muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/2218, Karar No: 2020/5053, Tarih: 03.06.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/2218 E.  ,  2020/5053 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 11/01/2020 tarihli, 2019/115586 sayılı tebliğnamesinin başlık ve uygulama kısımlarında her ne kadar sanık ... belirtilmişse de, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesinin, sanık ... hakkında ilk derece mahkemesinin suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçundan kurulan mahkumiyet kararının kaldırılarak beraat kararı verilmesine ilişkin kararının taraflarca temyiz edilmediği ve temyiz kapsamı dışında bulunduğu; ayrıca, sanık ...’in 25/07/2019 tarihli temyiz isteminin, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesinin 16/09/2019 tarihli, 2019/1448 Esas, 2019/792 Karar sayılı 1. ek kararıyla, konut dokunulmazlığını bozma ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümler yönünden reddine karar verildiği, ek kararın sanık ...’a tebliğ edilmesine karşın sanık ... tarafından ek kararın temyiz edilmemesi nedeniyle, sanık ... yönünden temyiz kapsamının hırsızlık suçundan kurulan hükme ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

I- Sanık ... hakkında konut dokunulmazlığını bozma ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümler ile ilgili temyiz isteminin incelenmesinde;

Temyiz istemlerinin reddine dair 16/09/2019 tarihli, 2019/1448 Esas, 2019/792 Karar sayılı 1. ek karar ile 08/11/2019 tarihli, 2019/1448 Esas, 2019/792 Karar sayılı 2. ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden, bu ek kararlara yönelik temyiz itirazlarının reddiyle, temyiz istemlerinin reddine dair ek kararların istem gibi ONANMASINA,

II- Sanıklar ... ve ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümler ile ilgili temyiz istemlerinin incelenmesinde;

5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanık ...’in temyiz isteminin, atılı suçu işlediğine dair yeterli delilin bulunmadığı, verilen cezanın haksız olduğuna ilişkin olduğu; sanık ...’ın temyiz isteminin, mahkemede herhangi bir olumsuz davranışta bulunmaması nedeniyle hakkında takdiri indirim hükümlerinin uygulanması ve katılan ile uzlaştırılmasının gerektiğine ilişkin olduğu belirlenerek anılan sebeplere yönelik yapılan incelemede;

Sanıklar hakkında katılana yönelik eylemleri sebebiyle hırsızlık suçundan kurulan hükümlerde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, istinaf istemlerinin esastan reddine dair karar hukuka uygun bulunduğundan, sanıkların yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, 5271 sayılı CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca, usul ve yasaya uygun olan Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesinin kararına yönelik TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKÜMLERİN ONANMASINA, 03/06/2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8390, Karar No: 2014/8961, Tarih: 07.05.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/8390 E.  ,  2014/8961 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, Kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak ya da bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun Kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7.5.2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır. Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır. İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına ... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir. AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanık ...'un resmi nikahlı evli iken vefat eden annesinin ölümünden dolayı, dul ve yetim

maaşı alabilmek için, diğer sanık olan eşi ... ile 05.06.1997 tarihinde anlaşmalı olarak boşandığı, ancak boşandıktan sonra fiilen hiç ayrılmayıp, birlikte yaşamaya devam ederek SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmişse de, mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun’un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai bir düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler çerçevesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 07.05.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/14162, Karar No: 2024/427, Tarih: 11.01.2024

**2. Ceza Dairesi         2021/14162 E.  ,  2024/427 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/693 E., 2016/712 K.

SUÇ : Dikili ağaç, fidan veya bağ çubuğuna zarar verme

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanığın, katılan ile birlikte ortak oldukları taşınmazdaki katılanın diktiği ağaçları kesmesi şeklinde eylemine uyan ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 152/1-c maddesinde tanımlanan dikili ağaç, fidan veya bağ çubuğuna zarar verme suçu için öngörülen cezanın üst sınırına göre aynı Kanun’un 66/1-e ve 66/4. maddelerinde öngörülen 8 yıllık asli (olağan) dava zamanaşımının, sanığın sorgusunun yapıldığı 02.12.2015 tarihi ile inceleme tarihi arasında geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca hâlen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı Kanun'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanık hakkında açılan kamu davasının 5271 sayılı Kanun'un 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE, 11.01.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13540, Karar No: 2013/9917, Tarih: 12.06.2013

**11. Ceza Dairesi         2013/13540 E.  ,  2013/9917 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 03.05.2013 gün ve 2013/7162/28790 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 23.05.2013 gün ve KYB.2013/171234 sayılı ihbarnamesi ile;

Özel belgede sahtecilik suçundan yapılan soruşturma sırasında, suç yeri itibariyle evrakın Van Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine dair, Malazgirt Cumhuriyet Başsavcılığının 26.03.2012 tarihli ve 2011/1404 soruşturma, 2012/20 sayılı yetkisizlik kararını müteakip, bu kez suç yeri bakımından dosyanın Erciş Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine ilişkin, Van Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 21.11.2012 tarihli ve 2012/3202 soruşturma, 2012/731 sayılı yetkisizlik kararı üzerine, yetki konusunun çözümü için dosyanın gönderildiği Erciş Ağır Ceza Mahkemesince verilen karşılıklık yetkisizlik kararı söz konusu olmadığından yetkili savcılığın belirlenmesi talebinin reddine dair, 18.01.2013 tarihli ve 2013/66 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosyanın incelenmesinde;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 161. maddesine, 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'un 21. maddesiyle eklenen 7. fıkrada "yetkisizlik kararı ile gelen bir soruşturmada Cumhuriyet savcısı, kendisinin de yetkisiz olduğu kanaatine varırsa yetkisizlik kararı verir ve yetkili savcılığın belirlenmesi için soruşturma dosyasını, yargı çevresinde görev yaptığı ağır ceza mahkemesine en yakın ağır ceza mahkemesine gönderir. Mahkemece bu konuda verilen karar kesindir" hükmünün yer alması karşısında, söz konusu fıkranın yürürlüğe girdiği tarihten itibaren ikinci yetkisizlik kararını veren Cumhuriyet Başsavcılığının, yetkili savcılığın belirlenmesi için dosyayı en yakın ağır ceza mahkemesine göndermesinin gerektiği, madde hükmünün sadece ilk yetkisizlik kararı veren Cumhuriyet Başsavcılığına dosyanın gönderilmesi durumunda değil, üçüncü bir Cumhuriyet savcılığına yetkisizlik kararı verilmesi durumunda da uygulanması gerektiği gözetilmeden yetkili savcılığın belirlenmesi yerine yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca, anılan kararın bozulması istenilmiş olmakla, Dairemize gönderilen dosya incelenerek gereği görüşüldü:

Kanun yararına bozma isteminin kapsamı ile 2797 sayılı Yargıtay Yasası’nın 6110 sayılı Yasa ile değişik 14. maddesine ve Yargıtay Büyük Genel Kurulu’nun 12.05.2011 gün ve 2011/1 sayılı iş bölümü kararına göre; kanun yararına bozma istemine konu olan yargı yerini belirleme hususunu inceleme görevinin Yüksek 5. Ceza Dairesine ait olduğu anlaşıldığından Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dosyanın görevli Daireye gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 12.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/13498, Karar No: 2023/11194, Tarih: 12.12.2023

**7. Ceza Dairesi         2021/13498 E.  ,  2023/11194 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2018/780 E., 2019/556 K.

SUÇ : 1632 sayılı Askerî Ceza Kanunu'na aykırılık

KARAR : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Kırklareli 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 16.07.2019 tarihli ve 2018/780 Esas, 2019/556 Karar sayılı kararı ile; hükümlü hakkında izin tecavüzü suçundan 1632 sayılı Askeri Ceza Kanunu'nun (1632 sayılı Kanun) 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi, 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları uyarınca hapis cezasından çevrili 3.000,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin hükmün, istinaf edilmeksizin 19.09.2019 tarihinde usûlüne uygun şekilde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 21.10.2020 tarihli ve 94660652-105-39-15199-2020-Kyb sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 04.11.2020 tarihli ve KYB-2020/96429 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 04.11.2020 tarihli ve KYB-2020/96429 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“ ... sanık hakkında hüküm kurulurken temel cezanın 1632 sayılı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca 1 yıl hapis cezası olarak belirlenmesini müteakip, 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesi gereğince 1/6 oranında indirim uygulanarak 10 ... hapis cezasına hükmedilmesini takiben, anılan Kanun’un 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi ve 52 nci maddesi gereğince paraya çevirme işlemi yapılarak günlüğü 20,00 Türk lirasından hesaplanmak suretiyle 6.000,00 TL adlî para cezası yerine, hesap hatası yapılmak suretiyle 3.000,00 TL adlî para cezasına hükmedilerek eksik ceza tayininde isabet görülmemiştir.” şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. Hükümlü hakkında izin tecavüzü suçundan Kırklareli Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından iddianame düzenlenmiş ise de; (05.11.2018 tarihli ve 2018/3636 soruşturma numaralı) izin tecavüzü, firar, yoklama kaçağı ve bakaya suçlarında; temadinin başlangıç ve bitiş tarihinin her türlü kuşkudan uzak olarak belirlenmesi maddi vakanın tespit edilmesi, 1632 sayılı Kanun'un ilgili maddesinin zaman bakımından uygulanması, genel af, zamanaşımı, tekerrür müesseseleri aynı Kanun'un 73 üncü maddesinin uygulanabilmesi ve lehe kanun değerlendirmesi gibi maddi ceza hukuku, yetkili mahkemenin belirlenmesi gibi ceza muhakemesi hukuku sorunları bakımından önem arz etmektedir.

Mütemadi suçlarda suçun başlangıç ve bitme tarihlerinin hatalı tespit edilmesi, başlangıç ve bitme tarihlerinin bizzat maddi vakayı teşkil etmesi nedeniyle hükmü etkilemekte olup, sonuç cezada değişiklik olup olmayacağı hususunun bu değerlendirmede dikkate alınması mümkün değildir.

Ayrıca, mütemadi suçlarda kesintinin gerçekleştiğinin tespit edilmesi için hukuki kesintiyi oluşturan iddianamenin düzenlenmesi önemli bir kriter olmakla birlikte, adı geçen suçlarda fail kıtasına katılmadan, askerî birlik veya kuruma ya da resmî makamlara başvurmadan, yetkili makamlarca yakalanmadan veya failin ... kişi statüsü sona ermeden, başka bir anlatımla, fiili kesinti gerçekleşmeden iddianame düzenlenmesi bir yarar sağlamayacağı gibi çeşitli sorunlara neden olabilecektir. Örneğin, tamamlanan ancak bitmeyen mütemadi suç niteliğindeki İzin Tecavüzü suçundan dolayı fail hakkında çok sayıda iddianame düzenlenebilecek, tipe uygun tek bir fiil bulunmasına rağmen failin birden fazla kez cezalandırılması söz konusu olacaktır. Dolayısıyla

temadinin sona erdiğinin kabul edilmesi için fiili ve hukuki kesintinin birlikte gerçekleşmesi gerekmektedir.

Diğer taraftan, ceza muhakemesi hukukumuzda mahkemelerce bir yargılama faaliyetinin yapılabilmesi ve hüküm kurulabilmesi için, yargılamaya konu edilecek fiille ilgili, usulüne uygun olarak açılmış bir ceza davası bulunması gerekmektedir. 5271 sayılı Kanun'un 170 inci maddesinin birinci fıkrası gereğince, ceza davası, dava açan belge niteliğindeki icra ceza mahkemesine verilen şikâyet dilekçesi, son soruşturmanın açılması kararı gibi ayrık hükümler bulunmakla birlikte, kural olarak, Cumhuriyet savcısı tarafından düzenlenecek bir iddianame ile açılır. 5271 sayılı Kanun'un 170 inci maddesinin

dördüncü fıkrasında da; “iddianamede, yüklenen suçu oluşturan olaylar, mevcut delillerle ilişkilendirilerek açıklanır” düzenlemesine yer verilmiştir.

5271 sayılı Kanun'un 225 inci maddesinde yer alan; “hüküm, ancak iddianamede unsurları gösterilen suça ilişkin fiil ve faili hakkında verilir. Mahkeme, fiilin nitelendirilmesinde iddia ve savunmalarla bağlı değildir” şeklindeki düzenleme gereğince de hangi fail ve fiili hakkında dava açılmış ise ancak o fail ve fiili hakkında yargılama yapılarak hüküm verilebilecektir.

Anılan bu düzenlemeler gereğince iddianamede açıklanan ve suç oluşturduğu ileri sürülen fiilin dışına çıkılması, dolayısıyla, davaya konu edilmeyen fiil veya olaydan dolayı yargılama yapılması ve açılmayan davadan hüküm kurulması kanuna açıkça aykırılık oluşturacaktır.

Yukarıda anlatıldığı şekilde düzenlenmeye bir iddianame, 5271 sayılı Kanun'un 170 inci maddesinin üçüncü ve dördüncü maddelerine aykırı şekilde düzenlenmiş bir iddianame olacak ve bu aykırılık, aynı Kanun'un 174 üncü maddesinin birinci fıkrasına göre iddianamenin iadesi sebebi teşkil edecektir.

Yukarıda anlatıldığı şekilde düzenlenmeye bir iddianame, 5271 sayılı Kanun'un 170 inci maddesinin üçüncü ve dördüncü maddelerine aykırı şekilde düzenlenmiş bir iddianame olacak ve bu aykırılık, aynı Kanun'un 174 üncü maddesinin birinci fıkrasına göre iddianamenin iadesi sebebi teşkil edecektir.

Yapılan açıklamalar ışığında; Kanun yararına bozma istemine konu karara ilişkin yapılan incelemede; Kırklareli Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından düzenlenen 05.11.2018 tarihli ve 2018/3636 soruşturma numaralı iddianamede şüphelinin 1632 sayılı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi gereğince cezalandırılması istenilmiş ise de; sanığa atılı konusu suç oluşturan eylemin başlangıç ve bitiş tarihlerinin ortaya konulmadığı, Kırklareli 3. Asliye Ceza Mahkemesi tarafından bu haliyle iddianamenin kabul edilerek yapmış olduğu yargılama sonucunda sanığa ek savunma verilmeksizin 1632 sayılı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarında firar suçundan hüküm kurulduğu anlaşılmıştır.

2.(1) numaralı bentte ayrıntılarına yer verilen hususlar yönünden de kanun yararına bozma isteminde bulunulup bulunulmayacağına ilişkin Adalet Bakanlığından görüş istenilmesine karar vermek gerekmiştir.

III. KARAR

Gerekçe bölümünde tespit edilen husus yönünden kanun yararına bozma isteminde bulunulup bulunulmayacağının takdiri için dava dosyasının, Adalet Bakanlığına sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

Oy birliğiyle, 12.12.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/12598, Karar No: 2010/9550, Tarih: 07.10.2010

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2009/12598 E.  ,  2010/9550 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacılar, murisi ...in yaşlılık aylığından Sosyal Güvenlik Destek Primi kesilmesine ilişkin Kurum işleminin iptaliyle, yapılan kesintilerin iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Davacılar, davalı Kurumca murisleri ...in yaşlılık aylığından sosyal güvenlik destek primi kesilmesine ilişkin işlemin iptalini ve yapılan kesintilerin iadesini istemişlerdir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş ise de, bu sonuca eksik inceleme ile ulaşılmıştır.

Gerçekten, 4447 sayılı Yasa'nın 38. maddesi ile 1479 sayılı Yasa'ya ek 20. madde olarak eklenen madde içeriğine göre, yaşlılık aylığına hak kazanıp daha sonra çalışmaya devam eden ve çalışmaya başlayanlardan başlama tarihinden itibaren %10 oranında sosyal güvenlik destek primi kesileceği öngörülmüştür.

Dava konusu olayda, davacıların murisi ...in 15.02.2005 tarihine kadar kendi adına bağımsız çalışıp kazanç sağladığı yolunda yasal karine teşkil edebilecek Karaman Ticaret Odası kaydı bulunmaktadır. Ancak, bu yasal karinenin aksini kanıtlamak mümkündür. Öte yandan, mahkemece, vergi dairelerinin davacıların murisinin “potansiyel mükellef” olduğuna ilişkin cevabi yazıları yanlış değerlendirilerek, murisin gelir vergisi mükellefi olduğu da kabul edilerek sonuca gidilmiştir. Oysa, murisin vergi kaydı 30.10.1991 tarihinde sona ermiştir. Ayrıca, murisin esnaf ve sanatkar sicil kaydı da bulunmamaktadır.

Yapılacak iş, Karaman Vergi Dairesi Müdürlüğü'ne müzekkere yazılarak 9910186928 vergi no ile kayıtlı olan ...in 17.11.2004 tarihinde hangi faaliyeti nedeniyle vergiye kayıtlı olduğunu, bu faaliyetini hangi adreste gerçekleştirdiğini sormak, 4447 sayılı Yasa ile getirilen 1479 sayılı Yasa'nın 20. maddesinin yürürlüğe girdiği 01.10.1999 tarihinden itibaren davacıların murisi ...in kendi adına bağımsız faaliyetinin devam edip etmediği hususunun emniyet ve zabıta aracılığı ile araştırılması, yine ilgili odaya davacıların murisinin aidat ödemesi olup olmadığı, hazirun cetvelinde davacıların murisinin adının ve imzasının bulunup bulunmadığının araştırılması, bu konuda davacıların göstereceği tanıklar dahi dinlenerek, bütün belge ve deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.