muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/6746, Karar No: 2017/9422, Tarih: 27.12.2017

**11. Ceza Dairesi         2016/6746 E.  ,  2017/9422 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Sanık ... hakkında mahkumiyetSanık ... hakkında beraat

1- Sanıklar hakkında 2005, 2006 ve 2007 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçundan açılan kamu davasında; sanıkların yüklenen suçu kabul etmemeleri ayrıca sahte fatura düzenlemek suçunun oluşabilmesi için sahte faturaların 213 sayılı VUK'nın 230. maddesinde sayılan zorunlu unsurları taşıması gerektiği, aksi takdirde ilgili Kanunun 227/3. maddesine göre hiç düzenlenmemiş sayılacağı, sanıkların düzenlediği iddia olunan faturaların asılları veya onaylı örneklerinin dosya içerisinde bulunmaması, sahte fatura düzenleme suçunda suç tarihinin düzenlenen son fatura tarihi olduğu cihetle, 2005 takvim yılında düzenlendiği iddia olunan sahte faturanın dava zamanaşımı yönünden de önemli olduğu nazara alınarak her takvim yılı için kanaat oluşturacak sayıda fatura aslı ya da onaylı sureti temin edilip dosya arasına konularak, yasada öngörülen zorunlu bilgileri içerip içermediği incelenerek, kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadığının tespit edilmesi, faturaları kullanan şirketler hakkında vergi incelemesi yapıldığı anlaşılmakla ,kamu davası açılıp açılmadığının araştırılarak, açıldığının tespiti halinde dava dosyasına intikali sağlanarak ayrıntılı özetinin tutanağa geçirilmesi ve bu davayı ilgilendiren bilgi ve belgelerin onaylı örneklerinin alınarak dosyaya konulması, faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişiler de dinlenerek sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıkları ve sanıkları tanıyıp tanımadıklarının sorulması, faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi yönünden mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyeleri, teslim ve tesellüm belgeleri, bedelinin ödendiğine dair ticari teamüle uygun, kanıtlama yeterliliği olan banka hesapları ve kasa mevcuduyla uyumlu geçerli belgeler, faturaları kullananların yeterli mal girişi veya üretimi olup olmadığı da dikkate alınarak faturaları kullanan şirketler ile sanıkların ticari defter ve belgeleri üzerinde gerekli görülmesi halinde karşılıklı bilirkişi incelemesi yaptırılması gerekirse faturalarda yer alan yazı ve imzaların sanıklara ait olup olmadığı hususunda bilirkişi incelemesi yaptırılmasından sonra sanıkların hukuki durumlarının takdir ve tayini gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Kabule göre de;

2- Kabule göre de;

a-Kamu davasının vergi suçu ve inceleme raporları ile mütalaaya uygun olarak 2005, 2006 ve 2007 takvim yıllarında “sahte fatura düzenlemek” suçlarından açıldığı, aynı takvim yılında birden fazla fatura düzenlenmesi halinde teselsül hükümlerinin uygulanması gerektiği gözetilmeden sanık ... hakkında teselsül hükümleri uygulanmaksızın ve gerekçede sahte fatura düzenlemek suçunun sübutu kabul edildiği halde hüküm fıkrasında defter ve belgelerini sunmamak suretiyle Vergi Usul Kanununa muhalefet suçunu işlediğinden bahisle hüküm kurulmak suretiyle hükmün karıştırılması,

b-5237 sayılı TCK’nın 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin mahkumiyet, katılan vekilinin sanık ... hakkındaki beraat hükümlerine yönelik temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, sanık ...'un ceza miktarı itibariyle kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 27.12.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/11094, Karar No: 2020/6289, Tarih: 24.06.2020

**17. Ceza Dairesi         2020/11094 E.  ,  2020/6289 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuklar hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvuruların süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;

Gerekçeli karar başlığında mağdur ...'nin 30/12/2015 tarihli celsede şikayetinden vazgeçmesi üzerine gerekçeli karar başlığındaki sıfatının ''Müşteki'' olarak gösterilmesi, ''İş yeri dokunulmazlığının ihlali'' yerine ''Konut dokunulmazlığının ihlali'' yazılması, iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan uygulama maddesinin 116/2-4 yerine 116/1/4 olarak yazılması ve hükümde de suç adının ''İş yeri dokunulmazlığının ihlali'' yerine ''Konut dokunulmazlığının ihlali'' yazılması, mahallinde düzeltilebilir maddi hatalar olarak değerlendirilmiştir.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

II- Suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz talebinin incelenmesinde ;

Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümlere ilişkin UYAP sisteminden alınan verilere göre suç tarihinde güneş batış saatinin 18.43 olduğu ve yaz saati uygulaması sebebiyle 20.43 itibarıyla gece sayılan zaman diliminin başladığı, olay yeri inceleme tutanağından eylemin saat 03.00 sıralarında meydana geldiği dikkate alındığında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarının gece işlendiği kabul edilmekle tebliğnamede bu konuda bozma isteyen görüşe, suça sürüklenen çocuk ...‘ın suç tarihinde 12-15 yaş grubunda yer aldığı ve TCK’nun 142/1-b, 143/1, 31/3 , 50/1-a, 52. maddelerinde tanımlanan hırsızlık

suçunun ve TCK’nun 116/1-4, 31/3, 50/1-a, 52. maddelerinde tanımlanan iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçunun TCK’nun 66/1-e, 66/2. ve 67/4. maddelerinde öngörülen 7 yıl 6 ay ve 10 yıl 15 aylık zamanaşımı sürelerine tabi olduğu ve zamanaşımı sürelerinin henüz dolmadığı anlaşılmakla, tebliğnamede bu konuda düşme isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

suçunun ve TCK’nun 116/1-4, 31/3, 50/1-a, 52. maddelerinde tanımlanan iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçunun TCK’nun 66/1-e, 66/2. ve 67/4. maddelerinde öngörülen 7 yıl 6 ay ve 10 yıl 15 aylık zamanaşımı sürelerine tabi olduğu ve zamanaşımı sürelerinin henüz dolmadığı anlaşılmakla, tebliğnamede bu konuda düşme isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 03/04/2018 tarihli, 2014/851 Esas ve 2018/144 Karar sayılı ilamı uyarınca aynı yargı çevresindeki ceza infaz kurumunda başka bir suçtan hükümlü olarak bulunan ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 15/11/2018 tarih, 2018/339 Esas ve 2018/536 Karar sayılı ilamı uyarınca farklı yargı çevresindeki ceza infaz kurumunda başka bir suçtan hükümlü olarak bulunan, asıl mahkemesince yapılan sorgusu sırasında duruşmadan bağışık tutulma isteğinde bulunmayan sanığın, hükmün açıklandığı son oturumda hazır bulundurulmayıp yokluğunda yargılama yapılarak mahkumiyetine karar verilmesinin savunma hakkının sınırlandırılması niteliğinde olduğu şeklindeki kararları uyarınca başka suçtan Maltepe 2 nolu L Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olan ve duruşmalardan vareste tutulmaya dair bir talebi de bulunmayan suça sürüklenen çocuğun, kısa kararın okunduğu oturuma getirtilmeyerek savunma hakkının kısıtlanması suretiyle 5271 sayılı CMK'nin 196. maddesine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ...’ın temyiz nedeni bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye kısmen uygun olarak BOZULMASINA, 24.06.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/24325, Karar No: 2014/817, Tarih: 21.01.2014

**10. Hukuk Dairesi         2013/24325 E.  ,  2014/817 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Konya 2. İş Mahkemesi

Tarihi :17.09.2013

No :2011/1109-2013/584

Dava, davacının davalıya ait okul işyerinde 13.02.2000-23.10.2003 tarihleri arasında sürekli çalıştığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece,bozma üzerine, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalılar avukatları tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dairemizin 18.10.2011 gün ve 2010/ 5216 – 14130 sayılı bozma ilamımıza uyulması sonrası yapılan yargılama sonunda yazılı şekilde hüküm verilmiş ise de bozma gereklerinin tümüyle yerine getirilmediği anlaşılmaktadır. Zira anılan bozma ilamımızda 16343 sicil numaralı işyerinden (Y.. D....A.Ş.) düzenlenmiş, 14.9.2000 tarihli işe giriş bildirgesi ile 06.10.2000'e dek buradan bildirilmiş 22 günlük çalışma hakkında araştırma yapılması istenilmiş, ancak anılan işe giriş bildirgesi değil, 14.9.1994 ve 01.9.1995 tarihli ve başka işyerlerince düzenlenmiş işe giriş bildirgeleri hakkında imza incelemesi yapılmış olduğu görülmektedir.

Anılan bozma gereği yerine getirilirken yapılacak değerlendirmede, davalı işyerinin bir okul olduğu ve tanık beyanlarından davacının hizmetli olarak çalıştığının anlaşılması karşısında, talebe konu dönemde okul işyerinin açık olduğu tarihler ile kapalı olduğu tarihlerde de çalışmasının devam edip etmediği irdelenmelidir.

Mahkemenin, yukarıda açıklanan maddi ve hukuki esaslar gözetilmeksizin, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm kurması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalılar avukatlarının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 21.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9040, Karar No: 2013/10236, Tarih: 17.05.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/9040 E.  ,  2013/10236 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Bursa 2. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 14.11.2011 tarih ve 2010/266-2011/468 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 120 hisse sahibi olduğu davalı şirkette 10.05.2006 tarihinde yapılan son genel kurul sonrasında, başka bir genel kurulun yapılmadığını, oysa TTK gereği genel kurulun 3 yılda bir yapılmasının zorunlu olduğunu, bu nedenle 10.05.2009 tarihinde yönetim kurulunun temsil yetkisinin sona erdiğini ve davalı şirketin organsız kaldığını, anonim şirketlerde zorunlu organlardan birinin yokluğu veya toplanamaması halinde mülga TTK'nın 1. maddesi yollamasıyla TMK'nın 427/4 maddesine göre ortaklığa kayyımın atanmasının zorunlu olduğunu, davalı şirketin yasal organlarının oluşturulması için genel kurulu davet yetkisini haiz organının bulunmadığını ileri sürerek, genel kurulu davet etmek üzere davalı şirkete kayyımın atanmasını talep ve dava etmiştir.

Davalı şirketçe davaya cevap verilmemiştir.

Davalı şirket yanında davaya katılan fer'i müdahil olarak katılanlar vekili, müvekkillerinin kayyım talebinde bulunulan davalı şirketin ortağı ve %56 oranında hisse sahibi olduklarını, davalı şirkette genel kurulu toplantıya çağırabilecek denetçinin bulunduğunu, davalı şirket denetçisi dava dışı SMMM Servet Şahin'in bu konuda yasal işlemlere başladığını savunarak müdahale talebinde bulunmuştur.

Mahkemece; iddia, savunma ve temsilci kayyımı raporuna göre, anonim şirketlerde görev süresi biten yönetim kurulu üyelerinin bu sıfatlarının kendiliğinden düşeceğine dair bir hüküm bulunmaması nedeniyle, yeni yönetim seçilene kadar yönetim kurulunun zorunlu görevlerine devam edeceği, bu nedenle yönetim kurulu ve denetim kurulu üyelerinin görev süresinin bitmesiyle şirketin kendiliğinden organsız kalmayacağı ve genel kurulu toplantıya davet edebileceği, davalı şirketin en son yapılan genel kurul toplantısında seçilen denetçinin davalı şirketin genel kurulunu yapmak üzere genel kurulu davet yetkisini kullandığı ve bu davet üzerine davalı şirketin 29.06.2010 tarihinde olağanüstü genel kurul toplantısının yapıldığı ve bu nedenle davanın konusuz kaldığı gerekçesiyle, esas hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 03,15 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 17.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2020/7086, Karar No: 2021/1128, Tarih: 10.02.2021

**17. Hukuk Dairesi         2020/7086 E.  ,  2021/1128 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

-K A R A R-

6100 sayılı HMK m. 310/3 “(Ek:22/7/2020-7251/29 md.) Feragat veya kabul, dosyanın temyiz incelemesine gönderilmesinden sonra yapılmışsa, Yargıtay temyiz incelemesi yapmaksızın dosyayı feragat veya kabul hususunda ek karar verilmek üzere hükmü veren mahkemeye gönderir.” düzenlemesini içermektedir.

Davacı vekili Av. ... dosya temyiz incelemesine gönderildikten sonra 12.01.2021 tarihli dilekçe ile davadan feragat ettiğini bildirdiğinden, davacı vekilinin vekaletnamesinde davadan feragat yetkisi bulunup bulunmadığı da denetlenmek suretiyle davadan feragat hususunda ek karar verilmesi için dosyanın itiraz hakem heyetine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 10/02/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/472, Karar No: 2016/3749, Tarih: 10.03.2016

**12. Ceza Dairesi         2016/472 E.  ,  2016/3749 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Taksirle öldürme suçundan şüpheliler ... ve Özgür Çetiner haklarında yapılan soruşturma evresi sonunda Marmaris Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 20/02/2014 tarihli ve 2013/2604-7 soruşturma, 2014/429 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yönelik müşteki tarafından yapılan itirazın reddine ilişkin mercii Fethiye Ağır Ceza Mahkemesinin 27/05/2014 tarihli ve 2014/1151 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

5271 sayılı Kanun’un 160. maddesi uyarınca, Cumhuriyet savcısının, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlaması gerektiği, aynı Kanun’un 170/2. maddesi gereğince yapacağı değerlendirme sonucunda, toplanan delillerin suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturduğu kanısına ulaştığında iddianame düzenleyerek kamu davası açacağı, aksi halde ise anılan Kanun'un 172. maddesi gereği kovuşturma yapılmasına yer olmadığına dair karar vereceği yönündeki açıklamalar karşısında, müteveffa Ayvaz Ayvazoğlu’nun vefatı sonrasında, annesi olan müştekinin şikayeti üzerine başlatılan soruşturma sonunda, önce üçlü bilirkişi heyetince hazırlanmış 02/04/2013 tarihli raporda, doktor olan şüphelilere kusur atfedilmediği gerekçesiyle kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmiş, itiraz üzerine Fethiye Ağır Ceza Mahkemesinin 15/05/2013 tarihli ve 2013/673 değişik iş sayılı kararı ile soruşturmanın genişletilmesine karar verilmesini müteakip, İstanbul Adli Tıp Kurumu 1. İhtisas Kurulundan alınan 30/10/2013 tarihli raporda, şüphelilere kusur izafe edilmediği gerekçesiyle, ikinci kez kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmiş ve bu karara yönelik itirazı inceleyen mercii Fethiye Ağır Ceza Mahkemesinin 27/05/2014 tarihli ve 2014/1151 değişik iş sayılı kararı ile de itirazın reddine karar verilmiş ise de, şüphelilerin eylemlerinin taksirle ölüme neden olma suçunu oluşturabileceği, dosyada mevcut ön incelemeci Uzman Doktor Şirin Atasoy Tekin tarafından hazırlanan 02/05/2012 tarihli raporda, şüphelilerinin meydana gelen ölüm olayında ihmallerinin bulunduğunun belirtildiği, bir kez de Adli Tıp Kurumu Genel Kurulundan rapor alınarak sonucuna göre değerlendirme yapılması gerektiği gözetilerek itirazın kabulüne karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü'nün 02.07.2015 gün ve 94660652-105-48-7746-2015 E. 13871/44276 sayılı kanun yararına bozma talebine atfen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 10.07.2015 gün ve 2015/251707 sayılı tebliğnamesi ile daireye ihbar ve dava evrakı tevdi kılınmakla;

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Meydana gelen olayda şüphelilerin bir kusuru olup olmadığı konusunda Adli Tıp 1. İhtisas kurulundan alınan 30.10.2013 tarihli ve 4262 nolu raporun dosya içeriği ve oluş ile uyumlu olduğu, yeniden rapor alınmasının sonuca etkili olmaması, Marmaris Cumhuriyet Başsavcılığınca dosyada mevcut ön inceleme raporu ve Adli Tıp Kurumu raporunu birlikte değerlendirerek şüphelilerin olayda kusurları olmadığı gerekçesi ile KOVUŞTURMAYA YER OLMADIĞINA, karar verildiği, savcılık makamınca dosyadaki tüm deliller ve iddialar değerlendirilerek verilen kararın dosya içeriğine uygun olduğu görülmüş olup, Marmaris Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 20/02/2014 tarihli ve 2013/2604-7 soruşturma, 2014/429 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itirazın reddine ilişkin mercii Fethiye Ağır Ceza Mahkemesince verilen 27/05/2014 tarihli ve 2014/1151 değişik iş sayılı kararında isabetsizlik bulunmadığından, bu karara yönelik kanun yararına bozma talebinin REDDİNE, 10/03/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/7321, Karar No: 2021/5869, Tarih: 24.03.2021

**6. Ceza Dairesi         2020/7321 E.  ,  2021/5869 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Nitelikli hırsızlık, mala zarar verme, konut dokunulmazlığını ihlal

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre hırsızlık ve konut dokunulmazlığını ihlal suçlarının sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanığın kolluk aşamasında alınan beyanında eylemi 19.00 sıralarında işlediğini savunmuş ise de Uyap sisteminden olay tarihinde Burdur Bucak ilçesinde güneşin (Kış saati uygulaması) saat:17.54'de battığının anlaşılması karşısında, gece vaktinin 18.54'de başladığı, sanık savunmasının bu zaman dilimini de kapsayabileceği, sanığın eyleminin gece vakti işlendiğine dair dosya kapsamında saat konusunda net olmayan savunması haricinde başkaca delil olmadığı halde, eylemin gece vakti işlendiği kabul edilerek, sanık hakkında kurulan hükümlerde 5237 sayılı TCK'nın 143. ve 116/4. maddelerinin uygulanması,

2-Sanığın soruşturma aşamasında bir kısım eşyaların müştekiye iadesini sağladığı ancak yargılama aşamasında 29.04.2015 tarihli ilk celsede zararın giderilip giderilmediği sorulduğunda, müştekinin rızasının olmadığını beyan ettiği, daha sonra aynı celsede sanık müdafiinin kalan eşyaları teslim etmesi üzerine zararın tamamının karşılandığı anlaşıldığından sanık hakkında TCK’nın 168/2 maddesi yerine yazılı şeklide hüküm kurulması,

3-Her ne kadar olay yeri inceleme raporunda pvc pencerenin çerçeve kısmında zorlamalar olduğu tespit edilmiş ise de, müştekinin mahkeme aşamasında pimapenle ilgili zararı olmadığını beyan etmesi karşısında, pencere üzerindeki izlerin zarar oluşturacak boyuta ulaşmadığından mala zarar verme suçunun unsurları yönünden oluşmadığı halde yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’nın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK’nun 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakkın korunmasına, 24.03.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18811, Karar No: 2015/4644, Tarih: 23.03.2015

**3. Hukuk Dairesi         2014/18811 E.  ,  2015/4644 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İNEGÖL AİLE MAHKEMESİ

TARİHİ : 18/06/2014

NUMARASI : 2013/337-2014/395

Taraflar arasındaki tedbir nafakası davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Hüküm davacı vekili tarafından temyiz harcı yatırılmadan ve adli yardım talep edilerek temyiz edilmiştir.

Adli yardıma ilişkin usul ve esaslar 6100 sayılı HMK’nun 334 -340 maddelerinde düzenlenmiş olup aynı kanunun 336/3 maddesine göre adli yardım talebi kanun yollarına başvuru sırasında Yargıtay’a da yapılabilir.

Somut olayda, davacı hakkında düzenlenen ekonomik ve sosyal durum tutanağına göre davacının yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığı ve adli yardım talebinin yerinde olduğu anlaşılmış olmakla (HMK'nin m. 336/2.) adli yardım talebinin kabulüne karar verildi.

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde;2011 yılında davalının müşterek haneyi terk ettiğini,boşanma davası açtığını,tarafların birlikte oturduğu konutun davalının babası üzerine kayıtlı olduğunu,davalının evin su,elektrik ve doğalgazını kestirdiğini,sonrasında da davacının zorla evden çıkarılarak tüm şahsi ve ev eşyalarının alındığını belirterek,davacı lehine aylık 2.500,00 TL tedbir nafasının davalı eşten tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, dava tarihinden geçerli olmak üzere, davacı için aylık 500,00 TL tedbir nafakasının davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin taleplerin reddine karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalı vekilinin tüm davacı vekilinin sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak nafaka davalarında; davanın görüldüğü mahkemeye göre belirlenmiş bulunan ücretten (maktu vekâlet ücreti) düşük olmamak üzere, hükmolunan nafakanın bir yıllık tutarı üzerinden nisbi vekâlet ücretine hükmolunur, reddedilen kısım için ise vekâlet ücretine hükmolunmaz (AAÜT. md 9).

Somut olayda, yukarıda açıklanan yasal düzenlemeye aykırı olarak reddedilen kısım için davalı lehine vekâlet ücretine hükmolunmuştur.