muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/12750, Karar No: 2014/17514, Tarih: 28.10.2014

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin(AİHS),temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanık resmi nikahlı evli iken, vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 27.01.1998 tarihinde muvazaalı olarak eşinden boşandığı, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK' dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdığının iddia edildiği olayda; mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanunun 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanığın eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 28.10.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/9714, Karar No: 2022/13737, Tarih: 13.10.2022

**6. Ceza Dairesi         2022/9714 E.  ,  2022/13737 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Nitelikli hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜMLER : Mahkumiyet, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

1-Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde,

Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan 5271 sayılı CMK.'nın 231/5. maddesi uyarınca verilen ''hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına'' ilişkin karara karşı, 5271 sayılı CMK'nın 231/12. maddesine 06.12.2006 tarih ve 5560 sayılı Yasa ile ek fıkrası uyarınca itiraz yolu açık olup, temyiz olanağı bulunmadığından, 5271 sayılı CMK'nın 264/1. maddesi uyarınca suça sürüklenen çocuk müdafiinin yasa yolu ile merciinde yanılması, haklarını ortadan kaldırmayacağından, aynı maddenin 2. fıkrasına göre itirazı incelemeye yetkili ve görevli mahkemeye iletilmek üzere, dosyanın incelenmeksizin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE,

II-Suça sürüklenen çocuk hakkında nitelikli hırsızlık suçundan kurulan hükme ilişkin temyiz isteminin incelenmesine gelince;

Suça sürüklenen çocuğa yüklenen ve 5237 sayılı TCK'nın 141/1-b, 31/2. maddesine uyan nitelikli hırsızlık suçunun gerektirdiği cezanın türü ve üst sınırına göre; aynı Kanun’un 66/1-e, 66/2. maddelerinde öngörülen 4 yıllık asli dava zamanaşımının karar tarihi olan 30/04/2015 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunduğu gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayıslı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi uyarınca zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 13/10/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/489, Karar No: 2013/4240, Tarih: 05.06.2013

**1. Ceza Dairesi         2013/489 E.  ,  2013/4240 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürme, kasten yaralama

HÜKÜM :1-Sanık ...: TCK.nun 81/1, 62/1, 53/1-2, 58/6, 63 maddelerince- 25 yıl hapis cezası,

TCK.nun 86/1, 86/3-e, 87/1-d, 62, 53/1-2, 58/6, 63 maddelerince- 5 yıl hapis cezası,

2-Sanık ...: TCK.nun 86/2, 86/3-e, 62, 53/1-2, 58/6, 63 maddelerince- 10 ay hapis cezası,

3-Sanık ...: TCK.nun 86/2, 86/3-e, 29, 62, 53/1-2, 51/1 maddelerince- 2 ay 15 gün hapis cezası,

TCK.nun 86/2, 86/3-e, 62, 53/1-2, 51 maddelerince- 5 ay hapis cezası,

TÜRK MİLLETİ ADINA

1-a) Her ne kadar kabule göre, sanık ... hakkında maktul ile birbirlerine karşı işledikleri haksız eylemleri karşılaştırıldığında, haksız tahrikin uygulanması bakımından, denge sanık lehine bozulmuş ve bu nedenle cezadan haksız tahrik sebebiyle indirim yapılması gerekmekte ve indirim yapılmamış olması yasaya aykırı ise de; dosya kapsamına ve özellikle de sanık ...'un Cumhuriyet Savcısı huzurunda ki usulüne uygun alınan savunmasına göre, meydana gelen kavga ortamında ilk önce sanığın maktule bıçakla vurduğu ve maktulün bıçaklı saldırısının buna tepki olarak gerçekleştiğinin anlaşılmış olması karşısında, sonuç itibari ile yapılan uygulamada isabetsizlik görülmediğinden, tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

b) Sanık ... hakkında zaten tekerrür uygulaması yapılmadığı anlaşıldığından, tebliğnamede yer alan ve hakkında tekerrür nedeniyle yapılan uygulama yerinde olmadığına dair düşünce benimsenmemiştir.

2- Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanıklar ..., ..., ve...'in suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde sanık ...'un kasten öldürme, sanıklar ... ve...'in kasten yaralama suçlarının niteliği tayin, cezayı azaltıcı takdiri indirim sebeplerinin nitelikleri takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde bozma sebepleri dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık ... ve müdafiinin haksız tahrikin varlığına, sanık ... müdafiinin sübuta, haksız tahrikin varlığına, seçenek yaptırım ve ertelemeye, sanık ... müdafiinin suçun sübutuna, Cumhuriyet Savcısı'nın Sanık ...'un eylemlerinde haksız tahrik bulunduğuna, ...'ın...'e yönelik eyleminde haksız tahrik bulunduğuna, sanık ...'in ...'a yönelik eyleminin silahla işlendiği sabit olmadığından düşme kararı verilmesi gerektiğine yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddiyle,

A- Sanık ... hakkında kasten öldürme, Sanık ... hakkında mağdurlar ... ve ...'a yönelik kasten yaralama suçlarından kurulan hükümlerin kısmen tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA,

A- Sanık ... hakkında kasten öldürme, Sanık ... hakkında mağdurlar ... ve ...'a yönelik kasten yaralama suçlarından kurulan hükümlerin kısmen tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA,

B- Olay günü Sanık ...'un arkadaşları ile birlikte alkol aldıktan sonra sanık ...'in evinin karşısında işediği, ayrıca gaz tabancası ile de ateş ettiği, bu sırada evinin balkonunda maktul ile birlikte alkol alan...'in ...'u uyardığı, bunun üzerine ...'un iki el daha onlara doğru ateş ettiği, daha sonra sanık ...'in elinde kürek, maktulün elinde ise bıçak olduğu halde aşağı indikleri, sanık ... ve yanındakilerle kavga etmeye başladıkları, sanık ...'un yanında duran arkadaşı...'dan aldığı bıçakla vurarak maktulü öldürdüğü, sanık ...'i ise biri toraksa nüfuz edip hemopnömotoraksa ve hayati tehlike geçirmesine neden olan iki bıçak darbesi ile sırtından yaraladığı, Şuayip'in ise elindeki kürekle ... ve yanında yer alan ... ve...'ı yaraladığı olayda;

a) Sanık ...'un olayın ve tartışmanın asıl tarafı olan mağdur ...'e yönelik eyleminde; suçta kullanılan elverişIi silah, hedef alınan vücut nahiyesi, darbe sayısı ve şiddeti, meydana gelen yaralanmanın niteliği dikkate alındığında, sanığın eylemi ile ortaya çıkan kastının öldürmeye yönelik olduğu gözetilmeden, kasten yaralama suçundan hüküm kurularak eksik ceza tayini,

b) Sanık ... hakkında hükmedilen sonuç 10 ay hapis cezası nedeniyle ceza miktarına göre TCK'nun 50, 51 ve CMK'nun 231/5 maddelerinin uygulanmasına yasal engel bulunmadığı halde, "ceza miktarı itibarı ile yasal koşulları bulunmadığından" bahisle dosya kapsamına uygun olmayan gerekçe ile uygulama yapılması,

c) Sanık ...'in elinde bıçakla aktif olarak sanık ...'un yanında kavgaya dahil olan mağdur ...'ı yaralaması eyleminde, sanık hakkında TCK'nun 29. maddesi uyarınca haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiği düşünülmeyerek fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık müdafiileri ve Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmekle kasten öldürme suçu yönünden re'sen de temyize tabi hükmün kısmen tebliğnamedeki düşünce gibi, (Sanık ...'un mağdur ...'e yönelik eylemi yönünden aleyhe temyiz bulunmadığı gözetilerek) CMUK'nun 326. Son maddesi gözetilmek kaydıyla BOZULMASINA, 05/06/2013 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14980, Karar No: 2012/23117, Tarih: 28.06.2012

**12. Hukuk Dairesi         2012/14980 E.  ,  2012/23117 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kayseri 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 05/05/2011

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlular tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi  tarafından  düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;Alacaklı tarafından başlatılan ipoteğin paraya çevrilmesi yoluyla takibe karşı şikayetçiler, icra dosyasındaki kıymet takdiri  ile yapılan tüm tebligatların   usulsüz olarak tebliğ edildiğini  ve diğer fesih  nedenlerinide ileri sürerek  yapılan ihalelerin  feshini talep etmişler;  mahkemece, yapılan yargılama sonucunda  ileri sürülen fesih nedenlerinin yerinde olmadığından bahisle  şikayetin reddine karar verildiği görülmüştür.7201 Sayılı Tebligat Kanunu'nun 12.maddesine göre; hükmi şahıslara tebligat selahiyetli mümessillerine, bunlar birden ziyade ise yalnız birine yapılır. Aynı Kanunun 13.maddesine göre de; tebliğ yapılacak bu kişiler herhangi bir sebeple mutad iş saatlerinde iş yerinde bulunmadıkları veya o sırada evrakı bizzat alamayacak bir halde oldukları takdirde tebliğ orada hazır bulunan memur ve müstahdemlerinden birisine yapılır. Tebligat Tüzüğü'nün 18.maddesinde de selahiyetli kişilerin bulunmadığının tebliğ mazbatasında gösterilmesi lüzumu hüküm altına alınmıştır.

Somut olayda, şikayetçi .......Ltd. Şti.ne  çıkartılan  kıymet takdiri ve  satış ilanı tebligatlarının  “ .................. adresinde şirket yetkilisinin  bulunup bulunmadığı araştırılmadan  şirket çalışanına yapılan  tebliğ işlemleri,  7201 Sayılı Tebligat Kanunu'nun 12.-13. maddeleri ile Tüzüğün 18.maddesine aykırı olduğundan usulsüzdür.  Dairemizin süreklilik arzeden içtihatlarına göre, borçluya satış ilanının usulsüz tebliğ edilmesi başlı başına ihalenin feshi sebebidir.O halde, mahkemece,  yukarıda yapılan açıklamalar doğrultusnda  ihalenin feshine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile reddi isabetsizdir.

Diğer taraftan, şikayete konu  .. Ada, .... Parsel,... Kat ..  Blok .. numaralı bağımsız bölüm ile ilgili olarak satış kararında 1.ihalenin 01.02.2011 günü saat: 13.55-14.00 arasında, 2.ihalenin de 11.02.2011 günü aynı saatler arasında yapılmasına karar verildiği anlaşılmaktadır.Artırmanın yapılışı ve sonuçlanması hakkında icra müdürlüğünce bir tutanak düzenlenir. Bu tutanakta İİK. Yönetmeliğinin 49.maddesinde belirtildiği gibi artırmanın yapıldığı gün, başlama ve bitme saati… yazılır ve bu tutanak icra müdürü, tellal ve alacaklı tarafından imzalanır.

Somut olayda şikayet konusu ihalede taşınmazın 2.artırma sonucunda alacağa mahsuben alacaklıya ihale olunduğu görülmektedir. Bu ihaleye ilişkin 2.artırma tutanağında artırmanın yapıldığı yerin   gösterilmediği ve  ihale başlangıç ve bitiş saatinin satış kararında belirtilen saate göre yapılmamasıda doğru görülmemiştir.

SONUÇ  : Borçluların temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 28/06/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/9427, Karar No: 2022/17802, Tarih: 07.12.2022

**5. Hukuk Dairesi         2022/9427 E.  ,  2022/17802 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

İLK DERECE

MAHKEMESİ : Mut 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan yargılaması sonunda; ilk derece mahkemesince verilen kararın istinaf incelemesi üzerine bölge adliye mahkemesinin yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmünün Yargıtayca incelenmesi davacı idare vekilince istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü;

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu’nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, taraf vekilleri tarafından yapılan istinaf başvurusunun Adana Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesince kabulü ile HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzeltilerek yeniden hüküm kurulmuş, karar davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; zeytin bahçesi niteliğindeki Mersin İli, Mut İlçesi, Kışla Mahallesi, 851, 859, 810 ve 862 parsel sayılı taşınmazlara gelir metodu esas alınarak değer biçilmesine ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek hükmün kesinleşmesi beklenmeden davalı tarafa ödenmesine ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı yapılan istinaf başvurusunun kabulü ile hükmün enkaz bedeli, vekalet ücreti ve yasal faize ilişkin bentlerinin HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzeltilerek yeniden esas hakkında karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK'nın 370. maddesi gereğince ONANMASINA, davacı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmamasına, 07.12.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/13036, Karar No: 2018/24023, Tarih: 10.12.2018

**5. Hukuk Dairesi         2017/13036 E.  ,  2018/24023 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma konusu irtifak hakkı bedelinin tespiti ve bu hakkın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma konusu irtifak hakkı bedelinin tespiti ve bu hakkın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

1- Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor, hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

... Belediye Başkanlığı'nın 20/01/2015 günlü cevabi yazısı ve Tapu Kadastro Genel Müdürlüğü'nün parsel sorgulama uygulama sitesinden edinilen bilgilerden dava konusu ... Mahallesi 28086 ada 1 parsel sayılı taşınmazın arsa vasfında olduğu anlaşılmıştır.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda taşınmaza arazi niteliği ile değer biçildiğinden, alınan rapor geçersizdir.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların re'sen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2- Hükmedilen kamulaştırma bedeline 13.04.2015 tarihinden, karar tarihine kadar faiz yürütülmesi gerekirken infazda tereddüt oluşturacak şekilde faiz bitiş tarihinin gösterilmemesi,

Doğru olmadığı gibi;

3- 7139 sayılı Kanunla değişik Kamulaştırma Kanununun 10/8 fıkrası gereğince bankaya hak sahibi adına yatırılacak bedel bakımından; 7139 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik hükümlerine göre işlem yapılması gerektiğinden,

2- Hükmedilen kamulaştırma bedeline 13.04.2015 tarihinden, karar tarihine kadar faiz yürütülmesi gerekirken infazda tereddüt oluşturacak şekilde faiz bitiş tarihinin gösterilmemesi,

Doğru olmadığı gibi;

3- 7139 sayılı Kanunla değişik Kamulaştırma Kanununun 10/8 fıkrası gereğince bankaya hak sahibi adına yatırılacak bedel bakımından; 7139 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik hükümlerine göre işlem yapılması gerektiğinden,

Hükmün yukarıda açıklanan gerekçelerle davalı vekilinin temyiz isteminin kabulü ile BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 10/12/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/11106, Karar No: 2024/12945, Tarih: 03.10.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/11106 E.  ,  2024/12945 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

KARAR : Davanın kabulü

Taraflar arasındaki işe iade davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (2) nci alt bendi gereğince İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle hak düşürücü süre nedeniyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın; davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairemizin 15.10.2018 tarihli ve 2018/8278 Esas, 2018/18179 Karar sayılı ilâmı ile 6100 sayılı Kanun'un 370 nci maddesi uyarınca değişik gerekçe ile onanmasına karar verilmiştir.

Davacının bireysel başvurusu üzerine Anayasa Mahkemesince 2018/37701Başvuru numaralı ve 15.03.2023 tarihli karar ile; davacının 2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 36 ncı maddesinde güvence altına alınan adil yargılanma hakkı kapsamındaki gerekçeli karar hakkının ihlal edildiğine karar verilmiştir.

Anayasa Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı doğrultusunda İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama sonucunda, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı ... Rektörlüğü vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince; kararın inceleme merciinin davanın esası ile ilgili değerlendirme yapan Yargıtay 9. Hukuk Dairesi olduğu gerekçesiyle istinaf incelemesi yapılmaksızın dosya İlk Derece Mahkemesine gönderilmiştir.

31.03.2011 tarihinde kabul edilip 14.04.2011 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Yargı Hizmetlerinin Hızlandırılması Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’un 30 uncu maddesi gereğince 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'na eklenen geçici 3 üncü maddenin birinci fıkrasında; “Bölge Adliye Mahkemelerinin, 26/9/2004 tarihli ve 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanunun geçici 2. maddesi uyarınca Resmî Gazete’de ilan edilecek göreve başlama tarihine kadar, 1086 sayılı Kanunun temyize ilişkin yürürlükteki hükümlerinin uygulanmasına devam olunur.” hükmü düzenlenmiştir.

07.11.2015 tarihli Resmî Gazete'de ilan edildiği üzere 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun'un 2 ve 24 üncü maddeleri uyarınca kurulan bölge adliye mahkemelerinin 20.07.2016 tarihi itibarıyla tüm yurtta göreve başlaması nedeniyle bu tarih ve sonrasında verilen ilk derece mahkemesi kararları hakkında 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun temyize ilişkin hükümlerinin uygulanması olanağı kalmamıştır.

07.11.2015 tarihli Resmî Gazete'de ilan edildiği üzere 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun'un 2 ve 24 üncü maddeleri uyarınca kurulan bölge adliye mahkemelerinin 20.07.2016 tarihi itibarıyla tüm yurtta göreve başlaması nedeniyle bu tarih ve sonrasında verilen ilk derece mahkemesi kararları hakkında 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun temyize ilişkin hükümlerinin uygulanması olanağı kalmamıştır.

Diğer yandan somut davada Anayasa Mahkemesi kararından önceki yargılama sürecinde de bölge adliye mahkemelerinin faaliyette olduğu ve ihlale konu kararın istinaf incelemesinden geçtiği anlaşılmaktadır. Anayasa Mahkemesince ihlalin sonuçlarının ortadan kaldırılması için dosya, İlk Derece Mahkemesine gönderilmiştir. Bu hâlde Anayasa Mahkemesinin ihlal kararından sonra yapılan yargılamada, İlk Derece Mahkemesince ihlal kararından önce verilen kararın ( işbu davada 22.08.2017 tarihli karar ) tâbi olduğu kanun yolunun izlenmesi gerekmektedir.

Dosya temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmiş ise de bölge adliye mahkemelerinin göreve başladığı tarihten sonra verilen İlk Derece Mahkemesi kararının, yukarıda yapılan açıklamalar ışığında Bölge Adliye Mahkemesince incelenmesi gerektiği ve istinaf incelemesi yapılmadan temyiz incelemesi yapılamayacağı anlaşılmakla; istinaf incelemesi için Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmek üzere dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar vermek gerekmiştir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmek üzere İLK DERECE MAHKEMESİNE GÖNDERİLMESİNE,

03.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.