muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/1571, Karar No: 2018/7138, Tarih: 12.04.2018

**5. Hukuk Dairesi         2017/1571 E.  ,  2018/7138 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Mahkemece bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Arsa niteliğindeki ... ilçesi, ... mahallesi, 4236 parsel ( 2455 sayılı parselden ifrazlı) sayılı taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde yöntem itibariyle bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Dava konusu taşınmaz ile ilgili ... Belediye Başkanlığının 24/03/2016 tarihli yazısına göre; dava konusu taşınmaz imar planı dışında kadastro parseli olup, emsal taşınmaz ise imar parseli olduğundan %31 oranında düzenleme ortaklık payının indirilmesi gerekirken indirim yapmayan ve dava konusu taşınmazın 2014 yılına esas m2 birim bedeli 0,65 TL emsal taşınmazın ise 13,00 TL olduğu anlaşılmasına rağmen, dava konusu taşınmazın emsal taşınmazdan % 50 değerde kabul eden inandırıcı olmayan rapora göre hüküm kurulması doğru değildir.

Bu durumda; taraflara dava konusu taşınmaza yakın mahalden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, dava konusu taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu,emsallere olan mesafesini de gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların re'sen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu ile mahallinde keşif yapılarak, alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 12/04/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19945, Karar No: 2013/15700, Tarih: 23.10.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/19945 E.  ,  2013/15700 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Şikayetçi Hazine vekilinin temyiz dilekçesi içeriğine göre, sadece sanık ... Yardımcıel hakkındaki beraat kararını temyiz ettiği, diğer sanık ... Yardımcıel hakkındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin karara yönelik herhangi bir itiraz talebinde bulunmadığı anlaşıldığından, sadece ... hakkındaki hükme hasren yapılan temyiz incelemesinde;

Sanığa müsnet suçtan doğrudan doğruya zarar gören'in ... olduğu, Maliye Hazinesi'nin suçtan zarar gören durumunda olmadığı, suçtan zarar gören ...'ne duruşma gününün 13/06/2011 tarihinde tebliğ edildiği, İlçe Tarım Müdürlüğü'nün bu duruşmaya ve sonraki duruşmalara gelmediği gibi mazeret dilekçesi de göndermediği ve davaya katılma dilekçesi de sunmadığı, ayrıca İlçe Tarım Müdürlüğü'nün yasal temyiz süresi içerisinde temyiz talebinde bulunmadığı, suçtan zarar gören durumunda bulunmayan ve temyiz etme hak ve yetkisi bulunmayan Hazine vekilinin temyiz talebinde bulunduğu anlaşıldığından, temyiz etme hak ve yetkisi bulunmayan Maliye Hazinesi vekilinin temyiz isteminin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince REDDİNE, 23.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15540, Karar No: 2016/4032, Tarih: 14.03.2016

**22. Ceza Dairesi         2015/15540 E.  ,  2016/4032 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, kararın nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1) Sanığın marketten hırsızlığa konu ürünleri aldıktan sonra market çıkışında kayıp önleme görevlisi olan tanık ...'un başka bir marketten suçun işlendiği markete gelirken sanığı yakalaması karşısında; tanığın beyanı ve 05/03/2012 tarihli tutanak değerlendirilerek eylemin teşebbüs aşamasında kalıp kalmadığı belirlenmeden eksik inceleme ile sanığın çaldığı ürünleri hakimiyet alanına soktuğu kabul edilerek yazılı şekilde karar verilmesi,

2)Anayasa Mahkemesi'nin karar tarihinden sonra 24.11.2015 günlü Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 gün, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin kararının değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'in temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 14/03/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/497, Karar No: 2008/481, Tarih: 09.07.2008

**Hukuk Genel Kurulu         2008/497 E.  ,  2008/481 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Yargıtay 9.Hukuk Dairesi (Bidayet Temyiz)

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan incelemesi sonucunda ilk derece mahkemesi sıfatıyla Yargıtay 9.Hukuk Dairesince ; “Davacı taraf 5.2.2008 tarihli dilekçeyle; Türkiye Yol -İş Sendikası üyesi 100 işçi adına Ankara 10. İş Mahkemesi'nde seri dava açtıklarını, anılan davalarda dava konusunun seri nitelikte yemek ve koruyucu madde alacağı olduğu, davalı Karayolları Genel Müdürlüğünün 24.4.2006 tarihli dilekçesiyle davayı kabul ettiklerini. Dava açılmasına kendilerinin sebebiyet vermediklerini. Sendikanın kendilerine başvurusunun olmadığını beyan ettikleri. Mahkemece kendilerine Kuruma yapılan müracaatla ilgili belge örneği istendiği 2.6.2005 tarihli yazı ile söz konusu Genel Müdürlüğe başvuru belgesi sunulduğu. Mahkemenin davayı kabul edilmesine rağmen adlarına ücreti, vekalet takdir edilmediği, Yargılama gideri üzerlerinde bırakıldığı. Anılan Kararların HUMK 94' e aykırı olduğu. Çünkü davanın açılmasına Kurumun sebep olduğu. Davacı Yargıcın hükmü doğrudan etkileyen belgeyi ısrarla yok saydığı kısmi dava açılmasına rağmen konulan ücreti vekalet konusunda davalı Yargıcı rahatsız ettiğini. Açıkça tavır aldığı Avukatlık Yasası maddesi 164/son aykırı işlemler nedeniyle 40.000.00 YTL maddi zararı olduklarından söz ederek 400.00 YTL maddi tazminat ödenmesi isteminde bulunmuşlardır.

Davalı Yargıç vekili, davacı Yargıcın karşı taraf için düşmanca tavır takınmasının söz konusu olmadığı, aynı hukuksal durumlarda aynı kararlar verildiği Sendikaya ait yazının işverene vardığına ilişkin posta alıntısı ya da evrak kayıt belgesi bulunmadığı. Yargıcın sorumluluğunu gerektiren bir durum olmadığı HUMK m.576/2. maddesi uyarınca müvekkili lehine 5.000 YTL manevi tazminat istemini karşı dava alt başlığı altında (Harçsız) istemiştir.

Davacı taraf, 17.3.2008 tarihli dilekçeyle davalı taraf savunusuna karşı çıkmışlardır. Özetle davalarının HUMK m 573 1 ve 2. bentlerine dayandığı davalının sorunun Avukatların kazançları ile olduğu. Yargıcın dosyadaki belgeyi görmemezlikten geldiği, karşı davanın ise istenemeyeceği. Dava dilekçesindeki temel savunusunu tekrarlamışlardır.

Oturum tutanaklarında özetle dilekçeler tekrarlanmıştır.

Davalı Yargıcın yönettiği Ankara 10. İş Mahkemesinin 2006/105 Esas Sayılı Dosya örnek olarak getirtilmiştir.

Anılan dosya ile eldeki dosyalar içerisinde tüm yazılı belgeler incelenmiştir.

Uyuşmazlığı hukuki niteliği "Hakimin Hukuki Sorumluluğu." Normatif dayanağı HUMK m 573-576, HUMK 94 ve Avukatlık Kanunu Mad. 164' dür.

Oturum tutanaklarında özetle dilekçeler tekrarlanmıştır.

Davalı Yargıcın yönettiği Ankara 10. İş Mahkemesinin 2006/105 Esas Sayılı Dosya örnek olarak getirtilmiştir.

Anılan dosya ile eldeki dosyalar içerisinde tüm yazılı belgeler incelenmiştir.

Uyuşmazlığı hukuki niteliği "Hakimin Hukuki Sorumluluğu." Normatif dayanağı HUMK m 573-576, HUMK 94 ve Avukatlık Kanunu Mad. 164' dür.

Yargıcın sorumluğu HUMK m 573 de bentler halinde tüketici olarak sayılmıştır. Çünkü eylemlerin Türk Ceza Kanununda paralel hükümleri bulunmaktadır. Yedi bentte yer alan sorumluluk hallerinden ilk bentte belirtilen; dostluk veya düşmanlık nedeniyle diğer taraf aleyhine kanuna ve adalete aykırı bir hüküm veya karar verilmiş olması. İkinci bentte yer alan; açık ve kesin olan bir kanun hükmüne aykırı şekilde karar verilmiş olması düzenlemeleri dava açısından önem taşımaktadır. Aynı olgular oturumda dinlenen davacıların açık ifadelerinden de anlaşılmaktadır.

İlk bent, mücerret kanuna aykırı bir kararın varlığı veya hataen usulsüzluk sonucu verilen kararları kapsamaz. Yargıcın kasdını somutlaştıramaz. Sorumluluğu gerektiren karar iki öğeyi bir arada taşımalıdır. Karar kanuna ve adalete aykırı olmalıdır. Yalnız kararın kanuna aykırılığı yetmez. Aynı zamanda da adalete aykırı olmalıdır. Çünkü kanuna aykırı olan bir karar adalete aykırı düşmeyebilir. Yasa koyucu bu düzenlemeyle hukukun salt biçimsel yanında adalet sorununu geride bırakmamıştır. Böyle durumda yargıcın kasdından sözedilemez. Bir üst kavram olan hakkaniyetin adalet üzerinde yer aldığı gözden uzak tutulmamalıdır.

İkinci bentte ise yargıcın subjektif öğe olan kasdına ihtiyaç bulunmamaktadır. Kanunun açık hükmüne aykırılık yoğun olmalıdır. Aykırılığın gerekçesinin izahı mümkün olmamalıdır.

Yargıç aleyhine açılan dava redle sonuçlandığında, aleyhine dava açılan yargıç tarafından açıkça maddi ve manevi tazminat istenilmeyeceği belirtilmişse hüküm verilemez. Aksi halde davalı yargıç yararına HUMK m 576/f-2 gereğince mahkemece kendiliğinden tazminata hükmolunur. İstek gerekmez. Dolayısıyla karşı davaya gerek bulunmamaktadır.

Somut olayda, taraflar arasında varlığı iddia edilen belge genel mahiyettedir. Anılan yazı seri olarak görülen davalarda her bir işçi için gereklidir. Başka bir anlatımla dava malzemesi her bir davacı için tarafça getirtilmelidir. Böyle hallerde mahkemenin pasifliği prensibi esastır. Öte yandan belgenin açıklığı, özellikle karşı tarafa varıp varmadığı kuşkuya yer vermemelidir.

Davalı Yargıç tarafından karar altına alınan örnek dosyada davalı Kurumun davayı HUMK m 94/f-2'ye göre de kabul ettiği tartışmasız olduğu gibi kabul dilekçesinde yazılı bir talebin bulunmadığı da ifade edilmiştir.

Öte yandan davalı vekili hakkaniyeti gerekçe göstererek düşük miktarda alacak davalarında davacılar lehine ücreti vekâlet takdir etmediği davacıların vekili bulunmadığı benzer davalarda prensip olarak uyguladığı emsal kararlardan anlaşılmaktadır.

Davalı Yargıç tarafından karar altına alınan örnek dosyada davalı Kurumun davayı HUMK m 94/f-2'ye göre de kabul ettiği tartışmasız olduğu gibi kabul dilekçesinde yazılı bir talebin bulunmadığı da ifade edilmiştir.

Öte yandan davalı vekili hakkaniyeti gerekçe göstererek düşük miktarda alacak davalarında davacılar lehine ücreti vekâlet takdir etmediği davacıların vekili bulunmadığı benzer davalarda prensip olarak uyguladığı emsal kararlardan anlaşılmaktadır.

Yukarıda anlatılan somut maddi olgular ve normların olaya uygunluğunun denetimi sonucunda HUMK m 573 de öngörülen koşulların oluşmadığı anlaşılmaktadır.

HÜKÜM : Yukarıda yazılı bulunan gerekçelerle;

1- Davacıların açtığı maddi tazminat davasında HUMK.nun 573.maddesinin koşulları oluşmadığından davanın REDDİNE,

2-Davanın reddi nedeniyle HUMK.nun 576/2 maddesi uyarınca her davacıdan ayrı ayrı 200.00YTL alınmak suretiyle toplam 800.00YTL manevi tazminatın davalı yargıca ödenmesine,

3-Ret kararının beklentisi olarak HUMK.nun 576/2 maddesi uyarınca davacıların her birinin ayrı ayrı 170,00YTL şer para cezası ile cezalandırılmalarına, bu cezanın davacılardan ayrı ayrı tahsili ile hazineye irat kaydına,

4-Davacılar lehine hükmedilen tazminat miktarı için 43,20 YTL, davanın reddi ile 14.00YTL ret kararı harcı olmak üzere toplam 57,20 YTL harçtan peşin olarak alınan 21,60 YTL nin mahsubu ile kalan 35,60 YTL karar harcının davacılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline,

5-Davacıların yatırdığı 46,80 YTL yargılama giderlerinin üzerlerinde bırakılmasına,

6- Davalının yatırdığı 6,80 YTL yargılama giderinin davacılardan tahsili ile kendisine verilmesine,

7- Her ne kadar karşı dava olarak 5.000.00 YTL lik davalı tarafından karşı dava açılmış ise de bu davaya ilişkin olmak üzere başvuru ve nisbi harç yatırılmadığı dosya kapsamından anlaşılmakta olup ilgili yasanın tekrarı mahiyetinde olduğundan bu konuda karar verilmesine yer olmadığına,

8- Davalı kendisini vekil ile temsil ettirdiğinden Avukatlık Ücret Tarifesinin 2. kısım 2 bölüm 15. bendi uyarınca 1.100 YTL ücreti vekaletin davacılardan tahsili ile davalıya ödenmesine,” dair oybirliği ile verilen 06.05.2008 gün ve 2008/4575-11741 sayılı kararın davacılar tarafından temyiz edilmesi üzerine kararın süresinde temyiz edildiğinin anlaşılmasından ve dosyadaki tüm kağıtların okunmasından sonra gereği düşünüldü:

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Yargıtay 9. Hukuk Dairesinin hükmüne yönelik temyiz itirazları incelendi:

Dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bilgi ve belgelere, daire kararında açıklanan gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, usul ve yasaya uygun olduğu tespit edilen Yargıtay 9. Hukuk Dairesinin ilk derece mahkemesi sıfatıyla verdiği kararın onanması gerekir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Yargıtay 9. Hukuk Dairesinin hükmüne yönelik temyiz itirazları incelendi:

Dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bilgi ve belgelere, daire kararında açıklanan gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, usul ve yasaya uygun olduğu tespit edilen Yargıtay 9. Hukuk Dairesinin ilk derece mahkemesi sıfatıyla verdiği kararın onanması gerekir.

SONUÇ: Davacıların temyiz itirazlarının reddi ile 9. Hukuk Dairesinin ilk derece mahkemesi sıfatıyla verdiği kararın yukarıda açıklanan nedenlerle ONANMASINA, aşağıda dökümü yazılı 50.40 YTL baki harcın temyiz edenden alınmasına 09.07.2008 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/234, Karar No: 2012/9195, Tarih: 21.03.2012

**8. Ceza Dairesi         2012/234 E.  ,  2012/9195 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Mahkemenin görevsizliğine

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Sanık hakkında hazineye ait taşınmaza iskele, şemsiye ve şezlong alanı, ahşap platform ve gölgelik yapmak suretiyle tecavüz ettiğinden bahisle dava açılmış ise de; dosyada tapu kaydı, ayrıntılı kroki, ada ve parseli gösteren pafta örneği bulunmadığından tecavüze konu taşınmazın varsa tapu kaydı, pafta örneği getirtilerek gerektiğinde refakate inşaat mühendisi bilirkişide alınarak yeniden keşif yapılıp taşınmazın niteliği, kalıcı yapı niteliğinde olup olmadığı belirlenmek suretiyle sanığın tecavüz ettiği iddia olunan taşınmazın Kıyı Kanununa göre kıyıda veya uygulama imar planı varsa sahil şeridinde kalıp kalmadığı, tecavüze konu binanın belediye sınırları içinde veya özel imar rejimine tabi yerde olup olmadığı ve binanın yapım tarihi de araştırılarak sonucuna göre TCK.nun 184 ve Kıyı Kanunu'nun 15. maddesi uyarınca sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken görevsizlik kararı verilmesi,

2- Kabul ve uygulamaya göre ise;

Sanık hakkında TCK.nun 154/1. maddesine aykırılık suçundan açılan kamu davasında, kovuşturma konusu fiilin kabahat oluşturması halinde Kabahatler Kanununun 24. maddesine göre mahkemece idari yaptırım kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden, idari yaptırım kararına mülki amirin karar vereceği gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekili ve sanıklar müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeblerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 21.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17027, Karar No: 2019/556, Tarih: 29.01.2019

**1. Hukuk Dairesi         2015/17027 E.  ,  2019/556 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen bedel davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 29.01.2019 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalı ... vekili Avukat ... ve dahili davalı ... vekili Avukat ... ile temyiz edilen davacılar vekili Avukat ... geldiler duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı bedel isteğine ilişkindir.

Davacılar, mirasbırakanları ...’ın, 125 ada 6 parsel sayılı taşınmazını 04/02/2000 tarihinde üçüncü kişi ...' e satış suretiyle temlik ettiğini ...’in ise 14/03/2000 tarihinde davalıya yine satış yolu ile devrettiğini yapılan işlemlerin mirastan mal kaçırmak amaçlı ve muvazaalı olduğunu, dava konusu taşınmazın şu anda dava dışı başka şahıslar adına kayıtlı olduğunu ileri sürerek söz konusu taşınmazda miras paylarına karşılık gelen bedelden fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 5.000’er TL’den toplam 10.000 TL nin yasal faizi ile birlikte davalı dan tahsiline karar verilmesini istemişler, 24.02.2014 tarihli cevaba cevap dilekçelerinde dava konusu taşınmazın 125 ada 6 parsel olduğunu, sehven 128 ada yazıldığını bildirmişler,yargılama sırasında ...’in davaya dahil edilmesini talep etmişler, 08.05.2015 havale tarihli dilekçeleri ile taleplerini bilirkişi raporu doğrultusunda artırdıklarını bildirerek 278.857.00 TL’nin davalılardan tahsiline karar verilmesini istemişlerdir.

Davalı, mirasbırakanın paraya ihtiyacı olduğunu taşınmazı bedelini ödemek sureti ile satın aldığını, mirasbırakan adına kayıtlı başka taşınmazların da bulunduğunu, ölümünden sonra bu taşınmazların tüm mirasçılar arasında taksim edildiğini, dahili davalı ... ise davaya konu taşınmazı gerçek bir satış ile edindiğini taşınmazı devraldıktan sonra davalı ...'in diğer kardeşlerinin kendisini tehdit etmeleri üzerine bedeli karşılığında davalıya temlik ettiğini belirterek davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, dava konusu taşınmazın davacılardan mal kaçırmak maksadıyla mirasbırakan... tarafından önce ...' e sonra da ...' a devrinin sağlandığı gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Mahkemece, dava konusu taşınmazın davacılardan mal kaçırmak maksadıyla mirasbırakan... tarafından önce ...' e sonra da ...' a devrinin sağlandığı gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; 1924 doğumlu mirasbırakan...’ın 07.11.2011 tarihinde öldüğü, geriye mirasçı olarak davacı çocukları ... ve .... ile davalı oğlu ...., dava dışı çocukları.... dava dışı torunları ..., ....’nin kaldıkları, mirasbırakanın 125 ada 6 parsel sayılı taşınmazını 04.02.2000 tarihli satış işlemi ile dahili davalı ...’e devrettiği, adı geçenin ise 14.03.2000 tarihinde davalı ...’a taşınmazı satış suretiyle temlik ettiği anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Hemen belirtilmelidir ki, bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün, diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de, Ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı hususlarının araştırılmasında ve satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Öte yandan, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun(HMK) 190. maddesinde, "İspat yükü, kanunda özel bir düzenleme bulunmadıkça, iddia edilen vakıaya bağlanan hukuki sonuçtan kendi lehine hak çıkaran tarafa aittir."; 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun(TMK) 6. maddesinde, "Kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça, taraflardan her biri, hakkını dayandırdığı olguların varlığını ispatla yükümlüdür." şeklinde yer alan hükümlerle, açılmış bir davada ispat yükünün kural olarak davacıya yüklendiği tartışmasızdır.

Somut olaya gelince; dinlenen tanıkların muris muvazaasını kanıtlar şekilde somut ve açık beyanda bulunmadıkları, temliklerin davacılardan mal kaçırma amacı ile yapıldığının davacılar tarafından usulüne uygun olarak kanıtlanamadığı, salt bedeller arasındaki oransızlığın tek başına muris muvazaasının kanıtı olamayacağı açıktır.

Somut olaya gelince; dinlenen tanıkların muris muvazaasını kanıtlar şekilde somut ve açık beyanda bulunmadıkları, temliklerin davacılardan mal kaçırma amacı ile yapıldığının davacılar tarafından usulüne uygun olarak kanıtlanamadığı, salt bedeller arasındaki oransızlığın tek başına muris muvazaasının kanıtı olamayacağı açıktır.

Öte yandan, usul hukukumuzda davaya dahil diye bir müessese bulunmayıp, bir kimseye dahili dava yoluyla taraf sıfatı verilemeyeceği gibi, hakkında hüküm kurulmasına da olanak yoktur.

Hal böyle olunca, davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile kabul edilmesi isabetsizdir.

Davalı ve dahili davalı ...’in yerinde bulunan temyiz itirazlarının kabulü ile, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA,02.01.2019 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesi gereğince gelen temyiz edenler vekilleri için 2.037.00.'şer-TL. duruşma vekâlet ücretinin temyiz edilenlerden alınmasına, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 29.01.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.