muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/4072, Karar No: 2011/7529, Tarih: 16.12.2011

5393 sayılı Belediye Kanunu’nun 49. maddesinin 3. fıkrası uyarınca “Belediye ve bağlı kuruluşlarında, norm kadroya uygun olarak çevre, sağlık, veterinerlik, teknik, hukuk, ekonomi, bilişim ve iletişim, plânlama, araştırma ve geliştirme, eğitim ve danışmanlık alanlarında avukat, mimar, mühendis, şehir ve bölge plâncısı, çözümleyici ve programcı, tabip, uzman tabip, ebe, hemşire, veteriner, kimyager, teknisyen ve tekniker gibi uzman ve

teknik personel yıllık sözleşme ile çalıştırılabilir. Sözleşmeli personel eliyle yürütülen hizmetlere ilişkin boş kadrolara ayrıca atama yapılamaz. Bu personelin, yürütecekleri hizmetler için ihdas edilmiş kadro unvanının gerektirdiği nitelikleri taşımaları şarttır. Bu fıkra uyarınca sözleşmeli olarak istihdam edileceklere ödenecek net ücret, söz konusu kadro unvanı için birinci derecenin birinci kademesi esas alınmak suretiyle 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu'na göre tespit edilecek her türlü ödemeler toplamının net tutarının yüzde 25 fazlasını geçmemek üzere belediye meclisi kararıyla belirlenir. Genel hükümlere göre birinci dereceden kadro ihdas edilemeyen kadro unvanları için ise o kadro unvanından ihdası yapılmış en yüksek kadro derecesinin birinci kademesi esas alınır ve yapılacak ödemenin azami tutarı yukarıda belirtilen usûle göre tespit olunur. Bu fıkra hükümlerine göre çalıştırılacak personel için İçişleri Bakanlığı unvanlar itibarıyla sınırlama getirebilir”. Aynı maddenin 5. fıkrasına göre de, “çalıştırılacak personele her ne ad altında olursa olsun sözleşme ücreti dışında herhangi bir ödeme yapılmaz ve ücret mahiyetinde aynî ya da nakdî menfaat temin edilmez. Bu personel hakkında bu Kanunla düzenlenmeyen hususlarda vize şartı aranmaksızın 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu'nun 4. maddesinin (B) fıkrasına göre istihdam edilenler hakkındaki hükümler uygulanır. Bu personele ait sözleşme örnekleri sözleşmenin imzalanmasını izleyen 30 gün içinde İçişleri Bakanlığına ve Maliye Bakanlığına gönderilir.

657 Sayılı Devlet Memurları Kanunu’nun 4/B maddesine göre sözleşmeli memur “Kalkınma planı, yıllık program ve iş programlarında yer alan önemli projelerin hazırlanması, gerçekleştirilmesi, işletilmesi ve işlerliği için şart olan, zaruri ve istisnai hallere münhasır olmak üzere özel bir meslek bilgisine ve ihtisasına ihtiyaç gösteren geçici işlerde, kurumun teklifi üzerine Devlet Personel Dairesi ve Maliye Bakanlığının görüşleri alınarak Bakanlar Kurulunca geçici olarak sözleşme ile çalıştırılmasına karar verilen ve işçi sayılmayan kamu hizmeti görevlileri” olarak tanımlanmıştır.

2576 sayılı Bölge İdare Mahkemeleri, İdare Mahkemeleri ve Vergi Mahkemelerinin Kuruluş ve Görevleri Hakkında Kanunun 5/c maddesinde, genel hizmetlerden birinin yürütülmesi için yapılan idari sözleşmelerden dolayı taraflar arasında çıkan uyuşmazlıklara ilişkin davaları çözmekle idari mahkemelerin görevli olduğu hükme bağlanmıştır.

2576 sayılı Bölge İdare Mahkemeleri, İdare Mahkemeleri ve Vergi Mahkemelerinin Kuruluş ve Görevleri Hakkında Kanunun 5/c maddesinde, genel hizmetlerden birinin yürütülmesi için yapılan idari sözleşmelerden dolayı taraflar arasında çıkan uyuşmazlıklara ilişkin davaları çözmekle idari mahkemelerin görevli olduğu hükme bağlanmıştır.

Diğer taraftan, sözleşmeli personel ile ilgili Anayasa Mahkemesi kararlarında ve doktrinde, idari sözleşmelerin; kamu tüzel kişileri tarafından, kamu hizmetinin yürütülmesi amacı ile tek yanlı olarak düzenlenen, yazılı, tip sözleşmeler olduğu belirtilmekte, Uyuşmazlık Mahkemesi ve Danıştay'ın istikrar bulmuş içtihatlarında da, idari sözleşmelerle ilgili hususlardan doğan anlaşmazlıkların idari yargı yerinde çözümleneceği vurgulanmaktadır.

Görev kamu düzeni ile ilgilidir. Mahkeme uyuşmazlıkta görevli olduğunu her zaman dikkate almalıdır.

Yukarıdaki açıklamalara göre 5393 sayılı Belediye Kanunu’nun 49/3 maddesi kapsamında çalışanlarla yapılan sözleşmelerin iş sözleşmesi olmadığı, 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu’nun 4/B maddesi uyarınca bu şekilde çalıştırılan kişilerin sözleşmeli personel olacağı ve işçi sayılmayacakları ve çalıştıkları kurumla arasında çıkan uyuşmazlılarda idari yargının görevli olacağı açıktır.

Dosya içeriğine göre, davacının 18.09.2006-31.12.2006 tarihlerini kapsayan 5393 sayılı Belediye Kanunu’nun 49/3 maddesi gereğince TAM ZAMANLI olarak çalıştırılacak sözleşmeli personele ilişkin hizmet sözleşmesi imzaladığı, aynı sözleşmenin 01.01.2009 tarihinde yenilendiği ve bu sözleşmenin davalı Belediye tarafından 11.08.2009 tarihli bildirimle   sona  erdirildiğinin  bildirildiği  anlaşılmaktadır.

Somut uyuşmazlıkta, davacının sözleşmesi sona erdiğinde davalı kurum ile aralarında iş ilişkisi bulunmadığı, davacının 5393 sayılı ve 657 sayılı Yasalar kapsamında sözleşmeli personel olarak çalıştığı ve statü hukukuna tabi olduğu, uyuşmazlığın idari yargı yerinde görülmesi gerektiği anlaşıldığından, görevsizlik kararı yerine işin esasına girilerek yazılı şekilde karar verilmesi hatalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 16.12.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6910, Karar No: 2016/8503, Tarih: 26.05.2016

**18. Hukuk Dairesi         2016/6910 E.  ,  2016/8503 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVALILAR : 1-...

Vek.Av....

2-....

Dava dilekçesinde,..... parsel sayılı taşınmazlar üzerindeki muhtesatların bedelinin Kamulaştırma Yasasının 19. maddesine göre ödenmesi istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dilekçesinde;.... ait orman vasfındaki dava konusu taşınmazların davacı tarafından imar ihya yoluyla sulu hale getirildiği, 20 yıldan fazla süredir davasız ve aralıksız olarak kullanıldığı, ancak taşınmazın Beyhan Barajı altında kalması nedeniyle davacı tarafından dikilen 400-500 çeşit meyve ağacının, .....nin .....nolu tespit dosyasında 106.872,19 TL olduğu tespit edilen bedelinin 2942 sayılı Yasanın 19/son maddesi gereğince ödenmesini istemiş, Mahkemece dava konusu taşınmaz dava tarihi itibarıyla su altında kaldığından tespit dosyasındaki değerlendirme de uygun bulunarak davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dava konusu taşınmazlar üzerindeki ağaçların, tespit dosyasında belirlenen yaş ve cinsleri belirtilmek suretiyle 2014 yılı rayiç değerlerinin gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden getirtilip ağaç bedellerinin hesaplanarak bu bedele hükmedilmesi gerekirken, kaim değer yöntemi uygulamak suretiyle dava konusu taşınmazların önce kapama karışık meyve bahçesi olarak değerinin tespit edilmesi ve aynı yerlerin bu kez sulu tarım arazisi kabul edilerek her ikisi arasındaki farka hükmedilmesi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 26.05.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5596, Karar No: 2016/14196, Tarih: 08.12.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/5596 E.  ,  2016/14196 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, adına kayıtlı ...Plastik işletmesine ait ... nolu elektrik aboneliği nedeniyle 25.04.2014-31.12.2014 tarihleri arasında düzenlenen faturalarda davalının haksız olarak 6.332,10 TL kayıp-kaçak bedeli tahsil ettiğini ileri sürerek; söz konusu bedelin yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.Davalı, davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece; davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak bedelinin istirdatı istemine ilişkindir.Dava, 6335 sayılı yasa ile değişik 6102 sayılı TTK'nın 4. ve 5. maddelerinin yürürlüğe girdiği 01/07/2012 tarihinden sonra Asliye Hukuk (Tüketici) Mahkemesinde açılmış, mahkemece ön inceleme duruşmasında davaya Asliye Hukuk Mahkemesi sıfatıyla devam olunmasına karar verilmiştir.Yukarıda anılan Yasanın 4. maddesine göre, bir davanın ticari dava olabilmesi için uyuşmazlığın her iki tarafının da tacir olması ve ticari işletmeleriyle ilgili hususlardan doğmuş bulunması veya anılan yasa maddesinde sayılan mutlak ticari davalardan olmasının gerekli ve yeterli olduğu belirtilmiş; müteakip 5. maddesinde ise, “Bir yerde asliye ticaret mahkemesi varsa, Asliye Hukuk Mahkemesinin görevi içinde bulunan ve 4 üncü madde hükmünce ticari sayılan davalarla özel hükümler uyarınca ticaret mahkemesinde görülecek diğer işlere Asliye Ticaret Mahkemesinde bakılır... Asliye Ticaret Mahkemesi ile Asliye Hukuk Mahkemesi ve diğer hukuk mahkemeleri arasındaki ilişki görev ilişkisi olup, bu durumda göreve ilişkin usul hükümleri uygulanır." hükmüne yer verilmiştir.Görevle ilgili düzenlemeler kamu düzenine ilişkin olup, taraflar ileri sürmese dahi yargılamanın her aşamasında resen gözetilir.Görevle ilgili konularda kazanılmış hak söz konusu olmaz.Dosyadaki bilgi ve belgelerden anlaşıldığı üzere, dava konusu aboneliğin, davacının adına kayıtlı ve sanayide kullanım amaçlı plastik poşet, çanta, torba, çuval vb. ambalaj malzemelerinin toptan ticareti ile ilgili faaliyette bulunan ticari işyeri için olduğu, davacı da tacir olduğundan uyuşmazlık; ticari mahiyette olup, davanın çözümü Asliye Ticaret Mahkemesinin görevi içerisindedir.

Hal böyle olunca, mahkemece; uyuşmazlığın çözümünde Ticaret Mahkemesinin görevli olduğu gözetilerek, o yerde ayrı bir Ticaret Mahkemesi varsa görevsizlik kararı verilmesi, yok ise davaya Ticaret Mahkemesi sıfatıyla bakılacağına karar verilerek, Ticaret Mahkemesi sıfatıyla davaya bakılması gerekirken, yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde Asliye Hukuk Mahkemesi olarak işin esasına girilerek hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

2-Bozma nedenine göre davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davalı yararına BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenle davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, HUMK'nun 440/III-1 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 08.12.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/7810, Karar No: 2022/4125, Tarih: 07.06.2022

**7. Hukuk Dairesi         2021/7810 E.  ,  2022/4125 K.**

**"İçtihat Metni"**

7. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi

İLK DERECE

MAHKEMESİ : Büyükçekmece 4. Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 25/09/2017 tarihinde verilen dilekçeyle önalım hakkından kaynaklanan tapu iptali ve tescil talep edilmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 20/01/2021 tarihli hükmün istinaf yoluyla incelenmesi davacı vekili tarafından talep edilmiştir. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesince istinaf talebinin kabulüne, dosyanın dairenin kararına uygun şekilde yapılmak ve yeniden karar verilmek üzere ilk derece mahkemesine gönderilmesine dair verilen karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesince 08/09/2021 tarihli ek karar ile temyiz dilekçesinin reddine karar verilmiş olup bu ek kararın davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içeriğindeki tüm kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü

K A R A R

Davacı vekili, önalım hakkından kaynaklanan tapu iptali ve tescil talebinde bulunmuştur.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Yerel mahkemece muvazaa iddiasının kanıtlanamadığı gerekçesiyle satış aktinde gösterilen satış bedeli ve satış masrafları toplamı üzerinden harcın tamamlanması ve bedelin depo edilmesi ara kararı verilmiş, davacı tarafça depo yapılmadığı gerekçesi ile davanın reddine ilişkin hüküm verilmiş, davacı vekili istinaf talebinde bulunmuştur.

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesince 01/07/2021 tarihinde davacı vekilinin istinaf başvurusunun kabulüne, Büyükçekmece 4. Hukuk Mahkemesinin 20/01/2021 tarih ve 2017/381 Esas, 2021/23 sayılı Kararının, 6100 sayılı HMK'nın 353/1-a-6 maddesi uyarınca kaldırılmasına, davanın esasıyla ilgili dairenin kararına uygun şekilde işlem yapılmak ve yeniden karar verilmek üzere mahalli mahkemesine gönderilmesine, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 353/1-a maddesi gereğince, kesin olmak üzere karar verilmiştir.

Davalı vekilinin temyiz talebi üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesinin 08/09/2021 tarihli ek kararı ile davalı avukatının 19/07/2021 tarihli temyiz dilekçesinin, HMK'nın 366. maddesinin yollaması ile, HMK'nın 346. maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.

Davalı vekili temyiz isteminin reddine ilişkin ek kararı temyiz etmiştir.

Davalı vekilinin temyiz talebi üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesinin 08/09/2021 tarihli ek kararı ile davalı avukatının 19/07/2021 tarihli temyiz dilekçesinin, HMK'nın 366. maddesinin yollaması ile, HMK'nın 346. maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.

Davalı vekili temyiz isteminin reddine ilişkin ek kararı temyiz etmiştir.

Somut olayda; İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesinin 01/07/2021 tarihli kararıyla, yerel mahkeme kararının kaldırılarak davanın esasıyla ilgili dairenin kararına uygun şekilde işlem yapılmak ve yeniden karar verilmek üzere mahalli mahkemesine gönderilmesine, HMK 353/1-a maddesi gereğince kesin olarak karar verildiği anlaşılmaktadır. HMK 353/1-a maddesinde de açıkça belirtildiği üzere verilen karar kesin nitelikte olduğundan davalı vekilinin temyiz talebinin ilgili bölge adliye mahkemesince reddedilmesine dair verilen ek kararda bir isabetsizlik bulunmadığından, 08/09/2021 tarihli ek kararın onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine ve temyiz olunan ek kararda yazılı gerekçelere göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi ek kararının ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, dosyanın İLK DERECE MAHKEMESİNE, kararın bir örneğinin ilgili Bölge Adliye Mahkemesine GÖNDERİLMESİNE, 07/06/2022 tarihinde oybirliği ile karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2019/5116, Karar No: 2019/14470, Tarih: 27.06.2019

**22. Hukuk Dairesi         2019/5116 E.  ,  2019/14470 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Y A R G I T A Y K A R A R I

Miktar veya değeri temyiz kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362/1-(a) maddesi uyarınca temyiz edilemez. Kesinlik sınırı kamu düzeni ile ilgilidir.

Davacı eldeki alacak davası ile; bir kısım işçilik alacağının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir. İlk Derece Mahkemesince 19.01.2017 tarihli kararla, bir kısım işçilik alacaklarının hüküm altına alınmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin 19.01.2017 tarihli kararına karşı istinaf yoluna başvurulmuş ve Bölge Adliye Mahkemesinin 24.05.2017 tarihli kararı ile başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin 24.05.2017 tarihli kararı, Dairemizin 26.10.2017 tarihli ilamıyla, fazla çalışma alacağı yönünden bozulmuş ve dosya İlk Derece Mahkemesine gönderilmiştir. Diğer alacak talepleri yönünden bir bozma sebebi yapılmadığından, hükmün bu kısmı kesinleşmiştir.

İlk Derece Mahkemesince, 05.07.2018 tarihli kararla davacının fazla çalışma alacağı bozma doğrultusunda yeniden belirlenmiş; diğer alacak talepleri hakkında ise bozmadan önceki karar gibi hüküm sonucu tesis edilmiştir. Kararı, davalı ... ve davacı vekili temyiz etmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin 05.07.2018 tarihli kararı, Dairemizin 08.10.2018 tarihli ilamıyla, fazla çalışma alacağı yönünden yeniden bozulmuş ve dosya İlk Derece Mahkemesine gönderilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince, davacının fazla çalışma alacağı bozma doğrultusunda yeniden belirlenmiş; diğer alacak talepleri hakkında ise bozmadan önceki karar gibi hüküm sonucu tesis edilmiştir. Kararı, davalı ... vekili temyiz etmiştir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 341/2. maddesi gereğince, İlk Derece Mahkemesi tarafından verilen ve miktar veya değeri 4.400,00 Türk Lirasını geçmeyen malvarlığı davalarına ilişkin kararlar kesindir.

Bozmadan sonra tesis edilen İlk Derece Mahkemesi kararında, temyiz kesinlik sınırının belirlenmesinde, bozma kararı kapsamı dışında kalan alacaklara dair hüküm kısmının dikkate alınmaması gereklidir. Şu halde dosya içeriğine göre, Dairemizin 08.10.2018 tarihli bozma kararı kapsamında bulunan fazla çalışma alacağı bakımından fazlaya ilişkin haklar saklı tutularak hüküm altına alınan ve temyize konu edilen toplam miktar karar tarihi itibari ile temyiz kesinlik sınırı olan 4.400,00 TL kapsamında kaldığından davalı ... vekilinin temyiz isteminin, 6100 sayılı Kanun'un 341/2, 362/1-(a), 366. ve 352. maddeleri uyarınca REDDİNE, peşin alınan karar harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 27.06.2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14733, Karar No: 2015/10912, Tarih: 22.10.2015

**11. Hukuk Dairesi         2014/14733 E.  ,  2015/10912 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 29/05/2014 tarih ve 2013/223-2014/242 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 20/10/2015 günü hazır bulunan davalı vekili Av. ... ile davacı vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekklinin Finansal Kiralama Sözleşmesi ile kiraladığı iş makinesinin davalı nezdinde leasing uzun süreli sigorta poliçesi ile sigorta örtüsü altına alındığını, 2012 yılı Eylül ayında iş makinesinin palet şaselerinin iç ve dış göbek kısmında çatlaklar oluşması üzerine davalı sigorta eksperinin yaptığı tespit doğrultusunda çatlakların kaynak yapılarak giderildiğini ve 19.500,00 TL hasar bedelinin sigorta şirketince karşılandığını, 2-3 aylık kullanımdan sonra aynı sorun tekrar ortaya çıkınca davalıya müracat edilerek hasarlı parçaların orjinalleri ile değiştirilmesinin talep edildiğini, davalı sigorta şirketinin taleplerini kabul etmediğini, zaman ve kazanç kaybını önlemek için müvekkili tarafından parçaların değiştirildiğini ve teknik servis tarafından düzenlenen fatura bedelinin davalı sigorta şirketinden talep edildiğini, sigorta şirketinin talep konusu hasarın aslında ilk hasarda üzeri kaynak ile kapatılan çatlakların uzantısı olması nedeniyle teminat dışı olduğu gerekçesiyle ödeme yapmadığını, oysa hasarın teminat dahilinde olduğunu ileri sürerek, 116.543,38 TL'nin faizi ile birlikte tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, dava konusu hasar yeni bir hasar olmadığından davacının ödeme talebinin kabul edilmediğini, 03.09.2012 tarihinde meydana gelen hasarın giderilmesi için müvekkilince hasarlı şaselerin imal edilerek yenileri ile değiştirilmesini içeren teklif çerçevesinde davacı tarafa hasar ödemesi yapmasına rağmen davacının geçici tamir yolu olan kaynak yaptırmayı tercih ettiğini, davacı tarafın kaynak yaptırarak iş makinesini hasarlı şekilde kullanmaya devam etmesi sonucu hasarın tekrar ettiğini, müvekkilinin sonraki meydana gelen hasardan sorumlu tutulamayacağını, oluşan hasarın makine kırılması sigortası genel şartlarının 3. maddesi uyarınca teminat dışı olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, dava konusu makinede ilk olarak Eylül 2012 tarihinde hasar oluştuğu, davacının aracında oluşan şasi hasarının davacı tarafından orjinal şasi ile değiştirilmesi talep edildiği halde davalı sigorta şirketinin orjinal parça yerine yan sanayi şasi ile değiştirilmesini teklif ettiği, davacıya ilk hasar için buna yetecek kadar hasar bedeli ödediği, davacının ise yan sanayi şasi ile değiştirmeye yetecek kadar hasar bedeli ödenmesine rağmen şasideki hasarı daha az bedel ödeyerek kaynak yaptırarak onardığı, makinede ikinci kez aynı yerden kırılma olduğu, 01.03.2013 tarihli hasar ihbarı üzerine davalı sigorta şirketinin hasar talebini reddettiği, alınan bilirkişi raporuna göre davacının makinesinde 116.543,38 TL tutarında hasar oluştuğu, muafiyet tenzilinden sonra hasarın 101.975,46 TL'sinden davalının sorumlu olacağının belirlendiği, davacının ilk hasar nedeniyle yapılan ödemede önerilen ve bedeli ödenen onarım yerine kaynak yaptırarak kusurlu davrandığı, davalının da makinenin hasarını gerçek zarar miktarını ödemek yerine yan sanayi

parçalarıyla gidermeye kalkışıp buna göre bedel ödemesi nedeniyle kusurlu olduğu sonucuna varıldığı, davalının ilk hasarda ödediği 16.625,00TL'nin bilirkişi tarafından hesaplanan meblağdan düşülmesi gerektiği kanaatiyle davanın kısmen kabulü ile 85.350,46 TL'nin faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dava, leasing uzun süreli sigorta poliçesine dayalı tazminat istemine ilişkindir.

Davacıya ait iş makinesinde ilk olarak Eylül 2012 tarihinde “palet şaselerinin iç ve dış göbek kısmında çatlaklar oluştuğu, davacının iş makinesinde oluşan bu hasarın orjinal şase ile değiştirilmesini davalı sigorta şirketinden talep etmesi üzerine davalı sigorta şirketinin orjinal parça yerine yan sanayi şase ile değiştirilmesini önererek davacıya 23.10.2012 tarihli “ibraname ve feragatname” başlıklı belge ile 16.625,00 TL ödediği, davacı tarafın yan sanayi şase ile değiştirmeye yetecek kadar olan hasar bedelini almasına rağmen hasarı yan sanayi parça ile onarmak yerine kaynak yaptırmak suretiyle giderdiği, ancak Ocak 2013 tarihinde kaynak yapılan bölgeden tekrar çatlamak suretiyle iş makinesinde hasar oluştuğu, davalı sigorta şirketinin ikinci hasar için yapılan başvuruyu teminat dışı olduğundan bahisle reddettiği hususları uyuşmalık konusu değildir.

Makine Kırılması Sigortası Genel Şartları'nın “Teminat Dışı Kalan Haller” başlıklı 3. maddesinin (j) bendinde “...sigortalı iken hasarlanan ve bu hasar giderilmeden makinenin kullanılması neticesinden” kaynaklanan hasarların sigorta teminatı dışında olduğu düzenlenmiştir.