muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/2840, Karar No: 2012/8239, Tarih: 29.05.2012

9) 15.07.2004 günlü Resmî Gazetede yayınlanan Orman Kadastrosunun Uygulanması Hakkındaki Yönetmeliğin 26. maddesinin 2. fırkasında yazılı,

a) 4785 sayılı Yasayla Devletleştirilmiş orman,

b) 3116 sayılı Yasanın Geçici 1. maddesine göre kamulaştırılmış orman,

c) 6831 sayılı Yasanın 3. maddesine göre orman rejimine alınmış yer,

d) Aynı Yasanın 13. maddesinin (B) bendine göre orman olarak ağaçlandırılan veya ağaçlandırılacak yer,

e) Aynı Yasanın 24. maddesine göre kamulaştırılan ya da diğer suretle orman yetiştirmek üzere kamulaştırılan yer,

f) Devlet Ormanı olduğuna dair kesinleşmiş mahkeme kararı bulunan yer,

g) Herhangi bir nedenle orman sınırı dışında kalmış orman,

h) Maliye Bakanlığınca orman olarak tahsis edilmiş yerlerden ağaçlandırılmış ya da ağaçlandırılmak üzere planlanmış saha,

ı) Orman ve toprak muhafaza karakteri taşıyan funda ve makilik alan olduğunun belirlenmesi halinde bu tür yerlerin herhangi bir şekilde komisyonlarca sınırlama dışı bırakılmış veya orman sayılmamış olmasının bu yerlerin orman olma vasfını ortadan kaldırmayacağı düşünülerek başka bir araştırmaya gerek kalmadan Hazine davasının kabulü ile dava konusu taşınmazın orman niteliği ile Hazine adına tesciline karar verilmelidir (H.G.K.’nun 15/03/2006 gün 2006/8-106-68 sayılı kararı).

Yukarıda yazılı koşulların somut olayda bulunmaması halinde, taşınmazın öncesinin ne olduğu, imar-ihya yapılmışsa hangi tarihte başlanılıp bitirildiği, kimden kime kaldığı, zilyetliğin ne zaman başlayıp nasıl sürdürüldüğü ve ekonomik amacına uygun olup olmadığı, maddi olaylara dayalı ve ayrıntılı olarak, taşınmaz başında dinlenecek yerel bilirkişiler ile taraf tanıklarından sorulmalı, yerel bilirkişi ve tanık sözlerinin doğruluğu yukarıda belirtilen ve gerçeğin kendisi olan belgelere dayalı olarak düzenlenecek bilirkişi kurulu raporuyla denetlenmeli, Somut olayın özelliği gözönünde bulundurularak ayrıca; keşif sırasında taşınmazı çeşitli yönlerinden hali hazır durumunu gösterir renkli fotoğrafları çektirilip onaylanarak dava dosyası içine konulmalı,

3402 sayılı Yasanın 14/1. maddesinde yazılı 40 ve 100 dönüm kısıtlama araştırmasının aynı maddenin 03/07/2005 gün ve 5403 Sayılı Toprak Koruma ve Arazi Kullanma Yasası ile değiştirilen 2. fıkrası hükümlerine göre yapılacağı düşünülerek, adına tescil kararı verilecek kişi ya da kişiler ile diğer mirasçılar ve onların miras bırakanları yönünden aynı çalışma alanı içerisinde belgesizden zilyetliğe dayalı olarak tesbit ve tescil edilen taşınmaz olup olmadığı, varsa cinsi, parsel numaraları ve miktarı, Tapu Sicil ve Kadastro Müdürlüklerinden ve yine, aynı kişiler tarafından açılan tescil davası olup olmadığı Hukuk Mahkemesi Yazı İşleri Müdürlüklerinden ayrı ayrı sorularak gerektiğinde tesbit tutanak örnekleri ve tapu kayıtları ya da tescil dava dosyaları getirtilip incelenmeli, dava konusu taşınmazın sulu ya da kuru tarım arazisi olup olmadığı konusunda (5403 sayılı Yasanın 3/j maddesi ile Taşınmaz Malların Sınırlandırma Tespit ve Kontrol İşleri Hakkındaki Yönetmeliğin değişik 10. maddesinin ikinci fıkrası hükümlerine göre, sulu tarım arazisi: tarım yapılan bitkilerin büyüme devresinde ihtiyaç duyduğu suyun, su kaynağından alınarak yeterli miktarda ve kontrollü bir şekilde karşılandığı araziler olarak açıklandığından) ziraat mühendisinden yasanın amacına uygun rapor alınmalı, bundan sonra toplanan delillerin tümü birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiği” gereğine değinilmiştir.

Mahkemece, bozma kararına uyulduktan sonra, çekişmeli taşınmazın bulunduğu yörede kesinleşmiş orman kadastrosu bulunduğu ve bu kadastroda taşınmazın orman sınırları dışında bırakıldığı ve bu nedenle taşınmazın orman olmadığı ve orman niteliğinde olup olmayacağının tartışılamayacağı ve davalı gerçek kişiler yararına 3402 sayılı Yasanın 14. maddesinde yazılı kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla taşınmaz edinme koşullarının oluştuğu gerekçeleriyle davacı Hazinenin davasının reddine ve dava konusu Güldibi (Dilekli) mahallesi, 101 ada 7 parsel sayılı taşınmazın tespit gibi tesciline karar verilmiş, hüküm davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya ve dosya kapsamına göre dava, kadastro tesbitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde, tesbit ve dava tarihinden önce 1993 yılında yapılıp 21.04.1994 tarihinde ilan edilerek 22.10.1994 tarihinde kesinleşen orman kadastrosu vardır.

Mahkemece, bozmaya uyulmuş ise de gereği tam olarak yerine getirilmemiştir. Davacı Hazine, çekişmeli taşınmazın Hazineye ait olduğu iddiasıyla dava açmıştır. Bozma ilamında da belirtildiği gibi dava konusu taşınmazın kesinleşen orman kadastro sınırları dışında kalması o yerin kişiler adına tescili için yeterli değildir. Yine bozma ilamında da değinildiği gibi, çekişmeli taşınmazın 4999 sayılı Yasa ile değişik 6831 sayılı Yasanın 7 ve devamı maddeleri gereğince her hangi bir nedenle sınırlama dışında kalmış orman olup olmadığının eski tarihli resmi belgelere göre belirlenmesi gerekmektedir. Mahkemece bozma ilamına uyularak ve bozma kararı doğrultusunda yapılan keşifte görev alan üç kişilik orman bilirkişi kurulu tarafından eski tarihli hava fotoğrafları ve memleket haritasına dayalı olarak yöntemine uygun biçimde yapılan inceleme ve araştırmada, çekişmeli taşınmazın krokide (A) ile gösterilen bölümünün yeşil renkli, orman sayılan, (B) ile gösterilen bölümün ise, açık alanda, orman sayılmayan alanda kaldığı tespit edilmiştir. Bozmaya uyulduğuna göre gereği eksiksiz yerine getirilmelidir. Bu bağlamda çekişmeli taşınmazın krokide (A) ile gösterilen bölümü eski tarihli resmi belgelere göre ve eylemli olarak orman niteliğindedir ve çekişmeli taşınmazın krokide (A) ile gösterilen bölümü yönünden davalı kişiler lehine zilyetlikle kazanım koşulları da somut olayda bulunmamaktadır. Ziraatçı bilirkişi Şinasi Orhan tarafından hazırlanan 04.05.2011 tarihli raporda, dava konusu taşınmazın içerisinde uzun yıllar herhangi bir toprak işleme yapılmadığı, zemindeki yabancı ot ve çalılığın temizlenmediği, dolaysıyla zemin yüzeyinde ormanlık vasfında çalılaşmanın ve diri orman örtüsü oluştuğu, fındık ağaçlarında budama yapıldığı ve budanan dalların araziden uzaklaştırıldığı, yine taşınmazın üzerinde çalı, çırpı, böğürtlen dikenleri, fındık ocakları, kestane ağaçları, çam ağaçları ve orman ağaççıkları mevcut olduğu, çam ağaçları ve kestane ağaçları arazinin muhtelif yerlerinde olup düzenli bir yapı oluşturmadıkları ancak kestane ağaçlarının bazıları kökünden bazıları ise gövde üzerinden kesildiğini, kestane ağaçlarının bir kısmı çok yaşlı olmalarından, bir kısmı hastalık ve virüslerden dolayı kesildiğini fındık ağaçları taşınmazın güneyinde ve sayıca çok az olduğu, diğer bölümlerinde ocak şeklinde olup, yaşlı olmaları ve periyodik bakımlarının yapılmaması nedeniyle zayıf kaldıkları, alt folara çalı çırpı, yabancı otlar, ağaç sürgünleri (orman ağaççıkları) ile kaplı olduğu ve taşınmazın toprağından bitki çürüntüsü ve orman toprağı oluştuğu ve ölü örtünün mevcut olduğunu ifade edilmiştir. Yine üç kişilik orman bilirkişi kurulu tarafından hazırlanan raporda, (A) bölümü üzerinde fındık ocakları, kestane ağaçları ve fidleri, orman alt tabakasını oluşturan muhtelif cinste çalı tabakası, 8-14 yaşlarında sürgünden gelen gürgen fidelerinin sahaya geldiği ve diri orman örtüsünün oluştuğu ifade edilmiştir.

Davalı gerçek kişiler geçerli bir tapu kaydına dayanmadığına ve bilirkişi beyanları ve eylemli duruma göre taşınmazın krokide (A) ile gösterilen bölümünün uzun süre kullanılmadığı anlaşıldığına göre, taşınmazın orman vasfı yok edilerek, diğer bir anlatımla, orman örtüsü yok edilse bile toprağın orman toprağı sayılması nedeniyle, süresi neye ulaşırsa ulaşsın zilyetlik yolu ile ormandan yer kazanılması 3402 sayılı Yasanın 45. maddesini iptal eden Anayasa Mahkemesi'nin kararı karşısında olanaksızdır. Kaldı ki, taşınmazın krokide (A) ile gösterilen bölümü öncesi itibari ile de ormandır. Bu durumda, dava konusu taşınmazın krokide (A) ile gösterilen bölümü yönünden davalılar lehine zilyetlikle kazanma koşullarının oluşmadığı anlaşılmaktadır. 6831 sayılı Yasanın 1 inci maddesine göre “Tabii olarak yetişen veya emekle yetiştirilen ağaç ve ağaççık toplulukları yerleriyle birlikte orman sayılır.” hükmü gereğince, mahkemce taşınmazın krokide (A) ile gösterilen bölümünün hiç bir şekilde özel mülkiyete konu olamayacak, devletin hüküm ve tasarrufu altındaki orman olduğu düşünülerek taşınmazın (A) ve (B) bölümlerinin yüzölçümleri belirlenip, davacı Hazinenin krokide (A) ile gösterilen bölüm yönünden davasının kabulüne, taşınmazın krokide (B) ile gösterilen bölümü yönünden ise reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davacı Hazinenin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA 29/05/2012 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/6742, Karar No: 2024/6401, Tarih: 24.04.2024

**2. Ceza Dairesi         2022/6742 E.  ,  2024/6401 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ: Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.Ancak;

Dosya içerisindeki 05.02.2013 tarihli tutanağa göre saat 05.55'te polislerin devriye görevlerini ifa ettikleri sırada sanık ...'in ve temyiz dışı sanık ...'un şikâyetçiye ait aracı kurcaladıklarının görüldüğü, sanıkların polisleri fark etmeleri üzerine farklı yöne kaçmaya başladıkları, kovalamaca sonucu temyiz dışı sanığın yakalandığı, diğer kaçan kişinin ise dosya sanığımız ... olduğunun tespit edildiği ve UYAP'tan alınan çizelgeye göre kış saati uygulaması da dikkate alındığında sabah vaktinin saat 06.10'da başladığının anlaşılması karşısında; eylemin gece vakti gerçekleştirildiğinin kabulü ile sanık hakkında hırsızlık suçundan hükmolunan cezada 5237 sayılı Kanun'un 143. maddesi gereğince artırım yapılması gerektiğinin gözetilmemesi suretiyle eksik ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı Tebliğname'ye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma sonrası kurulacak hükümde 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesinin gözetilmesine, dava dosyasının, Mahkemesine iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 24.04.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/19920, Karar No: 2013/4096, Tarih: 06.03.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2011/19920 E.  ,  2013/4096 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet Nedeniyle Güveni Kötüye Kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması, malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı veriliş gayesinin dışında zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi, tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Somut olayda; katılan şirkette pazarlama elemanı olarak çalışan sanığın, şirket adına tahsil ettiği paralar karşılığı tahsilat makbuzu bittiği bahanesiyle makbuz kesmediği, tahsil ettiği toplam 7.120,50 TL parayı da uhdesinde tutarak menfaat temin etmesi şeklindeki eyleminin hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu oluşturduğuna yönelik mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Ceza Genel Kurulunun 19.06.2007 gün ve 2007/20-108, 2007/152 sayılı kararın açıkladığı üzere, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamakta ise de, bunun gerekçelerinin gösterilmesi, dayanılan gerekçelerin de yasal ve dosya içeriği ile örtüşmesi gerekmektedir.

Hükmolunan hapis cezası alt sınırdan tayin olunmasına rağmen, aynı gerekçeyle adli para cezasına esas alınması gereken tam gün sayısının alt sınırdan uzaklaşılarak belirlenmesi suretiyle çelişkiye düşülmesi,

Hükmolunan hapis cezası alt sınırdan tayin olunmasına rağmen, aynı gerekçeyle adli para cezasına esas alınması gereken tam gün sayısının alt sınırdan uzaklaşılarak belirlenmesi suretiyle çelişkiye düşülmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün, bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasa’nın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK' un 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükümde yer alan ''5237 sayılı TCK'nın 155/2,43/1, 52/2 maddeleri gereğince sonuç olarak verilen 375 gün adli para cezası karşılığı aynı yasanın 52. maddesi gereğince günlüğü 20.00 TL 'den olmak üzere 7.500TL adli para cezası ile cezalandırılmasına" ifadelerinin yerine ''5237 sayılı TCK'nın 155/2 maddesi gereğince 5 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, aynı yasanın 43/1. maddesi gereğince cezasından 1/4 oranında arıtırım yapılarak sanığın 6 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, aynı yasanın 52/2 maddeleri gereğince verilen 6 gün adli para cezası karşılığı aynı yasanın 52. maddesi gereğince günlüğü 20.00 TL 'den olmak üzere sonuç olarak 120.00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına" ibaresinin eklenmesi suretiyle; sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 06/03/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3721, Karar No: 2019/4783, Tarih: 16.05.2019

**11. Ceza Dairesi         2016/3721 E.  ,  2019/4783 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Sanıklara 2006, 2007 ve 2008 takvim yıllarına ilişkin defter ve belgelerini ibraz etmesi yönündeki ilk tebligatın 09.03.2011 tarihinde yapıldığı ve süresinde ibraz edilmemesi nedeniyle sanıklar hakkında Antalya 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 2012/1065 esas sayılı dosyası ile kamu davası açıldığı; suça konu aynı takvim yıllarına ilişkin defter ve belgelerin ibrazı için 04.11.2011 tarihinde ikinci kez yapılan tebliğin yeni bir suç oluşturmayacağı, bu nedenle yüklenen suçun unsurları itibarıyla oluşmadığı dosya içeriğine uygun şekilde gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle sonucu bakımından doğru olan hükmün istem gibi ONANMASINA, 16.05.2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/768, Karar No: 2011/4241, Tarih: 25.11.2011

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/768 E.  ,  2011/4241 K.**

**"İçtihat Metni"**

Reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçundan sanıklar ..., ... ve ...'ın yapılan yargılamaları sonunda; atılı suçtan ayrı ayrı mahkûmiyetine dair Besni Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 27.10.2005 gün ve 2004/289 Esas, 2005/1995 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanıklar tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıklara isnat edilen reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçunun kanun maddesinde öngörülen cezasının üst sınırı itibariyle 765 sayılı TCK.nun 102/4. maddelerinde belirlenen beş yıllık asli zamanaşımına tabi olduğu, sanıkların mahkumiyetine karar verilen 27.10.2005 tarihi ile inceleme tarihleri arasında bu sürenin gerçekleştiği anlaşıldığından, 5237 sayılı TCK.nun 7/2. maddesi ile 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilmek suretiyle hükümlerin CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden sanıklar hakkında açılan kamu davalarının aynı Kanunun 322/1 ve 5271 sayılı CMK.nun 223/8. maddeleri uyarınca zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 25.11.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/10669, Karar No: 2012/2903, Tarih: 29.02.2012

**11. Hukuk Dairesi         2010/10669 E.  ,  2012/2903 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

VEKİLİ : Av. ...

DAVALILAR :1-...

2-...

3-...

4-...

5-...

6- Enbol Gıda Tekstil Dayanıklı Tüketim Malları Mobilya Hayvancılık Besicilik San.ve Tic. Ltd. Şti.

VEKİLİ : Av. ... Taşçı

Taraflar arasında görülen davada İnegöl 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 01/02/2010 tarih ve 2008/624-2010/34 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalılar tarafından imzalanan 13.11.2007 tarihli kararla Enbol Gıda Tekstil Dayanıklı Tüketim Malları Mobilya Hayvancılık Besicilik Sanayi ve Ticaret Ltd. Şti. nin dört hissesinin müvekkiline satıldığını, karşılığında davalıların 96.000 TL tahsil ettiklerini, hisse resmi satışının 30.12.2007 tarihine kadar yapılması kararlaştırılmış ise de hisse devrinin yasanın aradığı usul ve esaslara uygun olarak gerçekleştirilmediğini ileri sürerek, 96.000 TL nin ödeme tarihinden itibaren işleyecek ticari faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, davacının müvekkili şirkete ait 4 adet hisseyi (100 hisse üzerinden) almak için şirkete ödemiş olduğu 48.000 TL nakit para ve 48.000 TL çek bedellerinin (12.000 TL den 4 adet çek) davacı şahıs ile müvekkili olan şirketin yetkili temsilcisi arasında akdedilen 26.09.2008 tarihli protokol gereğince kendisine bono-kıymetli evrak olarak ödendiğini, alacağını bono yoluyla tahsil eden davacının açmış olduğu davanın haksız ve yersiz olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; taraflar arasında yapılan 29.06.2008 tarihli ibraya ilişkin mutabakat içerisinde davacının davalılardan alacaklı olduğunu beyan ettiği 96.000 TL nin davacıya geri ödemesine ilişkin senetlerden ilk senedin vade tarihinin 05.09.2009, son senedin vade tarihinin 05.03.2010 olduğu, davacının davasını açtığı 23.12.2008 tarihi itibariyle alacağın muaccel olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

./...

2010/10669

2012/2903

S2

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 4,00 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 29/02/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

21,15 H

17,15 PH

04,00 BK

01/03/2012 HŞ
Yargıtay — Esas No: 2013/3747, Karar No: 2013/6739, Tarih: 09.04.2013

**5. Hukuk Dairesi         2013/3747 E.  ,  2013/6739 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare ile davalılardan ... vd.vekilleri yönünden verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm Davacı idare ile davalılardan ... vd. vekillerince temyiz edilmiştir.

Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur. Ancak;

Dava konusu taşınmaz mal arsa niteliğindedir. Kamulaştırma Kanunu'nun kıymet takdir esaslarını belirten 11.maddesinin 1.fıkrasının arsalara ilişkin (g) bendi uyarınca arsaların bedelinin değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre hesaplanması zorunludur.

Bu itibarla, emsal satışların değerlendirme tarihindeki karşılıklarının fiyat artış endekslerinin uygulanması suretiyle tesbiti, bundan sonra emsal ile dava konusu taşınmazın eksik ve üstün yönlerinin neler olduğu ve oranları açıklanmak suretiyle değer biçilmesi gerekir.

Bilirkişi raporunda emsal olarak incelenen satış, şirket alımı olduğu gibi, taşınmazın vergi değeri ile somut emsalin vergi değerleri arasında 3 kat değer farkı olmasına rağmen, bilirkişi raporunda 9 kat fark olduğu kabul edilerek değer biçildiğinden rapor inandırıcı değildir.

Bu durumda taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre dava konusu taşınmaz ile emsal kabul edilen taşınmazların Arsa Metrekare Rayiç Bedel Takdir Komisyonu tarafından resen belirlenen emlak vergisine esas m2 değerleri de karşılaştırılarak bedel takdiri için yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu ile keşif yapılarak, alınacak rapora göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare ile davalılardan ... vd.vekilleri temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U....nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davacı idare ile davalılardan ... vd.den peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde ödeyenlere iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 09.04.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12283, Karar No: 2017/25901, Tarih: 16.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/12283 E.  ,  2017/25901 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 16/02/2017 tarihinde karar verildi.