muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/8331, Karar No: 2023/7913, Tarih: 28.11.2023

Cinsel ilişkiye girdiği SSÇ ler ..., ... , ... , ..., ... ve ...'in isimlerini ve ilişkinin yaşandığı yerleri ayrıntısıyla dile getiren mağdure bu ilişkilerin yaşanması öncesi ve sonrasında tamamıyla facebookta yazışma yaptıklarını dile getirmesi üzerine facebook çıktıları incelendiğinde ssç lerin mağdure ile cinsel içerikli birden çok kez konuşma yaptıkları ve ssç lerin birbirlerini tanıyan irtibatlı olan arkadaş oldukları facebook çıktılarından anlaşılmıştır.

Mağdurenin yapılan hazırlık soruşturması sırasında XXX (süper dişilik ) adı verilen 47 kromozom olarak ... bir yapıda olup bu nedenle cinselliğe karşı aşırı ilgisinin ve zafının olduğu , bu nedenle bu durumdan yararlanan SSÇ ler ..., ... , ... , ..., ... ve ...'in mağdure ile ağırlıklı olarak incilipınar parkının tuvaletinde olmak üzere ilişkiye girdikleri, ilişkiye girdiklerini kabul edecek şekilde facebookta mağdure ile yazıştıklarını ayrıntılı olarak görüldüğü , mağdurenin sosyal hizmet uzmanı ve avukat eşliğinde alınan ifadesi sonrasında gözaltına alınan SSÇ ler ..., ... , ... , ..., ... ve ...'i çelişkiye yer vermeden mağdurenin teşhis ettiği, her ne kadar SSÇ ler ..., ... , ... , ..., ... ve ...'in i ve müdafileri tarafından suçlamalar kabul edilmemiş ise de mağdurenin çelişkiye yer vermeyen anlatımları yapılan teşhis, birbirlerini tanıyan arkadaş grubundan olması, SSÇ ler ..., ... , ... , ..., ... ve ... ile mağdure arasında facebook hesabından cinsel ilişkiye girdiklerini kabul edecek şekilde yazışmaların olduğu görülmekle mağdureye yönelik TCK madde 103/2 anlamında organ sokma şeklinde nitelikli olarak cinsel istismar eylemlerini gerçekleştirdikleri sabit kabul edilmiştir. Ancak suça sürüklenen çocuklar ... ve ... haklarında açısından, ssçlerin savunmaları, facebook yazışmaları, mağdur beyanları ile olayın intikal şekli ve zamanı, savunma ve tüm dosya içeriği nazara alındığında suça sürüklenen çocukların değişik tarihlerde mağdureye yönelik istismar eylemlerini organ sokmak suretiyle gerçekleştirdiklerine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmayıp, mevcut haliyle mağdureyi öpme ve cinsel organını sürtme şeklinde sübuta eren eylemlerinin suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehlerine olan 5237 sayılı TCK’nın 103/1, 31/3. maddelerinde düzenlenen çocuğun cinsel istismarı suçunu oluşturduğu kabul edilerek hüküm kurulmuştur.

Yapılan yargılama sonucunda suç tarihi itibariyle 6545 sayılı yasal düzenleme öncesinde yürürlükte bulunan 5237 sayılı TCK .nın ilgili hükümlerinin SSÇ ler lehine olduğu kanaatine varılarak SSÇ ler ..., ... , ... , ..., ... ve ...'in suç tarihi itibariyle 11 yaşını bitirmiş 12 yaşından gün alan mağdurenin süper dişilik adı verilen kromozom yapısından kaynaklı cinselliğe karşı aşırı ilgi ve zafından yararlanıp istifade etmek suretiyle çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçunu işledikleri sabit olmakla eylemlerine uyan suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehlerine olan 5237 sayılı TCK'nın 103/2. maddesi gereği suçun işleniş biçimi, suç konusunun önem ve değeri, SSÇ'lerin kast durumu, SSÇ'lerin amacı ve saikleri, gerçekleşen eylem sonrası mağdurenin elde edilen raporları göz önüne alınarak takdiren alt hadden uzaklaşılmakla takdiren ve teşdiden aşağıdaki şekilde hapis cezası ile cezalandırılmalarına, SSÇ lerden ... 'ın bu suçu suç işleme kararındaki birlik ile mağdureye karşı birden çok kez gerçekleştirdiği sabit olduğundan SSÇ ye verilen hapis cezasının TCK nın 43/1 maddesi gereği eylem sayısı ve TCK nın 61/4 maddesi dikkate alınarak temel ceza üzerinden hesaplanmak suretiyle SSÇ ye verilen hapis cezasının 2/4 oranında artırılmasına karar verilmiştir.

Suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında ise suç tarihi itibariyle 11 yaşında olan katılan ...'e yönelik 'çocuğun nitelikli cinsel istismarı' suçundan cezalandırılması talebiyle açılan kamu davasında; SSÇ'lerin sabit görülen eyleminin suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehlerine olan 5237 sayılı TCK'nın 103/1 maddesinde düzenlenen 'çocuğun basit cinsel istismarı' suçunu oluşturduğu, bu suçun sübuta erdiği anlaşılmakla suçun işleniş biçimi, suç konusunun önem ve değeri, SSÇ'nin kast durumu, SSÇ'nin amacı ve saiki, gerçekleşen eylem sonrası katılanın ruh sağlığının bozulduğuna yönelik raporları da göz önüne alınarak alt hadden uzaklaşılarak SSÇ'lerin takdiren ve teşdiden cezalandırılmalarına karar verilmiştir.

SSÇ'lerden ... dışında bulunan SSÇ lerin bu suçu işlediği tarih itibariyle 15 yaşını doldurmuş, 18 yaşını doldurmamış olduğu dönem içerisinde gerçekleştirmiş olmasından dolayı SSÇ'lere verilen hapis cezasının TCK'nın 31/3.maddesi gereği takdiren 1/3 oranında, SSÇ ...'ın ise 12 yaşını doldurmuş 15 yaşını doldurmamış olması nedeniyle TCK nın 31/2 maddesi gereği takdiren cezasının 1/2 oranında indirilmesine, suçun işleniş şekli, suç konusunun önem ve değeri, mağdurenin yaşı, verilen zarar, yargılama süresince ssçlerin tutum ve davranışları, cezanın failin geleceği üzerinde olası etkileri göz önünde bulundurularak ssçler lehine takdiri indirim koşulları oluşmadığından TCK'nın 62.maddesinin uygulanmasına yer olmadığına kara verilmiştir.

Tüm suça sürüklenen çocuklar haklarında kurulan hükümler yönünden yapılan değerlendirmede ise, oluş ile dosya kapsımına göre suça sürüklenen çocukların değişik tarihlerde on beş yaşından küçük mağdureye cebir veya tehdit kullanmaksızın istismarda bulunma şeklinde sübuta eren eylemlerinde, mağdurenin direncinin birden fazla kişi tarafından kırılarak üzerinde hakimiyet sağlanması durumunun gerçekleşmediği ve İstanbul Adli Tıp Kurumu Genel Kurulunca düzenlenen raporda suça sürüklenen çocukların farklı zamanlardaki eylemlerinden dolayı mağdurenin ruh sağlığının bozulduğunun ve mevcut bozulmada her bir suça sürüklenen çocuğun eyleminin katkısı bulunmakla birlikte, bunlar arasında tıbben ayrım yapılamayacağının bildirilmesi karşısında, suça sürüklenen çocukların değişik tarihlerde on bir yaşında olan katılan ...'a yönelik eylemlerini cebir veya tehdit kullanarak yada birden fazla kişi tarafından katılan ...'ın direncini kırarak gerçekleştirdikleri tespit edilmediğinden, SSÇ'ler hakkında 5237 sayılı TCK'nın 103/3-a maddesinin uygulanmasına yer olmadığına ve yine farklı zamanlardaki eylemlerinden dolayı katılan ...'ın ruh sağlığının bozulduğunun ve mevcut bozulmada her bir suça sürüklenen çocuğun eyleminin katkısı bulunmakla birlikte bunlar arasında hangi eylemin ruh sağlığını bozduğuna yönelik tıbben ayrım yapılamayacağının bildirilmesi karşısında, şüpheden sanık yararlanır ilkesi de gözetilerek SSÇ'ler hakkında 5237 sayılı TCK'nın 103/6 maddesinin uygulanmasına yer olmadığına, karar verilmesi gerektiği hüküm ve vicdani kanaatine varılmıştır." şeklindeki gerekçeyle karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Suça Sürüklenen Çocuklar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ... Hakkında Kurulan Hükümler Yönünden

1. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin suça sürüklenen çocuklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemlere uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından hükümler de hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Mahkemece 5237 sayılı Kanun'un Cezanın belirlenmesi başlıklı 61 inci maddesinin birinci fıkrasında belirtilen kriterler ile aynı Kanun'un 3 üncü maddesinin birinci fıkrasında ifade edilen cezada orantılılık ilkesi göz önünde bulundurulmak suretiyle kurulan hükümlerde, suçun işleniş biçimi, suçun konusunun önem ve değeri, suça sürüklenen çocukların kast durumu, amaçları ve saikleri, gerçekleşen eylemler sonrası mağdurenin ruh sağlının bozulduğuna yönelik raporlar göz önüne alınarak alt sınırdan uzaklaşılarak cezalar tayin edildiği anlaşıldığından hükümlerde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

3. Suça sürüklenen çocuklar hakkında kurulan hükümlerde 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin birinci fıkrası kapsamında takdiri indirim nedeni uygulanmasına karar verilip verilmeyeceğinin değerlendirildiği ve yerinde, yeterli ve kanunî gerekçeye istinaden takdiri indirim nedeni uygulanmamasına karar verildiği anlaşılmakla, hükümlerde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

4. 5271 sayılı Kanun'un 237 ve devamı maddelerindeki katılma hakkına ilişkin suçtan zarar görme şartı katılan Bakanlık için söz konusu olmadığı ve vekili lehine koşulları sağlanmadığından vekalet ücretine hükmedilmemesinde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

B. Suça Sürüklenen Çocuk ... Hakkında Kurulan Hüküm Yönünden

1. Suça sürüklenen çocuğun yargılama konusu eylemi için, 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin ikinci fıkrası uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre aynı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (d) bendi, 66 ncı maddesinin ikinci fıkrası ve 67 nci maddesinin dördüncü fıkrasında belirtilen 11 yıl 3 aylık olağanüstü dava zamanaşımına tabi olduğu ve suç tarihi olarak mağdurenin beyanları göz önüne alınarak en aleyhe 14.11.2011 günü belirlendiğinde dahi bu suç tarihi ile hüküm arasında zamanaşımı süresinin geçtiğinin gözetilmemesi hukuka aykırı bulunmuştur.

2. Yukarıdaki gerekçeyle Tebliğnamedeki onama isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

V. KARAR

A. Suça Sürüklenen Çocuklar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ... Hakkında Kurulan Hükümler Yönünden

Gerekçenin (A) bölümünde açıklanan nedenlerle Denizli 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 03.02.2023 tarihli ve 2022/300 Esas, 2023/74 Karar sayılı kararında suça sürüklenen çocuklar müdafileri, suça sürüklenen çocuklar ..., ..., ... ..., katılan mağdure vekili ve katılan Bakanlık vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğindensuça sürüklenen çocuklar müdafileri, suça sürüklenen çocuklar ..., ..., ... ..., katılan mağdure vekili ve katılan Bakanlık vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

B. Suça Sürüklenen Çocuk ... Hakkında Kurulan Hüküm Yönünden

Gerekçenin (B) bölümünde açıklanan nedenle Denizli 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 03.02.2023 tarihli ve 2022/300 Esas, 2023/74 Karar sayılı kararına yönelik suça sürüklenen çocuk ... müdafii, katılan mağdure vekili ve katılan Bakanlık vekilinin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak suça sürüklenen çocuk ... hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

28.11.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2126, Karar No: 2017/371, Tarih: 01.03.2017

**Hukuk Genel Kurulu         2014/2126 E.  ,  2017/371 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasındaki “işçilik alacakları” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda Bakırköy 8. İş Mahkemesince davanın kısmen kabulüne dair verilen 16.01.2013 gün ve 2010/768 E., 2013/19 K. sayılı kararının temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine Yargıtay 22. Hukuk Dairesinin 27.02.2014 gün ve 2013/5180 E., 2014/4057 K. sayılı kararı ile:

"...Davacı hakları ödenmediğinden iş sözleşmesini feshettiğini ileri sürerek kıdem tazminatı, izin, ücret, sefer primi ve genel tatil ücreti alacaklarının davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı davacının kendi ayrıldığını iddia ederek kıdem ve ihbar tazminatını hak kazanamadığını, diğer isteklerinin ise yerinde olmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece ücret ve sefer primi atiye terk edildiğinden bu konu karar verilmesine yer olmadığında diğer isteklerin ise bilirkişi raporundaki hesaplamalara göre kabulüne karar verilmiştir

Karar davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasında imzalanan 15.08.2008 tarihli iş sözleşmesinin 3. maddesinde fazla çalışma, resmi ve dini bayram ve hafta sonu çalışmalarının ücrete dahil olduğu, ücretin ise gidilecek ülkeye göre 400-700 Euro olduğu belirtilmiştir. Davacı iş sözleşmesini hakları ödenmediğinden feshettiğini ileri sürmüş ancak yargılama devam ederken ücret ve sefer primine ilişkin taleplerini atiye bıraktığını da belirtmiştir. Bu durumda geriye sadece ulusal bayram ve genel tatil ücretini hakkı kalmış olup bu alacak isteği konusuda sözleşme hükmüne göre ücrete dahil olduğundan ve belirlene ücret miktarına göre sözleşme hükmünün geçerli olmasına göre işçinin haklı bir fesih sebebi de kalmadığından ulusal bayram ve genel tatil ücreti ile kıdem tazminatı isteğinin reddine karar verilmesi gerekir..."

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava işçilik alacaklarının tahsili istemine ilişkindir.

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava işçilik alacaklarının tahsili istemine ilişkindir.

Davacı vekili müvekkilinin davalı şirket bünyesinde uluslararası tır şoförü olarak çalıştığını, ücretinin asgari ücret ve sefer primi şeklinde belirlendiğini, ne var ki çalışma dönemi boyunca tahakkuk eden asgari ücretin ödenmediği gibi sefer primi alacaklarından da değişik ad ve nam altında kesintiler yapıldığını, genel tatil günlerinde de aralıksız çalıştırıldığı halde karşılığı ücretleri ödenmediğinden iş sözleşmesini haklı nedenlerle feshettiğini ileri sürerek kıdem tazminatı, ücret, sefer primi, yıllık izin ve genel tatil ücreti alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı işveren vekili davacının davalı şirket bünyesinde iki dönem halinde çalıştığını birinci dönem çalışmasının istifa ile sona erdiği ve davacının müvekkil şirketi ibra ettiğini bu nedenle bu döneme ilişkin taleplerinin yerinde olmadığını, taraflar arasında imzalanan iş sözleşmesinin 3. maddesinde ücretin gidilen ülkelere göre değişken olmak üzere sefer başına harcırah olarak belirlendiğini, fazla çalışma, hafta sonu ve bayram ücreti adı altında herhangi bir ücret ödenmeyeceğinin kararlaştırıldığını ayrıca aynı sözleşmede sigorta bildiriminin de asgari ücret üzerinden yapılacağı ve asgari ücretin de ödenecek harcıraha dahil olduğunun belirlendiğini, davacının hizmet süresi boyunca iş sözleşmesinin uygulanmasına dair herhangi bir itirazı olmadığı gibi sefer priminden kesinti yapıldığı şeklindeki iddiasının da gerçek dışı olduğunu dolayısıyla ikinci dönem çalışmasının sona ermesinde haklı fesih koşullarının gerçekleşmediğini, davacının şirket nezdinde herhangi bir hak ve alacağının bulunmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece davacının ilk dönem çalışması istifa ile sona erdiğinden ilk dönem çalışmasının ikinci dönem çalışması ile birlikte değerlendirilemeyeceği, ikinci dönem çalışmasına ilişkin olarak da davacının sefer priminden kesinti yapıldığı iddiasını kanıtlayamadığı gibi iş sözleşmesine göre sefer primi ile çalıştığı anlaşılan davacının asgari ücretlerin ödenmediğine dair iddiasını da ispat edemediği, dosyada yer alan yurtdışı giriş çıkış kayıtlarından ve dinlenen tanık beyanlarından davacının ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığı ancak bu çalışmalarının karşılığının davalı işveren tarafından ödenmediği, bu durum karşısında davacının iş sözleşmesini 4857 sayılı Kanunun 24/II-e maddesi gereğince haklı nedenle feshettiği gerekçesiyle ve cevap dilekçesinde ileri sürülen mahsup savunması da dikkate alınarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davalı vekilinin temyizi üzerine hüküm Özel Dairece yukarıda başlık bölümünde açıklanan gerekçelerle bozulmuştur.

Yerel Mahkemece işçilerin ulusal bayram ve genel tatil günü çalışmalarının ve bugünlere ait ücretlerinin ne şekilde ödeneceğinin 4857 sayılı İş Kanununda düzenlendiği, “toplu iş sözleşmesi veya iş sözleşmelerine” hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatillerde işçilere tanınan haklara aykırı hükümler konulamayacağı, iş sözleşmelerinde fazla çalışma ücretinin dahi aylık ücrete dahil olduğu yönündeki hükümlere yerleşik Yargıtay içtihatları gereğince sınırlı olarak değer verildiği, taraflar arasında imzalanan iş sözleşmesinin 3. maddesinde davacının ücretine fazla çalışma, resmi ve dini bayramlar ile hafta sonu çalışmalarının dahil olduğuna dair hüküm konulmuş ise de davacının her ay değişken ücret ile çalıştığı, alınan ücretin ne kadarının fazla çalışma, hafta tatili ücreti yahut genel tatil ücreti olduğunun dahi belli olmadığı, İş Kanunu kapsamında işçilerin ulusal bayram, genel tatil günleri ücretlerinden yoksun kalmamaları ya da toplumsal ve örfi görevlerini yerine getirebilmeleri, eğlenmeleri için yapılan düzenlemeleri ortadan kaldırıcı, soyut, yasanın emredici hükümlerine ve Anayasaya aykırı çalışan aleyhine sözleşmeye konulan hükmün geçerli olmadığı gerekçesiyle direnme kararı verilmiş, direnme kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Direnme yoluyla Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık, iş sözleşmesine ulusal bayram ve genel tatil ücretlerinin aylık ücrete dahil olduğu şeklinde konulan hükmün geçerli olup olmadığı buradan varılacak sonuca göre de davacı işçinin ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacağı ile iş sözleşmesinin ücretlerin ödenmemesi nedeniyle haklı olarak feshedildiği bildirdiğinden kıdem tazminatına hak kazanıp kazanamayacağı noktalarında toplanmaktadır.

Uyuşmazlığın çözümü için ilk olarak iş sözleşmesine ulusal bayram ve genel tatil ücretlerinin aylık ücrete dahil olduğuna yönelik konulan hükmün geçerliliği üzerinde durulacak olup, bu kapsamda Anayasa, 4857 sayılı İş Kanunu ile 2429 sayılı Ulusal Bayram ve Genel Tatiller Hakkında Kanunun ilgili hükümleri incelenecektir.

Anayasa’nın “Çalışma Şartları ve Dinlenme Hakkı” başlıklı 50. maddesinde;

“Kimse, yaşına, cinsiyetine ve gücüne uymayan işlerde çalıştırılamaz.

Küçükler ve kadınlar ile bedenî ve ruhî yetersizliği olanlar çalışma şartları bakımından özel olarak korunurlar.

Dinlenmek, çalışanların hakkıdır.

Ücretli hafta ve bayram tatili ile ücretli yıllık izin hakları ve şartları kanunla düzenlenir.” düzenlemesine yer verilmiştir.

Ulusal bayram ve genel tatil günlerinin hangi günleri kapsadığı ise 2429 sayılı Ulusal Bayram ve Genel Tatiller Hakkındaki Kanunun 1. ve 2. maddelerinde açıklanmış olup;

Küçükler ve kadınlar ile bedenî ve ruhî yetersizliği olanlar çalışma şartları bakımından özel olarak korunurlar.

Dinlenmek, çalışanların hakkıdır.

Ücretli hafta ve bayram tatili ile ücretli yıllık izin hakları ve şartları kanunla düzenlenir.” düzenlemesine yer verilmiştir.

Ulusal bayram ve genel tatil günlerinin hangi günleri kapsadığı ise 2429 sayılı Ulusal Bayram ve Genel Tatiller Hakkındaki Kanunun 1. ve 2. maddelerinde açıklanmış olup;

2429 sayılı Kanunun 1. maddesi, “1923 yılında Cumhuriyetin ilan edildiği 29 Ekim günü Ulusal Bayramdır. Türkiye'nin içinde ve dışında Devlet adına yalnız bugün tören yapılır. Bayram 28 Ekim günü saat 13.00'ten itibaren başlar ve 29 Ekim günü devam eder.”

2429 sayılı Kanunun 2. maddesi, “ Aşağıda sayılan resmi ve dini bayram günleri ile yılbaşı günü, 1 Mayıs günü ve 15 Temmuz günü genel tatil günleridir.

A) Resmi bayram günleri şunlardır:

1. (Değişik: 20/04/1983 - 2818/1 md.) 23 Nisan günü Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramıdır.

2. 19 Mayıs günü Atatürk'ü Anma ve Gençlik ve Spor Bayramı günüdür.

3. 30 Ağustos günü Zafer Bayramıdır.

B) Dini bayramlar şunlardır:

1. Ramazan Bayramı; Arefe günü saat 13.00'ten itibaren 3,5 gündür.

2. Kurban Bayramı; Arefe günü saat 13.00'ten itibaren 4,5 gündür.

C) (Değişik: 25/10/2016-6752/2 md.) 1 Ocak günü yılbaşı tatili, 1 Mayıs günü Emek ve Dayanışma Günü ve 15 Temmuz günü Demokrasi ve Milli Birlik Günü tatilidir.

D) (Değişik: 20/04/1983 - 2818/1 md.) Ulusal, resmi ve dini bayram günleri ile yılbaşı günü, 1 Mayıs günü ve 15 Temmuz günü resmi daire ve kuruluşlar tatil edilir.

Bu Kanunda belirtilen Ulusal Bayram ve genel tatil günleri; Cuma günü akşamı sona erdiğinde müteakip Cumartesi gününün tamamı tatil yapılır.

Mahiyetleri itibariyle sürekli görev yapması gereken kuruluşların özel kanunlarındaki hükümler saklıdır.

29 Ekim günü özel işyerlerinin kapanması zorunludur.” düzenlemelerine yer verilmiştir.

Diğer taraftan 4857 sayılı İş Kanununun “ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalışma” başlığını taşıyan 44. maddesi;

“Ulusal bayram ve genel tatil günlerinde işyerlerinde çalışılıp çalışılmayacağı toplu iş sözleşmesi veya iş sözleşmeleri ile kararlaştırılır. Sözleşmelerde hüküm bulunmaması halinde söz konusu günlerde çalışılması için işçinin onayı gereklidir.

Bu günlere ait ücretler 47 nci maddeye göre ödenir.”

4857 sayılı İş Kanununun “saklı haklar” başlığını taşıyan 45. maddesi;

“Toplu iş sözleşmesi veya iş sözleşmelerine hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatillerde işçilere tanınan haklara, ücretli izinlere ve yüzde usulü ile çalışan işçilerin bu Kanunla tanınan haklarına aykırı hükümler konulamaz.

Bu hususlarda işçilere daha elverişli hak ve menfaatler sağlayan kanun, toplu iş sözleşmesi, iş sözleşmesi veya gelenekten doğan kazanılmış haklar saklıdır.”

4857 sayılı İş Kanununun “genel tatil ücreti” başlığını taşıyan 47. maddesi ise;