muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/4433, Karar No: 2024/106, Tarih: 09.01.2024

**10. Ceza Dairesi         2022/4433 E.  ,  2024/106 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/2402 E., 2019/1352 K.

SUÇ : Kenevir Ekme

HÜKÜM : İstinaf başvurularının esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : 1. Temyiz istemlerinin esastan reddiyle hükümlerin onanması (sanıklar ... ve ... yönünden)

2. Ret (sanık ... yönünden)

Adana Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin, 10.09.2019 tarihli ve 2018/2402 Esas, 2019/1352 Karar sayılı kararının sanıklar ... ve ... müdafileri ile sanıklar Haluk ve ... tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Anayasanın 40 ıncı maddesinin ikinci fıkrası, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 34 üncü maddesinin ikinci fıkrası ve 232 nci maddesinin altıncı fıkrası gereğince, kararlar ve hükümlere karşı başvurulabilecek yasa yolları, süreleri, sürelerin ne zaman başlayacağı, başvuru mercii, şekli ve sonuçlarının, kuşkuya yer vermeyecek şekilde ilgililere açıkça bildirilmesinin gerekmesi, anılan Kanun'un 294 üncü maddesinin birinci fıkrasında “Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.” şeklinde, aynı Kanun'un 295 inci maddesinin birinci fıkrasında "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir" biçiminde düzenlemeler bulunması, sanık ...'un 18.09.2019 tarihli yasal süresinde vermiş olduğu temyiz dilekçesinin hükmün hukuki yönüne ilişkin bir sebep içermemesi, kararın son bölümünde veya gerekçeli karar tebligat mazbatasında, temyiz başvurusunda hükmün neden dolayı bozulmasının istendiğine dair temyiz sebebi gösterilmesinin zorunlu olduğuna, gösterilmemesi halinde ise temyiz isteminin reddedileceğine dair bildirimi içeren ihtaratın yer almadığının anlaşılması karşısında; Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 17.03.2021 tarihli ve 2019/9.MD-554 Esas, 2021/117 Karar sayılı ilamında belirtildiği üzere, hak kaybının önlenmesi bakımından sanık ... ve müdafiine yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda yapılacak meşruhatlı tebligatla, tebliğden itibaren yedi günlük süre içerisinde, yasal düzenlemeye uygun şekilde temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçe verebileceği, aksi halde sebep yokluğundan temyiz isteminin reddedileceği hususunda ihtar yapılmasının gerektiği anlaşılmakla;

Yukarıda belirtilen şekilde sanık ... ve müdafiine tebligatın yapıldığı tarihten itibaren 5271 sayılı Kanun'un 295 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 7 günlük yasal süre içinde ek gerekçeli temyiz dilekçesi sunulmadığı takdirde temyiz talebinin reddedileceğine ilişkin ihtaratlı tebligatın yapılarak buna ilişkin evrakın dosyaya konulması, sanık ... ve müdafiinin süresi içerisinde gerekçeli olarak hükmü temyiz etmeleri halinde temyiz dilekçesi ve buna ilişkin düzenlenecek olan ek Tebliğname ile birlikte, gerekçeli temyiz isteminde bulunulmaması halinde ise mevcut haliyle incelenmek üzere yeniden Dairemize gönderilmesi için, dosyanın incelenmeksizin oy birliğiyle Adana Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

09.01.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14427, Karar No: 2015/4984, Tarih: 12.10.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/14427 E.  ,  2015/4984 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme

HÜKÜM : Düşme

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suç tarihinde, sanığın, katılanın bahçesinden iki adet ağacı, katılan ile kendi bahçesinin ortak sınırından ise bir adet ağacı kökünden keserek mala zarar verme suçunu işlediği somut olayda;

Bahse konu suçun, TCK'nın 152/1-c maddesinde belirtilen mala zarar verme suçunun nitelikli halini oluşturduğu ve bu suçun şikayete tabi olmadığı gözetilmeksizin, sanık hakkında TCK'nın 151/1. maddesinde düzenlenen mala zarar verme suçundan, katılanın şikayetten vazgeçmesi nedeni ile CMK'nın 223/8. maddeleri düşme kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 12/10/2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17689, Karar No: 2015/14384, Tarih: 10.11.2015

**19. Hukuk Dairesi         2014/17689 E.  ,  2015/14384 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün davacı vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı vek.Av... ile davalılar vek.Av...in gelmiş olmalarıyla duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, sözleşme hükümlerinin davalı tarafça ihlal edildiğinden bahisle uğranılan zararın tazmini istemine ilişkindir.

Davalı ....vekili, müvekkilinin sözleşmede taraf olmadığından husumet yöneltilemeyeceğini bildirerek davanın reddini istemiştir.

Davalı ...vekili, sözleşmeye aykırılığın söz konusu olmadığını bildirerek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna göre, davanın, kayıtsız cihazların satışı nedeniyle uğranılan zararların tazmini için açılmış olup, bu kısma ilişkin olarak teslimin sözleşmede kararlaştırılan 120 günlük sürenin sonunda yapıldığı kabul edilse dahi TTK.nun 25.b-4 maddesi uyarınca 2 yıllık garanti süresinin 12.03.2010 tarihinde dolduğu, ayıplı mal tesliminden kaynaklanan talebin zamanaşımına uğradığı, garanti taahhüdünden kaynaklanan sorumluluğun ise, davacı tarafından ...’ye gönderilen teknik raporda, cihazların idare personelinin kullanım hatasından arızalandığı tespitlerine yer verildiği gibi, yine davacı tarafından idareye gönderilen yazılarda da cihazların arızasının kullanım hatasından kaynaklandığı, garanti yükümlülüğü bulunmadığı beyanları çerçevesinde değerlendirildiğinde davalının onarım, garanti yükümlülüğünü ihlal etmediği, davalı ...nin ise davacıya karşı sorumluluğunu doğuracak akdi veya başkaca bir sebeple sorumluluğu bulunmadığından, bu davalıya husumet yöneltilemeyeceği gerekçeleriyle davalı ...hakkındaki davanın pasif husumet yokluğundan reddine, diğer davalı yönünden yerinde olmayan davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere ve özellikle davanın ayıplı mal ve kayıtsız cihaz satıldığı iddiasına dayanmış olmasına ve mahkemece bu yönlerden oluşa ve dosya içeriğine uygun şekilde gerekçe oluşturulmuş olmasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, vekili Yargıtay duruşmasında hazır bulunan davalılar yararına takdir edilen 1.100,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalılara ödenmesine, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 10.11.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/46, Karar No: 2007/1083, Tarih: 30.01.2007

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2007/46 E.  ,  2007/1083 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar Hazine ve Belediye Başkanlığı tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında ... Çiğil Kasabası ... Mahalle 245 ada 83 parsel sayılı 13424 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, tarla niteliğinde belgesizden Hazine adına tespit edilmiştir. Davacı ..., orman olduğu iddiasıyla dava açmıştır. Mahkemece davanın kabulüne ve dava konusu parselin orman niteliği ile Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davalılar Hazine ve Belediye Başkanlığı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde orman kadastrosu 3402 Sayılı Yasanın 4. maddesi hükmüne göre yapılmıştır.

1) Hazinenin temyizi yönünden;

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve uzman bilirkişi raporuna göre, mahkemece davanın kabulü yolunda kurulan hükümde bir isabetsizlik bulunmadığından temyiz isteminin REDDİNE,

2) Davalı Yukarıçiğil Belediye Başkanlığının temyizine gelince;

Çekişmeli taşınmazın "tarla" niteliği ile Hazine adına tespit edilmiş olduğu ve davada yasal hasımın Hazine olup, belediye başkanlığı ile bir ilgisinin bulunmadığının gözetilmemiş olması ve belediye başkanlığının harç ve masraflar ile vekalet ücretinden sorumlu tutulması doğru değil ise de, bu husus hükmün bozulmasını ve yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, hükmün düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.

Bu sebeple, hüküm fıkrasında "davanın kabulü ile" cümlesinin hükümden çıkarılarak yerine "Hazine aleyhine açılan davanın kabulüne, Yukarıçiğil Belediye Başkanlığı aleyhine açılan davanın husumet yokluğu nedeniyle reddine" cümlesinin yazılması,

hüküm fıkrasının 3., 4. ve 5. bölümlerinde yer alan;

"Harçlar Kanunu gereğince alınması gereken 17.40.- YTL. karar ile ilam harcından davacının dava açarken ödediği 11.20.- YTL. peşin harcın mahsubu ile kalan 6.20.- YTL. karar harcının davalı Belediye Başkanlığından tahsiline,

22.40.- YTL. harcın davalı Belediye Başkanlığından alınarak davacı tarafa verilmesine,

Davacının yaptığı 234.74.- YTL. keşif gideri, 22.50.- YTL. tebligat gideri olmak üzere toplam 257.24.- YTL. yargılama giderlerinin davalılardan yarı yarıya alınarak davacı tarafa verilmesine,

Davanın önemi, vekilin sarf ettiği emek, hak ve nesafet kuralları dikkate alınarak 3402 Sayılı Yasanın 31/3. maddesi gereğince takdiren 200.00.- YTL. ücreti vekaletin davalılardan alınarak davacı tarafa verilmesine” cümlelerinin hükümden çıkarılarak yerine,

Davacının yaptığı 234.74.- YTL. keşif gideri, 22.50.- YTL. tebligat gideri olmak üzere toplam 257.24.- YTL. yargılama giderlerinin davalılardan yarı yarıya alınarak davacı tarafa verilmesine,

Davanın önemi, vekilin sarf ettiği emek, hak ve nesafet kuralları dikkate alınarak 3402 Sayılı Yasanın 31/3. maddesi gereğince takdiren 200.00.- YTL. ücreti vekaletin davalılardan alınarak davacı tarafa verilmesine” cümlelerinin hükümden çıkarılarak yerine,

“Harçlar Kanunu gereğince alınması gereken 17.40.- YTL. karar ile ilam harcından davacının dava açarken ödediği 11.20.- YTL. peşin harcın mahsubu ile kalan 6.20.- YTL. karar harcının ve 22.40.- YTL. harcın ... üzerinde bırakılmasına,

Davacının yaptığı 234,74.- YTL. keşif gideri, 22.50.- YTL. tebligat gideri olmak üzere toplam 257.24.- YTL. yargılama giderlerinin,

Davanın önemi, vekilin sarf ettiği emek, hak ve nesafet kuralları dikkate alınarak 3402 Sayılı Yasanın 31/3. maddesi gereğince takdiren 200.00.- YTL. ücreti vekaletin davalı Hazineden alınarak davacı tarafa verilmesine”

cümlelerinin yazılması suretiyle düzeltilmesine ve hükmün H.Y.U.Y.'nın 438/7. maddesine göre bu düzeltilmiş şekliyle ONANMASINA, aşağıda yazlıı onama harcının belediye başkanlığına yükletilmesine, Hazineden harç alınmasına yer olmadığına 30.01.2007 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/7358, Karar No: 2017/8805, Tarih: 21.03.2017

**5. Hukuk Dairesi         2017/7358 E.  ,  2017/8805 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Arsa niteliğindeki ... Mahallesi ... ada ... parsel sayılı taşınmaza emsal incelemesi yapılarak değer biçilmesi yöntem itibariyle doğru ise de, alınan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

1-Dava konusu taşınmaz mal arsa niteliğindedir. Kamulaştırma Kanunu'nun kıymet takdir esaslarını belirten 11.maddesinin 1.fıkrasının arsalara ilişkin (g) bendi uyarınca arsaların bedelinin değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre hesaplanması zorunludur.

Bu itibarla, emsal satışların değerlendirme tarihindeki karşılıklarının fiyat artış endekslerinin uygulanması suretiyle tespiti, bundan sonra emsal ile dava konusu taşınmazın eksik ve üstün yönlerinin neler olduğu ve oranları açıklanmak suretiyle değer biçilmesi gerekir.

Bilirkişi raporlarında emsal olarak alınan taşınmaz ... il merkezinde olması nedeniyle ilçe merkezindeki dava konusu taşınmazın değerinin belirlenmesinde emsal olarak alınması doğru değildir.

Bu durumda taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre değer biçilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kuruluyla keşif yapılıp, dava konusu taşınmaz ile bilirkişi raporunda somut emsal olarak esas alınan taşınmazların, belediye binası, hükümet konağı, adliye, belediye binası, vb. merkezi yerlere ve birbirlerine olan uzaklıkları halihazır şehir haritası üzerinde fen bilirkişisine işaretlettirildikten sonra,

dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi itibariyle; hükme esas alınan bilirkişi raporunda somut emsal kabul edilen taşınmazların ise bilirkişilerce değerlendirmeye esas alınan satış tarihi itibariyle fiili imar uygulaması sonucu oluşan imar parselleri mi, yoksa imar planına dahil olmakla birlikte olduğu gibi bırakılan kadastro parselleri mi olduklarının ve taşınmazın bulunduğu mahallede düzenleme ortaklık payı kesintisinin ilgili Belediye İmar Müdürlüğü ile Tapu Müdürlüğünden sorulup, vergi değerleri de karşılaştırılmak suretiyle değer biçilip alınacak bilirkişi raporuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2-Kamulaştırılan taşınmazın tapusunun iptali ile yol olarak terkinine karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

2-Kamulaştırılan taşınmazın tapusunun iptali ile yol olarak terkinine karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 21/03/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/24892, Karar No: 2007/2595, Tarih: 19.02.2007

**12. Hukuk Dairesi         2006/24892 E.  ,  2007/2595 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 9. İcra Mahkemesi

TARİHİ : 23/11/2006

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

Alacaklının ilamların icrası yoluyla başlattığı takipte ilamda yabancı para alacağı olarak hükmedilen kalemler takip talebinde İİK.nun 58/3. maddesine uygun olarak (TL) karşılığı gösterilmeksizin takibe konu edilmiştir. Kamu düzenine ilişkin bir eksiklik süresiz şikayete tabi olduğu gibi icra mahkemesi önüne gelen uyuşmazlıklarda da resen mahkemece dikkate alınması zorunludur.

Bu nedenle mahkemece takipte yabancı para alacağı olarak gösterilen kalemlerle ilgili olarak takibin iptaline karar vermek gerekirken işin esası incelenerek yazılı şekilde sonuca gidilmesi isabetsizdir.

SONUÇ  : Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İ.İ.K. 366 ve H.U.M.K.’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 19.02.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5255, Karar No: 2020/5527, Tarih: 01.12.2020

**14. Ceza Dairesi         2016/5255 E.  ,  2020/5527 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından mahkumiyet

lk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası ve inceleme tarihine kadar getirilen kanuni düzenlemeler nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ile kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Hükümden sonra 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 58, 59, 60 ve 61. maddeleri ile 5237 sayılı Kanunun 102, 103, 104 ve 105. maddelerinde yer alan cinsel dokunulmazlığa karşı suçların yeniden düzenlenmesi karşısında, 5237 sayılı TCK'nın 7/2. madde-fıkrasındaki "Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur" düzenlemesi gözetilerek lehe olan hükmün önceki ve sonraki kanunların ilgili maddeleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenmesi, her iki kanunla ilgili uygulamanın denetime imkan verecek şekilde kararda gösterilmesi ve 24.11.2015 günlü, 29542 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı ilamı ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi yönünden kısmi iptal kararı verildiğinden, anılan hususlar nazara alınarak yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;

Sanığın, olay günü mağdureyi oyun oynadığı okulun yakınında bulunan tanık İbrahim'in evine çağırmasının ardından alıkoyduğu mağdurenin anüs bölgesine cinsel organını sürterek yanağından öptüğü tüm dosya içeriğinden anlaşılmakla, mevcut haliyle eylemin cebir, hile veya tehditle gerçekleştirildiği hususunda herhangi bir delil bulunmadığı gözetilerek sanık hakkında müsnet suçtan eylemine uyan 5237 sayılı TCK'nın 109/1-3f-5. maddeleri ile hüküm kurulması gerekirken suç vasfının tayininde yanılgıya düşülerek aynı Kanunun 109/2-3f-5. maddelerine göre mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre de;

Sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nın 109/2, 109/3-f, 109/5. maddelerine göre belirlenen 6 yıl hapis cezasında aynı Kanunun 62. maddesi ile 1/6 oranında indirim yapıldığında sonuç cezanın 5 yıl yerine 4 yıl 2 ay hapis olarak eksik tayini,

Kabule göre de;

Sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nın 109/2, 109/3-f, 109/5. maddelerine göre belirlenen 6 yıl hapis cezasında aynı Kanunun 62. maddesi ile 1/6 oranında indirim yapıldığında sonuç cezanın 5 yıl yerine 4 yıl 2 ay hapis olarak eksik tayini,

29.12.2012 günlü Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 13/1. maddesinde yer alan "Kamu davasına katılma üzerine, mahkumiyete karar verilmiş ise vekili bulunan katılan lehine Tarifenin ikinci kısım ikinci bölümünde belirlenen avukatlık ücreti sanığa yükletilir" şeklindeki düzenleme nazara alındığında kendilerini vekaletnameli vekille temsil ettiren müştekilerin yargılama aşamasında sanıktan şikayetçi olmayıp kamu davasına katılmadıkları gözetilmeden lehlerine vekalet ücretine hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafisi ile O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 01.12.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5502, Karar No: 2018/1024, Tarih: 15.02.2018

**10. Hukuk Dairesi         2017/5502 E.  ,  2018/1024 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davanın yasal dayanağı 506 sayılı Yasa'nın 26 maddesi olup, davalının sorumluluğu kusur sorumluluğu ilkesine dayanmaktadır. 506 sayılı Yasa'nın 26/1. maddesinde, kastı, işçilerin sağlığını koruma ve iş güvenliği ile ilgili mevzuat hükümlerine aykırı hareketi ya da suç sayılabilir bir eyleminin varlığı halinde işverenin rücû alacağından sorumluluğu olanağı tanınmıştır. Aynı Yasa'nın 26/2. maddesinde ise, 3. kişinin rücû alacağından sorumluluğu için, kasıt veya kusuruyla iş kazasının oluşumuna etkide bulunma koşulu öngörülmüştür. İşveren veya üçüncü kişiler ile üçüncü kişileri çalıştıranlara rücû olanağı anılan maddede öngörülen sayılı ve sınırlı durumların gerçekleşmesi hâlinde mümkün olup, 506 sayılı Yasa'nın 26. maddesine dayalı dava kapsamında, maddedeki sorumluluk hâllerinin genişletilmesi veya genel hükümler uyarınca kusursuz sorumluluk yoluna gidilmesine olanak bulunmamakta olduğundan davalıların rücû alacağından sorumluluğu ancak, maddede öngörülen koşulların gerçekleşmesi halinde mümkündür.

506 sayılı Yasa’nın 26/2. maddesin de “İş kazası veya meslek hastalığı, 3 üncü birkişinin kasıt veya kusuru yüzünden olmuşsa, Kurumca bütün sigorta yardımları yapılmakla beraber zarara sebep olan 3 üncü kişilere ve şayet kusuru varsa bunları çalıştıranlara Borçlar Kanunu hükümlerine göre rücu edilir.” hükmü yer almaktadır. Bu madde uyarınca öncelikle tespit edilmesi gereken, 3. kişinin kusurlu ve kasıtlı eyleminin, iş kazasının meydana gelmesine sebebiyet verip vermediği, ortaya çıkan sonucun iş kazası olarak nitelendirilip, nitelendirilemeyeceği, hususudur.

Bir olayın iş kazası niteliğinde bulunup bulunmadığının saptanması hukuki bir sorundur. Kazanın iş kazası sayılabilmesi için olayla sigortalının zarar görmesi arasında uygun neden-sonuç (illiyet) bağının gerçekleşmesi gerekir. Ortaya çıkan olayın nitelik itibariyle "sosyal sigorta olayı" olması ve bu olayın sigortalıyı zarara uğratması icabeder.

506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu’nun “İş Kazası ve Meslek Hastalığının Tarifi” başlıklı 11. maddesinde yer almakta ve bu maddenin iş kazasına ilişkin (A) fıkrasında aynen;

“A) İş kazası aşağıdaki hal ve durumlardan birinde meydana gelen ve sigortalıyı hemen veya sonradan bedence veya ruhça arızaya uğratan olaydır.

a) Sigortalının işyerinde bulunduğu sırada,

b) İşveren tarafından yürütülmekte olan iş dolayısıyla,

c) Sigortalının, işveren tarafından görev ile başka bir yere gönderilmesi yüzünden asıl işini yapmaksızın geçen zamanlarda,