muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/1803, Karar No: 2010/5900, Tarih: 25.05.2010

Davada, taşınmazın terekeye döndürülmesi istendiğine göre, mirasçılar arasında elbirliği (iştirak) halinde mülkiyet söz konusu olup, ilk önce iştirakin sağlanması kaçınılmazdır.

Diğer taraftan, muris muvazaası yönünden hükme yeterli bir soruşturma yapıldığını söyleyebilmek de mümkün değildir.

Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Nisbi muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için asıl amacını gizleyip, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklayarak devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve 1.4.1974 tarih 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere, görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Medeni Kanunun 706, Borçlar Kanunun 213 ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki, bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün, diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olayda, değinilen ilkeler gözetilmek suretiyle bir araştırma yapılmamış, miras bırakanın davalı oğulları ile diğer davalıların el ve işbirliği içinde hareket edip etmedikleri üzerinde durulmamıştır.

Somut olayda, değinilen ilkeler gözetilmek suretiyle bir araştırma yapılmamış, miras bırakanın davalı oğulları ile diğer davalıların el ve işbirliği içinde hareket edip etmedikleri üzerinde durulmamıştır.

Hal böyle olunca, öncelikle dava dışı mirasçı H.'nin davaya olurunun alınması ya da miras şirketine M.K.nun 640. maddesi uyarınca temsilci atanması, böylece davanın görülebilirlik koşulunun yerine getirilmesi; ondan sonra, toplanmış ve toplanacak deliller yukarıda değinilen ilkeler çerçevesinde değerlendirilerek temliklerin muvazaalı olup olmadığının, davalılar arasında el ve işbirliği bulunup bulunmadığının açıklığa kavuşturulması ve sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, usül ve esas bakımından eksik soruşturma ile yetinilip yazılı biçimde hüküm kurulması isabetsizdir.

Davacının, temyiz itirazı açıklanan nedenlerden ötürü yerindedir. Kabulüyle, hükmün HUMK.'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 24.12.2009 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesinin 14. maddesi gereğince gelen temyiz eden vekili için 750.00.-TL. duruşma avukatlık parasının temyiz edİLenden alınmasına,  25.5.2010  tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2072, Karar No: 2016/5575, Tarih: 15.06.2016

**11. Ceza Dairesi         2016/2072 E.  ,  2016/5575 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanığın adli sicil kaydında hakkında daha önce 5271 sayılı CMK'nın 231. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiş olması ve bu itibarla 5271 sayılı CMK'nun 231/5. maddesinin uygulama şartlarının oluşmadığı anlaşılmakla tebliğnamedeki görüşe iştirak edilmemiştir.

1-Sanığın yetkilisi olduğu şirketin 2006, 2007 takvim yıllarında sahte fatura kullandığının iddia ve kabul edildiği olayda; gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde belirlenmesi amacıyla; sahte olduğu iddia olunan faturaları düzenleyen şirketler hakkında karşıt inceleme raporları düzenlendiği görülmekle, sahte fatura düzenleyen ilgili şirketler hakkında düzenlenen raporları getirtilerek, şirket yetkilileri hakkında dava açılmış olup olmadığının araştırılması, açıldığının tespiti halinde birleştirilmesi, mümkün olmadığı takdirde, dava dosyaları getirtilip incelenerek bu davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dava dosyasına intikal ettirilmesi, faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi yönünden mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyeleri, teslim tesellüm belgeleri, bedellerinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun kanıtlama yeteneği olan geçerli ödeme belgeleri ve satıcının kasasına ya da banka hesabına girip girmediğinin tespiti ile faturaları düzenleyen mükellefin yeterli üretimi, mal girişi ya da stoğu olup olmadığı da araştırılıp, karşılaştırmalı bilirkişi incelemesi yaptırılması ve toplanan tüm deliller değerlendirilip sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabul ve uygulamaya göre de;

2- Kamu davasının vergi suçu ve inceleme raporları ile mütalaaya uygun olarak 2006, 2007 takvim yıllarında “sahte fatura kullanmak” suçlarından açıldığı, her takvim yılında kendi içerisinde "teselsül eden" sahte fatura kullanmak suçlarının birbirlerinden bağımsız ve ayrı suçları teşkil edeceği ve sanık hakkında her takvim yılı için ayrı ayrı hüküm tesisi yerine hangi takvim yılından hüküm kurulduğu da belirtilmeksizin tek suçtan ceza tayini,

3-Sanık hakkında 213 sayılı Yasanın 359/b-1 ve 5237 sayılı TCK'nın 43. maddeleri uyarınca hükmedilen 24 ay hapis cezası üzerinden 62. madde uyarınca indirim uygulanırken, 20 ay hapis cezası yerine 1 yıl 8 ay hapis cezasına hükmedilmek suretiyle fazla ceza tayini isabetsizliği, yasaya aykırı,

4-a) Hüküm fıkrasında 5237 sayılı TCK'nın 53. maddenin uygulanmasına hükmedildikten sonra, karar uzun süreli hapis cezası olmasına rağmen, 53/4. fıkrası uyarınca 53/1. maddede düzenlenen hak yoksunluklarına hükmedilmeyeceği şeklinde çelişkili karar verilmesi isabetsizliği,

4-a) Hüküm fıkrasında 5237 sayılı TCK'nın 53. maddenin uygulanmasına hükmedildikten sonra, karar uzun süreli hapis cezası olmasına rağmen, 53/4. fıkrası uyarınca 53/1. maddede düzenlenen hak yoksunluklarına hükmedilmeyeceği şeklinde çelişkili karar verilmesi isabetsizliği,

b)Uzun süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin 3. fıkrası gereğince aynı maddenin 1. fıkrasının (c) bendindeki hak yoksunluklarının kendi alt soyları açısından hükmedilemeyeceğinin gözetilmemesi, yasaya aykırı,

b) 5237 sayılı TCK’nun 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafii ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 15.06.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/17208, Karar No: 2020/12774, Tarih: 21.10.2020

**9. Hukuk Dairesi         2017/17208 E.  ,  2020/12774 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı işyerinde 16.02.2010 tarihinden, 07.11.2013 tarihine kadar aşçıbaşı yardımcısı olarak ... görevini ifa ettiğini, en son 2.720,00 TL net maaş aldığını, işvereninden çalışmış olduğu döneme ilişkin fazla mesai ücretlerinin ödenmesini istediğini, ödeme yapılmadığını, Antalya 5. Noterliğinin 07.11.2013 tarih ve 24809 yevmiye numaralı ihtarnamesi ile iş akdini haklı nedenle feshettiğini, davacının işyerinde yaz ve kış aylarında farklı saatlerde çalıştığını, 2010-2011 yıllarında çalıştığı dönemde her gün sabah 07:00, akşam 22:00 saatleri arasında, 2012 yılında her gün 12:00'de işbaşı yapıp 24:00'e kadar çalıştığını, 2013 yılında 13:00'de işbaşı yapıp 24:00'e kadar çalıştığını ileri sürerek, kıdem tazminatı ve fazla mesai ücreti alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı cevabının özeti:

Davalı vekili, davacının 16.02.2010 tarihinden iş akdinin sona erdiği tarihe kadar şirket bünyesinde çalıştığını, müvekkili işletmede 08:00-16:00, 16:00-24:00, 24:00-08:00 saatleri arasında 3'lü vardiya sistemiyle çalışıldığını, istisnai durumlar hariç olmak üzere genel olarak fazla çalışma durumunun söz konusu olmadığını, fazla mesai yapılmasını gerektirdiği durumlarda çalışma karşılığı ücretinin işçiye ödendiğini ya da serbest zaman olarak kullandırıldığını, davacının imzalamış olduğu hizmet sözleşmelerinin ücret başlıklı 4.maddesinin 2.paragrafında belirlenen ücrete fazla çalışma ücretinin de dahil olduğunun yer aldığını ve davacının fazla mesai alacağının ödenmediğinden bahisle yapmış olduğu feshin haksız ve geçersiz olduğunu ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Taraflar arasında; davacının fazla çalışma yapıp yapmadığı hususları uyuşmazlık konusudur.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

2-Taraflar arasında; davacının fazla çalışma yapıp yapmadığı hususları uyuşmazlık konusudur.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Çalışma düzenin ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı, ulusal bayram genel tatili ile hafta tatilinde çalışma yapılıp yapılmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti, ulusal bayram genel tatili ve hafta tatili ücretlerinin ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil ve hafta tatili alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille söz konusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı yazılı delille ispatlaması gerekir. Bordrolarda tahakkuk bulunmasına rağmen bordroların imzasız olması halinde ise, varsa ilgili dönem banka ve tüm ödeme kayıtları celp edilmeli ve ödendiği tespit edilen miktarlar yapılan hesaplamadan mahsup edilmelidir.

Fazla çalışma alacaklarının yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

Fazla çalışma alacaklarının yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

Somut olayda, davacının fazla mesai ücreti alacağı tanık anlatımlarına göre hesaplanıp hüküm altına alınmıştır. Ne var ki; davacı tanıklarının ve davalı tanıklarından ...’ın işverene karşı açmış oldukları işçilik alacağı talepli davaları bulunmaktadır. Şu halde yan deliller ile desteklenmedikçe tek başına bu husumetli tanık anlatımları ile sonuca varılması mümkün değildir. Yargılama sırasında dinlenen ve husumetli olmayan diğer davalı ... ’un beyanına itibarla fazla mesai alacağının hesaplanması gerekiyor ise de davacı dava dilekçesinde 2010-2011 yıllarında her gün 07:00-22:00 saatleri arasında, 2012 yılında her gün 12:00-24:00 saatleri arasında, 2013 yılında ise 13:00-24:00 saatleri arasında çalıştığını iddia etmiştir. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda ise tanıkların beyanı dikkate alınarak davacının 2010-2011 yıllarında haftada 4 gün 08.00-22.00 saatleri arasında 14 saat çalıştığı, 2012 yılında 12.00-24.00 saatleri arasında günde 12 saat çalıştığı, 2013 yılında ise 13.00-24.00 saatleri arasında 11 saat çalıştığı, haftada 2 gün ise 08.00-16.00 veya 16.00-24.00 vardiyalarında 8 saat çalıştığı kabul edilerek hesaplama yapılmıştır. Davacı dava dilekçesinde farklı yıllarda farklı saat aralıklarında çalıştığını belirtmiş olup davalı ... ’un sigorta kayıtları getirtilip davalı işyerinde hangi tarihler arasında çalıştığı tespit edilerek ve gerekirse yeniden beyanı alınarak davacının hangi dönem için ne kadar fazla mesai yaptığı belirlenmelidir.

Ayrıca hükme esas alınan bilirkişi raporunda 14 saatlik çalışmada 2 saat ara dinlenme süresinin bulunduğu belirtildiği halde sehven 14 saatlik çalışmadan hiç ara dinlenme süresi düşülmemesi, 8 saatlik çalışma içinse 1 saatlik ara dinlenme süresi düşülmesi gerekirken yarım saatlik ara dinlenme yaptığı kabul edilerek hesaplama yapılması hatalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 21.10.2020 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/20274, Karar No: 2013/17985, Tarih: 20.11.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/20274 E.  ,  2013/17985 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için,eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun Kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanık ...'in, resmi nikahlı evli iken ölen babası nedeniyle dul ve yetim maaşı alabilmek için 27.02.2007 tarihinde eşi diğer sanık ...'den muvazaalı olarak boşandığı, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı,sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün, ONANMASINA, 20.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1402, Karar No: 2013/1640, Tarih: 25.01.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/1402 E.  ,  2013/1640 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 26.10.2010 tarih ve 2009/193-2010/259 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirketin "... " ibareli markası ile 1976 yılından bu yana üretim yaparak tanınmış bir marka haline getirdiğini ve "..." esas unsurlu markalardan doğan her türlü hak ve yetkinin müvekkiline ait olduğunu, davalı şirketin 15.11.2007 tarih ve 2007/60393 no ile yaptığı müvekkili adına tescilli ve tanınmış markalarla ayırt edemeyecek kadar benzer olup iltibas yaratan "..." ibaresinin tescili başvurusuna, müvekkilince itiraz edildiğini, ancak davalı TPE YİDK tarafından markalar arasında iltibasa yol açacak derecede benzerlik olmadığı ve karıştırılma ihtimalinin bulunmadığı gerekçesiyle itirazın reddedildiğini, davalı şirketin kötüniyetli olduğunu ileri sürerek, davalı TPE YİDK'nın 05.06.2009 tarih ve 2009-M-2483 sayılı YİDK kararının iptalini, tescil işlemleri devam eden "...” ibareli markanın tescili halinde iptalini, hükümsüz sayılmasını ve markalar sicilinden terkinini talep ve dava etmiştir.

Davalı TPE Başkanlığı vekili, YİDK kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Davalı ... vekili, davaya konu “...” ibaresinin, müvekkiline ait tanınmış “...” markasına benzediğini, sadece “s” harfi yerine “c” harfinin kullanıldığını ve davacı markaları ile karıştırılma ihtimalinin bulunmadığını, markalar arasında benzerlik ve iltibas tehlikesinin de bulunmadığını ve kötüniyet iddiasının yerinde olmadığını savunarak davanın reddine karar verilme savunarak, davanın reddini istemiştir.