muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/11763, Karar No: 2013/1571, Tarih: 01.02.2013

geldiğini ancak çalışmadan ve personel müdürlüğüne uğramadan işten ayrıldığını, bunun üzerine davacı hakkında tutanak düzenlenerek ... 11. Noterliğinden ihtarname keşide edildiğini ancak işe davet edilmesine karşın davacının işe gelmediğini, bu sebeple iş sözleşmesinin 25.08.2010 tarihi itibarı ile feshedildiğini, esasında davacının kişisel sebeplerle işten ayrıldığını, istifa ederek işten ayrılan davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazanamadığını, ücret alacaklarının tamamının ... Bank vasıtası ile ödendiğini, yıllık izinlerini ve hafta tatili izinlerini düzenli olarak kullandığını, hafta tatillerinde ve ulusal bayram, genel tatil günlerinde çalışmış ise bu günlere ilişkin sonradan izin kullandığını, işe servisle gidip geldiğini, 16:00-24:00 saatleri arasında çalışmasının kırkbeş saati aşmadığını beyanla davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine karar verilmiştir.

Mahkeme kararı davalı vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davalı işveren davacının 2010 yılı Ocak ayı ücretini ... Bank aracılığıyla ödendiğini, Şubat ayı ücretini ise çocuğunun ölmesi sebebi ile evinde elden ödendiğini ileri sürmüş, davacıya yemin teklifinde bulunmuştur.

Mahkemece banka kayıtları getirtilerek 2010 yılı Ocak ayı ücretinin ödenip ödenmediğinin tespit edilmesi ve 2010 yılı Şubat ayı ücretinin elden ödendiği hususunda davacıya yemin teklifi hakkında gerekli usuli işlemlerin yapılması ve bundan sonra oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken bu yönler üzerinde durulmadan eksik inceleme ile sonuca gidilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Bu sebeplerle mahkeme kararının BOZULMASINA peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 01.02.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4603, Karar No: 2019/866, Tarih: 21.01.2019

**12. Ceza Dairesi         2017/4603 E.  ,  2019/866 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 22/3, 62, 63 ve 54. maddeleri uyarınca mahkumiyet ve müsadere

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ve katılan vekili tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suçtan zarar gören ...'in davaya katılması hakkında usulüne uygun şekilde bir karar verilmemiş ise de suçtan doğrudan zarar gördüğü anlaşılan, katılma talebini mahkemeye bildiren ve vekili marifetiyle hükmü temyiz ederek katılma iradesini ortaya koyan ...'in CMK'nın 237/2. maddesi uyarınca davaya katılmasına karar verilerek yapılan incelemede;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin ve sanık müdafiinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1)Taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1 ve 22/4. madde ve fıkralarında yer alan ölçütlerden olan failin kusuru, meydana gelen zararın ağırlığı, suçun işleniş biçimi ile suçun işlendiği yer ve zaman nazara alınmak suretiyle TCK'nın 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerekirken; olay günü sanığın ailesi beraber piknik yapmak için gittiğini beyan ettiği kırsal alanda, kendisine ait av tüfeği ile yaklaşık 20 metre mesafede bulunan ve atıl durumdaki kamyon römorkunu hedef alarak atış yaptığı esnada, tüfekten çıkan mermilerden birinin kamyon römorkunun arkasından doğru motosikletiyle gelen ...'e göğüs kısmından isabet etmesi neticesinde ...'in öldüğü olayda; sanığın taksire dayalı kusur miktarı ve meydana gelen neticenin ağırlığı göz önünde bulundurularak temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan daha fazla uzaklaşılması gerektiği gözetilmemesi ile sanık hakkında tayin edilen temel cezanın bilinçli taksir hükümleri dolayısıyla artırılması sırasında, bilinçli taksiri oluşturan ihlalin ağırlığı, meydana gelen neticenin ağırlığı ve suçun işleniş şekli karşısında, TCK'nın 22/3. maddesinde "Kişinin öngördüğü neticeyi istememesine karşın, neticenin meydana gelmesi halinde bilinçli taksir vardır; bu halde taksirli suça ilişkin ceza üçte birden yarısına kadar artırılır." açık hükmüne rağmen, mahkemece 1/3 oranında artırım yapılmak suretiyle sanık hakkında eksik ceza tayini,

2) Sadece kasıtlı suçlarda müsadere kararı verilebileceği dikkate alınmadan, taksirle öldürme suçundan mahkumiyet halinde TCK'nın 54. maddesi uyarınca suçta kullanılan av tüfeği, av fişekleri, kartuşlar, saçma taneleri ve av fişeği tapasının müsaderesine karar verilmesi,

2) Sadece kasıtlı suçlarda müsadere kararı verilebileceği dikkate alınmadan, taksirle öldürme suçundan mahkumiyet halinde TCK'nın 54. maddesi uyarınca suçta kullanılan av tüfeği, av fişekleri, kartuşlar, saçma taneleri ve av fişeği tapasının müsaderesine karar verilmesi,

3) İddianamede sevk maddesi olarak gösterilmeyen 5237 sayılı TCK'nın 85/1. ve 22/3. maddelerinin sanığa ek savunma hakkı verilmeksizin uygulanması suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 226/2. maddesine muhalefet edilmesi,

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları yerinde görülerek hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 21/01/2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/24384, Karar No: 2012/19768, Tarih: 19.11.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/24384 E.  ,  2012/19768 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek ve kullanmak

HÜKÜM : 2003 yılında sahte fatura düzenlemek suçuna ilişkin kamu davasının 765 sayılı TCK'nun 102/4, 104/2. maddeleri gereğince düşürülmesi.

2004 ve 2005 yıllarında sahte fatura düzenlemek suçuna ilişkin mahkumiyete yeterli delil bulunmadığından beraat.

I) Katılan vekilinin "2003 takvim yılında sahte fatura düzenlemek ve kullanmak" suçlarından kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde:

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. madde hükümleri karşısında; yüklenen “2003 takvim yılında sahte fatura düzenlemek ve kullanmak” suçlarının cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu ve sanıklar lehine olan 765 sayılı TCK'nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, yüklenen suç tarihlerinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiği gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

II) 2004 takvim yılında sahte fatura düzenlemek ve kullanmak suçlarından verilen karara ilişkin katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde:

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5349 sayılı Kanunla değişik 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. madde hükümleri karşısında; sanıklara yüklenen “2004 takvim yılında sahte fatura düzenlemek ve kullanmak” suçlarının yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve sanıklar lehine olan 765 sayılı TCK'nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suçun işlendiği tarihten temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, aynı Yasanın 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak sanıklar hakkında açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK'nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK'nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE,

III) Katılan vekilinin “2005 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarına gelince:

III) Katılan vekilinin “2005 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarına gelince:

Vergi suçu ve tekniği raporlarında sanıkların yüksek cirolara rağmen ödenecek vergilerin cüzi olduğu ve sahte fatura düzenlediklerinin belirtilmesi, matrahlı KDV beyannameleri verdiğine ilişkin bir tespit bulunmaması karşısında; gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde belirlenebilmesi bakımından, şirkete ait 2005 yılı KDV beyannameleri getirtilip, aynı yıla ilişkin Vedop ve Bs sorgulaması yaptırılarak varolan bilgilerin dayanağını oluşturan verilerin neler olduğunun katılan idareden sorulması, eklerinin onaylı örneklerinin istenmesi, yoklama fişlerinin varsa celbiyle incelenerek bu davayı ilgilendiren bilgi ve belgelerde dosyaya aktarılarak toplanan tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının takdir ve tayini gerekirken, eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 19.11.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4781, Karar No: 2018/9339, Tarih: 26.11.2018

**5. Ceza Dairesi         2018/4781 E.  ,  2018/9339 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Görevi kötüye kullanma

HÜKÜM : Temyiz isteminin reddi

Mahalli mahkemece verilen ek karar temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılan vekilinin 10/04/2015 tarihinde tebliğ olunan hükmü CMUK'nın 310. maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süreden sonra 19/06/2015 günlü dilekçe ile temyiz etmiş olduğu anlaşılmakla, gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen temyiz isteminin reddine dair 08/07/2015 tarihli Ek Karar usul ve yasaya uygun olduğundan katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle Ek Kararın ONANMASINA, 26/11/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/12920, Karar No: 2018/12975, Tarih: 26.06.2018

**5. Hukuk Dairesi         2017/12920 E.  ,  2018/12975 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyleki; Arsa niteliğindeki ... Mahallesi 4227 parsel sayılı taşınmaz ile emsal olarak mukayeseye esas alınan taşınmazın değerlendirme tarihi olan 2014 yılında Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından resen belirlenen emlak vergisine esas olan m² değerleri getirtilip değerlendirmede dikkate alınmadan yetersiz gerekçe ile dava konusu taşınmazı emsal taşınmaz'ın % 50'si değerinde olduğunu kabul eden ve dava konusu taşınmaz kadastro parseli, emsal taşınmazın ise imar parseli olduğu, halde düzenleme ortaklık payı düşülmek suretiyle değer biçilmesi gerekirken bu hususun gözardı eden bilirkişi raporu denetime elverişli olmadığı gibi inandırıcıda görülmemiştir.Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini

etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,Doğru görülmemiştir.Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 26/06/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/26205, Karar No: 2014/1253, Tarih: 22.01.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/26205 E.  ,  2014/1253 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname no : 12 - 2013/322177

Mahkemesi : Selim Asliye Ceza Mahkemesi

Tarihi : 10/05/2012

Numarası : 2010/9 - 2012/89

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre sanığın, yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Suç tarihinde, saat 00.10 sıralarında, Kars İl Jandarma Komutanlığı Hareket Merkezini arayan bir şahsın, Selim İlçesi Yukarıdamlapınar Köyünde ikamet eden İ. P. isimli şahsın evinin önünde, sanık Kazım Polat tarafından izinsiz olarak kazı yapıldığı ve kazı sonucunda değerli eşyaların bulunduğunun bildirmesi üzerine, kolluk görevlileri tarafından saat 00:30 sıralarında Yukarıdamlapınar köyüne gidildiği ve İ. P. ve K. P.'ın evlerine yaklaşık 20 metre uzaklıkta, 250 cm derinliğinde, 150 cm genişliğinde bir kuyunun tespit edildiği, kuyunun etrafında taze kan izlerinin görüldüğü, olay yerinin yakınında ikamet eden sanıklara ait evlerde yapılan arama sonucunda, üç adet kazma ile iki adet küreğin bulunduğu, sanık M.. P..'ın tüm aşamalarda alınan savunmalarında, kendisinin İstanbul ilinde ikamet ettiğini ve babası olan K. P.'ın evine ziyaret amacıyla geldiğini, bahse konu olan çukurun babası K. P. ve kendisi tarafından foseptik çukuru olarak kullanılmak amacıyla kazıldığına ilişkin beyanının aksine, dosya kapsamı itibariye bir delil bulunmadığı, bu sebeple sanığın atılı suçtan beraati yerine, delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre de;

1-Sanığın temyize gelmeyen diğer sanık Kazım Polat ile izinsiz kazı yaptığı yerin 2863 sayılı Kanunun 6. maddesi kapsamında korunması gerekli taşınmaz kültür varlığı niteliğinde bulunmayan ve sit alanı olarak tescil kaydı mevcut olmayan bir yer olduğunun kabul edilmesi halinde, eylemlerinin 5728 sayılı Kanun ile değişmeden önceki 2863 sayılı Kanunun 74/2. cümle ve değişiklik sonrası 2863 sayılı Kanun 74/1-2. cümlesine temas eden suçu oluşturduğu, bu maddeler değerlendirildiğinde, 5728 sayılı Kanun ile değişmeden önceki 2863 sayılı Kanunun 74/2. cümlesinde belirtilen eylem için 1 yıldan 5 yıla kadar hapis cezasının öngörüldüğü ve sanık açısından bu yasanın daha lehe olduğu anlaşılmasına karşın, hapis cezası belirlenirken temel cezanın 3 ay olarak eksik tayin edilmesi,

2- 5237 sayılı TCK’nın 53/3 maddesi uyarınca velayet, vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan yoksun bırakılmasına karar verilirken, sanığın sadece kendi alt soyu üzerindeki hak yoksunluğu süresinin koşullu salıverilme tarihine kadar olması gerektiğinin gözetilmemesi,

3-Sanık hakkında temel ceza tayin edilirken, uygulanan kanun maddesi yanlış gösterilerek CMK'nın 232/6. maddesine aykırı davranılması,

2- 5237 sayılı TCK’nın 53/3 maddesi uyarınca velayet, vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan yoksun bırakılmasına karar verilirken, sanığın sadece kendi alt soyu üzerindeki hak yoksunluğu süresinin koşullu salıverilme tarihine kadar olması gerektiğinin gözetilmemesi,

3-Sanık hakkında temel ceza tayin edilirken, uygulanan kanun maddesi yanlış gösterilerek CMK'nın 232/6. maddesine aykırı davranılması,

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 22/01/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/38168, Karar No: 2022/976, Tarih: 24.01.2022

**11. Ceza Dairesi         2021/38168 E.  ,  2022/976 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa aykırılık

HÜKÜM : Beraat

İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığının 20.10.2014 tarih ve 2014/49318 Esas sayılı iddianamesi ile mütalaa ve vergi suçu raporuna aykırı olarak “2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme” suçlarından açılan kamu davasına ilişkin yapılan yargılamada; Vergi Denetim Kurulu Başkanlığı’nın 03.03.2021 tarihli cevabi yazısında, sahte fatura düzenleme suçuna yönelik mütalaa verilmeyeceğinin bildirilmesi karşısında; kovuşturma şartının gerçekleşmemesi nedeniyle, sanık hakkındaki kamu davasının düşmesine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Kanun’un 322. maddesindeki öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davasının dava şartı olan mütalaanın verilmemesi nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE, 24.01.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10701, Karar No: 2013/317, Tarih: 16.01.2013

**4. Hukuk Dairesi         2012/10701 E.  ,  2013/317 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki manevi tazminat davasından dolayı yerel mahkemece verilen gün ve sayısı yukarıda yazılı kararın; Dairemizin 16/04/2012 gün ve 2011/3522-2012/6523 sayılı ilamıyla onanmasına karar verilmiştir. Süresi içinde davacı vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla HUMK’nun 440-442. maddeleri uyarınca tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Temyiz ilamında bildirilen gerektirici nedenler karşısında Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun değişik 440. maddesinde sayılan nedenlerden hiç birine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin reddine ve aynı kanunun 442/3. ve 4421 sayılı Kanunun 2. ve 4/b-1. maddeleri gereğince takdiren 219,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak hazineye gelir kaydedilmesine ve aşağıda yazılı ret karar harcının karar düzeltme isteyene yükletilmesine 16/01/2013 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Dava; yayın yoluyla kişilik haklarına saldırı nedenine dayalı manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece davanın reddine dair verilen karar dairemizin 16/04/2012 gün ve 2011/3522-2012/6523 sayılı ilamıyla onanmış, onama ilamına karşı davacı vekili tarafından karar düzeltme isteminde bulunulmuştur.

Basın özgürlüğü, Anayasanın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Yasasının 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durum da halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır. Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasanın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanununun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasanın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanununun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

Davaya konu edilen köşe yazısında geçen "kiralık katil tutup adam öldürtmeye dayalı kariyerlerin"..."Bunları niçin yaptınız" "Bu berbat cinayetleri niçin işlettiniz.." şeklindeki ifadeler ile eleştiri hudutları aşılmış, davacının kişilik haklarına saldırı oluşmuş ve davacı belli bir kesimin gözünde hedef haline getirilmiştir. Açıklanan nedenlerle davacının karar düzeltme isteminin kabulü gerektiği düşüncesiyle dairemiz çoğunluğunun ret kararına katılmıyorum. 16/01/2013