muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/673, Karar No: 2011/2455, Tarih: 10.05.2011

II- Sanık müdafiinin, 2003 ve 2004 takvim yıllarında "sahte fatura düzenlemek" suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelen temyizine gelince;

Her takvim yılı içersinde birden fazla fatura düzenleme halinde zincirleme suç hükümlerinin uygulanacağı gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Bozma üzerine yaplan yargılama sonucunda toplanan deliller karar yerinde incelenip, yüklenen suçların sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezayı azaltıcı sebebin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5349 sayılı Kanunla değişik 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9.maddeleri uyarınca mahkemece 765 ve 5237 sayılı Yasa hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların denetime imkan verecek şekilde gösterilip birbiriyle karşılaştırılması suretiyle lehe yasa belirlenerek sonucuna göre hükümler kurulmuş ve incelenen dosyaya göre verilen kararlarda bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 10.05.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3150, Karar No: 2010/3549, Tarih: 01.04.2010

**14. Hukuk Dairesi         2010/3150 E.  ,  2010/3549 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı tarafından, davalı aleyhine 11.10.2004 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı kurulması istenmesi üzerine ikinci kez bozmaya uyularak yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 19.11.2009 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, geçit hakkı kurulması istemine ilişkindir.

Mahkemece, ikinci kez bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda davanın kabulüne karar verilmiş olup, hükmü davalı temyiz etmiştir.

1-Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve tüm dosya kapsamına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Saptanan geçit nedeniyle yükümlü taşınmaz malikine ödenmesi gereken bedel, taşınmazın niteliği gözetilerek uzman bilirkişiler aracılığı ile objektif kıstaslar esas alınarak belirlenmelidir. Saptanacak bedel hükümden önce depo ettirilmelidir. Hemen belirtmek gerekir ki, bedelin saptanmasından sonra hüküm tarihine kadar taşınmazın değerinde önemli derecede değişim yaratabilecek uzunca bir süre geçmiş veya bedel tespitinden sonra yörede taşınmazın değerini artıracak değişiklikler meydana gelmiş olabilir. Bu gibi durumlarda mülkiyet hakkı kısıtlanan taşınmaz malikinin mağduriyetine neden olmamak ve diğer tarafın hakkın kötüye kullanılması sonucunu doğuracak olası davranışlarını önlemek için hüküm tarihine yakın yeni bir değer tespiti yapılmalıdır.

Somut uyuşmazlıkta; dava 11.10.2004 tarihinde açılmış, geçit bedeli 08.02.2006 tarihli ziraat mühendisi bilirkişi raporu ile saptanıp, 24.04.2006

tarihinde mahkeme veznesine depo ettirilmiştir. Dosya arasındaki 20.05.2008 günlü Ziraat Mühendisi...'in bilirkişi raporunda da; geçit hakkı kurulan 109.58 m2'lik alanın 2007 yılı birim fiyatları ile değerinin 1572.50YTL olduğu belirtilmiştir. Halbuki; hüküm 19.11.2009 tarihinde, yani geçit bedelinin ilk belirlendiği tarihten 3 yıl 9 ay sonra, 2007 yılı birim fiyatları esas alındığında da yaklaşık 3 yıl sonra 08.02.2006 günlü bilirkişi raporu esas alınarak kurulmuş olduğundan yukarıda değinilen ilkeye aykırı hareket edilmiştir.

Mahkemece yapılması gereken iş; hüküm tarihine yakın yeni bir değer tespiti yapmak olmalıdır. Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

Kabule göre de; hükmün 1. paragrafının "a" bendinde davalıya ait 128 nolu parsel üzerinden kurulan geçidin yüzölçümü 109.58 m2 olduğu halde; hükme geçit uzunluğu olan 36.50 metre yazılmış olması yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalının diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bent uyarınca hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz harcının istek halinde yatırana iadesine, 01.04.2010 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12709, Karar No: 2017/25952, Tarih: 16.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/12709 E.  ,  2017/25952 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 16/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8837, Karar No: 2025/3929, Tarih: 16.04.2025

**12. Ceza Dairesi         2021/8837 E.  ,  2025/3929 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/3116 E. 2020/101 K.

SUÇ : Taksirle öldürme

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz istemlerinin esastan reddi ile hükmün onanması

Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesinin, 15/01/2020 tarihli ve 2018/3116 E. 2020/101 K.

sayılı kararının, sanık müdafii ile katılanlar vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Sanık müdafinin huzurunda verilen 15.01.2020 tarihli kararı, 5271 sayılı CMK'nın 291/1. maddesinde belirlenen 15 günlük kanunî sürede içerisinde sanık müdafii tarafından 27.01.2020 tarihli süre tutum dilekçesi ile temyiz ettiği, gerekçeli kararın sanık müdafine tebliğ edildiği ancak yapılan gerekçeli karar tebligatı ile gerekçeli kararda 5271 Sayılı CMK'nın 295/1. maddesi uyarınca temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren 7 günlük ek süre içerisinde temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçe sunabileceğinin, bu süre içerisinde yasal düzenlemeye uygun şekilde temyiz sebebi bildirmemesi hâlinde sebep yokluğundan temyiz talebinin reddedileceğinin ihtar edilmediği anlaşıldığından, söz konusu eksikliğin giderilmesi için Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 25.10.2023 tarihli ve 2023/6-93 Esas, 2023/549 Karar sayılı kararına göre sanık müdafine yapılacak meşruhatlı tebligatla 5271 sayılı CMK'nın 295/1. maddesi uyarınca tebliğden itibaren 7 günlük ek süre içerisinde yasal düzenlemeye uygun şekilde temyiz sebebi bildirilmesi gerektiği, aksi hâlde sebep yokluğundan temyiz talebinin reddedilebileceği ihtarı ile usûlüne uygun şekilde gerekçeli kararın tebliği ile tebliğ - tebellüğ evrakının ve verilmesi durumunda gerekçeli temyiz dilekçesinin dava dosyasına eklenmesi, verilmemesi durumunda mevcut hâliyle süre tutum dilekçesine dayalı olarak inceleme yapılması amacıyla dava dosyasının, geri gönderilmek kaydıyla, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, Oy birliğiyle, 16.04.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/926, Karar No: 2011/868, Tarih: 17.10.2011

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/926 E.  ,  2011/868 K.**

**"İçtihat Metni"**

Reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçundan sanık ...’in yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan mahkûmiyetine dair Polatlı Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 18.01.2006 gün ve 2005/606 Esas, 2006/2 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığa yüklenen reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçunun kanunda öngörülen cezasının üst sınırı itibariyle 765 sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2. maddelerine göre 7 yıl 6 aylık asli ve ilave zamanaşımına tâbi olduğu, suç tarihi olan 27.03.2003 ile inceleme günü arasında bu sürenin gerçekleştiği anlaşıldığından, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilmek suretiyle CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanunun 322/1 ve 5271 sayılı CMUKnun 223/8. maddeleri uyarınca sanık hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 17.10.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1966, Karar No: 2014/7529, Tarih: 05.03.2014

**13. Ceza Dairesi         2013/1966 E.  ,  2014/7529 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2011/126478

MAHKEMESİ : Felahiye(Kapatılan) Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 15/12/2010

NUMARASI : 2010/41 (E) ve 2010/80 (K)

SUÇ : Paydaş ile malik olunan mal üzerinde hırsızlık

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Müşterek hisseli arazideki ağaçların toplam adedinin tespitiyle, kesilen 20 adet kavak ağacının sanığın hissesine düşecek miktara tekabül edip etmediği belirlenip, hissesinden fazla olduğu takdirde diğer pay sahiplerinin şikayetçi olup olmadığıda araştırıldıktan sonra, kanıtların bir bütün halinde değerlendirilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdiri gerekirken, eksik kovuşturma sonucunda yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık V.. K..'un temyiz talebi bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme uygun olarak BOZULMASINA, 05.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5551, Karar No: 2012/22466, Tarih: 28.06.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/5551 E.  ,  2012/22466 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Sanık hakkında hazineye ait taşınmaza gölgelik yapmak sureti ile tecavüz ettiğinden bahisle dava açılmış ise de; dosyada tapu kaydı,ayrıntılı kroki, ada ve parseli gösteren pafta örneği bulunmadığından, tecavüze konu taşınmazın varsa tapu kaydı, pafta örneği getirtilerek gerektiğinde refakate inşaat mühendisi bilirkişide alınarak yeniden keşif yapılıp taşınmazın niteliği, yapı vasfında olup olmadığı, yapımı için ruhsat gerekip gerekmediği, İmar Kanunu ve mevzuat içinde kalıp kalmadığı belirlenmek sureti ile sanığın tecavüz ettiği iddia olunan taşınmazın kıyı kanununa göre kıyıda veya uygu- lama imar planı varsa sahil şeridinde kalıp kalmadığı, tecavüze konu yerin belediye sınırları içinde veya özel imar rejimine tabi yerlerden olup olmadığı araştırılarak sonu- cuna göre gerektiğinde Belediye Başkanlığına da duruşma günü bildirilerek TCK.nun 184. ve Kıyı Kanunun 15. maddesi uyarınca sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, beraat kararı verilmesi,

2- Raporları hükme esas alınan ve keşifte dinlenen bilirkişilere yemin yaptırılmaması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görül- müş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 28.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5800, Karar No: 2012/2167, Tarih: 26.03.2012

**1. Ceza Dairesi         2011/5800 E.  ,  2012/2167 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürme, silahla yaralama

HÜKÜM : TCK.nun 81/1 maddesi uyarınca 25 yıl hapis cezası, 86/2,86/3-e,62. maddeleri uyarınca 5 ay hapis cezası.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...’ın kasten öldürme suçu ile mağdur katılan ...’a yönelik suçunun sübutu kabul, oluşa ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde kasten öldürme suçunun niteliği tayin, cezayı azaltıcı takdiri indirim sebebinin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle değerlendirilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde düzeltme ve bozma nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin eksik soruşturmaya, delillerin hatalı takdir edildiğine, haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiğine, meşru savunmaya yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle,

A)Sanığın kasten öldürme suçu yönünden; kendilerini aynı vekille temsil ettiren maktulden katılanlar lehine tek bir vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken ayrı ayrı vekalet ücretine hükmedilmesi yasaya aykırı ise de, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hüküm fıkrasının vekalet ücreti tayinine ilişkin bölümünün çıkartılarak yerine “maktulden katılanlar yargılama sırasında kendilerini aynı vekille temsil ettirdiklerinden Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca 2200 TL vekalet ücretinin sanıktan tahsil edilerek maktulden katılanlara eşit olarak verilmesine" ibaresinin eklenmesine karar verilmek suretiyle CMUK.nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak DÜZELTİLEN, re’sen de temyize tabi hükmün kısmen tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA),

B)Sanığın mağdur katılan ...’a yönelik suçu yönünden;

Oluşa ve dosya içeriğine göre; sanığın maktul ...’le arasındaki kavgada elindeki bıçağı maktule doğru öldürmek kastıyla salladığı sırada kavganın tarafı olmayan ve kavgayı ayırmaya çalışan kişi ya da kişilerin de isabet alıp yaralanabileceğini ya da ölebileceğini öngörmesine rağmen bıçağı sallamaya devam ederek mağdur katılan ...’ı sol uyluk bölgesinden tek bıçak darbesiyle basit tıbbi müdahaleyle giderilebilecek şekilde yaraladığı olayda, sanığın olası kastla yaralama suçundan TCK.nun 86/2, 86/3-e, 21/2, 62. maddeleri uyarınca cezalandırılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün CMUK.nun 321. maddesi uyarınca tebliğnamedeki düşünce gibi (BOZULMASINA), 26/03/2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/26887, Karar No: 2011/27816, Tarih: 09.12.2011

**12. Hukuk Dairesi         2011/26887 E.  ,  2011/27816 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki taraflarca istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

1-Tarafların iddia ve savunmalarına, dosya içeriğindeki bilgi ve belgelere ve kararın gerekçesine göre borçlunun temyiz itirazlarının REDDİNE,

2-Alacaklının temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

5393 Sayılı Belediye Kanunu'nun 15/son maddesinde; "Belediyenin kamu hizmetinde fiilen kullanılan malları ile, belediye tarafından tahsil edilen vergi, resim, harç gelirleri haczedilemez" düzenlemesine yer verilmiştir. Bu maddeye göre belediyenin haczedilmezlik şikayetinin kabul edilebilmesi için mahcuzların kamu hizmetinde fiilen kullanılması zorunludur. Asıl olan alacaklının alacağına kavuşmasını sağlamak olduğundan, kural olarak borçluların tüm mallarının haczi mümkündür. Bir malın haczedilememesi için yasal bir düzenlemenin bulunması zorunludur. Haczedilmezlik istisnai bir durum olduğundan, bu yöndeki düzenlemelerin de dar yorumlanması gerekir. Buna göre 5393 Sayılı Belediye Kanunu'nun 15/son maddesinin de dar yorumlanması gerekip, maddede açıkça haczedilmezlik için "fiilen kamu hizmetinde kullanılma" koşulunun kabul edilmesi karşısında, belediyeye ait bir malın haczedilmezliği ancak fiili durumunun tespiti ile belirlenmelidir. İmar planı ve benzeri bir idari işlem ya da kararla, taşınmazın kamu hizmetinin yürütülmesini sağlayacak bir amaç için tahsis edilmesi onun fiilen kamu hizmetinde kullanıldığı sonucunu doğurmayacağından, haczin kaldırılması için yeterli olamaz. Bunun için hakim bizzat taşınmazın başında bilirkişi eşliğinde keşif yaparak haczedilen taşınmazın fiili kullanım durumunu belirlemeli ve bu şekilde sonuca gitmelidir.

Somut olayda hükme esas alınan bilirkişi İnşaat Mühendisi ...’ın 27.06.2011 tarihli raporunda, Kale Mahallesi... ada ... parselin iki adet dükkan ve arsası, Selahattin Mahallesi ... ada ... parselin boş arazi, ... ada ... parselin arazi, ... ada ... parselin boş arazi, ... ada ... parselin boş arazi, ... ada ... parselin boş arazi, ... ada ... parselin boş arazi, Mescit Mahallesi ... ada ... parselin kerpiç tandır ve arsa, ... ada ... parselin dükkan ve tandır, Cami Mahallesi ... ada ... parselin ise boş alan olduğu belirlenmiştir. Bu belirlemeye göre anılan taşınmazların fiilen kamu hizmetinde kullanılmadığı anlaşılmaktadır. Taşınmazların imar planında farklı amaçlarla planlanmış olması taşınmazların fiilen kamu hizmetinde kullanıldığının kabulünü gerektirmez.

O halde mahkemece Kale Mahallesi... ada ... parsel, Selahattin Mahallesi ... ada ... parsel, ... ada ... parsel, ... ada ... parsel, ... ada ... parsel, ... ada ... parsel, ... ada ... parsel, Mescit Mahallesi ... ada ... parsel, ... ada ... parsel ve Cami Mahallesi ... ada ... parsel sayılı taşınmazlar hakkındaki şikayetin reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde bu taşınmazlar yönünden de şikayetin kabulüne karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ:Alacaklının temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda (2).maddede yazılı nedenlerle alacaklı yararına İİK.366. ve HUMK.428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 09/12/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/5200, Karar No: 2025/1411, Tarih: 13.02.2025

**2. Hukuk Dairesi         2024/5200 E.  ,  2025/1411 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 21. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1926 E., 2023/2086 K.

DAVA TÜRÜ : Alacak

İLK DERECE MAHKEMESİ : Uşak 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/432 E., 2022/502 K.

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen ek karar davalı kadın vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

1.Davalının 12.03.2024 tarihli ek karara yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne, 23.225.98 EURO'nun faizi ile davalıdan tahsili ile davacıya ödenmesiine karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince, davalının istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, yeniden esas hakkında hüküm kurulmasına, 16.544.00 Euro alacağın faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı kadın vekili tarafından temyiz edilmiştir. Bölge Adliye Mahkemesince 12.03.2024 tarihli ek karar ile davalı yönünden verilen kararın kesin nitelikte olması sebebiyle temyiz dilekçesinin 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunun 366 ncı madde yollamasıyla 346 ncı maddenin birinci fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.

Temyiz istemi, temyiz dilekçesinin reddine dair Bölge Adliye Mahkemesinin 12.03.2024 tarihli ek kararına ilişkindir.

Dosya içeriğine göre, hüküm altına alınan 16.544,00 Euro'nun karar tarihindeki döviz kuru karşılığının (1 Euro= 31, 3180 TL) 517.992,64 TL olduğu göz önünde bulundurulduğunda, temyize konu edilen miktarın Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 378.290,00 TL'nin üstünde kaldığı ve işbu karara karşı temyiz kanun yolunun açık olduğu anlaşıldığından, ek kararın hatalı olduğu anlaşılmakla; 12.03.2024 tarihli ek kararın bozularak ortadan kaldırılması gerekmiştir.

2. Davalının işin esasına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Bölge Adliye Mahkemesince verilen 12.03.2024 tarihli ek kararın ORTADAN KALDIRILMASINA,

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Bölge Adliye Mahkemesince verilen 12.03.2024 tarihli ek kararın ORTADAN KALDIRILMASINA,

2.Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,13.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/6736, Karar No: 2024/8697, Tarih: 20.05.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/6736 E.  ,  2024/8697 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2023/423 E., 2024/152 K.

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 341 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, ilk derece mahkemeleri tarafından verilen ve miktar veya değeri 28.250,00 Türk lirasını geçmeyen malvarlığı davalarına ilişkin kararlar kesindir. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre 01.01.2021-31.12.2022 yürürlük süreli toplu iş sözleşmesindeki taban ücret uygulaması sebebiyle davacının bireysel iş sözleşmesinde belirlenen ücretinin, asgari ücretle olan bağının 01.01.2021 tarihi itibarıyla kesildiği ve bu nedenle somut davadaki ücret tespitinin ileriye yönelik bir etkisinin bulunmadığı anlaşılmakla; reddedilen ve temyize konu edilen toplam miktar İlk Derece Mahkemesinin karar tarihi itibarıyla kesinlik sınırı olan 28.250,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davacı vekilinin temyiz dilekçesinin REDDİNE,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

20.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.