muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/13425, Karar No: 2011/1943, Tarih: 11.03.2011

Sanığın işlediği iddia olunan reşit olmayan mağdureyle rızası ile cinsel ilişkide bulunma suçunun 5237 sayılı TCK.nun 104/1. maddesine temas ettiği, kovuşturması şikayete bağlı olup uzlaşma kapsamında kaldığı, 5560 sayılı Yasa ile değişik CMK.nun 253/3. maddesinde cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda uzlaşma yoluna gidilemeyeceği belirtilmekle birlikte atılı suçun aleyhe düzenleme getiren bu değişiklikten önce gerçekleştiği ve 5237 sayılı TCK.nun 7/2. maddesi dikkate alınarak kovuşturma şartı olan uzlaşma hükümlerinin uygulanması gerektiğinden öncelikle CMK.nun 253 ve 254. maddeleri uyarınca uzlaşma girişiminde bulunulması ve sonuçsuz kalması halinde hükümden sonra yürürlüğe giren 5271 sayılı CMK.nun 231. maddesi karşısında, koşulların varlığı halinde hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilip verilmeyeceği hususunun mahkemesince değerlendirilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiilerin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan esası incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 11.03.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3458, Karar No: 2018/850, Tarih: 14.02.2018

**20. Ceza Dairesi         2017/3458 E.  ,  2018/850 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : 5. Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : Değişen suç vasfı nedeniyle kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

1-Oluş ve dosya içeriğine göre, ihbara konu adrese gidilerek telefonla Cumhuriyet savcısına bilgi verildiği, nöbetçi Cumhuriyet savcısı tarafından sözlü olarak ikamet içerisinde detaylı arama yapılması talimatı verilmesi üzerine sanığın konutunda arama yapılarak suça konu uyuşturucu maddelerin ele geçirildiği, Savcılık tarafından sözlü olarak verilen talimat üzerine yapılan aramadan sonra yazılı olarak arama kararı verilmesi konusunda Sulh ceza mahkemesinden talepte bulunulduğu, Şişli 1. Sulh Ceza Mahkemesi’nin 2010/935 Değişik İş sayılı Kararı ile “aramanın 27.03.2010 tarihinde yapıldığı ve ancak kanuna göre Cumhuriyet savcılığının yazılı izni ile yapılan arama onaylanabileceğinden talebin reddine” karar verildiği anlaşılmıştır. 5271 sayılı CMK'nın 119. maddesi gereğince “Hâkim kararı üzerine veya gecikmesinde sakınca bulunan hâllerde Cumhuriyet savcısının, Cumhuriyet savcısına ulaşılamadığı hallerde ise kolluk amirinin yazılı emri ile kolluk görevlileri arama yapabilirler. Ancak, konutta, işyerinde ve kamuya açık olmayan kapalı alanlarda arama, hâkim kararı veya gecikmesinde sakınca bulunan hallerde Cumhuriyet savcısının yazılı emri ile yapılabilir. Kolluk amirinin yazılı emri ile yapılan arama sonuçları Cumhuriyet Başsavcılığına derhal bildirilir.” şeklinde düzenleme gereğince, öncelikle sanığın konutunda hakim tarafından verilmiş bir arama kararı ya da Cumhuriyet savcısı tarafından verilmiş bir yazılı arama emri olmaksızın Cumhuriyet savcısının sözlü talimatı ile hukuka aykırı şekilde konutta arama yapıldığı ve bu arama sonucu ele geçirilen suç konusu maddelerin “hukuka aykırı yöntemlerle elde edilmiş” olması nedeniyle Anayasa'nın 38. maddesinin 6. fıkrası ile CMK'nın 206. maddesinin 2. fıkrasının (a) bendi, 217. maddesinin 2. fıkrası, 230. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendi ve 289. maddesinin 1. fıkrasının (i) bendi uyarınca hükme esas alınamayacağı gözetilmeden sanığın atılı suçtan mahkûmiyetine karar verilmesi,

2-Kabule göre de,

2-Kabule göre de,

a)05.02.2010 tarihli ihbar tutanağında kimliğini beyan etmeyen erkek bir şahsın “... Gülbahar Mah. ... sayılı adreste ismini Mesut bildiği şahsın uyuşturucu madde sakladığı ve uyuşturucu madde sattığı” ihbarını yapması üzerine polis memurlarının ihbarda belirtilen adrese giderek komşu ...’in refakatinde sanığın ikametinde arama yaptıkları, arama sonucu çamaşır makinesinin içinde 100 ayrı pakette net 462,3 gr esrarın ele geçirildiği, sanığın hazırlık aşamasında alınan ifadesinde suça konu maddenin kendi ikametinden değil 15 numaralı daireden ele geçirildiğini ileri sürmesine karşın yargılama sırasında evinde ele geçirilen esrarı memleketine götürmek amacıyla kendi kullanımı için bulundurduğunu savunmak suretiyle çelişkili beyanlarda bulunması nazara alınarak, sanığın ticari amaçlı uyuşturucu madde bulundurmak suçundan mahkûmiyeti yerine yazılı şekilde kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan mahkûmiyetine karar verilmesi,

b)İstanbul Kriminal Polis Laboratuvarınca suç konusu maddeden alınan tanık numunenin müsaderesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, CMUK’nın 321. maddesi gereğince hükmün BOZULMASINA, 14.02.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4944, Karar No: 2016/1493, Tarih: 01.03.2016

**6. Hukuk Dairesi         2015/4944 E.  ,  2016/1493 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Kira bedelinin tenzili, maddi ve manevi tazminat, izin talebi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı kira bedelinin tenzili, maddi ve manevi tazminat, izin talebi davasına dair karar davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kira bedelinin tenzili,maddi ve manevi tazminat ile mevzuatın ve ... Belediye Başkanlığının izin verdiği yasal sınırlar dahilinde yapılacak pergole ile ilgili salt Belediye işlemlerinin takip edilebilmesi kapsamında davacıya yetki verilmesi istemlerine ilişkindir. Mahkemece, kira bedelinin tenzili talebinin reddine, maddi ve manevi tazminat talebinin reddine, Belediye işlemlerinin takip edilebilmesi kapsamında davacıya yetki verilmesi isteminin derdestlik nedeniyle reddine karar verilmesi üzerine hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı vekilinin Belediye işlemlerinin takip edilebilmesi kapsamında davacıya yetki verilmesi isteminin reddine ilişkin hükme yönelik temyiz itirazlarına gelince:

Davacı vekili, dava dilekçesinde, taraflar arasında 24.11.2009 tarihli ve 10 yıl süreli kira sözleşmesi düzenlendiğini, kira sözleşmesinin hususi şartlar bölümünün 8. maddesinde, “...taraflar, mecurun etrafındaki arsa sınırından dükkana kadar olan çekme mesafelerini oluşturan bahçeye beton döküp dükkan seviyesine kadar yükseltmesine ve bu kısmın üzerine pergole yapılması hususunda mutabakata vardıklarını...”, ancak yapılan pergole için belediyeden ruhsat alınması gerektiğini, ruhsat başvurularının Belediye Başkanlığınca "kira sözleşmesinin 8. maddesindeki izin ve yazının yeterli olmadığını, bu konudaki muvafakat namenin tüm bağımsız bölümlerin sahibi olan davalıların noterden düzenleme şeklinde yapması gerektiği gerekçesi ile" reddedildiğini, davacının belediye nezdinde yaptığı taleplerinin her defasında noterden tanzim edilmiş ayrı bir muvafakat istemi nedeni ile reddedilmesinden dolayı davacının defalarca davalılara başvurup noterden muvafakat istediğini ancak davalıların muvafakat vermemesi nedeniyle belediyece pergolenin yıkıldığını belirterek mevzuatın ve Didim Belediye Başkanlığının izin verdiği yasal sınırlar dahilinde yapılacak pergole ile ilgili salt Belediye işlemlerinin takip edilebilmesi kapsamında davacıya yetki verilmesini talep etmiştir. Davalı vekili, derdestlik itirazında bulunarak davanın reddini savunmuş, mahkemece derdestlik itirazı kabul edilerek davacının izin talebinin reddine karar verilmiştir.

Dava tarihinde yürürlükte bulunan 6100 sayılı HMK'da “Derdestlik” yani davanın görülmekte olması, 6100 sayılı HMK'nın 114/I-ı. maddesinde dava şartı olarak düzenlenmiştir. Dava şartı olan derdestlik nedeni ile davanın reddi için iki davanın taraflarının, konusunun ve dava sebeplerinin aynı olması gerekir.

Somut olayda; Davacı vekili iş bu davada mevzuatın ve Didim Belediye Başkanlığının izin verdiği yasal sınırlar dahilinde yapılacak pergole ile ilgili salt Belediye işlemlerinin takip edilebilmesi kapsamında davacıya yetki verilmesini talep etmiştir. Davalı tarafça derdestlik itirazına konu edilen dava ise “... Sulh Hukuk Mahkemesinde açılan sözleşmede pergole yapımı için davacıya izin verildiğinin tespiti davasıdır”. Temyize konu iş bu dava mahkemeden izin talebi davası, derdestlik itirazına konu dava ise tespit davasıdır. Bu iki davanın aynı dava olduğundan sözedilemez. Tespit davası, mahkemeden izin talebi davası için derdestlik itirazına konu olamaz. Bu nedenle mahkemece, davanın esasına girilerek esas hakkında bir karar verilmesi gerekirken derdestlik nedeniyle davanın usulden reddine karar verilmesi doğru değildir. Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ;Yukarıda 2 nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün mahkemeden izin talebi davası yönünden BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 01/03/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/15757, Karar No: 2007/2709, Tarih: 27.02.2007

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2006/15757 E.  ,  2007/2709 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne ve kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, dava dışı ... ve ... Ltd. Şti. ile 2.6.2003 tarihli adi ortaklık sözleşmesi yaptıklarını, bu ortaklığın ... Belediyesinin kaldırım döşeme işini yapıp teslim ettiğini,yeni ortak ... yapımı görüşmeleri devam ederken, davacı şirkete ait dava dilekçesinde sayılan 10 kalem malzemeyi davalıya teslim ettiğini, davalıya teslim edilen malzemelerin bir kısmının iade edildiğini, ancak bir kısmı iade edilmediğinden malzemelerin aynen olmadığı takdirde bedeli 9.000.00 YTL. nın avans faizi ile tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, yargılamaya gelmemiş, bilirkişi raporuna itiraz dilekçesinde iddiayı kabul etmemiştir.

Mahkemece, tanık ifadeleri ve bilirkişi raporu doğrultusunda malzeme bedeli 8.270.00 YTL.nın dava tarihinden yasal faizi ile tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalıya teslim ettiği malzemelerin bir kısmının iade edilmediğini iddia ederek, iade edilmeyen malzemelerin aynen iadesi olmadığı takdirde bedelinin tahsilini talep etmiştir.davalı yargılamaya gelmediğinden davayı inkar etmiş sayılır. TMK. 6. maddesi ve HUMK. Gereğince davacı davasını, diğer bir deyişle dava konusu malzemeleri davalıya teslim ettiğini yasal delillerle kanıtlamalıdır. Davalının 15.5.2006 tarihli dilekçesi içeriği itibariyle malzemeleri teslim aldığını kabul mahiyetinde değildir. Mahkemece, tanık ifadeleri bilirkişi raporu esas alınarak davanın kabulüne karar verilmişse de taraflar arasındaki uyuşmazlığın miktarı itibariyle açık bir muvafakat olmadıkça HUMK. 288 maddesi

gereğince tanık dinlenemez. Tanık ifadelerine dayanılarak karar verilemez. Davacı ibraz ettiği delillerle davayı kanıtlayamamıştır. Ancak dava dilekçesinde her türlü delil demek suretiyle yemin deliline de dayanmıştır. Mahkemece davacıya, davalı tarafa yemin teklif etme hakkı olduğu hatırlatılarak sonucuna uygun karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Öte yandan davacı, dava dilekçesinde davalıya teslim ettiği malzemelerin bir kısmının iade edildiğini kabul ettiği halde iade edilen malzeme bedellerine de hükmedilmesi HUMK. 74. maddesine aykırı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davalı lehine BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 27.2.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/9846, Karar No: 2024/1921, Tarih: 19.03.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/9846 E.  ,  2024/1921 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1393 E., 2023/1752 K.

DAVA TARİHİ : 20.11.2017-02.07.2018

KARAR : İstinaf başvurusunun esastan reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Eskişehir 4. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2021/677 E., 2022/158 K.

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen karşılıklı boşanma ve eşin soyadını kullanmasına izin davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Bölge Adliye Mahkemesi kararını, kadının kabul edilen eşinin soyadını kullanmasına izin davasında kadın için hükmedilmeyen vekâlet ücretine ilişkin istinaf başvurusunun incelenmeksizin hatalı istinaf sınırlaması ile yazılı şekilde hüküm kurulduğu gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; eşin soyadını kullanmasına izin davası yönünden tarafların istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı-davacı kadın vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1.Davacı-davalı erkek vekili dava dilekçelerinde özetle; tarafların ruhen ve fikren anlaşamadıklarını, evliliğin çekilmez hal aldığını, müvekkilinin kadının da bilgisi dahilinde evden ayrıldığını, tarafların ayrı yaşamaya başladığını, müvekkilinin kusuru bulunmadığını iddia ederek tarafların 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca boşanmalarına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

2.Davacı-davalı erkek vekili birleşen davaya cevap dilekçesinde özetle; kadının iddialarının asılsız olduğunu, kadının nafaka ve tazminat taleplerinin afaki olduğunu, kendisine alınan daireyi muvazaalı olarak sattığını, kötü niyetli olduğunu beyan ederek davanın reddini savunmuştur.

II. CEVAP

2.Davacı-davalı erkek vekili birleşen davaya cevap dilekçesinde özetle; kadının iddialarının asılsız olduğunu, kadının nafaka ve tazminat taleplerinin afaki olduğunu, kendisine alınan daireyi muvazaalı olarak sattığını, kötü niyetli olduğunu beyan ederek davanın reddini savunmuştur.

II. CEVAP

Davalı-davacı kadın vekili cevap ve birleşen dava dilekçesinde özetle; davacı erkeğin iddialarının asılsız olduğunu, erkeğin aşırı kıskanç olduğunu, çalışmasını istemediğini, ekomomik şiddet uyguladığını, küfür ve hakaret ettiğini, aşağıladığını, güven sarsıcı davranışlarda bulunduğunu, fiziksel şiddet uyguladığını, çocuğa kötü muamelede bulunduğunu, hastalığı ile ilgilenmediğini, ortak çocuğun boşanma sonrasında anne ve babasının soyadının farklı olmasını istemediğini iddia ederek tarafların 4721 sayılı Kanun'un 162 nci ve 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca boşanmalarına, ortak çocuğun velâyetinin müvekkiline verilmesini, ortak çocuk için aylık 3.000,00 TL tedbir ve iştirak nafakasına, müvekkili yararına aylık 3.000,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakasına hükmedilmesini, müvekkili yararına 50.000,00 TL maddî, 50.000,00 TL manevî tazminata hükmedilmesini, davalı eşin soyadının boşanmadan sonra kullanılmasına izin verilmesini talep ve dava etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

A. İlk Derece Mahkemesinin Birinci Kararı

İlk Derece Mahkemesinin 19.12.2019 tarih ve 2018/1048 Esas, 2019/983 Karar sayılı kararı ile dinlenen taraf tanıklarının ve ortak tanıkların beyanlarından evlilik birliğinin temelinden sarsılmasında kadına atfedilebilecek bir kusur olmadığı, erkeğin, kadının kanser hastalığı geçirdiği dönem içerisinde eşine karşı yeterince ilgili olmadığı, erkeğin küfürlü konuşması ve eşini aşağılayıcı sözler sarf etmesi nedeniyle evlilik birliğinin devamının sekteye uğradığı, kadının dava açmakta haklı olduğu, ortak çocuğun velâyetinin davacı anneye bırakılmasına, çocuk için bir miktar nafaka taktirine, erkeğin kusur durumu gözetilerek kadın lehine hakkaniyet ilkesi de göz önüne alınarak bir miktar nafaka ve tazminat taktirine, davacı kadının eşinin soy ismini kullanmasına dair talebinin ise bu durumun erkeğe herhangi bir zarar vermeyeceği, davacı kadının çocuğu ile aynı soy ismi taşımasında hukuki yararın bulunduğu kanaatine varılmakla talebinin bu yönden kabulüne karar verildiği gerekçesi ile erkeğin davasının reddine, kadının boşanma davasının kısmen kabulü ile tarafların 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca boşanmalarına, ortak çocuğun velâyetinin anneye verilmesine, çocuk için aylık 1.000,00 TL tedbir ve iştirak nafakasına, kadın yararına aylık 1.000,00 TL tedbir ve 20.000,00 TL toptan yoksulluk nafakasına, kadın yararına 25.000,00 TL maddî, 20.000,00 TL manevî tazminata, kadının boşandığı eşinin soyismini kullanmaya devam etmesine dair talebinin kabulüne, eşinin "İlhan" olan soyisminin kullanmasına izin verilmesine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Gönderme Kararı

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Gönderme Kararı

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı-karşı davalı erkek vekili tarafından hükmün tamamı yönünden, davalı davacı kadın vekili tarafından nafaka ve tazminat miktarı yönünden istinaf başvurusunda bulunulması üzerine; Bölge Adliye Mahkemesinin 22.09.2021 tarih ve 2019/456 Esas, 2021/1530 Karar sayılı kararı ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 15.03.2018 tarihli ön inceleme duruşmasında sadece asıl dosya ile ilgili ön inceleme yapılarak uyuşmazlık konuları tespit edildiği, birleşen 2018/535 Esas sayılı dosya yönünden ön inceleme yapılıp, tarafların üzerinde anlaştıkları ve anlaşamadıkları, vakıalar tespit edilmediği, kadın tarafından açılan birleşen davada, dilekçeler teatisi tamamlanmadan ve ön inceleme duruşması yapılmadan dosyanın birleştirildiği, birleştirme kararından sonra da bu eksikliğin tamamlanmadığı gibi, taraflara birleşen davaya ilişkin olmak üzere delil sunma imkanı tanınmadan kadın tarafından açılan boşanma davasının kabulüne karar verildiği, bu hususun erkeğin savunma hakkını kısıtlayan ve adil yargılanma hakkını etkileyen önemli bir usul hatası olduğu, kabule göre de; davalı-davacı kadının eşinin soyadını kullanmasına izin verilmesi isteğinin boşanmanın eki niteliğinde olmadığı, ayrı bir dava olup, maktu harca tabi olduğu, bu sebeple, mahkemece davalı-davacıya bu istekle ilgili olarak harcı ikmal etmesi için süre verilmesi, harcın ikmali halinde davaya devam edilmesi, harcın ikmal edilmemesi halinde 492 sayılı Harçlar Kanunu'nun (492 sayılı Kanun) 30 uncu maddesi gereğince işlem yapılması gerekirken, işbu talep yönünden harcın tamamlanması için süre vermeden, yargılamaya devamla işin esası hakkında hüküm tesisi doğru olmadığı gerekçesiyle, erkek vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi Kararının kaldırılmasına, usule uygun şekilde yargılama yapılıp sonucu uyarınca karar verilmek üzere dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

C. İlk Derece Mahkemesinin Son Kararı

C. İlk Derece Mahkemesinin Son Kararı

İlk Derece Mahkemesinin yukarıdaki başlıkta tarih ve sayısı belirtilen kararı ile evlilik birliği içerisinde davacı-davalı erkeğin eşine olan davranışlarını hangi tarihte ne şekilde yapıldığı somut olarak dava dilekçesinde belirtilmediği, ilgili talebin hak düşürücü süreye uğrayıp uğramadığı anlaşılamadığı, kadının da ağır derecede onurunun kırılmasına yol açacak nitelikte iddiaların bulunmadığı gözetilerek 4721 sayılı Kanun'un 162 inci maddesi uyarınca açılan davanın reddine karar verildiği, tanıkların anlatımları, tarafların beyanları, tüm bilgi ve belgeler ile davalı-davacı kadına ait hastahane kayıtları ve whatsapp mesaj kayıtları incelendiğinde; davacı-davalı erkeğin, davalı-davacı kadının kanser hastalığı geçirdiği dönem içerisinde eşine karşı yeterince ilgili olmadığı, erkeğin evlilik sorumluluğunun tam anlamıyla üstlenmediği, eşinin fiziki görüntüsü hakkında incitici ve aşağılayıcı sözler sarf ettiği, genel anlamda davacı-davalı erkeğin küfürlü konuştuğu ve davacı-davalı erkeğin ekonomik gelire sahip olmasına rağmen eşine karşı elinin sıkı olduğu, birliğin temelinden sarsılmasında davacı-davalı erkeğin tam kusurlu olduğu, davalı-davacı kadının ise kusursuz olduğu, kadın lehine tarafların evli kaldığı süre dikkate alınarak 30.000,00 TL maddî, 30.000,00 TL manevî tazminat taktirine, ortak çocuğun velâyetinin annesine verilmesine, çocuk ve babası arasında belli günler içerisinde kişisel ilişki düzenlenmesine, tarafların gelir durumu çocuğun yaşı dikkate alınarak çocuk lehine 1.000,00 TL tedbir, 1.750,00 TL iştirak nafakası verilmesine, kadının emeklilik maaşı olduğu görülse dahi hastalık durumu dikkate alınarak 1.000,00 TL tedbir, 500,00 TL yoksulluk nafakası hükmedilmesine karar verildiği, davalı-davacı kadının eşinin soy ismini kullanmasına dair talebinin ise; bu durumun erkeğe herhangi bir zarar vermeyeceği, tarafların sosyal statüleri, ortak çocuğun okula gidiyor olması, okulda ve sosyal hayatında annesinden farklı soy isim kullanmasının psikolojisini olumsuz etkileyebileceği, bu sebeple davalı-davacı kadının eşinin soy ismini kullanmasına ilişkin talebinin kabulüne karar verildiği gerekçesi ile erkeğin davasının reddine, kadının 4721 sayılı Kanun'un 162 inci maddesine dayalı davasının reddine, kadının boşanma davasının kısmen kabulü ile tarafların 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca boşanmalarına, ortak çocuğun velâyetinin anneye verilmesine, çocuk için aylık 1.000,00 TL tedbir ve 1.750,00 TL iştirak nafakasına, kadın yararına aylık 1.000,00 TL tedbir ve 500,00 TL yoksulluk nafakasına, kadın yararına 30.000,00 TL maddî, 30.000,00 TL manevî tazminata, kadının boşandığı eşinin soyismini kullanmaya devam etmesine dair talebinin kabulüne, eşinin "İlhan" olan soyisminin kullanmasına izin verilmesine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar