muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/26760, Karar No: 2023/9442, Tarih: 19.12.2023

**2. Ceza Dairesi         2023/26760 E.  ,  2023/9442 K.**

**"İçtihat Metni"**

B O Z M A Ü Z E R İ N E

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/22 E., 2022/248 K.

ŞİKÂYETÇİLER : ..., ..., ...

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇ : İş yeri dokunulmazlığının ihlâli

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEMYİZ EDENLER : Suça sürüklenen çocuk ve müdafii

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Düşme

Dosya incelendi, gereği düşünüldü;

İstanbul 2. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin 30.06.2015 tarih ve 2015/77 Esas sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verildiği, kararın 09.09.2015 tarihinde kesinleştiği, mahkemece 17.02.2017 suç tarihli İstanbul 17. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin 2017/153 Esas ve 2017/305 Karar sayılı kararı ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın açıklanması için ihbarda bulunulması sonucu önceki hükmün açıklandığı belirlenerek yapılan incelemede;

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuk hakkında 25.01.2013 tarihinde hükmolunan 1 yıl 8 ay hapis cezasının, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 51. maddesi gereğince ertelendiği, hükmün yalnız suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından temyiz edildiği, ardından Yargıtay 4. Ceza Dairesi tarafından bu hükmün 21.01.2015 tarihinde bozulduğu, bozma ilâmına uyulmasından sonra kurulan 23.06.2022 tarihli hükmü ise yine yalnızca suça sürüklenen çocuk ve müdafiinin temyiz ettiği anlaşılmakla; erteleme kararının 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 326/son maddesi uyarınca suça sürüklenen çocuk için kazanılmış hak teşkil ettiği gözetilmeden, temyize konu hükümde suça sürüklenen çocuk hakkında hükmolunan 1 yıl 8 ay hapis cezasının ertelenmemesi suretiyle 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesine muhalefet edilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ve müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 1412 sayılı Kanun'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı Kanun'un 116/2-4, 119/1-c, 31/3, 62. maddeleri uyarınca tayin olunan 1 yıl 8 ay hapis cezasının suça sürüklenen cocuğun kazanılmış hakkı gözetilerek aynı Kanun'un 51. maddesi gereğince ertelenmesine ve suça sürüklenen çocuk hakkında 1 yıl 8 ay denetim süresi belirlenmesine karar verilmek suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 19.12.2023 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7130, Karar No: 2016/3056, Tarih: 10.03.2016

**20. Hukuk Dairesi         2015/7130 E.  ,  2016/3056 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında ... köyünde bulunan ... ada 131 parsel sayılı 347.0486,93 m² yüzölçümündeki taşınmaz, ham toprak niteliğiyle senetsizden ... adına tespit edilmiştir.

Davacı Orman Yönetimi vekilince kadastro mahkemesine sunulan dava dilekçesi ile ... ve Köy tüzel kişiliğini taraf göstererek, ekli krokide işaretlenen taşınmazın orman sayılan yerlerden olduğu, orman niteliği ile ... adına tapuya tescillerine karar verilmesi istemiyle kısmî ilân süresi içinde dava açılmıştır.

... Kadastro Mahkemesince, ”... köyünde arazi kadastrosunun daha sonra yapıldığı ve itiraza konu kırmızı kalemle taralı kısmın ... ada 131 sayılı parselin içerisinde kaldığı, bu parselin ise 30/12/2009 ile 28/01/2010 tarihleri arasında askı ilânına çıkarak ... adına tespit edilerek tutanağın kesinleştiği, tespit tarihi itibariyle kadastro tutanağı düzenlenmeyen, yargılama aşamasında arazi kadastrosunun geçmesi nedeniyle kadastro tutanağı düzenlenen fakat itiraza konu kısmın koordinatlarının kadastro elemanlarına davacı tarafça verilmemesi nedeniyle itiraz edilmeksizin kesinleşen ... ada 131 sayılı parselin içerisinde kalan ve kırmızı kalemle taralı olarak gösterilen itiraza konu yerle ilgili olarak görevli mahkemenin kadastro mahkemesi olmadığı, bu uyuşmazlığın genel mahkemelerin görevine girdiği” gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

... Sulh Hukuk Mahkemesince ise "dava konusu edilen yerin ... ada 131 parsel sayılı kadastro parseli içinde kaldığı ve kadastro mahkemesinin görevli olduğu” gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

İki mahkeme arasında oluşan olumsuz yetki uyuşmazlığının çözümü için dosya .... Hukuk Dairesine gönderilmiş, .... Hukuk Dairesinin 16.12.2014 tarih ve 2014/18808 E. - 2014/18704 K. sayılı kararı ile ... Kadastro Mahkemesi yargı yeri olarak belirlenmiştir.

Yargı yeri olarak belirlenmesinin ardından ... Kadastro Mahkemesince, davanın kabulüne, dava konusu olan ... ili, ... ilçesi, ...köyünde kain ... ada 131 parsel nolu ... adına ham toprak niteliği ile tespiti yapılan taşınmazın kadastro tespitinin iptali ile, bu parselin orman vasfıyla aynı ada ve parsel numarası ile ... adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş, hüküm davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 5304 sayılı Kanun ile değişik 3402 sayılı Kanunun 4. maddesi hükmüne göre orman sınırlandırması yapılmış, çekişmeli parsel orman alanı dışında bırakılmıştır.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 5304 sayılı Kanun ile değişik 3402 sayılı Kanunun 4. maddesi hükmüne göre orman sınırlandırması yapılmış, çekişmeli parsel orman alanı dışında bırakılmıştır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye, uzman orman bilirkişisi tarafından eski tarihli hava fotoğrafı ve memleket haritasına dayalı olarak yöntemine uygun biçimde yapılan inceleme ve araştırmada çekişmeli ... ada 131 parsel sayılı taşınmazın, orman sayılan yerlerden olduğu anlaşıldığına göre yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usûl ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13/j maddesi gereğince harç alınmasına yer olmadığına, 10/03/2016 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/8710, Karar No: 2009/11930, Tarih: 21.10.2009

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2009/8710 E.  ,  2009/11930 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı , maliki olduğu ve konut olarak kullandığı evine su abonesi olmak için muracaatından, davalı kurumun alt yapı giderlerine katılım payı istediğini, istenen bedelin yasaya aykırı olduğunu ileri sürerek alt yapı katılım bedeli talebinin haksız ve hukuka aykırı olduğunun tesbitine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, istemin yasaya uygun olduğu gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

İmar Kanununun 31. maddesi; inşaatın bitme günü kullanma izninin verildiği tarih olup, kullanma izni verilmeyen yapıların elektrik, su ve kanalizasyon hizmet ve tesislerinden faydalandırılmayacağını , Belediye Gelirleri Kanunun 87 ve 88.maddeleri Belediyelere bağlı müesseseler ve belediyelerce kanalizasyon ve su tesisi yapılması halinde bunlardan faydalanan gayrimenkul sahiplerinin kanalizasyon ve su tesisleri harcamalarına katılma payı ödeyeceğini öngörmüştür.

Bu yasal düzenlemeler doğrultusunda; su ve kanalizasyon bağlantıları yapılmıyan binaya iskan izni verilmesi mümkün olmadığı gibi, su ve kanalizasyon harcamalarına katılma payı ödenmeden bu hizmetlerden faydalanmakta mümükün değildir. Ne varki su ve kanalizasyon harcamalarına katılma payını ödemekle yükümlü kişi, iskan izni almakla yükümlü olan kişidir. Davalı su ve kanalizasyon harcamalarına katılma payı ödemeden bu hizmetleri vermeyeceği gibi, Belediye İmar Müdürlüğüde Su ve Kanalizasyon hizmetlerinden faydalanmayan binaya iskan izni veremez.

İskan izni alınmış binadan daire satın alan 3. kişiler yönünden binanın su ve kanalizasyon harcamalarına katılma payının ödendiğine dair karine vardır. Harcamalara katılma payı bir defa ödenir. Bir binaya iskan izni verildikten sonra her malik değişmesi durumunda, yeni malikten su ve kanalizasyon harcamalarına katılma payının ödenmediği gerekçesi ile talepte bulunmak MK'nın 2. maddesinde belirlenen iyiniyet kuralına aykırıdır.

Bu açıklamalar gereğince, mahkemece davacının daireyi hangi tarihte satın aldığı ve binanın hangi tarihte iskan izninin alındığı araştırılmalı şayet davacı iskan izni alınmış binadan daire satın almış ise, su ve kanalızasyon harcamalarına katılma payı daha önce alınmış olması gerektiğinden yeniden katılma payı ödeme yükümlülüğü olmadığından davanın kabulüne, iskan izni alınmamamış binadan daire satın alınmış ise iskan izni alınmasını temin için katılım payı ödenmek zorunda kalınmışsa şimdiki gibi davanın reddine karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle davacının temyiz itiraznın kabul ile hükmün davacı lehine BOZULMASINA, 21.10.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8253, Karar No: 2014/9492, Tarih: 15.05.2014

**11. Ceza Dairesi         2014/8253 E.  ,  2014/9492 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek

HÜKÜM : Beraat

I. Sanık hakkında “2004 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçundan kurulan hükme yönelik katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “2004 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suçun işlendiği en aleyhe 31.12.2004 tarihinden, temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususta aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK’nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE,

II. Sanık hakkında “2005 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçundan kurulan hükme yönelik katılan vekilinin temyiz itirazlarına gelince;

2005 takvim yılında sahte fatura düzenlediği iddia olunan sanığın, firmasını 2003 yılında kapattığını, nüfus cüzdanı, belge ve faturalarının işyerinden çalındığını veya kaybolduğunu, bununla ilgili gazeteye ilan verdiğini, ismini bilmediği bir şahısta kendi şirketi ya da adına düzenlenmiş sahte faturalar gördüğünü, bunları Vahap Duman'ın düzenlemiş olduğunu savunmasına karşılık, VDENR-2007-1677/36 sayılı Vergi Tekniği Raporu ve dosya kapsamından bilinen adreslerinde bulunamaması nedeniyle mükellefiyetinin 31.08.2006 tarihinde re'sen terkin edildiği, mahkemece gerekçeli kararda esas alınan 30.08.2003 tarihinin... Teks. San. ve Tic. Ltd. Şti.'nin terkin tarihi olduğu, savunma ve rapor içeriğine göre gerçek bir faaliyeti olmamasına rağmen 2005 yılı Ağustos ayına kadar zincirleme şekilde sahte fatura düzenlediğinin sabit olduğu gözetilmeden, soyut savunmaya itibar edilerek, dosya kapsamına uygun olmayan gerekçe ile beraate karar verilmesi,

2

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi gereğince, istem gibi BOZULMASINA, 15.05.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/12526, Karar No: 2011/13961, Tarih: 28.12.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/12526 E.  ,  2011/13961 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : MERİÇ ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 09/06/2010

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı. miras bırakan babası S.'nin, mirasçıdan mal kaçırmak amacıyla 20, 80 ve 235 parsel sayılı taşınmazlarını muvazaalı satış işlemiyle davalılar torunu ve gelinine temlik ettiğini ileri sürerek, miras payı oranında iptal tescil isteğinde bulunmuştur.

Davalılar. davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, dava konusu temlik işlemlerinin muvazaalı bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkin olup; mahkemece, iddianın kanıtlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; davacının miras bırakanı S. D.'in dava konusu taşınmazların da içinde bulunduğu 8 parça taşınmazını 27.3.2000 tarihinde ölünceye kadar bakım akdi ile davacı oğluna temlik ettiği, ancak daha sonra davacı oğlu A. aleyhine Meriç Asliye Hukuk Mahkemesinin 2003/14 E. 2003/105 K. Sayılı bakım sözleşmesinin iptali isteği ile açtığı davanın kabul edilerek ve temyiz edilmeyerek 12.9.2003 tarihinde kesinleştiği, mirasbırakan S.nin 11.10.2003 tarihinde Trakya Üniversitesi Hastanesinde yatarak tedavi gördüğü ve 11.11.2003 tarihinde taburcu olduğu , aynı gün dava dışı oğlu A. N.ye satış yetkisini de içeren vekaletname verdiği, vekil A... N...'nin ise mirasbırakana ait olup da eldeki davaya konu edilen taşınmazlardan 121 ada 80 sayılı parseli 12.11.2003 tarihinde kendi oğlu olan davalı Ö.'e , 146 ada 235 sayılı ve 152 ada 20 sayılı parselleri de 13.11.2003 tarihinde kendi eşi olan davalı N.'a satış suretiyle devrettiği görülmektedir.

Davacı, mirasbırakanın vekil tayin ederek yapmış olduğu bu temliklerin mirasçıdan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek eldeki davayı açmıştır.

Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa,niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türü dür. Söz konusu Muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda  yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l-4-1974 tarih 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmeside Medeni Kanunun 706, Borçlar Kanunun 213 ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay  sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tesbitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmeside büyük önem taşımaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince; davacı A.'in murisin oğlu, taşınmazların temlikinde kullanılan vekaletnamede adı geçen A. N.nin bir diğer oğlu, N.'ın vekilin eşi, Ö.'in ise N. ile A.'den olma murisin torunu olduğu, taşınmazların davalılara temlikinden önce bu taşınmazları da kapsayacak şekilde dava dışı taşınmazlarla birlikte davacı A. ile Borçlar Kanununun 511. ve takip eden maddelerinde öngörülen ölünceye kadar bakım akdi yapıldığı, ancak bu akit sicile yansıtılmadan bakım alacaklısı muris tarafından bakım borçlusu Alaatin aleyhine açılan aktin iptali davasının Meriç Asliye Hukuk Mahkemesince kabulle sonuçlanarak aktin iptaline karar verildiği ve ondan sonra bu temliklerin gerçekleştirildiği ve bu davanın muris ile A.'in arasının açılmasına vesile olduğu, bunun üzerine taşınmazların davalılara intikal ettirildiği anlaşılmaktadır.

Öte yandan, temlike konu edilen taşınmazların değeri ile murisin diğer mal varlığının değeri arasındaki farkın tespiti bakımından mahkemece bir araştırma ve inceleme yapılmış olmadığı gibi yukarıda değinilen ilkeler gözetildiğinde bu tür iddiaların her türlü delille kanıtlanması mümkün olup tarafların göstermiş olduğu tanıklar dinlenerek murisin gerçek iardesinin açıklığa kavuşturulmamış olması da doğru değildir. Ayrıca, mirasbırakanın yeşil kart sahibi olduğu ve Kaymakamlığın 31.7.2008 havale tarihli yazısı ile mirasbırakanın ölümünden sonra yeşil kartın iptal edildiği, hastane giderlerinin çoğunun bu kart kullanılarak karşılandığı, çok cüzi bir miktarın elden karşılandığı da sabitir.

Hal böyle olunca, yukarıda değinilen ilkeler de gözetilmek suretiyle taplanan ve toplanacak tüm delillerin bir arada değerlendirilerek, tarafların tanıkları da dinlenmek suretiyle hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken eksik araştırma ile yetinilerek yazılı olduğu üzere hüküm kurulması isabetsizdir.

Davacının, temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollamasıyla) 1086 sayılı HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 28.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14368, Karar No: 2015/487, Tarih: 16.01.2015

**11. Hukuk Dairesi         2014/14368 E.  ,  2015/487 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki davadan dolayı...... Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 28.01.2014 gün ve 2011/26-2014/18 sayılı hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

Mahkemece verilen karar yasal temyiz süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiş olmakla dosyanın yapılan ilk incelemesinde dosya kapağında yazılı olan eklerinin dosyada olmadığı anlaşılmakla temyiz denetiminin sağlıklı bir şekilde yapılabilmesi için dosyanın tüm eklerinin dosyada bulunması gerektiğinden dosya eklerinin dosya arasına konulması için dosyanın geri çevrilmesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıdaki açıklanan nedenlerle, eksik hususun tamamlanması için dosyanın mahal mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 16.01.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7760, Karar No: 2014/8687, Tarih: 21.04.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/7760 E.  ,  2014/8687 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 21/03/2013

NUMARASI : 2006/12-2013/125

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı işveren işyerinde flüt sanatçısı olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin haksız şekilde işverence feshedildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile kötüniyet tazminatı, izin ve fazla çalışma alacaklarını istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının iş sözleşmesini fesihte haksız olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı taraflar vekilleri temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1.Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2.Taraflar arasında işçiye ödenen ücretin miktarı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu'nda 32. maddenin ilk fıkrasında, genel anlamda ücret, bir kimseye bir iş karşılığında işveren veya üçüncü kişiler tarafından sağlanan ve para ile ödenen tutar olarak tanımlanmıştır.

Parça başına çalışma, çalışma zamanı dikkate alınmaksızın, yapılan işin parça olarak miktarının esas alındığı iş sözleşmesidir. Bir başka ifadeyle, parça başına ya da yapılan işe göre ücret alarak çalışma durumunda sözleşmenin konusu “sonuçlandırılmış iş” (eser) değil, devam eden ve edecek olan belirli zaman kesitlerinde, belirli sayıda veya belirli ölçüde yahut da belirli ağırlıktaki eşya imalidir.

Somut olayda; davacının prova ve konser başına ücretle çalıştığı, yaptığı prova ve konser başına alacağı ücretin sözleşmede düzenlendiği, ödemelerin de makbuzla yapıldığı, bu hali ile parça başı ücretle çalıştığı dosya içeriği ile sabittir. Davacının ücreti belirlenirken şahitlerin soyut beyanlarına göre iki şahit beyanındaki miktarın toplanıp ikiye bölünmesi ile sonuca gidilmiştir. Davalı işveren işyeri kayıtları, iş sözleşmesindeki ücrete ilişkin kayıtlar ve ödeme makbuzlarındaki miktarlar gözönünde bulundurularak, davacının parça başına ücretle çalıştığı da dikkate alınarak davacının ücreti belirlenmeli ve kabul edilen alacaklar yeniden hesaplattırılmalıdır. Kıdem ve ihbar tazminatı hesaplanırken 4857 sayılı Kanun'un 120. maddesi uyarınca yürürlüğü devam eden mülga 1475 sayılı İş Kanunu'nun 14. maddesinde yer alan “Parça başı, akort, götürü veya yüzde usulü gibi ücretin sabit olmadığı hallerde son bir yıllık süre içinde ödenen ücretin o süre içinde çalışılan günlere bölünmesi suretiyle bulunacak ortalama ücret bu tazminatın hesabına esas tutulur.”şeklindeki düzenlemeye göre tazminata esas ücret tespit edilmelidir. Bu yön gözetilmeden sonuca gidilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 21.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.