muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/7209, Karar No: 2014/20326, Tarih: 20.10.2014

Ağrı Vergi Dairesinde görev yapan sanıkların, 2006 yılında, kendilerine görevleri gereği verilen kullanıcı kodu ve şifreleri kullanıp, VEDOP sisteminde, sanık ...'ın 13 ve sanık ...'in 7 adet usulsüz sorgulama yapmak suretiyle verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme suçunu işlediklerinin iddia edildiği olayda;

Maliye Bakanlığı Maliye Teftiş Kurulu Başkanlığında görevli müfettişler tarafından hazırlanan 18.01.2008 tarihli raporda belirtilen, “Bir kısım sistem kullanıcılarının görev dışında farklı bir saikle, özellikle merak saiki ile veya medyada çıkan bazı haberler üzerine, kendilerine tahsis edilen odada kendilerine tahsis olunan bilgisayarda kendilerine veya başkalarına ait kullanıcı kodu ve şifreleri ile yapmış bulundukları veri sorgulamalarının; bazı devlet büyüklerinin, üst düzey politikacıların veya bazı üst düzey bürokratların ve/veya bunların aile fertlerinin ve/veya bunların ortak veya ilintili olduğu bazı şirketlerin sicil bilgileri, bağlı oldukları vergi dairesi gibi vergilendirme ile ilgili birincil ve ikincil düzeydeki bilgilerini öğrenebilme, kişisel husumet, kırgınlık, kızgınlık gibi herhangi bir durumun varlığı olmaksızın amirlerini tanıma, şifre erişim yetkisinin sınırlarını görebilme, sistemi tanıma ve deneme gibi gerekçelerle, büyük bir çoğunlukla yazılı ve görsel medyada yer alan haberler üzerine kişisel merak saikiyle, değişik kullanıcılar açısından ayni tarihte birbirini tamamlayıcı bir mahiyet de arz etmeksizin, birbirine paralel bir nitelik taşımaksızın, belirli bir organizasyon ve eş güdüm içerisinde, kişileri veya kurumları bürokratik ya da siyasi açıdan yıpratmak kastıyla hareket edilmeksizin, sistem kullanıcısı memurların önemli bir kısmını kapsayan yaygın bireysel eylemler sonucunda, büyük çoğunluğunun incelemeye tabi tutulan dönem itibarıyla kişi ve kurum bazında tekrarlanmayan nitelikte gerçekleştirildiği; ayrıca, söz konusu sorgulamalar nedeniyle vakıf olunan kişisel bilgilerin; çıktı alma, kullanma, üçüncü şahıslarla paylaşma, gazete, televizyon veya internet kanalıyla dağıtımı gibi fiillerle ifşası kapsamında değerlendirilebilecek eylemlerin gerçekleştirilip gerçekleştirilmediğinin sınırlı inceleme olanakları nedeniyle fiilen tespit edilmesinin güç olduğu, zaten VEDOP/E-VDO sisteminin, verilerin disket, cd-rom veya bellek kartı gibi veri iletim araçlarına aktarılmasına ya da elektronik posta yoluyla başkalarına gönderilmesine imkan tanımadığı, bu sorgulamaların, hakkında sorgulama yapılan şahıslarla veya kurumlarla ilgili olarak yazılı ve görsel medyada yer alan haberlerin bizzat kaynağı oldukları konusunda da herhangi bir bağlantının saptanamadığı” şeklindeki açıklamalara, sistem kullanıcılarının, kendi kullanıcı adı ve şifreleri ile merkezi veri tabanına ulaşabildikleri ve yurt genelindeki mükellefler hakkında sorgulama yapabildikleri tespitinin yer aldığı 04.02.2008 tarihli 4 kişilik bilirkişi heyeti raporuna ve dosya kapsamına göre,

Sanıkların, işlemlerin aksamaması ve mağduriyete sebebiyet vermemek amacıyla, bilgisayarda oturumlarını açık bıraktıkları sırada başkaları tarafından ya da aynı gerekçelerle kullanıcı kodu ve şifrelerini paylaştıkları diğer mesai arkadaşları tarafından isnat edilen sorgulamaların yapılmış olabileceğine dair savunmalarının aksine delil bulunmaması karşısında, iddiaya konu eylemlerin, mutlaka ve sadece sanıklar tarafından gerçekleştirildiği sonucuna varılamayacağı anlaşılmakla;

Yapılan yargılama sonunda, yüklenen suçun sanıklar tarafından işlendiğinin sabit olmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, mahalli Cumhuriyet savcısının, sanıklar hakkında verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme suçundan mahkumiyet kararı verilmesi gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, beraata ilişkin hükümlerin isteme uygun olarak ONANMASINA, 20.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/227, Karar No: 2021/847, Tarih: 03.02.2021

**3. Hukuk Dairesi         2021/227 E.  ,  2021/847 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki tazminat - kira iadesi talebi davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; davalı ile aralarında 15/04/2014- 31/12/2014 tarihleri arasını kapsayan döneme ilişkin butik kira sözleşmesi bulunduğunu, kira bedeli olan 35.000EURO karşılığında sezon içine yayılmış ileri tarihli çekler verildiğini, kiralananın ... Belediyesince projeye aykırı yapıldığı ve kaçak olduğundan bahisle 07/06/2014 tarihinde mühürlendiğini, kiralananı kullanamaması sebebiyle 27/11/2014 tarihli ihtarname ile akdi feshederek anahtarlarını davalıya teslim ettiğini, ticaretle uğraşıp kar elde etmek amacıyla dava konusu taşınmazı kiraladığını, kiralananın davalının kusurlu davranışları sebebiyle mühürlenmesi nedeniyle de kar elde edemediği gibi dükkanın içerisindeki ürünlerin modası geçmesi nedeniyle de zarara uğradığını belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile kira bedeli olarak haksız tahsil edilen 21.000EURO'dan kullanım süresi olan 33 gün düşüldükten sonra kalan miktar olan 16.724EURO'nun temerrüt tarihinden itibaren işleyecek ticari reeskont faizi ile; zararı ve malların değer kaybına karşılık olarak şimdilik 30.000TL 'nin dava tarihinden itibaren işleyecek ticari reeskont faizi ile birlikte davalıdan tahsilini; kira bedeline karşılık olarak davalıya teslim edilen ancak tahsil edilmeyen 25/08/2014 ve 25/09/2014 keşide tarihli çeklerin iadesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı; davacının tedbirli davranarak iş yeri açılışı yapmadan önce gerekli ruhsat, izin ve belgeleri alma yükümlülüğünü ihmal ettiğini, 07/06/2014 tarihine kadar iş yeri açma ve çalıştırma ruhsatı almayıp ruhsat başvurusunda da bulunmadığını, kiralananın anahtarlarının ise 17/12/2014 tarihinde teslim edildiğini, sözleşmenin haksız nedenle feshedildiğini savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; davacının ruhsat için 29/08/2014 tarihinde idareye başvurduğu, yapılan müracaatın olumsuz neticelenmesinden ve dükkanın mühürlenmesinden itibaren aradan beş aydan fazla bir zaman geçtikten sonra, davacı tarafından 27/11/2014 tarihli ihtar ile kira sözleşmesinin tek taraflı olarak feshedildiğini, kiralanan taşınmazın 15/12/2014 tarihinde fiilen boşaltıldığı ve anahtarın davalıya 17/12/2014 tarihinde teslim edildiğini, bu nedenle davacının fesih beyanının, kiralananın kullanılamamasından ve haklı nedene dayandığından bahsetmenin mümkün olmadığı gerekçesiyle dava ispatlanamadığından reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-) Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davacının sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2-) Davacının, kira bedeline karşılık olarak davalıya teslim edilen ancak tahsil edilmeyen 25/08/2014 ve 25/09/2014 keşide tarihli çeklerin iadesi talebine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

6098 Sayılı Türk Borçlar Kanununun 301. maddesi hükmü gereği kiraya veren kiralananı kararlaştırılan tarihte sözleşmede amaçlanan kullanıma elverişli bir durumda teslim etmek ve sözleşme süresince bu durumda bulundurmakla yükümlüdür. Kira, sürekli bir akit olduğundan hem sözleşmenin kurulmasından önce var olan, hem de akdin devamı süresince kiracının bir kusuru olmaksızın ortaya çıkan ayıplar kiralayanın tekeffülü altındadır. Diğer bir anlatımla kiraya veren sözleşme süresince kiralananın kullanmaya elverişli halde bulunması için gerekli önlemleri almak durumundadır.

TBK.nun 304. maddesinde kiralananın önemli ayıplarla teslimi halinde kiracı, borçlunun temerrüdüne veya kiraya verenin kiralananın sonradan ayıplı duruma gelmesinden doğan sorumluluğuna ilişkin hükümlere başvurabilir. TBK.nun 305. maddesine göre kiralanan sonradan ayıplı duruma gelirse kiracı, kiraya verenden ayıpların giderilmesini veya kira bedelinden ayıpla orantılı bir indirim yapılmasını isteyebilir.

Somut olayda; davada dayanılan ve hükme esas alınan 15/04/2014 - 31/12/2014 tarihleri arasını kapsayan kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Sözleşmede kira bedelinin 35.000EURO olarak kararlaştırıldığı; ödemenin sezon içine yayılmış ileri tarihli çeklerle gerçekleştirildiği, 06/06/2014 tarihinde " 28/01/2014 tarih ve 15 sayılı yapı tatil zaptı ile mimari projesine aykırı olarak kaçak yapı yapıldığı tespit edilmiş olup söz konusu yerle ilgili 30/01/2014 tarihli yıkım kararı alındığından, yeni bir iş yeri açma ve çalışma ruhsatı verilemeyeceği " gerekçesiyle, dava konusu kiralananın mühürlendiği, akabinde sözleşmenin 27/11/2014 tarihli ihtar ile feshedilerek, kiralananın anahtarlarının 17/12/2014 tarihinde davalıya teslim edildiği ve kira ilişkisinin sona erdiği anlaşılmaktadır. Davacı kiracı, kiralananı tahliye ve teslim ettiği tarihe kadar taşınmazı tasarrufunda bulundurduğundan teslim tarihine kadar olan kira bedellerinden sorumludur. Buna göre Mahkemece, 15/04/2014- 17/12/2014 tarihleri arasında kiralananın davacının kullanımında bulunduğu ve bu dönem bakımından kira bedelinden sorumlu olduğu gözetilerek, işleyen kira bedeli hesaplanmalı; bu tarihlerin dışında kalan kısmı için ise peşin ödenen kira bedelinin iadesi gerektiği gözetilerek, iadesi talep edilen çekler yönünden bu çerçevede inceleme yapılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, bu talep yönünden yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi doğru olmamıştır.

3-) Davacının yoksun kalınan kazanç kaybına yönelik temyiz itirazının incelenmesine gelince;

3-) Davacının yoksun kalınan kazanç kaybına yönelik temyiz itirazının incelenmesine gelince;

Dava tarihinde yürürlükte bulunan 6098 sayılı Türk Borçlar Yasasının 112. maddesine göre alacaklının, borçludan borcun hiç veya gereği gibi ifa edilmemesi nedeniyle tazminat isteyebilmesi için, bu yüzden bir zarara uğramış olması gerekir. Sözleşmeden kaynaklanan zarar müspet zarar olacağı gibi, menfi zarar da olabilir. Müspet zarar; borçlu edayı gereği gibi ve vaktinde yerine getirseydi alacaklının mameleki ne durumda olacak idiyse, bu durumla eylemli durum arasındaki farktır. Diğer bir anlatımla, müspet zarar, sözleşmenin hiç veya gereği gibi yerine getirilmemesinden doğan zarardır: kuşkusuz kâr mahrumiyetini de içine alır. Kâr kaybı, kârdan mahrum kalma karşılığı meydana gelen zarardır. Genelde sözleşmeyi kusuruyla fesheden taraftan istenir. Aslında kâr kaybı açısından kardan yoksun kalan tarafın malvarlığında kusurlu hareketten önce ve sonra bir değişiklik yoktur. Burada kârdan yoksun kalan kusurlu hareket yüzünden mal varlığında ileride meydana gelecek çoğalmadan mahrum kalır.

Davalı kiraya veren, kiralananı davacıya TBK.nun 301.maddesinde düzenlenen kiralanan kullanıma hazır halde teslim etme yükümlülüğünü yerine getirmemiştir. Bu durumda kiracı kusursuz olduğunu kanıtlayamayan kiraya veren davalıdan kâr kaybı zararı adı altında bir miktar paranın kendisine ödenmesini isteyebilir. Ancak mahkemece kâr kaybı hesabı yapılırken davacı kiracının dava konusu kiralanan ile aynı vasıf ve özelliklere sahip başka bir taşınmazı aynı şartlarda ne kadar sürede kiralayabileceği bilirkişi aracılığıyla tespit edilerek bu süre ile sınırlı olarak kâr kaybı alacağına hükmedilmesi gerekir. Burada kârdan yoksun kalanın zararı, kusurlu fesih yüzünden mal varlığında ileride meydana gelecek çoğalmadan mahrum kalmasıdır. Bu zarar kiralanandan tespit edilemiyorsa kiralananla ilgili esnaf, ticaret odalarına yazı yazılarak sözleşme tarihi ile sözleşmenin fesh edildiği tarih arasında sosyo-ekonomik yönden aynı çevrede açılan benzer butik dükkanlarının muhtemel cirosu, kâr oranı, işletme giderlerinin ciroya oranına ilişkin ayrıntılı bilgiler toplandıktan sonra bilirkişi marifeti ile bu veriler değerlendirilerek muhtemel aylık kârı tespit edilmeli ve dava konusu aynı vasıf ve özelliklere sahip başka bir taşınmazı aynı şartlarda kiralayabileceği makul süre kadar kar kaybına hükmedilmelidir.

Somut olayda; dosya kapsamında bulunan kapatma tutanağı ile dava konusu kiralanan taşınmaz üzerinde davacı tarafından işletilen mağazanın, mimari projesine aykırı olarak kaçak yapı yapıldığının tespit edilmesi nedeniyle söz konusu yerle ilgili 30/01/2014 tarihli yıkım kararı alındığından, yeni bir iş yeri açma ve çalışma ruhsatı verilemeyeceği nedeniyle 06/06/2014 tarihinde zabıta marifetiyle mühürlendiği anlaşılmaktadır. Türk Borçlar Kanunu'nun 301. maddesi uyarınca kiraya veren kiralananı kararlaştırılan tarihte sözleşmede amaçlanan kullanıma elverişli bir durumda teslim etmek ve sözleşme süresince bu durumda bulundurmakla yükümlüdür. TBK'un 308. maddesine göre de; kiraya veren, kusuru olmadığını ispat etmedikçe kiralananın ayıplı olmasından doğan zararları kiracıya ödemekle yükümlüdür. Davacı kiracı, yargılama sırasında tacir olduğunu ileri sürmüş ise de, mahkemece bu hususta bir araştırma yapılmadığı anlaşılmaktadır. O halde yapılacak iş; TTK 14, 17, 1463 maddeleri, 5362 sayılı Esnaf ve Sanatkarlar Meslek Kuruluşları kanunun 3. maddesi çerçevesinde davacı kiracının tacir olup olmadığının araştırılması, tacir olduğunun tespiti halinde; davacı kiracının da basiretli bir tacir olarak kiralananın hukuki ve fiziki durumunu araştırdıktan sonra kiralaması gerektiği gözetilerek, davalı kiraya veren kiralananın kaçak yapı olduğunu bilerek kiraya vermiş, davacı kiracının da yargılama sırasında öncesinde de aynı yerde kiracı oldukları, eski dükkanın sezon sonu yıkılıp yerine dava konusu kiralanın yapıldığını bildirdiğine göre, kiralananın bu durumunu bilerek kiralamış ise her iki tarafın da müterafik kusuru bulunduğunun ve kusur oranında tazminat bedelinden indirim yapılması gerektiğinin kabulü gerekir. Bu durumda, tarafların buna ilişkin delillerinin toplanarak yukarıda açıklanan esaslar çerçevesinde inceleme yapılarak, öncelikle davacı kiracının aynı şartlarla başka bir yeri kiralaması için gereken makul süre belirlenerek, bu süre içindeki kiracı karının ne olabileceği tespit edilip mahrum kalınan karın hesaplanması ve daha sonra TBK 125. madde hükmü gereğince kar kaybı zararına uğrayan tarafın isteyebileceği zararın saptanmasında kıyasen yine aynı Kanunun 325. maddesi hükmünde gösterilen kesinti yönteminin uygulanması ve hakim tarafından belirlenen bu mahrum kalınan kar üzerinden hakkaniyete uygun bir indirim yapılması gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm verilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenlerle bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davacının sair temyiz itirazlarının REDDİNE, ikinci ve üçüncü bentlerde açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davacı yararına BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz eden davacıya iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde düzeltme yolu açık olmak üzere, 03/02/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/30284, Karar No: 2013/2884, Tarih: 14.02.2013

**22. Hukuk Dairesi         2012/30284 E.  ,  2013/2884 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

...

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı ve işe başlamama tazminatı alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteğin reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili davacının, davalıya ait işyerinde çalışmakta iken iş sözleşmesinin haksız olarak feshedildiğini, feshin geçersizliğine ve işe iadeye ilişkin açılan davanın kabul edildiğini, süresinde yapılan başvuruya rağmen müvekkilinin işverence işe başlatılmadığını belirterek eksik ödenen kıdem ve ihbar tazminatı ile dört aylık kıdem tazminatı farkı alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, davacının iş sözleşmesinin haklı nedenle feshedilmesine rağmen ihbar ve kıdem tazminatlarının ödendiğini, dört aylık boşta geçen sürede çalışılmadığından bu sürenin kıdem tazminatında dikkate alınamayacağını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davacıya işveren tarafından ihbar ve kıdem tazminatı olarak yeterli miktarda ödeme yapıldığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında davacının aldığı ücret seviyesi uyuşmazlık konusunu teşkil etmektedir. Davacı taraf, dava dilekçesindeki aylık 1.250,00 TL miktarını kanıtlayıcı belge getirmemiştir. Davalı taraf ise asgari ücret aldığını savunmuş, buna yönelik bordro ve Sosyal Güvenlik Kurumu prim bildirgelerine dayanmıştır. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, başkaca bilgi ve belge bulunmadığından ücretin brüt 531,00 TL seviyesinde olduğu kabulü ile hesaplamalar gerçekleştirilmiş, işverence yapılan ödemenin mahsubu ile bakiye alacak bulunmadığı belirlenmiştir.

Aynı taraflar arasında görülerek kesinleşmiş bulunan işe iade davasına ait dosya incelendiğinde, davalı vekilinin cevap dilekçesinde işçinin ücretinin net 770,00 TL olduğunu beyan ettiği görülmektedir. Davalı vekilinin bu kabulü dikkate alınarak, ücret bu seviyeden değerlendirilmeli, dava konusu alacaklar buna göre yeniden hesaplanmalı, sonucuna göre varsa fark alacaklar hüküm altına alınmalıdır. Yazılı şekilde eksik inceleme ile hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 14.02.2013 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1768, Karar No: 2015/2514, Tarih: 16.03.2015

**6. Hukuk Dairesi         2015/1768 E.  ,  2015/2514 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Denizli 3. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 30/06/2014

NUMARASI : 2013/162-2014/717

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı itirazın iptali davasına dair karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, minibüs hattı sözleşmesi gereği ödenmeyen kira bedellerinin tahsili için yapılan icra takibine vaki itirazın iptali ve takibin devamı ile % 40 icra tazminatı istemine ilişkindir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, minibüs hattı sözleşmesi gereği ödenmeyen kira bedellerinin tahsili için yapılan icra takibine vaki itirazın iptali ve takibin devamı ile % 40 icra tazminatı istemine ilişkindir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, dava dilekçesi ile; Denizli-Irlıganlı arasında çalışacak belediye denetimli dolmuşların faaliyetlerine dair taraflar arasındaki 03.06.2004 tarihli Belediye Encümen kararına istinaden hazırlan şartname gereği ödenmeyen ayların kira bedellerinin tahsili istemiyle Denizli 3.İcra Müdürlüğü'nün 2010/3426 sayılı dosyası ile davalı aleyhine başlatılan icra takibinin davalının itirazı üzerine durduğunu, davalının kira bedelini ödemeden kurtulmak ve ödemeyi geciktirmek amacıyla kötü niyetli olarak icra takibine itiraz ettiğini, Denizli Irlıganlı Belediyesi arasında çalışacak belediye denetimli dolmuşların faaliyetlerine dair şartnamenin taraflar arasında imzalandığını, davalının 27.08.2009 tarihli dilekçesi üzerine davalının davacı Belediyeden kiraladığı dolmuş hattı kirasının bir yıl süreyle uzatılmasının encümence görüşülerek karara bağlandığını, şartnamenin 26.maddesine göre aylık kira bedelinin KDV dahil 365-TL olarak tespit edildiğini, ancak davalının davacı Belediye Başkanlığı aleyhine kira sözleşmesinin dayanağı olan 27.08.2009 tarihli 37 sayılı ve 03.06.2004 tarihli 18 sayılı Belediye encümen kararlarının iptali istemi ile Denizli İdare Mahkemesi Başkanlığında dava açtığını belirterek davalının itirazının iptali ile % 40 icra inkar tazminatı verilmesini talep etmiştir. Davalı vekili, davacı Belediyenin dolmuş hattı kiralaması yetkisi olmadığını bu işlemi iptal ettirmek için İdare Mahkemesine dava açtığını bildirerek davanın reddini savunmuştur. Mahkemece, Denizli İdare Mahkemesi'nin 11.06.2010 tarih 2009/1210 esas, 2010/627 karar sayılı hükmü ile dava konusu işlemlerden Irlıganlı Belediye Encümeninin 03.06.2004 tarih 18 sayılı kararı yönünden davanın süre aşımından reddine, 27.08.2009 tarih ve 37 sayılı Irlıganlı Belediye Encümeni kararının farklı idari birimler arasında taşımacılık faaliyeti yapılan Irlıganlı Denizli hattında güzergahla ilgili düzenleme yapma yetkisinin tamamen Denizli İl Trafik Komisyonu'na ait bulunması sebebiyle, Irlıganlı Belediye Encümeninin minibüs hattı belirleyerek kiraya vermeye, yine belirlenen güzergahta aylık kira bedeli talep etmesine yönelik dava konusu işlemde yetki yönünden hukuka uyarlılık görülmediği, davacının Irlıganlı Denizli arasında yolcu taşımacılığı yapmak için üyesi olduğu kooperatifin Denizli İl Trafik Komisyonundan izin aldığı anlaşıldığından iptaline karar verildiği ve kararın Danıştayca onandığı anlaşıldığından davacının kira alacağı davasının reddine karar verilmiştir.

Takibe dayanak yapılan ve davaya esas alınan taraflar arasında düzenlenen 03.06.2004 tarihli Belediye Encümen kararına istinaden hazırlanan şartname konusunda bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Şartnameye göre yıllık kira bedeli her yıl belediye encümeni tarafından belirlenecektir. Bu şart gereği Irlıganlı Belediye encümeni 2009 yılı aylık kira parasının 27.08.2009 tarih 37 sayılı encümen kararı ile KDV dahil 365-TL olarak belirlenmesine karar vermiştir. Ancak aylık kira bedelinin belirlenmesine yönelik söz konusu Belediye encümen kararı İdare mahkemesi tarafından iptal edilmiştir ve iptal edilen bu karar Danıştay tarafından onanarak kesinleşmiştir. Taraflar arasında düzenlenen 03.06.2004 tarihli minibüs hattına ilişkin sözleşme geçerli olup tarafları bağlar. 2009 yılına ait kira bedeli belirlenmesine ilişkin encümen kararı iptal edildiği için 2009 yılı kira bedeli bir önceki dönem üzerinden ödenen kira bedeli olarak 2010 yılı dönemini kapsayan talep konusu aylar için de geçerli olduğunun kabulü gerekir. Davalı kiracının bir önceki dönemde ödediği aylık kira miktarı üzerinden takip konusu ayların kira parasının ödenmesi gerektiğinden mahkemece, davalı kiracı tarafından bir önceki dönemde ödenen aylık kira miktarı belirlenerek bu belirlenen aylık kira miktarı üzerinden takipte talep edilen 2010 yılı Ocak, Şubat, Mart, Nisan, Mayıs, Haziran ve Temmuz ayları için kira parasının tahsiline karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 16/03/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/42516, Karar No: 2017/17369, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/42516 E.  ,  2017/17369 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2017 tarihinde karar verildi.