muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/18798, Karar No: 2010/6323, Tarih: 13.05.2010

**6. Ceza Dairesi         2007/18798 E.  ,  2010/6323 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

5237 sayılı TCK.nun 145.maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK.nun 522.maddesindeki “hafif” veya “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi ve olayın özelliği de gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçilebileceği ölçüdeki düşük değerler esas alınmak, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği düşünülmeden, somut olayda koşulları bulunmadığı halde, bu maddeye sevk amacının dışında yorumlar getirilerek anılan madde uyarınca cezadan indirim yapılması, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre sanıklar ... ve ... savunmanlarının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin istem gibi ONANMASINA, 13.05.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3269, Karar No: 2018/3283, Tarih: 10.04.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/3269 E.  ,  2018/3283 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Defter ve belgeleri ibraz etmeme

HÜKÜM : Beraat

Defter ve belgeleri ibraz etmemek suçunun varlığı noter tasdik kayıtları veya sair suretlerle sabit ve saklama mecburiyeti bulunan defter ve belgelerin vergi incelemesine yetkili kimselere ibraz edilmemesi ile oluştuğu, 213 sayılı Yasanın 253. maddesi uyarınca defter ve belgelerin ait olduğu yılı takip eden takvim yılından başlamak üzere 5 yıl saklama ve tekrar istendiğinde ibraz edilme zorunluluğu bulunduğu, defter ve belgeleri saklama sorumluluğu vergi mükellefi olan sanığa ait olduğundan, işyeri ile oğlunun ilgilendiği gerekçesiyle beraatine karar verilmesi hatalı ise de, 213 sayılı Kanunun 139/2. maddesinde incelemenin dairede yapılmasını gerektiren nedenlerden birinin varlığı önceden belirlenmeden faaliyetini sürdüren mükelleflere defter ve belgelerin ibrazı için yapılan tebligatların hukuken geçerli olmayacağı cihetle, dosya arasında bulunan vergi suçu raporu ve ekindeki belgelerden defter ve belge istenmesine ilişkin yazının tebliğ edildiği tarih itibariyle sanığın işyerinin faal olduğunun anlaşılması karşısında sonuçta beraate hükmolunması isabetli bulunduğundan, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 10.04.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/30140, Karar No: 2015/9938, Tarih: 04.05.2015

**5. Hukuk Dairesi         2014/30140 E.  ,  2015/9938 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çatalca 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 23/09/2014

NUMARASI : 2014/296-2014/471

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek hükmün kesinleşmesi beklenmeden davalı tarafa ödenmesine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.Ancak;

Hükme esas alınan bilirkişi raporuna göre 26.220-TL'nin bankaya blokesine karar verildiği halde gerekçeli kararda kamulaştırma bedelinin sehven 22.220-TL yazılı olduğu anlaşıldığından ve bu yanılgının düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının 2 nolu bendinde yazılı ( 22.220,00) rakamının çıkartılmasına, yerine ( 26.220,00) rakamının yazılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 04.05.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16825, Karar No: 2018/6613, Tarih: 26.04.2018

**13. Ceza Dairesi         2016/16825 E.  ,  2018/6613 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Temyiz dışı sanık ...’ın vekiline gerekçeli kararın tebliğ edilmediği, erteli hapis cezasının aynen infazına yönelik 09.11.2015 tarihli ek kararın sanık vekiline 10.12.2015 tarihinde tebliğ edildiği ve bu tarih itibariyle karardan haberdar olduğu anlaşıldığından, sanık vekilinin 09.11.2015 tarihli ek karara yapılan itirazın temyiz niteliğinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Tebliğnamede bu sanık yönünden görüş bildirilmemiş olduğu anlaşılmakla, bu konuda ek tebliğname düzenlendikten sonra, incelenmek üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE , 26.04.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/22863, Karar No: 2017/2090, Tarih: 28.02.2017

**2. Hukuk Dairesi         2015/22863 E.  ,  2017/2090 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davalı cevap dilekçesi ile usulüne uygun şekilde ve süresinde vakıalarını bildirmiş ve tanık deliline dayanmıştır. Davalı 28/10/2014 tarihli delil listesinde tanıkların isim ve adreslerini göstermiştir. Davalının tanıkları İhsan Karakaya, Yılmaz Altındağ, Yadigar Menteş dinlenilmemiştir.

Duruşma ve kararların bildirilmesi alenidir [HMK m.28-(1)]. Tanıklar, hâkim tarafından ayrı ayrı dinlenir ve biri dinlenirken henüz dinlenmemiş olanlar salonda bulunamazlar. Tanıklar gerektiğinde yüzleştirilirler [HMK m.261-(1)].

Somut olayda 10/03/2015 tarihli celsede tanık İhsan Karakaya’nın geçen celse duruşma salonunda tanıklık yapmayacağını bildirerek duruşmayı izlediğinden bahisle tanığın dinlenmediği görülmüştür. Oysa, tanıklığa engel olan ve tanıklıktan çekilme halleri Hukuk Muhakemeleri Kanunu 248. maddesinde belirtilmiştir.

Özellikle birden fazla tanığın aynı celsede dinlendiği duruşmalarda, tanıkların birbirlerinden etkilenmemeleri için ayrı ayrı duruşma salonuna alınıp dinlenmesi emredici usul kuralıdır. Ancak, daha önceki duruşmalarda tanığın dinleyici olarak duruşma salonunda bulunması tanıklıktan çekinmesini gerektirecek bir neden olamayacağı gibi, tanıklık yapmasını engelleyecek bir durum da değildir. Davalının babası olduğu anlaşılan tanık İhsan Karakaya’nın, tanıklıktan çekilme hakkını kullanmadığı takdirde, bu tanığın dinlenmesi

gerekir. Ayrıca mahkeme, gösterilen tanıklardan bir kısmının tanıklığı ile ispat edilmek istenen husus hakkında yeterli derecede bilgi edindiği takdirde, geri kalanların dinlenilmemesine karar verebilir. (HMK m.241) Somut olayda mahkemece Hukuk Muhakemeleri Kanunu 241. madde koşullarının oluşup oluşmadığı da tartışılmamıştır. Davalı mahkemeye bildirmiş olduğu ve dinlenmeyen diğer tanıkların dinlenmesinden vazgeçmemiştir. Bu sebeple tanıklar, Yılmaz Altındağ ve Yadigar Menteş’in dinlenmemesi de doğru görülmemiştir. O halde, davalının gösterdiği yukarıda isimleri belirtilen tüm tanıkların Hukuk Muhakemeleri Kanununun 240 ve devamı maddeleri uyarınca çağrılıp dinlenmesi ve toplanan diğer tüm delillerle birlikte değerlendirilerek karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 28.02.2017(Salı)
Yargıtay — Esas No: 2012/1272, Karar No: 2013/24366, Tarih: 30.10.2013

**2. Ceza Dairesi         2012/1272 E.  ,  2013/24366 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2009/272180

MAHKEMESİ : İstanbul 24. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 26/02/2009

NUMARASI : 2008/279 (E) ve 2009/244 (K)

SUÇ : Kamu görevlisine görevinden dolayı hakaret

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Ceza yasasında, hapis cezası ile adli para cezasının seçenekli yaptırım olarak öngörüldüğü durumlarda mahkemece, öncelikle hapis ya da adli para cezasının neden seçildiğine ilişkin yasal ve yeterli gerekçe gösterilmeli, daha sonra ise alt ve üst sınırları arasında yasal ve yeterli gerekçe gösterilerek temel ceza belirlenmelidir.

Somut olayda sanığa yüklenen suç kamu görevlisine karşı görevinden dolayı hakaret suçu olup, hakaret suçunun düzenlendiği 5237 sayılı TCK .nun 125/1 maddesinde hapis ve adli para cezası olarak öngörülen seçenekli yaptırım, aynı maddenin 3-a fıkrasında yer alan görevliye hakaret suçunu da kapsadığından, kamu görevlisine karşı hakaret suçundan, seçenekli yaptırımlardan neden hapis ya da adli para cezasına hükmedildiğinin yasal ve yeterli gerekçesi gösterilip, daha sonra hükmedilen hapis ya da adli para cezasının alt ve üst sınırı arasında temel cezanın belirlenmesinde yasal ve yeterli gerekçe gösterilmesi gerekirken, yalnızca hapis cezasının alt ve üst sınırları arasında temel cezanın belirlenmesine ilişkin gerekçe gösterilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 30.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/5903, Karar No: 2007/6806, Tarih: 07.06.2007

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2007/5903 E.  ,  2007/6806 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalılar aleyhine 10.08.2004 gününde verilen dilekçe ile elatmanın önlenmesi ve eski hale getirme tazminatı istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 28.12.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_K A R A R\_

Davacılar 157 parsel sayılı taşınmazlarının “ sıvat yeri” vasfı ile sınırlandırılan 152 parsel sayılı taşınmazdan geçen sulama kanalından sulandığını, davalı köy muhtarının bu sulama kanalını kırmak suretiyle taşınmazlarının sulanmasına engel olduğunu ileri sürerek, elatmanın önlenmesini ve eski hale getirme bedelinin tahsilini istemişlerdir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm , davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

3402 sayılı Kadastro Yasasının 16/B-1 maddesinde mera, yaylak, kışlak, otlak, harman ve panayır yerleri gibi taşınmazların kamunun yararlandığı orta malı taşınmazlar olduğu ve bunlara parsel numarası verilerek yüzölçümleri hesaplandıktan sonra özel sicillerine yazılacakları öngörülmüştür. Madde de yazılı “gibi “ sözcüğü nitelikleri belirtilen bu yerler dışında da benzer orta malı taşınmazlar olabileceğini öngördüğünden köy ve kasabalarda “ Eğrek yeri “ ve “ sıvat yeri” olarak kullanılan orta malı taşınmazlar da bu kapsamda sayılırlar.

Sıvat yeri, yaz kış belirli oranda akarlı ya da akarsız su bulunduran ve köy hayvanlarının içme sularını karşılayan yerler olduğundan bunların tarımsal amaçlı ( ekme – biçme ) kullanılmaları mümkün değildir. Kadastro sırasında “sıvat yeri “ olarak sınırlandırılan 152 parsel sayılı taşınmazdan davacılara ait 157 parsel yararına mecra irtifakı kurulmadığı ve zeminde bulunan kanalın paftasına da işaret edilmediği anlaşılmaktadır. Davacıların 152 parsel sayılı sıvat yerinin güney bitişiğinde bulunan su ana kanalından 157 parsel sayılı taşınmazlarını sulayabilmek için 152 parsel sayılı taşınmazdan mecra irtifakı kurulmasını isteme hakları bulunmaktadır. Ancak, henüz bu yönde bir irtifak hakkı kurulmadığına göre, davacıların korunması gereken mecra irtifakı hakları varmış gibi elatmanın önlenmesine ve eski hale getirme tazminatına hükmolunması doğru olmadığından karar bozulmalıdır.

SONUÇ : Yukarıda yazılı nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin yatırılan temyiz harcının yatırana iadesine, 07.06.2006 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12856, Karar No: 2013/4235, Tarih: 07.03.2013

**6. Ceza Dairesi         2012/12856 E.  ,  2013/4235 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, cinsel saldırı

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm duruşmalı olarak temyiz edilmekle;

Sanık savunmanının duruşma gününden usulen haberdar edildiği halde geçerli mazereti bulunmadan duruşmaya gelmediği anlaşılmakla adı geçen sanık yönünden duruşmasız olarak yapılan inceleme sonunda; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü;

1- İddianameye ve hükme esas oluşturan soruşturma belgelerinin dosyada bulundurulmaması,

2- Suçların diğer sanıkları ..., ... ve ... hakkında kurulan Bakırköy 15.Ağır Ceza Mahkemesi’nin 31.10.2011 tarih ve 2011/178 Esas, 2011/482 Karar sayılı hükmünün, internet ortamında Uyap’tan yapılan araştırmada, Dairemizin 13.06.2012 gün ve 2012/7806 Esas, 2012/12460 Karar sayılı ilamı ile onanmasına karar verilmek suretiyle yerine gönderildiğinin anlaşılması karşısında; kanıtların birlikte değerlendirilebilmesi için anılan hükme ilişkin dava dosyasının aslının ya da onaylı bir suretinin denetime olanak verecek biçimde dosya içerisine konulmasında zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ve savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen ve yağma suçu yönünden resen incelemeye tabu bulunanan hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 07.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3522, Karar No: 2016/6043, Tarih: 10.10.2016

**21. Ceza Dairesi         2016/3522 E.  ,  2016/6043 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

1-) 2005 takvim yılında sahte fatura kullanma suçunu işlediği iddiasıyla açılan kamu davasında sanığın; faturaların ham madde alımlarına ilişkin olduğunu, bu maddelerin bedellerinin %60'ını bankadan %40'ını ise elden ilgili firmalara ödediğini, suçlamayı kabul etmediğini savunması, 2005 takvim yılına ilişkin iş yerinde yoklama yapıldığına ilişkin bir belgenin dosya kapsamında mevcut olmaması kapsamında, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi bakımından, sanığın iş yerinde 2005 takvim yılında katılan kurumca yoklama yapılıp yapılmadığı sorularak varsa buna ilişkin belgelerin getirtilip incelenmesi, düzenlenen suça konu faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi yönünden sanıkla mal aldığını söylediği satıcılar arasında mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyeleri, teslim ve tesellüm belgeleri, bedelinin ödendiğine dair ticari teamüle uygun, kanıtlama yeterliliği olan şirket banka hesapları ve kasa mevcuduyla uyumlu geçerli belgeler olup olmadığı karşılaştırmalı inceleme yaptırılarak saptanıp bu kapsamda faturaları düzenleyen şirket yetkilileri dinlenerek sözü edilen faturaları kime ve hangi hukuki/ticari ilişkiye dayanarak verdiklerini, sanığı tanıyıp tanımadıkları sorulduktan sonra toplanan tüm deliller birlikte değerlendirilip sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-) Aynı takvim yılında farklı dönemlerde sahte fatura kullanılması halinde 5237 sayılı TCK'nun 43. maddesinin uygulanması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde tek suçtan hüküm kurulması,

3-) TCK'nun 51/7. maddesinde "hükümlünün deneme süresi içinde kasıtlı bir suç işlemesi veya kendisine yüklenen yükümlülüklere hâkimin uyarısına rağmen uymamakta ısrar etmesi halinde ertelenen cezanın kısmen veya tamamen infaz kurumunda çektirilmesine karar verileceği"nin belirtilmesi karşısında; mahkemece sanık hakkında "denetim şartlarına uymadığı taktirde ertelenen cezanın 5237 sayılı Yasanın 51/7 maddesi uyarınca aynen infazına" karar verilerek infazı kısıtlayacak şekilde hüküm tesisi,

4-) Uzun süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında, 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin 3. fıkrası gereğince aynı maddenin 1. fıkrasının a, b, c ve d bentlerinde yazılı hak yoksunluklarına hükmolunması gerekirken bu konuda karar verilmemiş olması,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, ceza miktarı itibariyle kazanılmış hakkın saklı tutulmasına, 10.10.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11973, Karar No: 2014/20066, Tarih: 08.09.2014

**5. Hukuk Dairesi         2014/11973 E.  ,  2014/20066 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İspir Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 05/03/2013

NUMARASI : 2012/276-2013/71

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10.maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, asli müdahil M.. P.. vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10.maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, asli müdahil M.. P.. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor ve yapılan inceleme hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

1)Dosyada bulunan bilirkişi raporundan dava konusu taşınmazın Çamlıkaya Belediye Başkanlığı yazısına göre mücavir alan mesken mahallin içinde olduğu ve belediye hizmetlerinden yararlandığının belirtildiği anlaşılmaktadır.

Bu itibarla, sözü edilen belediye başkanlığına yazı yazılarak dava konusu taşınmazın açıklanan özelliklere sahip olduğunun tespiti durumunda taşınmazın arsa vasfında olacağı gözetilerek taraflara dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi, dava konusu taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Sicil Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken eksik inceleme ile taşınmazın arazi niteliğinde olduğunun kabulü ile bedel tespti,

2)Arsa niteliğindeki taşınmaz üzerinde bulunan ağaçların taşınmaza kapama meyve bahçesi niteliği verip vermediği tespit edilip, kapama meyve bahçesi niteliğinde ise, ağaçların yaşlarına göre tespit edilecek verim miktarları ile değerlendirme tarihi olan 2012 yılı kilogram satış fiyatı ve üretim masraflarına göre tespit edilecek net geliri esas alınarak, kapitalizasyon faiz oranı da uygulanmak suretiyle belirlenecek bahçe değerinden; taşınmazın zeminine, ekilebilecek münavebe ürün gelirine göre biçilecek değeri düşülmek suretiyle ağaç bedellerinin tespit edilmesi, kapama meyve bahçesi niteliğinde değilse ağaçların yaş, cins ve verim durumuna göre maktuen değer biçilmesi gerektiği gözetilmeden bu yönteme uymadan hesaplama yapan bilirkişi raporunun hükme esas alınması,

3)Ağaçların kapladığı alan teknik olarak kamulaştırılan alandan fazla olduğundan bahisle yasal olmayan gerekçe ile değer azalışı uygulanması,

4) Dava konusu taşınmazın kamulaştırma bedeli ile acele el koyma bedelinin hüküm fıkrasında ayrı ayrı gösterilmemesi,

Doğru olmadığı gibi,

5)2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10.maddesine 6459 sayılı Yasanın 6.maddesi ile eklenen hüküm uyarınca, dava dört ay içerisinde sonuçlandırılamadığından, Anayasa Mahkemesi'nin 19.12.2013 tarih ve 2013/817 başvuru numaralı 1.Bölüm kararı da gözönüne alınarak, acele el koyma kararından sonra davalı adına bankaya bloke edilen miktarın tespit edilen kamulaştırma bedelinden mahsubundan sonra kalan fark bedele 05.09.2012 tarihinden karar tarihine kadar geçen süre için yasal faiz yürütülmesi gerektiğinden,

Mahkeme kararının açıklanan nedenlerle asli müdahil M.. P.. vekilinin temyiz itirazları doğrultusunda BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 08.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1792, Karar No: 2014/21323, Tarih: 10.12.2014

**11. Ceza Dairesi         2013/1792 E.  ,  2014/21323 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2010/252400

MAHKEMESİ : Menderes Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 20/05/2010

NUMARASI : 2007/605 (E) ve 2010/545 (K)

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

1- Vergi incelemelerinin işyerinde yapılması gerektiği cihetle; inceleme tarihi itibariyle iş yeri faal olan sanığın 2005 takvim yılı hesaplarının dairede incelenmesine imkan veren 213 sayılı Yasanın 139/2. maddesindeki istisnalardan birinin varlığının önceden belirlenip belirlenmediğinin incelemeyi yapan vergi denetmeninden sorulup, buna ilişkin bir tespiti, varsa belgesini dosyaya ibrazının istenmesi aksi takdirde, yapılan tebligatın hukuki geçerliliğinin bulunmayacağı gözetilmeden eksik soruşturmayla yazılı şekilde hüküm tesisi,

2- Kabule göre ise de;

Kişisel hali ve sabıkası gerekçe gösterilerek tekrar suç işlemeyeceğinden bahisle cezası ertelenen sanık hakkında, kasıtlı suçlardan sabıkası bulunduğu gerekçesiyle CMK’nun 231. maddesinin uygulanmaması suretiyle çelişkiye düşülmesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 10.12.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.