muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/2802, Karar No: 2013/17010, Tarih: 07.11.2013

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıkların resmi nikahlı evli iken, sanık ... 'in vefat eden eski eşinin maaşını alabilmek için 27.02.2002 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK' dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanığın eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, yasal unsurları oluşmayan eylemde sanıkların suç işleme kasıtlarının bulunmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 07.11.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8282, Karar No: 2019/2706, Tarih: 17.04.2019

**1. Hukuk Dairesi         2016/8282 E.  ,  2019/2706 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL - TENKİS

Taraflar arasında birleştirilerek görülen tapu iptali ve tescil, tenkis davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar asıl ve birleştirilen davada davalılar tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'ün raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Asıl ve birleştirilen davalar, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil olmadığı takdirde tenkis istemine ilişkindir.

Davacılar, mirasbırakan ...’nın ... parsel sayılı taşınmazdaki 12 nolu bağımsız bölümdeki payını davalı ...’ye satış suretiyle temlik ettiğini, işlemin mirasçıdan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek tapu kaydının iptali ile miras payları oranında adlarına tescilini olmadığı takdirde tenkisini istemişler, aşamada davacı ... davasından feragat etmiş, davacı ..., birleştirilen davası ile mirasbırakanın ... ada ... parseldeki 4 nolu bağımsız bölümdeki payını 1/2’şer oranında davalılar ... ile ...’ye, ... ada ... parseldeki 1 nolu bağımsız bölümdeki payını davalı ...’ye satış suretiyle temlik ettiğini ileri sürerek tapu kayıtlarının iptali ile miras payı oranında adına tescilini olmadığı takdirde tenkise karar verilmesini istemiş, aşamada ... ada ... parseldeki 4 nolu bağımsız bölümün üçüncü kişiye devredilmesi nedeniyle HMK m. 125 uyarınca bedelin davalılardan tahsilini istemiştir.

Asıl ve birleştirilen davada davalılar, satışın gerçek olduğunu belirterek davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, davacı ... tarafından davalı ... aleyhine açılan davanın feragat nedeniyle reddine, ... ada ... parseldeki 4 nolu bağımsız bölümün dava tarihinden önce dava dışı şirkete devri nedeniyle davanın pasif husumet yokluğundan reddine, diğer taşınmazlar yönünden temlikin mirasçıdan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Asıl ve birleştirilen davada davalılar, satışın gerçek olduğunu belirterek davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, davacı ... tarafından davalı ... aleyhine açılan davanın feragat nedeniyle reddine, ... ada ... parseldeki 4 nolu bağımsız bölümün dava tarihinden önce dava dışı şirkete devri nedeniyle davanın pasif husumet yokluğundan reddine, diğer taşınmazlar yönünden temlikin mirasçıdan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; 1923 doğumlu mirasbırakan ...’nın 01.01.2011 tarihinde ölümü ile geride mirasçı olarak ilk eşi ...’den olma çocukları asıl ve birleştirilen davanın davacısı ..., asıl davanın davacısı ..., ikinci eşi ...’dan olma çocukları asıl ve birleştirilen davanın davalısı ... ile asıl davanın davalısı ...’yi bıraktığı, mirasbırakanın ... 2. Noterliği’nin 06.01.2010 tarihli vekaletnamesi ile davalı ...’nin eşi olan dava dışı ...’yi vekil tayin ettiği, vekilin anılan vekaletnameyi kullanarak asıl dava konusu ... parseldeki 12 nolu bağımsız bölümdeki ¼ payı davalı ...’ye, birleştirilen dava konusu ... ada ... parseldeki 1 nolu bağımsız bölümdeki ¼ payı davalı ...’ye, birleştirilen dava konusu .... ada ... parseldeki 4 nolu bağımsız bölümdeki ¼ payı eşit olarak davalılar ... ile ...’ye satış suretiyle temlik ettiği, ... ile ...’nin ... ada ... parselde kayıtlı 4 nolu bağımsız bölümdeki paylarını, birleştirilen dava tarihinden (13.04.2012) önce 01.04.2011 tarihinde dava dışı ... ve ...’ye, ... ve ...’nin de 29.11.2011 tarihinde dava dışı ... Dış Ticaret Limited Şirketine devrettiği, anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 01.04.1974 tarih 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunun 706., Türk Borçlar Kanunun 237. (Borçlar Kanunun 213.) ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile mirasbırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Öte yandan, muvazaa iddiasına dayalı davalarda mirasbırakanın kastının açık bir şekilde saptanması gerekmektedir. Bu kapsamda HMK 190. madde ve TMK 6. madde gereğince herkes iddiasını ispatla mükelleftir.

Somut olaya gelince, mirasbırakanın özel hastanelerde birçok kez tedavi gördüğü, sağlık harcamalarının hastalığı boyunca yanında olan davalı kızı ... ile yurtdışında yaşayan davalı kızı ... tarafından karşılandığı, mirasbırakanın bu harcamalara karşılık taşınmazlardaki paylarını devrettiği, mirasbırakanın başka taşınmazlarının da bulunduğu; her

ne kadar taşınmazların akitteki bedeli ile gerçek değeri arasında fark bulunsa da anılan hususun tek başına muvazaanın kanıtı sayılamayacağı, kaldı ki, davacılar muris muvazaası iddiasında bulunmuşlar ise de iddiasını ispatla mükellef olan davacıların verilen kesin süreye rağmen tanık bildirmedikleri, iddialarını ispata yarar delil sunamadıkları anlaşılmaktadır.

Somut olgular yukarıdaki ilkeler ile birlikte değerlendirildiğinde, temlikin mal kaçırma amaçlı olmadığı, başka bir anlatımla muvazaalı olmayıp gerçek satış olduğu sonucuna ulaşılmaktadır.

Hâl böyle olunca davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı olduğu üzere karar verilmiş olması doğru değildir.

Asıl ve birleştirilen davanın davalılarının yerinde bulunan temyiz itirazlarının kabulü ile, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 17.04.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4844, Karar No: 2020/3072, Tarih: 22.06.2020

**11. Hukuk Dairesi         2019/4844 E.  ,  2020/3072 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Konya 1. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 30/11/2018 tarih ve 2015/729 E- 2018/715 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Konya Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi'nce verilen 11/09/2019 tarih ve 2019/371 E- 2019/689 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 2010 yılından beri okul öncesi eğitim alanında faaliyet gösteren bir kurumu olduğunu, dava dışı ... isimli şahsın müvekkili eğitim kurumunda 5 yaş grubu öğrencilerin sorumlusu olarak görev yaptığını, sözleşmesinin 31/05/2015 tarihinde sona erdiğini, müvekkili ile ...'nün sözleşmeleri devam ederken davalı şirket ile ...'nün 2015-2016 eğitim yılı için anlaştıklarını, davalı şirketin müvekkili ile sözleşmesi devam eden ...'yü reklam amacıyla ilan panolarında fotoğrafını yayınlayarak anaokulu öğretmeni olarak lanse ettiğini, davalı şirketin ... ile aralarında sözleşme olmasına rağmen reklam yaptığını, yapılan reklamın haksız rekabete ve müvekkilinin itibarının zedelenmesine sebep olduğunu, davalının ilanı üzerine öğrenci velilerinin öğretmenin okuldan ayrıldığını düşündüklerini belirterek 80.000,00 TL manevi tazminatın 04/03/2015 tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, tazminata ek olarak fiilin kınanmasına ve bu kararın basın yolu ile ilanına karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın görevsizlik nedeniyle reddinin gerektiğini, davacının sözleşmenin bitimini bekleyerek sözleşmenin tarafı olmayan müvekkilinden tazminat talep ettiğini belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın görevsizlik nedeniyle reddinin gerektiğini, davacının sözleşmenin bitimini bekleyerek sözleşmenin tarafı olmayan müvekkilinden tazminat talep ettiğini belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına göre, davalı şirketin 04/03/2015 tarihli reklam içeriğinde "Hayatı bu okulda seveceksin, Erken kayıt avantajlarını kaçırmayın" reklam yazısı ve yanında, ana okulu öğretmeni ... ismi ve fotoğrafının mevcut olduğunun tespit edildiği, öğretmen ... ile davacı şirket arasındaki iş akdinin sonlanması ile 2015/2016 eğitim yılından itibaren öğretmen ile davalı şirket arasında iş akdinin yapıldığı, davalı şirketçe dosya kapsamındaki ilan ve reklam faaliyetleri de bu kapsamda olup davalı şirketin faaliyetlerinin öğretmenin davacı şirketle iş akdinin bulunduğu döneme ilişkin menfaat sağlama, davacı ... kurumundaki öğrencilerin kaydını iptal ettirmelerine yönelik olmadığı, ilan panosunda "erken kayıt avantajlarını kaçırmayın" ibaresinin yer alması da öğretmenin davacı şirketle iş akdinin sona erdiği eğitim-öğretim dönemine ilişkin olarak reklam yapıldığını gösterir nitelikte olduğu, davalı şirketin eyleminin aldatıcı veya diğer bir şekilde dürüstlük kuralına aykırı olmadığı, TTK'nın 55. maddesinde sayılan haksız rekabet hallerine girmediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, karara karşı davacı vekili istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince, dosya üzerinden yapılan istinaf incelenmesinde; davalının dava dışı ... ile yaptığı sözleşmenin ...'nün davacıyla olan sözleşmesinin sona ermesinden sonra ki döneme ait olması reklamların yapıldığı tarihte davalı okulun henüz eğitim öğretim faaliyetine başlamamış olması, ilk derece mahkemesinin kararının gerekçesinde dayanılan delillerle, delillerin tartışılması sonucu maddi olay ve hukuki değerlendirmede usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına, incelemenin istinaf dilekçesinde belirtilen sebeplerle sınırlı olarak yapılıp kamu düzenine aykırılığın da tespit edilmemesine göre; ilk derece mahkemesinin kararının usul ve esas yönünden hukuka uygun olduğu anlaşılmakla, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, haksız rekabete dayalı tazminat istemine ilişkindir. Davacı vekili; 2014-2015 eğitim-öğretim dönemi için davacı şirkette çalışan anaokulu öğretmeni ...'nün gelecek dönem için aynı şehirde faaliyet gösteren davalı şirkete ait okullarda çalışmak için anlaştığını ve davalı şirketin de 2015 yılı Mayıs ayında erken kayıt avantajlarını tanıttığı panolarda anaokulu öğretmeni ...'nün ismini kullanarak yaptığı reklamın haksız rekabet oluşturduğu iddiasıyla manevi tazminat isteminde bulunmuş, mahkemece yukarıda özetlendiği gerekçeyle davanın reddine karar verilmiş, bölge adliye mahkemesince davacı vekilinin istinaf istemi esastan reddedilmiştir. Ancak, davalı şirketin 2015-2016 eğitim-öğretim dönemi için davacının dava dışı çalışanı ile anlaşması her ne kadar tek başına haksız rekabet teşkil etmese de, gelecek sezon için adı geçen öğretmenin davalı okullarında çalışacağını bildirerek erken kayıt dönemi için reklam yapmasının, davacı şirketin gelecek eğitim-öğretim dönemine ilişkin ticari faaliyetini etkileyen ve 6102 sayılı TTK 55.maddede yerini bulan dürüstlük kuralına aykırı reklam ve satış yöntemi olduğu değerlendirilmeksizin, yanılgılı değerlendirmeye dayalı olarak yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi isabetli olmamış olup, bölge adliye mahkemesinin istinaf başvurusunun esastan reddine kararının bu nedenle davacı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin kabulü ile İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULARAK KALDIRILMASINA, HMK'nın 373/1. maddesi uyarınca dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz edene iadesine, 22/06/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2857, Karar No: 2020/1700, Tarih: 04.02.2020

**7. Ceza Dairesi         2016/2857 E.  ,  2020/1700 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kaçakçılık, Resmi Belgede Sahtecilik

HÜKÜM : Sanık ... hakkında her iki suçtan beraatine, sanık ... hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan beraatine, kaçakçılık suçu hakkında hükümlülük, müsadere, iade

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

I) Sanık ... hakkındaki hükme yönelik katılan Gümrük İdaresi vekilinin temyiz istemine yönelik yapılan incelemede;

Yapılan duruşmaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, gösterilen gerekçeye ve takdire göre katılan Gümrük İdaresi vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

II) Sanık ... hakkındaki hükümlere yönelik katılan Gümrük İdaresi vekili ile sanık ... müdafiinin temyiz istemlerine yönelik yapılan incelemede ise;

1. Sanığın kaçakçılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarını işlediği iddiası ile açılan davanın yargılaması sonucunda, atılı kaçakçılık suçundan ötürü 5607 sayılı Kanunun 3/1. maddesi gereğince mahkumiyetine, resmi belgede sahtecilik suçundan ise beraatine karar verilmiş ise de;

Dosya kapsamına göre, Ambarlı Gümrük Müdürlüğü'nde sanık adına işlem gören 12.04.2010 tarihli serbest dolaşıma giriş beyannamesine konu eşya ile ilgili muayene heyetince yapılan fiziki tespitte; 66.200 adet beyan edildiği halde 3.000 adet duş hortumu, 10.280 adet beyan edildiği halde 160 adet musluk aksam parçası, 5.720 adet beyan edildiği halde 400 adet musluk contası cinsi eşyanın eksik, 44.000 adet beyan edildiği halde 4.500 adet duş kafası cinsi eşyanın fazla beyan edildiği, ayrıca beyan harici 150 kap 1.600 adet musluk cinsi eşyanın, 19.04.2006 tarihli ve 26144 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan 2006/8 sayılı ve 28.12.2007 tarihli ve 26740 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 2007/36 sayılı “İthalatta Gözetim Uygulamasına İlişkin Tebliğ” gereğince Çin menşeli 1.600 adet musluk cinsi bu eşyanın ithalatında “gözetim belgesi” ibrazı gerektiği, sanık tarafından

Gümrük İdaresine sunulan dilekçe ile siparişleri dışında fazla gelen eşyanın mahrecine iadesi talep edilmiş ise de, yine dilekçe kapsamına göre, bu istemin, beyana aykırı durumun Gümrük İdaresince tespitinden sonra yapıldığı, 4458 sayılı Gümrük Kanunu'nun 63. maddesi uyarınca "tescilin bağlayıcı olduğu ve beyan sahibine eşyanın muayene edileceğinin bildirilmesinden ya da beyandaki bilgilerin yanlış olduğunun idarece tespitinden sonra beyannamede düzeltme yapılamayacağı", tüm bu hususlar karşısında; sanığın eksik vergi ödemek amacıyla dava konusu eşyayı ithale teşebbüs ettiği, bu haliyle eylemin 5607 sayılı Kanunun 3/2. madde ve fıkrası kapsamında kaldığı anlaşılmakla, atılı suçların sübuta erdiği gözetilerek sanık ...’nin cezalandırılması yerine, delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

2. Sanığın adli sicil kaydında bulunan hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kasıtlı suçtan mahkumiyet sayılamayacağı dikkate alındığında, CMK’nun 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılması müessesesine objektif koşullar bakımından engel hali bulunmayan sanığın savunması sırasında, hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanmasını talep edip etmediğinin sorulmadığı ve müdafiinin kamu zararını ödemek istedikleri yönünde beyanda bulunduğu gibi Ambarlı Gümrük Müdürlüğü'nün 26/12/2013 tarihli yazısı ekinde eksik alınan vergilerin ödendiğine ilişkin alındı belgesi gönderildiği nazara alınarak; sanığa, dava konusu olup eksik bildirilen ve hiç bildirilmeyen eşyanın ithalinde öngörülen gümrük vergileri ve diğer eş etkili vergiler ile mali yükümlülükler toplamının, Gümrük İdaresince tespit ettirilip bu miktarın kamu zararı olduğu bildirilerek, makul süre verilmek suretiyle ödeme için imkan tanınması ve sonucuna göre, gerektiğinde CMK'nun 231/9. maddesi de gözetilerek bir karar verilmesi gerekirken, yazılı ve yetersiz gerekçe ile sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan Gümrük İdaresi vekili ile sanık ... müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 04.02.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15895, Karar No: 2018/8867, Tarih: 13.09.2018

**19. Ceza Dairesi         2016/15895 E.  ,  2018/8867 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Beraat, Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

I)Şikayetçi vekilinin temyiz talebinin incelenmesinde;

Şikayetçi vekilinin 23/06/2015 tarihinde tefhim olunan kararı, CMUK'nın 310/1. maddesinde öngörülen bir haftalık süreden sonra 29/07/2015 tarihinde temyiz etmesi nedeniyle temyiz isteminin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

II)Sanık ... müdafiinin temyiz talebinin incelenmesinde;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanığın üzerine atılı bulunan İİK'nın 331. maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen takibi şikayete bağlı olan seçimlik hareketli bu suçun; "Haciz yolu ile takip talebinden sonra veya bu talepten önceki iki yıl içinde borçlu; alacaklısını zarara sokmak maksadıyla,

"1-)Mallarını veya bunlardan bir kısmını mülkünden çıkararak,

2-)Telef ederek

3-)Kıymetten düşürerek,

4-)Hakiki surette yahut gizleyerek muvazaa yoluyla başkasının uhdesine geçirerek,

5-)Asıl olmayan borçlar ikrar ederek;

Mevcudunu suni surette eksiltirse” şeklinde sıralanan seçimlik hareketlerden herhangi birisinin işlenmesiyle, diğer koşulların da (alacaklının, borçlu aleyhine aciz belgesi aldığını veya alacağını alamadığını ispat ettiği takdirde) gerçekleşmesi halinde oluşacağının yerleşik uygulamalarda benimsenmiş olması karşısında, somut olayımızda; borçlunun sahip olduğu taşınmazı alacaklıyı zarara sokmak kastıyla diğer sanığa devrettiğinin ileri sürülmesi nedeniyle, devrin alacaklıyı zarara sokmak kastıyla yapılıp yapılmadığının tespiti için, satış tarihi itibariyle taşınmazın gerçek değerinin ne olduğu ve taşınmazın gerçek değeri ile satış değeri arasında fahiş fark bulunup bulunmadığı tespit edilip, sanıklar arasında akrabalık veya arkadaş ve yakınlık ilişkisi olup olmadığı, satıştan elde edilen meblağın borç ödemede kullanılıp kullanılmadığı araştırılıp sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayini gerekirken eksik kovuşturma ile yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre;