muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/1580, Karar No: 2019/3326, Tarih: 11.04.2019

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Her dava, açıldığı tarihteki fiili ve hukuki sebeplere ilişkin koşullara göre hükme bağlanır. Ne var ki, dava açıldıktan sonra meydana gelen bir olay nedeniyle dava konusunun ortadan kalkması ve tarafların, davanın esası hakkında karar verilmesinde hukuki yararının kalmaması gibi hallerde işin esası hakkında infaz kabiliyeti olan bir hüküm kurulmamaktadır.

Yukarıda açıklanan bu yasa değişiklikleri birlikte değerlendirildiğinde;...... Düzenleme Kurumu kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan bedeller ile ilgili olarak açılan (ve halen derdest olan) davalar, (açıklanan yasa değişikliklerinin yürürlüğe girmesiyle birlikte) konusuz kalmıştır.

Buna göre mahkemece, dava açıldıktan sonra yürürlüğe giren 6719 sayılı yeni yasa nedeni ile konusuz kalan dava hakkında, karar verilmesine yer olmadığı yönünde hüküm kurulması gerekirken, davanın reddine karar verilmiş olması doğru görülmemiştir.

Bu noktada bir diğer uyuşmazlık konusu ise, davalının, davanın açılmasına sebebiyet verip vermediği, bu bağlamda davacı yararına vekalet ücretine hükmedilmesinin gerekip gerekmediği noktasında toplanmaktadır.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun “Esastan Sonuçlanmayan Davada Yargılama Gideri” başlıklı 331.maddesinin 1.fıkrasında; davanın konusuz kalması sebebiyle davanın esası hakkında bir karar verilmesine gerek bulunmayan hâllerde, hâkimin, davanın açıldığı tarihteki tarafların haklılık durumuna göre yargılama giderlerini takdir ve hükmedeceği düzenlenmiştir. Bu durumda mahkemenin yargılamaya devam ederek dava açıldığı zaman hangi tarafın haksız olduğunu tespit etmesi ve tutumuyla dava açılmasına sebep olan tarafı yargılama gideri ile mahkum etmesi gerekmektedir.

Bir tarafın, dava açıldığı andaki mevzuata veya içtihat durumuna göre davasında veya savunmasında haklı olup da, dava açıldıktan sonra yürürlüğe giren yeni bir kanun hükmü veya yeni bir içtihadı birleştirme kararı gereğince davada haksız çıkmış olması halinde, yargılama giderlerine mahkum edilemeyeceği kuşkusuzdur.

Burada önemle vurgulanmalıdır ki, bir kimseye diğer tarafın dava giderlerinin yükletilmesinin nedeni, o kimsenin diğer tarafın gider yapmasına haksız olarak sebebiyet vermiş olmasıdır. İşte bu nedenledir ki, dava açıldığı anda haklı durumda bulunan tarafın, yargılama sırasında meydana gelen mevzuat değişikliği sonucu haksız duruma düşmesi halinde yargılama giderlerinden sorumlu tutulması olanaklı değildir(Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 18.11.2009 günlü ve 2009/18-421 E.-2009/526 K. sayılı ilamında da aynı ilkeye yer verilmiştir.).

Somut olayda, davacı tarafın dava açıldığı tarihteki mevzuat, Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları gereği içtihat durumuna göre dava açmakta haklı olduğu, bu kapsamda kayıp kaçak ve diğer bedellerin tahsilini talep edebileceği dikkate alındığında, dava açıldıktan sonra yürürlüğe giren geçmişe etkili yasa değişikliği ya da içtihadı birleştirme kararı gereği davanın kabul edilmemesi nedeniyle haksız çıkmasına rağmen yargılama giderlerinden sorumlu tutulamayacağı kuşkusuzdur.

Bu durumda; dava açıldıktan sonra hasıl olan yasa değişikliği nedeniyle, davacının dava açmasında haksız sayılamayacağı cihetle; konusuz kalan dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilerek, davacı yararına maktu vekalet ücreti takdir edilmesi ve yapmış olduğu diğer yargılama giderlerinin davalıdan tahsiline dair hüküm kurulması gerekirken, yazılı şekilde davacı lehine vekalet ücreti ve yargılama gideri takdir edilmemiş olması da doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının Hukuk Muhakemeleri Kanunun 363.maddesine dayalı kanun yararına bozma isteminin kabulü ile, hükmün sonuca etkili olmamak üzere BOZULMASINA, HMK'nın 363/3. maddesi uyarınca gereği yapılmak üzere kararın bir örneğinin ve dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na GÖNDERİLMESİNE, 11/04/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/21004, Karar No: 2024/4116, Tarih: 19.03.2024

**3. Ceza Dairesi         2021/21004 E.  ,  2024/4116 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/1251 E., 2019/1433 K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne üye olma

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin, yasal şartları oluşmadığından 5271 sayılı Kanun’un 299 uncu maddesinin birinci fıkrası gereği reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Karaman Ağır Ceza Mahkemesinin, 19.04.2019 tarihli ve 2018/363 Esas, 2019/178 sayılı kararı ile sanık hakkında silahlı terör örgütüne üye olma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 314 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunu'nun (3713 sayılı Kanun) 5 inci maddesinin birinci fıkrası, 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesi, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları, 58 inci maddesinin dokuzuncu fıkrası ve 63 üncü maddesi uyarınca 6 yıl 10 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

2. Konya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 14.11.2019 tarihli ve 2019/1251 Esas, 2019/1433 sayılı kararı ile, sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

3. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 23.11.2021 tarihli ve onama görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi özetle;

1. Tanık beyanlarının gerçeği yansıtmadığına;

2. Sanığın eşinin mahrem imam olmasının sanık aleyhinde delil sayılamayacağına;

3. Sanığın, çocuklarını örgütle iltisaklı okulda okumalarının suç delili olamayacağına;

4. Sanığın Bank Asyaya örgüt liderinin talimatıyla para yatırmadığına;

5. Sanığa atılı suçun yasal unsurlarının oluşmadığına;

6. Temyiz dilekçesinde belirtilen sair temyiz sebepleri ve sair hususlara,

İlişkin olup, temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması talep edilmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

3. Sanığın, çocuklarını örgütle iltisaklı okulda okumalarının suç delili olamayacağına;

4. Sanığın Bank Asyaya örgüt liderinin talimatıyla para yatırmadığına;

5. Sanığa atılı suçun yasal unsurlarının oluşmadığına;

6. Temyiz dilekçesinde belirtilen sair temyiz sebepleri ve sair hususlara,

İlişkin olup, temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması talep edilmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince sanığın eyleminin silahlı terör örgütüne üye olma suçunu oluşturduğunun kabulü ile sanık hakkında mahkûmiyet kararı verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre, sanığın çocuklarını örgüte müzahir okula göndermesinin ve sanığın eşi hakkında aynı suçtan soruşturması bulunmasının suç ve cezaların şahsiliği ilkesi gereğince müsnet suç yönünden delil ya da örgütsel faaliyet olarak kabul edilemeyeceği belirlenerek yapılan incelemede;

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak eksiksiz yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği, dosya kapsamına göre sanığın örgüt içerisindeki konumu itibariyle örgütün nihai amacını bilebilecek durumda olduğu, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanık müdafiinin yukarıda ilgili bölümde ileri sürdüğü temyiz sebepleri ve sair hususlar yerinde görülmemekle, sanık hakkında kurulan hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Konya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 14.11.2019 tarihli ve 2019/1251 Esas, 2019/1433 sayılı kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Karaman Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Konya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

19.03.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/14138, Karar No: 2010/12822, Tarih: 09.12.2010

**4. Hukuk Dairesi         2010/14138 E.  ,  2010/12822 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dosya içeriğine, temyizin kapsamına, uyuşmazlığın kıyı kenar çizgisi içerisinde kalan tapu kaydının iptali ve tescili istemine ilişkin bulunmasına göre, temyiz inceleme görevi Yargıtay Yasası’nın 14. maddesi ve Başkanlar Kurulu kararı uyarınca Yargıtay 20. Hukuk Dairesine aittir.

SONUÇ: Açıklanan nedenlerle, temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın Yargıtay 20. Hukuk Dairesi Başkanlığına gönderilmesine 9/12/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/306, Karar No: 2008/316, Tarih: 09.04.2008

**Hukuk Genel Kurulu         2008/306 E.  ,  2008/316 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasındaki “fazla çalışma ücret alacağı” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Ankara 13. İş Mahkemesince davanın kısmen kabulüne dair verilen 27.06.2007 gün ve 1088-358 sayılı kararın incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 9.Hukuk Dairesinin 14.11.2007 gün ve 33925-34073 sayılı ilamı ile, (...1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı dava dilekçesinde, belirttiği saatlerde çalışarak fazla mesai yaptığını iddia etmiştir. Davacı delil olarak sadece davalı işverenin kayıtlarına dayanmıştır, işveren kayıtlarında ise davacının fazla çalışma yaptığına dair herhangi bir delil bulunmamaktadır.

Bilirkişi tarafından davacının dava dilekçesinde belirtilen çalışma şeklinden farklı bir çalışma yaptığı kabul edilerek hesaplama yapılmış, mahkemece bu rapora itibar edilerek anılan alacak hüküm altına alınmıştır.

İspat yükü kendisinde olan davacı dava dilekçesinde belirttiği şekilde fazla çalışma yaptığını kanıtlayamadığı halde davanın reddi yerine yazılı şekilde kabulüne karar verilmesi hatalıdır...) gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

I-Davacı vekilinin önceki hükme yönelik temyiz itirazlarının tümü Özel Dairece reddedilmiş olmakla, direnme kararını temyizde hukuki yararı bulunmamaktadır. Bu nedenle, davacı vekilinin temyiz dilekçesinin reddi gerekir.

II- Davalı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde:

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bozma kararında açıklanan gerektirici nedenlere göre, Hukuk Genel Kurulu’nca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken,önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır. Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

SONUÇ:1-Birinci bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz dilekçesinin hukuki yarar yokluğundan REDDİNE,

2-İkinci bentte gösterilen nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı H.U.M.K.nun 429. Maddesi gereğince BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harçlarının geri verilmesine, 09.04.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/9238, Karar No: 2020/3004, Tarih: 04.06.2020

**8. Hukuk Dairesi         2017/9238 E.  ,  2020/3004 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Muhdesatın Tespiti

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup hükmün davalılardan ..., ... ve ... tarafından birlikte ve davalılardan ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı vekili dava dilekçesinde, taraflar arasında içinde dava konusu 1800 ada 7 parsel sayılı taşınmazın da bulunduğu bazı taşınmazlar hakkında ... 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin 2011/2020 Esas sayılı dosyasında açılmış ve derdest olan ortaklığın giderilmesi davası bulunduğunu, dava konusu 1800 ada 7 parsel sayılı taşınmazın evvelce davalılardan ... tarafından dava dışı Ali Gürocak adlı şahsa haricen ve 16.08.2008 tarihli muhtar senedi ile satıldığını daha sonra da vekil edeninin anılan taşınmazı dava dışı Ali Gürocak isimli şahıstan haricen 11.04.2008 tarihli muhtarlık senedi ile aldığını, müvekkilinin dava konusu 1800 ada 7 parsel sayılı taşınmazı satın aldığı sırada bu taşınmaz üzerinde tek katlı bir yapı var iken, satın aldıktan sonra davacı vekil edeninin bu tek katlı yapı üzerine iki katlı taşınmaz inşaa ettiğini ve 2006 yılından beridir de inşaa ettiği yapıda oturduğunu açıklayarak dava konusu 1800 ada 7 parsel sayılı taşınmaz üzerinde bulunan ve davacı vekil edeni tarafından yaptırılan iki katlı yapının muhdesat olarak davacı müvekkili adına tespitini talep etmiş, yargılama devam ederken ve tahkikat aşaması bitmeden önce mahkemeye sunduğu 12.05.2016 tarihli ıslah dilekçesi ile taşınmazın dava dilekçesinde sehven 7 parsel olarak bildirilen taşınmazın 7 parsel sayılı taşınmaz olmayıp 8 parsel numaralı taşınmaz olduğunu belirterek davanın kabulüne dair önceki talebini yinelemiştir.

Davalılardan ... vekili cevap dilekçesinde açılan davanın haksız olduğunu belirterek reddini savunmuştur.

Diğer davalılar ise usulüne uygun tebligatlara rağmen davaya cevap dilekçesi vermemişlerdir.

Mahkemece, davanın kabulü ile, ... ili ... ilçesi ... Mahallesi 1800 ada 8 parsel üzerinde inşaa edilen inşatın mülkiyetinin davacıya ait olduğunun tespitine karar verilmesi üzerine; hüküm davalılardan ... vekili tarafından ve ayrıca davalılardan ..., ... ve ... tarafından birlikte temyiz edilmiştir.

Dava muhdesat tespiti isteğine ilişkindir.

Somut olayda tapu maliklerinden ...’in 21.01.2012 tarihinde öldüğü mirasçılarından sağ olan ...’in davalılar arasında gösterilmediği anlaşılmaktadır.

Mahkemece, davanın kabulü ile, ... ili ... ilçesi ... Mahallesi 1800 ada 8 parsel üzerinde inşaa edilen inşatın mülkiyetinin davacıya ait olduğunun tespitine karar verilmesi üzerine; hüküm davalılardan ... vekili tarafından ve ayrıca davalılardan ..., ... ve ... tarafından birlikte temyiz edilmiştir.

Dava muhdesat tespiti isteğine ilişkindir.

Somut olayda tapu maliklerinden ...’in 21.01.2012 tarihinde öldüğü mirasçılarından sağ olan ...’in davalılar arasında gösterilmediği anlaşılmaktadır.

Dava konusu taşınmaza ilişkin olan ... 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin 2011/2020 Esas sayılı ortaklığın giderilmesi dava dosyası getirtilerek adı geçen mirasçı ...’in, eldeki davanın davacısı ...’ın anılan ortaklığın giderilmesi davasındaki muhdesat iddiasına karşı koyup koymadığı belirlenerek, eğer karşı koymuşsa görülmekte olan muhdesatın tespiti davasında davalı olarak davaya dahil edilmesi sağlanarak belirtilen usuli eksikliğin giderilmesinden sonra iddia ve savunma çerçevesinde toplanan delillere davanın esası hakkında bir karar verilmesi gerekirken belirtilen usuli eksikliğin gözden kaçırılarak yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalılardan ... vekili ile davalılardan ..., ... ve ...’in temyiz itirazları yerinde olduğundan kabulü ile usul ve kanuna aykırı bulunan hükmün 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, HUMK'un 440/III-1, 2, 3 ve 4. bentleri gereğince ilama karşı karar düzeltme yolu kapalı bulunduğuna, peşin harcın istek halinde temyiz edenlere ayrı ayrı iadesine 04.06.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17144, Karar No: 2014/16487, Tarih: 19.09.2014

**8. Hukuk Dairesi         2014/17144 E.  ,  2014/16487 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gemlik 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 27/03/2013

NUMARASI : 2012/467-2013/308

M.. C.. ve R.. C.. ile Hazine ve H.. Ü.. aralarındaki zilyetliğin tespiti ve korunması davasının kabulüne dair Gemlik 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nden verilen 27.03.2013 gün ve 467/308 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı H.. Ü.. vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Davacılar vekili dava dilekçesinde, vekil edenlerinin 2722 parselde Maliye Hazinesi adına tapuda kayıtlı taşınmazın zilyedi olduklarını, dava konusu taşınmazın tapulama esnasında ham toprak vasfı ile Maliye Hazinesi adına tescil edildiğini, vekil edenlerinin miras bırakanı A. C.'un dava konusu taşınmazı imar-ihya ederek üzerinde zeytin ağaçları yetiştirmek suretiyle zeytinlik haline getirdiğini, taşınmazda arıcılık yaptığını, 2010 yılında vefatından sonra da mirasçıları olan vekil edenleri tarafından taşınmazın zilyet sıfatıyla kullanıldığını, ancak taşınmazın vekil edenlerince kullanılmasına rağmen davalı H.. Ü.. tarafından taşınmaza ecrimisil ödendiğini öğrendiklerini açıklayarak 2722 parselde Maliye Hazinesi adına tapuda kayıtlı taşınmazın vekil edenlerinin miras bırakanı A. C. tarafından imar ve ihya edilerek zeytinlik haline getirildiği, sağlığında onun tarafından tasarruf edildiği, ölümünden sonra da mirasçıları tarafından zilyet olunduğu ve kullanıldığının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı H.. Ü.. 31.07.2012 havale tarihli cevap dilekçesinde; davacıların zilyetliğe dayanarak zilyetliklerinin korunmasını istediklerini ve buna dayanarak dava açtıklarını, buna göre Sulh Hukuk Mahkemesi'nin görevli olduğunu, mahkemece görevsizlik kararı verilmesi gerektiğini, TMK'nun 984.maddesi gereği 2 aylık ve her halde 1 yıllık hak düşürücü sürenin geçtiğini, dava konusu taşınmazın zilyetliğinin 2000 yılında kendisi tarafından Remzi Apak'tan zilyetliğin devri yoluyla kazanıldığını, bahsi geçen zeytin ağaçlarının da o tarihte mevcut olup Remzi Apak'ın miras bırakan tarafından yetiştirildiğini, 2000 yılından sonra kendisinin zilyetliğinin nizasız fasılasız olarak sürdüğünü ve taşınmaz için ecrimisil ödemeye başladığını açıklayarak davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Davalı Hazine vekili cevap dilekçesinde; yapılan idari tahkikata göre bilirkişilerce dava konusu taşınmaz açısından davacılar ile davalı H.. Ü.. arasında çekişme olduğunun, taşınmaz üzerinde 15-20 yıl önce davacılar tarafından zeytin ağaçları dikilip yetiştirildiğinin beyan edildiğini, davacıların zilyetliklerini ispat ederlerse haklarında ecrimisil tahakkuku yapılacağını açıklamıştır.

Davalı Hazine vekili cevap dilekçesinde; yapılan idari tahkikata göre bilirkişilerce dava konusu taşınmaz açısından davacılar ile davalı H.. Ü.. arasında çekişme olduğunun, taşınmaz üzerinde 15-20 yıl önce davacılar tarafından zeytin ağaçları dikilip yetiştirildiğinin beyan edildiğini, davacıların zilyetliklerini ispat ederlerse haklarında ecrimisil tahakkuku yapılacağını açıklamıştır.

Mahkemece; davanın kabulü ile 343 ada 15 parsel nolu (eski 2722 parsel) taşınmazın davacıların babası A. C. tarafından zeytinlik haline getirildiği, sağlığında onun tarafından, ölümünden sonra ise davacılar tarafından zilyet olunduğunun tespitine karar verilmesi üzerine hüküm; davalı H.. Ü.. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmişse de, bu karara katılma olanağı bulunmamaktadır. Dava konusu öncesi 2722 ve yenileme kadastrosu ile 343 ada 15 numaralı parselin ham toprak niteliğiyle Hazine adına tapuda kayıtlı bulunduğu ve tapu kaydının 18.12.1963 tarihinde oluştuğu belirlenmiştir. Taraflar arasındaki uyuşmazlığın muhdesatın zemini ile bir ilgisi bulunmamaktadır. Davalı H.. Ü.. 31.07.2012 tarihli cevap dilekçesi ile zeytinliğin bulunduğu yerin zeytin ağaçları ile birlikte 2000 yılında Remzi Apak'tan satın aldığını ve zeytin ağaçlarının o tarihte mevcut bulunduğunu açıklayarak davanın reddini savunmuştur.

Uyuşmazlığın zeminle ilgisi bulunmadığına ve taşınmaz ham toprak niteliğiyle Hazine adına tapuda kayıtlı bulunduğuna, tapuyu taşınmazlar üzerinde malik dışında diğer gerçek ve tüzel kişilerin hukuken geçerli ve malik sıfatıyla zilyetliğinden söz edilemeyeceğine, Hazine vekilinin de cevap dilekçesinde açıkladığı gibi taşınmaz üzerindeki muhdesat niteliğinde bulunan zeytin ağaçlarının davacılar tarafından mı yoksa davalı H.. Ü.. ve bayisi (satıcısı) tarafından mı meydana getirildiği uyuşmazlık konusunu oluşturmaktadır. Saptanan bu durum karşısında;

Dava; TMK'nun 683. maddesi çerçevesinde çözümlenecek ayni hakka dayalı bir dava olmayıp davalı H.. Ü.. ve vekilinin dilekçelerinde açıkladıkları gibi TMK'nun 981 vd.maddelerinde ifadesini bulan zilyetliğin korunması davası olduğunun kabulüyle anılan Medeni Kanun hükümleri uyarınca taraflar arasındaki uyuşmazlığın çözüme kavuşturulması gerekmektedir.

Kabul şekline göre de taşınmaz tapulu olduğu halde taşınmaza davacıların zilyet olduğunun tespitine karar verilmesi de usule aykırıdır.

Görev kamu düzenine ilişkin olup mahkemece kendiliğinden gözönünde bulundurulur. Kaldı ki davalı H.. Ü.. ve vekili görev itirazında bulunmuşlar ancak mahkemece ara karar ile bu isteğin reddine karar verilmiştir.

Dava zilyetliğin korunması davası olduğuna ve itiraz da bulunduğuna göre dava dilekçesinin görev yönünden reddi ile Sulh Hukuk Mahkemesi'nin görevli olduğuna karar verilmesi gerekirken işin esasına girilerek hüküm kurulmuş bulunması usul ve yasaya aykırıdır.