muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/3120, Karar No: 2017/4475, Tarih: 20.09.2017

Hemen belirtmek gerekir ki bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan, gizlenen gerçek irade ile amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan, bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşınmaktadır.

Öte yandan, miras bırakanın sağlığında mal varlığının tamamını veya bir kısmını,mirasçıları arasında hoşgörü ile karşılanabilecek makul ölçüler içerisinde paylaştırmışsa, mirasçısından mal kaçırma iradesinden söz etme olanağı yoktur. O halde, miras bırakanın denkleştirme yapıp yapmadığı üzerinde durulması, miras bırakandan tüm mirasçılarına intikal eden, taşınır, taşınmaz ve hakların araştırılması,tapu kayıtları ve varsa öteki delil ve belgelerin mercilerinden getirtilmesi, her bir mirasçıya geçirilen malların ve hakların nitelikleri ile değerleri hakkında uzman bilirkişiden rapor alınarak, paylaştırmanın mı yoksa mal kaçırma amacının mı üstün tutulduğunun aydınlığa kavuşturulması zorunludur.

Somut olaya gelince; dava konusu, üzerinde zemin kat ve 2 normal kattan ibaret yapı yer alan arsa nitelikli 10 parsel sayılı taşınmaz miras bırakana aitken, 12.09.2006 tarihinde ½ payını satış suretiyle davalıya temlik ettiği,miras bırakanın 19.04.2013 tarihinde öldüğü, mirasçıları olarak tek erkek evladı davalı ile, davacı kızı ... ve kendisinden önce ölen kızları ... ve ... olma torunlarının kaldığı sabittir.

Dinlenen davacı tanıkları sadece miras bırakanın mal satmaya ihtiyacının olmadığını bildirmişler, muris ile davalı arasındaki beşeri ilişkiye değinmemişler, davalı tanıkları ise, davalının emekli olduğunda ev almak istediğini, murisin davalının yanından gitmesine rıza göstermeyerek, çekişmeli taşınmazın yarı payını davalıya devrettiğini, karşılığında davalının emekli ikramiyesini aldığını, murisin davalı ile aynı apartmanda yaşamayı sürdürdüğünü bildirmişlerdir. Murisin hayattaki kızı ile davacı torunları arasında bir ihtilaf olduğu bildirilmiş değildir. Öte yandan murisin mal kaçırma kastı olsaydı taşınmazın tümünü, hatta bir başka semtteki 36 parsel numaralı taşınmazını devretmesine bir engel olmadığı halde, devredilmemiştir.Bu durumda temlikin bedeli karşılığı olduğu, mal kaçırmanın amaçlanmadığı sonucuna varılmaktadır. Bedeller arasındaki aşarı oransızlık tek başına muvaazanın kanıtı değildir.

Temlik gerçek satış olduğuna göre tenkis şartlarının oluşmadığı da kuşkusuzdur.

Hâl böyle olunca davanın reddine karar verilmesi gerekirken, delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru değildir.

Temlik gerçek satış olduğuna göre tenkis şartlarının oluşmadığı da kuşkusuzdur.

Hâl böyle olunca davanın reddine karar verilmesi gerekirken, delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru değildir.

Davalı vekilinin temyiz itirazları belirtilen nedenlerle yerindedir. Kabulüyle, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 20.09.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6656, Karar No: 2025/4080, Tarih: 21.04.2025

**12. Ceza Dairesi         2021/6656 E.  ,  2025/4080 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/2609 E. 2019/1124 K.

SUÇ : Taksirle öldürme

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun kabulü ile; 5271 sayılı Kanunun 280/2. maddesi uyarınca yeniden yapılan yargılama sonucu verilen mahkumiyet kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Esastan reddi ile onama

Adana Bölge Adliye Mahkemesi 1.Ceza Dairesinin, 18.04.2019 tarihli ve 2018/2609 Esas, 2019/1124 Karar sayılı kararının, sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Sanığın yokluğunda açıklanan 18/04/2019 tarihli kararın, 07/05/2019 tarihinde sanığa tebliğ edildiği ve 5271 sayılı CMK'nın 291/1. maddesinde belirlenen 15 günlük kanunî sürede 17/05/2019 tarihli temyiz nedeni içermeyen süre tutum dilekçesi ile temyiz edildiği, ancak yapılan tebligatta, 5271 sayılı CMK'nın 295/1. maddesi uyarınca temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren 7 günlük ek süre içerisinde temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçe sunabileceğinin, bu süre içerisinde yasal düzenlemeye uygun şekilde temyiz sebebi bildirmemesi hâlinde sebep yokluğundan temyiz talebinin reddedileceğinin ihtar edilmediği anlaşıldığından, söz konusu eksikliğin giderilmesi için Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 25.10.2023 tarihli ve 2023/6-93 Esas, 2023/549 Karar sayılı kararına göre sanığa yapılacak meşruhatlı tebligatla 5271 sayılı CMK'nın 295/1. maddesi uyarınca tebliğden itibaren 7 günlük ek süre içerisinde yasal düzenlemeye uygun şekilde temyiz sebebi bildirilmesi gerektiği, aksi hâlde sebep yokluğundan temyiz talebinin reddedilebileceği ihtarı ile usûlüne uygun şekilde gerekçeli kararın tebliği ile tebliğ - tebellüğ evrakının ve verilmesi durumunda gerekçeli temyiz dilekçesinin dava dosyasına eklenmesi, verilmemesi durumunda mevcut hâliyle süre tutum dilekçesine dayalı olarak inceleme yapılması amacıyla dava dosyasının, geri gönderilmek kaydıyla, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 21.04.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/33453, Karar No: 2018/14251, Tarih: 04.06.2018

**22. Hukuk Dairesi         2015/33453 E.  ,  2018/14251 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Mahkeme, davalının süresi içinde temyiz talebinde bulunduğu ancak temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin ödenmediği gerekçesi ile davalı ... Belediyesi vekilinin temyiz istemini 07.10.2015 tarihli ek kararı ile reddetmiştir. Temyiz isteminin reddine ilişkin verilen ek karar davalı ... tarafından süresi içerisinde temyiz edilmiştir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 2010/19-286 esas- 2010/330 karar sayılı kararında;

Temyiz harç ve giderlerinin eksik ödendiğinin anlaşılması halinde muhtıra gönderilerek kararı veren Hâkim veya Mahkeme Başkanı tarafından yedi günlük kesin süre içinde harç ve giderin tamamlanması, aksi halde temyizden vazgeçmiş sayılacağı hususu temyiz edene yazılı olarak bildirilir. Verilen süre içinde harç ve giderler tamamlanmadığı takdirde, mahkeme kararın temyiz edilmemiş sayılmasına karar verir. Bu kararın da temyiz edilmesi halinde 432’nci maddenin son fıkrası hükmü kıyasen uygulanır.

Hâkim veya Mahkeme Başkanı tarafından “temyiz harç ve giderlerinin tamamlanması için yedi günlük kesin süre” verilmesi ve ayrıca yazılı olarak “aksi halde temyizden vazgeçmiş sayılacağı hususu”nun bildirilmesi gerekmektedir.

Bu nedenle muhtırada Hâkim veya Mahkeme Başkanı’nın sicili ve imzası bulunmalıdır. Muhtıra Hâkim veya Mahkeme Başkanı tarafından imzalanmadan verilmişse, dolayısıyla da Hâkim tarafından usulünce düzenlenmiş muhtıra yoksa geçerli bir bildirimin yapıldığından söz etmeye de olanak yoktur.

Mahkeme Yazı İşleri Müdürü’nün veya Kalem personelinin temyiz harcı veya giderinin tamamlanması için temyiz edene süre vermesi veya tebligat zarfı üzerine ihtar/uyarı şeklinde yazılan ve Hâkim imzası taşımayan muhtıra usule aykırıdır, Mahkeme Yazı İşleri Müdürü’nün veya Kalem personelinin vermiş olduğu süre ya da tebligat zarfı üzerine ihtar/uyarı şeklinde yazılan ve Hâkim imzası taşımayan muhtıra üzerine temyiz harcını veya giderini ödememiş olan taraf, temyiz talebinden vazgeçmiş sayılamaz.

Yargıtayın kararlılık kazanmış uygulamasına göre, muhtırada yapılması gereken işlemin ne olduğu açıkça ve ilgili tarafın yanılmasına neden olmayacak biçimde gösterilmeli; bu açıdan ikmal edilecek harç ya da giderin miktarı ve yatırılma merci ve süresi, bunun yapılmamasının sonuçları net biçimde açıklanmalıdır. Örneğin, “dosyaya yatırılması” şeklindeki ifade tarafın yanılmasına neden olabileceğinden, bu ifadeyi taşıyan muhtıra geçersiz olacaktır.

Somut olayda, davalı ...'ye yukarıda yazılı şekilde bir muhtıra gönderilmediği görülmektedir. Bu sebeple mahkemenin temyiz isteminin reddine ilişkin verdiği 07.10.2015 tarihli Ek kararın ortadan kaldırılmasına karar verilmiştir.

Somut olayda, davalı ...'ye yukarıda yazılı şekilde bir muhtıra gönderilmediği görülmektedir. Bu sebeple mahkemenin temyiz isteminin reddine ilişkin verdiği 07.10.2015 tarihli Ek kararın ortadan kaldırılmasına karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı, davalı ... ve davalı ... Gıda Sanayi ve Ticaret A.Ş. tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenlere yükletilmesine, 04/06/2018 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/14861, Karar No: 2011/18770, Tarih: 23.11.2011

**3. Ceza Dairesi         2011/14861 E.  ,  2011/18770 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair,

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile,

Katılanın iddiası, sanığın ikrara dayalı savunması, hastahane raporları birlikte değerlendirildiğinde sanığı katılana karşı yaralama eylemini ağaç sopa ile gerçekleştirdiği, ağaç sopanın niteliğinin araştırılarak 5237 sayılı T.C.K.'nun 6/f-3 maddesine giren silahlardan olduğunun anlaşılması üzerine sanık hakkında T.C.K.'nun 86/3-e maddesinin uygulanmasına karar verilmesi ile yeniden hüküm tesisi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan ve sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1 maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı C.M.U.K.'nun 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 23.11.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/5872, Karar No: 2024/7574, Tarih: 03.07.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/5872 E.  ,  2024/7574 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2020/140 E., 2021/245 K.

KARAR : Kısmen kabul

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen rücuan tazminat davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davacı Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 373 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca; Yargıtayın bozma kararı üzerine İlk Derece Mahkemesince bozmaya uygun olarak karar verilmesi halinde, bu karara karşı temyiz yoluna başvurulabilir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak verilen karar, 6100 sayılı Kanun’un 362 nci maddesinde öngörülen kesinlik sınırına tabidir.

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Kanun'un 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre davacı Kurum vekili yönünden temyize konu edilen miktarlar ayrı ayrı karar tarihi itibariyle kesinlik sınırı olan 78.630,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davacı Kurum vekili temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

03.07.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/10398, Karar No: 2024/12394, Tarih: 05.12.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/10398 E.  ,  2024/12394 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/891 E., 2024/1023 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : İnegöl 1. İş Mahkemesi

SAYISI : 2017/138 E., 2023/5 K.

Taraflar arasındaki sürekli iş göremezlik derecesinin tespiti istemli davadan dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davalıların istinaf başvurularının esastan reddine, davacının istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlenildikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I.DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davalı şirkete ait işyerinde çalışan davacının, 29.08.2015 tarihinde geçirdiği iş kazası sonucu uğradığı sürekli iş göremezlik derecesinin tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

II.CEVAP

1.Davalı şirket vekili cevap dilekçesinde özetle; davacının müvekkili şirkete ait iş yerinde geçirmiş olduğu bir iş kazası ve iş kazasına bağlı maluliyetinin bulunmadığını, böyle bir olayın yaşanmadığını, olayın iş kazası olmadığını belirterek davanın reddini talep etmiştir.

2.Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde özetle; davacı tarafça maluliyet oranının tespiti için Kuruma başvurulmuş ise de evrak eksikliği nedeniyle işlemlerine devam edilemediğini, davanın açılmasına sebebiyet vermemesi nedeniyle Kurum aleyhine yargılama gideri ve vekalet ücretine hükmedilemeyeceğini belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III.İLK DERECE MAHKEME KARARI

Kararda özetle; davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV.İSTİNAF

A.İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf yoluna başvurmuştur.

B.İstinaf Sebepleri:

1.Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; ATK 2. Üst Kurulunun raporunda, davacının 29.08.2015 tarihinde geçirdiği iş kazası nedeniyle meslekte kazanma gücü kayıp oranının Kurul muayene tarihi olan 15.02.2021 tarihinden itibaren % 0 olduğu, bu tarih öncesinde ... raporunda çalışır tarihi olarak belirtilen 13.12.2018 tarihinden itibaren % 19,2 olduğu bildirilmesine rağmen Mahkemece 13.12.2018 tarihinden itibaren meslekte kazanma gücü kayıp oranının % 0 olduğunun tespitine karar verilmesinin hatalı olduğunu ileri sürmüştür.

2.Davalı şirket vekili istinaf dilekçesinde özetle; davacının maluliyet oranı % 0 olarak tespit edilmesine rağmen davanın kabulüne karar verilmesinin usul ve kanuna aykırı olduğunu, davacının iş kazasından kaynaklı maluliyetinin söz konusu olmadığını ileri sürmüştür.

3.Davalı Kurum vekili istinaf dilekçesinde özetle; Kurumun, davalı iş yeri tarafından bildirilmeyen iş kazasından dolayı sorumluluğu olmadığını, davacının maluliyet oranının tespiti için Kuruma başvurduğunu, ancak evrak eksikliği nedeniyle işlemlerine devam edilemediğini, Kurumun fer'i müdahil olması gerektiğini, davanın açılmasına Kurumun sebebiyet vermemesi nedeniyle aleyhine yargılama gideri ve vekalet ücretine hükmedilemeyeceğini, Kurum işleminin yerinde olduğunu, davanın reddi gerektiğini ileri sürmüştür.

C.Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile "1- Davalıların istinaf başvurularının HMK'nın 353/1-b.1 maddesi uyarınca ayrı ayrı esastan reddine,

2- Davacının istinaf başvurusunun kabulü ile İnegöl 1. İş Mahkemesinin 17.01.2023 tarih ve 2017/138 E. 2023/5 K. sayılı kararının kaldırılmasına,

3- Davanın kabulü ile davacının 29.08.2015 tarihinde geçirdiği iş kazasından kaynaklı sürekli iş göremezlik derecesinin; çalışır tarihi olarak bildirilen (sürekli iş göremezliğe girdiği tarih) 13.12.2018 tarihinden 15.02.2021 tarihine kadar % 19,2 olduğunun, 15.02.2021 tarihinden itibaren ise % 0 olduğunun tespitine," karar verilmiştir.

V.TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacı vekili özetle; 15.02.2021 tarihinden itibaren meslekte kazanma gücü kayıp oranının % 0 olduğunun tespitine karar verilmesinin hatalı olduğunu ileri sürmüştür.

2.Davalı Kurum vekili özetle; istinaf sebepleri doğrultusunda temyiz talebinde bulunmuştur.

3.Davalı şirket vekili özetle; istinaf sebepleri doğrultusunda temyiz talebinde bulunmuştur.

C.Gerekçe

1.Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava; sürekli iş göremezlik derecesinin tespiti talebine ilişkindir.

2.İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369. maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371. maddeleri, 5510 sayılı Kanun'un 95. maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup taraf vekilleri tarafından temyiz dilekçelerinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle,

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup taraf vekilleri tarafından temyiz dilekçelerinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle,

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370. maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

05.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3913, Karar No: 2013/7242, Tarih: 03.12.2013

**1. Ceza Dairesi         2013/3913 E.  ,  2013/7242 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No: 1 - 2013/263521

MAHKEMESİ : İstanbul 2. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO: 24/04/2012, 2011/166 (E) ve 2012/74 (K)

SUÇ : Çocuğu öldürmeye teşebbüs, 6136 sayılı Yasaya aykırılık

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, suça sürüklenen çocuğun eyleminin sübutu kabul, haksız tahrikin varlığı kabul edilmiş, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bozma nedenleri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, suça sürüklenen çocuk müdafiinin usule yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Oluşa ve dosya kapsamına göre; mağdur, suça sürüklenen çocuk ve arkadaşlarının misket oynadıkları, tuvalet ihtiyacını gidermek için ayrılan mağduru suça sürüklenen çocuk ve arkadaşlarının izleyerek rahatsız ettikleri, bunun üzerine mağdurun suça sürüklenen çocuğa, küfür ettiği, tükürdüğü, tekme ve tokat ile vurduğu; suça sürüklenen çocuğun, mağdura salladığı bıçağın mağdurun sol göğüs 2. interkostal aralığa saplandığı ve orada kaldığı, suça sürüklenen çocuğun korkarark olay yerinden kaçtığı, mağdurun kendisinin yürüyerek yardım istediği, bıçağın toraksa nafiz olmadığı, mağdurun yaşamsal tehlike geçirmeksizin etkisi basit bir tıbbi müdahale ile giderilemeyecek şekilde yaralandığı olayda;

a- Suça sürüklenen çocuk ile mağdur arasında husumet bulunmaması, ciddi bir engel bulunmadığı halde eylemini sürdürmeyip tek bıçak darbesi ile yetinmesi, kavga ortamında hayati bölgeyi hedef aldığını gösterir kesin ve inandırıcı delil bulunmaması birlikte değerlendirildiğinde, kasten silahla yaralama suçundan hüküm kurulması gerekirken, yazılı şekilde kasten öldürmeye teşebbüs suçundan hüküm kurulması,

b- Mağdurdan kaynaklanan hakaret, tükürme ve basit şekilde yaralama şeklindeki haksız tahrik teşkil eden söz ve davranışların niteliği ve suça sürüklenen çocuğun tuvalet ihtiyacını gideren mağduru izlemek sureti ile ilk haksız hareketi gerçekleştirdiği dikkate alındığında, 1/4 ila 3/4 oranları arasında cezadan indirim öngören TCK.nun 29 maddesinin uygulaması sırasında, cezadan asgari oranda indirim yapılması yerine 1/2 oranında indirim yapılarak eksik ccza tayini,

Bozmayı gerektirmiş olup,suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi (BOZULMASINA), hüküm aleyhine temyiz bulunmadığından suça sürüklenen çocuğun ceza miktarı itibari ile kazanılmış hakkının korunmasına, 03/12/2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5554, Karar No: 2012/22483, Tarih: 28.06.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/5554 E.  ,  2012/22483 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Sanık hakkında hazineye ait taşınmaza lokanta yapmak sureti ile tecavüz ettiğinden bahisle dava açılmış ise de; dosyada tapu kaydı, ayrıntılı kroki, ada ve parseli gösteren pafta örneği bulunmadığından, tecavüze konu taşınmazın varsa tapu kaydı, pafta örneği getirtilerek gerektiğinde refakate inşaat mühendisi bilirkişide alınarak yeniden keşif yapılıp taşınmazın niteliği, yapı vasfında olup olmadığı, yapımı için ruhsat gerekip gerekmediği, İmar mevzuatı içinde kalıp kalmadığı belirlenmek sureti ile sanığın tecavüz ettiği iddia olunan taşınmazın Kıyı Kanunu'na göre kıyıda veya uygulama imar planı varsa sahil şeridinde kalıp kalmadığı, tecavüze konu yerin belediye sınırları içinde veya özel imar rejimine tabi yerlerden olup olmadığı araştırılarak sonucuna göre gerekirse Belediye Başkanlığı'nada duruşma günü bildirilerek TCK.nun 184 ve Kıyı Kanunun 15. maddesi uyarınca sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken beraat kararı verilmesi,

2- Raporları hükme esas alınan ve keşifte dinlenen bilirkişilere yemin yaptırılmaması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görül- müş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uya- rınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZUL- MASINA), 28.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.