muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/675, Karar No: 2014/3647, Tarih: 26.02.2014

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 26.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7164, Karar No: 2017/11797, Tarih: 26.04.2017

**5. Hukuk Dairesi         2016/7164 E.  ,  2017/11797 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmış ise de, alınan rapor hüküm kurumaya elverişli değildir. Şöyle ki;

Hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda incelenen emsal taşınmazlarla dava konusu taşınmazın kıyaslanması sonucu ayrı ayrı bulunan metrekare fiyatlarının ortalaması alınarak değer biçilmesi doğru olmadığı gibi, dava konusu taşınmaz ile hükme esas alınan bilirkişi raporunda somut emsal olarak kabul edilen taşınmazların Arsa Metrekare Rayiç Bedeli, Takdir Komisyonu tarafından belirlenen emlak vergisine esas olan m2 değerlerinin karşılaştırılmasında; emsal taşınmazlar ile dava konusu taşınmaz aynı değerde olduğu halde dava konusu taşınmazın 6601 parsel numaralı emsalden değersiz, 6603 parsel numaralı emsalden ise daha değerli olduğu kabul edilerek vergi değerlerine ters düşecek şekilde yeterli, inandırıcı ve somut gerekçelere de dayandırılmadan bilimsel olmayan yöntem ile değer biçilmesi doğru değildir.

Bu durumda taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi, dava konusu taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazların ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle HUMK’nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 26/04/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11182, Karar No: 2013/5837, Tarih: 08.04.2013

**11. Ceza Dairesi         2011/11182 E.  ,  2013/5837 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik ve kaçakçılık

HÜKÜM : Beraat

I- Katılan vekilinin, "kaçakçılık" suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanıklara yüklenen "toplu kaçakçılık" suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suçun işlendiği 13.10.2003 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken, 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanıklar hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK’nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE,

II- Katılan vekilinin "resmi belgede sahtecilik" suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesine gelince;

Sanıkların eksik vergi ödemek için ithal ettikleri otomobillerin kıymetini düşük göstererek içeriği itibariyle sahte serbest dolaşıma giriş beyannameleri düzenlendiğinin iddia edilmesi, sanıkların suçlamayı kabul etmemesi, gümrük müşaviri sanıkca, ihracatçı firma tarafından düzenlenen yüksek değerli faturaların fazla vergi iadesi almak için ihraç ülkesi maliyesine ibraz edildiğinin bu nedenle beyannamelerdeki bedellerin doğru olduğunun savunulması, yurtdışı araştırması sonucu ihracatçı firma hakkında kara para aklama, vergi kaçakçılığı suçları nedeniyle soruşturma yapıldığının bildirilmesi karşısında; gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti için ihracatçı firma hakkında yaplan soruşturmaların akıbeti araştırılıp, daha çok vergi iadesi almak amacıyla yüksek kıymetli faturaların hazırlanıp ibraz edildiğine dair savunmanın doğru olup olmadığı, soruşturma sonucunda Almanya devleti makamlarınca hangi faturaların vergi matrahına esas alındığı, beyannamelere konu araçların aksesuarlı olarak ithal edilip edilmedikleri araştırılıp tespit edildikten sonra, fiyat farklılıkları hususunda firma muhasebe kayıtları ve banka kayıtları

2

nezdinde gerekli incelemeler de yapılarak sonucuna göre hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik soruşturma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görümüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 08.04.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4616, Karar No: 2020/6076, Tarih: 12.10.2020

**14. Hukuk Dairesi         2019/4616 E.  ,  2020/6076 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki geçit hakkı tesisi davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen yukarıda gün ve sayısı yazılı hükmün; Dairemizin 25.09.2019 gün ve 2018/5251 Esas- 2019/5848 Karar sayılı ilamı ile onanmasına karar verilmişti. Süresi içinde davalı vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla, dosya içerisindeki bütün evrak incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 747. maddesi gereğince geçit hakkı kurulması istemine ilişkindir.

Davacı vekili, müvekkilinin 165 ada 12 parsel sayılı taşınmazın maliki olduğunu ve yolunun bulunmadığını belirterek davalı hazineye ait 165 ada 11 parsel sayılı taşınmaz üzerinden geçit hakkı tesisini talep etmiştir.

Davalı vekili, geçit istenen taşınmazın mera vasfında olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulü ile “davacının maliki olduğu ... ili, ... İlçesi, ... Köyü, ... mevkii, 165 ada 12 parsel sayılı taşınmaz lehine aynı yerde bulunan 165 ada 11 parsel sayılı taşınmazın kadastro teknisyeni ile harita mühendisi bilirkişilerin 21/05/2018 havale tarihli müşterek raporları ile eki krokisinde 2.tercih olarak belirtilen 48,30 m uzunluğunda ve toplam 133,67 m² büyüklüğündeki kısımda geçit hakkı tesisine ve tapuya tesciline” dair verilen kararın davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine hükmün, Dairemizin 25.09.2019 tarih; 2018/5251 Esas ve 2019/5848 Karar sayılı ilamıyla onanmasına karar verilmiş, onama ilamına karşı davalı vekili tarafından karar düzeltme isteminde bulunulmuştur.

Bu tür davalar ülkemizde arazi düzenlenmesinin sağlıklı bir yapıya kavuşmamış olması ve her taşınmazın yol ihtiyacına cevap verilmemesi nedeniyle zorunlu olarak açılmaktadır. Geçit hakkı verilmesiyle genel yola bağlantısı olmayan veya yolu bulunsa bile bu yol ile ihtiyacı karşılanamayan taşınmazın genel yolla kesintisiz bağlantısı sağlanır. Uygulama ve doktrinde genellikle bunlardan ilkine “mutlak geçit ihtiyacı” veya “geçit yoksunluğu”, ikincisine de “nispi geçit ihtiyacı” ya da “geçit yetersizliği” denilmektedir.

4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 747/2. maddesi gereğince geçit isteği, önceki mülkiyet ve yol durumuna göre en uygun komşuya, bu şekilde ihtiyacın karşılanmaması halinde geçit tesisinden en az zarar görecek olana yöneltilmelidir. Zira geçit hakkı taşınmaz mülkiyetini sınırlayan bir irtifak hakkı olmakla birlikte, özünü komşuluk hukukundan alır. Bunun doğal sonucu olarak yol saptanırken komşuluk hukuku ilkeleri gözetilmelidir. Geçit ihtiyacının nedeni, taşınmazın niteliği ile bu ihtiyacın nasıl ve hangi araçlarla karşılanacağı davacının sübjektif arzularına göre değil, objektif esaslara uygun olarak belirlenmeli, taşınmaz mülkiyetinin sınırlandırılması konusunda genel bir ilke olan fedakârlığın denkleştirilmesi prensibi dikkatten kaçırılmamalıdır.

Geçit tesisi davalarında başlangıçta davacı tarafından öngörülemediğinden dava dilekçesinde talep edilen yer dışındaki güzergahlardan da geçit kurulması gerekebilir. Bu güzergah üzerindeki taşınmazların maliklerine dava dilekçesi ile husumet yöneltilmemiş olması kabul edilebilir bir yanılgıya dayandığından 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 124. maddesi gereğince dürüstlük kuralına aykırı olmayan bu taraf değişikliği talebi kabul edilerek davacının bu kişilerin harçsız olarak davaya katılmalarını sağlamasına imkan verilmelidir.

Uygun güzergah saptanırken önemle üzerinde durulması gereken diğer bir yön ise, aleyhine geçit kurulan taşınmaz veya taşınmazlar bölünerek kullanım şekli ve bütünlüğünün bozulmamasıdır. Şayet başka türlü geçit tesisi mümkün değilse bunun gerekçesi kararda açıkça gösterilmelidir.

Saptanan geçit nedeniyle yükümlü taşınmaz malikine ödenmesi gereken bedel taşınmazın niteliği gözetilerek uzman bilirkişiler aracılığı ile objektif kıstaslar esas alınarak belirlenmelidir. Bu bedel de hükümden önce depo ettirilmelidir. Hemen belirtmek gerekir ki, bedelin belirlenmesinden sonra hüküm tarihine kadar taşınmazın değerinde önemli derecede değişim yaratabilecek uzunca bir süre geçmiş veya bedel tespitinden sonra yörede taşınmazın değerini artıracak değişiklikler meydana gelmiş olabilir. Bu gibi durumlarda mülkiyet hakkı kısıtlanan taşınmaz malikinin mağduriyetine neden olmamak ve diğer tarafın hakkın kötüye kullanılması sonucunu doğuracak olası davranışlarını önlemek için hüküm tarihine yakın yeni bir değer tespiti yapılmalıdır.

Geçit hakkı kurulmasına ilişkin davalarda davanın niteliği gereği yargılama giderleri davacı üzerinde bırakılmalıdır.

Somut olaya gelince; bozma sonrası yapılan yargılama esnasında alınan bilirkişi raporunda en uygun alternatif olarak belirlenen 2 nolu alternatif tercih edilerek mahkemece 11 parsel sayılı taşınmaz üzerinden davacı taşınmazı lehine hüküm tesis edilmişse de söz konusu alternatifin 11 parsel sayılı taşınmazı ortadan bölerek ekonomik bütünlüğüne zarar vereceği ortadadır.

Tüm bu nedenlerle; mahkemece, gerekli ise yeniden keşif yapılarak gerekli değilse kök raporu hazırlayan bilirkişilerden ek rapor tanzimiyle geçit hakkı tesis edilebilecek başka alternatiflerin bulunup bulunmadığının tespit edilmesi, inceleme ve araştırma sonucu söz konusu alternatiften başka herhangi bir alternatifin olmadığı sonucuna ulaşılmasıyla da davanın reddine karar verilmesi gerekirken eldeki verilere göre davanın kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiş, hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin karar düzeltme isteğinin kabulü ile Dairemizin 25.09.2019 tarih; 2018/5251 Esas ve 2019/5848 Karar sayılı ilamının KALDIRILMASINA, hükmün yukarıdaki gerekçeyle BOZULMASINA, 12.10.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1019, Karar No: 2023/6865, Tarih: 28.12.2023

**8. Hukuk Dairesi         2023/1019 E.  ,  2023/6865 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki görülen ve istinaf incelemesinden geçen uygulama kadastro tespitine itiraz davasında İlk Derece Mahkemesi tarafından verilen karar, yapılan temyiz incelemesi sonucunda Dairemizce, Bölge Adliye Mahkemesi kararın kaldırılması suretiyle bozulmuştur.

İlk Derece Mahkemesince bozma ilamına uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı, davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1. Uygulama kadastrosu sırasında, ... ilçesi ... Mahallesi çalışma alanında ve tapuda Hazine ve ... adına kayıtlı bulunan eski 4870 parsel ... 2.050 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, 318 ada 23 parsel numarasıyla 1.284,97 metrekare yüzölçümlü olarak tespit edilmiştir.

2. Davacı Hazine vekili dava dilekçesinde; uygulama kadastrosu sırasında adına kayıtlı bulunan ... ilçesi ... Mahallesi 318 ada 23 parsel ... taşınmazın yüzölçümünün azaldığını ileri sürerek, eski hale getirilmesi istemiyle Kadastro Müdürlüğünü hasım göstermek suretiyle dava açmış ve yargılama sırasında tapu maliki ... Belediye Başkanlığının davaya katılımı sağlanmıştır.

II. CEVAP

Davalı ... Kadastro İl Müdürlüğü vekili cevap dilekçesinde; davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece (... Kadastro) Mahkemesinin 12.01.2018 tarihli ve 2016/19 Esas, 2018/2 Karar ... kararı ile, davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece (... Kadastro) Mahkemesinin 12.01.2018 tarihli ve 2016/19 Esas, 2018/2 Karar ... kararına karşı davacı Hazine vekili tarafından istinaf isteminde bulunulmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 04.10.2018 tarihli ve 2018/265 Esas, 2018/540 Karar ... kararıyla; istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin 04.10.2018 tarihli ve 2018/265 Esas, 2018/540 Karar ... kararı, davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

2. Temyiz incelemesi neticesinde, Dairemizin 29.12.2021 tarihli ve 2021/6273 Esas, 2021/13159 Karar ... ilamıyla; " uygulama kadastrosunun yöntemine uygun yapılıp yapılmadığının belirlenmesi " gereğine değinilerek, Bölge Adliye Mahkemesinin kararının kaldırılması suretiyle İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

2. Temyiz incelemesi neticesinde, Dairemizin 29.12.2021 tarihli ve 2021/6273 Esas, 2021/13159 Karar ... ilamıyla; " uygulama kadastrosunun yöntemine uygun yapılıp yapılmadığının belirlenmesi " gereğine değinilerek, Bölge Adliye Mahkemesinin kararının kaldırılması suretiyle İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, alınan rapor doğrultusunda uygulama kadastrosunun yerinde olduğu, taşınmazdaki eksikliğin tapulama sonrası gerçekleştirilen ifraz işleminden kaynaklı olduğu gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve numarası belirtilen kararı, davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı Hazine vekili temyiz dilekçesinde; bilirkişi raporunun hükme elverişli olmadığını, kadastro müdürlüğünün yasal hasım olduğundan lehine vekalet ücreti hükmedilmesinin yerinde olmadığını belirterek, ilk derece mahkemesi kararının bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, uygulama kadastrosuna itiraza ilişkin olup, taraflar arasındaki uyuşmazlık, 3402 ... Kadastro Kanunu'nun (3402 ... Kanun) 22/2-a maddesine göre yapılan uygulama kadastrosunun usul ve Kanun hükümlerine uygun olarak yapılıp yapılmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 ... Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 ... Kanun) 369/1, 370 ve 371 inci maddeleri, 3402 ... Kanun’un 22/a maddesi,

3. Değerlendirme

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyulan bozma ilamı doğrultusunda inceleme ve araştırma yapılarak, mevcut deliller takdir edilerek karar verildiğine, uygulanması gereken hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığına, bozmaya uyulmakla taraflar lehine ve aleyhine kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin yeniden incelenmesine hukukça imkan olmadığı gibi 6100 ... Kanun’un 369/1 inci maddesi de gözetilerek yapılan incelemede aynı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden biri de var olmadığına göre, İlk Derece Mahkemesi kararında yazılı gerekçeler dikkate alındığında temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davacı Hazine vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararının ONANMASINA,

Harçtan muaf olduğundan Hazineden harç alınmasına yer olmadığına,

1086 ... Kanun'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay ilamının tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yoluna başvurulabileceğine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

28.12.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11184, Karar No: 2013/5841, Tarih: 08.04.2013

**11. Ceza Dairesi         2011/11184 E.  ,  2013/5841 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : 1- 213 sayılı Yasanın 359/b-1, 765 sayılı TCK'nun 80, 59. maddelerince 17 ay 15 gün hapis cezası,

2- 213 sayılı Yasanın 359/b-1, 5237 sayılı TCK'nun 43, 62, 53. maddelerince 18 ay 22 gün hapis cezası, güvenlik tedbiri uygulanması

5271 sayılı CMUK'nun 225. maddesi uyarınca hükmün konusu, duruşmanın neticesine göre iddianamede gösterilen fiilden ibaret olup, İzmir Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 03.06.2010 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında 04.04.2005 ila 30.12.2005 tarihleri arasında düzenlenen sahte faturaları yasal defterlerine kaydedip ilgili dönemlerde KDV indirimine konu etmesi nedeniyle kamu davası açıldığı, eylemin teselsül eden 2005 takvim yılında sahte fatura kullanmak suçunu oluşturduğu ve suç tarihinin faturaların KDV beyannamelerinde kullanılması nedeniyle 21.01.2006 tarihi olduğu, bu nedenle sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nun 43, 62 ve 53. maddelerinin uygulanması gerektiği, 2006 takvim yılında sahte fatura kullanmak suçundan açılmış bir dava bulunmadığı gibi vergi suçu raporu, defterdarlık mütalaası incelendiğinde bu yıla ilişkin dava şartı olan mütalaanın da bulunmadığı gözetilmeden, sanığa ek savunma hakkı verilmek suretiyle 2005 ve 2006 takvim yılları için ayrı ayrı mahkumiyet kararları verilmesi,

Yasaya aykırı sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 08.04.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/38168, Karar No: 2017/16601, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/38168 E.  ,  2017/16601 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/1850, Karar No: 2009/11991, Tarih: 18.06.2009

**2. Hukuk Dairesi         2009/1850 E.  ,  2009/11991 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Elazığ 1. Aile Mahkemesi

TARİHİ                  :01.12.2008
Yargıtay — Esas No: 2016/3665, Karar No: 2018/6573, Tarih: 12.11.2018

**16. Hukuk Dairesi         2016/3665 E.  ,  2018/6573 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

... sonucu ... İlçesi ... Köyü çalışma alanında bulunan 166 ada 18 parsel sayılı 23.984,00 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz irsen intikal ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle ... .... ve arkadaşları adına tespit ve tescil edilmiştir. Davacı ..., kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak ... Kale’nin payı hakkında tapu iptali ve tescil istemiyle dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye temyiz karar harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 12.11.2018 gününde oybirliği ile karar verildi.