ... parsel sayılı taşınmazlardaki 1/5 payını davalı damadına satış suretiyle temlik ettiğini, işlemin mirasçılardan mal kaçırma amacıyla ve muvazaalı olarak yapıldığını ileri sürerek, miras payı oranında tapu iptali ve tescile, aksi halde tenkise karar verilmesini istemiştir.

Davalı, mirasbırakanın piyasaya olan borçlarından dolayı dava konusu taşınmazları satılığa çıkardığını, bunun üzerine bedelini ödeyerek taşınmazları devraldığını belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, muvazaa iddiasının ispatlandığı gerekçesiyle tapu iptali ve tescil talebinin kabulüne karar verilmiş, anılan karara karşı davalı vekilinin istinaf başvurusu ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesince 6100 sayılı HMK’nun 353/1-b.1 maddesi uyarınca esastan reddedilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; mirasbırakan ...’nun 08.11.2007 tarihinde ölümü üzerine geride mirasçı olarak kendisinden önce ölen çocuğu ...’ın oğlu davalı ..., dava dışı oğlu ... ile kızı ...’ın kaldığı, çekişme konusu ... parsel sayılı taşınmazdaki 1/5 payını 2.350 TL’ye, ... parsel sayılı taşınmazdaki 1/5 payını ise 11.100 TL’ye 10.07.2007 tarihinde satış suretiyle davalı damadı ...’ya devrettiği anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada mirasbırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 1.4.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 706., Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 237., (Borçlar Kanunu'nun (BK) 213.) ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün, diğer bir söyleyişle mirasbırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ile durumun aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile mirasbırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Öte yandan, muris muvazaasından söz edebilmek için mirasbırakanın yaptığı temlikin diğer mirasçılarından mal kaçırmak kastıyla gerçekleşmesi gerekir.

Somut olaya gelince, mahkemece yukarıdaki ilkeler uyarınca yeterli bir inceleme yapıldığını söyleyebilme imkanı yoktur.

Hâl böyle olunca, yukarıdaki ilkeler gözetilmek suretiyle soruşturma yapılması, özellikle mirasbırakanın başkaca malvarlığı olup olmadığı ve değerinin tespiti ile mal varlığı içerisinde çekişmeye konu taşınmazların konumunun saptanması, mirasbırakanın taşınmazlarını satmaya ihtiyacı olup-olmadığının duraksamaya yer bırakmayacak şekilde belirlenmesi, davalının alım gücünün tespiti için ekonomik ve sosyal durumun ilgili kurumlardan tetkiki, taşınmazların satış tarihlerindeki değerlerinin tespiti, değerler arasında orantılama yapılması, satışa ilişkin bedel ödemesi yapılmış ise ilgili evrakların temini, davalı olan damadının mirasbırakana temlikler karşılığında ödeme yapıp yapmadığının belirlenmesi, böylece temliklerin mirasçılarından mal kaçırma amacı taşıyıp taşımadığının kuşkuya yer bırakmayacak şekilde tespit edildikten sonra bir karar verilmesi gerekirken, noksan soruşturma ile yetinilerek, yazılı olduğu üzere hüküm kurulması doğru değildir.

Davalı vekilinin yerinde bulunan temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 373/1. maddesi uyarınca ... Bölge Adliye Mahkemesi 1.Hukuk Dairesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA, İlk Derece Mahkemesi kararının yukarıda yazılı nedenlerden dolayı 6100 sayılı HMK’nın 371/1-a maddesi uyarınca BOZULMASINA, dosyanın kararı veren ... 7. Asliye Hukuk Mahkemesi’ne, kararın bir örneğinin ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi’ne gönderilmesine, peşin alınan harcın temyiz edene geri verilmesine, 29/05/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/16206, Karar No: 2012/34018, Tarih: 13.11.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/16206 E.  ,  2012/34018 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık hakkında, hazineye ait taşınmaza şezlong koymak, lokanta, bar, oturma ve yeşil alan ile gölgelik yapmak suretiyle tecavüz ettiğinden bahisle dava açılmış ise de; dosyada tapu kaydı, ayrıntılı kroki, ada ve parseli gösteren pafta örneği bulunmadığından, tecavüze konu taşınmazın varsa tapu kaydı, pafta örneği getirtilerek gerektiğinde refakete inşaat mühendisi bilirkişide alınarak yeniden keşif yapılıp taşımazın niteliği, bina vasfında olup olmadığı, yapımı için ruhsat gerekip gerekmediği, İmar Mevzuatı kapsamında kalıp kalmadığı belirlenmek suretiyle, sanığın tecavüz ettiği iddia olunan taşınmazın Kıyı Kanunu'na göre kıyıda veya uygulama imar planı varsa sahil şeridinde kalıp kalmadığı, tecavüze konu binanın belediye sınırları içinde veya özel imar rejimine tabi yerde olup olmadığı ve yapım tarihi de araştırılarak sonucuna göre gerekirse Belediye Başkanlığıda duruşmadan haberdar edilerek TCK.nun 184 ve Kıyı Kanunu'nun 15. maddesi uyarınca sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan hazine vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 13.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.