muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/334, Karar No: 2007/58, Tarih: 06.03.2007

Bilirkişilerce düzenlenen 08.12.2005 tarihli raporda; sanıkla ilgili iddiaların somut delillere dayanmadığı, şikâyet dilekçesinde yer alan iddiaları sübuta erdirici kanıt bulunmadığı, sanığın fiilinde zimmet suçunun yasal unsurları bulunmadığı gibi, gerek su dağıtımında gerekse vakıflardan kiralanan binaların restorasyonunda yasalara aykırı bir durumun saptanamadığı bildirilmiştir.

Temyiz aşamasında sanık müdafiince dilekçeye eklenen ve yargılama aşamasında da gönderildiği belirtilen Havran Belediye Başkanlığına hitaben yazılan ve Mehmet T....'ın imzasını taşıyan 20.12.2004 tarihli yazı fotokopisinde; Havran Toptancı halinde bulunan ve dükkanın kapı ve pencerelerini yapan kişiden devraldım, bu kapı ve pencerelerin bedelini yaptıran kişiye 1.500.000 lira olarak ödedim, o tarihten bu yana kapı ve pencere karşılığı olarak kira ödemeden işyerini çalıştırdım, halen işimin devam etmekte olması nedeniyle söz konusu işyerinin 2005-2006 dönemi için belediyenin belirleyeceği kira bedeli üzerinden tarafıma kiraya verilmesini ve bu dönem kira bedelinden mahsup edilmek üzere belediye veznesine 2 milyar lira ödedim, yatırmış olduğum bu miktardan aylık kira bedellerinin mahsup edilmesini ve kira sözleşmesinin 2 yıl uzatılmasına karar verilmesini arz ederim denmiştir.

3-Kanıtların değerlendirilmesi ve Ceza Genel Kurulunca varılan sonuç;

a) Havran Belediyesince ilk etapta toptancı hali olarak belirlenen alana, tahmini bedelin % 40'ına tekabül eden 480.000 liranın kiralayanlardan tahsili suretiyle 12 dükkan yapılmasına ve ödenen bedele mükabil kiralayanlardan 31.12.2000 tarihine kadar kira alınmamasına karar verilerek bu dükkanların müracaat eden 10 kişiye kiralandığı,

b) Bilahare 14 ilave dükkan yapılmasına ve yeni yapılacak dükkanlar için talep sahiplerinden 800. 000 liranın tahsiline, ilk 12 dükkanda dahil olmak üzere, tüm dükkanların kapı ve pencerelerinin yükleniciler tarafından 3 yıllık kira karşılığı yaptırılmasına, peşinatlar karşılığı da kendilerinden 2 yıl kira alınmamasına karar verildiği,

c) Mehmet T....'a kiralanan dükkânın, ikinci grupta yapılan dükkânlardan olduğu ancak bu dükkânın kiralanması ile ilgili herhangi bir bilgi ve belgenin bulunmadığının, Belediye Başkanlığına yazılan yazılar ve Kaymakamlıkça C.Başsavcılığına gönderilen yazılarla sabit olduğu,

d) Suça konu dükkânı kiraladığı iddia edilen ve Bursa'lı olarak anılan şahsın hayali bir kişi olduğu, bu kişi tarafından anılan dükkâna hiçbir yatırım yapılmadığı ve bu kişi tarafından da belediye herhangi bir ödemenin varit olmadığının hiçbir kuşkuya yer vermeksizin toplanan kanıtlarla anlaşıldığı,

e) Temyiz aşamasında gönderilen dilekçe ve eklerinin, yargılamaya herhangi bir yenilik katmayacak ve dosyadaki diğer kanıtlar karşısında sanığın hukuki durumunu hiçbir şekilde etkilemeyecek nitelikte olduğu, esasen bu bilgi ve belgelerin de yargılama aşamasında mahkemece değerlendirildiği,

e) Temyiz aşamasında gönderilen dilekçe ve eklerinin, yargılamaya herhangi bir yenilik katmayacak ve dosyadaki diğer kanıtlar karşısında sanığın hukuki durumunu hiçbir şekilde etkilemeyecek nitelikte olduğu, esasen bu bilgi ve belgelerin de yargılama aşamasında mahkemece değerlendirildiği,

Yapılan araştırma ve incelemelerin yeterli olduğu, soruşturulması gereken bir hususun bulunmadığı, dolayısıyla Yargıtay C.Başsavcılığının itiraz nedenlerinin varit olmadığı,

Belediye Başkanı olan sanığın, belediye adına tahsil etmesi gereken kira gelirlerini, hayali bir şahıs adına tahsil etmek suretiyle mal edindiği, belediyenin gelir ve alacaklarını takip ve tahsil etmekle görevli ve yetkili bulunan sanığın, kira geliri olarak tahsil ettiği parayı, herhangi bir belgeye bağlamaksızın ve belediye kayıtlarına intikal ettirmeksizin mal edinmesinin, yürürlükten kaldırılmış bulunan 1580 sayılı Belediye Yasası'nın 15 ve 110. maddeleri ile 5393 sayılı Belediye Yasasının 15, 37 ve 59. maddeleri uyarınca güveni kötüye kullanma veya dolandırıcılık olarak değerlendirilmesine yasal olanak bulunmadığı, atılı zimmet suçunun gerek 765 sayılı TCY, gerekse 5237 sayılı TCY hükümleri kapsamında oluştuğu, gerek nitelendirmede, gerekse lehe yasa uygulamasında, eksik ceza tayini dışında herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşıldığından, Yargıtay C.Başsavcılığı itirazının reddine karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle,

1-Yargıtay C.Başsavcılığı itirazının REDDİNE,

2-Dosyanın yerine gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına tevdiine, 06.03.2007 günü yapılan müzakerede oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3136, Karar No: 2017/4977, Tarih: 09.06.2017

**12. Ceza Dairesi         2016/3136 E.  ,  2017/4977 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Dava : Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat

Hüküm : Davanın reddi, davacı vekilinin temyiz isteminin reddi,

Davacının tazminat talebinin reddine ilişkin hükmün temyizinin reddine dair ek karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Temyiz sınırı ve talep edilen tazminat miktarına göre hükmün kesin olması nedeniyle, davacı vekilinin temyiz talebinin reddine ilişkin Eskişehir 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 05.01.2016 tarih ve 2015/324 - 2015/503 sayılı ek kararında herhangi bir isabetsizlik bulunmadığından, davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle ek kararın, isteme uygun olarak ONANMASINA, 09.06.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2911, Karar No: 2021/1875, Tarih: 30.03.2021

**1. Hukuk Dairesi         2019/2911 E.  ,  2021/1875 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 1. HUKUK DAİRESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil, bedel, tenkis davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne dair verilen kararın istinaf edilmesi üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesince davalıların istinaf isteminin HMK'nın 353/1.b.2. maddesi gereğince kabul edilerek yerel mahkeme kararı kaldırılmış ve temlikin bakım karşılığı yapıldığı gerekçesi ile davanın reddine ilişkin olarak verilen karar davacılar vekili tarafından yasal süre içerisinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 30.03.2021 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacılar vekili Avukat ... geldi, davetiye tebliğine rağmen temyiz edilen davalılar ... v.d. vekili Avukat gelmedi, yokluğunda duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekilin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı miras payı oranında tapu iptal ve tescil, olmadığı takdirde bedel ve tenkis isteklerine ilişkindir.

Davacılar, mirasbırakanları ...'nün 271 ada 2 parsel sayılı taşınmazını mirasçılardan mal kaçırmak amacı ile muvazaalı olarak torunları olan davalılara devrettiğini ileri sürerek dava konusu taşınmazın tapu kaydının iptali ile miras payları oranında adlarına tesciline, mümkün olmadığı takdirde taşınmazın rayiç değerinin tespiti ile tenkise karar verilmesini istemişlerdir.

Davalılar, mirasbırakana ölümüne kadar baktıkları için bu bakımın bir karşılığı olarak taşınmazın temlik edildiğini belirterek davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, iddianın kanıtlandığı gerekçesi ile davanın kabulüne dair verilen kararın istinaf edilmesi üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesince davalıların istinaf isteminin HMK'nın 353/1.b.2. maddesi gereğince kabul edilerek yerel mahkeme kararı kaldırılmış ve temlikin bakım karşılığı yapıldığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; mirasbırakanın 18.09.2017 tarihinde öldüğü, geride davacı kızları ..., dava dışı çocukları ... ve ... ile 2012 yılında ölen kızı ...'ın oğlu ...'in mirasçı olarak kaldığı, davalıların ...'ın çocukları olduğu, mirasbırakanın 271 ada 2 parsel sayılı taşınmazını 09.08.2017 tarihinde torunları olan davalılar ... ve...'a eşit paylarla temlik ettiği anlaşılmaktadır.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; mirasbırakanın 18.09.2017 tarihinde öldüğü, geride davacı kızları ..., dava dışı çocukları ... ve ... ile 2012 yılında ölen kızı ...'ın oğlu ...'in mirasçı olarak kaldığı, davalıların ...'ın çocukları olduğu, mirasbırakanın 271 ada 2 parsel sayılı taşınmazını 09.08.2017 tarihinde torunları olan davalılar ... ve...'a eşit paylarla temlik ettiği anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada mirasbırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 01.04.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 706., Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 237., (Borçlar Kanunu'nun (BK) 213.) ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ile durumun aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile mirasbırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Öte yandan; satışa konu edilen bir malın devrinin belirli bir semen karşılığında olacağı kuşkusuzdur. Semenin bir başka ifade ile malın bedelinin ise mutlaka para olması şart olmayıp belirli bir hizmet ya da emek de olabileceği kabul edilmelidir. Esasen, yukarıda da değinildiği üzere muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı olarak açılan davaların hukuki dayanağını teşkil eden 01.04.1974 günlü 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında mirasbırakanın gerçek iradesinin mirasçıdan mal kaçırma olması halinde uygulanabilirliğinin kabulü gerekir. Başka bir ifade ile murisin iradesi önem taşır.

Somut olayda, dinlenen tanıkların ifadelerinden mirasbırakanın dava dışı ... ve ailesi ile birlikte yaşadığı, ölümüne kadar büyük bir sağlık sorunun bulunmadığı, davalılara taşınmaz devretmesini gerektirir bir bakım ihtiyacının olmadığı, hayatta 3 kızı ve tek oğlu varken dava konusu taşınmazını davalı torunlarına temlikinde bakıp gözetilme koşulunu değil, diğer mirasçılarından mal kaçırma düşüncesini ön planda tuttuğu ve bu iradeyle işlemi gerçekleştirdiği sonuç ve kanaatine varılmaktadır.

Hal böyle olunca, davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru değildir.

Davacılar vekilinin yerinde görülen temyiz itirazının kabulü ile 6100 sayılı HMK'nin 371/1-a maddesi gereğince ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi kararının BOZULMASINA, HMK'nın 373/2. maddesi gereğince dosyanın kararı veren ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesine gönderilmesine, 24.11.2020 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince gelen temyiz eden davacılar vekili için 3.050.00.-TL. duruşma vekâlet ücretinin temyiz edilenlerden alınmasına, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 30/03/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/1376, Karar No: 2011/795, Tarih: 01.02.2011

**6. Ceza Dairesi         2010/1376 E.  ,  2011/795 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

5237 sayılı TCY.nın 150. maddesinin 2. fıkrasındaki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK.nun 522. maddesindeki “hafif” ve “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değer azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alabilme olanağı varken, değer olarak gerçekten az olan şeylerin alınması durumunda, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden, somut olayda koşulları bulunmadığı halde, 150. maddenin 2. fıkrasına düzenleniş amacının dışında yorumlar getirilerek cezadan indirim yapılması, karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre sanıklar ... ve ... savunmanının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 01.02.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2009/11955, Karar No: 2010/9058, Tarih: 27.09.2010

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2009/11955 E.  ,  2010/9058 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, 13.3.2003-31.1.2008 tarihleri arasında çakışan SSK sigortalılığı dışında 1479 sayılı yasa kapsamında ... sigortalısı olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Kararı temyiz eden Dörtyol Belediye Başkanlığı davada taraf olmadığından ve kararı temyiz etmekte hukuki yararı bulunmadığından temyiz dilekçesinin hukuki yarar yokluğundan reddine,

2-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle, kanuni gerektirici nedenlere göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

3-Dava, davacının 13.03.2003-31.01.2008 tarihleri arasındaki 1479 sayılı Yasaya tabi sigortalılığı ile çakışan 48 günlük 506 sayılı Yasaya tabi sigortalı çalışmaları dışında 1479 sayılı Yasa kapsamında ... sigortalı olduğunun tesbiti istemine ilişkindir.

Mahkemece istemin reddine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davalı Kurumca davacının 04.01.1983 tarihli bildirgeye göre vergi kaydı nedeniyle 20.09.1982 tarihi itibariyle tescil edildiği, Emekli Sandığı kapsamında çalışması nedeni ile 30.07.1984 tarihinde terkin edildiği, 01.08.1985 tarihinden itibaren tekrar başlatıldığı, 506 sayılı Yasa kapsamında çalışmaya başlaması nedeni ile 13.03.2003 tarihinden itibaren sona erdirildiği, 1992 yılı prim affı ve 5458 sayılı Yapılandırma Yasasından yararlanarak prim borcunu ödediği, 20.09.1982-20.10.2000 tarihleri arasında vergi kaydı, 11.01.1985-28.12.2007 tarihleri arasında esnaf sicil kaydı ve 07-6.08.1984 tarihiinden itibaren oda kaydının bulunduğu, anlaşılmaktadır.

01.04.1972 tarihinde yürürlüğe giren 1479 sayılı Yasanın 24. maddesi ilk şekliyle, sigortalılığın oluşumu için, kendi ad ve hesabına bağımsız çalışma olgusunun gerçekleşmesi yanında, ayrıca, kanunla kurulu meslek kuruluşlarına kayıtlı olma koşulunu da aramıştır. Bu kuruluşlara kayıt tarihi ise, sigortalılığın başlangıcı yönünden, yasal karine kabul edilmiştir. 04.05.1979 tarihinde yürürlüğe giren 2229 sayılı Yasa, ...’lu olabilme yönünden, söz konusu 24. maddenin öngördüğü meslek kuruluşlarına kayıtlı olma koşulunu kaldırmış, sadece Yasanın temel ilkesi olan kendi ad ve hesabına çalışma koşulunun gerçekleşmesi durumunda, sigortalılığın oluşacağını yeterli görmüştür. Buna karşın, 20.04.1982 tarihinde yürürlüğe giren 2654 sayılı Yasa bağımsız çalışanların sigortalı olabilmeleri yönünden vergi yükümlülüğünü öngörmüş, vergiden muaf olanların da kanunla kurulu meslek kuruluşlarına kayıtlı olmaları durumunda yine sigortalı sayılacaklarını kabul etmiştir. 22.03.1985 yürürlük tarihli 3165 sayılı Yasa ise, sigortalılığa karine yönünden vergi kaydının, bu kaydın bulunmaması veya vergiden muaf olunması halinde, esnaf ve sanatkar sicili veya kanunla kurulu meslek kuruluşu kayıtlarının esas alınacağını belirlemiştir. Anılan madde, 24.08.2000 tarihli ve 619 sayılı Kanun Hükmünde Kararname ile değiştirilmişse de, daha sonra söz konusu Kanun Hükmünde Kararname, Anayasa Mahkemesi’nin 26.10.2000 tarihli ve E: 2000/61, K: 2000/34 sayılı kararı ile iptal edilmiş ve iptal kararı 08.08.2001 tarihinde yürürlüğe girmiştir. 24.07.2003 tarih ve 4956 sayılı Yasa ile yapılan değişiklikte ise, bağımsız çalışanların ... sigortalısı sayılabilmeleri için, gelir vergisi mükellefi olmaları ile gelir vergisinden muaf olanlardan esnaf ve sanatkar sicili ile birlikte kanunla kurulu meslek kuruluşuna usulüne uygun olarak kayıtlı olmaları koşulu öngörülmüştür.

Sosyal güvenlik sistemimizde çifte sigortalılığa yer verilmemiş olması nedeniyle "çakışan sigortalılık" olarak adlandırılan, bir sigortalının aynı anda birden fazla sosyal güvenlik kurumuna tabi olması hali, zorunlu sigortalılıkların çakışması halinde yasalarda yer alan düzenlemelerle önceden başlayan sigortalılığa geçerlilik tanınarak, isteğe bağlı sigortalılık ile zorunlu sigortalılığın çakışması halinde ise zorunlu sigortalılığa değer verilerek "çakışan sigortalılık" sorunu çözüme kavuşturulmalıdır.

Somut olayda davacının 20.09.1983-20.10.2000 tarihleri arasında oto yedek parça satışı faaliyetinden dolayı vergi kaydı ile 06.08.1984 tarihinden itibaren oda kaydı, 11.01.1985-28.12.2007 tarihleri arasında esnaf sicil kaydı bulunmaktadır. Bu durumda, davacının vergi kaydının bulunmadığı uyuşmazlık konusu dönemde oda kaydı ile birlikte esnaf sicil kaydı bulunduğu ve prim borçlarını 1992 prim affından yararlanarak ödediği gibi, 5458 Yasa ile düzenlenen yapılandırma hükümlerinden yararlanarak 31.05.2006-31.12.2007 tarihleri arasında prim ödemesi yaptığı, davalı Kurum tarafından 7.1.2008 tarihinde geriye doğru yapılan bir işlemle vergi kaydının bulunmadığı 21.10.2000-13.04.2003 tarihleri arasında davacının ... sigortalılığının kabul edildiği, 1479 sayılı Yasa kapsamında sigortalılığı sona erdiren nedenler arasında sayılmadığı halde 506 sayılı Yasa kapsamında zorunlu sigortalı olarak geçen 14.03.2003-30.04.2003 tarihleri arasındaki 48 günlük çalışma nedeni ile 1479 sayılı Yasa kapsamında sigortalılığın 12.03.2003 tarihinde sona erdirildiği anlaşılmıştır.

Davacının 14.03.2003 tarihindeki SSK sigortalılığından önce 01.08.1985 tarihinde başlayan ve oda kaydı ve esnaf sicil kaydı nedeni ile devam eden ... sigortalılığı nedeniyle bu iki kaydın varlığı davacının esnaflık faaliyetine devam ettiğine karine sayıldığı ve bu karinenin aksi ispatlanamadığı halde davalı Kurumca bu dönemle çakışan 506 sayılı Yasaya tabi sigortalılığı gerekçe gösterilerek 1479 sayılı Yasaya tabi sigortalılığın 13.4.2003 tarihinde sona erdirilmesi işlemi hatalı olduğu halde, mahkemece önceden başlayıp devam eden 1479 sayılı Yasaya tabi sigortalılığa geçerlilik tanınarak 506 sayılı Yasaya tabi sigortalılığının iptali ile davacının 13.3.2003- 31.1.2008 tarihleri arasında 1479 sayılı Yasaya tabi sigortalı olduğunun kabulüne karar verilmesi gerekirken mahkemece yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak iş;davacının önceden başlayan ve devam eden 1479 sayılı Yasaya tabi sigortalılığına geçerlilik tanıyarak bu dönemle çakışan 506 sayılı Yasaya tabi sigortalılığını iptal etmekten ibarettir.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 27.10.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/17665, Karar No: 2012/1412, Tarih: 30.01.2012

**12. Ceza Dairesi         2011/17665 E.  ,  2012/1412 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Uygulama : TCK'nın 85/1,22/3,62/1,63,53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanık hakkında kurulan mahkumiyet hükmü, katılan vekili ve sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın asli kusurlu olarak bir kişinin ölümüne neden olduğu olayda, temel cezanın 5237 sayılı TCK’nın 85/1. maddesi uyarınca 2 yıl 6 ay hapis olarak belirlenmesinde gösterilen gerekçeler nazara alındığında bir isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin, aracının lambaları yeterli düzeyde çalışmayan maktülün kazanın oluşumunda kusurlu olduğuna, verilen cezanın fazla olduğuna, katılan vekilinin ise ATK raporuna karşı diyecekleri sorulmadan, son celse için mazeret bildirmiş olmalarına rağmen yeniden duruşma günü verilmeden karar verilerek savunma haklarının kısıtlandığına ve sanığın tahliyesinin yerinde olmadığına ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle; hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 30/01/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.