muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/7745, Karar No: 2021/8366, Tarih: 15.04.2021

**2. Ceza Dairesi         2020/7745 E.  ,  2021/8366 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 tarihli ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının, 15/04/2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişiklikle birlikte infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Cami içerisinde ayakkabılıkta bulunan, katılan ve müştekilere ait üç çift ayakkabının çalınması şeklinde gerçekleşen olaylarda, eylemlerin gerçekleştiği yerin ibadete ayrılmış bir yer olmakla birlikte aynı zamanda bina niteliğinde olduğunun anlaşılması karşısında, suç tarihi itibariyle sanık hakkında hırsızlık eylemleri için 5237 sayılı TCK'nın 142/2-h. maddesi ile uygulama yapılması gerektiği gözetilmeden aynı Kanunun 142/1-a maddesi ile uygulama yapılması,

2-Müşteki ...'e yönelik 16/12/2014 tarihli suçun saat 18.00 sıralarında işlendiğinin, suç tarihinde kış saati uygulaması da dikkate alınarak UYAP'tan alınan çizelgeye göre güneşin saat 16.40’da battığının gece vaktinin ise saat 17.40’da başladığının, katılan ... ve müşteki ...’e yönelik 18/12/2014 tarihli suçun saat 18.20 sıralarında işlendiğinin, bu tarihte ise güneşin saat 16.41’de battığının gece vaktinin ise saat 17.41’de başladığının anlaşılması karşısında, 5237 sayılı TCK'nın 6. maddesinin (e) bendinde gece vaktinin, güneşin batmasından bir saat sonra başlayan ve doğmasından bir saat evvele kadar devam eden zaman dilimi olarak tanımlandığı da nazara alınarak, hükümler kurulurken 5237 sayılı TCK’nın 143. maddesinin uygulanmaması suretiyle eksik ceza tayini,

3-Sanık tarafından çalınan kullanılmış 3 adet ayakkabının suç tarihindeki değerine ilişkin dosya kapsamında bir tespit veya beyanın bulunmaması karşısında; suça konu ayakkabıların değerleri tespit edilerek sonucuna göre 5237 sayılı TCK'nın 145. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının karar yerinde tartışılmaması,

4-Müşteki ...’e yönelik eylemin 16/12/2014 tarihinde gerçekleştirildiğinin anlaşılması karşısında, bu tarihin gerekçeli karar başlığında gösterilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, bozma sonrası kurulacak hükümlerde 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesinin gözetilmesine, 15/04/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/9204, Karar No: 2021/11022, Tarih: 19.04.2021

**8. Ceza Dairesi         2020/9204 E.  ,  2021/11022 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hayvanın tehlike yaratabilecek şekilde serbest bırakılması

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Sanığın Villakent mahallesi 5195 sokak no:90 Menemen adresindeki evinde beslediği suça konu pitbull cinsi köpek hakkında tutulan 17.02.2015 ve 18.02.2015 tarihli tutanaklarda, söz konusu pitbull cinsi köpeğin başıboş bir şekilde villakent mahallesinde dolaştığının tespit edildiği ve sanığın köpeği o haliyle bırakıp Ankara ilinde olduğunu ve ne zaman döneceğinin bilinmediğini, köpeğin kimlik kartına ve aşı defterine ulaşılamadığı gözönüne alındığında, bu haliyle suçun oluştuğu gözetilmeden, yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

2-Dairemizin 2020/2463 Esas sayılı dosyasında 01.10.2020 tarihli kararla, somut norm denetimi yoluyla iptal istemli başvuru üzerine Anayasa Mahkemesinin 14.01.2021 gün ve 2020/81 Esas, 2021/4 sayılı Kararı ile 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununa 17.10.2019 tarih ve 7188 sayılı Kanunun 31. maddesiyle eklenen geçici 5. maddesinin "01.01.2020 tarihi itibariyle... hükme bağlanmış ve kesinleşmiş dosyalarda .... basit yargılama usulü uygulanmaz" bölümündeki hükme bağlanmış" ibaresinin Anayasanın 38. maddesine aykırı olduğuna ve iptaline karar verilmiştir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 38. maddesinde suçun kanuniliği ve cezanın kanuniliği güvence altına alınmıştır. Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 7/1 maddesinde de aynı güvencelere yer verilerek "lehe kanunun uygulanması ilkesi" benimsenmiştir.

Maddi ceza hukukuna ilişkin hükümler içeren basit yargılama usulünün "hükme bağlanmış dosyalarda" uygulanmasını engelleyen 5271 sayılı CMK.nın geçici 5.

../..

S/2

maddesinin (d) bendindeki "hükme bağlanmış" ibaresinin basit yargılama usulü yönünden Anayasa Mahkemesi tarafından iptal edilmesi nedeniyle temyiz davasına konu dosyalarda lehe hükümler içeren CMK.nın 251/3. maddesinin uygulanması imkanının doğması ve bu konuda mahkemesince yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 19.04.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/12907, Karar No: 2023/24769, Tarih: 28.11.2023

**4. Ceza Dairesi         2023/12907 E.  ,  2023/24769 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/129 Değişik İş

SUÇ : Hakaret

İNCELEME KONUSU

KARAR : İtirazın reddi

KANUN YARARINA

BOZMA YOLUNA

BAŞVURAN : Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Cumhurbaşkanına hakaret suçundan sanık ... hakkında yapılan soruşturma evresi sonucunda Bayburt Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 16.11.2021 tarihli ve 2021/1750 soruşturma, 2021/1227 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın O yer Cumhuriyet Başsavcısı tarafından iade edilmesini müteakip, Bayburt Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 31.01.2022 tarihli ve 2021/1750 soruşturma, 2022/116 Esas, 2022/98 Karar sayılı iddianamenin, bahse konu olay ile ilgili olarak daha önce kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği ve usûlüne uygun açılmış bir kamu davası bulunmadığından bahisle kamu davasının durmasına ilişkin Bayburt Asliye Ceza Mahkemesinin 03.03.2022 tarihli ve 2022/135 Esas, 2022/351 Karar sayılı kararına yönelik itirazın reddine ilişkin mercii Bayburt Ağır Ceza Mahkemesinin 01.06.2022 tarihli ve 2022/197 Değişik İş sayılı sayılı kararının Adalet Bakanlığı tarafından kanun yararına bozulmasının istenilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 04.07.2023 gün ve 2023/59358 sayılı Tebliğname'si ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin;

"Dosya kapsamına göre, şüpheli hakkında yapılan soruşturma neticesinde Bayburt Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 16.11.2021 tarihli kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın, O yer Cumhuriyet Başsavcısı tarafından iade edilmesi sonrasında açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, anılan olay ile ilgili olarak daha önce kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmesi ve bu doğrultuda usûlüne uygun açılmış bir kamu davası bulunmadığından bahisle kamu davasının durmasına karar verilmiş ise de,

17.06.2021 tarihli ve 7328 sayılı Kanun'un 2 nci maddesi ile değişik 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri İle Bölge Adliye Mahkemeleri'nin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun'un 18/4 üncü maddesinde yer alan "Cumhuriyet başsavcısı, Cumhuriyet savcılarının soruşturmayı sonlandıran kararları arasında oluşabilecek farklılıkların giderilmesi ile bu kararların kanuna uygunluğunun denetlenmesi hususlarında görevli ve yetkilidir." şeklindeki düzenleme nazara alındığında, somut olayda Bayburt Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 16.11.2021 tarihli kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın, bahse konu düzenlemeden sonra verilmiş olduğu, kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın o yer Cumhuriyet Başsavcısı tarafından iade edilmesi yoluyla yeni bir iddianame düzenlenmesine engel bir durumun bulunmadığı cihetle, Mahkemesince durma kararı yerine yargılamaya devam edilerek esas hakkında bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir." şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

İncelenen dosyada; Cumhurbaşkanına hakaret suçundan sanık ... hakkında Bayburt Cumhuriyet Başsavcılığınca yapılan soruşturma sonucunda Cumhuriyet savcısı tarafından verilen 16.11.2021 tarihli ve 2021/1750 Soruşturma, 2021/1227 Karar sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın görüldü için Bayburt Cumhuriyet Başsavcılığına gönderildiği, Bayburt Cumhuriyet Başsavcısı tarafından yapılan inceleme sonucunda kovuşturmaya yer olmadığına dair verilen kararın iade edildiği, bunun üzerine Bayburt Cumhuriyet Savcısı tarafından sanık hakkında Adalet Bakanlığından kovuşturma izni alındıktan sonra 31.01.2022 tarihli ve 2021/1750 soruşturma 2022/98 iddianame sayılı iddianame düzenlenerek sanığın 5237 sayılı Kanun'un 299 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmıştır.

Bayburt Asliye Ceza Mahkemesince yapılan yargılama sonucunda 03.03.2022 tarihli ve 2022/135 Esas, 2022/351 Karar sayılı ilamı ile “soruşturma aşamasında sanık hakkında 16.11.2021 tarihli Kovuşturmaya Yer Olmadığına dair Karar verilmiştir. Cumhuriyet Başsavcısı tarafından söz konusu Kovuşturmaya Yer Olmadığına Dair Kararın iadesine karar verilmesi üzerine sanığın Cumhurbaşkanına Hakaret suçundan cezalandırılması amacıyla kamu davası açılmıştır. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesinin 2019/2279 Esas, 2021/1271 Karar sayılı ilamında "Yasal düzenlemelere göre, Cumhuriyet başsavcısının iddianame tanzimi ile kamu davası açılması gerektiği gerekçesiyle Cumhuriyet savcısının verdiği kovuşturmaya yer olmadığına dair kararını kaldırma yetkisinin bulunmadığı, itiraz edilmeyen veya itiraz edilmekle birlikte reddedilen kovuşturmaya yer olmadığına dair karar kesinleşeceğinden, CMK'nın 173 üncü maddesinin gereğine tevessül edilmedikçe usulüne uygun açılmış bir kamu davası ve devamında kurulmuş bir hükümden bahsedilemeyeceği ve bu minvalde durma kararı verilerek CMK 172 nci ve 173 üncü maddelerine uygun işlem yapılarak sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının takdir edilmesi gerektiğinin nazara alınmaması," şeklinde belirtildiği yine İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesinin 2019/2824 Esas, 2021/1900 Karar sayılı ilamında da " Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 27.11.2018 tarihli ve 2017/17-328 Esas, 2018/575 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere; ceza muhakemesi hukukumuzda mahkemelerce bir yargılama faaliyetinin yapılabilmesi ve hüküm kurulabilmesi için, yargılamaya konu edilecek eylemle ilgili usulüne uygun olarak açılmış bir ceza davası bulunması gerekmekte olup, bu açıklamalar ışığında mahkemece dosyanın İzmir Cumhuriyet Başsavcılığı'na gönderilerek 16.10.2018 tarih ve 2018/50301 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına ilişkin kararın ilgililere tebliği sağlanıp itiraz edilmesi ve merciin itirazı kabul etmesi halinde, hazırlanacak iddianame ile açılan davanın iş bu dava ile birleştirilip sonuçlandırılması, itiraz edilmez veya itiraz reddedilirse 5271 sayılı CMK'nın 223/8 inci maddesi kapsamında kovuşturma şartı gerçekleşmediğinden eldeki davanın düşürülmesine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden sanığın mahkûmiyetine karar verilmiş olması, " şeklinde belirtilmiş olup böylece somut olayda sanık ... hakkında açılan kamu davasının hukuki değerden yoksun iddianame ile açılmış olması nedeniyle" 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca durma kararı verilmiştir.

25.06.2021 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7328 sayılı Kanun ile 5325 sayılı Kanun’un 18 inci maddesinin son fıkrasına; “Cumhuriyet Başsavcısı, Cumhuriyet savcılarının soruşturmayı sonlandıran kararları arasında oluşabilecek farklılıkların giderilmesi ile bu kararların kanuna uygunluğunun denetlenmesi hususlarında görevli ve yetkilidir.” şeklindeki düzenleme eklenmiştir.

25.06.2021 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7328 sayılı Kanun ile 5325 sayılı Kanun’un 18 inci maddesinin son fıkrasına; “Cumhuriyet Başsavcısı, Cumhuriyet savcılarının soruşturmayı sonlandıran kararları arasında oluşabilecek farklılıkların giderilmesi ile bu kararların kanuna uygunluğunun denetlenmesi hususlarında görevli ve yetkilidir.” şeklindeki düzenleme eklenmiştir.

Cumhuriyet savcısı tarafından verilen kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın Cumhuriyet Başsavcısı tarafından iade edilmesi üzerine düzenlenen iddianamenin 5325 sayılı Kanun’un 18/son maddesindeki düzenleme ile birlikte usulüne uygun hale geldiği anlaşılmakla mahkemece verilen durma kararı ve bu durma kararına yönelik itirazın reddine dair karar Kanun'a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Bayburt Ağır Ceza Mahkemesinin 01.06.2022 tarihli ve 2022/197 Değişik İş sayılı kararının, 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesi uyarınca, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

3. 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (a) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

28.11.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/14451, Karar No: 2008/7930, Tarih: 26.05.2008

**21. Hukuk Dairesi         2007/14451 E.  ,  2008/7930 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir 5. İş Mahkemesi

TARİHİ : 29/03/2007

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde 1.8.1997 tarihinden itibaren çalışmaya başladığının tespitine  karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine  karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Davacı, 1.8.1997-1.10.1998 tarihleri arasında davalı işveren yanında geçen ve kuruma bildirilmeyen çalışmaların tespiti istemiştir.

Mahkemece yazılı gerekçelerle istemin reddine karar verilmiştir.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden, davalı işverene ait kuaför işyerinin 1.3.1997 tarihinde yasa kapsamında alındığı, davacının işyerindeki çalışmaların 1.10.1998 tarihli işe giriş bildirgesi ile 31.3.2001 tarihine kadar kuruma eksiksiz  bildirildiği görülmüştür.

Yasal dayanağı 506 sayılı Yasa’nın 79/10.maddesi olan bu tür davalarda çalışma olgusu her türlü delille ispatlanabilirse de çalışmanın konusu, sürekli mi yoksa kesintili mi olduğu başlangıç ve bitiş tarihleri konularında tanıkların sözleri değerlendirilirken bunların inandırıcılığı  üzerinde durulmalı, verdikleri bilgilere nasıl vakıf oldukları işveren işçi ve işyeriyle olan ilişkileri değerlendirilmeli, tanıkları buna göre dinlenilmeli,  işyerinin kapsama, kapasite ve niteliği ile bu beyanlar kontrol edilmeli, öncelikle işyeri kayıtlarında yer olan çalışanların ve gerektiğinde  de yakın işyerlerinden kayıt ve belgelerle belirlenmiş kimselerin beyanlarına başvurulmalı, sosyal güvenliğe yönelik bu tür davalarda tarafların göstereceği delillere bağlı kalınmaksızın re’sen araştırma yapılabileceği, tanık dinlenebileceği dikkate alınmalı, çakışma şekilde belirlenmelidir.  Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 2004/21-480-579, 2005/21-495-582 ve 2006/2143-98 sayılı kararı da bu yöndedir.

Mahkemece yukarıda belirtildiği şekilde araştırma  yapılmadığı, dava konusu dönem olan 1997 ve 1998 yılına ait işyeri prim bordrolarının ve diğer belgelerin Kurumdan getirilmediği, bu bordrolarda yer alan ve çalışmaları süreklilik arz eden tanık beyanlarına başvurulmadığı, ancak 1997 ve 1998 dönem bordrolarının bulunmaması veya gerekli olması durumunda, davalı işyerinde yakın işyerlerinden kayıt veya araştırma ile belirlenmiş kimselerin  tanık olarak dinlenebileceği ilkesi gözardı edilerek komşu işyerlerinin kayıtlarına geçmiş kişilerin tanık olarak beyanlarına başvurulmak suretiyle  eksik araştırma ve yetersiz bilirkişi raporu ile sonuca ulaşıldığı anlaşılmaktadır.

Bu maddi ve hukuki olgular göz ardı edilerek kurulan hüküm  usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacı vekilinin bu yönlere ilişkin   temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

Bu maddi ve hukuki olgular göz ardı edilerek kurulan hüküm  usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacı vekilinin bu yönlere ilişkin   temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 26.5.2008  gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/8302, Karar No: 2020/1847, Tarih: 11.02.2020

**9. Hukuk Dairesi         2019/8302 E.  ,  2020/1847 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 9. HUKUK DAİRESİ

DAVA : Davacı, işçilik alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin kısmen kabul kararına karşı taraflar avukatları istinaf başvurusunda bulunmuştur.

...Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi davalı avukatının istinaf başvurusunu esastan reddetmiştir. Davacı avukatının istinaf başvurusu hakkında bir değerlendirme yapmamıştır.

...Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi'nin kararı süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Hukuk Mahkemelerinin kesin olduğu yasalarla belirtilenler dışındaki kararlarının kanun yolu denetimi 5235 sayılı Yasa ile kurulan Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçtiği 20.07.2016 tarihine kadar sadece Yargıtay tarafından "Temyiz yolu ile" yapılmakta iken 5235 sayılı Yasa ile kurulan Bölge Adliye Mahkemelerinin 20.07.2016 tarihinde faaliyete geçirilmesi üzerine kanun yolu denetimi iki kademeli hale gelmiştir. Başka bir deyişle İlk Derece Mahkemelerinin 20.07.2016 tarihinden sonra verdiği kararlara karşı doğrudan temyiz yolu kapatılmıştır.

6100 sayılı HMK’daki yeni düzenleme ile getirilen istinaf kanun yolu, ilk derece mahkemesi ile temyiz incelemesi arasında, ikinci derece bir denetim mekanizması ve kanun yoludur.

İstinaf kanun yolunun uygulanması durumunda, ilk derece mahkemesi kararından sonra, karar önce istinaf denetimine tâbi tutulacak, istinaf denetiminden sonra temyiz yolu açıksa temyize başvurulabilecektir.

Yeni kanun yolu sistemine göre yargılama üç aşamalı olacaktır. Önce İlk Derece Mahkemesinde ilk derece yargılaması yapılarak karar verilecek, ardından Bölge Adliye Mahkemesinde istinaf incelemesi yapılacak, son olarak da Yargıtay’da temyiz incelemesi yapılacaktır.

Bölge Adliye Mahkemesi, istinaf başvurusu üzerine ya tarafın istinaf başvurusunu usulden/esastan reddedecek, yada İlk Derece Mahkemesi kararını kaldırarak yeni bir karar verecektir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusu reddedilen tarafın ya da istinaf incelemesi sonucunda İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak yeni karar verilmesi halinde aleyhine karar verilen tarafın temyiz hakkı bulunmaktadır.

Bölge Adliye Mahkemesi’nce istinaf başvurusu değerlendirilmeyen taraf açısından ortada temyiz edilebilecek, ya da temyiz dilekçesi verilmiş ise Yargıtay tarafından o taraf açısından temyizen incelenebilecek bir karar yoktur.

Somut uyuşmazlıkta;

Davacı vekili davalı aleyhine bir kısım işçilik alacaklarının tahsili talebi ile dava açmıştır.

Davalı işveren vekili davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

İlk Derece Mahkemesi tarafından davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi’nce istinaf başvurusu değerlendirilmeyen taraf açısından ortada temyiz edilebilecek, ya da temyiz dilekçesi verilmiş ise Yargıtay tarafından o taraf açısından temyizen incelenebilecek bir karar yoktur.

Somut uyuşmazlıkta;

Davacı vekili davalı aleyhine bir kısım işçilik alacaklarının tahsili talebi ile dava açmıştır.

Davalı işveren vekili davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

İlk Derece Mahkemesi tarafından davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi’nin kararını davalı vekili istinaf etmiş, davacı vekili de 05.05.2019 tarihinde tebliğ edilen İlk Derece Mahkemesi’nin kararını 16.05.2019 tarihli dilekçesi ile İSTİNAF etmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi’ nin kararı incelendiğinde;

Bölge Adliye Mahkemesince sadece davalının istinaf başvurusu değerlendirilmiş, davalının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Ancak davacı vekilinin istinaf başvurusu hakkında bir değerlendirme yapmamıştır.

Bölge Adliye Mahkemesi’nin kararını davacı vekili temyiz etmiştir.

Temyize konu Bölge Adliye Mahkemesi kararı incelendiğinde, ilgili Dairenin sadece davalının istinaf başvurusunu değerlendirdiği, ancak davacının yaptığı istinaf başvurusu hakkında olumlu-olumsuz bir karar vermediği anlaşılmıştır.

Yukarıda açıklandığı üzere Bölge Adliye Mahkemesi’nce istinaf başvurusu değerlendirilmeyen davacı açısından ortada temyizen incelenebilecek bir karar yoktur.

Bu nedenle ... Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi’ nin kararının DAVACININ YAPTIĞI İSTİNAF BAŞVURUSUNUN DEĞERLENDİRİLMESİ İÇİN BOZULMASI GEREKMİŞTİR.

SONUÇ:

... Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi’ nin temyiz edilen kararının yukarıda açıklanan nedenden dolayı BOZULMASINA, dava dosyasının gereği için Bölge Adliye Mahkemesi'ne, kararın bir örneğinin İlk Derece Mahkemesi'ne gönderilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 11/02/2020 gününde oybirliği ile karar verildi.