muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/10419, Karar No: 2015/4179, Tarih: 03.06.2015

**23. Hukuk Dairesi         2014/10419 E.  ,  2015/4179 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen ifasın ertelenmesi davası sonucunda verilen hükmün düzeltilerek onanmasına/bozulmasına ilişkin Dairemizin 16.05.2014 gün ve 2013/9193 Esas, 2014/3846 Karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi davacılar vekilince istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü.

- KARAR -

Davacılar vekili müvekkillerinin grup şirketleri olduğunu ve taahhütlerini birlikte ifa ettiklerini, karşılıklı kefaletlerinin bulunduğunu; 2011-2012 kış sezonundaki hava muhalefeti nedeniyle gelir elde edemediklerini ancak sabit giderlerin şirketleri zor duruma soktuğunu, şirketlerin banka kredisi kullanmak zorunda kaldıklarını ve borca batık hale geldiklerini; davacı .... için sermaye artışına gidileceğini ve her iki şirket için de üretim maliyetlerinin düşürülmesi, yönetimin profesyonelleştirilmesi, giderlerin azaltılması, ortakların kâr payı almaması, ortaklara ve üçüncü kişilere ait taşınmazların satışı ile fon yaratılması suretiyle borca batıklıktan kurtulabileceklerini ileri sürerek, her iki şirketin iflasının bir yıl süreyle ertelenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece,davacı şirketlerin borca batık durumda oldukları, iyileştirme projesinin ciddi ve inandırıcı olduğu ve buna göre borca batıklıktan kurtulmalarının mümkün olduğu, şirketlerin mevcut iş hacmi itibariyle iflasının ertelenmesinin alacaklıların durumunu kötüleştirmeyeceği, aksine erteleme sonucunda alacaklıların alacaklarına kavuşma ihtimalinin daha da artacağı gerekçesiyle davacı şirketlerin iflasının bir yıl süreyle ertelenmesine dair verilen karar müdahiller ... Bankası A.Ş., ...A.Ş. ve ... A.Ş. vekillerinin temyiz istemi üzerine Dairemizin 16.05.2014 gün ve 2013/9193 Esas, 2014/3846 Karar sayılı ilamıyla bozulmuştur.

Bu kez, müdahiller vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında belirtilen gerektirici sebeplere göre, HUMK'nın 440. Maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacılar vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, 5,20 TL harç ve takdiren 248,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 03.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4962, Karar No: 2015/7509, Tarih: 22.06.2015

**14. Ceza Dairesi         2015/4962 E.  ,  2015/7509 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : KYB - 2015/33506

Bingöl .. Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olarak bulunan A.. A..'ın, ziyaretçi listesine ekleme yapılmasına ilişkin talepte bulunması üzerine talebin reddine ilişkin, Bingöl.. Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğünün 24.10.2014 tarihli ve 2014/1584 sayılı kararına karşı yapılan itirazın reddine dair, Bingöl İnfaz Hakimliğinin 06.11.2014 tarihli ve 2014/523 esas. 2014/534 sayılı kararına karşı yapılan itirazın kabulü ile söz konusu kararın kaldırılmasına ilişkin, Bingöl Ağır Ceza Mahkemesinin 13.11.2014 tarihli ve 2014/688 D.iş sayılı Kararının;

İnfaza ilişkin hususların kazanılmış hak oluşturmayacağı gözetilerek yapılan incelemede,

Dosya kapsamına göre, Hükümlü Ve Tutukluların Ziyaret Edilmeleri Hakkında Yönetmeliğin 9/2. maddesinde yer alan "Hükümlü ve tutuklular, birinci fıkrada sayılanlar dışında kalan üç ziyaretçisinin adı ve soyadı ile bilmesi hâlinde adresini ceza infaz kurumuna kabulünden ve kendisine bu hususun tebliğ edildiği tarihten itibaren 60 gün içinde bildirir. Bu ziyaretçiler, ölüm, ağır hastalık, doğal afet, hükümlü ve tutuklunun nakli ya da ziyaretçinin ziyaret olanağını ortadan kaldıracak yerleşim yeri değişikliği gibi zorunlu hâller dışında değiştirilemez. Ceza infaz kurumu yönetimince, gerekli görülmesi hâlinde bildirilen ziyaretçiler hakkında, ziyarette bulunmalarında sakınca bulunup bulunmadığı konusunda kolluk aracılığıyla araştırma yaptırılır. Sakıncalı görülenlere ziyaret izni verilmez ve yeni ziyaretçinin bildirilmesi istenir." şeklindeki hüküm dikkate alındığında, hükümlünün 24.05.2013 tarihinde ceza infaz kurumuna alındığı sırada "Hükümlü ve tutukluların bilmesi gereken hususlar" başlıklı tutanağın aynı tarihte kendisine tebliğ edildiği, hükümlünün buna rağmen listesinde iki kişilik boşluk bırakarak 60 günlük sürenin dolmasından sonra ziyaretçi listesine ekleme yapılmasına yönelik talepte bulunduğu ve mazeret olarak da askerde olan arkadaşının askerden terhis olmasını gösterdiği, ziyaretçi listesine sonradan ekleme yapılmasını istemenin listede değişiklik yapılması ile aynı sonucu doğuracağı ve bunun ancak bahse konu yönetmelikte belirlenen zorunlu hallerde mümkün olabileceği, hükümlü ve tutukluların ziyaret edilmelerinin kurum güvenliği ve disiplini bakımından önem arz ettiği de dikkate alındığında, ziyaretçi listesine süresinden sonra ekleme yapılmasına yönelik yasal mazeret göstermeyen hükümlünün itirazının reddi yerine kabulüne karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi gereğince bozulması lüzumu Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 22.01.2015 gün ve 94660652-105-12- 11823-2014- 2015/5324 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize ihbar ve dava evrakı tevdii kılınmakla gereği düşünüldü:

Kanun yararına bozma isteyen ihbarname içeriğine konu uyuşmazlığın infaza ilişkin olup 4675 sayılı İnfaz Hakimliği Kanunu ve 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkındaki Kanuna göre verilen hükümle ilgili inceleme yapma görevi Yargıtay Kanununun 14. maddesi ile Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 19.01.2015 gün ve 2015/8 sayılı Kararına göre Yargıtay 19. Ceza Dairesine ait olduğundan Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, daha önce görevsizlik kararı veren Yargıtay 19. Ceza Dairesi ile Dairemiz arasında doğan görev uyuşmazlığının giderilmesi için dosyanın Yargıtay Ceza Daireleri Başkanlar Kuruluna iletilmesi için Yargıtay Birinci Başkanlığına TEVDİİNE, 22.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6168, Karar No: 2018/12611, Tarih: 28.11.2018

**19. Ceza Dairesi         2018/6168 E.  ,  2018/12611 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Ticareti terk eden tacir açısından; muhatapların haklarını korumaya yönelik olarak İİK'nun 44. maddesi ile, ticareti terk eden bir tacire; 15 gün içerisinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirme ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunma, ticaret sicili memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazete'de ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan etme ve ilan masraflarını da ödeme yükümlülükleri yüklenmiş, bu yükümlülüklere aykırı davranmanın yaptırımı ise İİK’nun 337/a maddesinde düzenlenmiş olup, takibi şikayete bağlı olan seçimlik hareketli bu suçun;

1- İİK'nun 44. maddesine göre mal beyanında bulunulmaması,

2- Mal beyanında mevcudun eksik gösterilmiş olması,

3- Aktifte yer alan malın veya yerine kaim olan değerin haciz veya iflas sırasında gösterilmemesi,

4- Mal beyanından sonra, beyan edilen bu mallar üzerinde tasarruf edilmesi” şeklinde sıralanan seçimlik hareketlerden herhangi birisinin işlenmesiyle, diğer koşulların da (alacaklının zarar görmesi ve borçlunun tacir olması gibi...) gerçekleşmesi halinde oluşacağı konusunda gerek uygulamada gerek öğretide herhangi bir duraksamanın mevcut olmaması ve somut uzlaşmazlıkta bu eylemden dolayı şikayetçi olan müştekinin zarar gördüğünün dosya içeriğinden anlaşılması karşısında; ticaret sicil gazetesine ve aldırılan bilirkişi raporuna göre sanıkların borçlu şirketin müşterek yetkilisi oldukları, bu nedenle öncelikle sanıklar hakkında cezai sorumluluğun hiçbir kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi bakımından şirket ana sözleşmesi getirtilerek, fiilin birlikte işlenmediğinin anlaşılması halinde, temsil yetkisinin bölüşümündeki ağırlık ve sınırlar da dikkate alınarak suçun oluşumundaki temsilci tespit edilip, sonucuna göre sanıkların hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik kovuşturma ile yazılı şekilde sanıkların mahkumiyetine kararı verilmesi,

Kabule göre de,

Kabule göre de,

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nun 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanıklar müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 28/11/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5247, Karar No: 2022/19940, Tarih: 30.11.2022

**11. Ceza Dairesi         2021/5247 E.  ,  2022/19940 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanma

...

1) Sanıklar hakkında “2011 takvim yılında sahte fatura kullanma” suçundan verilen beraat hükümlerine yönelik temyiz incelemesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilen ve değerlendirilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan kanaat ve takdirine, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak dosya içeriğine uygun şekilde açıklanan gerekçeye göre; yüklenen suç açısından sanıkların kastının bulunmadığı Mahkemece kabul ve takdir kılınmış olmakla, katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden hükümlerin ONANMASINA,

Suça konu faturaların KDV indiriminde kullanılması ve son faturanın 24.09.2010 tarihli olması nedeniyle suç tarihinin 25.10.2010 olduğu belirlenerek yapılan incelemede:

2) Sanıklar hakkında “2010 takvim yılında sahte fatura kullanma” suçundan verilen beraat hükümlerine yönelik temyiz incelemesinde;

Sanıklara yüklenen “2010 takvim yılında sahte fatura kullanma” suçunun Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği ve bu itibarla katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanıklar hakkındaki kamu davalarının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE, 30.11.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/6317, Karar No: 2025/4040, Tarih: 21.04.2025

**2. Hukuk Dairesi         2024/6317 E.  ,  2025/4040 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ: Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/519 E., 2024/1302 K.

DAVA TÜRÜ: Babalık ( Soybağının Reddi)

İLK DERECE MAHKEMESİ: Finike 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/52 E., 2023/275 K.

Taraflar arasındaki asıl soybağının reddi ve karşı babalık davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince asıl dava konusuz kaldığından karar verilmesine yer olmadığına, karşı davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davacı-karşı davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı-karşı davalı vekili tarafından duruşma istemli temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, 21.04.2025 tarihinde duruşma yapılmasına ve duruşma gününün taraflara davetiye ile bildirilmesine karar verilmiştir.

Belli edilen günde davacı-karşı davalı ... vekili Avukat ... geldi. Karşı taraf davalı-karşı davacı ... ve vekili ile kayyım gelmedi. Davalı-karşı davacı vekili Avukat ...'ın mazeret bildirdiği görüldü. Usul ve yasaya uygun bulunmayan mazeretin reddine karar verildi. Gelenin sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için uygun görülen 21.04.2025 Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlenerek dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

1.Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göredavacı-karşı davalı vekilinin aşağıdaki paragrafın kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2.Dava, babalığın hükmen tespitine ilişkin olup, mahkemece karşı davanın kabulü ile davaya konu ... ve ...'nin babalarının davacı-karşı davalı ... olduğunun tespiti ile nüfus kayıtlarının bu şekilde düzeltilmesine, karar verilmiştir. Davacı-karşı davalının baba olduğunun tespitine karar verilmesi ile yetinilmesi gerekirken “nüfus kayıtlarının bu şekilde düzeltilmesine,” de karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin ikinci fıkrası hükmü uyarınca mahkeme kararının düzeltilerek onanması gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Davacı-karşı davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının reddine,

Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin ikinci fıkrası hükmü uyarınca mahkeme kararının düzeltilerek onanması gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Davacı-karşı davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının reddine,

2.Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA, davacı-karşı davalı tarafın temyiz itirazının kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının, hüküm fıkrasının B-1 numaralı bendinde yer alan “tespiti ile nüfus kayıtlarının bu şekilde düzeltilmesine” ibaresinin çıkartılarak yerine “tespitine” ibaresinin yazılması suretiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Duruşma için takdir olunan 28.000,00 TL vekâlet ücretinin ...'dan alınarak ...'ye verilmesine,

İstek hâlinde peşin alınan temyiz harcının ilgiliye iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

21.04.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2605, Karar No: 2015/4363, Tarih: 22.06.2015

**17. Ceza Dairesi         2015/2605 E.  ,  2015/4363 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını ihlal

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

A- Hırsızlık suçundan kurulan hükmün yapılan temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Kasten işlemiş olduğu suçtan dolayı hapis cezasıyla mahkûmiyetin yasal sonucu olarak sanığın, 5237 sayılı TCK’nın 53/1. maddesinin (a), (b), (c), (d), (e) bentlerinde yazılı haklardan aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca cezanın infazı tamamlanıncaya kadar, kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise anılan maddenin 3. fıkrası uyarınca mahkûm olduğu hapis cezasından koşullu salıverilinceye kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 108/4, 5, 6. fıkralarında “Hakim, mükerrir hakkında cezanın infazının tamamlanmasından sonra başlamak ve bir yıldan az olmamak üzere denetim süresi belirler. Tekerrür dolayısıyla belirlenen denetim süresinde, koşullu salıverilmeye ilişkin hükümler uygulanır. Hakim, mükerrir hakkında denetim süresinin uzatılmasına karar verebilir. Denetim süresi en fazla beş yıla kadar uzatılabilir.” hükmünü düzenlemiştir. Buna göre denetim süresini belirleme ve gerektiğinde uzatma görevi, hükmü veren mahkemeye değil, hükümlünün infaz aşamasındaki davranışlarını da değerlendirerek koşullu salıverme ile ilgili kararı verecek mahkemeye aittir. Buna göre; hüküm kurulurken mükerrir olan sanık hakkında TCK’nın 58/7. maddesi uyarınca “mükerrirlere özgü infaz rejiminin ve cezanın infazından sonra da denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına” karar verilmesiyle yetinilmesi gerekirken, denetimli serbestlik tedbirinin süresinin de belirlenmesi ve hükümlüye rehberlik edecek uzman bir kişi görevlendirilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedenleri yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından TCK'nın 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün çıkarılarak, yerine “Kasten işlemiş olduğu suç için hapis cezasıyla mahkûmiyetin yasal sonucu olarak sanığın, 5237 sayılı TCK’nın 53/1. maddesinin (a), (b), (c), (d), (e) bentlerinde yazılı haklardan aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca cezanın infazı tamamlanıncaya kadar, kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise anılan maddenin 3. fıkrası uyarınca mahkûm olduğu hapis cezasından koşullu salıverilinceye kadar yoksun bırakılmasına” cümlesinin eklenmesi, ayrıca tekerrür uygulamasına ilişkin bölümlerde yer alan “Ayrıca cezanın infazından sonra başlamak üzere 5275 sayılı yasanın 108/4. maddesi uyarınca 1 yıl süre ile denetimli serbestlik tedbirinin uygulanacağının bildirilmesine, (bildirim yapılamadı)” ve “Denetim süresi içinde hükümlüye rehberlik edecek bir kişi görevlendirilmesi ile hükümlünün davranışı, sosyal uyumu, sorumluluk bilincindeki gelişme hakkında üçer aylık süre ile mahkememize rapor düzenlenmesinin istenmesine,” ibarelerinin çıkarılması suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

B- Konut dokunulmazlığının ihali suçundan kurulan hükmün yapılan temyiz incelemesine gelince;

1-YCGK'nın 16.04.2013 günlü, 2012/6-1307 esas ve 2013/151 sayılı kararı uyarınca iddianamedeki uygulanması istenen yasa maddelerine göre sanık hakkında konut dokunulmazlığını ihlal suçundan 5271 sayılı CMK'nın 170. maddesine uygun olarak açılmış bir dava bulunmadığı gibi, iddianame de düzenlenmediğinin anlaşılması karşısında; hükmün konusunun iddianamede gösterilen eylemle sınırlı olduğu gözetilmeden dava konusu dışına çıkılarak 5271 sayılı CMK'nın 225/1. maddesine aykırı davranılması,

2-Kabule göre de;

a- Kasten işlemiş olduğu suçtan dolayı hapis cezasıyla mahkûmiyetin yasal sonucu olarak sanığın, 5237 sayılı TCK’nın 53/1. maddesinin (a), (b), (c), (d), (e) bentlerinde yazılı haklardan aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca cezanın infazı tamamlanıncaya kadar, kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise anılan maddenin 3. fıkrası uyarınca mahkûm olduğu hapis cezasından koşullu salıverilinceye kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm kurulması,

b- 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 108/4, 5, 6. fıkralarında “Hakim, mükerrir hakkında cezanın infazının tamamlanmasından sonra başlamak ve bir yıldan az olmamak üzere denetim süresi belirler. Tekerrür dolayısıyla belirlenen denetim süresinde, koşullu salıverilmeye ilişkin hükümler uygulanır. Hakim, mükerrir hakkında denetim süresinin uzatılmasına karar verebilir. Denetim süresi en fazla beş yıla kadar uzatılabilir.” hükmünü düzenlemiştir. Buna göre denetim süresini belirleme ve gerektiğinde uzatma görevi, hükmü veren mahkemeye değil, hükümlünün infaz aşamasındaki davranışlarını da değerlendirerek koşullu salıverme ile ilgili kararı verecek mahkemeye aittir. Buna göre; hüküm kurulurken mükerrir olan sanık hakkında TCK’nın 58/7. maddesi uyarınca “mükerrirlere özgü infaz rejiminin ve cezanın infazından sonra da denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına” karar verilmesiyle yetinilmesi gerekirken, denetimli serbestlik tedbirinin süresinin de belirlenmesi ve hükümlüye rehberlik edecek uzman bir kişi görevlendirilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnamaye aykırı olarak BOZULMASINA, 22/06/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/27114, Karar No: 2016/4743, Tarih: 14.03.2016

**4. Ceza Dairesi         2015/27114 E.  ,  2016/4743 K.**

**"İçtihat Metni"**

##########

##########

##########

##########

Tehdit, kasten yaralama ve taksirle yaralamaya neden olma suçlarından suça sürüklenen çocuk ... hakkında yapılan yargılama sonunda, Hâkimler ve Savcılar Yüksek Kurulu'nun 05/02/2015 tarihli ve 170 sayılı kararıyla ... ve 2. Çocuk Mahkemelerinin 25/02/2015 tarihinde faaliyete geçirildiği gerekçesiyle, 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 26. maddesi ile aynı Kanun'un geçici 1 ve 3. maddeleri uyarınca mahkemenin görevsizliğine, dosyanın görevli ve yetkili Çocuk Mahkemesine gönderilmesine dair, ... 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 27/02/2015 tarihli ve 2014/498 esas, 2015/75 sayılı kararını müteakip, ... 2. Çocuk Mahkemesinin 16/05/2015 tarihli ve 2015/313-176 sayılı kararıyla karşı görevsizlik kararı verilmesi üzerine, ortaya çıkan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi amacıyla dosyanın gönderildiği ... 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince verilen, ... 8. Asliye Ceza Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılmasına ilişkin 03/06/2015 tarihli ve 2015/641 değişik iş sayılı kararının, Adalet Bakanlığı tarafından kanun yararına bozulmasının istenilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 04/11/2015 gün ve 352390 sayılı istem yazısıyla, Dairemize gönderilen dava dosyası incelendi.

İstem yazısında; “Dosya kapsamına göre, benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 16/07/2008 tarihli ve 2008/7210-16565 sayılı ilâmında da belirtildiği üzere;