muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/1054, Karar No: 2018/2551, Tarih: 22.02.2018

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Sanık ve arkadaşının olay günü saat 19.00 da ATM para makinesinin kapısını levye ile açtıkları sırada alarmın çalması üzerine kaçtıkları, on dakika sonra geldiklerinde polis veya görevli görmeyince gece devam etmek için çevrede dolaştıkları saat 3.30 da tekrar oksijen tüpü ile makineyi açmaya çalışırken yakalandıklarının anlaşılması karşısında; sanık ve arkadaşının iki hareketi tek bir hırsızlık suçunu gerçekleştirmek için yaptıkları gözetilmeden, koşulları oluşmayan 5237 sayılı TCK'nın 43/1. maddesi uyarınca uygulama yapılması ile sanık hakkında kurulan hükümde hesap hatası sonucu sonuç cezanın 3 yıl 5 ay 20 gün hapis cezası yerine, 3 yıl 5 ay 21 gün hapis cezası olarak fazla belirlenmesi nedenleriyle kanun yararına bozma istemine dayanan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın ihbar yazısı incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmüş olduğundan KABULÜ ile hırsızlık suçundan sanık ... hakkında Gaziantep 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 07/06/2006 tarihli ve 2005/2185 esas, 2006/699 karar sayılı hükmün 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma uygulamaya yönelik olduğundan aynı maddenin 4. fıkrasının (d) bendi gereğince, sanık ... hakkında hırsızlık suçu ile ilgili hüküm fıkrasından 5237 sayılı TCK'nın 43. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün çıkartılmasına, yine TCK'nın 62. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümde geçen “ 3 yıl 5 ay 21 gün” ibaresinin çıkarılarak yerine “2 yıl 7 ay 7 gün” ibaresinin eklenmesi ve hırsızlık suçundan sonuç cezanın sanık ... hakkında 2 yıl 7 ay 7 gün hapis cezası olarak belirlenmesine, karardaki diğer hususların aynen yerinde bırakılmasına, dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 22/02/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6596, Karar No: 2013/24442, Tarih: 30.09.2013

**9. Hukuk Dairesi         2013/6596 E.  ,  2013/24442 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, ek ders ücreti, fazla çalışma, vergi iadesi ve başarı primi alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteğin reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı işveren yanında öğretmen olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin işverence haksız olarak feshedildiğini, çalışma süresi boyunca haftada 3 saat fazla çalışma yaptığını, vergi iadesi alacağının ödenmediğini, ayrıca 2009-2010 öğretim yılında okul öğrencilerinin SBS de elde ettiği başarı üzerine tüm öğretim üyelerine 500 TL başarı primi ödendiği halde kendisine ödeme yapılmadığını ileri sürerek, ek ders ücreti, fazla çalışma, vergi iadesi ve başarı primi alacaklarını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının 5580 sayılı yasanın 9. maddesi gereğince belirli süreli hizmet sözleşmesi ile çalıştığını, işverenlikçe davacının tüm kanuni haklarının ödendiğini, SBS başarısına ilişkin 500.00 TL lik ödemenin 29.09.2010 tarihinde yapıldığını ve bu tarihte davacının iş sözleşmesinin sona erdiğini, davacının kanun ve yönetmeliklere göre hak etmiş olduğu tüm ücret ve ek ödemeleri imzalayarak aldığını, davacı tarafından imzalanan ibranamenin yapılan ödemeleri kapsadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının vergi iadesi talebinin yerinde olmadığı, fazla çalışma yapmadığı, başarı priminin işe iş sözleşmesi sona erdikten sonra ödendiğinden davacının buna hak kazanmayacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Davacı fazla çalışma ve vergi iadesi alacaklarını talep etmiştir. Davacı ile birlikte dava açan Hülya Demir isimli işinin dosyasında bilirkişi tarafından ücret bordroları değerlendirmeye tabi tutularak davacıya ek ders ücreti ödendiğinden fazla çalışma alacağı talep edemeyeceği, vergi iadesi adı altında talep ettiği alacağın ise asgari geçim indirimi olarak kendisine ödendiği belirtilerek bu taleplerinin haksız olduğu belirtilmiş olup mahkemece bu rapora itibar edilerek bu talepleri reddedilmiştir. Dairemizin 2012/8381 esas sarısında yapılan temyiz incelemesi sonucunda bu yönde bir bozma yapılmamıştır.

Bu davada ise davacının ücret bordroları dosyaya getirtilmeden davacının bu talepleri reddedilmiştir. Mahkemece davacının çalıştığı döneme ilişkin tüm ücret bordroları getirtilerek bilirkişiden ek rapor alınmak suretiyle davacının ek ders ücreti, fazla çalışma ve vergi iadesi alacağı konusunda yeniden bir karar verilmelidir.

Bu davada ise davacının ücret bordroları dosyaya getirtilmeden davacının bu talepleri reddedilmiştir. Mahkemece davacının çalıştığı döneme ilişkin tüm ücret bordroları getirtilerek bilirkişiden ek rapor alınmak suretiyle davacının ek ders ücreti, fazla çalışma ve vergi iadesi alacağı konusunda yeniden bir karar verilmelidir.

2- Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacının 2009-2010 eğitim döneminde okul öğrencilerinin SBS de gösterdikleri başarı üzerine işverence okulda çalışan öğretim görevlilerine yapılan 500 TL başarı primine hak kazanıp kazanmadığı noktasında toplanmaktadır.

Davacının 5580 sayılı kanun uyarınca 2009-2010 eğitim ve öğrenim döneminde davalıya ait özel okulda öğretmen olarak çalıştığı sabittir. Davacı ile yapılan iş sözleşmesi dönem sonunda davalı işveren tarafından yenilenmeyerek sona erdirilmiştir. Davalı okul tarafından öğrencilerin 2009-2010 eğitim ve öğretim yılında öğrencilerin SBS de gösterdikleri başarı sonucunda tüm öğretim görevlilerine 29.9.2010 tarihinde 500 TL başarı primi ödendiği dosya kapsamına göre sabittir.

Bu başarı priminin ödenme nedeni 2009-2010 öğretim dönemindeki başarıya ilişkin olup davacı bu eğitim ve öğretim döneminin sonuna kadar davalı işverene ait okulda çalışmıştır. Elde edilen bu başarıda davacının da katkısı bulunmaktadır. Başarı priminin iş sözleşmesi sona erdikten sonra 29.9.2010 tarihinde dağıtılmış olması davacının bu başarı primine hak kazanmayacağı anlamına gelmez. Mahkemece davacının başarı primi alacağının kabulü gerekirken reddine karar verilmesi isabetsizdir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 30.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1499, Karar No: 2012/10071, Tarih: 13.06.2012

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2012/1499 E.  ,  2012/10071 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davalıya satılan mal bedeli karşılığında düzenlenen fatura bedelinin ödenmemesi üzerine başlatılan ilamsız icra takibine yapılan itirazın iptali ile takibin devamına, %40 icra inkar tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalıya dava dilekçesi usulüne uygun olarak tebliğ edildiği halde davalı cevap dilekçesi sunmamış, duruşmalara katılarak beyanda da bulunmamıştır.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda toplanan delillere ve benimsenen asıl ve ek bilirkişi raporlarına göre; davacı tarafın sunduğu ticari defterlerin tasdik işlemlerinin yapılmadığı, bu nedenle TTK’nın 82 ve devam eden maddeleri uyarınca bu kayıtların lehine delil sayılamayacağı, daha sonra sunulan irsaliye ve belgede malları alan davalı firma yetkilisinin ad ve imzasının bulunmadığı da gözetilerek davacı tarafın faturaya konu ettiği malları davalıya teslim etmiş olduğunu ispat edemediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, faturaya dayalı alacağın tahsili için başlatılan ilamsız icra takibine yapılan itirazın iptali istemine ilişkindir. Davalı davaya cevap vermemiş, böylece davayı inkar etmiştir. Mahkemece fatura içeriği malın davalıya teslim edildiğinin ispat edilmemesi nedeniyle davanın reddine karar verilmiştir. Davacı delil olarak kargo teslim belgelerine dayanmış ve bu belgelerin birer örneği ilgili kargo şirketinin cevap yazısı ekinde dosyaya gönderilmiştir. Sözü edilen belgelerin incelenmesinde; davacı tarafın davalının ... Optik isimli işletmesine “paket” cinsi ile gönderide bulunulduğu ve kargo ile gönderilen paketin ... Optik-... şahıs firması kaşesi üzerine atılı imza ile ... tarafından teslim alındığı görülmektedir. Teslim alan sıfatını haiz ...’ın davalının çalışanı olduğu iddia edildiğine göre; mahkemece, bu teslim belgeleri üzerinde durulup yeterince araştırma ve inceleme yapılarak tüm deliller hep birlikte değerlendirilip varılacak uygun sonuç doğrultusunda bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün davacı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 13.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4873, Karar No: 2016/3849, Tarih: 22.06.2016

**23. Hukuk Dairesi         2016/4873 E.  ,  2016/3849 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

-KARAR-

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 12.02.2016 tarih ve 1 sayılı Kararı'nın dayanağı olan 2797 sayılı Yargıtay Yasası'nın 6545 sayılı Kanun'un 31. maddesi ile değişik 14/2-a bendinde, daireler arasındaki iş bölümünün belirlenmesinde mahkeme kararındaki nitelendirme de gözetilerek temyizin kapsamının esas alınacağı öngörülmüştür. Mahkemenin nitelendirmesi ve temyiz kapsamına göre, uyuşmazlık; taraflar arasındaki abonelik sözleşmesine dayalı olarak kayıp kaçak bedeli olarak tahsil edilen bedelin istirdadı için başlatılan icra takibine vaki itirazın iptali istemine ilişkin olup, hükmün temyiz incelemesi Yüksek 3. Hukuk Dairesi'nin görevi kapsamındadır.

Bu durumda, 11.04.2015 tarihinde yürürlüğe giren Yargıtay Kanunu ile Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nda değişiklik yapılması hakkındaki 6644 sayılı Kanun gereğince dosyanın Hukuk İş Bölümü İnceleme Kurulu'na gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın, Hukuk İş Bölümü İnceleme Kurulu'na GÖNDERİLMESİNE, 22.06.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/16981, Karar No: 2020/11119, Tarih: 08.10.2020

**9. Hukuk Dairesi         2017/16981 E.  ,  2020/11119 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin pompacı olarak 04.09.2010 tarihinden itibaren asgari ücret ile çalıştığını, davalıya ait işyerinde vardiyalı çalıştığını, haftanın 7 günü çalışma yapıldığını, ayda bir gün hafta tatilinde dinlendiklerini, dini bayramlarda bir gün haricinde çalışma yapıldığını, izinlerini kullanmadıklarını , çalışmalarına karşılık ücretlerinin gününde ve tam ödenmediğini iş sözleşmesini 01.04.2015 tarihinde haklı nedenle feshettiğini ileri sürerek kıdem tazminatı ve fazla çalışma ücreti ile birlikte bir kısım işçilik alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, işyerinde hiçbir şekilde fazla çalışma yapılmadığını, ulusal bayram genel tatil günleri çalışılmadığını, davacının izinleri kullandığını, iş sözleşmesinin devamsızlık sebebiyle haklı feshedildiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, yapılan yargılama, toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

Taraflar arasında davalının savunma hakkının kısıtlanıp kısıtlanmadığı uyuşmazlık konusudur.

Savunma hakkı Anayasa’mızın hak arama hürriyeti başlıklı 36. maddesinde "Herkes, meşru vasıta ve yollardan faydalanmak suretiyle yargı mercileri önünde davacı veya davalı olarak iddia ve savunma ile adil yargılanma hakkına sahiptir." düzenlemesi ile açıkça hüküm altına alınmıştır.

İddia ve savunma hakkı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun hukuki dinlenilme haklı başlıklı 27. maddesi ile usul hukukumuza yansıtılmıştır. Anılan maddenin birinci fıkrasında davanın taraflarının kendi hakları ile bağlantılı olarak hukuki dinlenilme hakkına sahip oldukları belirtildikten sonra maddenin ikinci fıkrasında bu hakkın "açıklama ve ispat hakkı"nı da içerdiği vurgulanmıştır. Davanın taraflarının usul hukuku hükümlerine aykırı olarak açıklama ve ispat hakkını kullanmalarının kısıtlanması, iddia ve savunma hakkının kısıtlanması sonucunu doğurur.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 27. maddesinde yer bulan “Hukuki Dinlenilme Hakkı” gereğince davanın tarafları, müdahiller ve yargılamanın diğer ilgilileri, kendi hakları ile bağlantılı olarak hukuki dinlenilme hakkına sahip olup, bu hakkın yargılama ile ilgili olarak bilgi sahibi olunmasını, açıklama ve ispat hakkını, mahkemenin, açıklamaları dikkate alarak değerlendirmesini ve kararların somut ve açık olarak gerekçelendirilmesini içermektedir. Mahkeme, iki tarafa eşit şekilde hukukî dinlenilme hakkı tanıyarak hükmünü vermelidir. Anayasanın 36. maddesinde ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6. maddesinde düzenlenen adil yargılanma hakkının en önemli unsuru olan hukukî dinlenilme hakkı, adil yargılanma hakkı içinde teminat altına alınmıştır. Bu hakka, tarafın hâkime meramını anlatma hakkı ya da iddia ve savunma hakkı da denilmektedir. Ancak, hukukî dinlenilme hakkı, bu ifadeleri de kapsayan daha geniş bir anlama sahiptir. Bu hak çerçevesinde, tarafların gerek yargı organlarınca gerekse karşı tarafça yapılan işlemler konusunda bilgilendirilmeleri zorunludur. Kişinin kendisinden habersiz yargılama yapılarak karar verilmesi, kural olarak mümkün değildir.

Bu kapsamda hukuki dinlenilme hakkı, bilgilenme/bilgilendirme, açıklama yapma, yargı organlarınca dikkate alınma ve kararların gerekçeli olması gibi hususları içerdiği açıktır. Bilgilenme hakkı, yargılamanın içeriğine dair tam bir bilgi sahibi olmanın yanında gerek karşı tarafın gerekse de yargı organlarının dosya içeriğine yapmış oldukları işlemleri öğrenmelerini kapsar. Bilgilenme/bilgilendirme hakkının etkin biçimde kullanılabilmesi için gönderilecek tebligat ve davetiyelerde kanunda öngörülmüş şekil şartlarına sıkı sıkıya uyulması gerekmektedir. Ayrıca bu hak sadece davanın başındaki iddia ve savunmalar açısından değil yargılamanın her aşamasında dikkate alınmalıdır. Bu kapsamda devam eden bir yargılamada, tarafların açıklamaları için bilgilendirme yeterli olmayıp yargılamada yer alan diğer kişilerin (tanık, bilirkişi gibi) açıklamaları açısından da önemlidir. Bilgilenme hakkının usulüne uygun kullanımı ile tarafların haklarında öğrendikleri isnat ve iddialara karşı beyanda bulunabilme, davaya yönelik bilgi ve belge verebilme yani açıklama yapma hakkı da hukuki güvenceye bağlanmaktadır. Böylece davanın her iki tarafına eşit şekilde açıklama yapma hakkı tanınması ile adaletin görünür kılınması sağlanacaktır. Açıklamada bulunma hakkı, tarafların, yazılı veya sözlü şekilde iddia ve savunmalara karşı itirazda bulunabilme, davaya ilişkin beyanda bulunmalarını sağlar.

Somut olayda, davalı vekilinin 16.03.2016 tarihli duruşmaya (bir başka mahkemede duruşması olması sebebiyle) katılamayacağına dair mazeret dilekçesi sunduğu, mahkemece davalının mazeretin reddine ya da kabulüne ilişkin herhangi bir karar verilmeden, davalı tarafın yokluğunda yapılan duruşmada davacının ıslah dilekçesi davalı tarafa tebliğ edilmeden yargılamaya devam edildiği ve aynı duruşmada davanın kısmen kabulüne dair hüküm kurulduğu anlaşılmaktadır. Davalı vekilinin mazereti ile ilgili herhangi bir değerlendirme yapılmadan, ıslah dilekçesi davalı tarafa tebliğ edilmeden yargılamaya ilişkin usuli eksiklikler giderilmeksizin yargılamanın sürdürülüp sonuçlandırılması, davalının savunma hakkının kısıtlanması niteliğindedir. Tarafların hukuki dinlenilme ve savunma hakkının kısıtlanması tek başına bozma sebebidir. Temyiz edilen kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan hükmün yukarıda açıklanan sebeplerden BOZULMASINA, bozma sebebine göre sair temyiz sebeplerinin incelenmesine bu aşamada yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 08.10.2020 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1257, Karar No: 2015/13992, Tarih: 29.09.2015

**12. Ceza Dairesi         2015/1257 E.  ,  2015/13992 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 12 - 2014/201675

Mahkemesi : Adana 2. Ağır Ceza Mahkemesi

Tarihi : 11/12/2013

Numarası : 2013/400 – 2013/567

Davacı vekilinin 03.10.2011 tarihli dilekçesi ile müvekkili davacının bir suç soruşturması nedeniyle tutuklu kaldığını, yapılan yargılama sonunda üzerine atılı suçtan beraatine hükmedildiğini belirterek 466 sayılı Kanun gereğince maddi ve manevi tazminat istemine ilişkin açılan davanın mahkemece kısmen kabulüne ilişkin hüküm, davalı vekili ve davacı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü,

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre; davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Davacı vekili, 03.10.2011 tarihli dilekçesi ile müvekkili olan davacının 01.06.1980 ile 17.06.1986 tarihleri arasında "2207 gün" süre ile haksız olarak tutuklu kaldığını belirterek “50.000 TL maddi, 200.000” TL manevi tazminat talebinde bulunmuş,

Mahkemece yapılan yargılama (inceleme) sonunda, davanın kısmen kabulü ile “50.000 TL”' maddi, ''80.000 TL'' manevi tazminatın 03.10.2011 tarihinden itibaren işleyecek kanuni faiziyle birlikte davalı hazineden alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiştir.

Davacı (sanık), üzerine atılı suçlar nedeniyle çeşitli mahkemelerde yargılanmış olup, en son olarak Ankara 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 08.06.2001 tarih, 1994/37 esas, 2001/269 sayılı kararı ile beraatine hükmedilmiştir. Davacı (sanık) ve müdafinin yokluğunda verilen beraat kararının incelenmesinde, davacının 01.06.1980 ile 17.06.1986 tarihleri arasında tutuklu kaldığı anlaşılmaktadır. Beraat kararı verildikten sonra, kararın sanığa veya müdafine tebliğ edildiğine dair herhangi bir bilgi veya tebligat parçası bulunmamakta olup, davacıya talebi neticesinde beraat hükmünün kendisine 26.08.2011 tarihinde tebliğ edildiği, davacının 28.09.2011 tarihinde vermiş olduğu vekaletnameye istinaden Av...., 13.09.2011 tarihinde hükmün kesinleşmesi üzerine 03.10.2011 tarihinde tazminat davasını açtığı anlaşılmıştır.

Davacı hakkındaki tutuklama işlemi, 1 Haziran 2005 tarihinden önce gerçekleştiğinden 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 6. maddesine göre, davacının tazminat talebi 466 sayılı Kanun Dışı Yakalanan veya Tutuklanan Kimselere Tazminat Verilmesi Hakkında Kanun hükümlerine tabi olacaktır.

466 sayılı Kanunun 2. maddesine göre de "verilen kararların kesinleştiği veya bu iddiaların mercilerince karara bağlandığı tarihten itibaren üç ay içinde" davanın açılması gerekmektedir.

466 sayılı Kanunun 2. maddesine göre de "verilen kararların kesinleştiği veya bu iddiaların mercilerince karara bağlandığı tarihten itibaren üç ay içinde" davanın açılması gerekmektedir.

Kanunda öngörülen 3 aylık sürenin, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 23.03.2010 tarih ve 2009/256 esas, 2010/57 sayılı kararı ile, "kesinleşen kararların tebliğinden" itibaren başlayacağı kabul edilmiş, ancak, kesinleşmiş kararların tebliğini öngören bir kanuni düzenleme bulunmaması nedeniyle, kararının tebliğ edilmemesi halinde tazminat davasının hangi sürede açılacağı hususu belirtilen kararda tartışılmamış, Ceza Genel Kurulu'nun 6.5.2014 tarih ve 141-229 sayılı kararında da 466 sayılı Kanuna göre incelenen tazminat davasının usul ve yasaya uygun yapılan kesinleşmesinden itibaren her halükarda 10 yıl içinde eğer kesinleşmiş beraat kararı tebliğ edilmiş ise tebliğ tarihinden itibaren 3 ay içinde davanın açılması gerektiği kabul edilmiştir.

Bununla beraber ceza yargılaması sonunda verilen beraat hükümlerinin, hükümden sonra usulüne uygun olarak tebliğ edilememesi veya tebliğ edildiğine dair tebligat parçalarının dosyada bulunamaması gibi hallerde, kısaca zamanında kesinleştirilmeyen beraat veya kovuşturmaya yer olmadığına dair kararlarda tazminat davasının hangi sürede açılacağı konusunda açıklık bulunmamakla birlikte, belirsiz olan bu durumun ila nihaye devam edemeyeceği nazara alınarak, bir noktadan sonra dava açmanın bir süre ile sınırlandırılması, bilhassa yukarıda zikredilen CGK'nın 23.03.2010 gün ve 256-57 sayılı kararında herhangi bir süre sınırlaması öngörülmemesi nedeniyle adliye arşivlerinin taranarak tazminat davalarının açıldığı gözlemlendiğinden zorunluluk arzetmektedir.

Davalı Maliye Hazinesinin bu konuda aleyhine açılan tazminat davaları ile ilgili herhangi bir arşiv kaydı veya bilişim sistemleri üzerinden oluşturulmuş bir veri tabanı bulunmadığından, konuya ilişkin temyiz incelemesi yapan dairemizce, aynı yıl içinde aynı hukuksal nedenlerle açılan mükerrer tazminat davalarının bulunduğu da tespit edilmiş olup, bunlara örnek olarak; 12.CD, 16.12.2013/25273-29105 ve 25.3.2013/2459-538 sayılı ilamları gösterilebilir.

Yine aynı şekilde, beraat veya kovuşturmaya yer olmadığına dair kararlar tebliğ edilmesine rağmen bu kararlara kesinleşme şerhleri verilmesi gözardı edilmekte, unutulmakta ve daha sonra bu tebligat parçaları çeşitli nedenlerle dosyadan çıkarılmaktadır. Dolayısıyla, uygulamada beraat kararları ile ilgili sağlıklı bir kesinleştirme işlemi yapılmadığı görülmektedir. Açıklanan nedenlerle bu hakkın kullanılmasının hukuki olarak sınırlandırılması yapılırken, hak kayıplarını önlemeye yönelik bir yolun bulunması da zorunluluk arzetmektedir. Somut olayda da buna benzer bir durum söz konusu olup, karar sonrası beraat kararının tebliğine ilişkin tebligat parçaları dosya içinde bulunmamaktadır. Bu durumda da ya tebligat parçaları sonradan dosyadan çıkarılmış veya karar sonrası tebliğ işlemi hiç yapılmadığı algısı doğmaktadır.