muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/9919, Karar No: 2021/3398, Tarih: 16.03.2021

Manevi tazminat davalarında, gelişmiş ülkelerde artık eski kalıplardan çıkılarak caydırıcılık unsuruna da ağırlık verilmektedir. Gelişen hukukta bu yaklaşım, kişilerin bedenine ve ruhuna karşı yöneltilen haksız eylemlerde veya taksirli davranışlarda tatmin duygusu yanında caydırıcılık uyandıran oranlarda manevi tazminat takdir edilmesi gereğini ortaya koymakta; kişi haklarının her şeyin önünde geldiğini önemle vurgulamaktadır.

Bu ilkeler gözetildiğinde; aslolan insan yaşamıdır ve bu yaşamın yitirilmesinin yakınlarında açtığı derin ızdırabı hiçbir değerin telafi etmesi olanaklı değildir. Burada amaçlanan sadece bir nebze olsun rahatlama duygusu vermek; öte yandan da zarar veren yanı da dikkat ve özen göstermek konusunda etkileyecek bir yaptırımla, caydırıcı olabilmektir.(HGK 23.6.2004, 13/291-370)

Manisa ili ...ilçesinde bulunan ... yeraltı maden ocağında 13/05/2014 tarihinde meydana gelen yargılamaya konu iş kazasının 301 kişinin ölümüne ve 486 kişinin yaralanmasına yol açtığı, son yüz yılın en büyük iş kazalarından birisi olan bu iş kazasının yalnızca iş kazasına uğrayanlarda veya kazalıların yakınlarında değil toplumun tamamında derin bir üzüntü meydana getirdiği, bu kapsamda ...maden kazası gibi toplumu derinden etkileyen facialarda hüküm altına alınan manevi tazminat tutarları değerlendirilirken manevi tazminatın caydırıcılık unsurunun öne çıkması gerektiği kabul edilmelidir.

Bunlar yanında 6100 sayılı HMK’nın 297/1-b maddesine göre hüküm tarafların ve davaya katılanların kimlikleri ile Türkiye Cumhuriyeti kimlik numarası, varsa kanuni temsilci ve vekillerinin ad ve soyadları ile adreslerini içermelidir.

Ayrıca 492 sayılı Harçlar Kanunu’nun hükmün bozulması başlıklı 8. maddesi „Bir hükmün bozulmasını mütaakıp verilecek hükümlerden yeni bir hüküm gibi karar ve ilam harcı alınır ve bozulan hükümden evvelce alınmış olan karar ve ilam harcı, mütaakıp hükme ait harçdan mahsup olunur.“ hükmünü içermektedir.

Yukarıda yapılan açıklamalar ışığında, ölenin olayda kusurunun bulunmadığının anlaşılıp iş kazasının meydana gelmesinde kusuru bulunanlar arasındaki kusur dağılımının ilerde kendi aralarında açılabilecek rücu davasında yeniden değerlendirilmesinin mümkün bulunmasına, temyiz edenin sıfatına, temyizin kapsam ve nedenlerine göre kararda sair yönlerden bir yanlışlık yok ise de, davalılar .... ile .... arasındaki organik bağ nedeniyle davalı ....'nin de hüküm altına alınan tazminatlardan sorumlu tutulması gerektiği gözden kaçırılarak kendisine husumet yöneltilemeyeceğinden bahisle adı geçen şirket hakkındaki davanın reddine karar verilmesi hatalı olduğu gibi davacılar vekili Av....’ın isim ve adresinin gerekçeli karar başlığında gösterilmemesi, yine aşamalarda davalı ... Genel Müdürlüğü tarafından yatırılan bakiye karar ve ilam harcının 492 sayılı Harçlar Kanunu’nun 8. maddesine aykırı olacak şekilde alınması gereken karar ve ilam harcı belirlenirken gözetilmemesi isabetsiz olmuştur.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı ... Genel Müdürlüğü'nün bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 16/03/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/22454, Karar No: 2012/27335, Tarih: 27.12.2012

**10. Hukuk Dairesi         2012/22454 E.  ,  2012/27335 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No :79-735

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı vekilleri tarafından ayrı ayrı temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı, ... ve ... Halk Eğitim Merkezlerinde 1987 – 2008 yılları arasında usta öğretici olarak tam gün ve sürekli olarak çalışmasına rağmen, çalıştığı sürelerin eksik şekilde Kuruma bildirildiğinden bahisle eksik günlerin tespitini talep etmiş, Mahkemece, tanık beyanlarına göre her yıl öğretim dönemi sonunda işyerinde üretilen ürünlerin sergisinde davacının üçer gün görevlendirildiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

...’na bağlı Halk Eğitim Merkezlerinde usta öğretici olarak ek ders ücret bordrolarında belirtilen saatler kadar, ders ücreti karşılığı çalışmış olan davacının, ay içerisindeki toplam çalışma saatine göre aylık çalışma günü hesaplanmak suretiyle, sigortalı hizmet olarak Kuruma bildirimi yapılmış olup, iş bu dava ile davacı, işe giriş ve çıkış tarihleri arasındaki çalışmalarının tam süreli olarak kabulü ile ayda 30 gün üzerinden bildirim yapılması gerektiğinin tespitine karar verilmesini istemiştir. Davanın 5510 sayılı Kanun’un 4/I-a bendi kapsamındaki sigortalılara ilişkin olduğu, geçiş hükümlerini içeren aynı Kanunun Geçici 7’nci maddesi hükmünde “Bu Kanunun yürürlük tarihine kadar 17.07.1964 tarihli ve 506 sayılı, 02.09.1971 tarihli ve 1479 sayılı, 17.10.1983 tarihli ve 2925 sayılı, bu Kanunla mülga 17.10.1983 tarihli ve 2926 sayılı, 08.06.1949 tarihli ve 5434 sayılı Kanunlar ile 17.07.1964 tarihli ve 506 sayılı Kanun’un geçici 20’nci maddesine göre sandıklara tâbi sigortalılık başlangıçları ile hizmet süreleri, fiilî hizmet süresi zammı, itibarî hizmet süreleri, borçlandırılan ve ihya edilen süreler ve sigortalılık süreleri tabi oldukları Kanun hükümlerine göre değerlendirilirler” hükmü gözetildiğinde, eldeki somut uyuşmazlığın dayandığı mevzuat hükümleri 506 sayılı Kanunu’nun 79’uncu maddesi ile 1739 sayılı Milli Eğitim Temel Kanunu’nun 47’nci maddesidir.

Milli Eğitim Temel Kanunu’nun 47’nci maddesi; “Örgün ve yaygın eğitim kurumlarında ve hizmetiçi yetiştirme kurs, seminer ve konferanslarında uzman ve usta öğreticiler de geçici veya sürekli olarak görevlendirilebilir. Öğretim tür ve seviyelerine göre uzman ve usta öğreticilerin seçimlerinde aranacak şartlar, görev ve yetkileri, yönetmeliklerle tespit edilir.” düzenlemesini getirmiş, bu yasal düzenleme uyarınca çıkarılan Yönetmeliğin 5’inci maddesi “ Uzman ve Usta Öğreticiler aşağıdaki şekillerde görevlendirilirler.

1 - Geçici personel olarak:

1 - Geçici personel olarak:

Geçici personel olarak görevlendirilecek uzman ve usta öğreticiler ile yapılacak sözleşme esasları 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu’nun 15.05.1975 gün ve 1897 sayılı Kanun’un 1’inci maddesi ile değiştirilen 4’üncü maddesine göre Bakanlıkça hazırlanır.

2 -Ek ders görevi verilmek yoluyla:

4’üncü maddede belirtilen esaslara göre ek ders görevi verilmesi yoluyla görevlendirilecek uzman ve usta öğreticilere, 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu’nun 89’uncu maddesi uyarınca 02.12.1998 tarihli ve 98/12120 sayılı Bakanlar Kurulu Kararı ile yürürlüğe konulan ... Öğretmen ve Yöneticilerinin Ders ve Ek Ders Saatlerine İlişkin Esaslarda belirtilen miktarda ek ders görevi verilebilir.”; aynı yönetmeliğin 8’inci maddesi; “Geçici sözleşmeli olarak görevlendirilen uzman ve usta öğreticilerin haftalık çalışma süresi 40 saattir.” ve 9’uncu maddesi; “Uzman ve usta öğreticilerin günlük çalışma süresi en fazla 8 saattir. Kurum Müdürü, Cumartesi, Pazar günleri de dâhil olmak üzere, uzman ve usta öğreticilere günün 8.00-23.00 saatleri arasında görev verebilir.” hükümlerini içermektedir. Davacının, çalışma esasları ile çalışması sırasında tabi olacağı statü yukarıda sıralanan mevzuat çerçevesinde ayrıntılı bir düzenlemeye tabi tutulmuş olup; anılan düzenlemelere egemen ilkeler ve 4857 sayılı İş Kanunu’nun 13’üncü maddesinde yer alan “İşçinin normal haftalık çalışma süresinin, tam süreli iş sözleşmesiyle çalışan emsal işçiye göre önemli ölçüde daha az belirlenmesi durumunda sözleşme kısmi süreli iş sözleşmesidir.” hükmü de gözetildiğinde; çalışma ilişkisinde, “tam süreli iş sözleşmesi” olarak nitelenmeye olanak verecek bir bağımlılık ilişkisinin bulunmadığı, usta öğreticilerin öngörülen ve önceden belirlenen süre dâhilinde bir çalışma yükümlülüğünü kabullendikleri ve ders saati karşılığında da ücrete hak kazandıklarını göstermektedir.

Somut olayda; davacının davaya konu dönemde “part-time” esasına göre çalıştığı Mahkemece de kabul edilmiştir. Bu nedenle; kamu kurumu niteliğindeki işyerinde davacının usta öğretici bordrolarına göre ders ücreti karşılığı çalıştığı, günlük çalışma saatine göre aylık çalışma günü hesaplanmak suretiyle, sigortalı hizmet olarak Kuruma bildirildiği nazara alındığında, işverence yapılan işlemlerde bir isabetsizlik bulunmadığından davanın reddi gerekirken, tanıkların resmi belgeler karşısında soyut düzeyde kalan beyanına itibar edilerek, her öğretim yılı sonunda sergide görevlendirildiğinden bahisle, puantaj ve ek ders ücret bordrolarıyla çelişecek şekilde davanın kısmen kabulü yönünde hüküm kurulmuş olması, usûl ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekili ile davalı ... adına Hazine vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 27.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12190, Karar No: 2019/2836, Tarih: 19.03.2019

**11. Ceza Dairesi         2016/12190 E.  ,  2019/2836 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Sanık ... hakkında; beraat

Sanık ... hakkında; mahkumiyet

A) Sanık ... hakkında defter ve belgeleri gizleme suçundan verilen beraat hükmüne yönelik katılan vekilinin temyiz talebinin incelenmesinde;

213 sayılı VUK'nin 253 ve 254. maddeleri uyarınca defter ve belgeleri muhafaza ve istenildiğinde ibraz etme sorumluluğunun, mükellefe ve/veya şirketin kanuni temsilcisine ait olduğu,... Yapı Malz. İnş. Tur.İth. İhr.San. Tic. Ltd. Şti’nin ortağı olan sanığın, şirketi temsil yetkisinin bulunmadığı gözetilerek, unsurları itibariyle oluşmayan suçtan, 5271 sayılı CMK’nin 223/a maddesi uyarınca beraatine hükmedilmesi gerekirken, cezalandırılmasına yetecek derecede delil elde edilemediğinden bahisle beraatine hükmolunmuş ise de, sonuçta beraate hükmolunması isabetli bulunduğundan, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

B) Sanık ... hakkında defter ve belgeleri gizleme suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik katılan vekili ve sanığın temyiz taleplerinin incelenmesinde;

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre katılan vekilinin ve sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine; ancak:

1-Defter ve belgeleri gizleme suçu yönünden suç tarihi itibariyle 5904 sayılı Kanunun 23. maddesi ile değişik 213 sayılı Kanun'un 359/a-2. maddesince öngörülen temel cezanın alt sınırının 18 ay olduğu gözetilmeyerek temel cezanın 1 yıl olarak belirlenmesi suretiyle eksik ceza tayini,

2-Sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının ödenmemesi halinde, 5275 sayılı Kanun’un 28.06.2014 tarihli Resmi Gazetede yayımlanan 6545 sayılı Kanunun 81. maddesiyle değişik 106/3 maddesi gereğince infazı yerine hapse çevrilmesine karar verilmesi,

C)Sanık ... hakkında 2008, 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçundan verilen beraat hükmüne yönelik katılan vekilinin, sanık ... hakkında 2008, 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik katılan vekilinin ve sanığın temyiz taleplerinin incelenmesinde;

C)Sanık ... hakkında 2008, 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçundan verilen beraat hükmüne yönelik katılan vekilinin, sanık ... hakkında 2008, 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik katılan vekilinin ve sanığın temyiz taleplerinin incelenmesinde;

1...Yapı Malz. İnş. Tur.İth. İhr. San. Tic. Ltd. Şti’nin müdürü olan sanık ... ile ortağı olan sanık ... hakkında 2008, 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçundan açılan kamu davasında; gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde belirlenmesi bakımından; suç konusu faturaları kullanan şirketler veya mükellefler hakkında karşıt inceleme raporları düzenlenip düzenlenmediği ilgili vergi dairelerinden araştırılarak, söz konusu şirket yetkilileri veya mükellefler hakkında dava açılıp açılmadığı sorulup, açıldığının tespiti halinde dava dosyaları getirtilip incelenerek bu davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dava dosyasına intikal ettirilmesi; faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi yönünden mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyeleri, teslim tesellüm belgeleri, bedellerinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun kanıtlama yeteneği olan geçerli ödeme belgeleri ve satıcının kasasına ya da banka hesabına girip girmediğinin tespiti ile faturaları düzenleyen ve kullanan mükelleflerin yeterli üretimi, mal girişi ya da stoku olup olmadığı da araştırılıp, karşılaştırmalı bilirkişi incelemesi yaptırılması; suç konusu fatura asıllarından her takvim yılı için kanaat oluşturacak sayıda temin edilip dosya arasına konulması, sanıklara gösterilerek faturalardaki yazı ve imzaların kendilerine ait olup olmadığının sorulması, kabul etmemeleri halinde yazı ve imza örnekleri temin edilerek, suça konu faturalardaki yazı ve imzaların aidiyeti yönünden uzman bir kurum veya kuruluştan rapor alınması; sanıkların ve şirketin banka hesapları ile ticaret odası kayıtları araştırılıp şirket adına kimin iş ve işlemlerde bulunduğunun belirlenmesi, sanık ...’ün ortak sıfatıyla şirketten bir maaş ya da pay alıp almadığının, şirketin banka hesaplarındaki paraların kimler tarafından çekildiğinin araştırılması; suça konu faturaları kullanan şirket yetkilileri veya mükellefler tanık olarak dinlenilerek sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıklarının, sanıkları tanıyıp tanımadıklarının ve faturaların verilmesinde sanıkların iştirakinin olup olmadığının sorulması, sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının takdir ve tayini gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hükümler kurulması,

2-Kabule göre de;

2-Kabule göre de;

a)Sahte fatura düzenleme suçlarında her takvim yılında işlenen suçların birbirinden ayrı ve bağımsız suçları oluşturduğu, ancak aynı takvim yılı içerisinde farklı zamanlarda düzenlenen sahte fatura eylemlerinin bir bütün halinde zincirleme sahte fatura düzenleme suçunu oluşturacağı gözetilmeden, sanık ... hakkında 2008, 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından tek hüküm kurulması suretiyle eksik ceza tayini,

b) 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde yer alan hak yoksunluklarının sanığın kendi alt soyu dışındakiler için hapis cezasının infazı tamamlanana kadar uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi isabetsizliğinin Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ve katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 19.03.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/8376, Karar No: 2009/12092, Tarih: 22.06.2009

**2. Hukuk Dairesi         2009/8376 E.  ,  2009/12092 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Gaiplik ve Tescil

Yukarıda tarihi, konusu ve tarafları gösterilen hükmün; \*onanmasına dair Dairemizin \* 23.02.2009 gün ve \* 1451-3005 sayılı ilamiyle ilgili karar düzeltme isteminde bulunulmakla, evrak okundu, gereği düşünüldü;

Temyiz ilamında yer alan açıklamalara göre Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunun 440. maddesinde sayılan sebeplerden hiçbirisine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE, aynı Kanunun 442/3. maddesi gereğince; bu maddede gösterilen para cezasının miktarı 5252 sayılı Kanunun 4. maddesiyle artırıldığından ve aynı yasanın 7. maddesiyle, ceza, idari para cezasına dönüştürüldüğünden, 5326 sayılı Kabahatler Kanununun 17. maddesinin 7. fıkrasıyla da idari para cezaları her takvim yılı başından geçerli olmak üzere, önceki yıl uygulanan miktarın, o yıl için belirlenmiş olan yeniden değerleme oranında artırılarak uygulanacağı öngörülmüş olmakla, hesaplanan 169.00 TL. idari para cezasının karar düzeltme talep edene yükletilmesine, oybirliğiyle karar verildi.22.06.2009 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2009/8121, Karar No: 2013/1506, Tarih: 27.02.2013

**1. Ceza Dairesi         2009/8121 E.  ,  2013/1506 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğu öldürmeye teşebbüs

HÜKÜM :TCK'nun 82/1-e, 35, 29/1, 62, 53/1, 63, 54. Maddeleri uyarınca 5 yıl hapis cezası,

TÜRK MİLLETİ ADINA

1-Sanığın bıçakla mağdurun batın ve göğüs bölgesine bıçakla birden fazla vurduğu, darbelerden bir tanesinin batına nafiz olup hayati tehlikeye neden olduğu dikkate alındığında teşebbüs nedeniyle ağırlaştırılmış müebbet hapis cezası yerine 13-20 yıl arasında hapis cezası öngören 5237 sayılı TCK.nun 35. maddesinin uygulanması sırasında, meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı dikkate alınarak makul bir ceza yerine hiç isabet olmaması halinde uygulanması mümkün olan alt sınırdan uygulama yapılarak eksik ceza tayini, karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

2- Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçunun sübutu kabul,oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suçun niteliği tayin, tahrike ve takdire ilişkin cezayı azaltıcı sebeplerin derecesi ve niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle değerlendirilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde eleştiri nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin bir nedene dayanmayan ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA), 27/02/2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/20114, Karar No: 2014/11132, Tarih: 29.04.2014

**2. Ceza Dairesi         2013/20114 E.  ,  2014/11132 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozmak

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 145. maddesindeki "malın değerinin azlığı' kavramı ile 765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 522. maddesindeki hafif ve pek hafif ölçütleriyle, her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerlik bulunmadığı, "değer azlığının" 5237 sayılı Kanun'a özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, bunun daha çoğunu alabilme olanağı varken, yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da az olan şeyi alma halinde, olayın özelliği ve sanığın kişiliği de değerlendirilerek, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği, somut olayda sanıkların yakınana ait evin bodrumundan maddi değeri bulunan 1 adet bakır tencere ve 2 adet tencere kapağı çalmak şeklinde gerçekleşen eyleminde, suçun işlenmesindeki özellik gözetildiğinde 5237 sayılı Kanunun 145. maddesinin uygulanma koşulları bulunmadığından tebliğnamedeki bozma düşüncesine katılınmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün ONANMASINA, 29.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10844, Karar No: 2012/16479, Tarih: 12.11.2012

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2012/10844 E.  ,  2012/16479 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, taraflar arasında cari hesap şeklinde yürüyen satım akdi uyarınca faturalardan kaynaklanan bakiye alacağın tahsili için girişilen icra takibine yönelik itirazın iptali ve %40 tazminat istemine ilişkindir.

Davalı vekili, davacının müvekkiline faturalara konu malların teslim edilmediğini bildirerek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, benimsenen bilirkişi raporu doğrultusunda; davacının davalıya değişik tarihlerde faturalar karşılığında mal sattığı, aradaki ticari ilişkinin cari hesap şeklinde devam ettiği, davalı tarafça davacıya bir kısım ödeme yapıldığı, tarafların incelenen ve usulsüz tutulduğu anlaşılan ticari defterlerindeki kayıtlara göre, davalının 10.407,60 TL tutarında borcun kayıtlı olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, itirazın kısmen iptaline, takibin 10.407,60 TL üzerinden ve takip tarihinden itibaren yıllık %16 ve değişen oranlarda avans faizi uygulanmak suretiyle devamına, %40 tazminata karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dava, satış sözleşmesinden kaynaklanmıştır. Davacı davalıya sattığı faturaya konu mal bedellerinin ödenmediğini iddia etmiş, davaya konu alacağını 03.03.2006, 09.03.2006, 06.05.2006, 02.02.2006, 03.07.2006, 08.11.2006 tarihli faturalara dayanmıştır. Davalı ise 08.11.2006 tarihli 10.761,60 TL bedelli faturaya konu malların teslim edilmediğini, 03.07.2006 tarihli faturanın ise iade edildiğini, diğer fatura bedellerinin ise ödendiğini savunmuştur.

Taraflar arasında ihtilaf konusu olan ve davalı defterlerinde kayıtlı olmayan davacının alacağına dayanak 08.11.2006 tarihli faturaya ait sevk irsaliyesinde teslim alan hanesinde......isminin yazılı olduğu görülmüştür. Mahkemece bu fatura üzerinde durulup sevk irsaliyesinde adı geçen dava dışı kişinin davalı ile ilgisi araştırılıp, malların davalıya teslim edilip edilmediği hususu üzerinde durulmadığı gibi davalı yanın ödeme savunmasına dayanak 25.04.2007, 30.04.2007 tarihli davacı şirket antetli ve ...ı adlı kişinin imzasını ihtiva eden tahsilat makbuzlarında adı geçen kişinin davacı adına para tahsiline yetkili olup olmadığı hususu üzerinde de durulmadan eksik inceleme ve araştırma ile yazılı olduğu şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün temyiz eden taraflar yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 12.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/25092, Karar No: 2012/20871, Tarih: 05.10.2012

**12. Ceza Dairesi         2012/25092 E.  ,  2012/20871 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle Öldürme

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 85/1, 62, 50/1-a, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet,

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın yönetim kurulu başkanı olduğu OYK A.Ş adlı iş yerinde şöför olarak çalışan ölenin işyerine ait depoda bulunan camekanlı demir çerçeveyi evine götürmek için sanık ... dan istediği, sanığın da kendisine bu konuda müsaade ettiği, ölenin daha sonraki bir zamanda çevre işyerlerinde çalışan arkadaşlarından yardım isteyerek arkadaşları ile demir çerçeveyi kamyon kasasına yüklerken çerçevenin kayıp kafasının kamyon kasasının kenarı ile demir çerçeve arasında sıkışması sonucu öldüğü, oluşa ve dosya içeriğine göre sanığa kusur yüklenmesi mümkün olmadığı halde, oluşa ve dosya kapsamına uygun düşmeyecek şekilde sanığın beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi;

Kanuna aykırı olup, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca hükmün isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 05.10.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.