muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/11397, Karar No: 2009/2890, Tarih: 23.03.2009

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2008/11397 E.  ,  2009/2890 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-2942 sayılı Yasanın 4650 sayılı Yasayla değişik 15. maddesinin son fıkrası uyarınca bilirkişilerce yapılan değer tespitinde, idarece belgelerin mahkemeye verildiği gün (dava tarihi) esas tutulur. Buna göre tarım arazisi olan dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihindeki (2007 yılı) mevki ve şartlarına (kuru ya da sulu arazi niteliğine) göre ve olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelirinin tespitinde, münavebeye alınacak ürünlerin 2007 yılına ait dekar başına ortalama verimi ve üretim giderleri ile kg. başına toptan satış fiyatlarının esas alınması gerekir. Kural böyle iken bilirkişilerce münavebeye alınan ürünlerin İlçe Tarım Müdürlüğünce gönderilen 2006 yılına ilişkin dekar başına ortalama verimi ve üretim giderleri ile kg. başına ortalama satış fiyatları 2007 yılına endekslenerek bedel tespiti doğru görülmemiştir.

Mahkemece bu durumda 2007 yılı verilerinin belirlenmiş olduğu gözetilerek İlçe Tarım Müdürlüğünden 2007 yılına ilişkin dekar başına ortalama verimi ve üretim giderleri ile kg. başına toptan satış fiyatlarını gösterir biçimde veri cetvelleri getirtilerek bilirkişi kurulundan ek rapor alınmalı ve oluşacak sonuca göre karar verilmelidir.

2-Davanın niteliği gereği davalı yararına da maktu tarifeler üzerinden avukatlık ücreti verilmesi gerektiğinin dikkate alınmaması,

3-Tespit ve tescile ilişkin davanın bu niteliğine göre karar harcının maktu olarak alınması gerekirken nisbi harca hükmedilmiş olması ve yargılama giderlerinin davacı üzerinde bırakılması gerekirken davalının sorumlu tutulması,

Doğru görülmemiştir.

../..

-2-

2008/11397-2009/2890

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 23.03.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/721, Karar No: 2021/4289, Tarih: 08.04.2021

**12. Hukuk Dairesi         2021/721 E.  ,  2021/4289 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı tarafından bonoya dayalı olarak kambiyo senetlerine mahsus haciz yolu ile başlatılan takipte, borçlunun icra mahkemesine başvurusunda; dayanak bononun bedel kısmında tahrifat yapıldığını ileri sürerek takibin iptalini talep ettiği, mahkemece borca itirazın kısmen kabulü ile borçlu yönünden 4.000,00 TL ve fer'ilerini aşan kısım yönünden iptaline, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verildiği, söz konusu karara karşı alacaklının istinaf başvurusu üzerine Bölge Adliye Mahkemesince, alacaklının istinaf başvurusunun kabulü ile ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak şikayetin reddi yönünde hüküm kurulduğu görülmektedir.

Mahkemece alınan 19/12/2018 havale tarihli bilirkişi raporunda; tanzime esas el yazılarının iki farklı kalemle yazıldıkları, yazıyla belirtilen kısımda "YüzDört" ibaresinin bitişik yazılmasına karşılık "Bin" ibaresinin ayrık olması ile rakamla yazılan "10 4.000" ibaresinde 4 ve 0 rakamlarının işlek ve seri şekilde yazılmalarına rağmen "10" rakamının üzerinden mükerrer üst üste gidilmek suret ile oluşturuldukları meblağın kesin bulgular tespit edilemese de tahrifen yükseltildiğinin değerlendirildiği, kesin bir tespitin ise ancak yazı yaşının tespiti ile mümkün olabileceği, buna ilişkin ise herhangi bir yöntem olmadığı görüşü bildirilmiş olduğu alacaklının itirazı üzerine ATK'dan alınan bilirkişi raporunda ise; senet bedelinin rakam ile yazılı bölümde sol başta bulunan "10" rakamlarının ve yazı ile olan "yüz" ibaresinin kendilerinden sonra gelen ibarelerden konum, ebat, satır hizası ve kalem baskı derecesi bakımından farklılık gösterdiği, birlikte ve sırası dahilinde yazılmamış oldukları, ayrıca "1" ve "4" rakamları üzerinden mükerrer gidilmiş olduğunun tespit edildiği görülmüştür.

Mahkemece aldırılan ve birbirini teyit eden raporlara göre senedin miktar hanesi 4.000 TL iken 1 ve 0 rakamı eklenmek suretiyle 104.000 TL yapıldığı, yazılı kısımda da aynı ekleme yapıldığı, bu eklemenin keşideci tarafından paraf edilmediği anlaşılmıştır.

O halde ilk derece mahkemesince verilen borca itirazın kısmen kabulü ile borçlu yönünden 4.000,00 TL ve fer'ilerini aşan kısım yönünden iptaline, fazlaya ilişkin talebin reddine dair kararı doğru olduğundan Bölge Adliye Mahkemesince, alacaklının istinaf yoluna başvurusunun HMK’nun 353/1-b-1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmesi gerekirken şikayetin reddi yönünde hüküm tesisi isabetsiz olup bozmayı gerektirmiştir.

O halde ilk derece mahkemesince verilen borca itirazın kısmen kabulü ile borçlu yönünden 4.000,00 TL ve fer'ilerini aşan kısım yönünden iptaline, fazlaya ilişkin talebin reddine dair kararı doğru olduğundan Bölge Adliye Mahkemesince, alacaklının istinaf yoluna başvurusunun HMK’nun 353/1-b-1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmesi gerekirken şikayetin reddi yönünde hüküm tesisi isabetsiz olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ : Borçlunun temyiz isteminin kabulü ile Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesinin 01.10.2020 tarih ve 2020/1367 E.-2020/751 K. sayılı kararının yukarıda yazılı nedenlerle 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nun 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nun 373/2. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcını istek halinde iadesine, dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 08.04.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/10244, Karar No: 2010/5856, Tarih: 12.05.2010

**4. Hukuk Dairesi         2009/10244 E.  ,  2010/5856 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... (... ve İ...'e velayeten) vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 18/03/2008 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 12/05/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, trafik kazsı nedeniyle desteğin ölümünden dolayı uğranılan maddi ve manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece davalının kusuru bulunmadığı gerekçesiyle, istem reddedilmiş; karar, davacı tarafından temyiz olunmuştur.

Dava konusu olay nedeniyle Çarşamba 1. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 2007/355 Esas sayılı dava dosyasında davalı hakkında açılan davada verilen görevsizlik kararı üzerine davalının, Ağır Ceza Mahkemesi'nde sanık olarak yargılandığı, ceza davasının henüz sonuçlanmadığı anlaşılmaktadır.

Borçlar Yasası'nın 53. maddesi gereğince ceza mahkemesinin beraat kararı, hukuk yargıcı yönünden bağlayıcı değilse de ceza mahkemesince belirlenecek maddi olgular hukuk yargıcı yönünden de bağlayıcıdır. Dava konusu olayın özelliği nedeniyle ceza mahkemesindeki davanın sonucu beklenmeli ve ondan sonra tüm kanıtlar birlikte değerlendirilerek varılacak sonuca uygun bir karar verilmelidir.

Yerel mahkemece açıklanan yönler gözetilmeyerek, yerinde olmayan gerekçeyle, yazılı biçimde karar verilmiş olması, usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenle BOZULMASINA; bozma nedenine göre öteki temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 12/05/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12019, Karar No: 2013/9219, Tarih: 04.06.2013

**1. Hukuk Dairesi         2012/12019 E.  ,  2013/9219 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA 24. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 23/03/2012

Yanlar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın, reddine ilişkin olarak verilen karar davacılar vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 4.6.2013 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz edenler vekili Avukat M..K...ile temyiz edilenler vekili Avukat B..C..geldiler duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi ..tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü: Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davacıların iddialarını kanıtlayamadıkları gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden ve toplanan delillerden; miras bırakan 1923 doğumlu M.. T..ın 22.8.2007 tarihinde öldüğü; mirasçıları olarak davalı kızkardeşi F.. ile kendisinden önce 1996 tarihinde ölen kardeşi S..'den olma davacı yeğenleri H.. ve C..ın kaldığı, miras bırakanın, 8050 ada 7 parsel sayılı taşınmazdaki 1/2 payını 27.12.1994 tarihinde, 16 parsel sayılı taşınmazdaki 14 nolu bağımsız bölümdeki 1/2 payını 10.5.1996 tarihinde, 16 parsel sayılı taşınmazdaki 3 nolu bağımsız bölümün tamamını, 1 nolu bağımsız bölümdeki 1/2 payını 16.8.2000 tarihindi davalı kızkardeşine satış suretiyle temlik ettiği; davacıların, ortak miras bırakan M..T.'ın, mirasçıdan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olarak çekişme konusu 8050 ada 7 parsel sayılı taşınmazdaki 1/2 payını ve 16 parsel sayılı taşınmazdaki 1-3-14 nolu bağımsız bölümlerdeki payını davalı kızkardeşine satış yoluyla temlik ettiğini ileri sürerek eldeki davayı açtıkları; davalı vasisinin, muvazaalı işlem yapılmadığını belirterek, davanın reddini savunduğu anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türü dür. Söz konusu Muvazaada miras bırakan gerçek-ten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l.4.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun 706., Borçlar Kanunu'nun 213. ve Tapu Kanunu'nun 26.maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince; bekar ve çocuksuz olarak ölen miras bırakanın, öncesinde aynı binada kız kardeşi olan davalı ile ayrı ayrı dairelerde oturduğu, daha sonra tek başına yaşayamadığı için oturduğu daireyi kapatarak davalının yanına taşınarak ölünceye kadar birlikte oturduğu; murisin taşınmaz satmaya ihtiyacının olmadığı, bakımının ücretli bakıcılar tarafından sağlandığı, özellikle bakıcılığını yapan davacı tanığı A..'nin, miras bırakanın, taşınmazlarını davalı kızkardeşi F.ya bedelsiz olarak sattığını, satışın dava olursa bozulabileceğini, davacıların babası olan erkek kardeşi S..nin bir dükkan satması nedeniyle ona kızdığı için işlem yaptığını anlattığını ifade ettiği, davalının maddi durumunun iyi olduğu belirlenmiş ise de, çekişmeli taşınmazların satış bedelinin ödendiğine dair herhangi bir kanıt ibraz edilmediği, miras bırakanın temlikten sonrada taşınmazları tasarrufunda bulundurduğu, çekişmeli taşınmazların akitte gösterilen değeri ile gerçek değeri arasında aşırı oranda fark olduğu görülmektedir.

Tüm bu olgular, yukarıda belirtilen ilkelerle birlikte değerlendirildiğinde, miras bırakanın, çekişmeli taşınmazlardaki hak ve hisselerini, mirasçıdan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olarak davalı kız kardeşi F..ya temlik ettiği sonucuna varılmaktadır.

Hal böyle olunca, davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Tüm bu olgular, yukarıda belirtilen ilkelerle birlikte değerlendirildiğinde, miras bırakanın, çekişmeli taşınmazlardaki hak ve hisselerini, mirasçıdan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olarak davalı kız kardeşi F..ya temlik ettiği sonucuna varılmaktadır.

Hal böyle olunca, davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Davacılar vekilinin temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile, hükmün açıklanan nedenlerden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK.'nın 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 29.12.2012 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesinin 14. maddesi gereğince gelen temyiz edenler vekili için 990.00.-TL. duruşma avukatlık parasının temyiz edilenden alınmasına, 4.6.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/6571, Karar No: 2023/6358, Tarih: 20.12.2023

**2. Hukuk Dairesi         2023/6571 E.  ,  2023/6358 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/109 E., 2022/265 K.

...

...

...

KARAR : Usulden ret

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen nüfus kaydının düzeltilmesi davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Yargıtay 8. Hukuk Dairesince davanın görevli mahkemede bakılmadığı gerekçesi ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına, İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın derdestlik nedeniyle usulden reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerineTetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Bölge Adliye Mahkemeleri, 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun'un 25 inci ve geçici 2 nci maddeleri uyarınca kurulmuş ve Adalet Bakanlığı'nın 07.11.2015 tarihli, 29525 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan kararı uyarınca tüm yurtta 20.07.2016 tarihinde görev başlamışlardır.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 341 inci maddesi uyarınca ilk derece mahkemelerinden verilen nihai kararlar istinaf kanun yoluna tabi olup aynı Kanun'un 373 üncü maddesinin dördüncü maddesi; "Yargıtayın bozma kararı üzerine ilk derece mahkemesince bozmaya uygun olarak karar verildiği takdirde, bu karara karşı temyiz yoluna başvurulabilir." hükmünü, 6100 sayılı Kanun'un geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında ise; "Bölge adliye mahkemelerinin göreve başlama tarihinden önce verilen kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar 1086 sayılı Kanun'un 26.09.2004 tarihli ve 5236 sayılı Kanun'la yapılan değişiklikten önceki 427 ilâ 454 üncü madde hükümlerinin uygulanmasına devam olunur. Bu kararlara ilişkin dosyalar bölge adliye mahkemelerine gönderilemez." hükmünü içermektedir.

Yukarıda belirtilen yasal düzenlemeler kapsamında, somut olayda, Yargıtay'ın temyiz incelemesinden geçmiş esas hakkında karar mevcut olmadığı, Yargıtayca verilen kararın, görev yönünden bozma kararı olduğu dikkate alındığında, karara karşı kanun yolu istinaf olup davacılar vekilinin dilekçesinin istinaf dilekçesi niteliğinde olduğu ve inceleme görevinin de bölge adliye mahkemelerine ait olduğu anlaşılmakla, dosyanın ilgili Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesine gönderilmek üzere Mahkemesine geri çevrilmesine karar vermek gerekmiştir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

20.12.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2019/2835, Karar No: 2019/5169, Tarih: 10.04.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/2835 E.  ,  2019/5169 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkeme

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvuruların süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

1) Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde:

Mala zarar verme suçundan doğrudan hükmolunan adli para cezasının miktar ve türüne göre; 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Yasa'nın 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

2) Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, o yer Cumhuriyet Savcısı’nın ve suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz talebi yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

3) Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde:

Mağdurun Cumhuriyet Savcısı huzurunda vermiş olduğu ifadesinde, yapılan kısmi ödemeyi kabul ettiği ancak mağdura suça sürüklenen çocuk hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmasına rıza gösterip göstermediği hususunun açıkça sorulmadığı, bu nedenle kovuşturma aşamasındaki, etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması hususunda rızasının olmadığına dair beyanı esas alınarak suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı TCK’nun 168/1-4. maddelerinin uygulanmamasında herhangi bir isabetsizlik görülmemiş, tebliğnamedeki bu yönde bozma isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Mağdurun beyanına göre suça konu iş yerinden 200 TL civarında para çaldığının anlaşılması karşısında, 5237 sayılı TCK'nun 145. maddesinin uygulanma koşullarının oluşmamasına rağmen suça sürüklenen çocuk hakkında anılan maddenin uygulanması suretiyle eksik ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet Savcısı’nın ve suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 10/04/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5740, Karar No: 2018/4996, Tarih: 05.07.2018

**14. Ceza Dairesi         2018/5740 E.  ,  2018/4996 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Nitelikli cinsel saldırı

HÜKÜM : Sanığın atılı suçtan beraatine dair Manisa 1. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen14.04.2017 gün ve 2017/2 Esas, 2017/125 Karar sayılı hükme yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi, temyiz isteminin reddi

Bölge Adliye Mahkemesince temyiz isteminin reddine dair verilen Ek karar temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Gerekçesi gösterilmek suretiyle temyiz isteminin reddine dair verilen Ek karar usul ve kanuna uygun olduğundan, katılan mağdure vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle Ek kararın ONANMASINA, 05.07.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.