muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/6675, Karar No: 2018/797, Tarih: 05.02.2018

Komşuluk hukukundan kaynaklanan tazminat davalarında öncelikle davalının eylemi ile davacının zararı arasında illiyet bağı bulunup bulunmadığının tespit edilmesinden sonra varsa davacının uğramış olduğu zararın miktarının bilirkişi aracılığı ile tespit edilmesi, tazminatın bu zarara göre tayin ve takdir edilmesi gerekir. Hemen belirtmek gerekir ki, tazminat miktarı hiçbir zaman zararı aşamaz.

Kural olarak, sorumlu olan kişinin, meydana gelen zararı tümü ile tazmin etmesi gerekir. Tayin edilen tazminat miktarının da zararı tümü ile gidermesi gerekir.

Ancak bazı durumlarda zararın meydana gelmesinde ya da miktarının artmasında bizzat zarara uğrayan tutumu ve davranışının da payı bulunur. Başka bir deyişle, zararın doğumunda ya da çoğalmasında bizzat zarar gören de kusurlu olabilir. Uğranılan zararın artmasını önlemek, makul düşünen ve hareket eden herkes için normal bir davranıştır. Buna rağmen şayet bu normal davranış tarzının dışında kalınmış ve bu yüzden meydana gelen zararın artmasına sebep olunmuşsa, zarar görenin bu kusurunu hiç dikkate almaksızın zarar vereni zararın bu artmış hali ile tamamından sorumlu tutmak adil ve doğru olmaz.

6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun 51’inci maddesindeki; “Hâkim, tazminatın kapsamını ve ödenme biçimini, durumun gereğini ve özellikle kusurun ağırlığını göz önüne alarak belirler.” ve 52’nci maddesindeki “zarar gören, zararı doğuran fiile razı olmuş veya zararın doğmasında ya da artmasında etkili olmuş yahut tazminat yükümlüsünün durumunu ağırlaştırmış ise hâkim, tazminatı indirebilir veya tamamen kaldırabilir.” hükümleri gözetilerek, zarar gören müterafik kusuru da dikkate alınarak söz konusu maddeler kapsamında Hâkim tarafından takdir edilecek uygun bir indirimin yapılması gereği göz önünde bulundurulmalıdır.

Zarar görenin, anılan bu tutum ve davranışları, onun müterafik kusuru olarak adlandırılır. Bu kavramı “birlikte kusur” ya da “zarar görenin kendi kusuru” deyimi ile açıklamak da mümkündür. Bu deyimler kısaca, zararın doğmasında ya da çoğalmasında zarar görenin de kusurlu olması halini ifade etmektedir.

Buna göre, müterafik kusur indirimi için zarar görenin, zararı önleyici ya da azaltıcı tedbirleri almamasında kusurlu olması aranmaktadır.

Komşuluk hukukundan kaynaklı yükümlülüklere aykırılıktan kaynaklı zararın tazminine karar verebilmek için, hukuka aykırı kusurlu eylem sonucu oluşan zarar ve hukuka aykırı kusurlu eylem ile zarar arasında illiyet bağının olması gerekir. Oluşan zararın kapsamı belirlenirken ise, tarafların zararın oluşumuna hangi oranda etki ettikleri yani müterafik (bölüşük) kusurlarının olup olmadığı belirlenerek davacının zararın artmasında kusuru varsa, tazminat miktarı 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun 52. maddesine göre indirilmeli veya tamamen ortadan kaldırılmalıdır. TMK'nın 730 ve 737. maddelerinden doğan sorumluluk kusura bağlı bir sorumluluk olmadığından, davalının kusursuz olması tazminat miktarının düşürülmesinde etkili olamaz.

Mahkemece, İTÜ'den seçilen üç kişilik bilirkişi heyetinin 2. keşif sonucunda sundukları 10/12/2013 tarihli raporlarına göre; davalının inşaatı yapmak üzere tüm resmi gerekleri yerine getirdiği, uzman kişilerden rapor alındığı, temel kazısı için gerekli önlemlerin alındığı, bodrum kat çevre perdelerinin yapıldığı, davacının binasının 1999 depreminden etkilendiği, davalının yaptığı temel kazı çalışmalarından önemli derecede etkilenmediği, bu nedenle davacı binasında yapılması planlanan onarımların maliyetine davalının katılmasının gerekmediği sonucuna ulaştıkları, talimat yolu ile alınan 21/09/2014 tarihli bilirkişi heyeti raporunda da benzer sonuca ulaşıldığı, davanın sübut bulmadığı gerekçeleri ile davanın reddine karar verilmiştir. Mahkemece yapılan araştırma ve incelemeler hüküm kurmaya yeterli değildir.

04/04/2013 tarihinde yapılan keşif sonucunda; inşaat mühendisi bilirkişisinin 18/04/2013 tarihli raporunda; keşif esnasında davacıya ait 8889 parsel sayılı taşınmazdaki davacıya ait binada eğim gibi bir hasarın olmadığı düzeltilmiş olduğu, her iki bina arasında derz niteliğinde açıklık bulunduğu, davacının iddia ettiği alacağına ilişkin imalat ve çalışmaların miktar ve bedellerinin tespit edilmesi ve hesaplanmasının mümkün olmadığı, ancak dosya içeriğindeki bilgi ve belgeler incelenerek sonuçlandırılabileceğinden dosya içeriğindeki bilgi ve belgeler, tespit dosyalarındaki raporlar ve çevre ve şehircilik il müdürlüğünün raporunun incelenmesi sonucunda; davalıya ait temel kazısı nedeniyle davacıya ait 4 katlı binada batı yönüne doğru eğilme olduğu, binanın hasar gördüğü, zararın giderilmesi için çalışmaların yapıldığı, buna ait çalışmaların bedelinin 41.300,00 TL olacağı belirtilmiştir.

03.10.2013 tarihinde yapılan 2. keşif sonucunda; ... öğretim üyelerinden alınan bilirkişi raporunda, davacıya ait binanın 1999 depreminde hasar gördüğü, orta hasarlı bina grubunda olduğu, davalının inşaatı yapmak üzere tüm resmi gerekleri yerine getirdiği, temel kazısı için gerekli önlemlerin alındığı, bodrum kat çevre perdelerinin yapıldığı, davacının binasının 1999 depreminden etkilendiği, davalının binasında yapılan temel kazı çalışmalarından önemli derecede bir etkilenme olmadığı, davacının binasında yapılması planlanan onarımların maliyetine davalının katılmasının gerekmediği belirtilmiştir.

25.03.2014 tarihli ek raporda; keşif sırasında yapıda hasarlı bir durumun tespit edilemediği, iki bina arasında mevcut olan derzin boydan boya aynı açıklığa sahip olduğunun gözlemlenmiş olması da davacının binasında eğilme yada dönme oluşmadığı kanaatini oluşturduğu belirtilmiştir.

25.03.2014 tarihli ek raporda; keşif sırasında yapıda hasarlı bir durumun tespit edilemediği, iki bina arasında mevcut olan derzin boydan boya aynı açıklığa sahip olduğunun gözlemlenmiş olması da davacının binasında eğilme yada dönme oluşmadığı kanaatini oluşturduğu belirtilmiştir.

... Nöbetçi Asliye Hukuk Mahkemesinden talimat yolu istenen ve Uzman bilirkişi kurulunca düzenlenen 21.09.2014 tarihli raporda; Davacıya ait binanın 1999 depreminde hasar gördüğü, bodrum katın olmadığı, zeminin zayıf olduğu, temel derinliğinin fazla olmadığı, binanın kazı alanına çok yakın olduğu, 1999 depreminin taşıyıcı sisteme zarar vermediği, temel kazısının 2-4 cm yanal deplasmana neden olmasının beklenebileceği, titreşimlerin yapı üzerinde bir miktar etki oluşturabileceği, deprem sırasında oturma ve dönme etkisine maruz kaldığından davalının bina yapımı sırasında yaptığı kazı çalışmalarının depremin etkisin yanında ihmal edilebilir seviyede ancak az da olsa ek deplasmanlara(oturmalara), dönmelere neden olduğunun kabul edilebileceği belirtilmiştir.

Dava tarihinden önce kazı çalışmaları devam ederken alınan . Asliye Hukuk Mahkemesinin 2011/80 D.İş sayılı tespit istemli dosyasında mevcut 12.12.2011 tarihli inşaat bilirkişi raporunda; temel kazısının kademeli yapılması beton imalatların parti parti yapılması gerektiği halde buna uyulmadığından davacıya ait binanın oynadığı, bina önü tretuvar kaplamalarının derz noktalarından ayrıldığı, bu hasar temel kazısının hatalı olması ve kademeli olarak yapılmamasından kaynaklandığı, hasarın büyümemesi için perde imalatlarının tamamlanması gerektiği, hasarın 13.000 TL olduğu rapor edilmiştir.

.Asliye Hukuk Mahkemesinin 2012/45 D.İş.sayılı tespit istemli dosyasında mevcut 24.04.2012 tarihli inşaat bilirkişi raporunda; davacıya ait taşınmazın arsa vasfında olduğu, üzerinde 4 katlı binanın bulunduğu, davalının yaptığı kazı çalışmalarından dolayı yapının kazılan yere doğru 11.00 cm tabanda kayma yaptığı, ölçümler sonunda toplam 20 cm batı yönüne doğru eğildiği, kazıdan önce çekilmiş fotoğraflarda eğimin bulunmadığı, hasarın komşu parseldeki kazı nedeni ile oluştuğu, eski hale getirme masrafının 35.000 TL olduğu belirtilmiştir.

Çevre ve Şehircilik İl Müdürlüğünce 24.02.2012 tarihli uzmanlar tarafından yapılan inceleme sonucunda düzenlettirilmiş olan raporda; kazı çalışmaları sırasına önlem alınmış olmasına rağmen zemin emniyet gerilmesinin düşük olması nedeni ile davacının yapısında oturmaların olduğu, oturmanın yeni yapı tarafına doğru olduğunun gözlemlendiği, yeni yapının karkası tamamlandığından statik bir hareket olmayacağı, kaymanın durduğunun belirtildiği, anlaşılmaktadır.

Çevre ve Şehircilik İl Müdürlüğünce 24.02.2012 tarihli uzmanlar tarafından yapılan inceleme sonucunda düzenlettirilmiş olan raporda; kazı çalışmaları sırasına önlem alınmış olmasına rağmen zemin emniyet gerilmesinin düşük olması nedeni ile davacının yapısında oturmaların olduğu, oturmanın yeni yapı tarafına doğru olduğunun gözlemlendiği, yeni yapının karkası tamamlandığından statik bir hareket olmayacağı, kaymanın durduğunun belirtildiği, anlaşılmaktadır.

Bu durumda Mahkemece; yukarıda belirtilen ilkeler ve açıklamalar ışığında davalının taşınmazında yaptığı inşaata ilişkin ve davacının taşınmazında bulunan binaya ilişkin inşaat yapım aşamasından itibaren tüm bilgi ve belgeler toplanarak, zararın meydana gelmesinde davacının müterafik kusurunun bulunup bulunmadığının tespit edilmesi, 1999 depreminin hasarın meydana gelmesinde etkisinin var olup olmadığı incelenerek, varsa; depremin hasarın oluşumundaki etkisinin oranlanarak belirlenmesi ve bilirkişi raporları arasındaki çelişkilerin giderilmesi için mahallinde keşif yapılması, inşaat bilirkişilerden dosya kapsamında bulunan ve yukarıda özetlenen bilirkişi raporlarındaki tüm çelişkileri giderici nitelikte hüküm kurmaya ve denetime elverişli, bilimsel rapor alınması, davacının müterafik kusurunun bulunduğunun tespit edilmesi halinde; meydana gelen hasar bedelinden kusur oranın düşülmesi, davacının binasında meydana gelen zararın davalının yapmış olduğu inşaat nedeni ile olduğunun belirlenmesi halinde yukarıda belirtilen ilkelere ve açıklamalara göre bedel belirlendikten sonra tazminata hükmedilmesi gerekirken; yanılgılı değerlendirmeyle yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere,

05.02.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9589, Karar No: 2019/10503, Tarih: 25.11.2019

**8. Hukuk Dairesi         2016/9589 E.  ,  2019/10503 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup hükmün davalı Maliye Hazinesi Temsilcisi tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı vekili, müvekkilinin davalı Hazine adına kayıtlı 161 ada 47 parsel sayılı taşınmaz ile 131 ada 75 parsel sayılı taşınmaz üzerinde 20 yıldır zilyet olup arazileri ihya ederek bakımını yaptığını, bu taşınmazlardan 161 ada 47 parsel sayılı taşınmaz üzerinde bağ, fıstık, badem ve benzeri ağaçlar dikip yetiştirdiğini ve taşınmazı kapama meyve bahçesi haline getirdiğini, taşınmaz üzerinde bir ev yaptığını, 131 ada 75 parsel sayılı taşınmaz üzerinde ise bağ bitkisi dikerek taşınmazı kapama meyve bahçesi haline getirdiğini, dava konusu taşınmazların da içinde bulunduğu bölgede DSİ tarafından Çetintepe Barajı (sulama barajı) yapılacak olmasından dolayı, dava konusu taşınmazların üzerindeki muhdesatlarla beraber sular altında kalacağını, bölgenin kamulaştırılması hususunda Bakanlar Kurulu kararı bulunduğunu açıklayarak, dava konusu taşınmazlar üzerinde bulunan ev ile muhtelif tür ve yaştaki ağaçların davacıya aidiyetine karar verilmesini, bu hususun taşınmazların tapu kaydına şerh düşülmesini talep etmiştir.

Davalı Hazine vekili, dava konusu taşınmazların mülkiyetinin Hâzineye ait ve orman vasfında olduklarını, Hazine tarafından yapılacak Çetinkaya Barajı için DSİ Genel Müdürlüğüne tahsis edildiğini, Yargıtay HGK’nin 17.06.2009 tarihli ve 2009/7-217 Esas-2009/276 Karar sayılı kararında belirtildiği gibi muhdesatların arz maliklerinden başka kimselere aidiyetine karar verilemeyeceğini açıklayarak, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne, 161 ada 47 parsel sayılı taşınmazda fen bilirkişisinin 17.02.2016 tarihli raporuna ekli krokide (B) harfi ile gösterilen toplam 8280,97 m2 üzerinde ekilen meyve ağacı, 8,00 m2 büyüklüğündeki havuz, 30 m2 büyüklüğünde ki kargir ev ile 131 ada 75 parsel sayılı taşınmazda aynı raporda ekli krokide (C) harfi ile gösterilen toplam 1857,54 m2 üzerinde ekilen meyve ağacı şeklindeki ve (D) harfi gösterilen 784,12 m2 üzerinde ekilen meyve ağacı şeklindeki muhdesatların davacı tarafından meydana getirildiğinin tespitine, taşınmazların tapu kaydına şerh konulması yönündeki talebin reddine karar verilmesi üzerine; hüküm, davalı Hazine temsilcisi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, muhdesat tespiti ve muhdesatların tapu kayıtlarında davacı adına şerh edilmesi isteğine ilişkindir.

Dava, muhdesat tespiti ve muhdesatların tapu kayıtlarında davacı adına şerh edilmesi isteğine ilişkindir.

Somut olayda, tapu kaydı ile kadastro tutanaklarına göre, kadastro çalışmaları sırasında, 161 ada 47 parsel sayılı taşınmazın, orman vasfıyla 13.05.1998 tarihinde Maliye Hâzinesi adına tespitinin yapıldığı ve tespitin 06.09.1999 tarihinde kesinleşerek tapuya orman vasfıyla Maliye Hâzinesi adına tescilin yapıldığı, 131 ada 75 parselin ise yine kadastro çalışmaları sırasında 24.04.1997 tarihinde orman vasfıyla Maliye Hâzinesi adına tespitinin yapıldığı ve tespitin 06.04.1999 tarihinde kesinleşerek orman vasfıyla tapuya Maliye Hâzinesi adına tescilin yapıldığı, talebe konu muhdesatların bir kısmının 161 ada 47, bir kısmının ise 131 ada 75 parsel üzerinde bulundukları anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere; bir şeye malik olan kimse, o şeyin bütünleyici parçalarına da malik olur(4721 s.lı TMK mad.684/1). Arazi üzerindeki mülkiyet, kullanılmasında yarar olduğu ölçüde, üstündeki hava ve altındaki arz katmanlarını kapsar. Bu mülkiyet kapsamına, yasal sınırlamalar saklı kalmak üzere kalıcı yapılar, bitkiler ve kaynaklar da girer (TMK mad.718). 22.12.1995 tarihli ve 1/3 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında da vurgulandığı gibi Eşya Hukukunda, muhdesattan, bir arazi üzerinde kalıcı yapı ve tesisler ile bağ ve bahçe şeklinde dikilen ağaçları anlamak gerekir. Kavak ve söğüt ağaçlan, kendiliğinden yetişebilen ya da ekonomik amaçla yetiştirilen ve kesilip satılabilen ağaçlar olması nedeniyle muhdesat niteliğinde kabul edilmemektedir. Muhdesat, şahsi bir hak olup (TMK mad.722, 724 ve 729), sahibine arazi mülkiyetinden ayrı bağımsız bir mülkiyet veya sınırlı bir ayni hak bahşetmez. Taşınmaz üzerindeki kalıcı yapı, ağaç gibi bütünleyici parça niteliğindeki muhdesatların taşınmazın arzından ayrı bir mülkiyetinin varlığından söz edilemez. Açıklanan bu ilke ve esaslara göre, kural olarak muhdesatın arz malikinden başkasına aidiyetinin tespiti istenemez.

Tespit davası, kendine özgü davalardan olup dava sonucunda istihsal edilecek ilamın icra ve infaz kabiliyeti bulunmamaktadır. Bunun doğal sonucu olarak da bu davaların uygulama alanı sınırlıdır. Bilindiği üzere, tespit davalarının görülebilmesi için güncel hukuki yararın bulunması (6100 s.lı HMK mad. 106/2) ve dava sonuçlanıncaya kadar da güncelliğini kaybetmemesi gerekir. Tespit davaları eda davalarının öncüsüdür, bu nedenle eda davası açılmasının mümkün olduğu hallerde, tespit davası açılmasında hukuki yararın bulunmadığı kabul edilmektedir. Hukuki yararın bulunması dava şartı olup, yargılamanın her aşamasında taraflarca ileri sürülebileceği gibi, hakim tarafından da re'sen gözetilir. Hukuki yararın bulunmadığının tespiti halinde davanın, dava şartı yokluğu gerekçesiyle usulden reddine karar verilmelidir (HMK mad. 114/1-h, 115).

Öğretide ve Yargıtay'ın devamlılık gösteren uygulamalarında, taşınmaz hakkında derdest ortaklığın giderilmesi davasının, kentsel dönüşüm uygulamasının ya da kamulaştırma işleminin bulunması gibi istisnai durumlarda muhdesatın tespiti davasının açılmasında güncel hukuki yararın bulunduğu kabul edilmektedir.

26.05.2004 tarihli ve 5177 sayılı Kanun'un 35. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunumun 19. maddesine eklenen ek fıkra hükmüne göre, başkası adına tapulu veya tapusuz bir taşınmazın kamulaştırılması halinde, taşınmazda malik olmayan ancak üzerindeki muhdesatı meydana getiren kişilere muhdesatın kamulaştırma bedelinin kendisine verilmesini sağlama amacıyla tespit davası açma hakkı tanınmış ise de, devletin hüküm ve tasarrufu altındaki, kamuya ait mera, yaylak, kışlak, genel harman yeri, orman, aktif dere yatağı niteliğindeki taşınmazların özel mülkiyete konu olamayacakları, bu taşınmazların zilyetlikle edinilemeyecekleri, bu nedenle bu nitelikteki taşınmazlar üzerinde meydana getirilen muhdesatlara da hukuki değer verilemeyeceği gözönünde bulundurulmalıdır.

Bunun yanında, talebin niteliği gözetilerek davacının talebinin bir yandan da mülkiyet hakkının ihlali açısından incelenmesi gerektiğinden (Anayasa Mahkemesinin 29.05.2019 tarihli ve 2016/58283 numaralı ... başvurusu), davacının, Hâzineye ait ve özel mülkiyete konu olamayacak bir taşınmazı kullanması sebebiyle haksız zilyet durumunda olduğu açık olmakla birlikte, mülkiyet hakkı sahibi davalı tarafça davacının taşınmazdan tahliyesi yoluna gidilip gidilmediğinin, ecrimisil bedeli tahsil ettirilip ettirilmediğinin, davacının ev ve havuz yaparak, ağaç dikerek ve yetiştirerek taşınmazı kullanması nedeniyle muhdesatların davacı yararına ekonomik bir değerinin bulunduğundan, ağaçlar yönünden davacının Anayasa’nın 35. maddesi kapsamında korunmaya değer bir menfaatinin bulunup bulunmadığı, yapılan müdahalenin kanunilik ölçütünü taşıyıp taşımadığı, müdahalede kamu yararına dayalı bir amaç olup olmadığı hususları yanında davacının mülkiyet hakkına yapılan müdahaleyle gerçekleştirilmek istenen amaç ile bu amacı gerçekleştirmek için kullanılan araçlar arasında makul bir ölçülülük ilişkisinin bulunup bulunmadığının değerlendirilmesi, bu değerlendirmede ölçülülük ilkesinin elverişlilik, gereklilik ve orantılılık olmak üzere üç alt ilkeden oluştuğunun gözetilmesi, özellikle kamusal makamların tutum ve davranışlarının inceleme konusu yapılması, olayın gelişiminde kamu makamlarının edilgen tutumu sebebiyle bütün zarara tek başına davacının katlanması sonucuna yol açılıp açılmayacağının, şahsi olarak aşırı ve olağan dışı bir külfet yükleyip yüklemeyeceğinin, davacının mülkiyet hakkının korunması ile kamunun yararı arasında olması gereken adil dengenin davacı aleyhine bozulup bozulmadığının ve müdahalenin ölçülü olup olmadığının açıklığa kavuşturulması gerekmektedir.

Somut olaya gelince; Mahkemece, yukarıda yazılı ilkeler doğrultusunda davacının tespitini istediği muhdesatların orman niteliğinde olan 161 ada 47 ve 131 ada 75 parsel sayılı taşınmazlar içerisinde yer aldığından, yukarıda açıklandığı üzere Devletin hüküm ve tasarrufunda olan bu taşınmazlar üzerinde meydana getirilen muhdesatlara hukuken değer verilemeyeceğinin dikkate alınması, özellikle yukarıda yazılı mülkiyet hakkının ihlali bakımından da inceleme, araştırma ve değerlendirme yapılarak mahkeme görüşünün ortaya konulması ve sonucuna göre bir hüküm kurulması gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı Maliye Hazinesi temsilcisinin temyiz itirazları yerinde görüldüğünden kabulü ile usul ve Kanuna aykırı bulunan hükmün 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3.madde yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi uyarınca kararın BOZULMASINA, taraflarca HUMK'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 25.11.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1907, Karar No: 2016/925, Tarih: 10.02.2016

**11. Ceza Dairesi         2014/1907 E.  ,  2016/925 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ...... Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik

I- ... ...'a karşı dolandırıcılık suçundan kurulan hükme yönelik sanıkların temyiz talebinin incelenmesinde;

TCK'nun 157/1. maddesi uygulamasında hürriyeti bağlayıcı ceza yanında adli para cezasına da hükmedilmemesi ve tekerrüre esas sabıkası bulunan sanık ...... hakkında TCK'nun 58. maddesinin uygulanmaması aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamış, sanıklar hakkında, yalnızca kendi alt soyları üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri yönünden koşullu salıverilme tarihine kadar hak yoksunluğuna hükmedilebileceği gözetilmeden uygulanan TCK'nun 53. maddesinin, Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı ilamı ile birlikte infaz aşamasında yeniden değerlendirilmesi mümkün görülmüştür.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanıkların suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezayı azaltıcı sebeplerin nitelik ve derecesi takdir kılınmış ve incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde eleştiri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanıkların yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

II- Resmi belgede sahtecilik suçundan kurulan hükme yönelik sanık ......'ın temyiz talebinin incelenmesinde;

Tekerrüre esas sabıkası bulunan sanık ...... hakkında TCK'nun 58. maddesinin uygulanmaması aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamış, sanıklar hakkında, yalnızca kendi alt soyları üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri yönünden koşullu salıverilme tarihine kadar hak yoksunluğuna hükmedilebileceği gözetilmeden uygulanan TCK'nun 53. maddesinin, Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı ilamı ile birlikte infaz aşamasında yeniden değerlendirilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin tahkikat neticelerine uygun olarak tecelli eden kanaat ve takdirine, tetkik olunan dosya içeriğine göre sanık ......'ın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Adli emanette kayıtlı suça konu nüfus cüzdanının dosyada delil olarak saklanmasına, suça konu olmayan diğer belgelerin de ilgililerine iadesine karar verilmesi yerine, müsaderesine yer olmadığına hükmedilmesi,