muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/268, Karar No: 2023/213, Tarih: 12.04.2023

Temyiz nedeni olan hukuka aykırılık, hâkimin olaya en uygun normu bulamaması veya bulsa da yanlış değerlendirip uygulama yapmasıdır. Hukuka aykırılığa yol açan norm muhakeme hukukuna ilişkin olabileceği gibi (Örneğin, tanıklıktan çekinme hakkı bulunan tanığa bu hakkının hatırlatılmaması, karar oturumunda hazır olan sanığa son söz hakkı verildikten sonra katılana da diyeceklerinin sorulması) maddi hukuk kapsamında da kalabilir. (Örneğin, sanığın eylemi suç teşkil etmediği hâlde mahkûmiyet hükmü kurulması, suçun niteliğinin hatalı belirlenmesi, eksik araştırmaya dayalı olarak karar verilmesi) Maddi hukuk normunun ihlali hâlinde temyiz edenin sıfatı da dikkate alınarak kararın bozulması gerekmekte ise de muhakeme hukukuna ilişkin ihlâllerde, ihlâlin hükmü etkileyip etkilemediği gözetilmelidir.

Bu kapsamda muhakeme hukukuna aykırılık iddiasının temyiz nedeni olarak açıkça ileri sürülmesi gerekmektedir. Muhakeme hukukuna aykırılık iddiasına dayanan temyiz taleplerinde Yargıtay hem muhakeme normunun doğru uygulanıp uygulanmadığını hem de ilk derece veya bölge adliye mahkemelerince muhakeme normunun uygulandığı olayın doğru tespit edilip edilmediğini denetleyecektir. Temyiz dilekçesinde muhakeme hukukuna aykırılık iddiasının temyiz sebebi olarak gösterilmemesi ya da gösterilmekle birlikte hükme etki edecek nitelikte olmadığının anlaşılması durumunda usul hükümlerine uygunluk bakımından sadece CMK'nın 289. maddesi kapsamında hukuka kesin aykırılık hâlleriyle sınırlı bir temyiz incelemesi yapılacak, inceleme sırasında tespit edilen ancak hükmü etkilemeyen muhakeme hukukuna aykırılıklar Yargıtay tarafından bozma nedeni yapılmayacak, bu aykırılıklara kararda işaret edilmekle yetinilecektir.

Temyiz nedeninin, maddi hukuka aykırılık iddiasına dayanması hâlinde ise maddi hukuka aykırılık nedeniyle hükmün temyiz edilmesi yeterli olup cezaî yaptırımların kişiler üzerindeki telafisi mümkün olmayan ağır sonuçları da gözetilerek somut olayda adaleti gerçekleştirme ve doğru bir hüküm oluşturma ile yükümlü olan Yargıtayca dosyaya yansıyan tüm maddi hukuka aykırılıklar tespit edilip temyiz edenin sıfatı da dikkate alınmak suretiyle bozma nedeni yapılması gerekecektir.

Nitekim, CMK'nın 301. maddesinin Hükûmet Tasarısı'ndaki gerekçesinde; "Yargıtay, yalnız temyiz dilekçesi veya beyanında maddi hukuk kurallarına aykırılık nedeniyle ileri sürülen hususlarla, temyiz istemi yargılama hukukuna ilişkin kuralların uygulanmaması veya eksik veya yanlış uygulanmasından dolayı yapılmışsa bu olgular hakkında inceleme yapar." açıklamalarına yer verilerek temyiz sebebinin hangi hukuka aykırılık iddiasına dayandırıldığının gösterilmesi; muhakeme hukukuna aykırılık iddiasına ilişkin temyiz taleplerinde hiç uygulanmayan, eksik veya yanlış uygulanan usul kuralları ile buna dayanan maddi olguların ileri sürülmesi gerektiği vurgulanmıştır.

Temyiz kanun yoluna başvuranın, hükmün hangi noktalardan incelenmesini istediğini bildirmesi, diğer bir anlatımla hükmün hangi noktalardan hukuka aykırı olduğunu göstermesi zorunluluğu ile Yargıtayın temyiz başvurusunda belirtilen hususlar ile sınırlı olarak inceleme yapmasına ilişkin hükümler, temyiz incelemesinin sınırlandırılması/temyiz incelemesinin kapsamının belirlenmesi amacına yöneliktir.

Temyiz başvurusunda yer verilen ibarelerin bir temyiz nedeni kabul edilip edilmeyeceği bir yorum meselesidir. Anayasa'nın 13. maddesi uyarınca temel hak ve hürriyetlerin kanunla sınırlanması mümkün ise de kanunlarla getirilen düzenlemelerin bir temel hak ve özgürlük olan mahkemeye erişim hakkını daraltıcı şekilde yorumlanamayacağı, kanuni düzenlemeler yorumlanırken Anayasa ve uluslararası sözleşmeler gibi üst normların da gözetilmesi gerektiği gözden kaçırılmamalıdır. Aksinin kabulü, Anayasa'mızın temel hak ve hürriyetler arasında yer verdiği "Hak arama hürriyeti" başlıklı 36. maddesinde güvence altına alınan mahkemeye erişim hakkı ile Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 6. maddesinde yer bulan adil yargılanma hakkının ihlaline yol açabilecektir. Ceza muhakemesine hâkim olan resen araştırma ilkesi uyarınca istisnaları dar yorumlayıp temel hak ve özgürlükleri yorum yoluyla daraltmamak sistematik ve amaçsal yorum tarzına da uygundur. Bununla birlikte, yukarıda da ifade edildiği üzere, temyiz incelemesinin kapsamının belirlenmesi bakımından dilekçede, kararın bozulması için hangi hukuka aykırılıklara dayanıldığının anlaşılır bir biçimde gösterilmesi gerektiği hususu gözden uzak tutulmamalıdır.

Öğretide de muhakeme hukukuna ve maddi hukuka ilişkin temyiz sebeplerinin ileri sürülmesi bakımından;

"Maddi hukuk normlarına ilişkin temyiz başvurularında sebep gösterilmesi zorunluluğunun Yargıtay incelemesinde önemli bir sınırlama içermediği, muhakeme hukukuna aykırılık nedeniyle hüküm temyiz ediliyorsa hükmü temyiz edenin, bu aykırılığa temel oluşturan maddi olguları göstermek zorunda iken maddi hukuka aykırılıkta, maddi hukuka aykırılıktan dolayı hükmün temyiz edildiğinin belirtilmesinin yeterli olduğu, Yargıtay'ın maddi hukuk normlarının tümünü göz önünde tutup inceleme yapması gerektiği" (Serap Keskin Kiziroğlu, Türk Ceza Muhakemesi Hukukunda Temyiz Yasa Yoluna İlişkin Değişikliklere Bakış, Bahçeşehir Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, Kasım-Aralık, 2017, s. 182 vd.),

"5271 sayılı CMK'nın 288. maddesi uyarınca temyiz sebebi olarak belirtilenler dışında kalan muhakeme hukukuna ilişkin diğer hukuka aykırılıklar bakımından Yargıtayın karar vermesine olanak bulunmadığı, buna karşılık, kararın hukuka aykırı olduğu ve bozulması gerektiği yönünde bir irade ortaya konulduğu sürece incelemenin maddi hukuka ilişkin tüm hukuka aykırılıklar yönünden yapılabileceği, bu bağlamda, Yargıtayın olayda meşru savunma koşullarının gerçekleştiği gerekçesiyle yapılan bir temyiz istemi karşısında bu istemi yerinde bulmasa bile haksız tahrikin koşullarının gerçekleştiği ve bu nedenle de cezanın indirilmesi gerektiği gerekçesiyle kararı bozabileceği" (Mustafa Ruhan Erdem, Cihan Kavlak, Ceza Muhakemesinde Temyiz İncelemesinin Kapsamı ve Sınırları, Yargıtay Dergisi, Ekim, 2018, Sayı; 4, s. 1434 ve 1472.), "Muhakeme hukukuna ilişkin aykırılıklardan farklı olarak, maddi hukuka ilişkin denetimin, hükmün tüm yönleriyle incelenmesini gerektirdiği, maddi hukukun yanlış uygulandığına ilişkin genel bir ifade içeren temyiz dilekçesinde açıkça ileri sürülmemiş olsa dahi, dosyaya yansıyan delillere göre suçun unsurlarının oluşmaması, sanığın suçu işlediğinin sabit olmaması, suçun vasfının yanlış belirlenmesi, suçun nitelikli hâllerinde yapılan hata sonucu cezanın yanlış belirlenmesi veya teşebbüs, iştirak, içtima, haksız tahrik ve şahsi cezasızlık sebepleri gibi maddi hukuka ilişkin hükümlerin yanlış uygulanması sonucu sanığın ceza alması veya almaması ya da hak ettiğinden az veya çok ceza alması durumlarında Yargıtay'ın bu hukuka aykırılığı bozma nedeni yapabileceği" (Ekrem Çetintürk, Ceza Muhakemesinde Temyiz Kanun Yolunda Maddi (Fiili) Sorunun İncelenmesi, Terazi Hukuk Dergisi, Mart 2019, s. 466-489).

Şeklinde görüşler ileri sürülmüştür.

B. Somut Olayda Hukuki Nitelendirme

Şeklinde görüşler ileri sürülmüştür.

B. Somut Olayda Hukuki Nitelendirme

Sanık hakkında Yerel Mahkemece teşebbüs aşamasında kalan nitelikli cinsel saldırı ile kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından kurulan mahkûmiyet hükümlerinin katılan Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı vekili ile sanık ve müdafii tarafından istinaf edilmesi üzerine, dosyayı inceleyen Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun düzeltilerek (vekâlet ücreti yönünden) esastan reddine karar verildiği, bu kararın da katılan Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı vekili ile sanık ve müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine Özel Dairece sanığın temyiz talebinin süresinde olmadığı ve müdafiinin, dilekçesinde herhangi bir temyiz sebebi göstermediğinden bahisle temyiz isteminin reddine karar verilerek katılan Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı vekilinin temyiz talebine ilişkin vekâlet ücreti yönünden yapılan incelemede Bölge Adliye Mahkemesi kararının düzeltilerek onanmasına karar verildiği, UYAP kayıtlarına göre 27.06.2019 havale tarihli sekiz sayfadan ibaret dilekçe başlığının "1. Ağır Ceza Mahkemesi Kanalı ile Adana Bölge İstinaf Mahkemesine sunulmak üzere, Konu: İtiraz hk" şeklinde olduğu, dilekçe içeriğinde sanığın sübuta ve eksik incelemeye (telefondaki görüntülerin çıkarılmaması, sinyal bilgilerinin alınmaması, olay tarihinde çevrede bulunan kamera görüntülerinin temin edilmemesi) yönelik temyiz sebeplerini ileri sürdüğü anlaşılan olayda;

UYAP kayıtlarına göre Bölge Adliye Mahkemesince verilen 29.05.2019 tarihli karardan sonra sanığın 27.06.2019 tarihinde cezaevi idaresi aracılığıyla gönderdiği dilekçesinin içeriği itibarıyla hakkında verilen hükümlere yönelik temyiz istemi niteliği taşıması, sanığın dilekçesinin başlık kısmı her ne kadar "1. Ağır Ceza Mahkemesi Kanalı ile Adana Bölge İstinaf Mahkemesine sunulmak üzere, Konu: İtiraz hk" ise de CMK'nın 264. maddesindeki açık düzenleme uyarınca kanun yolunun veya merciin belirlenmesindeki yanılmanın, sanığın kabul edilebilir temyiz başvurusuna ilişkin haklarını ortadan kaldırmasının mümkün olmaması, bu itibarla müdafiine kararın tebliğiyle temyiz süresi işlemeye başlamadan önce sanık tarafından kanun yoluna başvurulurken verilen dilekçede temyiz yerine itiraz ibaresine yer verilmiş ise de söz konusu istemin süresinde olduğu kabul edilmelidir.

Ayrıca sanık müdafiinin 30.06.2019 tarihinde tebliğ edilen Bölge Adliye Mahkemesi kararına yönelik 28.06.2019 havale tarihli temyiz dilekçesinde; "…Sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle istinaf itirazları yerinde görülmemiştir. Söz konusu karar kanaatimizce usul, yasa ve içtihatlara uygun değildir. Müdafisi olduğumuz sanık ...'nun isnat edilen suçu işlediğine dair cezalandırılmasına yetecek her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı delil yoktur sanık ...'nun beraati yönünde hüküm kurulmasını talep eder gereğini arz ederiz." şeklindeki ifadelerle, sanığın yüklenen suçu işlediğine dair delillerin neler olduğunun açıkca gösterilmediğine ve CMK'nın 230/1-b maddesine aykırı davranıldığına dair yapmış olduğu açıklamaların, CMK'nın 294 ve 301. maddelerinde yer alan hükümler de gözetildiğinde, maddi hukuka aykırılık ve muhakeme hukukuna aykırılık iddiasının varlığı bakımından yeterli bir temyiz nedeni olarak değerlendirilmesi gerektiği ve açıklanan sebeplerle sanık müdafisiin temyiz dilekçesinde bir temyiz nedeninin bulunduğu kabul edilmelidir.

Bu itibarla, haklı nedene dayanan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının kabulüne karar verilmelidir.

VI. KARAR

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesinin 17.02.2021 tarihli ve 2907-1272 sayılı sanığın temyizinin süresinde olmadığından, sanık müdafiinin ise dilekçesinde temyiz sebebinin bulunmadığından bahisle temyiz istemlerinin reddine yönelik kararlarının KALDIRILMASINA,

3- Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22.06.2021 tarihli ve 196 sayılı kararı uyarınca Yargıtay 14. Ceza Dairesinin 01.07.2021 tarihinden geçerli olarak kapatılmasına ve tüm işlerin Yargıtay 9. Ceza Dairesine devredilmesine karar verildiğinden, dosyanın, sanık ve müdafiince yapılan temyiz başvurusunun incelenmesi için Yargıtay 9. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 12.04.2023 tarihinde yapılan müzakerede oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/12637, Karar No: 2012/8664, Tarih: 14.05.2012

**11. Ceza Dairesi         2011/12637 E.  ,  2012/8664 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanmak

HÜKÜM : Mahkumiyet

09.04.2007 gün ve 2007/1214-4739 sayılı iddianame 2002 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan da kamu davası açıldığı ve bu suçla ilgili herhangi bir karar verilmediği anlaşılmış ise de, mahkemesince her zaman karar verilmesi mümkün görülmüştür.

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “2002 takvim yılında sahte fatura kullanmak” suçunun yasada gerektiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, 2002 takvim yılında sahte fatura kullanmak suretiyle kurumlar vergisi kaybına sebebiyet verildiğinin iddia olunması nedeniyle, 5422 sayılı kurumlar vergisi kanunun 22 ve 29. maddeleri gereğince suçun işlendiği 01.05.2003 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, katılan vekili ile sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasının gerektirmeyen bu hususta 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan sanık hakkında sahte fatura kullanmak suçundan açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK.nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK'nun 223/8. maddeleri uyarınca istem gibi DÜŞÜRÜLMESİNE, 14.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4520, Karar No: 2019/6637, Tarih: 22.10.2019

**16. Hukuk Dairesi         2019/4520 E.  ,  2019/6637 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

1- Dava konusu taşınmazların, dosya arasında bulunan fen bilirkişi raporuna göre, Mahmudiye Köyü Tüzel Kişiliği adına tespit ve tescil edilen 101 ada 1 ve 2 parsel, 102 ada 1 parsel, 103 ada 1 parsel, 104 ada 1 parsel, 105 ada 1 parsel, 106 ada 1, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 14, 15, 16, 18, 20 ve 21 parsel, 107 ada 1 parsel, 108 ada 1 parsel, 109 ada 1 parsel ve 110 ada 1 parsel numaralı kadastro parsellerinden geldikleri, bu taşınmazların Mahmudiye Köyü İhtiyar Meclisi'nin 03.07.2006 tarih ve 2 kararı ve Mesudiye Tapu Müdürlüğü'nün 03.07.2006 tarih ve ... yevmiye numarası ile S.S. Mahmudiye Konut Yapı Kooperatifine satışının yapıldığı, sonrasında ise Ordu İl Genel Meclisi’nin 07.09.2007 tarih ve 2007/134 sayılı kararı ile onanıp kesinleşen imar planı kapsamında imar parsellerinin oluşması sonucunda iş bu davaya konu taşınmazların oluştuğu anlaşılmakla; Dava dosyasının denetlenebilmesi için, ... İlçesi ... Köyü’nde yapılan tesis kadastrosu sırasında 101 ada 1 ve 2; 102 ada 1; 103 ada 1; 104 ada 1; 105 ada 1; 106 ada 1, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 14, 15, 16, 18, 20 ve 21 ; 107 ada 1; 108 ada 1; 109 ada 1 ve 110 ada 1 sayıları ile tespitleri yapılan taşınmazlara ait tesis Kadastro tutanaklarının onaylı örnekleri ile varsa dayanakları olan kayıt ve belgelerin (tapu kaydı,vergi kaydı, Mahkeme ilamı vs.) ve tesis kadastro sonucu oluşan ilk tapu kayıtlarının ve bunların tüm tedavüllerinin (imar, ifraz, satış vs) ilgili yerlerden getirtilerek dosya arasına konulması; yine anılan raporda taşınmazların Köy Tüzel Kişiliği tarafından S.S. Mahmudiye Konut Yapı Kooperatifine satıldıkları belirtilmekle, anılan kadastro parsellerinin satışına ait akit tablolarının ve yine Kooperatif tarafından yapılan satışlara ilişkin akit tablolarının tümünün tapu müdürlüğünden istenerek dosya arasına konulması; yine teknik bilirkişi raporlarında kadastro parsellerinin imar planına tabi tutuldukları belirtildiğinden, imar planını gösterir pafta ile imar ve parselasyon plan örneklerinin,

2- Davacı Hazine’nin dayandığı Mesudiye Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 1985/84 Esas ve 2001/166 Karar sayılı dava dosyasının, bulundukları yerlerden getirtilerek dosya arasına konulduktan sonra, temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE 22.10.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/9636, Karar No: 2020/443, Tarih: 21.01.2020

**8. Hukuk Dairesi         2018/9636 E.  ,  2020/443 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup, hükmün duruşma yapılması suretiyle Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmiştir. Dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 21.01.2020 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü temyiz eden ... ve müşterekleri vekili Avukat ... ve karşı taraftan davacı vekili Avukat ... geldiler. Duruşmaya başlanarak temyiz isteğinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan ve hazır bulunanların sözlü açıklaması dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı vekili, dava konusu 195 m2 miktarlı 3415 parsel sayılı taşınmazın vekil edenine ait olduğunu, davalının ise komşu 168 parsel sayılı taşınmazın maliki olduğunu, davalının vekil edeninin taşınmazının 20 m2'lik kısmına ihata duvarı yapmak ve bahçe olarak kullanmak suretiyle müdahalede bulunduğunu, davalıya ait evin balkonunun da vekil edeninin taşınmazına 15 m2'lik tecavüzünün bulunduğunu açıklayarak, davalının vekil edeninin taşınmazına vaki müdahalesinin önlenmesine, ihata duvarının yıkılmasına, davalının evinin ve balkonunun tecavüzü nedeniyle 4.000 TL tazminata hükmedilmesine karar verilmesini istemiş, 5.7.2011 tarihli dilekçesi ile, her ne kadar dava dilekçelerinde meni müdahale ve kal istenilmiş ise de, bilirkişi raporunda belirlenen 24.260 TL tazminatın davalıdan alınmasına karar verilmesini istediklerini beyan etmiştir.

Davalı vekili, taşınmazlar üzerindeki yapıların 25 yılı aşkın bir zamandan beri mevcut olduğunu, taşınmazlar arasında duvarın müşterek masraf yapılarak örüldüğünü, herhangi bir tecavüzün bulunmadığını beyanla davanın reddini savundu.

Davalı vekili, taşınmazlar üzerindeki yapıların 25 yılı aşkın bir zamandan beri mevcut olduğunu, taşınmazlar arasında duvarın müşterek masraf yapılarak örüldüğünü, herhangi bir tecavüzün bulunmadığını beyanla davanın reddini savundu.

Mahkemece, tecavüzlü 72,87 m2'lik kısmın ifrazı ile davalı adına tesciline, 24.260 TL bedelin davalıdan alınmasına ilişkin olarak verilen kararın, dava konusu taşınmazın m2 birim fiyatına ilişkin olarak yargılama sırasında alınan bilirkişi raporlarındaki tespitlerin çelişkili olduğu, bu nedenle üç kişilik bilirkişi kurulu aracılığı ile önceki raporların tartışılması ve çelişkilerin giderilmesi suretiyle yeniden değer belirlemesinin gerektiği gerekçesi ile Yargıtay 1. Hukuk Dairesi'nin 12.12.2012 tarihli ve 2012/11682 Esas ve 2012/15001 Karar sayılı sayılı ilamı ile bozulması üzerine bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda, Mahkemece, davanın kabulü ile Kadastro Teknisyeni Bilirkişi ... 26/06/2008 tarihli raporunda bulunan krokide taralı olarak gösterilen toplam 72,87 m2 alanın Kahramanmaraş ili ... ilçesi ... kasabası 3415 parsel sayılı taşınmazdan ayrılarak farklı bir parsel numarası verilerek davalı adına tesciline, taşınmazın değeri olan 24.264,91 TL bedelin dava tarihi olan 25/06/2006 tarihinden itibaren işletilecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine dair verilen karar davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiştir.

Vermiş olduğu bir hüküm Yargıtay tarafından bozulan ve Yargıtay’ın bu bozma kararına gerek iradi ve gerekse kanuni şekilde uymuş olan hukuk mahkemesi, bozma kararı doğrultusunda inceleme yapmak ve hüküm vermek zorundadır.

Ne var ki; Mahkemece, bozmaya uyulduğu halde bozma gerekleri tam olarak yerine getirilmemiştir.

Az yukarıda da açıklandığı üzere, bozma ilamında, dava konusu taşınmazın m2 birim fiyatına ilişkin olarak yargılama sırasında alınan bilirkişi raporlarındaki tespitlerin çelişkili olduğu, bu nedenle üç kişilik bilirkişi kurulu aracılığı ile önceki raporların tartışılması ve çelişkilerin giderilmesi suretiyle yeniden değer belirlemesinin gerektiği hususlarına değinilmesine rağmen, hükme esas alınan bilirkişi raporunda, dava dosyasında başka emsal bulunmadığından İlçe Emniyet Müdürlüğü’nün araştırmaları sonucunda tespit edilip hazırlanan tutanaktaki miktara itibar edildiği bildirilmiştir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun "Bilirkişiye başvurulmasını gerektiren hâller" başlıklı 266. maddesi gereği, çözümü hâkim tarafından bilinemeyen (hukuk dışında) özel ve teknik bilgiyi gerektiren hallerde bilirkişiye başvurulur. Bilirkişilik özel ve teknik bilgiyi gerektirdiği için, herkes bilirkişi olamaz ve bu nedenle kimse bilirkişiliği kabul etmeye zorlanamaz.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun "Bilirkişiye başvurulmasını gerektiren hâller" başlıklı 266. maddesi gereği, çözümü hâkim tarafından bilinemeyen (hukuk dışında) özel ve teknik bilgiyi gerektiren hallerde bilirkişiye başvurulur. Bilirkişilik özel ve teknik bilgiyi gerektirdiği için, herkes bilirkişi olamaz ve bu nedenle kimse bilirkişiliği kabul etmeye zorlanamaz.

Hakim; bilirkişi görevlendirirken rapor alınacak konuda, özel ve teknik bilgi sahibi olan uzman kişiler arasından seçim yapılmasına özen göstermek, bilirkişinin oy ve görüşü (raporu) hâkimi bağlamadığından bilirkişinin oy ve görüşünü diğer delillerle birlikte serbestçe değerlendirmek, sunulan bilirkişi raporunun dosyadaki mevcut bilgi ve belgelerle örtüşüp örtüşmediğini denetlemek, gerektiğinde ek rapor veya alanında uzman başka bir bilirkişiden rapor alarak oluşacak sonuca göre bir karar vermek durumundadır.

Somut olayda, bilirkişi heyetince, İlçe Emniyet Müdürlüğü’nün araştırmaları sonucunda tespit edilip hazırlanan tutanaktaki miktara itibar edilmiş ise de, emniyet mensuplarının taşınmaz değeri tespit etmek yönünde bir görevleri bulunmadığı gibi bu konuda özel ve teknik bilgilerinin bulunduğundan da bahsedilemeyeceğine göre, Mahkemece yapılması gereken iş, taraflardan bu konudaki delillerinin sorulması, Tapu Müdürlüğünden, Belediye Başkanlığından ve ilgili kurumlardan dava konusu taşınmaza emsal olabilecek taşınmazların değerinin araştırılması, gerekirse bu araştırmaların yapılması açısından bilirkişi heyetine de yetki verilmesi, bilirkişilerden, rapora esas alınan emsallerin eksik ve üstün taraflarının da tartışıldığı, açık, denetime ve hükme elverişli rapor alınması, ondan sonra toplanmış ve toplanacak delliller çerçevesinde bir karar verilmesidir.

Mahkemece bu hususlar gözardı edilerek, eksik araştırma, inceleme ve yetersiz bilirkişi raporu ile hüküm verilmesi doğru olmamıştır.

SONUÇ: Davalı vekilinin temyiz itirazları yukarıda açıklanan nedenle yerinde olduğundan kabulüyle, usul ve yasaya uygun bulunmayan hükmün 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3.maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, Yargıtay duruşmasının yapıldığı tarihte yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi hükümleri uyarınca 2.540,00 TL avukatlık ücretinin davacıdan alınarak Yargıtay duruşmasında avukat marifetiyle temsil olunan davalıya verilmesine, taraflarca HUMK'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine 21.1.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.