muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/3987, Karar No: 2014/11283, Tarih: 26.05.2014

İş akdinin işçi tarafından feshinin haklı olup olmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Davacı ile davalı S. Mühendislik San. ve Tic. Ltd. Şti. arasında imzalanan iş sözleşmesinin 9. maddesinde “...işçi, işverenin Türkiye'de yerleşik bulunan diğer işyerlerinde .. çalışmayı kabul etmiştir” hükmü yer almaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 22. maddesinde, “işveren, iş sözleşmesiyle veya iş sözleşmesinin eki niteliğindeki personel yönetmeliği ve benzeri kaynaklar ya da işyeri uygulamasıyla oluşan çalışma koşullarında esaslı bir değişikliği ancak durumu işçiye yazılı olarak bildirmek suretiyle yapabilir. Bu şekle uygun olarak yapılmayan ve işçi tarafından altı işgünü içinde yazılı olarak kabul edilmeyen değişiklikler işçiyi bağlamaz. İşçi değişiklik önerisini bu süre içinde kabul etmezse, işveren değişikliğin geçerli bir nedene dayandığını veya fesih için başka bir geçerli nedenin bulunduğunu yazılı olarak açıklamak ve bildirim süresine uymak suretiyle iş sözleşmesini feshedebilir. İşçi bu durumda 17 ila 21'inci madde hükümlerine göre dava açabilir” hükmü yer almaktadır.

İş Kanunu’nun 22.maddesinin birinci fıkrasının asıl konuluş amacı işverenin tek taraflı değişiklik işlemlerine karşı işçiyi korumak; işçinin isteği dışında işini, işyerini ve diğer çalışma koşullarını değiştirecek işveren davranışlarına engel olmak ve bazı hallerde işçinin sözleşmesinin feshedilmesi yerine çalışma koşullarında belirli değişiklikler yapılması yoluyla iş sözleşmesinin sürdürülmesini sağlamaktır. Anılan hüküm, işçinin korunması esasına da uygun olarak, esas ve şekil bakımından mutlak emredici bir nitelik taşımaktadır. Bu açıdan aksinin kararlaştırılması mümkün değildir (Narmanlıoğlu, Ünal, İşverenin Çalışma Koşullarında Değişiklik Yapma Hakkını Saklı Tutan Sözleşme Hükümleri Bağlayıcı Mıdır?, MESS, Sicil İş Hukuku Dergisi, Eylül 2006, Sayı:3 s, 12).

İş Kanunu’nda sözleşmesinin devamı sırasında işverenin çalışma koşullarında değişiklik yapmasının yolu kapanmış değildir. Kanun koyucu böyle bir ihtiyacın doğması halinde 22.maddenin birinci fıkrası hükmünü öngörmüştür. İşveren, geçerli bir değişiklik nedeninin bulunması halinde maddede belirtilen yönteme uymak suretiyle çalışma koşullarını esaslı tarzda değiştirebilecektir.

İş Kanunu’nda sözleşmesinin devamı sırasında işverenin çalışma koşullarında değişiklik yapmasının yolu kapanmış değildir. Kanun koyucu böyle bir ihtiyacın doğması halinde 22.maddenin birinci fıkrası hükmünü öngörmüştür. İşveren, geçerli bir değişiklik nedeninin bulunması halinde maddede belirtilen yönteme uymak suretiyle çalışma koşullarını esaslı tarzda değiştirebilecektir.

Somut olayda, davacı, dava dilekçesinde 1.6.2010 tarihine kadar davalılar nezdinde geçen süre yönünden kıdem ve ihbar tazminatı ile bazı işçilik alacaklarını talep etmiştir. Davacı Medaş A.Ş.'ye ait bakım ve onarım işlerini üstlenen davalı S. Mühendislik San. ve Tic. Ltd. Şti.'nin işçisi olarak elektrik teknisyeni unvanı ile çalışmakta iken, davalı S. Mühendislik San. ve Tic. Ltd. Şti. tarafından, Cihanbeyli, Kulu ve A. Elektrik Arıza Onarım ve Bakım Hizmet Alım Sözleşmesinin 31.05.2010 tarihinde sona ereceği, bu nedenle Gaziantep ili Nizip ilçesindeki işyerinde arıza ve bakım işinde görevlendirildiğinin bildirildiği; davacının da davalının iş önerisini kabul etmeyerek yeni işveren nezdinde işe devam etmek suretiyle iş akdini eylemli olarak feshettiği de sabittir. Bu durumda araştırılması gereken husus, bu feshin haklı olup olmadığıdır. Bu durumun belirlenmesi için, davalı işverenin, Konya ili hudutlarında başka işyerlerinin bulunup bulunmadığı araştırılmalıdır. İşyerinin varlığı halinde, işverenin başka bir ilde iş önerisi yapmasının, iş şartlarında değişiklik yapma yetkisinin dürüstlük kurallarına aykırı kullanımı olduğu, bu nedenle, davacının eylemli feshinin haklı nedene dayandığı kabul edilerek, davacının sadece kıdem tazminatı isteğinin hüküm altına alınması; iş akdini, davacının kendisinin feshetmesi nedeniyle ihbar tazminatı talep edemeyeceği ayrıca asıl işveren olan MEDAŞ'ın alt işveren olan S. Müh.Ltd.Şirketinin davacıya olan borcundan alt işverenle birlikte sorumlu olduğu da göz önünde bulundurularak bir karar verilmesi, davalı S. Mühendislik Ltd.Şirketinin Konya ili hudutları içinde iş yeri yoksa kıdem tazminatı talebinin de reddine karar verilmesi gerekmektedir.

3-Mahkemece, davacının yıllık izin talebi, iş akdinin sona ermemesi nedeniyle talep hakkının bulunmadığından bahisle reddedilmiş ise de, davacının kullanılmamış olan yıllık izin süresi belirlenerek çıkacak sonuca göre yıllık izin alacağı hakkında bir karar verilmesi gerekir.

O halde davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 26.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/7263, Karar No: 2019/8075, Tarih: 18.11.2019

**11. Ceza Dairesi         2019/7263 E.  ,  2019/8075 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü’nün 18.09.2019 tarih ve 2019/12683 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 02.10.2019 tarih ve KYB-2019/93887 sayılı ihbarname ile;

Resmi belgede sahtecilik suçundan şüpheliler ..., ..., ... ve ... haklarında yapılan soruşturma evresi sonunda Kahta Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 01/10/2018 tarihli ve 2014/860 soruşturma, 2018/1305 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yönelik itirazın reddine ilişkin mercii Adıyaman Sulh Ceza Hakimliğinin 02/01/2019 tarihli ve 2018/4758 değişik iş sayılı kararının "5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun "Resmi belgede sahtecilik" başlıklı 204/1. maddesinin; "Bir resmî belgeyi sahte olarak düzenleyen, gerçek bir resmî belgeyi başkalarını aldatacak şekilde değiştiren veya sahte resmî belgeyi kullanan kişi, iki yıldan beş yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. yine "Dava zamanaşımı" başlıklı 66/1-e maddesinin; "Beş yıldan fazla olmamak üzere hapis veya adlî para cezasını gerektiren suçlarda sekiz yıl geçmesiyle düşer." ve "Dava zamanaşımı süresinin durması veya kesilmesi" başlıklı 67/4. maddesinin ise; "Kesilme halinde, zamanaşımı süresi ilgili suça ilişkin olarak Kanunda belirlenen sürenin en fazla yarısına kadar uzar." şeklinde olduğu;Şüphelilerin işledikleri iddia olunan resmi belgede sahtecilik suçunda asli zamanaşımı süresinin 8 yıl, olağanüstü zamanaşımı süresinin ise 12 yıl olduğu, bu hali ile şüphelilerin işledikleri iddia olunan suça konu olan 15/10/2012 düzenleme, 22/10/2012 ibraz tarihli, 9.000,00 Türk lirası bedelli çeke ilişkin zamanaşımı sürelerin dolmadığı gözetilmeksizin, itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden” bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca, bozulması istenilmiş olmakla,

Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun “Kovuşturmaya Yer Olmadığına Dair Karar, İtiraz ve İddianamenin İadesi" başlıklı İkinci Kitap, İkinci Kısım, İkinci Bölümünde yer alan 02.01.2017 tarih ve 680 sayılı KHK‘nın 10. maddesi ile değişik 172/2. maddesi, “Kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildikten sonra kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak yeni delil elde edilmedikçe ve bu hususta sulh ceza hâkimliğince bir karar verilmedikçe, aynı fiilden dolayı kamu davası açılamaz“ hükmünü taşımakta olup, yine aynı Kanun‘un 173. maddesi uyarınca da kovuşturmaya yer olmadığına dair kararlara yönelik olarak yalnızca “suçtan zarar gören“ yönünden itiraz hakkı bulunduğunun kabul edildiği, bu anlamda Kanun‘un 172/2. maddesinde belirtilen şartların gerçeklemesi hali dışında, Cumhuriyet savcısının kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yönelik olarak mercii Sulh Ceza hakimliklerine itirazda bulunmasının ve Sulh Ceza Hakimliğinin de Cumhuriyet savcısının talebi üzerine kovuşturmaya yer olmadığına dair kararı kaldırmasının hukuken mümkün bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Bu açıklamalar ışığında, incelenen dosya içeriğine göre; resmi belgede sahtecilik suçundan şüpheliler ..., ..., ... ve ... haklarında yürütülen soruşturma sonucunda, Kahta Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 01.10.2018 tarihli 2014/860 Soruşturma ve 2018/1305 Karar sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair kararını müteakip, herhangi yeni bir delil elde edilmediği halde, şüpheliler hakkında zamanaşımı süresinin yanlış hesaplandığı, sehven takipsizlik kararı verildiği ve bu nedenle kararın kaldırılması gerektiğinden bahisle, Cumhuriyet savcısının bu yönde karar verilmesi talebi üzerine Sulh Ceza Hakimliği tarafından Kahta Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 01.10.2018 tarihli 2014/860 Soruşturma ve 2018/1305 Karar sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair kararının kaldırılmasının hukuken mümkün bulunmadığının anlaşılması karşısında, Kahta Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 01.10.2018 tarihli 2014/860 Soruşturma ve 2018/1305 Karar sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair kararına karşı yapılan itirazın reddine ilişkin merci Adıyaman Sulh Ceza Hakimliği’nin 02.01.2019 tarihli 2018/4758 Değişik İş sayılı kararına karşı kanun yararına bozma istemine atfen düzenlenen ihbarnamedeki düşünce yerinde görülmediğinden REDDİNE, ancak; suçtan zarar görme ihtimali bulunan ... ile....Tekstil Laminasyon San. ve Tic. Ltd. Şti.‘nin yetkilisine kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın tebliğ edilmesinin gerektiği anlaşılmakla, belirtilen husus yönünden müteakip işlemlerin mahallinde takdir ve ifasına, dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 18.11.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12562, Karar No: 2022/1078, Tarih: 20.01.2022

**8. Ceza Dairesi         2021/12562 E.  ,  2022/1078 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Suçta elde edilen 8 adet merminin müsadere kararının bağlı olduğu mahkumiyet kararının Dairemiz tarafından temyiz incelemesi yapıldığı anlaşılmakla yapılan incelemede:

Sanığın emanette bulunan silahın iadesini talep ettiği, mahkemece 13.07.2018 tarihli ek kararla reddedildiği, mahkemece değerinin 3000 lira altında kalması nedeniyle temyiz talebinin de 13.07.2018 tarihli ek kararla reddedildiği, anılan kararında temyiz edildiği anlaşılmakla, yapılan temyiz isteminin reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmediğinden, sanık müdafinin temyiz itirazının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan temyiz isteminin reddine ilişkin 17.08.2018 tarihli ek kararın ONANMASINA, 20.01.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5630, Karar No: 2014/16254, Tarih: 05.06.2014

**5. Hukuk Dairesi         2014/5630 E.  ,  2014/16254 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Geyve Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 23/05/2013

NUMARASI : 2012/509-2013/185

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Arazi niteliğinde olan taşınmaza net ürün gelirine göre zeminine ve üzerinde bulunan yapılara resmi birim fıyatları esas alınıp yıpranma payı da düşülerek ,ağaçlara ise yaş cins ve verim durumuna göre değer biçilmesi yöntem itibariyle doğrudur. Ancak;

1)Hükme esas alınan bilirkişi raporunun açıklama bölümünde buğday ve karnabaharın aynı yıl içinde yetiştirilebilen ürünler olduğunun kabul edilmesi nedeniyle ikinci ve üçüncü yıla ilişkin münavebe ürünleri belirlenmesi (yöreden gelen dosyalarda birinci yıl buğday, karnabahar, ikinci yıl domates, üçüncü yıl taze fasülye alınmaktadır) gerektiği düşünülmeden, iki yıllık münavebe ürünü alınmış gibi net gelirin ikiye bölünmek suretiyle değer belirlenmesi,

2)Dava konusu taşınmazın niteliği, konumu, bilirkişi kurulu raporunda yazılı özellikleri ve Belediye Başkanlığı yazısı dikkate alındığında, net gelirine göre belirlenen m2 bedeline objektif değer artırıcı unsur uygulanması gerektiği gözetilmeden, az bedel tespiti,

3)Dava konusu taşınmazın niteliği ve bilirkişi raporundaki özelliklerine göre kapitalizasyon faizinin % 5 oranında kabulü ile buna göre hesaplama yapılması gerekirken % 5,5 oranında alınarak aza hükmedilmesi,

4)İlçe Tarım Müdürlüğünden resmi veriler getirtilip rapor da denetlenmek suretiyle ağaç bedellerine hükmedilmesi gerekirken, eksik inceleme sonucu ağaç bedellerinin tespiti ve 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10.maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti davalarında, aynı Yasanın 25/son maddesi uyarınca mülkiyet idareye tescille geçeceğinden kamulaştırılan ağaçların değerinden enkaz bedeli indirilmeyeceğinin düşünülmemesi,

5)Dava konusu taşınmaz üzerinde bulunan yapıların zeminine de bedel verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi

5)Dava konusu taşınmaz üzerinde bulunan yapıların zeminine de bedel verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi

6)2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine 6459 sayılı Yasanın 6. maddesi ile eklenen hüküm uyarınca, dava dört ay içerisinde sonuçlandırılamadığından, Anayasa Mahkemesi’nin 19.12.2013 tarih ve 2013/817 başvuru numaralı 1. Bölüm kararı da göz önüne alınarak, Acele el koyma dosyasında tespit edilen miktarın belirlenen kamulaştırma bedelinden mahsubundan sonra kalan fark kamulaştırma bedeline 07.01.2013 tarihinden, karar tarihine kadar geçen süre için yasal faiz yürütülmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Mahkeme kararının davalı vekilinin temyiz itirazları doğrultusunda açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 05.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/8363, Karar No: 2024/2433, Tarih: 29.02.2024

**5. Hukuk Dairesi         2023/8363 E.  ,  2024/2433 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/171 Esas, 2023/887 Karar

KARAR : Esastan ret

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili için açılan ilk davada saklı tutulan bölümün tahsili istemine ilişkin davada yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı idare vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı idare vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; dava konusu Şanlıurfa ili, ..., ..., 461 ve 462 parsel sayılı taşınmazların davalı idare tarafından kamulaştırılmadığı halde fiilen bir kısımının yol olarak kullanıldığını, bu nedenle dava konusu yerlerle ilgili olarak öncesinde Halfeti Asliye Hukuk Mahkemesinin 2016/134 Esas sayılı dosyasında dava açıldığını, dava konusu taşınmazlar için 252.800,00 TL bedel belirlendiğini; ancak taleple bağlı kalınarak 1.000,00 TL üzerinden karar verildiğini, bakiye miktar için ise hakların saklı tutulduğunu ileri sürerek 251.800,00TL kamulaştırmasız el atma tazminatının el atma tarihinden itibaren kanuni faizi ile birlikte davacıya ödenmesine, yargılama gideri ve vekâlet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; ilk davada alınan bilirkişi raporunun iş bu davada hükme esas alınamayacağını, faiz başlangıç tarihinin ek dava tarihi olması gerektiğini belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne taşınmaz bedelinin ilk dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı idare vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı idare vekili cevap dilekçesinde özetle; ilk davada mahkemece alınan bilirkişi raporunda yapılan hesaplamaların kabulünün mümkün olmadığını, ek davanın reddi gerektiğini ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması istemi ile istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı idare vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı idare vekili cevap dilekçesinde özetle; ilk davada mahkemece alınan bilirkişi raporunda yapılan hesaplamaların kabulünün mümkün olmadığını, ek davanın reddi gerektiğini ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması istemi ile istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile Yargıtay (kapatılan) 18. Hukuk Dairesinin 2015/2444 Esas, 2016/13670 Karar sayılı ilamında ilk davadaki fazlaya ilişkin hakların saklı tutulması halinde ek dava açılmak suretiyle fark bedelin tahsilinin istenebileceği hüküm altına alınmış olup, istinaf incelemesine konu İlk Derece Mahkemesine ait ek davada 251.800,00 TL fark bedel üzerinden davanın kabulüne karar verilmesinin Yargıtay içtihatlarına da uygun olduğu, İlk Derece Mahkemesi tarafından istinaf incelemesine konu ek davada yasal faizin ilk dava tarihinden itibaren işletilmesine karar verilmiş olması da Yargıtay 5. Hukuk Dairesinin 2016/840 Esas, 2016/16373 Karar sayılı ilamı gereğince Yargıtay içtihatlarına, usul ve kanuna uygun bulunduğu, incelenen İlk Derece Mahkemesince verilen kararın yerinde olduğu gerekçesiyle davalı idare vekilinin istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Karar) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin bir numaralı alt bendi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı idare vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı idare vekili temyiz dilekçesinde; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü hususları tekrar etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukukî Nitelendirme

Uyuşmazlık, ilk davada saklı tutulan kamulaştırmasız el atma nedeniyle tazminat bedeline ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun, 16.05.1956 tarihli ve 1956/1 Esas, 1956/6 Karar sayılı kararının ilgili bölümü şöyledir: “... Usûlü dairesinde istimlak muamelesine tevessül edilmeksizin gayrimenkulü yola kalbedilen şahsın, esas itibarıyla, gayrimenkulünü yola kalbeden amme hükmi şahsiyeti aleyhine meni müdahale davası açmağa hakkı olduğuna, ancak dilerse bu fiili duruma razı olarak, mülkiyet hakkının amme hükmi şahsiyetine devrine karşılık gayrimenkulünün bedelinin tahsilini de dava edebileceğine ve isteyebileceği bedelin de mülkiyet hakkının devrine razı olduğu tarih olan dava tarihindeki bedel olduğuna 16.05.1956 tarihinde ilk toplantıda ittifakla karar verildi.”

3. Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun, 16.05.1956 tarihli ve 1954/1 Esas, 1956/7 Karar sayılı kararı ile “... Usûlü dairesinde istimlak muamelesine tevessül edilmeksizin gayrimenkulü yola kalbedilen şahsın, gayrimenkulünün bedelinin tahsiline ilişkin olarak, gayrimenkulünü yola kalbeden hükmü şahsiyeti aleyhine açacağı bedel davasında müruruzamanın mevzuubahis olamayacağına ve bu itibarla da, hadisede Borçlar Kanunu'nun 66. maddesinin tatbik kabiliyeti bulunmadığına ...” karar verilmiştir.

4. 6100 sayılı Kanun’un “Kısmi Dava” kenar başlıklı 109 uncu maddesinin birinci fıkrası şöyledir;

“Talep konusunun niteliği itibarıyla bölünebilir olduğu durumlarda, sadece bir kısmı da dava yoluyla ileri sürülebilir.”

3. Değerlendirme

1. Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesi ile 369 uncu maddesinin birinci fıkrasında yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalı idare vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

Davalı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmamasına,

29.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/23455, Karar No: 2011/3233, Tarih: 14.03.2011

**12. Hukuk Dairesi         2010/23455 E.  ,  2011/3233 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Milas İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 07/07/2010

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

Borçlu, adına tapuda kayıtlı meskenine haciz konulduğunu, yapılan kıymet takdirinin düşük olduğunu belirterek İİK.nun 82/12.maddesi gereğince haczin kaldırılmasını istemiş, mahkemece meskeniyet şikayetinin kabulüne karar verilmiştir.

İİK.nun 82/12.maddesi gereğince borçlunun "haline münasip" evi haczedi- lemez. Bir meskenin borçlunun haline uygun olup olmadığı, adı geçenin haciz anındaki sosyal durumuna ve borçlu ailesinin ihtiyaçlarına göre belirlenir. Belirtilen hususları aşan nitelik ve evsaftaki yerlerle, makul ölçüleri geçen oda ve salonu kapsayan ve ikametin zorunlu öğelerini içeren bir meskenin dışındaki yerlerden haczin kaldırılması maddenin amacına aykırıdır.

Somut olayda, borçlunun 26.4.2010 tarihli kolluk araştırmasına göre, SSK emeklisi olup, meskende ev hanımı eşi ile birlikte ikamet ettiği dikkate alındığında, bilirkişi raporunda saptanan "3 oda 1 salonlu-bahçeli 120 m2 lik bir dairede" oturma zorunluluğu bulunmamaktadır. Borçlunun sosyal durumuna uygun olarak şehrin daha mütevazi ve merkeze uzak bir semtinde de oturması mümkündür. Nitekim dosyada bulunan “milliyetemlak.com” dan alınan aynı ilçedeki emsal konut fiyatlarının çok daha düşük olduğu görülmektedir. Mahkemece bu hususlar doğrultusunda borçlunun haline münasip evi ne kadara alabileceği yönünden bilirkişiden ek rapor alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ve bu ilkelere uygun olmayan bilirkişi raporu ile sonuca gidilmesi isabetsizdir.

SONUÇ : Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 14.03.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.