muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/17006, Karar No: 2021/18930, Tarih: 12.10.2021

**8. Ceza Dairesi         2020/17006 E.  ,  2021/18930 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Başkasına ait kimlik veya kimlik bilgilerini kullanma

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- 5237 sayılı TCK.nın 268. maddesinde düzenlenen başkasına ait kimlik veya kimlik bilgilerini kullanma suçunun oluşabilmesi için işlediği suç nedeniyle kendisi hakkında soruşturma ve kovuşturma yapılmasını engellemek amacıyla, başkasına ait kimlik veya kimlik bilgilerinin kullanılarak soruşturma ve kovuşturma işlemlerinin kimlik bilgileri verilen mağdur hakkında yapılmasına neden olunması gerekir. Bir adli soruşturma ya da kovuşturma işlemi olmaksızın kimlik bilgilerinin gizlenmesi amacıyla başkalarına ait kimlik bilgilerinin kullanılması ve verilen kimlik bilgilerine göre resmi belge düzenlenmesi halinde TCK.nın 206. maddesinde düzenlenen resmi belgenin düzenlenmesinde yalan beyanda bulunma suçu, bir resmi belge düzenlenmemiş olması halinde 5326 sayılı Kabahatler Kanunu'nun 40/1. maddesinde düzenlenen kimliği bildirmeme kabahati oluşur.

Somut olayda, sanığın olay günü hırsızlık şüphesi üzerine yakalandığı sırada kendisini üvey kardeşi ...’un kimlik bilgisi ile tanıttığı ve soruşturma sırasında düzenlenen evrakların mağdur ... ismi ile düzenlendiği, yapılan soruşturma sonucunda Küçükçekmece Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından 18.02.2014 tarihinde mağdur ... hakkında yeterli kanıt bulunamadığından bahisle kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiğinin anlaşılması karşısında, söz konusu 18.02.2014 tarihli kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kesinleşip kesinleşmediği ve sanık hakkında hırsızlık suçundan soruşturma veya kovuşturmanın akıbeti araştırılıp tüm delillerin birlikte değerlendirilmesinden sonra mağdur hakkında verilen kovuşturmaya yer olmadığı kararının kesinleştiğinin ve sanık hakkında hırsızlık suçundan soruşturma ve kovuşturma yapılmadığının tespiti halinde sanık hakkında ''işlenen bir suçtan'' söz edilemeyeceğinden, mağdur kimlik bilgileri ile belgeler düzenlendiği de gözetildiğinde eylemin TCK.nın 206. maddesinde düzenlenen basit yargılama usulüne tabi olan "Resmi belgenin düzenlenmesinde yalan beyan" suçunu oluşturduğu gözetilmeden eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Sanığın gerçek kimliğinin mağdur hakkında kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildikten sonra ve mağdurun beyanı ile tespit edildiği gözetilmeden koşulları oluşmadığı halde sanık hakkında TCK.nın 269/2. maddesinde düzenlenen etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması suretiyle eksik ceza tayini,

3- Gerekçeli karar başlığında ve hüküm fıkrasında suç adının “Başkasına ait kimlik veya kimlik bilgilerinin kullanılması” yerine “İftira” olarak yazılması,

2- Sanığın gerçek kimliğinin mağdur hakkında kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildikten sonra ve mağdurun beyanı ile tespit edildiği gözetilmeden koşulları oluşmadığı halde sanık hakkında TCK.nın 269/2. maddesinde düzenlenen etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması suretiyle eksik ceza tayini,

3- Gerekçeli karar başlığında ve hüküm fıkrasında suç adının “Başkasına ait kimlik veya kimlik bilgilerinin kullanılması” yerine “İftira” olarak yazılması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321 ve 326/son maddeleri gereğince kazanılmış hakkı saklı kalmak kaydıyla BOZULMASINA, 12.10.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5031, Karar No: 2012/12482, Tarih: 15.05.2012

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2012/5031 E.  ,  2012/12482 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tesbit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraflar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, maliki olduğu ve konut olarak kullandığı evine su abonesi olmak için muracaatında, davalı kurumun 5600 TL kanal katılım ve şebeke bedeli istediğini, istenen bedelin yasaya aykırı olduğunu ileri sürerek alt yapı katılım bedeli talebinin haksız şart olarak kabulü ile,bu bedelden sorumlu olmadığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece,davanın kısmen kabulüne,davacı tarafın kanal katılım ve şebeke bedeli olarak 2.024,17-TL'den borçlu olduğunun tespitine,davalı tarafça talep edilen fazla tutardan borçlu olmadığının tespitine karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının tüm temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-İmar Kanununun 31. maddesine; inşaatın bitme günü kullanma izninin verildiği tarih olup, yasa kullanma izni verilmeyen yapıların elektrik, su ve kanalizasyon hizmet ve tesislerinden faydalandırılmayacağını , Belediye Gelirleri Kanunun 87 ve 88.maddeleri Belediyelere bağlı müesseseler ve belediyelerce kanalizasyon ve su tesisi yapılması halinde bunlardan faydalanan gayrimenkul sahiplerinin kanalizasyon ve su tesisleri harcamalarına katılma payı ödeyeceğini öngörmüştür.

Bu yasal düzenlemeler doğrultusunda; su ve kanalizasyon bağlantıları yapılmıyan binaya iskan izni verilmesi mümkün olmadığı gibi, su ve kanalizasyon harcamalarına katılma payı ödenmeden bu hizmetlerden faydalanmakta mümkün değildir. Ne varki su ve kanalizasyon harcamalarına katılma payını ödemekle yükümlü kişi, iskan izni almakla yükümlü olan kişidir. Davalı su ve kanalizasyon harcamalarına katılma payı almadan bu hizmetleri vermeyeceği gibi, Belediye İmar Müdürlüğü de su ve kanalizasyon hizmetlerinden faydalanmayan binaya iskan izni veremez.

İskan izni alınmış binadan daire satın alan 3. kişiler yönünden binanın su ve kanalizasyon harcamalarına katılma payının ödendiğine dair karine vardır. Harcamalara katılma payı bir defa ödenir. Bir binaya iskan izni verildikten sonra her malik değişmesi durumunda, yeni malikten su ve kanalizasyon harcamalarına katılma payının istenmesi MK'nın 2. maddesinde belirlenen iyiniyet kuralına aykırıdır.

İskan izni alınmış binadan daire satın alan 3. kişiler yönünden binanın su ve kanalizasyon harcamalarına katılma payının ödendiğine dair karine vardır. Harcamalara katılma payı bir defa ödenir. Bir binaya iskan izni verildikten sonra her malik değişmesi durumunda, yeni malikten su ve kanalizasyon harcamalarına katılma payının istenmesi MK'nın 2. maddesinde belirlenen iyiniyet kuralına aykırıdır.

Somut olayda,dava konusu konutun 24.10.2008 tarihinde iskan ruhsatının alındığı,davacının konutu iskan ruhsatı alınmış olarak 30.06.2009 tarihinde satın aldığı,konutun bulunduğu mahalde,iskan ruhsatı alındıktan sonra yeni kanal ve yenileme çalışmasının yapılmadığı anlaşılmaktadır.Davacı iskan ruhsatı verilmiş yer satın aldığına göre, katılım payının iskan ruhsatı verilmesinden önce ödenmiş olması gerekeceğinden davacının kanal katılım ve şebeke bedelinden sorumlu tutulması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davalının tüm temyiz itirazlarının reddine,ikinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün davacı lehine BOZULMASINA, 15.5.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/8182, Karar No: 2022/12215, Tarih: 13.10.2022

**4. Hukuk Dairesi         2022/8182 E.  ,  2022/12215 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... adına İstanbul Muhakemat Müd. vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... ve diğerleri aleyhine 12/06/2008 gününde verilen dilekçe ile kurum zararı nedeniyle maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 02/07/2015 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

KARAR

Davacı vekili; 2886 sayılı Devlet İhale Kanunu'nun 50. ve devamı maddeleri kapsamında pazarlık usulü ile gerçekleştirilen 15/12/2000 tarih ve 2470 sayılı ihale ile Deniz İkmal Grup Komutanlığı Sıhhiye Ana Depo Müdürlüğü bağlısı olan revirlerin 7 kalem sağlık malzemesinin davalı firmadan temin edildiğini, davalılar tarafından muhammen bedelin tespiti için yeterli piyasa araştırması yapılmadığını ve muhammen bedelin piyasa fiyatının üstünde belirlendiğini, alınan malzemenin piyasa fiyatının 55.421,00 TL üstünde alındığını ve yüksek belirlenen fiyat nedeniyle kurumun zarara uğradığını belirterek, zararın giderilmesi isteminde bulunmuştur.

Davalılar, davanın reddedilmesi gerektiğini savunmuştur.

Davalılar, davanın reddedilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, yapılan yargılamada zararın oluşumuna ilişkin ve tarafların kusurlarına yönelik olan en temel husus olan ihale evraklarının aslı, verilen emirlerin aslı, tasdikli ödeme belgeleri, ihale yasasına yada borçlar yasasına aykırı olduğu iddia edilen teknik şartnameler, tasdikli numuneler, somut marka ve model karşılaştırmasına yönelik maddi delillerin yapılan araştırmalara ve ilgili kurumlar ile yapılan yazışmalara rağmen dosya içine toplanamadığı, zarara uğratıldığı iddia edilen malların piyasada farklı kalitelerde ve farklı markalarda mevcut olması nedeni ile bizzat alınan malların, marka, model ve vasıflarının bilinmemesi nedeni ile sadece isim olarak belirtilmiş olması nedeniyle İTO'dan fiyat alınamadığı, ihalelerin tamamının 1999 ve 2000 yıllarında yapıldığı ve fiyat araştırmalarının bu anlamda fiilen imkansızlık doğurduğu, sonraki tarih itibari ile piyasa araştırmasının sağlıklı ve hakkaniyetli sonuçlar doğurmayacağı, üretim yılı itibari ile kişilerin ve şirketlerin defter ve belgelerinin saklanması yükümlülüklerinin de ortadan kalkması nedeni ile inceleme yapılamayacağı aşikar olup dosyanın bu hali ile davalıların sorumluluğuna yönelik hüküm kurulamayacağı, ihaleye konu olan mallar hakkında birebir örnek bulunamadığından kanaate dayalı fiyat tespiti yapılarak bu durumun davalılar aleyhine değerlendirilemeyeceği, bu durumda aradan geçen zaman dilimi karşısında gerçekleştiği ileri sürülen hazine zararının miktarı ve varlığı her türlü şüpheden uzak somut ve maddi deliler ile ispatlanamadığı, kaldı ki Kuzey Deniz Saha Komutanlığı Saymanlık Müdürlüğünün, İkmal Grup Komutanlığı tarafından Sıhhiye Ana Depo İhtiyacı için dava konusu 7 kalem sağlık malzemesi alımına ait her hangi bir evrak ve ödeme kaydına rastlanılmadığının bildirilmesi karşısında hazine zararının da oluşmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacı vekilinin yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan kararın ONANMASINA, 492 Sayılı Harçlar Yasası’nın 13/J maddesi uyarınca davacıdan harç alınmamasına 13/10/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1029, Karar No: 2011/2878, Tarih: 14.10.2011

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2011/1029 E.  ,  2011/2878 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine, işe iadesine, boşta geçen süre ve 8 aylık ücret tutarında işe başlatmama tazminatının belirlenmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla,

dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı işçi iş sözleşmesinin davalı belediye tarafından geçerli bir sebebe dayanılmaksızın haksız olarak feshedildiğini ileri sürerek feshin geçersizliği ile işe iadesine ve yasada öngörülen haklarının tespitini istemiş mahkemece istek doğrultusunda hüküm kurulmuştur.

İddia, savunma ve dosya içeriğine göre taraflar arasındaki uyuşmazlık öncelikle işgüvencesinden yararlanabilmenin koşullarından olan 30 işçi sayısının gerçekleşip gerçekleşmediği noktasında toplanmakatdır.

Mahkemece, ... Şehitlik İlköğretim Okulu okul aile birliğinde çalışan iki işçinin ücretinin davalı belediye tarafından ödendiği gerekçesi ile anılan birlikte çalışan işçiler de fesih tarihindeki işçi sayısına dahil edilmiş ise de 4857 sayılı İş Yasasının 32. maddesinde hükmüne göre; genel anlamda ücret bir kimseye bir iş karşılığında işveren veya üçüncü kişiler tarafından sağlanan ve para ile ödenen tutar olarak tanımlanmıştır. Buna göre işçinin ücretinin hizmet ilişkisi dışında üçüncü bir kişi tarafından da ödenmesi mümkündür. Somut olayda okul aile birliğinde çalışan iki işçinin ücretinin okul aile birliği ile o kişiler arasındaki ilişkide üçüncü kişi durumunda bulunan davalı belediye tarafından yardım amacı ile ödenmiş olması belediyeyi o işçiler bakımından işveren konumuna getirmez. Bu itibarla; sözkonusu iki kişinin davalı belediyede çalışan işçi sayısına dahil edilmesi mümkün olmadığından ve bunun sonucu olarak da fesih tarihinde 30 işçi sayısı koşulu gerçekleşmemiş olmakla davanın yazılı gerekçe ile kabulü hatalı olup hükmün bozularak ortadan kaldırılması sureti ile aşağıda yazılı olduğu üzere hüküm oluşturulması gerekmiştir.

HÜKÜM : Yukarıda belirtilen nedenlerle;

1-)Yerel mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-)Davanın REDDİNE,

3-)Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

4-)Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı ( 30,00) TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine, 5-)Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.100,00- TL ücreti vekâletin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6-)Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine, kesin olarak 14.10.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3899, Karar No: 2017/9550, Tarih: 24.10.2017

**17. Hukuk Dairesi         2015/3899 E.  ,  2017/9550 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Davacı vekili; müvekkilinin tarım arazisinde çalışırken kasalanan domatesleri kamyona yüklediği sırada davalı ... şirketine sigortalı bulunan kamyonun sürücüsü ...'in hareket etmesi sonucu müvekkilinin düşerek yaralanmasına sebebiyet verdiğini, meydana gelen kaza sonucu müvekkilinin ciddi bir şekilde kalıcı maluliyetine neden olduğunu belirterek 10.000,00-TL maddi tazminatın yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiş, 30.09.2014 tarihinde ıslah ile talebini 2.6354,93 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı vekili davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma ve toplanan delillere göre; davaya konu kazanın karayolu dışında tarım arazisinde meydana gelmesinden dolayı davacı zararının poliçe teminatı dışında kaldığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş; hüküm,davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, trafik kazasından kaynaklanan cismani zarar nedeniyle maddi tazminat istemine ilişkindir.

2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu (...)’nun 2. maddesinde bu Kanunun, karayollarında uygulanacağı belirtildikten sonra, bu kural biraz daha genişletilerek aynı maddenin (a) ve (b) fıkralarındaki durumlarda da uygulanabileceği öngörülmüş; karayolu tanımına girmediği halde genel trafiğin kullanımına açık olan yerler “karayolu gibi” kabul edilmiştir.

Bu bağlamda, karayolu dışındaki alanlardan kamuya açık olanlar ile park, bahçe, park yeri, garaj, yolcu ve eşya terminali, servis ve akaryakıt istasyonlarında karayolu taşıt trafiği için faydalanılan yerler ile, erişme kontrollü karayolunda ve para ödenerek yararlanılan karayollarının kamuya açık kesimlerinde ve belirli bir karayolunun bağlantısını sağlayan deniz, göl ve akarsular üzerinde kamu hizmeti gören araçların, karayolu araçlarına ayrılan kısımlarında da, bu Kanun hükümlerinin uygulanacağı; bu haliyle, toplu trafiğin bulunduğu yerler ile karayoluyla bağlantısı olan yerlerin de bu kapsama alındığı belirtilmiştir.

Anılan yasal düzenlemeler gereğince kamunun yararlandığı tüm yollar karayolu tanımı içindedir. Bu açıdan karayolunda taşıt trafiğine kamu yönetimince izin verilip verilmemesi önemli olmayıp fiilen bu amaçla kullanılması yeterlidir. Yine karayolu zemininin asfalt, beton, taş veya toprak olması arasında herhangi bir fark bulunmamaktadır. Bu açıdan köy, orman, dağ, tarla ve yayla yolları da karayoludur.

Anılan yasal düzenlemeler gereğince kamunun yararlandığı tüm yollar karayolu tanımı içindedir. Bu açıdan karayolunda taşıt trafiğine kamu yönetimince izin verilip verilmemesi önemli olmayıp fiilen bu amaçla kullanılması yeterlidir. Yine karayolu zemininin asfalt, beton, taş veya toprak olması arasında herhangi bir fark bulunmamaktadır. Bu açıdan köy, orman, dağ, tarla ve yayla yolları da karayoludur.

Somut olayda davalı ... şirketi, kaza yerinin karayolu olmadığını, bu nedenle rizikonun teminat kapsamında bulunmadığını savunmuş, mahkemece kazanın karayolu dışında tarım arazisinde meydana geldiği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.Davaya konu kazanın meydana geldiği yer ile ilgili kesin bir belirleme yapılmamış, dosya kapsamındaki belgelerde kaza yerinin domates tarlası olarak geçtiği görülmüştür. Karayolu tanımı 2918 sayılı yasanın 2. 3 maddelerinde yapılmıştır. O halde, mahkemece kaza yerinin 2918 sayılı yasada sayılan, karayolu ya da bağlantı yolu olup olmadığının belirlenmesi için, yerinde keşif yapılmak suretiyle yukarıdaki açıklamalar ışığında sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, 24/10/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13617, Karar No: 2014/13415, Tarih: 02.06.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/13617 E.  ,  2014/13415 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname no : 12 - 2012/123143

Mahkemesi : Datça Asliye Ceza Mahkemesi

Karar Tarihi : 29/02/2012

Numarası : 2011/132 - 2012/21

Suç : 2863 Sayılı Kanuna Aykırılık

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

İzmir II numaralı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulu'nun 14.02.1996 tarih ve 5576 sayılı kararıyla 2. derece doğal sit alanı ilan edilen bölge içerisinde yer alan, ... ilçesi, .. köyü, ... mevkinde yer alan ve tapuda sanık adına kayıtlı olan 102 ada, 14 sayılı parselde bulunan iki katlı binanın, sanık tarafından izin alınmadan ikinci katının yıkılarak yeniden duvar örüldüğü ve nitelikli tadilat işlerine başlandığı, bu durumun kolluk görevlilerince tespit edildiği ve sanık hakkında soruşturmaya başlandığı ve 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan davanın açıldığı, yargılama aşamasında olay yerinde yapılan 30.12.2011 tarihli keşifte de inşaatın tamamen bitirildiği ve kullanılmakta olduğunun tespit edildiği, her ne kadar sanık tarafından olay yerinde izinsiz inşaat yapılmasının suç olduğunu bilmediği iddia edilmiş ise de, olay yerinin 2. derece doğal sit alanı ilan edildiği Koruma Kurulu kararının, mahallinde mutat vasıtalarla duyurusunun yapıldığı, gerek sanığın olay yerinde ikamet ettiğine dair beyanlarından, gerekse de sanığın Mernis kaydından olay yerinde ikamet ettiği, bu nedenle sanığın savunmalarının inandırıcı olmadığı, fiziki ve inşai müdahale kapsamında olan uygulamalarının sabit olduğu anlaşılmakla, sanığın atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçeyle beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 02.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3312, Karar No: 2025/1690, Tarih: 11.03.2025

**11. Hukuk Dairesi         2024/3312 E.  ,  2025/1690 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20.Hukuk Dairesi

SAYISI :2022/126 Esas , 2024/395 Karar

HÜKÜM :Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ :Ankara 3. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI :2021/220 E., 2021/430 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı ... davalı ... vekilleri tarafından temyiz edilmekle; temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin "..." ibareli tanınmış markaların sahibi olduğunu, davalı şirketin "... ..." ibareli marka başvurusuna yapmış olduğu itirazın nihai olarak reddedildiğini, oysa markalar arasında benzerlik bulunduğunu, seri marka olarak algılanacağını, müvekkil markasının tanınmış olduğunu, davalının haksız kazanç sağlayacağını ileri sürerek Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulu (YİDK) kararının iptalini, tescil edilmiş olması halinde, başvuru markasının hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı ... vekili cevap dilekçesinde; müvekkili Kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu belirterek davanın reddini istemiştir.

2.Diğer davalı, davaya cevap vermemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI