muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/11962, Karar No: 2012/375, Tarih: 19.01.2012

Tüm bu raporların birlikte yapılan değerlendirmesi ve dosya kapsamından çekişmeli parselin bir bölümünün 26/ 01/ 1939 tarih ve 3573 Sayılı Zeytinciliğin Islahı ve Yabanilerinin Aşılattırılması Hakkındaki Yasa gereğince parselajı yapılıp 191- 192 numaralı zeytincilik parseli olarak belirlenen yerlerin kapsamında kaldığı, bu yerlerin hiç kimseye tahsisinin yapılmadığı, bir bölümünün ise zeytincilik parselasyonu dışında kaldığı anlaşılmaktadır. Orman kadastro tutanaklarının incelenmesinde, yörede zeytincilik parsellerinin bulunduğundan bahisle “3573 Sayılı Zeytinciliği Teşvik ve Islah Yasası uyarınca ormandan tefrik edilmiş orman sayılmayan zeytinlikler olduğuna, bu sahalar içinde kalan mülk ve topraklar hakkında komisyonumuzca bilahare verilecek kararlar ile mülkiyet ihtilafı mahkemeye intikal etmiş yerler hakkında mahkemesince verilecek kararlar saklı kalmak kaydıyla" denilerek bir bölüm yerler bu şekilde şartlı olarak orman sınırları dışında bırakılmıştır. 1970, 1974, 1984, 1986 ve 2004 tarihli orman kadastro yönetmeliklerinin tümünde “3573 Sayılı Yasa ile bu Yasayı değiştiren 6777 Sayılı Yasaya göre Devlet Ormanlarından tefrik edilmiş, zeytinlik, sakızlık ve harnupluk sahalar için tevzi işlemleri yapılmamış ise Devlet Ormanı olarak sınırlandırılır.” Yine 6831 Sayılı Yasanın 05/11/2003 gün ve 4999 Sayılı Yasa ile değişik 7.maddesinde evvelce sınırlaması yapılmış olup da herhangi bir nedenle orman sınırları dışında kalmış ormanların orman kadastrosunun orman kadastro komisyonunca yapılacağı hükme bağlanmıştır. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 27/02/2008 gün ve 2008/20-157 Esas- 2008/194 karar sayılı kararında da belirtildiği üzere delicelik ve yabani zeytinlerin aslı orman ağacı olup, ancak 3573 Sayılı “ Zeytinciliğin Islahı ve Yabanilerinin Aşılattırılması Hakkında Yasa “ hükümlerine göre yetkili

makamlarca karar verilmesi ya da verilen bu karar uyarınca tapu kaydı oluşturulması durumunda o yer orman sayılmaz. Yasa gereği zeytincilik parseli olarak belirlenip tahsis edilmeyen yerin aşılanmak suretiyle iktisabı mümkün değildir. Hatta 3573 Sayılı Yasanın 4086/2. md ile değişik 3. maddesinin 3 fıkrasındaki; “Beş yıl süre ile taşınmazın gayesine uygun olarak kullanıldığı Tarım ve Köyişleri Bakanlığınca tespit edilenlere mahallin en büyük mülki amiri tarafından tapuları devredilir. Bu yolla verilen taşınmazlar hiç bir şekilde veriliş amacı dışında kullanılamaz. Bu taşınmazlar; miras dahil hiç bir şekilde bölünemez, veriliş tarihindeki yüzölçümü hiç bir şekilde küçültülemez. Aksi takdirde Hazinece geri alınır. Bu hususlarda taşınmaz siciline gerekli şerh verilir.

Bu maddeye göre verilen süre içinde aşılama, temizleme, dikim ve bakım işlemleri yapılmamış olursa verilen izin Bakanlıkça resen iptal edilir." hükmü gereğince Zeytincilik Yasası gereğince bir yerin tapusu oluşturulmuş olsa dahi şartları yerine getirilmediği takdirde tapunun iptali olasıdır. Çekişmeli taşınmazın imar ihyasının tamamlanmadığı, diğer bölümlerine kıyasla emek sarf edildiği izlenimi veren (d) harfli bölümün de hiç kimseye tahsisi yapılmayan 192 numaralı zeytincilik parseli kapsamında kaldığı açıktır.

Bu tür bir yerin orman sınırları dışında bırakılması davalıya bir hak sağlamaz. Aslı orman olup herhangi bir nedenle orman sınırları dışında bırakılan taşınmazın 05/11/2003 gün ve 4999 sayılı Yasa ile değişik 6831 sayılı Yasanın 7. maddesi gereğince her zaman orman sınırları içine alınması ya da Hazine tarafından orman olarak tahsis edilmesi her zaman olasıdır. Değinilen yönler göz önünde bulundurularak Hazinenin davasının kabulüne karar verilmesi gerekirken reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır" hükmüne yer verilmiştir. Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda davacı ...’ın davasının reddine, Hazinenin davasının kabulü ile Kıyıkışlacık köyü 115 ada 148 parselin tespitinin iptali ile orman niteliğinde Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde tespit tarihinden önce 1985 yılında orman kadastrosu ile 3302 sayılı Yasa ile değişik 2/B madde uygulamaları birlikte yapılmış 06/10/1987 tarihinde ilan edilerek kesinleşmiştir.

Dosya kapsamına ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince işlem yapılarak hüküm kurulmuş olduğuna göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Yasanın 16. maddesi ile 3402 sayılı Yasaya eklenen 36/A maddesi gereğince davalıdan onama harcı alınmasına yer olmadığına ve yatırdığı peşin temyiz harcının istek halinde iadesine 19.01.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/17712, Karar No: 2019/865, Tarih: 23.01.2019

**5. Hukuk Dairesi         2017/17712 E.  ,  2019/865 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş hüküm davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

........ İlçesi, ........ mahallesi, 7751 ada 6 parsel sayılı taşınmaz arsa niteliğindedir.

Kamulaştırma Kanunu'nun kıymet takdir esaslarını belirten 11.maddesinin 1.fıkrasının arsalara ilişkin (g) bendi uyarınca, arsaların bedelinin değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre hesaplanması zorunludur.

Bu itibarla, emsal satışların değerlendirme tarihindeki karşılıklarının fiyat artış endekslerinin uygulanması suretiyle tespiti, bundan sonra emsal ile dava konusu taşınmazın eksik ve üstün yönlerinin neler olduğu ve oranları açıklanmak suretiyle değer biçilmesi gerekir.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda dava konusu taşınmaza emsal incelemesi yapılmadan piyasa araştırmasından söz edilerek soyut ifadelerle değer biçildiğinden, bu rapora göre hüküm kurulması mümkün değildir.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili ........ Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının ........ irad kaydedilmesine, 23/01/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/9529, Karar No: 2020/360, Tarih: 16.01.2020

**16. Ceza Dairesi         2019/9529 E.  ,  2020/360 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

İlk Derece Mahkemesi : İzmir 15. Ağır Ceza Mahkemesinin 14.12.2018 tarih ve 2018/335 - 2018/720 sayılı kararı

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Hüküm : Sanığın TCK'nın 314/2, 3713 sayılı Kanunun 3, 5/1,

TCK'nın 62/1, 53/1-2-3, 58/9-6, 63 maddeleri

gereğince mahkumiyetine ilişkin istinaf başvurusunun düzelterek esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenlerin sıfatı, başvuruların süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz taleplerinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre sanığın çocuğunun FETÖ/PDY silahlı terör örgütüne iltisaklı okullarda eğitim görmesinin örgütsel faaliyet olarak değerlendirilemeyeceği gözetilerek yapılan incelemede;

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanık ve müdafiinin temyiz dilekçelerinde ileri sürdükleri nedenler yerinde görülmediğinden CMK’nın 302/1. maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddiyle hükmün ONANMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın İzmir 15. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin bilgi için İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 16.01.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/143, Karar No: 2023/512, Tarih: 19.01.2023

**10. Hukuk Dairesi         2023/143 E.  ,  2023/512 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/1341 E., 2022/1920 K.

DAVALILAR : 1-... vekili Avukat ...

2-Sosyal Güvenlik Kurumu Başkanlığı

vekili Avukat ...

DAVA TARİHİ : 04.10.2017

KARAR : Esastan Red

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 9. İş Mahkemesi

SAYISI : 2017/418 E., 2020/102 K.

Taraflar arasındaki hizmet tespiti ve prime esas ücretin tespiti davasından yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili ve davalılar vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I.DAVA Davacı vekili 04.10.2017 tarihli dava dilekçesinde özetle, “Müvekkilinin, davalıya ait “ ... /...” adresinde bulunan evinde kış döneminde, “ .../...” adresinde bulunan evde ise yaz döneminde 01.03.2001 tarihinden 10.07.2017 tarihine kadar fasılasız olarak çalıştığı halde, hizmet döküm cetveli incelendiğinde; 01.11.2016 – 10.07.2017 tarihleri arasındaki çalışmalarının ayda tam gün olmasına rağmen, 15 gün üzerinden bildirildiğinin anlaşıldığını, davalı yanın müvekkilinin bilgisi dışında fiili durumla ilgisi olmayan böyle bir değişikliğe gittiğini, ayrıca, müvekkilinin eşi ...’ın da davalının daimi çalışanı olup, müvekkilinin ve eşinin aldığı ücretlerin eşi ...’ın ... Şubesinde bulunan hesabına işverence yatırıldığını ve müvekkil ile eşinin maaşlarını toplu olarak aldıklarını ve son net ücretlerinin ikisinin toplamda 6.000,00 TL olmasına rağmen, prime esas kazançlarının SGK’na eksik bildirildiğini” iddia ile “Müvekkilinin, davalıya ait iş yerinde 01.03.2001 – 10.07.2017 tarihleri arasında sürekli çalıştığının, 01.11.2016 – 10.07.2017 tarihleri arasındaki prim ödeme gün sayısının ve prime esas kazancının SGK’na eksik bildirildiğinin tespitine karar verilmesini” talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

1.Davalı ... vekili cevap dilekçesinde; “Davacının ev hizmetlisi olarak müvekkiline ait kışlık ve yazlık konutta 01.03.2001 tarihinde işe başladığına dair uyuşmazlık bulunmadığını, davacıya ait hizmet döküm cetvelinin incelendiğinde görüleceği üzere, adı geçenin 01.03.2001 tarihinde müvekkili işveren yanında işe başladığının Kuruma bildirildiği ve istifa ile iş akdini feshettiği 10.07.2017 tarihine kadar da bildiriminin eksiksiz yapıldığını, davacının bu talebinin hizmet döküm cetveli incelenmeden sehven yazıldığı kanaatinde olduklarını, öte yandan, davacının kendisi ile birlikte yazlık konutta ev hizmetlisi ve bahçıvan olarak çalışan eşi ... hesabına yatırılan düzensiz ödemelerin içinde davacı ve eşinin maaşı ile birlikte yazlık ve kışlık evlerin genel giderleri ve masraflarının da olduğunu, evler için alışveriş yapan, faturaların tamamını ödeyen davacının eşi hesabına yatırılan bu meblağların maaş imiş gibi lanse edilmeye çalışılmasının kötü niyetli bir yaklaşım olduğunu, neredeyse bir müdür maaşındaki bir tutarın muhataplara maaş olarak ödendiği iddiasının hayatın akışına ve piyasa rayiçlerine aykırı olduğunu, nitekim, davacının eşi ...’a ait hesap ekstresi celp edildiğinde görüleceği üzere, ödemelerin aylık rutin ödemeler olmadığı, davacı ve eşinin iddiası gibi her ay 6.600,00 TL yatırılması gibi bir durumunda söz konusu bulunmadığının görüleceğini, kışın hafta sonu hariç, müvekkilinin kışlık evinde yazın ise yazlıkta kalan, burada barınan ve istediği gibi yeyip içen, müvekkili ve ailesinin yurt dışında ya da yurt içinde tatilde olduğu zamanlarda ise hiçbir çalışması olmayıp fazladan izin kullanan davacının aldığı ücretin piyasa koşullarına göre gerçek olduğunu, ekte davacının eşi ...’ın kendi el yazısı ile tuttuğu hesap defterine göre, davacının eşinin müvekkili adına yaptığı harcamaları tuttuğu günlüğün görüleceğini, davacının istifa edip işten ayrıldığı günden geriye doğru son 6 ay içerisinde neden sigortalılık süresinin 15 gün gösterildiğinin müvekkili tarafından ilgili insan kaynakları birimine verilen talimat ile araştırıldığı, bu konuda sehven bir yanlışlık yapıldı ise SGK nezdinde düzeltme işleminin yapılacağını”, belirtmiştir.

2. Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde; "Kurum kayıtlarının incelenmesinde, davacının, davalıya ait ... sicil sayılı iş yerinde 01.03.2001 tarihinde çalışmaya başladığı, çalışmalarının 31.10.2016 tarihine kadar kesintisiz devam ettiği, yine davalıya ait ... T.C. kimlik numaralı işyerinde 01.11.2016 – 10.07.2017 tarihleri arasında fasılalı çalışmalarının olduğunun görüldüğünü, davacının eksik bildirildiği iddia edilen çalışma gün sayıları ile prime esas kazançlarına dair iddiasını yazılı belgeler bağlamında somut ve inandırıcı delillerle kanıtlaması gerektiğini” ileri sürerek, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararı ile; davanın kısmen kabulü ile ... T.C.kimlik ve ... S.S. numaralı davacı ...’ın; davalı ...’a ait ... sicil sayılı işyerinde 01.03.2001 – 10.07.2017 tarihleri arasında hizmet akdine dayalı olarak asgari ücretle 5890 gün çalıştığı, 5770 günlük çalışmasının Kuruma bildirildiği, 120 günlük çalışmasının bildirilmediğinin tespitine, sigorta primine esas kazancın tespitine ilişkin davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı, davalı ve davalı Kurum vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı vekili istinaf dilekçesinde; Yargıtay’ın ilke kararları gereğince dosyada mevcut banka kayıtlarının esas alınması gerektiğini, müvekkilinin kendi adına açılmış bir banka hesabı olmadığını, müvekkilinin ve eşinin 2001 yılından 2017 yılına kadar davalı yanında birlikte çalıştıklarını, bu nedenle işveren tarafından bir çalışan gibi kabul edilerek ücretlerinin müvekkilinin eşinin banka hesabına yatırıldığını, 16 yıllık bir çalışanın bu sürenin tümünde asgari ücretle çalıştığını kabul etmenin hayatın olağan akışına aykırı olduğunu, banka kayıtlarının dikkate alınmamasının bozmayı gerektirdiğini beyanla ilk derece mahkemesi kararının prime esas kazançlar yönünden bozulmasını istemiştir.

2.Davalı vekili istinaf dilekçesinde; davaya müvekkilinin sebebiyet vermediğini, müvekkilinin işveren olarak tüm sorumlulukları yerine getirdiğini, Sosyal Güvenlik Kurumu nezdinde sehven yapılan hatanın davaya sebebiyet verdiğini, davanın kısmen kabul kısmen reddine karar verilmesine rağmen müvekkili lehine vekalet ücretine hükmedilmediğini beyanla ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasını istemiştir.

3.Davalı Kurum vekili, davacının çalışmalarının fiili olup olmadığı konusunda dinlenen tanıkların dönem bordolarında adı geçen sigortalılardan biri olup olmadığı hususunun araştırılmadığını, davacıyı yakından tanıması gereken aynı işyerinde çalışan kişilerin tanık olarak dinlenmediğini, Kurumun yazılı kayıtları ile çelişen tanık beyanlarının hükme esas alındığını, tanık beyanları değerlendirilirken, işyerinde yürütülen işin niteliği, tanıkların iş ve işyeri hakkındaki bilgileri, tanıklık edilen dönemin üzerinden geçen sürenin uzunluğu, tanık beyanlarının hayatın olağan akışı ile çelişkili olmasınını dikkate alınmadığını beyanla ilk derece mahkemesi kararının kaldırılarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacının iddia ettiği prime esas kazanç miktarının tespitine ilişkin iddiasının kesin delille ispat edilemediği gibi delil olarak dayandığı banka kaydının davacının iddiasını ispata elverişli olmadığı görülmekle buna ilişkin ilk derece mahkemesinin ret kararında herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı, davalı Kurum davanın tamamıyla reddi gerektiğini dillendirmiş ise de davalı tarafın maddi hatadan kaynaklı olarak bildirimlerin eksik yapıldığını ifade etmesi, davacının uzun süre tam bildiriminin yapılmış olmasına karşın ve yaptığı işin farklılaştığına dair herhangi bir verinin bulunmaması ve de dinlenen tüm tanıkların davacının kısmi süreli değil tam çalıştığını doğrulaması karşısında hizmet tespitine dair talebin kabulüne ilişkin ilk derece mahkemesi kararında bir isabetsizlik görülmediği belirtilerek, "... 9. İş Mahkemesi'nden verilen 30.06.2020 tarih, 2017/418 Esas ve 2020/102 Karar sayılı kararının kaldırılmasına yönelik davacı vekili, davalı vekili ve davalı Kurum vekilinin istinaf başvurularının 6100 sayılı Yasanın 353/1-b.1 hükmü gereğince esastan reddine" karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı ve davalı Kurum vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davalı vekili temyiz dilekçesinde; davacının son 6 aylık çalışmasının işverenin İnsan Kaynakları Departmanının sehven yanlış beyanı sonucu eksik gösterildiğini ve bunun düzeltilmesi için SGK'ya pişmanlık beyannamesi verildiğini, dolayısıyla davacının son 6 aylık çalışmasının 15'er gün eksik gösterildiğine ilişkin iddia ve davasının konusuz kaldığını, bu hususun ısrarla yargılamanın her aşamasında belirtilmişse de, ... Bölge Adliye Mahkemesi 10.Hukuk Dairesi tarafından bu husus dikkate alınmadan verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğu, müvekkilin dava açılmasına sebebiyet vermediğini, müvekkilin işveren olarak üzerine düşen tüm sorumlulukları yerine getirdiğini, davaya sebebiyet verenin diğer davalı kurum olan Sosyal Güvenlik Kurumu olduğu, dava kısmen kabul kısmen reddedildiği halde davalı işveren için herhangi bir vekalet ücretine hükmedilmediği belirtilerek kararın bozulmasını istenmiştir.

2.Davalı Kurum vekili temyiz dilekçesinde; istinaf gerekçelerini tekrarla, kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, hizmet tespiti ve prime esas ücretin tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri ile 5510 sayılı Kanunun 86/9. maddesi 5510 sayılı Kanunun 80. madde hükümleridir.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Uyuşmazlık, hizmet tespiti ve prime esas ücretin tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri ile 5510 sayılı Kanunun 86/9. maddesi 5510 sayılı Kanunun 80. madde hükümleridir.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı ve davalı Kurum vekilleri tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

Aşağıda yazılı temyiz harcının ilgilisinden alınmasına,

19.01.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

...