muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/767, Karar No: 2016/226, Tarih: 03.05.2016

Bu açıklamalar ışığında;

Sanığın temyizi üzerine tehdit suçunun sübutunun bulunmadığına ilişkin Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 28.03.2013 tarihli 22962-6479 sayılı kararını alan Manisa 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 16.07.2013 tarih ve 344-380 sayılı kararıyla verdiği direnme hükmünün temyiz incelemesini yapan Yüksek Ceza Genel Kurulunca, suçun sübutunun varlığına dair sonuca ulaşılmasıyla birlikte hükmün tüm yönleriyle incelenmesi gereklidir. Ceza Genel Kurulunca direnme hükmünün temyiz incelemesi sonucu hukuka uygun bulunması halinde 'direnme hükmünün onanmasına dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine' dair karar verilmesi gerekirken;

Sübutun varlığına dair ilk derece mahkemesinin direnme kararının isabetli olduğu kararına katılmakla birlikte, hükmün esas incelenmesi için 2. Ceza Dairesine tevdiine ilişkin yöntemi hatalı görmemiz nedeniyle, çoğunluğun bu yöndeki tevdii kararına katılmıyoruz." görüşünü dile getirmiş,

Çoğunluk Görüşüne Katılmayan Beş Genel Kurul Üyeside; "Sanığın üzerine atılı tehdit suçunu işlediğinin sabit bulunmadığı, bu nedenle yerel mahkeme direnme hükmünün bozulması gerektiği" düşüncesiyle karşıoy kullanmıştır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Manisa 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 16.07.2013 gün ve 344-380 sayılı direnme gerekçelerinin İSABETLİ OLDUĞUNA,

2- Dosyanın, hükmün esasının incelenmesi amacıyla Yargıtay 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 03.05.2016 tarihinde yapılan müzakerede oyçokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/14502, Karar No: 2023/1297, Tarih: 16.02.2023

**5. Hukuk Dairesi         2022/14502 E.  ,  2023/1297 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

KARAR : Esastan ret/Yeniden esas hakkında verilen karar

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun (2942 sayılı Kanun) 10 uncu maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davacı idare vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine, davalı vekilinin istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usûl eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı idare vekili dava dilekçesinde; ... ili, ... ilçesi, ... köyü 147 ada 96 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkinini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; 2942 sayılı Kanun'da belirtilen esaslar dahilinde dava konusu taşınmazın gerçek değerinin belirlenmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne ve kamulaştırma bedelinin tespiti ile davalıya ödenmesine, dava konusu taşınmazın tapu kaydının iptali ile yol olarak tapudan terkinine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davacı idare vekili istinaf dilekçesinde özetle; münavebeye alınan ürünlerin mutad ürünler olmadığını, bedelin fahiş belirlendiğini, müvekkili idare lehine vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğini ileri sürmüştür.

2. Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; münavebeye alınan ürünlerin mutad ürünler olmadığını, objektif değer artışının yüksek belirlenmesi gerektiğini, kapital faizin hatalı belirlendiğini, bedelin düşük olduğunu ileri sürmüştür.

C. Gerekçe ve Sonuç

B. İstinaf Sebepleri

1. Davacı idare vekili istinaf dilekçesinde özetle; münavebeye alınan ürünlerin mutad ürünler olmadığını, bedelin fahiş belirlendiğini, müvekkili idare lehine vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğini ileri sürmüştür.

2. Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; münavebeye alınan ürünlerin mutad ürünler olmadığını, objektif değer artışının yüksek belirlenmesi gerektiğini, kapital faizin hatalı belirlendiğini, bedelin düşük olduğunu ileri sürmüştür.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile arazi niteliğindeki taşınmazlara olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelir esas alınarak değer biçilmesinin 2942 sayılı Kanun'un değerlendirmeye ilişkin hükümlerine aykırılık teşkil etmediği; ancak objektif değer artış oranının %50 oranında olması gerektiği, karar kesinleştiğinde davalı tarafa ödenmek üzere üçer aylık vadeli hesaba bloke edilen bedelin davalı tarafa derhal ödenmesi ve faiz hususları yönünden yeniden esas hakkında karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1. Davacı idare vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü hususları tekrar etmiş, dava konusu taşınmaz için belirlenen bedelin gerçek değerinden yüksek olduğunu, objektif değer artışı verilmemesi gerektiğini, müvekkili idare lehine vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğini ileri sürmüştür.

2. Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü hususları tekrar etmiş, dava konusu taşınmaz için belirlenen bedelin gerçek değerinden düşük olduğunu ileri sürmüştür.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukukî Nitelendirme

Uyuşmazlık, temel olarak davacı idare ile davalı arasında kamulaştırma bedelinin tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 2942 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesinin sekizinci fıkrası, 11 inci maddesinin birinci ve ikinci fıkraları.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Taraf vekillerinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Taraf vekillerinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Davacı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, davalıdan peşin alınan temyiz harcının Hazineye irat kaydedilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

16.02.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9793, Karar No: 2018/3480, Tarih: 26.04.2018

**4. Hukuk Dairesi         2016/9793 E.  ,  2018/3480 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 27/10/2014 gününde verilen dilekçe ile alacağın istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 05/11/2015 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, alacak istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, ... köylere hizmet götürme birliği encümen üyesi olarak görev yapmakta iken, birliğin 06/03/2014 tarih 2014/1 nolu meclis kararı ile 6360 sayılı 14 İlde Büyükşehir Belediyesi ve 27 İlçe Kurulması ile Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun gereği mahalli idareler genel seçiminden sonra birliğin tüzel kişiliğinin sona ermesi nedeniyle feshedildiğini, mal varlığı alacakları ve borçlarının Pamukkale Kaymakamlığına devredildiğini, müvekkiline 2009 yılı Nisan, Mayıs, Haziran, Temmuz aylarında ikişer oturum ücreti ödendiği halde, 2009 yılı Ağustos ile 2014 yılı Ocak ayları arasında ödenek yetersizliğinden tek oturum ücreti ödendiğini, encümen kararında davacının alacağının ödenek geldikçe ödenmesine karar verildiğini, ihtarname gönderilmesine rağmen bu güne kadar ödeme yapılmadığını belirterek ödenmeyen toplam 6.155,25 TL oturum ücretinin yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ..., Köylere Hizmet Götürme Birliklerinin ayrı tüzel kişiliklerinin olduğunu, ödeneklerinin ayrı olduğunu, birliğin tüzel kişiliği sona erince ödemelerle ilgili olarak muhataplarının kalmadığını, kaymakamlığın ödeneği olmadığı için üyelere ödeme yapılamadığını belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, ...(... Kaymakamlığı) Köylere Hizmet Götürme Birliğinin encümen huzur haklarına ilişkin olarak her ay çift oturum ücreti ödenmesi gerekmekte iken, tek oturum ücretinin ödendiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Somut olayda davacı, 6360 sayılı Kanun ve 06/03/2014 tarih 2014/1 nolu meclis kararı ile düzenlenen huzur hakkı ödeneğinin ödenmediğini belirterek, alacak isteminde bulunmuştur. Kamu alanında yer alan bir konu hakkında, idarenin olumsuz tutum almasından dolayı zarara uğradığını belirten kişilerin açacakları davalar, idari yargının görev alanına girmektedir. Davacının huzur hakkına ilişkin talebi idari yargı yerlerince incelenip karara bağlanacağından mahkemece yargı yolu bakımından görevsizlik kararı verilmesi gerekirken işin esasının incelenmiş olması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda gösterilen nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına 26/04/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13925, Karar No: 2015/12441, Tarih: 10.12.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/13925 E.  ,  2015/12441 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : KDZ.Ereğli 1. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 07/09/2015

NUMARASI : 2015/560 - 2015/707

DAVACILAR : S.. A.. - Z.. A..

KÜÇÜK : A.. T..

Kayyım atanması talebine ilişkin davada Karabük Sulh Hukuk ile KDZ. Ereğli 1. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, küçüğe kayyım atanması istemine ilişkindir.

Karabük Sulh Hukuk Mahkemesince, kayyım atanılacak küçüğün UYAP'tan alınan nüfus kaydına göre yerleşim yeri adresinin "M.. Mahallesi, B.. Sokak, No: .. G.. Köyü, Ereğli/ZONGULDAK" olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

KDZ. Ereğli 1. Sulh Hukuk Mahkemesi ise, kolluğa yazılan müzekkereye verilen cevabî yazıda; küçük A.. T..'in dedesi B.. A.. ve dayısı Z.. A.. ile birlikte "Ş.. Mah., K.. A.. Caddesi, Ş.. S.., Daire: .. Merkez/KARABÜK" adresinde ikamet ettiğinin bildirildiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 431. maddesine göre, "Vasinin atanması usûlüne ilişkin kurallar, kayyım ve yasal danışmanın atanmasında da uygulanır." Aynı Kanunun 411. maddesine göre de, "Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairesine aittir."

Dosya kapsamından, küçük hakkında yapılan kolluk araştırmasına göre "Ş.. Mah., K.. A.. Caddesi, Ş.. Sitesi, Daire:.. Merkez/KARABÜK" adresinde ikamet ettiğinin anlaşıldığından, uyuşmazlığın Karabük Sulh Hukuk Mahkemesinde çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince Karabük Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 10/12/2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19720, Karar No: 2014/19879, Tarih: 27.11.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/19720 E.  ,  2014/19879 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp,onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli,olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen,Kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı,o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için,eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun Kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 90.ncı maddesininin 5. fıkrasına göre;Usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.)Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla,kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin(AİHS), temel amacı,insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları,insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar,hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin(AİHS), temel amacı,insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları,insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar,hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet,hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre,her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre,hiç kimse ...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre,herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile Yaşamına,haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne - baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne - baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin pek çok kararlarında tanımladığı gibi,bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; resmi nikahlı evli iken, sanık ...’in 23/08/1981 tarihinde vefat eden babası ...’den yetim maaşını alabilmek için eski eşi ... ...’dan 27/02/2001 tarihinde muvazaalı olarak boşandığı ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK’dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdığı iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında,eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanunun 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanığın eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 27.11.2014 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/3186, Karar No: 2024/1986, Tarih: 05.06.2024

**6. Hukuk Dairesi         2022/3186 E.  ,  2024/1986 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2021/857 E., 2022/169 K.

DAVA TARİHİ : 20/03/2009

BİRLEŞEN İZMİR 5. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ'NİN

2011/570 ESAS SAYILI DAVASINDA;

DAVA TARİHİ : 20.03.2009

HÜKÜM/KARAR : Kısmen Kabul

1- Taraflar arasındaki uyuşmazlık "Germencik İncir İşletmesi ve Depolama Tesisi" yapımını konu alan 01/02/2006 tarihli eser sözleşmesinden kaynaklanmakta olup, iş sahibince açılan asıl dava bakiye nefaset bedeli alacağının tahsili; yüklenici tarafından açılan birleşen dava ise sözleşme dışı imalat bedeli alacağının tahsili istemlerine ilişkindir.

Mahkemece sadece asıl davada verilen 21/09/2011 tarihli ilk kararda, taraflar arasında nefaset kesintisi talebi ile ilgili olarak görülen ve şekli anlamda kesinleşen kısmi davadaki kesin delil niteliğine sahip ve hüküm vermeye elverişli bilirkişi raporunda 145.500,00 TL nefaset farkı istenebileceğinin bildirildiği, kısmi davada 1.000,00 TL'ye hükmedildiği, bakiyesinin işbu davada talep edildiği gerekçesiyle, davanın kabulü ile 144.500,00 TL'nin tahsiline karar verilmiştir.

2- Mahkemenin ilk kararına karşı, davalı vekilince temyiz kanun yoluna başvurulması üzerine, Yargıtay (Kapatılan) 15. Hukuk Dairesinin 13/12/2012 tarihli, 2012/470 E. ve 2012/7824 K. sayılı ilamında; kısmi davanın onanmasına ilişkin ilamda açıkça karar altına alınan miktara göre hükmün onandığı, sair hususların incelenmediği belirtilerek raporun kesinleştirilmediği, kısmi davada alınan bilirkişi raporunun ikinci davada hakimi bağlamayacağı, bilirkişi raporunun kesinlik kazanması ve kazanılmış hak teşkil etmesinin ilk davadaki miktar bakımından olduğu, mahkemece yeniden oluşturulacak bilirkişi heyetiyle mahallinde inceleme yapılarak eserde meydana gelen nefaset tutarının tüm dosyadaki delillerle birlikte hesaplanarak, önceki davada alınan miktardan fazlasına hükmedilmesi gerektiği gerekçesiyle, hükmün davalı yararına bozulmasına karar verilmiştir.

3- Bozma ilamına karşı davacı vekilince karar düzeltme isteminde bulunulmuş ise de, Yargıtay (Kapatılan) 15. Hukuk Dairesinin 28/11/2013 tarihli, 2013/2180 E. ve 2013/6303 K. sayılı ilamı ile istemin reddine karar verilmiştir.

3- Bozma ilamına karşı davacı vekilince karar düzeltme isteminde bulunulmuş ise de, Yargıtay (Kapatılan) 15. Hukuk Dairesinin 28/11/2013 tarihli, 2013/2180 E. ve 2013/6303 K. sayılı ilamı ile istemin reddine karar verilmiştir.

4- Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda verilen 14/06/2019 tarihli ikinci kararda, hükme esas bilirkişi raporunda belirtildiği üzere davalı/birleşen davacı yüklenici tarafından yapılan fümege oda kapılarının ve havalandırma kanallarının sızdırmaz olması gerektiği halde işlevlerini yerine getirmediği, fümege odalarda sızdırmazlığın sağlanmasının iş sahibinin faaliyeti bakımından ve çalışanların sağlığı açısından zorunlu olduğu, nefaset bedeli alacağının KDV dahil 81.729,00 TL olduğu ve davacı/birleşen davalı iş sahibinin asıl davada nefaset bedeli istemeye hak kazandığı, birleşen dava yönünden ise davacı yüklenicinin kurutma odaları ve arıtma ünitesi gibi sözleşme harici imalat bedelinin KDV dahil 144.865,09 TL olduğu ve yüklenicinin bu miktarı istemeye hak kazandığı gerekçesiyle, asıl davanın kısmen kabulü ile 81.729,00 TL’nin tahsiline, fazlaya ilişkin istemin reddine ve birleşen davanın kısmen kabulü ile 170.940,00 TL’nin tahsiline, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiştir.

5- Mahkemenin ikinci kararına karşı, taraf vekillerince temyiz kanun yoluna başvurulması üzerine, Yargıtay (Kapatılan) 15. Hukuk Dairesinin 30/11/2020 tarihli, 2020/356 E. ve 2020/3100 K. sayılı ilamında; birleşen dava gerekçesinde 144.865,09 TL belirtildiği halde hükümde 170.940,00 TL’ye hükmedildiği, asıl davada nefaset bedeli alacağı olarak KDV dahil 81.729,00 TL’ye hükmedilmesi gerektiği belirtildiği halde benimsenen ek raporun sonuç kısmında KDV dahil 81.729,00 TL şeklinde bir tespit bulunmadığı, bu bedelin KDV hariç 81.729,00 TL olduğu anlaşılmakla, hüküm ve gerekçe arasında çelişki yaratıldığı gerekçesiyle hükmün bozulmasına ve bozma nedenine göre tarafların diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına karar verilmiştir.

6- Bozma ilamına karşı davalı/birleşen davada davacı vekilince karar düzeltme isteminde bulunulmuş ise de, Dairemizin 20/10/2021 tarihli, 2021/3717 E. ve 2021/1009 K. sayılı ilamı ile istemin reddine karar verilmiştir.