muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/26043, Karar No: 2014/14714, Tarih: 27.06.2014

**2. Hukuk Dairesi         2013/26043 E.  ,  2014/14714 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Bakırköy 3. Aile Mahkemesi

TARİHİ :20.06.2013

NUMARASI :Esas no: 2011/918 Karar no:2013/563

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı tarafından, kusur belirlemesi, nafaka ve tazminatlar yönünden temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 27.06.2014 günü temyiz eden davacı C.. Y.. vekili Av. H.Y..ve karşı taraf davalı A.. Y.. vekili Av. N. S..geldiler. Gelenlerin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davalı kadın yararına takdir edilen maddi ve manevi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50 ve 52. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddi (TMK.md.174/1) ve manevi (TMK .md. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.

3-Tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumlarına, nafakanın niteliğine, günün ekonomik koşullarına göre davalı kadın yararına takdir edilen yoksulluk nafakası çoktur. Mahkemece Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak daha uygun miktarda nafakaya hükmedilmesi gerekir. Bu yön gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. ve 3. bentlerde gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, duruşma için taktir olunan 1.100,00 TL. vekalet ücretinin davalıdan alınıp davacıya verilmesine, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, iş bu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.27.06.2014 (Cuma)
Yargıtay — Esas No: 2020/1262, Karar No: 2020/3936, Tarih: 14.09.2020

**16. Ceza Dairesi         2020/1262 E.  ,  2020/3936 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

İlk Derece Mahkemesi : Şanlıurfa 5. Ağır Ceza Mahkemesinin 07.05.2019 tarih ve 2018/767 - 2019/306 sayılı kararı

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Hüküm : TCK'nın 314/2, 3713 sayılı Kanunun 5/1, TCK'nın62/1, 53, 58/9, 63. maddeleri gereği mahkumiyete dair

istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebebine göre yapılan temyiz incelemesi sonunda dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler, ve gerekçe içeriğine göre sanığın çocuklarını örgütle iltisaklı okula göndermesi ve örgütle iltisaklı gazete almasının örgütsel faaliyet olarak kabul edilemeyeceği belirlenerek yapılan incelemede;

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımın kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanık müdafiinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmediğinden CMK’nın 302/1. maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddiyle hükmün ONANMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın Şanlıurfa 5. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 14.09.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/11492, Karar No: 2024/10637, Tarih: 07.11.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/11492 E.  ,  2024/10637 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2024/94 E., 2024/263 K.

KARAR : Kısmen kabul

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen yurtdışı borçlanma talebinin geçerli olduğunun tespiti davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili, yurtdışı borçlanma talebinin geçerli olduğunun tespitini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı Kurum vekili, yapılan Kurum işlemlerinin usul ve kanuna uygun olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 19.02.2021 tarihli ve 2020/369 E., 2021/107 K. sayılı kararı ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

Bölge Adliye Mahkemesinin 13.10.2023 tarihli ve 2021/1916 E., 2023/1717 K. sayılı kararı ile davalı Kurum vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2.Dairemiz bozma ilamında, "...talep tarihi itibariyle geçerli bir yurt dışı borçlanmasının bulunmadığı gözetilerek, davacının da talep etmesi halinde, dava dilekçesinin geçerli bir borçlanma başvurusu olduğunun kabulü ile dava tarihinde yürürlükte bulunan mevzuat kapsamında, davacının 4/1-b sigortalılık ve 03.11.2020 tarihinde geçerli ve yine davacı tarafından seçilecek asgari ya da azami prime esas günlük kazanç miktarı üzerinden borçlanabileceğinin tespitine..." dair bir karar verilmesi gereğine işaret edilerek karar bozulmuştur.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ile esas ve karar numarası belirtilen kararı ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili, müvekkilinin kusurlu olmadığını, davanın kabulüne karar verilmesi gerektiğini belirterek temyiz başvurusunda bulunmuştur.

Davalı Kurum vekili, davaya Kurumun sebebiyet vermediğini, Kurum lehine yargılama giderlerine hükmedilmesi gerektiğini, kararın eksik araştırma ve inceleme sonucu usul ve kanuna aykırı olarak verildiğini belirterek temyiz başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili, müvekkilinin kusurlu olmadığını, davanın kabulüne karar verilmesi gerektiğini belirterek temyiz başvurusunda bulunmuştur.

Davalı Kurum vekili, davaya Kurumun sebebiyet vermediğini, Kurum lehine yargılama giderlerine hükmedilmesi gerektiğini, kararın eksik araştırma ve inceleme sonucu usul ve kanuna aykırı olarak verildiğini belirterek temyiz başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, yurtdışı borçlanma talebinin geçerli olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369. maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371. maddeleri, 3201 sayılı Kanun'un ilgili maddeleri.

3. Değerlendirme

Temyizen incelenen İlk Derece Mahkeme kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Taraf vekillerinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

07.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1797, Karar No: 2018/9128, Tarih: 15.11.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/1797 E.  ,  2018/9128 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanıklar hakkında defter ve belgeleri ibraz etmemek suçundan açılan kamu davası hakkında mahallinde hüküm kurulması mümkün görülmüştür.

1-Sanık ... hakkında, vergi suçu raporu ve mütalaaya uygun şekilde 2003, 2004, 2005, 2006 ve 2007 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek ve kullanmak ile defter ve belgeleri ibraz etmemek suçlarından cezalandırılması istemi ile kamu davası açıldığı, sanığın savunmasında, şirket ile herhangi bir ilgisinin olmadığını, temyiz dışı sanık ... isimli şahsın yanında çalıştığını, minibüs kullandığını, sanık ...'in kendisini notere götürerek sigorta yapacağını söyleyip evraklar imzalattırdığını, imzalar atıldıktan sonra sanık ...'in ''bir şirket işimiz var, sen hiçbirşeye karışma sorumluluk bana ait, seni şirkete ortak yapacağım'' dediğini ifade etmesi, şirket müdürünün temyiz dışı sanık ... olduğunun belirtilmesi, 23.05.2008 tarihli yoklama fişini, ...'ın ''2003 yılının ortalarından bu yana şirketi tek başına idare ettiğini, diğer ortaklar ...'un şirketle ilgilenmediklerini'' belirterek imzalaması, şirket adresinde aynı zamanda ...'ın kardeşi ve babasına ait başka bir şirketin faaliyet gösterdiğinin belirlenmesi karşısında, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi bakımından, sanığın ortağı olduğu ... İhtiyaç Maddeleri San. ve Tic. Ltd. Şti. nin düzenlemiş olduğu faturaları kullanan mükellefler ile kullanmış olduğu faturaları düzenleyen mükellefler tespit edilerek tanık olarak ifadelerine başvurulması, sahte olduğu iddia olunan faturuları hangi hukuki ilişkiye istinaden aldıkları/düzenledikleri, sanığı tanıyıp tanımadıklarının sorulması, gerektiğinde sahte fatura düzenlemek suçu açısından kanaat oluşturacak sayıda fatura temin edilerek imza ve yazıların sanığa aidiyeti hususunda bilirkişi incelemesi yaptırılmasından sonra, toplanan deliller bir bütün halinde değerlendirilip sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden sanığın atılı suçu ne şekilde gerçekleştirdiği karar yerinde tartışılmaksızın eksik araştırma sonucu yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

2-Kabul ve uygulamaya göre de;

2-Kabul ve uygulamaya göre de;

a)Sahte fatura düzenleme ve kullanma suçlarının birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olduğu, her takvim yılındaki fiillerin de ayrı suçları oluşturduğu ve aynı yılda birden fazla fatura düzenlenmesi veya kullanılması nedeniyle zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiği, sahte fatura düzenleme suçunda suç tarihinin her takvim yılı için son faturanın düzenlendiği tarih olduğu, sahte fatura kullanma suçunda ise suç tarihinin her takvim yılında sahte faturalar hangi vergi türünde kullanılmışsa bu vergiye göre sunulması gereken son beyanname tarihi olduğu cihetle; her bir suç yönünden ayrı hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, her takvim yılında işlenen sahte fatura düzenleme ve kullanma fiillerinin tek suç olduğunun kabulü ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

b)213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 4369 sayılı Yasa ile değişik 359/b-1. maddesinde onsekiz aydan üç yıla kadar hapis cezası öngörülmüş olup, aynı eylemin düzenlendiği 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 276. maddesi ile değişik 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 359/b maddesinde ise üç yıldan beş yıla kadar hapis cezası öngörüldüğü nazara alınanak her takvim yılı için suç tarihleri belirlenip hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, temel cezanın 3 yıl hapis cezası olarak takdir edilmesi suretiyle fazla ceza tayini,

c)5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde yer alan haklardan sanığın sadece kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri yönünden koşullu salıverilme tarihine kadar uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi isabetsizliğinin Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, sonuç ceza itibariyle kazanılmış hakkın saklı tutulmasına, 15.11.2018 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/10656, Karar No: 2019/17314, Tarih: 28.11.2019

**13. Ceza Dairesi         2019/10656 E.  ,  2019/17314 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçların suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak,

1- Suça sürüklenen çocuk soruşturma aşamasında hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlali suçlarına konu eylemleri saat 22:00-23:00 civarında gerçekleştirdiğini söylemiş ise de mağdurun bakkal dükkanını olay günü gece 01:30 sıralarında kapattığını ifade etmiş olması karşısında suça sürüklenen çocuk ve mağdur yeniden dinlenilerek suçun hangi saatte işlendiği tereddüte mahal vermeyecek şekilde tespit edilmesi sonucuna göre 5237 sayılı TCK'nın 143. ve 116/4. maddelerinin değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden suça sürüklenen çocuk hakkında fazla ceza tayini,

2- Suça sürüklenen çocuğun, suç tarihinde 18 yaşını tamamlamamış olması ve daha önce hapis cezasına mahkum edilmediğinin anlaşılması karşısında; iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükümde 5237 sayılı TCK’nın 50/3. maddesi gereğince, hükmedilen kısa süreli hapis cezalarının aynı Kanun'un 50/1. maddesinde öngörülen seçenek yaptırımlardan birine çevrilmesinde zorunluluk bulunduğunun gözetilmemesi,

Kabul ve uygulamaya göre de:

Suça sürüklenen çocuğa ait adli sicil kaydına göre, sabıkasının bulunmaması, iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçunun niteliği gereği bir zarardan da söz edilemeyeceği anlaşılmakla, hakkında olumlu kanaatin oluşması sebebiyle cezası ertelenen suça sürüklenen çocuk hakkında 51. maddeye göre daha lehe olan CMK'nın 231. maddenin uygulanıp uygulanmayacağı hususunda bir değerlendirme yapılmamış olması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye kısmen aykırı olarak BOZULMASINA, 28.11.2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/14514, Karar No: 2012/24440, Tarih: 04.12.2012

**10. Hukuk Dairesi         2011/14514 E.  ,  2012/24440 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No :470-1013

Dava, davacının 16.03.1998-31.07.2006 tarihleri arasında 1479 sayılı Kanun kapsamında esnaf Bağ-Kur sigortalılığının, sonrasında 2926 sayılı Kanun kapsamında tarım Bağ-Kur sigortalılığının tespiti, terdiden 16.03.1998 tarihinden itibaren 2926 sayılı Kanun kapsamında tarım Bağ-Kur sigortalılığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulü ile 16.03.1998-31.07.2006 tarihleri arasında 1479 sayılı Kanun kapsamında isteğe bağlı sigortalılığın tespitine karar verilmiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

İlk defa 16.03.1998 tarihinde tavuk yetiştiriciliğine dayalı vergi kaydına istinaden 1479 sayılı Kanun kapsamında Bağ-Kur sigortalısı olarak tescil edilen davacının, 03.07.1998 gün ve 1702 sayılı giriş bildirgesinde mesleği et tavukçuluğu olarak tanımlanmıştır. Davalı Kurumca, bu faaliyetinin ticari değil zirai faaliyet olduğundan bahisle, 1479 sayılı Kanuna ilişkin tescil kaydı başından itibaren iptal edilmiş ve prim ödemeleri dikkate alınarak isteğe bağlı sigortalılığa çevrilmiştir.

1479 sayılı Kanunun 24/II-d maddesi hükmüne göre tarım işi yapanlar bu Kanun kapsamında zorunlu sigortalı sayılmazlar. 05.04.2011 tarihli Eskişehir/ Battalgazi Vergi Dairesinin yazısı ile, davacının 16.03.1998- 31.07.2006 tarihleri arasında “Tavukçuluk, Tavuk Yetştiriciliği” faaliyetinden dolayı vergi mükellefiyeti bildirilmiş, aynı vergi dairesinin, mükellef kaydına dair Kuruma gönderdiği 18.08.2008 tarihli yazıda, bu faaliyetin zirai olduğu belirtilmiştir.

Davacının 01.01.1990 tarihinden itibaren ziraat odasına kayıtlı olduğu, arazileri buluduğu, zabıta araştırması ile tanık beyanlarından, murisin kümes hayvancılığı yaptığı, şekerpancarı ürettiği, 1996, 1997, 2002, 2003, 2004 yıllarında elde ettiği ürünü Şeker Fabrikasına verdiği, adına prim kesintisi yapıldığı anlaşılmıştır.

Tüm bu hususlar nazara alındığında, vergi kayıt süresi nazara alınarak, davacının 16.03.1998- 31.07.2006 tarihleri arasında tarım Bağ-Kur sigortalısı sayılması gerekirken, isteğe bağlı sigortalılık hakkında bir talebi bulunmayan davacı hakkında, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 26. maddesinde (1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 74. maddesi) ifadesini bulan taleple bağlılık ilkesine de aykırı şekilde, yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 04.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/20869, Karar No: 2019/1361, Tarih: 06.02.2019

**5. Hukuk Dairesi         2017/20869 E.  ,  2019/1361 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi raporu alınmıştır. Alınan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

...... Köyü 1678 parsel sayılı taşınmaz ...... niteliğindedir. Kamulaştırma Kanunu'nun kıymet takdir esaslarını belirten 11.maddesinin 1.fıkrasının ......lara ilişkin (g) bendi uyarınca, ......ların bedelinin değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre hesaplanması zorunludur.

Bu itibarla, emsal satışların değerlendirme tarihindeki karşılıklarının fiyat artış endekslerinin uygulanması suretiyle tespiti, bundan sonra emsal ile dava konusu taşınmazın eksik ve üstün yönlerinin neler olduğu ve oranları açıklanmak suretiyle değer biçilmesi gerekir.

Dava konusu taşınmaz kadastro parseli olup, emsal alınan taşınmaz ...... Kanununun 15. ve 16. maddelerine göre yola terk ve ifraz sonucu oluşmuş ...... parseli olduğu halde düzenleme ortaklık payı düşülmeden değer biçildiğinden hükme esas alınan rapor inandırıcı görülmemiştir.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle ...... ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili ......... Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; ...... planındaki konumu,

emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının ...... irad kaydedilmesine, 06/02/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4218, Karar No: 2018/11316, Tarih: 12.11.2018

**3. Hukuk Dairesi         2017/4218 E.  ,  2018/11316 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı ,davalı şirkete ait ilgili adresteki 6-7-8 no’lu bağımsız bölümü ve sığınağı iş yeri olarak 01/02/2012 tarihinden başlayarak 5 yıl süre ile kullanmak üzere kira sözleşmesi yaparak davalıdan kiralandığını,bu kira sözleşmesine güvenerek taşınmaz üzerinde yasal mevzuatın gerektirdiği ve iş yerinin kullanımını sağlayarak gerekli tadilatlar ve işler yaptığını, en az 5 yıl süreyle burayı kullanmayı ve işletmeyi düşündüğünden iş yerine girerken toplamda 49.829,50 TL gider yaptığını, ancak davalının kira sözleşmesinin süresi henüz dolmadan 04/11/2014 tarihinde iş yerini dava dışı 3. kişiye sattığını, satın alan kişinin yasal işlem ile tahliyesini istediğini ve kendisinin de başka bir iş yerini kiralayarak taşıdığını, yeni işyerine aynı şekilde 72.437 TL masraf ve tadilat yapmak zorunda kaldığını, davalının kira sözleşmesinin sona ermesine 2 yıldan fazla bir vakit varken bu taşınmazı satarak kendilerini zor duruma düşürdüğünü, gerek kira kontratına güvenerek yapılan masraflar gerekse yeni yere taşınma ve yeni yer için yapılan masraflar nedeniyle zarara uğradığını ileri sürerek, davalının kira sözleşmesi ile belirlenen süreden önce taşınmazı satarak ve tahliye etmek zorunda bırakarak maruz bıraktığı zararlar için fazlaya ilişkin dava ve talep hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 10.000,00 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyerek yasal faizi ile davalıdan alınarak tarafına ödenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.