muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/19789, Karar No: 2015/7137, Tarih: 13.05.2015

**19. Hukuk Dairesi         2014/19789 E.  ,  2015/7137 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı... vek. Av. ... ile davalı .... aralarındaki itirazın iptali davası hakkında ...Asliye Ticaret Mahkemesinden verilen 01/07/2014 gün ve 2013/56-2014/259 E.K. sayılı hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşuldu.

- K A R A R -

Dava dosyası içinde davacı şirket adına hareket eden avukatlara ait bir vekâletname bulunmamaktadır. Her ne kadar icra takip dosyası içinde davacı şirketten sadır bir vekâletname bulunsa da, bu vekâletnamede de davacı şirket adına dava dosyasında işlemlerin çoğunu yapan ve temyiz dilekçesini de sunan Av. ...’in adı geçmemektedir. Bu sebeple, dava dosyasında davacı şirket vekili sıfatı ile hareket eden avukatlara ait süre olarak da geçerli usulüne uygun bir vekâletnamenin eklenerek birlikte gönderilmesi için dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 13.05.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2012/2643, Karar No: 2012/4228, Tarih: 14.06.2012

**23. Hukuk Dairesi         2012/2643 E.  ,  2012/4228 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki genel kurul kararının iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacılar vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacılar vekili, müvekkillerinin davalı kooperatif ortağı olup 29.05.2010 tarihli kooperatif genel kuruluna katıldıklarını, bu toplantıda alınan kararların yasaya, anasözleşmeye ve iyi niyet kurallarına aykırı olduklarından bahisle genel kurul kararlarının iptaline karar verilmesini istemiştir.

Davalı kooperatif vekili, davanın hak düşürücü süre geçtikten sonra açıldığını, dava konusunun açık ve net olmadığını, genel kurulda alınan kararlardan hangisinin iptalinin istendiğinin belirtilmediğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece toplanan deliller ile alınan bilirkişi raporuna göre 29.05.2010 tarihli genel kurulda alınan kararların iptali sonucunu doğuracak hata ve eksiklik tesbit edilmediğinden, genel kurul kararlarının iptali şartları oluşmadığından davanın reddine karar verilmiştir.

Davacı taraf 27.06.2011 tarihli redde ilişkin mahkeme kararını 03.10.2011 tarihinde süresinde ödediği temyiz harcı ile duruşmalı olarak temyiz etmiş ise de, dosyanın Yargıtaya gidiş dönüşü için karşılaması gereken posta giderini yatırmadığından mahkemesince 19.10.2011 tarihli muhtıra ile istenen tebliğ tarihinden itibaren 7 gün içinde 70,00 TL temyiz posta giderinin ödenmesi ve ödenmediği takdirde temyiz isteminden vazgeçmiş sayılacağı ihtarını içeren muhtıra hükmü temyiz eden davacı tarafa 17.11.2011 tarihinde tebliğ edilmesine rağmen, muhtıra gereğini yerine getirmemiş, mahkemesince 23.12.2011 tarihli ek karar ile davacı tarafın temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

Davacı taraf 23.12.2011 tarihli temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına ilişkin ek kararı da mahkeme muhtırasının kendilerine ulaşmadığı gibi temyiz harcını süresinde ödediklerini, posta masraflarının dilekçe ekinden düşmüş olabileceğini, bundan da kendilerinin sorumlu tutulamayacağını ileri sürerek, mahkeme ek kararının kaldırılarak temyiz başvurularının incelemesini istemiştir.

Mahkemenin, hükmü temyiz eden davacı vekilinin temyiz harcı yanında ödenmesi gereken 70,00 TL temyiz posta giderinin ödenmesi için 7 gün süreli muhtırasının davacı tarafa 17.11.2011 tarihinde tebliğ edildiği, süresi içinde temyiz posta giderinin karşılanmaması

üzerine temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına ilişkin 23.12.2011 tarihli ek kararı usul ve yasaya uygun bulunduğundan, temyiz itirazlarının reddiyle 23.12.2011 tarih 2011/433 karar sayılı ek kararın onanmasına karar verilmiştir.

Mahkemenin, hükmü temyiz eden davacı vekilinin temyiz harcı yanında ödenmesi gereken 70,00 TL temyiz posta giderinin ödenmesi için 7 gün süreli muhtırasının davacı tarafa 17.11.2011 tarihinde tebliğ edildiği, süresi içinde temyiz posta giderinin karşılanmaması

üzerine temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına ilişkin 23.12.2011 tarihli ek kararı usul ve yasaya uygun bulunduğundan, temyiz itirazlarının reddiyle 23.12.2011 tarih 2011/433 karar sayılı ek kararın onanmasına karar verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına ilişkin 23.12.2011 tarih 2011/433 karar sayılı ek kararın ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 14.06.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5699, Karar No: 2012/10926, Tarih: 06.06.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/5699 E.  ,  2012/10926 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek

HÜKÜM : 2001 yılında işlediği suçtan: 765 sayılı TCK.nun 102/4, 104/2. maddeleri gereğince zamanaşımı nedeniyle düşürülme

2002 yılında işlediği suçtan: Mahkumiyet

Sanığa yüklenen “2001 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK’nun 102/4. maddesinde öngörülen asli dava zamanaşımının, 01.12.2001 suç tarihinden iddianameyle kamu davasının açıldığı 29.11.2006 tarihine kadar gerçekleşmediği gözetilmeden, asli zamanaşımının dolduğundan bahisle yazılı şekilde ortadan kaldırma hükmü kurulması, yasaya aykırı, “2002 takvim yılında sahte fatura düzenlemek ” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, 01.12.2002 suç tarihinden, temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususta, 2001 takvim yılı için süre inceleme tarihi itibariyle dolduğundan aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK’nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri uyarınca istem gibi DÜŞÜRÜLMESİNE, 06.06.2012 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/21698, Karar No: 2013/21967, Tarih: 22.10.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2013/21698 E.  ,  2013/21967 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Taraflar arasındaki, kıdem, ihbar tazminatı, yıllık izin, fazla çalışma ücreti, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı sebeplerle gerçekleşen miktarın faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine ilişkin hükmün süresi içinde duruşmalı olarak temyizen incelenmesi davalı avukatınca istenilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 22.10.2013 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davalı adına Avukat....... ile karşı taraf adına Avukat ... geldiler. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek bırakılan günde Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı davalıya ait yurtdışındaki inşaat işyerlerinde çalıştığını haksız olarak sözleşmesinin feshedildiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı, fazla çalışma, yıllık izin, hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil ücretlerinin davalıdan tahsilini istemiştir

Davalı vekili cevabında, davacının yurtdışı işyerinde bir süre çalıştığını ancak alacak istemlerinin şartları bulunmadığından davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece bilirkişi hesaplamaları dikkate alınarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir

Karar davalı vekilince süresinde temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir

2- Dosya içeriğinden davacının davalının yurtdışındaki inşaat işyerlerinde çalışması konusunda taraflar arasında imzalanmış iş sözleşmesi bulunduğu anlaşılmıştır. Sınırlı sayıdaki puantajlar dosyaya sunulmuş ise de puantajlarda işyerine giriş çıkış saatlerinin bulunmadığı, mahkemece fazla mesai hafta tatili ve genel tatil alacakları şahit anlatımları ile belirlenmiştir.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları şahit beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları şahit beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille sözkonusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı yazılı delille ispatlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda da ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Fazla çalışmanın yazılı delil ya da şahitle ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan şahitlerin anlatımlarına değer verilemez. Ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığını iddia eden işçi, bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda yer alan bayram ve genel tatil ücreti ödemesinin yapıldığı varsayılır. Bordroda ilgili bölümünün boş olması ya da bordronun imza taşımaması halinde işçi, ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığını her türlü delille ispat edebilir.

Ulusal bayram ve genel tatillerde çalışıldığının ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, yazılı delil niteliğindedir. Ancak, sözü edilen çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda, tarafların dinletmiş oldukları şahit beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada gözönüne alınabilir.

Ulusal bayram ve genel tatillerde çalışıldığının ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, yazılı delil niteliğindedir. Ancak, sözü edilen çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda, tarafların dinletmiş oldukları şahit beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada gözönüne alınabilir.

Somut olayda, aynı mahiyette olduklarından seri nitelikte görülen davalarda mahkemece dinlenen davacı şahitlerin bir dosya üzerinden tüm davacılar için tek beyanda bulundukları, davacıların işyerinde yaptıkları işlerin demirci, kalıpçı, çelik kapı montajcısı gibi bir birinden farklı işler olduğu ve davası olan çalışanların işlerinde farklı olduğu halde bir ayrım yapılmadan normal günlük mesai saati dışında tüm işçiler için aynı sürelerde fazla mesai yaptıklarını beyan ettikleri görülmüştür. Davalı vekili de temyizde bazı işçilerin şahitlerin çalıştıkları projeden farklı yerde çalıştıklarını ve Kazakistan'da kışın aşırı soğuk olduğunu bu mevsimde çok soğuk günlerde çalışmanın sözkonusu olamayacağını iddia etmiştir. Bu durumda mahkemece davacının şahitlerle aynı projede yer alıp almadıkları, yaptığı işin niteliğine göre hangi saatlerde çalıştığı normal günlük mesai saatlerinin dışında varsa çalışmasının her ay, her mevsim veya yılın tüm günlerinde nasıl gerçekleştiği konusunda şahitlere açıklattırılarak fazla mesai, hafta tatili ve genel tatil alacaklarının belirlenmesi gerekir. Sunulan bir kısım puantajlarda bazı genel tatil günlerinde çalışma olmadığı görülmekle bunlarında değerlendirmeye alınması gerekir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, davalı yararına takdir edilen 990,00 TL duruşma avukatlık parasının karşı tarafa yükletilmesine, 22.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16111, Karar No: 2015/22502, Tarih: 30.06.2015

**22. Hukuk Dairesi         2015/16111 E.  ,  2015/22502 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, verimliliği teşvik primi, yabancı dil ücreti ile yıllık izin ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteğin reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 30.06.2015 gününde oyçokluğu ile karar verildi.

MUHALEFET ŞERHİ

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacı işçinin Toplu İş Sözleşmesinin 40 ıncı maddesi uyarınca hak kazandığı mühendis ve mimar zammı ile yabancı dil zammının çıplak ücrete dahil olup olmadığı ve bunun sonucu olarak, teşvik primi fark alacaklarının doğup doğmadığı noktasında toplanmaktadır.

Davacının çalıştığı işyerinde bağıtlanan TİS’in 39 uncu maddesinde, 22. Sıralı cetvele göre işe alınacak personel açıklanmış, mühendis ve mimarlar başlıklı 40 ıncı maddede ise, madde 39’a göre işe alınan mühendislerin uzmanlık alanlarında çalıştırılmaları halinde ücretlerinin % 25 zamlı ödeneceği kararlaştırılmış, maddenin devamında, bu zamlı ücretin bayram, genel tatil, akdi tatil, ücretli izin, ilave tediye ve ikramiye ödemelerinde de dikkate alınacağı belirtilmiştir.

TİS 60/c maddesinde, yabancı dil bilgisine ihtiyaç duyulan işlerde çalışan işçilerden, ihtiyaç duyulan dil için yapılacak Kamu Personeli Dil Sınavında 70 ve daha fazla not alanların ücretlerinin % 15 zamlı ödeneceği hükme bağlanmış, yine aynı maddenin (d) bendinde, 8,5 saat ve üzeri çalışanlara saat ücretlerinin % 15’i, 7,5 saat ve altında çalışanlara ise % 10’u tutarında verimliliği teşvik primi ödeneceği kararlaştırılmıştır. Diğer yandan 67/b ve 69/c maddeleri uyarınca da kısım şeflerine, görevde ve iş başında kaldıkları saatler için saat ücretlerinin % 6’sı kadar idarecilik primi verileceği öngörülmüştür.

Toplu İş Sözleşmesinin 59/c maddesinde ise, birden fazla farklı ücrete ve prime hak kazanan işçilere yapılacak ödemelerin, ücret cetvelindeki esas ücret üzerinden ayrı ayrı hesaplanarak ücrete ekleneceği belirtilmiştir.

Toplu İş Sözleşmesinin 59/c maddesinde ise, birden fazla farklı ücrete ve prime hak kazanan işçilere yapılacak ödemelerin, ücret cetvelindeki esas ücret üzerinden ayrı ayrı hesaplanarak ücrete ekleneceği belirtilmiştir.

Somut olayda davacı, işyerinde TİS’e bağlı şekilde mühendis olarak çalışmaktadır. TİS 40 ve 60 ıncı maddelerindeki hükümler temel ücrete eklenecek unsurlara ilişkin olup, 39. madde ise kök ücrete dairdir. TİS’in 59 uncu maddesi, farklı ücretlerin temel ücretin belirlenmesinde ne şekilde göz önünde bulundurulacağını düzenlemektedir. Yabancı dil zammı ve teşvik priminin düzenlendiği 60 ıncı maddenin başlığından da açıkça anlaşıldığı üzere, bu kalemler ‘farklı ücret’ olarak öngörüldüğünden, bu iki unsurun 59/c maddesinin hükmü uyarınca kök ücrete eklenmesi gerekir. 59/ç maddesinde sayılan, ‘farklı ücret’ kavramı içindeki ücretlerin dikkate alınacağı alacak kalemleri tahdidi olmayıp örnekleme amaçlıdır.

Açıklanan nedenlerle; söz konusu zam ve primin, kök (asıl) ücretin bir parçası olduğu anlaşılmakla, davanın kabulü yerine reddine ilişkin yerel mahkemenin bozulması gerektiği kanaatiyle, Dairenin onama yönündeki görüşüne katılmıyorum. 30.06.2015
Yargıtay — Esas No: 2023/4176, Karar No: 2023/3443, Tarih: 24.05.2023

**9. Ceza Dairesi         2023/4176 E.  ,  2023/3443 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İnegöl 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 28.09.2022 tarihli ve 2022/134 Esas 2022/316 Karar sayılı kararı ile sanığın çocuğun cinsel istismarı suçundan 10 yıl 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 10.01.2023 tarihli ve 2022/2257 Esas, 2023/23 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılan mağdure vekili ve sanık müdafiinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi

Sanığın samimi ikrarının bulunduğuna, eylemin sarkıntılık boyutunda kaldığına, zincirleme suç niteliği taşımadığına, hakkında verilen mahkumiyet kararının hakkaniyete aykırı olduğuna, tahliye talebine ve kararın bozulması talebine ilişkindir.

B. Katılan Mağdure Vekilinin Temyiz İstemi

Sanığın daha üst sınırdan cezalandırılması ve kararın bozulması talebine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Sanığın pandemi döneminde ailesi ile birlikte ... ilçesi ... mahallesinde dedesine ait ikamette kaldığı, mağdurenin annesi ... ile birlikte zaman zaman sanığın kaldığı eve oturmaya gittiği, sanığın 04.12.2016 doğumlu olan ve olay tarihinde 4 yaşında bulunan mağdureyi oyun oynama ve telefondan bir şeyler izletme bahanesi ile ikametin içerisinde ve bahçesinde kimsenin görmediği yerlere götürdüğü, yaşı küçük olan mağdurenin sanığın asıl maksadını anlamadığı ve sanığın kendisiyle oyun oynadığını zannettiği, bu şekilde sanığın tarihi tam olarak tespit edilemeyen zamanda mağdureye karşı değişik tarihlerde kucağına oturtarak, cinsel organını mağdurenin kıyafetleri üzerinden mağdurenin kalçasına sürterek, mağdurenin yatakta uzanmış vaziyette bulunduğu durumda arkasına geçerek cinsel organını mağdurenin ayaklarına değdirerek, mağdurenin çıplak olduğu halde fotoğraf ve videolarını çekmek suretiyle mağdureye karşı cinsel istismar eylemini gerçekleştirdiği, mağdurenin sanıkla evcilik oynadıklarına, kendisinin anne olduğuna, sanığın da baba olduğuna ilişkin beyanları göz önüne alındığında, sanığın eylemini oyun oynama bahanesiyle gün içinde belirli bir zaman aralığında sürece yayarak gerçekleştirdiğinin anlaşıldığı, sanığın mağdureyi soyduğuna ilişkin beyanlarda bulunması karşısında soyma işlemi sırasında sanığın mağdureye dokunduğu, böylece sanığın mağdureyi soyma eyleminin bile başlı başına sarkıntılık boyutunu aştığının kabul edilmesi gerektiği, bilirkişi raporunun 5.sayfasında bulunan ve sanığın eşofmanın içinde ereksiyon halindeki cinsel organını eli ile tutarak mağdurenin kalçalarına sürttüğü görüntü ile yine bilirkişi raporunun 6

.sayfasında bulunan ve sanığın eşofmanın içinde ereksiyon halindeki cinsel organını eli ile tutarak mağdurenin kalçalarına sürttüğü görüntü ile yine bilirkişi raporunun 6.sayfasında bulunan ve sanığın, elinde salatalık olan mağdureyi kucağına aldığı görüntünün birbirinin devamı niteliğinde olduğunun anlaşıldığı, bu görüntülerde mağdurenin kıyafetlerinin aynı olduğunun tespit edildiği, kamera görüntüleriyle sınırlı bir inceleme yapılsa dahi sanığın eyleminin sarkıntılık boyutunu aştığının sabit kabul edilmesi gerektiği, sanığın zamana yayarak mağdureyi istismar kastıyla hareket ettiğinin ve fırsat buldukça eylemini yinelediğinin anlaşıldığı, çevresel faktörlerin araya girmesiyle sanığın eylemini kısa süreli gerçekleştirmek zorunda kalmasının sanık lehine değerlendirilmesinin mümkün olmadığı, zira sanığın ereksiyon haline gelene kadar geçen süreçte ve kamera kaydını kapattıktan sonra mağdureye dokunmadığı düşüncesinin de hayatın olağan akışı ile bağdaşmadığı, bu haliyle sanığın söz konusu eylemlerinin vehameti, yoğunluğu ve sıklığı nazara alındığında sarkıntılık düzeyini aştığı anlaşılmış, sanığın cep telefonunda bulunan video ve fotoğraf kayıtlarında tarihler tespit edilememiş ise de, sanık ve mağdurenin üzerindeki kıyafetlerin farklı olması, yine sanığın beyanında, toplamda 4-5 farklı günde mağdurenin kıyafetlerini çıkartarak fotoğraflarını çektiğine dair savunması göz önüne alınarak sanığın mağdureye karşı eylemini, bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda birden çok kez gerçekleştirdiği kabulüyle zincirleme suç hükümleri uygulanarak mahkumiyetine karar verildiği anlaşılmıştır.