muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/9375, Karar No: 2019/4001, Tarih: 20.06.2019

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ... 'ın raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı miras payı oranında tapu iptal ve tescil isteğine ilişkindir. Davacılar, mirasbırakan ...’ın, 2524, 2525, 1707 parsel sayılı taşınmazlarını satış sureti ile davalıya temlik ettiğini, devirlerin mirasçılardan mal kaçırma amacıyla yapıldığını ileri sürerek, tapuların iptali ile miras payları oranında adlarına tescil istemişlerdir.Davalı, mirasbırakanın tüm mirasçılarına makul ölçülerde kazandırmalarda bulunduğunu, halen mirasbırakan adına kayıtlı pek çok taşınmaz olduğunu, ölen kardeşi ... ile birlikte çiftçilik yaparak geçimlerini sağladıklarını, kazançlarını her zaman mirasbırakana verdiklerini, mirasbırakanın bu sayede zenginleştiğini, ölümüne kadar birlikte yaşayıp bakımını sağladığını, çekişme konusu taşınmazların temlikinin de çalışmalarının karşılığında yapıldığını, muvazaadan bahsedilemeyeceğini belirterek davanın reddini savunmuştur.Mahkemece, muvazaa iddiasının kanıtlandığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir. Dosya içeriği ve toplanan delillerden; mirasbırakanın 02.02.2012 tarihinde öldüğü, mirasçıları olarak çocukları ..., ..., ..., ... ve ... ile ölen oğlu ...’in çocukları ..., ... ve ...'in kaldıkları, 21.12.1982 tarihli resmi akitle, mirasbırakan adına kayıtlı 1690 ve 2523 parsel sayılı taşınmazların 318.800TL bedelle, yine aynı akitle 1707, 2524, 2525 parsel sayılı taşınmazların 384.800TL bedelle davalıya satış suretiyle temlik edildiği, mirasbırakanın üzerinde çeşitli vasıflarda on dokuz parça taşınmazın daha kayıtlı olduğu anlaşılmaktadır.Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada mirasbırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir. Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 1.4.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 706., Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 237., (Borçlar Kanunu'nun (BK) 213.) ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün, diğer bir söyleyişle mirasbırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ile durumun aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile mirasbırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.Öte yandan, muvazaa iddiasına dayalı davalarda mirasbırakanın kastının açık bir şekilde saptanması gerekmektedir. Bu kapsamda, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun (HMK) 190. maddesi ile TMK'nun 6. maddesi uyarınca herkes iddiasını ispatla mükelleftir. Bir başka ifade ile temlikin mirasçılardan mal kaçırma amaçlı olduğunu ispat külfeti davacı tarafa aittir.

Ne var ki, mirasbırakanın, sağlığında hak dengesini gözeten kabul edilebilir ölçüde ve tüm mirasçıları kapsar biçimde bir paylaştırma yapmış olması durumunda, mal kaçırmak kastından söz edilmeyeceğinden olayda 1.4.1974 tarih 1/2 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararının uygulanamayacağı kuşkusuzdur. Somut olaya gelince; dinlenen tanık beyanlarından özellikle tarafların kardeşi ...’in ifadesinden, murisin tüm çocuklarına kazandırmalarda bulunduğu, bunun taşınmaz ya da para verilerek yapıldığı bu arada davalılara da davaya konu temliklerin yapıldığı anlaşılmaktadır. Nitekim mirasçılardan bir kısmına yapılan temlikler nedeniyle açılan davalar da retle sonuçlanmıştır. Hâlen mirasbırakan adına kayıtlı başka taşınmazlar da bulunmaktadır. Muvazaadan söz edilebilmesi için mirasbırakanın diğer mirasçılardan mal kaçırma amacıyla temliki yapması gereklidir. Şöyle ki, mirasbırakanın kendisinden mal kaçırma istediği kişiye taşınmaz bağışlaması hayatın olağan akışına aykırıdır. Kaldı ki, mirasbırakanın mal kaçırma amacı olsa idi tüm malvarlığını devredebilecekken bunu da yapmadığı anlaşılmaktadır. Bu somut olgular yukarıdaki ilkeler ışığında değerlendirildiğinde mirasbırakanın anılan temliki yaparken gerçek irade ve amacının mirasçılardan mal kaçırma olmadığı sonucuna varılmaktadır. Hâl böyle olunca, davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Davalının yerinde bulunan temyiz itirazlarının kabulü ile, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 20/06/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15648, Karar No: 2017/8064, Tarih: 07.12.2017

**4. Hukuk Dairesi         2015/15648 E.  ,  2017/8064 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 07/04/2015 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 01/10/2015 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Davalı adına, gerekçeli kararın tebliğine ilişkin çıkarılan tebligat "Aynı çatı altında birlikte çalışan ehil ve reşit daimi işçisinin imzasına tebliğ edildi" şerhi ile tebliği edilmiştir.

Tebliğat Kanunu'nun belli bir yerde veya evde meslek ve sanat icrası başlıklı 17. maddesinde "Belirli bir yerde devamlı olarak meslek veya sanatını icra edenlere, o yerde de tebliğat yapılabilir. Muhatabın işyerinde bulunmaması halinde tebliğ, aynı yerde sürekli olarak çalışan memur veya müstahdemlerinden birine yapılır. Muhatap, meslek veya sanatını konutunda icra ediyorsa, kendisi bulunmadığı takdirde memur veya müstahdemlerinden birine yapılır. Bunlardan hiç birinin bulunmaması durumunda tebliğ, aynı konutta sürekli olarak oturan kişilere veya hizmetçilerden birine yapılır." düzenlemesi yer almaktadır. Ancak tebliğatın yapıldığı adres davalının işyeri adresi olmayıp ikamet adresidir. Davalının ikamet adresinde Tebligat Kanunu'nun 17. maddesine göre daimi çalışanına tebligat yapılmış olması çelişkili olup yapılan tebligat usulsüzdür.

Şu durumda, gerekçeli kararın ve davacı tarafın temyiz dilekçesinin, davalıya usulüne uygun tebliği ile temyize cevap süresinin beklenmesi, hükmün temyiz edilmesi durumunda temyiz dilekçelerinin dosya içerisine konulduktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Dosyanın yukarıda belirtilen eksiklik giderildikten sonra temyiz incelemesi için iade edilmek üzere mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE 07/12/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9905, Karar No: 2011/17749, Tarih: 29.11.2011

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2011/9905 E.  ,  2011/17749 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı; davalı ile çocuk ve bebek ihtiyaçlarının karşılanmasına ilişkin mağaza açılarak ortak olması konusunda anlaştıklarını, davalının mağazaya alınan ve alınacak bazı malların parasını ödemesini, kendisine bir miktar para verilmesini, daha sonrada ... yerinin daha iyi satış yapabilmesi için bir takım tadilat ve dekorasyon işlerinin yapımını üstlenmesini talep ettiğini, bu nedenle davalının borçlu olduğu firmalara havale veya ... yeri için alınan malların bedeli olarak ödemelerde bulunduğunu, yine elden ödeme yerine geçmek üzere İNG bank'a ait 2.500.00 TL bedelli çekide davalıya teslim ettiğini, çekin davalı tarafından tahsil edildiğini, ancak işyerinin Vergi dairesine tescili talebi sonrası davalının masrafları bahane ederek işyerinde işçi olarak gösterilmesi konusunda razı ettiğini, 7.5 ay işyerinde işçi olarak çalıştığını,ancak fiilen ortak olduğu düşünce ve iradesiyle hareket ettiğini, davalının paraları iade etmediğini, sebepsiz zenginleştiğini, paraların geri alınması amacıyla yaptıkları takibe de haksız itiraz ettiğini belirterek; 20.470,00 TL üzerinden itirazın iptaline karar verilmesini istemiştir.

Davalı Tebligat Kanununun 35.maddesine göre usulüne uygun olarak yapılan tebligata rağmen duruşmaya katılmamış davaya cevap da vermemiştir.

Mahkemece; davalının borçlu olduğu firma ve yerlere 22.970 TL. Ödendiği, ancak ödemelerin bizzat davalıya yapılmaması karşısında davacının, bu ödemeleri mağazaya ortak 2011/9905-17749

olmak amacıyla yapılıp yapılmadığı konusunda davacıya delillerinin sorulduğu, toplanan delillerden ödemenin davalıya yapılmaması nedeniyle bu hususun sabit olmadığı, ispat külfetinin davacıda olması ve davacının yemin deliline dayanmış olması nedeniyle, davalıya söz konusu ödemelerin davacı tarafından, davalı adına bu amaçla ödendiği konusun da usulüne uygun yemin davetiyesi tebliğ edildiği halde davalı yemin davetiyesine icabet etmediği gerekçesiyle davanın kabulü ile takibin 20.470,00 TL.üzerinden devamına karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davalı adına çıkartılan yemin davetiyesinin HUMK.nun 337 maddesi gereğince usulüne uygun düzenlenmediği, meşruhatın eksik olduğu anlaşılmış olup, mahkemece bu yemin davetiyesine dayanılarak davalının yeminden kaçındığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın temyiz eden davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan 304,00 TL. temyiz harcının istek halinde iadesine, 29.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/7598, Karar No: 2023/4351, Tarih: 24.05.2023

**11. Ceza Dairesi         2019/7598 E.  ,  2023/4351 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 ... maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 ... maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Hatay 5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 04.06.2015 tarihli ve 2014/383 Esas, 2015/356 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan 5237 sayılı ... Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 204 üncü maddesinin birinci fıkrası, 43 üncü, 62 nci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 2 yıl 1 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ve müdafisinin temyiz isteği; sanığın atılı suçu işlemesi için bir sebebi bulunmadığına, bilgisayar şifresinin herkes tarafından bilindiğine ve mesai saatleri içerisinde bilgisayarının sürekli açık olduğuna, bu hususların tanıklar tarafından doğrulandığına, belgelerin aldatıcılık niteliğinin bulunmadığına, zincirleme suç hükümlerinin uygulanmasının hatalı olduğuna, sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine yöneliktir.

III. OLAY VE OLGULAR

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ve müdafisinin temyiz isteği; sanığın atılı suçu işlemesi için bir sebebi bulunmadığına, bilgisayar şifresinin herkes tarafından bilindiğine ve mesai saatleri içerisinde bilgisayarının sürekli açık olduğuna, bu hususların tanıklar tarafından doğrulandığına, belgelerin aldatıcılık niteliğinin bulunmadığına, zincirleme suç hükümlerinin uygulanmasının hatalı olduğuna, sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine yöneliktir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Temyiz dışı sanık ... hakkında denetimli serbestlik kararının bulunduğu, bu karara uymaması nedeniyle dosyasının infaz hakimliğine gönderildiği, infaz hakimliği tarafından sanık hakkında verilen karara itiraz edilirken 11.11.2013 tarihli Hatay Kadın Doğum ve Çocuk Hastalıkları Hastanesinden alınan raporun dilekçe ekinde infaz hakimliğine ibraz edildiği ve denetimli serbestlik kararına uymama nedeni olarak o gün istirahatli olmasının gösterildiği, daha sonra yine aynı şekilde denetimli serbestlik kararını ihlal ettiğine ilişkin alınan karar sonrası yine ... vekili tarafından bu kez 18.11.2013 tarihli aynı hastaneden alınmış görünen istirahat raporunun ibraz edildiği, raporlar arasında imza farklılıkları nedeniyle infaz hakimliği tarafından şüpheye düşülmesi üzerine, hastaneye raporların gerçek olup olmadığının sorulduğu, hastanenin cevabi yazısı ile temyiz dışı sanık ...'in 11.11.2013 tarihinde hastaneye müracaatının bulunmadığı, raporun sahte olduğu, 18.11.2013 tarihinde ise hastaneye müracaat etmesine karşın hakkında bir rapor tanzim edilmediği ve bu raporun da sahte olduğu, 18.11.2013 tarihli raporun sisteme, hastanede teknisyen yardımcısı olarak çalışan ...'in şifresi ile girildiği bildirilmiş, sanık hakkında üzerine atılı suçtan kamu davası açılmıştır.

2. Sanık ..., ...'in amcasının oğlu olduğunu, sık sık kendisini ziyarete geldiğini, sisteme giriş şifresinin iş arkadaşları tarafından da bilindiğini, bilgisayarının sürekli açık olduğunu, bu işlemi bu nedenle herkesin yapabileceğini, kendisinin sahte rapor düzenlemediğini beyan etmiştir.

3. Temyiz dışı sanık ..., şeker hastası olduğunu, bu nedenle imza atmaya gidemediğini, kendisinden rapor istediklerini, kendisinin de amcasının oğlu olan sanığın yanına gidip durumu anlattığını, raporları kendisine sanık ...'in verdiğini, ilk gittiğinde muayene olduğunu ancak ikinci gittiğinde muayene olmadığını savunmuştur.

4. Dosya arasında bulunan Kriminal rapora göre, 18.11.2013 tarihli rapordaki imzanın doktora ve başhekime ait olmadığı, 11.11.2013 tarihli rapordaki imzanın ise basit tersimli olması nedeniyle doktora ait olup olmadığı hususunda kanaat bildirilemediği belirtilmiştir.

4. Dosya arasında bulunan Kriminal rapora göre, 18.11.2013 tarihli rapordaki imzanın doktora ve başhekime ait olmadığı, 11.11.2013 tarihli rapordaki imzanın ise basit tersimli olması nedeniyle doktora ait olup olmadığı hususunda kanaat bildirilemediği belirtilmiştir.

5. Tanık olarak beyanına başvurulan ve raporlarda imzası bulunan doktor S.P, ilk rapordaki kaşe ve imzanın kendi imza ve kaşesine benzediğini, ancak, ...'in o tarihli bir girişinin bulunmadığını, bu nedenle kendisinin bu raporu tanzim etmiş olmasının mümkün olmadığını, ayrıca bu rapor üzerinde bulunması gereken asli unsurların bulunmadığını ve protokol numarası olarak yazılı olan numaranın 29.11.2013 tarihinde ... adına düzenlenen raporun numarası olduğunu beyan etmiş, 18.11.2013 tarihli rapordaki imzanın ise kendisine ait olmadığını söylemiştir.

6. Mahkemece sanıkların eylem ve fikir birliği içerisinde hareket ederek sahte doktor raporları tanzim ettiklerinin sanıkların savunmaları, tanık beyanları, doktor raporları ve tüm dosya kapsamından anlaşıldığı kabulü ile sanık ... hakkında temyize konu mahkumiyet hükmü kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

1. Belgede sahtecilik suçlarında aldatıcılık niteliğinin bulunup bulunmadığının takdiri ... ait olduğu, bu nedenle suça konu belge asıllarının duruşmaya getirtilerek aldatıcılık niteliği hususunda incelenip özelliklerinin duruşma tutanağına yazılması, özellikle 11.11.2013 tarihli raporun dosya arasında bulunan fotokopisinde, bazı bulunması gereken unsurların bulunmadığı, belge aslında bu unsurların olup olmadığı incelendikten sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik inceleme ile mahkûmiyet kararı verilmesi,

2. Kabule göre de ;5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesine ilişkin uygulamanın, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Nedenleriyle hüküm hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Hatay 5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 04.06.2015 tarihli ve 2014/383 Esas, 2015/356 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 ... maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

24.05.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/8107, Karar No: 2019/9074, Tarih: 10.12.2019

**11. Ceza Dairesi         2017/8107 E.  ,  2019/9074 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Defter ve belgeleri gizleme

HÜKÜM : Mahkumiyet

1- 213 sayılı VUK'nin 139. maddesine göre; vergi incelemeleri, esas itibarıyla incelemeye tabi olanın iş yerinde yapılır. İş yerinin müsait olmaması, ölüm, işin terk edilmesi gibi zaruri sebeplerle incelemenin yerinde yapılması imkansız olur veya mükellef ve vergi sorumluları isterlerse inceleme dairede yapılabilir. İş yeri faal olan mükelleflere, defter ve belgelerin vergi dairesine getirilmesi için yapılan tebligatlar usulüne uygun olmadığında suçun unsurları oluşmayacaktır. Somut olaya gelince, vergi denetmeni tarafından defter ve belgelerini ibraz etmesi için çıkartılan tebligatın, 10.05.2011 tarihinde, iş yeri adresinde bizzat sanığa tebliğ edilmesi; incelemenin dairede yapılmasını gerektiren nedenler tespit edilmediği için, defter ve belgelerin incelenmek üzere ibrazı için denetmenlik adresine getirilmesi istenerek sürecin mükellef aleyhine tersine çevrilmesi karşısında; gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde tespiti açısından, suç tarihinde şirketin hesaplarının dairede incelenmesine imkan veren 213 sayılı VUK’nin 139/2. maddesindeki istisnalardan birinin varlığının önceden belirlenip belirlenmediğinin, iş yerinde faaliyetin devam edip etmediğinin ilgili vergi dairesinden sorulması; iş yeri dışında inceleme yapılmasına ilişkin bir tespit varsa belgesinin istenmesi, aksi takdirde yapılan tebligatın hukuki geçerliliği olmayacağı da dikkate alınarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ile mahkûmiyet hükmü kurulması,

2- Kabule göre ise;

a) Sanığın tekerrüre esas alınan mahkûmiyetinin elektrik enerjisi hakkında hırsızlık suçuna ilişkin olup; 5237 sayılı TCK'nin 142/1-f maddesinde düzenlenen suçun, sonradan yürürlüğe giren, 5237 sayılı TCK'nin 6352 sayılı Kanunda ile değişik 163/3. maddesinde "karşılıksız yararlanma suçu" olarak düzenlenmesi ve koşullarının bulunması durumunda "ceza verilmesine yer olmadığına” karar verilmesi seçeneğinin öngörülmesi karşısında, uyarlama yargılaması yapılıp yapılmadığı araştırıldıktan sonra, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayini ile sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağı hususunun değerlendirilmesinin gerekmesi,

b) 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde yer alan hak yoksunluklarının, sanığın kendi alt soyu dışındakiler için hapis cezasının infazı tamamlanana kadar uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi isabetsizliğinin, Anayasa Mahkemesi’nin 08.10.2015 tarih, 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz talepleri bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 10.12.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/9192, Karar No: 2023/1363, Tarih: 08.03.2023

**1. Hukuk Dairesi         2021/9192 E.  ,  2023/1363 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

KARAR : Kısmen Kabul

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescili, olmazsa bedel davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, Mahkemece 04.06.2013 tarihli ve 2009/370 Esas, 2013/347 Karar sayılı karar ile davanın reddine karar verilmiş, kararın temyizi üzerine Dairenin 09.02.2015 tarihli ve 2014/22427 Esas, 2015/1707 Karar sayılı kararı ile Mahkeme kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozma kararına uyularak yapılan yargılama sonucunda 17.02.2017 tarihli ve 2015/551 Esas, 2017/45 Karar sayılı karar ile kısmen kabul kararı verilmiş, kararın temyizi üzerine Dairenin 09.07.2020 tarihli ve 2017/3497 Esas, 2020/3662 Karar sayılı kararı ile Mahkeme kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozma kararına uyularak yapılan yargılama sonucunda 30.03.2021 tarihli ve 2020/347 Esas, 2021/99 Karar sayılı karar ile asıl ve birleştirilen davaların kısmen kabulüne karar verilmiş, karar taraflarca temyiz edilmemiş, asıl davada davalı ...'nin talebi üzerine Mahkemece 21.09.2021 tarihli ek karar ile asıl davada davalı ... yönünden davanın reddedilmesine rağmen onun hakkında vekalet ücretine ilişkin hüküm kurulmadığı gerekçesi ile anılan davalı lehine vekalet ücretine hükmedilmiştir.

Ek karar, asıl davada davacılar vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyiz istemi; 6100 sayılı Kanun’un 305/A maddesi uyarınca verilen Mahkemenin 21.09.2021 tarihli ek kararına ilişkindir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) hükmün tamamlanması başlıklı 305/A maddesinde "Taraflardan her biri, nihaî kararın tebliğinden itibaren bir ay içinde, yargılamada ileri sürülmesine veya kendiliğinden hükme geçirilmesi gerekli olmasına rağmen hakkında tamamen veya kısmen karar verilmeyen hususlarda, ek karar verilmesini isteyebilir. Bu karara karşı kanun yoluna başvurulabilir." hükmü düzenlenmiştir.

Somut olayda, asıl davada davalı olan Kadime yönünden davanın reddine karar verilmesine rağmen Mahkemece asıl davaya ilişkin hüküm kurulurken kendisini davada vekille temsil ettiren davalı ... yönünden vekalet ücretine ilişkin bir hüküm kurulmamış olduğu, kararın davalı ...'ye tebliğinden itibaren bir ay içerisinde anılan davalı tarafından bu hususta ek karar verilmesinin Mahkemeden talep edildiği gözetildiğinde Mahkemece HMK'nın 305/A maddesi uyarınca vekalet ücretine yönelik ek karar verilmesinde bir isabetsizlik yoktur.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Mahkemenin 21.09.2021 tarihli ek kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı 120.60 TL onama harcının temyiz eden davacılardan alınmasına,

Kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere,

08.03.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.