muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/6025, Karar No: 2021/3989, Tarih: 16.02.2021

İstinaf Başvurusu :

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti :

Bölge Adliye Mahkemesince, davalı vekilinin cevap dilekçesinde zamanaşımı itirazında bulunmadığı, İlk Derece Mahkemesince hesap raporu aldırıldıktan sonra bilirkişi raporuna karşı yazılı beyan dilekçesinde zamanaşımı itirazını ileri sürdüğü, ancak cevap dilekçesinin ıslahı yönünde bir işlem davalı tarafça yapılmadığı, dava belirsiz alacak davası olarak açılmış olduğundan, Yargıtay içtihatları gereği talep arttırım dilekçesine karşı yapılmış olan zamanaşımı itirazınında bir etkisinin bulunmadığı, fazla mesai alacağı ve hafta tatili alacağının hükme esas alınan bilirkişi raporunda dosyadaki delil durumuna uygun ve denetime açık bir şekilde hesaplandığı, davacının, fazla mesai, hafta tatili, resmi tatil ve bayram tatil ücret alacaklarına temerrüt tarihinden itibaren bankalarca mevduata uygulanan en yüksek faiz oranı yürütülmesi gerekirken yasal faizin yürütülmesinin hatalı olduğu yönündeki istinaf sebep ve gerekçesinin yerinde olduğu, yasa ve içtihatlar gereği her üç alacak kalemine bankalarca mevduata uygulanan en yüksek faiz oranının yürütülmesi gerektiği, tüm bu açıklamalar doğrultusunda davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine, davacı vekilinin istinaf başvurusunun kabulüne, İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, fazla mesai, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil alacaklarına temerrüt tarihinden itibaren bankalarca mevduata uygulanan en yüksek faiz oranının uygulanmasına karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu :

Bölge Adliye Mahkemesi’nin kararına karşı davalı vekili temyiz başvurusunda bulunmuştur.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı dava dilekçesinde işyerinde hafta tatilinin pazar günleri kullanıldığını fakat iş yoğunluğu nedeniyle ayda sadece bir gün hafta tatilini kullandığını iddia ederek hafta tatili ücretinin hüküm altına alınmasını istemiştir. Davalı vekili ise davacının hafta tatilini kullandığını savunmuştur. Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda taraf tanıkları beyanları ile hafta tatilini ay sonunda toplu olarak kullandıkları ve bunların tamamının da kullandırılmadığı gerekçesiyle tüm hafta tatillerinde çalıştığı kabul edilerek hesaplama yapılmıştır.

Dairemizce kabul edilen içtihat ve uygulamamıza göre, hafta tatilinin ay içinde toplu olarak kullandırılması halinde sadece bir hafta tatilinin usulüne uygun kullandırıldığı kabul edilebilir. Örneğin, yerleşim yeri uzağında olan bir şantiyede çalışan işçiye hafta tatili ayda dört gün toplu olarak kullandırıldığında ilk izin günü, çalışılan son haftanın dinlenme hakkı yerine geçecek, diğer üç gün hafta tatili kullanma anlamında değerlendirilmeyecektir. Usulüne uygun kullandırılmadığı kabul edilen hafta tatillerinde yapılan çalışma karşılığı ücretin %50 zamlı olarak hesaplanması gerekir. Bununla birlikte, işyerinin konumu ve işçinin isteğiyle gerçekleşen böyle bir uygulamada, hafta tatili olarak değerlendirilmeyen süreler için ödenen ücretin mahsup edilmesi hakkaniyete uygun düşmektedir.

Taraf tanıklarına göre ay içinde dört gün toplu olarak izin kullandırıldığının tespiti ile ilk izin günü çalışılan son haftanın dinlenme hakkı yerine geçerek bir ayda üç hafta tatili çalıştığı kabulü ve hafta tatili olarak değerlendirilmeyen süreler için ödenen ücretin de mahsubu ile hesaplama yapılması gerekirken tüm hafta tatillerinde çalıştığı kabul edilerek hesaplama yapılması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının ortadan kaldırılarak İlk Derece Mahkemesi kararının yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, bozma kararının bir örneğinin İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 16.02.2021 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8627, Karar No: 2012/11596, Tarih: 04.07.2012

**4. Hukuk Dairesi         2011/8627 E.  ,  2012/11596 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı KH tarafından, davalı ... aleyhine 10/06/2010 gününde verilen dilekçe ile yeterli üye sayısını kayıp eden Derneğin 5362 sayılı Yasa'nın 15. Maddesi gereğince feshi istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 09/02/2011 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi müdahil ve davalı vekilleri taraflarından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının temyiz itirazlarının reddiyle hüküm onanmalıdır.

2-Dava, 5362 sayılı Esnaf ve Sanatkarlar Meslek Kuruluşları Yasasının 15/a maddesi uyarınca üye sayısının 100'ün altına düşmesi nedeniyle Oda'nın feshi istemine ilişkindir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm; davalı ... müdahil tarafından temyiz edilmiştir.

Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından düzenlenen davaname ile açılan davanın tarafı olmayan, bildirimde bulunulan konumunda olan ...'nın temyiz hakkı bulunmadığından temyiz dilekçesi reddedilmelidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararda, yukarıda (1) no'lu bentde gösterilen nedenlerle davalının temyiz itirazlarının reddine ile hükmün ONANMASINA, yukarıda (2) no'lu bentte gösterilen nedenlerle müdahil ...'nın temyiz dilekçesinin reddine ve aşağıda yazılı onama harcının temyiz eden davalıya yükletilmesine 04/07/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/2764, Karar No: 2007/7486, Tarih: 24.09.2007

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2007/2764 E.  ,  2007/7486 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Bakanlar Kurulunun Yargıtay'ca kısmen benimsenen 28.2.1983 gün ve 1983/6122 sayılı kararı uyarınca, dava konusu taşınmazın imar planında yer alıp almadığı, belediye veya mücavir alan sınırları içinde olup olmadığı, belediye hizmetlerinden (belediyece meskun olduğu için veya meskun hale getirileceği için sunulan yol, su, elektrik, ulaşım, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma vs.) yararlanan ve meskun yerler arasında bulunup bulunmadığı, taşınmaz belediye ... imar planı içinde ise, Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 17.4.1998 gün ve 1996/3-1998/1 sayılı kararı uyarınca bu plan kapsamına alındığı tarih ve plandaki konumu, altyapı hizmetlerinden yararlanma ve ulaşım olanakları, belediye merkezine uzaklığı, kullanım biçimi itibariyle iskan amacına yönelik yapılaşma olasılıklarını açıklayıcı yazının,

2-Dava konusu taşınmazın dava tarihi, emsal olarak değerlendirmeye esas alınan taşınmazların ise emsal alındığı satış tarihleri itibariyle İmar Yasası gereğince imar uygulaması sonucu oluşan parseller olup olmadığını, belirtir belgenin,

Belediye İmar Müdürlüğü ile Tapu Sicil Müdürlüğünden,

Getirtilerek dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 24.09.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/10092, Karar No: 2008/12239, Tarih: 22.10.2008

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2008/10092 E.  ,  2008/12239 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraflar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, davalı komisyoncu aracılığı ile dava dışı ...'ın maliki olduğu daireyi 47000 YTL satış bedeli üzerinden satın almak üzere anlaştıklarını ,satış bedeli olarak 40.000 YTL peşin, bakiye 7000 YTL içinde,üç ... sonra ödenmek üzere faizi ve davalının komisyon bedeli olarak davalıya toplam 9000 YTl miktarlı bono tanzim ederek mülk sahibine teslim edilmesi şartı ile davalıya verdiklerini, tapuda satışın 22.4.2005 tarihinde yapıldığını,bir süre sonra dava dışı satıcının taşınmazı 30.000 USD karşılığında davalıya satması için talimat verdiğini,satış işleminden sonra 30.000 USD ‘ın YTL karşılığı olarak 39.750 YTL ödendiğini öğrendiklerini,davalı tarafından dolandırıldıklarını,davalı hakkında C.savcılığına suç duyurusunda bulunduklarını,davalının bononun lehtar hanesine ismini yazarak aleyhlerine icra takibi başlattığını ileri sürerek icra takibine konu edilen 30.03.2005 tanzim ,30.04.2005 vade tarihli,9000 YTL miktarlı bonodan dolayı borçlu olmadıklarının tespiti ile % 40 kötüniyet tazminatına karar verilmesini istemişlerdir.

Davalı,davanın reddini dilemiştir,

Mahkemece, taşınmazın satış bedeli 40.000 YTL kabul edilerek ,davalı ... komisyoncusunun davacılardan olan komisyon ücreti 1200 YTL kabul edilerek ,icra takibine konu edilen 9000 YTL bonodan dolayı davacıların davalıya 1200 YTL borçlu olduklarına ,üzerinde kalan miktar yönünden borçlu olmadıklarının tespitine,tarafların inkar tazminatı taleplerinin reddine karar.verilmiş;hüküm, her iki tarafça temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre tarafların aşağıdaki bendlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2.-İİK.nun 72/5 maddesi hükmüne göre, borçluyu menfi tespit davası açmaya zorlayan takibin haksız ve kötüniyetli olduğu anlaşılırsa, karşı tarafın talebi üzerine alacaklının tazminatla mahkum edileceği belirtilmiştir. Somut olayda, davalının yaptığı icra takibinin haksızlığı yanında kötüniyetli olduğuda anlaşıldığından davacı lehine kötüniyet tazminatına hükmedilmesi gerekirken bu kalem isteğin reddi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

3-Mahkemece kurulan hükmün 4. ve 5.bentlerinde davanın red ve kabul oranları dikkate alınarak hesaplanan vekalet ücretlerinin,kabul edilen kısım için davalıdan ,red edilen kısım için davacıdan alınmasına karar verilmesi gerekirken ,her iki bendin sonunda “davalıdan alınarak davacı tarafa verilmesine “şeklinde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

3-Mahkemece kurulan hükmün 4. ve 5.bentlerinde davanın red ve kabul oranları dikkate alınarak hesaplanan vekalet ücretlerinin,kabul edilen kısım için davalıdan ,red edilen kısım için davacıdan alınmasına karar verilmesi gerekirken ,her iki bendin sonunda “davalıdan alınarak davacı tarafa verilmesine “şeklinde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

Ne varki 2. ve 3. bentlerde açıklanan yanlışlıkların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden usulün 438/7. maddesi uyarınca hükmün düzeltilerek onanmasına karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: 1.bentte açıklanan nedenlerle tarafların sair temyiz itirazlarının reddine, 2.bentte açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın “Hüküm” başlıklı kısmının 3nolu bendinin karardan tümüyle çikartılarak yerine“Davalının haksız ve kötüniyetli olduğu anlaşıldığından, asıl alacak miktarının %40 oranında icra inkar tazminatının davalıdan alınarak davacıya verilmesine” sözlerinin yazılmasına, 3.bentte açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın Hüküm” başlıklı kısmının 5 nolu bendindeki “……davalıdan alınarak davacı tarafa verilmesi “sözlerinin hükümden çıkartılarak “davacıdan alınarak davalı tarafa verilmesi “sözlerinin yazılmasına hükmün bu şekilde düzeltilerek ONANMASINA, 14,00 YTL peşin alınan temyiz harcının davacıya iadesine, 75,00 YTL peşin alınan temyiz harcının davalıya iadesine, 22.10.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15577, Karar No: 2014/18435, Tarih: 10.11.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/15577 E.  ,  2014/18435 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken sanık ...'nın vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 27.07.2004 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 10.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3611, Karar No: 2025/5477, Tarih: 19.06.2025

**12. Ceza Dairesi         2023/3611 E.  ,  2025/5477 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/1163E., 2022/2067K.

SUÇ : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Sanığın temyiz isteği yönünden; Ret,

Katılan vekilinin temyiz isteği yönünden; Temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın, sanık ve katılan vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde, 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Bucak 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 04.03.2021 tarihli ve2020/437 (E) ve 2021/220 (K). sayılı ilamıyla sanık hakkında yürütülen yargılama neticesinde atılı suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmaması gerekçesiyle CMK'nun 223/2-e maddesi gereğince, sanığın müsnet suçtan beraatine karar verilmiş, karara karşı katılan vekili ve o yer cumhuriyet savcısı tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun kabulü ile duruşmalı yapılan yargılama neticesinde; Yerel Mahkeme hükmü kaldırılarak sanığın 2863 sayılı Kanunun 70/1, TCK'nın 62, 52/2, 53. maddeleri uyarınca takdiren ve teşdiden 10 ay hapis ve 80 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş, karara karşı sanık ve katılan vekili tarafından temyiz başvurusunda bulunulması üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan ret ve temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanması görüşünü içerir tebliğname ile dava dosyası Dairemize tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği:arama yapılan ikametin kendisine değil annesine ait olduğuna, kendisinin ikamet ettiği evin ayrı olduğuna, ele geçirilen sikkelerin rahmetli babası tarafından bulunarak eve getirildiğine, atılı suçu işlemediğine, lehe hükümlerin uygulanmamasının hukuka aykırı olduğuna sair ve resen tespit olunacak nedenlere ilişkindir.

Katılan vekilinin temyiz isteği; sanığın kültür varlıklarını ticaret kastıyla bulundurulduğuna, lehe hükümlerin uygulanmaması gerektiğine , resen tespit olunacak nedenlere ilişkindir.

III.OLAY VE OLGULAR

Katılan vekilinin temyiz isteği; sanığın kültür varlıklarını ticaret kastıyla bulundurulduğuna, lehe hükümlerin uygulanmaması gerektiğine , resen tespit olunacak nedenlere ilişkindir.

III.OLAY VE OLGULAR

Tüm dosya kapsamından olay günü sanığın eşi tarafından sanığın uyuşturucu madde kullandığı ve sattığı yönüyle müracaatta bulunması nedeniyle başlatılan soruşturma işlemleri kapsamında sanığın annesine ait ikamette yapılan arama neticesinde 27.06.2019 tarihli arama tutanağına göre televizyon vitrini içerisindeki plaket kutusu içerisinde 4 adet sikkenin bulunduğu, Bucak Sulh Ceza hakimliğinin 2019/546 değişik iş nolu kararı ile sikkelere el konulduğu, 2863 sayılı Kanun kapsamında oldukları tespit olunan 4 adet sikkenin ele geçirilmesi üzerine sanığın 2863 Sayılı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kanunu 67/1 ve 5237 sayılı TCK'nın 53, 58 maddeleri gereğince cezalandırılması istemiyle kamu davası açıldığı anlaşılmıştır.

Sanığın aşamalardaki benzer savunmalarında annesine ait ikamette ele geçirilen sikkelerin kendisine ait olmadığını, vefat eden babası tarafından bulunarak eve getirildiğini beyan ettiği ,sanığın annesinin tanık olarak alınan beyanlarının da sanığı doğrular şekilde olduğu ve vefat eden eşinin çoban olduğunu ve kendisi tarafından 10 sene önce bulunarak eve getirildiğini beyan ettiği anlaşılmıştır.