muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/826, Karar No: 2022/1930, Tarih: 09.03.2022

**1. Hukuk Dairesi         2022/826 E.  ,  2022/1930 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : GAZİANTEP BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 16. HUKUK DAİRESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasındaki tapusuz taşınmazın tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince verilen davanın kabulüne ilişkin kararın, davalı Hazine vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından yapılan inceleme sonucunda; başvurunun kabulü ile kararın kaldırılarak yeniden hüküm kurulmasına, davanın reddine dair verilen karar, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili hudutlarını dava dilekçesinde belirttiği, kadastro tespit işlemleri sırasında tespit dışı bırakılan taşınmazı davacının 30 yıldan fazla bir süredir zilyet olduğunu, daha evveliyatında arpa buğday ekerken 18 yılı aşkın zamandır zeytin ve fıstık yetiştirdiğini, imar ve ihya suretiyle kullanıldığını, Kadastro Kanunu'nun 14. ve 17. maddeleri ile TMK'nun 713.maddeleri uyarınca tescil koşullarının oluştuğunu ileri sürerek, davaya konu taşınmazın davacı adına tesciline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalılar davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

Gaziantep 6. Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 08/12/2017 tarihli 2013/503 E., 2017/532 K. sayılı kararıyla; yapılan keşif sonrası alınan ziraat bilirkişi raporuna göre, dava konusu edilen tespit harici bırakılan yerde bulunan zeytin ağaçlarının 10-12 yaşlarında olduğunu ve bu zeytin ağaçları dikilmeden önce taşınmazın tarım arazisi olarak kullanıldığına dair bulguya rastlanılmadığı bildirilmiş ise de; keşif sırasında dinlenen tanık ve mahalli bilirkişi beyanlarına göre, davaya konu taşınmazın evveliyatı itibariyle davacının babasına ait olduğu, burada arpa buğday ektiği, sonrasında babasının bu yeri davacıya paylaştırdığı, davacının da yaklaşık 30 yıldan bu yana taşınmazın zilyetliğini tasarrufunda bulundurarak uzun bir süre arpa buğday ektiği, 15-20 sene önce zeytin ağaçları diktiği, dava konusu yerin devletin hükmü ve tasarrufu altında olan yerlerden olmadığı, dava konusu yerin üçüncü kişilerle, hazine ile ormanla ve köy tüzel kişiliğiyle bir ilgisi bulunmadığı yönünde beyanlarda bulunulduğu, dava konusu yerin davacının öncesinde babası, sonrasında paylaşımla kendisi kullanmak suretiyle en az 60-70 yıldan bu yana davacı ve atalarının kullanımında olduğu, zilyetliğini ellerinde bulundurdukları, yaklaşık 15-20 yıl önce davacının zeytin ağaçlarını diktiği kanaatine varıldığı, tanık ve mahalli bilirkişilerine göre babasının sağlığında paylaştırmasıyla dava konusu yerin 25-30 yıldır davacı tarafından kullanıldığı ve bu itibarla davacının tek başına bu davayı açma hakkının bulunduğu, dava konusu yerde daha öncesinde davacının babası tarafından arpa buğday ekmek suretiyle tarım faaliyeti yapıldığı, yaklaşık 20-25 yıldan bu yana da davacı tarafından önce arpa buğday ekerek tarım faaliyeti yapmak, yaklaşık 15-20 yıl önce de zeytin ağaçları dikmek suretiyle dava konusu taşınmazın davacı ve ataları tarafından kullanıldığının sabit olduğu, her ne kadar dosya arasına getirtilen hava fotoğraflarına göre dava konusu alanın hali arazi olduğu bildirilmiş ise de; fen bilirkişisinin 03/11/2015 tarihli ek raporunda ekili tarım arazilerinin hali arazi olarak gözükebileceğinin bildirildiği, yalnızca hava fotoğraflarında dava konusu yerin hali arazi olarak gözükmesinin davacının ve atalarının taşınmazı kullanmadıkları yönünde kanaat oluşturmayacağı, her ne kadar ziraat bilirkişi heyeti raporunda taşınmazın zeytin ağaçlarının yaşı nedeniyle 10-12 yıl dikildikleri, bu tarihten önce bu yerin kullanıldığına dair herhangi bir bulguya rastlanmadığı bildirilmiş ise de; keşif sırasında dinlenen ve tarafsız oldukları kanaatine varılan mahalli bilirkişilerin açık beyanları ile tanık beyanları karşısında ziraat bilirkişi heyetinin raporuna itibar edilmediği belirtilerek davanın kabulü ile fen bilirkişileri ...'ın 05/02/2015 tarihli raporuna ekli krokide A harfi ile gösterilip koordinatları tespit edilen 3608,04 metre karelik tapulama harici bırakılan alanın davacı adına tapuya kayıt ve tesciline dair karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

IV. İSTİNAF

1. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı hazine vekili stinaf başvurusunda bulunmuştur.

2. İstinaf Nedenleri

Davalı Hazine vekili istinaf dilekçesinde özetle, imar ihya şartlarının oluşmadığı, taşınmaz üzerindeki zeytin ağaçlarının 10-12 yaşlarında olduğu, öncesinde tarım arazisi olarak kullanıldığına dair kanıt ve belgeye rastlanmadığı, hava fotoğraflarında da tarımsal amaçlı kullanıma ilişkin bir emare bulunmadığı sadece tanık beyanları ile davanın kabulüne karar verilmesinin hatalı olduğunu ileri sürerek mahkeme kararının kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

3. Gerekçe ve Sonuç

Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi’nin 04/12/2018 tarihli ve 2018/127 E., 2018/804 K. sayılı kararıyla; çekişme konusu taşınmazın yörede 1981 yılında yapılıp kesinleşen kadastro çalışmasına göre tescil harici bırakıldığı, tescil harici bırakılan bir yerin Türk Medeni Kanununun 713/1 ve 3402 sayılı Kadastro Kanununun 14. ve 17. maddeleri hükümlerine göre tapuda tescil edilebilmesi için tescil harici bırakılma işleminin yapıldığı tarihten dava tarihine kadar 20 yıldan fazla süre ile anılan maddelerde belirtilen koşullar altında tasarruf edilmesi gerektiği, somut olayda; 28.09.2015 tarihli ziraat bilirkişi kurul raporuna göre arazideki zeytin ağaçları yaşının 10-12 olduğu, arazinin zeytin ağaçları dikilmeden önce tarım arazisi olarak kullanıldığına dair herhangi bir bulguya rastlanmadığı, mahkemesine yazılan talimat sonucu hazırlanan 23.11.2018 tarihli harita ve kadastro mühendisi bilirkişi raporuna göre taşınmazda 1985, 1992 ve 1999 tarihli hava fotoğraflarında kullanım görülmediği ve taşınmazın hali arazi niteliğinde göründüğü, raporlar birlikte değerlendirildiğinde davacı yararına zilyetlikle mülk edinme koşullarının oluşmadığı, mahkeme tarafından davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile davanın kabulüne karar verildiği gerekçesiyle davalı Hazine vekilinin istinaf talebinin kabulü ile HMK'nun 353/1-b-3. maddesi gereğince yerel mahkeme kararının kaldırılarak davacının davasının reddine dair karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

1.Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Temyiz Nedenleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle, bölge kurak olduğundan ağaç gelişiminin yavaş olduğunu, ağaçların bodur kaldığını ve gövde olarak büyüyemediğini, bu bilgiye dikkate almadan düzenlenmiş olan rapora itibar edilmesi kabul edilemez olduğunu, davacının ayrıca 35 senedir aynı yerleri ekip biçtiğini, tanık beyanlarından açıkça anlaşılmış olan bu durumu hava fotoğraflarının da desteklediğini ileri sürerek kararın bozulmasını istemiştir.

3.Gerekçe

3.1.Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle, bölge kurak olduğundan ağaç gelişiminin yavaş olduğunu, ağaçların bodur kaldığını ve gövde olarak büyüyemediğini, bu bilgiye dikkate almadan düzenlenmiş olan rapora itibar edilmesi kabul edilemez olduğunu, davacının ayrıca 35 senedir aynı yerleri ekip biçtiğini, tanık beyanlarından açıkça anlaşılmış olan bu durumu hava fotoğraflarının da desteklediğini ileri sürerek kararın bozulmasını istemiştir.

3.Gerekçe

3.1.Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava konusu taşınmazın bulunduğu yerde yapılan tesis kadastro çalışmasının 1981 tarihinde yapılıp kesinleştiği ve dava konusu taşınmazın 766 sayılı yasanın 2.maddesine göre tescil harici bırakıldığı anlaşılmıştır.

Dava, MK.713/1, 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 14 ve 17.maddelerine dayalı tescil talebine ilişkindir.

3.2.İlgili Hukuk

3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun Tapuda kayıtlı olmayan taşınmaz malların tespiti başlıklı 14. maddesinde “Tapuda kayıtlı olmayan ve aynı çalışma alanı içinde bulunan ve toplam yüzölçümü sulu toprakta 40, kuru toprakta 100 dönüme kadar olan (40 ve 100 dönüm dahil) bir veya birden fazla taşınmaz mal, çekişmesiz ve aralıksız en az yirmi yıldan beri malik sıfatıyla zilyetliğini belgelerle veya bilirkişi veyahut tanık beyanlarıyla ispat eden zilyedi adına tespit edilir. (Değişik ikinci fıkra: 3/7/2005 - 5403/26 md.) Sulu veya kuru arazi ayrımı, Toprak Koruma ve Arazi Kullanımı Kanunu hükümlerine göre yapılır.”

İhya edilen taşınmaz mallar başlıklı 17. maddesinde “Orman sayılmayan Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan ve kamu hizmetine tahsis edilmeyen araziden, masraf ve emek sarfı ile imar ve ihya edilerek tarıma elverişli hale getirilen taşınmaz mallar 14. maddedeki şartlar mevcut ise imar ve ihya edenler veya halefleri adına, aksi takdirde hazine adına tespit edilir. İl, ilçe ve kasabaların imar planının kapsadığı alanlarda kalan taşınmaz mallarda bu hüküm uygulanmaz.

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun olağanüstü zamanaşımı başlıklı 713. maddesinin birinci fıkrasında "Tapu kütüğünde kayıtlı olmayan bir taşınmazı davasız ve aralıksız olarak yirmi yıl süreyle ve malik sıfatıyla zilyetliğinde bulunduran kişi, o taşınmazın tamamı, bir parçası veya bir payı üzerindeki mülkiyet hakkının tapu kütüğüne tesciline karar verilmesini isteyebilir." düzenlemeleri yer almaktadır.

3.3. Değerlendirme

Dosya içeriğine, toplanan delillere, kararın (IV./3.) no.lu bendinde yer verilen Bölge Adliye Mahkemesi kararının gerekçesine göre, yazılı şekilde karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

VI. SONUÇ

Açıklanan nedenlerle; davacının yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı HMK'nın 370. maddesi uyarınca ONANMASINA, aşağıda yazılı 36,30 TL bakiye onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 09/03/2022 tarihinde kesin olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10963, Karar No: 2018/429, Tarih: 11.01.2018

**13. Ceza Dairesi         2016/10963 E.  ,  2018/429 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığını ihlal, mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I-Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik incelemede;

14/04/2011 tarihinde yayınlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen ek 2. madde uyarınca doğrudan verilen 3.000 TL'ye kadar olan adli para cezalarından ibaret mahkumiyet hükümleri kesin olup, suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan dolayı tayin edilen 1.320 TL adli para cezasına ilişkin hükmün, cezanın türü ve miktarı itibariyle temyizi mümkün bulunmadığından, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi gereğince suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz itirazının tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

2-)Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hükümlere yönelik incelemede;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçların suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Hırsızlık suçuna konu eşyanın önem ve değeri, meydana gelen zararın ağırlığı dikkate alınarak 5237 sayılı TCK'nın 61. maddesi uyarınca temel ceza belirlenirken alt sınırdan hüküm kurulması,

2-Mağdurların soruşturma ve kovuşturma aşamasındaki beyanlarında 13.07.2013 günü saat 24:00 sıralarına kadar iş yerinde çalıştıklarını, ertesi gün iş yerine gitmediklerini,15.07.2013 günü 08:45 sıralarında iş yerini açtıklarında hırsız girdiğini anladıklarını söylemiş olmaları, tanıklar ... ve...’in de soruşturma aşamasındaki beyanlarında suça sürüklenen çocuğu çalıntı araç ve bilgisayarla birlikte 14.07.2013 tarihinde saat 17:00 sıralarında gördüklerini ifade etmiş olmaları ve dava dosyasına konu hırsızlık olayının 13.07.2013 günü saat 24:00 ila 14.07.2013 günü 17:00 saatleri arasında işlendiğinin anlaşılması karşısında atılı suçların gece vakti işlendiğine dair, delillerin nelerden ibaret olduğunun karar yerinde denetime olanak verecek şekilde tartışılmadan, suça sürüklenen çocuk hakkında TCK'nın 143. ve 116/4. maddelerin uygulanması suretiyle fazla ceza tayini, Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, aynı Kanunun 326/son maddesi uyarınca ceza miktarı bakımından kazanılmış haklarının saklı tutulmasına 11.01.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6915, Karar No: 2017/5666, Tarih: 23.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/6915 E.  ,  2017/5666 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 23/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4463, Karar No: 2011/2284, Tarih: 05.12.2011

**(Kapatılan)23. Hukuk Dairesi         2011/4463 E.  ,  2011/2284 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkilinin ortağı olan davalının, ödemediği aidat borcunun işlemiş faiziyle birlikte tahsili amacıyla başlatılan icra takibine haksız itiraz ettiğini ileri sürerek, itirazın iptali ile icra inkar tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, davaya yanıt vermemiştir.

Mahkemece, iddia, benimsenen bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, davacının iki üyeliği için aidat ödemesi gerektiği gerekçesiyle, davanın kısmen kabulü ile itirazın 5.681,95 TL asıl alacak üzerinden iptaline, asıl alacağın % 40'ı oranında icra inkar tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1)Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2)Dava, aidat alacağına dayalı olarak başlatılan icra takibine vaki itirazın iptali istemine ilişkindir.

Davacı kooperatif, ortağı olan davalı aleyhine başlattığı icra takibi ile 5.682,00 TL asıl alacak 1.388,00 TL işlemiş faiz olmak üzere toplam 7.070,00 TL'nın tahsilini istemiş, davalı ise, takibe itiraz ettikten sonra talep edilen parayı yatırdığını belirtmiştir. İtiraz dilekçesinin ekinde bulunan dekont fotokopileri incelendiğinde, davalının 08.02.2008 tarihinde 2.400,00 TL, 06.12.2006 tarihinde 1.000,00 TL, 23.01.2007 tarihinde 3.000,00 TL ödediği anlaşılmaktadır. Davacı vekili 17.11.2008 havale tarihli dilekçesinde, takibe konu aidat borçlarının 2006 ve 2007 yıllarına ilişkin olduğunu açıklamıştır. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, bir üyenin ödemesi gereken toplam aidat miktarı bulunduktan sonra, davalının yaptığı toplam ödeme mahsup edilerek davalı borcunun 5.681,95 TL olduğu tespit edilmiş, mahkemece bu rapora itibar edilmek suretiyle karar verilmiştir.

Bu durumda mahkemece, takip konusu 2006 ve 2007 yıllarına ait aidat alacağının dayanağı olan genel kurul kararları getirtilerek, genel kurullarda belirlenen aidat miktarları ve varsa gecikme faizi oranlarına göre davalının diğer üyelerle kıyaslanmaksızın sorumlu olduğu, gerçek borç miktarını kalem kalem ve toplam olarak belirleyip, davalının ödemelerini de değerlendirerek açıklamalı, gerekçeli ve Yargıtay denetimine elverişli bilirkişi raporu alınarak oluşacak uygun sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, denetime elverişli olmayan ve davalının tüm ödemelerinin değerlendirilmediği bilirkişi raporu esas alınarak eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davalı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 05.12.2011gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/19114, Karar No: 2024/16231, Tarih: 04.11.2024

**2. Ceza Dairesi         2023/19114 E.  ,  2024/16231 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

KARAR TARİHİ : 22.09.2022

EK KARAR TARİHİ : 21.10.2022

EK KARAR SAYISI : 2021/4542 E., 2022/3656 K.

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇLAR : İş yeri dokunulmazlığının ihlâli, mala zarar verme

HÜKÜMLER : Temyiz isteminin reddi, istinaf başvurusunun reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

I. Mala zarar verme suçuna ilişkin yapılan incelemede;

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından mala zarar verme suçuna ilişkin olarak 5271 sayılı CMK’nın 272/3-a maddesine göre istinaf yoluna başvurulamayacak olan kesin nitelikteki 1.320,00 TL adlî para cezası ile ilgili olarak verilen 22.09.2022 tarihli ve 2021/4542 Esas, 2022/3656 Karar sayılı istinaf başvurusunun reddine dair kararına karşı aynı Kanun’un 279/1-b maddesi uyarınca itiraz kanun yoluna başvurulabileceğinden, suça sürüklenen çocuk müdafinin mala zarar verme suçu ile ilgili kanun yolu başvurusu itiraz niteliğinde kabul edilerek merciince incelenmek üzere dosyanın incelenmeksizin mahalline İADESİNE,

II. İş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçuna ilişkin yapılan incelemede ise;

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 21.10.2022 tarihli ve 2021/4542 Esas, 2022/3656 Karar sayılı ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 296/2. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 296/2. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Hükmolunan cezanın miktar ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/2-a maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizinin mümkün olmaması karşısında; temyiz isteminin reddine dair 21.10.2022 tarihli ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden suça sürüklenen çocuk müdafinin temyiz isteminin, aynı Kanun'un 296/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Araklı Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 04.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1944, Karar No: 2011/5313, Tarih: 20.12.2011

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/1944 E.  ,  2011/5313 K.**

**"İçtihat Metni"**

Reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçundan sanık ...'ın yapılan yargılaması sonunda; şikâyet yokluğu nedeniyle davanın düşmesine dair Darende Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 15.03.2006 gün ve 2005/86 Esas, 2006/51 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi katılan ... tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığa yüklenen reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçunun Kanunda öngörülen cezasının üst sınır itibarıyla 765 sayılı TCK.nın 102/4. maddesine göre 5 yıllık asli zamanaşımına tâbi olduğu, sanığın sorgusunun yapıldığı 19.10.2005 tarihi ile inceleme günü arasında bu sürenin gerçekleştiği anlaşıldığından hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanunun 322/1 ve 5271 sayılı CMK.nın 223/8. maddeleri uyarınca sanık hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 20.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/23181, Karar No: 2015/38662, Tarih: 26.11.2015

**4. Ceza Dairesi         2015/23181 E.  ,  2015/38662 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : KD - 2015/284309

Yaralama suçundan sanıklar T.. A.. ve G.. A.. hakkında yapılan yargılama sonunda birbirlerine karşı mahkumiyetlerine dair, Kadıköy 4. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 08.03.2011 gün ve 2009/1783 esas, 2011/163 karar sayılı hükmün sanık G.. A.. müdafii ile sanık T.. A.. tarafından temyizi üzerine,

Dairemizin 20.05.2015 gün ve 2013/14905 esas, 2015/29400 sayılı kararıyla;

"Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

A) Sanık T.. A.. hakkında 6136 sayılı Kanuna muhalefet suçundan açılan davaya katılma hakkı bulunmadığı halde, Mahkemece Kanuna aykırı gerekçeyle kamu davasına katılan olarak kabulünün, müştekiler G.. A.., F.. A.. ve H.. Y.. vekiline bu niteliği ve dolayısıyla Kanun yoluna başvurmak hak ve yetkisini kazandırmadığı anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanunun 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’un 317. maddeleri uyarınca, müştekiler G.. A.., F.. A.. ve H.. Y.. vekilinin tebliğnameye uygun olarak TEMYİZ İSTEĞİNİN REDDİNE,

B) Diğer hükümlere yönelik temyizlere gelince;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1-Sanıklar T.. A..’e yükletilen yaralama ile G.. A..’e yükletilen yaralama ve tehdit eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemlerin sanıklar tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tiplerine uyduğu,

Cezaların kanuni bağlamda uygulandığı,

2-Sanıklar Ferhat, Hüseyin ve Tuncay hakkında tehdit, sanık Gülsüm hakkında mala zarar verme suçlarından verilen beraat ile tüm sanıklar hakkında hakaret suçundan ceza verilmesine yer olmadığına ilişkin kararlarının da usul ve Kanuna uygun olduğu,

Anlaşıldığından, katılan sanıklar G.. A.., F.. A.. ve H.. Y.. müdafii ile katılan sanık T.. A..’in ileri sürdüğü temyiz iddiaları yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

3-Sanıklar Hüseyin ve Ferhat hakkında Tuncay’a karşı yaralama suçundan kurulan hükümlere yönelik temyizde ise; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;