muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/32023, Karar No: 2013/19514, Tarih: 09.12.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/32023 E.  ,  2013/19514 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'nın vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 03.02.1998 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 09.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1672, Karar No: 2013/18249, Tarih: 25.09.2013

**6. Ceza Dairesi         2011/1672 E.  ,  2013/18249 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Nevşehir Asliye Ceza Mahkemesinin, 03/10/2003 tarih, 2003/51 Esas, 2003/771 Karar sayılı ilam ile hırsızlık suçundan verilen hapis cezasının 06.05.2006 tarihinde infaz edildiği anlaşıldığından tekerrüre esas hükümlülüğü bulunan sanık hakkında 5237 sayılı Yasanın 58/6-7.maddesi ile uygulama yapılmaması karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Olay günü, saat 05:00 sıralarında, AKSARAY, Merkez, ... Mahallesi’ndeki ... İlköğretim Okulu’nda iki kişinin at arabası ile hırsızlık yaptığının polise ihbar edilmesi üzerine, olay yerine giden polislerin, sanığın da bulunduğu iki kişiyi okulun caddeye açılan demir kapısından kaçarken görmeleri ile birlikte başlayan kovalama neticesinde, önce at arabası ile daha sonra da at arabasını bırakıp yaya olarak kaçan sanığı, okulun, 210 metre uzağındaki Tarım İl Müdürlüğü binasının bulunduğu bahçedeki ağaçların altına saklanmış bir vaziyette iken yakaladıkları, at arabasının da aynı mahalledeki bir evin bahçe tel örgüsüne bağlı halde içi boş bulunduğu, sanığın, diğer yakalanamayan fail ile birlikte okulun bahçesindeki oto giriş kapısında bulunan asma kilitli zinciri kırmak suretiyle içeri girip, okul ana binasının batı kısmında yer alan ve depo olarak kullanılan yerin açık olan arka kısmından girmek suretiyle kalorifer kazanının doğalgaza dönüştürülmesi nedeniyle atıla çıkan kalorifer petekleri ile hurda demir parçalarını alıp, yakalanamayan fail tarafından götürülmesi şeklinde gelişen eylemde;

İşyeri dokunulmazlığını ihlal ve mala zarar verme suçlarından 5237 sayılı TCK’nın 116/2-4, 116/2, 119/1-c ve 152/1-a maddeleri uyarınca, sanık hakkında zamanaşımı içerisinde Cumhuriyet Başsavcılığınca işlem yapılması olanaklı görülmüş,

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre, suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-)Sanığın, yakalanamayan diğer sanık ile iştirak halinde işlediği suçun tamamlandığı gözetilmeden, kalkışmadan hüküm kurulması,

2-)Kolluk görevlilerince düzenlenen tutanaklarda hırsızlık suçu ihbarının saat 05:00 sıralarında yapıldığı belirtilmiş, ancak mahkemede ifadeleri alınan tutanak mümzilerinden ..., ihbarın saat 04:30’da, ... da, saat 03.00-04.00 arasında yapıldığını belirtmekle, suç tarihinde, Aksaray’da, güneşin yaz saati uygulamasına göre saat 05.35'de doğduğu anlaşılması nedeniyle; suçun geceleyin işlendiğine ilişkin kanıtların nelerden ibaret olduğu karar yerinde gösterilip tartışılmadan hırsızlık suçundan 5237 sayılı Yasanın 143. maddesiyle hüküm kurulması,

3-Sanığın, TCY’nın 53. maddesinin 2. fikrası uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar aynı maddenin 1. fikrasında öngörülen hakları kullanmaktan yoksun kılınmasına, aynı maddenin 3. fikrası uyarınca da kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından, söz konusu yasaklamanın koşullu salıverilen sanık hakkında uygulanmamasına, karar verilmesi gerekirken, yazılı biçimde uygulama yapılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nun 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakkın korunmasına, 25.09.2013 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6043, Karar No: 2012/7165, Tarih: 06.06.2012

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/6043 E.  ,  2012/7165 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi olan 25.03.2010 gününden önce; kesinleşmiş 1/1000 ölçekli uygulama imar planı içinde bulunup bulunmadığı, bu tarih itibariyle kesinleşmiş imar planı içinde olmadığının anlaşılması halinde, belediye veya mücavir alan sınırları içinde olmakla beraber, belediye ve altyapı hizmetlerinden (yol, su, elektrik, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma vd. gibi) yararlanıp yararlanmadığı, etrafının meskûn bulunup bulunmadığı; taşınmaz belediye nazım imar planı içinde ise Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 17.04.1998 gün ve 1996/3-1998/1 sayılı kararı uyarınca bu plan kapsamına alındığı tarih ve plandaki konumu, hangi amaçla plan kapsamına alındığı, yerleşim merkezlerine uzaklığı, altyapı hizmetlerinden yararlanma ve ulaşım olanakları, kullanma biçimi itibariyle iskan amacına yönelik yapılaşma olasılıkları vs. hususlarının belediye başkanlığından,

2-Dava konusu 6226/9 parsel nolu taşınmazın 25.03.2010 değerlendirme tarihi, somut emsal alınarak incelenen ... 2711 parsel sayılı taşınmazın ise değerlendirmeye esas 20.12.2006 satış tarihi itibariyle imar düzenlemesi sonucu meydana gelen imar parselleri olup olmadıkları, imar parseli iseler düzenleme ortaklık payının düşülüp düşülmediğinin, düşüldü ise oranının belediye imar müdürlüğü ve tapu müdürlüğünden,

3-Dava konusu 6226/9 parsel sayılı taşınmaz ile somut emsal alınarak incelenen 2711 parsel sayılı taşınmazın bulundukları cadde ve sokak itibariyle belediyece belirlenen 2010 yılındaki emlak vergisine esas asgari m² değerlerinin belediye başkanlığından,

Sorulup alınacak cevap yazılarının dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 06.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/37484, Karar No: 2015/33791, Tarih: 20.11.2015

**13. Hukuk Dairesi         2015/37484 E.  ,  2015/33791 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dosyanın incelenmesinde; mahkemenin davanın kabulüne dair 07.07.2014 tarihli kararının davalı tarafından temyiz edildiği, temyiz incelemesi neticesinde dairemizin 15.10.2015 tarih ve 2014/38123-2015/30171 sayılı ilamı ile kararın onandığı ve dosyanın mahkemesine gönderildiği ve ancak müzakere notları ve takrir raporu incelendiğinde mahkeme kararının bozulmasına karar verilip takrir raporunun arka kısmınada gerekçeli bozma ilamının yazıldığı, ancak kalemde yazım aşamasında zuhulen karar onanmış gibi onama kararının yazıldığı, bilahare yanlışlığın farkedilmesi üzerine aslolan bozma kararının uyap ortamına aktarıldığı, bu şekilde aynı karar hakkında onama ve bozma kararı verilmiş gibi bir durumun oluştuğu, bu durumun mahkemece farkedilmesi üzerine bu husustaki maddi hatanın giderilmesi için dosyanın res'en dairemize gönderildiği anlaşılmakla;

Yukarıda açıklandığı üzere, anılan dava dosyasının temyiz incelemesi sonunda kararın bozulmasına karar verilip takrir kağıdı ve müzakere notlarınada bozma olarak yazılıp daire üyelerince imzalandığı, fakat kararın kalemde yazım aşamasında sehven onama kararı yazılarak uyap ortamına aktarıldığı, ancak yazılan bozma kararınında uyap ortamına aktarılması sonunda aynı dava dosyası hakkında hem onama ve hem de bozma kararı verilmiş gibi bir durumun oluştuğu, ancak aslolanın takrir kağıdı ve müzakere notlarında yer alan ve daire başkan ve üyelerince imzalanan bozma kararı olduğu, oluşan bu durumun maddi hata niteliğinde bulunduğu, maddi hataya taalluk eden hususların her zaman düzeltilmesi mümkün olduğundan bu husustaki maddi hatanın düzeltilerek dairemizin 15.10.2015 gün ve 2014/38123-201530171 sayılı onama kararının yok hükmünde bulunması sebebiyle kaldırılmasına ve mahkeme kararının müzakere esnasında kararlaştırılıp daire başkan ve üyelerince imzalanmış şekilde bozulmasına karar verilmesi gerekmiştir.

KARAR

Davacı, davalıya vekaletname verdiğini, tapudan kendi adına kayıtlı olan taşınmazın davalı tarafından vekaleten satıldığını, satım bedelinin kendisine ödenmediğini ileri sürerek taşınmazın satış tarihindeki rayiç bedelinin faizi ile ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, taşınmazın alımı sırasında bedelini kendisinin ödediğini, davacıdan alacaklarına karşılık satış yetkisi aldığını savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, satış tarihli değeri 225.000 TL üzerinden davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davalı, taşınmazın alımı sırasında bedelini kendisinin ödediğini, davacıdan alacaklarına karşılık satış yetkisi aldığını savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, satış tarihli değeri 225.000 TL üzerinden davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Mahkemece yapılan yargılama sırasında 2.4.2014 tarihli celsede davalıya savunmasının ispatı açısından yemin teklifinde bulunup bulunmayacağı konusunda beyanda bulunmak üzere süre verilmiş, davalı 14.4.2014 tarihli dilekçe ile beyanda bulunarak yemin metnini sunmuştur. Yemin davetiyesi de çıkarılmış, tebligat kanunu 21.maddesine göre tebliğ edilmiştir. Bu husus hakkında bir değerlendirme yapılmamıştır. Başlatılan işlemin sonlandırılması gerekir. Mahkemece, yemin konusunda olumlu ya da olumsuz bir karar verilmeden, eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

2-Bozma nedenine göre davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle maddi hata talebinin kabulüne, Dairemizin 15.10.2015 tarih ve 2014/38123 Esas 2015/30171 Karar sayılı onama kararının kaldırılmasına, birinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, ikinci bent uyarınca davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, 1100,00 TL duruşma avukatlık parasının davacıdan alınarak davalıya ödenmesine, peşin alınan 3.843,00 TL. harcın istek halinde iadesine, 20/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5486, Karar No: 2022/12521, Tarih: 15.06.2022

**11. Ceza Dairesi         2019/5486 E.  ,  2022/12521 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Sahte fatura düzenleme, Defter, kayıt ve belgeleri gizleme

HÜKÜMLER : Beraat, mahkumiyet

TEMYİZ EDENLER : Katılan vekili, sanık

TEBLİĞNAMEDEKİ DÜŞÜNCELER : Onama, bozma

1) Sanık hakkında 2008, 2009, 2010, 2011, 2012 ve 2013 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarına iştirak ettiği iddiası ile açılan kamu davasında; sanığın evinde yapılan aramada ele geçirilen boş ve dolu faturaların ait olduğu şirketlerle ilgili olarak sahte fatura düzenleme suçundan vergi suçu raporu düzenlenip düzenlenmediğinin ilgili vergi dairesinden sorulması, düzenlendiğinin anlaşılması halinde bu raporların dosya arasına getirtilmesi ve mükellefler hakkında dava açılıp açılmadığının sorulması, açılmış olması halinde dosyaların getirtilerek bu dosyayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dosya arasına alınması, haklarında dava açılan bu mükelleflerin tanık olarak beyanlarına başvurulması ile sanığı tanıyıp tanımadıklarının ve sahte olduğu iddia edilen faturaların kendileri tarafından düzenlenip düzenlenmediğini sorulması, bu mükelleflerden ele geçirilen faturaların sanığa gösterilerek yazı ve imzaların kendisine ait olup olmadığının sorulması, olmadığını söylemesi halinde gerekirse uzman bir kurum ya da kuruluştan faturalar üzerindeki imza ve yazıların sanığın eli ürünü olup olmadığına dair bilirkişi raporu aldırılması, böylece haklarında sahte fatura düzenlemekten dava bulunan mükelleflerin eylemlerine sanığın iştirak edip etmediği belirlendikten sonra hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeksizin, ele geçirilen faturaların boş olması şeklindeki gerekçe ile bu takvim yıllarından sanığın beraatine karar verilmesi,

2) 2008, 2009, 2010, 2011,2012 ve 2013 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçuna iştirak suçlarının sübutu halinde, defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçlarından kurulan mahkumiyet hükmünde ise, hükümden sonra 15.04.2022 tarihinde Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren, 7394 sayılı Kanun’un 4 ve 5. maddeleriyle değişik 213 sayılı Kanun’un 359. maddesinin 3, 4, 5 ve 6. fıkra hükümleri uyarınca 5237 sayılı TCK'nin 7/2. maddesi de gözetilerek öncelikle lehe Kanun’un tespit edilip uygulama yapılması ve her iki Kanunla ilgili uygulamanın gerekçeleriyle birlikte denetime olanak verecek şekilde ayrıntılı olarak kararda gösterilmesi suretiyle sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ve katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçundan diğer yönleri incelenmeyen hükmün, 2008, 2009, 2010, 2011, 2012 ve 2013 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçuna iştirak suçlarının ise bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 15.06.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1189, Karar No: 2023/562, Tarih: 31.05.2023

**Hukuk Genel Kurulu         2022/1189 E.  ,  2023/562 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki markaya tecavüz ve haksız rekabetin tespiti, men’i ve ref’i davasına ilişkin olarak Ankara 1. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince 21.10.2014 tarihli ve 2014/100 Esas, 2014/240 Karar sayılı karar ile kısmi direnme kararı verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda anılan kısmi direnme kararına karşı davacılar vekilince temyiz isteminde bulunulması üzerine Hukuk Genel Kurulunun 08.07.2020 tarihli ve 2017/11-15 Esas, 2020/545 Karar sayılı kararı ile kısmi direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı bozulmasına, bozma kararına uyulan kısımlar bakımından kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın Özel Daireye gönderilmesine, ancak karar düzeltme yolunun açık olması nedeniyle öncelikle mahkemesince bu işlemlerin yerine getirilmesine, karar düzeltme yoluna başvurulması hâlinde dosyanın Yargıtay Hukuk Genel Kuruluna, başvurulmaması hâlinde ise İlk Derece Mahkemesince doğrudan Özel Daireye gönderilmesine karar verilmiştir.

Hukuk Genel Kurulunun yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı sonrasında dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesini müteakip İlk Derece Mahkemesince, Hukuk Genel Kurulu kararı taraflara tebliğ edilmiş olup bu karara karşı taraflarca karar düzeltme kanun yoluna başvurulmamıştır

İlk Derece Mahkemesince, taraflarca Hukuk Genel Kurulu kararına karşı karar düzeltme kanun yoluna başvurulmaması üzerine dosya Özel Daireye gönderilmiş olup Özel Dairece verilen 05.09.2022 tarihli ve 2022/4025 Esas, 2022/5484 Karar sayılı karar ile İlk Derece Mahkemesince Hukuk Genel Kurulu kararının taraflara usulüne uygun tebliğ edilip edilmediği hususu değerlendirilmek üzere dosyanın Yargıtay Hukuk Genel Kuruluna gönderilmesine karar verilmiştir.

Hukuk Genel Kurulu kararının taraflara usulü dairesinde tebliğ edilmiş olması ve bu karara karşı taraflarca karar düzeltme kanun yoluna başvurulmamış olması karşısında; Hukuk Genel Kurulu kararı gereğince, İlk Derece Mahkemesince Özel Dairenin bozma kararına uyulan kısımlar yönünden kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenebilmesi için dosyanın Özel Daireye gönderilmesi gerekmektedir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

İlk Derece Mahkemesince kısmi direnme kararına konu Özel Daire bozma kararına uyulan kısımlar yönünden kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın 11. HUKUK DAİRESİNE GÖNDERİLMESİNE,

31.05.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.