muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/5858, Karar No: 2008/11558, Tarih: 11.11.2008

Davacı, anılan temliklerin murisin ehliyetsiz olduğu dönemde ve mal kaçırmak amaçlı olarak yapıldığını ileri sürerek eldeki davayı açmış olup, mahkemece yapılan araştırma ve inceleme sonunda Adli Tıp Kurumundan elde edilen rapor ile miras bırakan R.’nin vekaletin tanzim ve akit tarihinde ehliyetli olduğu saptanmak suretiyle ve muris muvazaasınında kanıtlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedBu durumda yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l-4-1974 tarih 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmeside Medeni Kanunun 706, Borçlar Kanunun 213 ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tesbitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmeside büyük önem taşımaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince; miras bırakanın 73 yaşında iken öldüğü, davacı S.’in murisin evlatlığı olduğu, miras bırakan R.’nin yaşam süreci içerisinde taşınmazı kullandığı, tadilatını yaptırdığı, ölümünden sonra davacının yeri kullanmaya devam ettiği, akitte gösterilen değerler ile taşınmazın gerçek değeri arasında değer farkının yüksek olduğu dosya kapsamı ile sabittir.

Somut olaya gelince; miras bırakanın 73 yaşında iken öldüğü, davacı S.’in murisin evlatlığı olduğu, miras bırakan R.’nin yaşam süreci içerisinde taşınmazı kullandığı, tadilatını yaptırdığı, ölümünden sonra davacının yeri kullanmaya devam ettiği, akitte gösterilen değerler ile taşınmazın gerçek değeri arasında değer farkının yüksek olduğu dosya kapsamı ile sabittir.

O halde, yukarıda değinilen ilkelerle birlikte somut olay değerlendirildiğinde ilk el konumundaki davalı Ş.’ye yapılan temlikin muvazaa ile illetli olmadığı söylenemez. Diğer davalı Yüksel’in ise, taşınmazı 13.12.2000 tarihinde edinen ikinci el konumunda olup, Türk Medeni Yasasının 1023. maddesinde öngörülen koşulların gerçekleşmesi halinde ediniminin korunacağı açıktır. Oysa, davalı Yü.in bayi olan davalı Ş.ile arkadaşlık ve dostluk ilişkisi içinde bulunduğu ve davalı Ş.’ye yapılan muvazaalı işlemi bilmesi gereken kişi konumunda olduğu açıktır. Kaldı ki, davalı Yüksel çekişmeli yeri satın almasına karşın, arada kira sözleşmesi vs. gibi hukuki ilişki bulunmadan yeri miras bırakan ve davacının kullanımına göz yummuştur. Dolayısıyla muvazaalı işlemi bilmediği söylenemez.

Hal böyle olunca; davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı olduğu üzere hüküm tesisi isabetsizdir. Davacının temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerle HUMK.’nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, bozma sebebine göre davalı Y.’in temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, 13.12.2007 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesinin 14. maddesi gereğince gelen temyiz eden davacı vekili için 550.00.-YTL. duruşma avukatlık parasının karşı taraftan alınmasına ve alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 11.11.2008 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4854, Karar No: 2015/7611, Tarih: 03.12.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/4854 E.  ,  2015/7611 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 15 - 2012/69401

MAHKEMESİ : Gaziantep 4. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 17/11/2011

NUMARASI : 2011/390 (E) ve 2011/345 (K)

SUÇ : Dolandırıcılık

SUÇ TARİHİ : 2009

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılanın ölen eşi M. Ç.in, ölmeden önce galericilik yapan ve kardeş olan sanıklara kendisine ait 27 UV 465 plakalı kamyoneti takas olarak verip 27 RS 039 plakalı kamyoneti aldığı ve aradaki fiyat farkı için birkaç adet senet verdiği, bu senetlerin borcu bitmeden M. Ç. 09.01.2005 tarihinde öldüğü, bir süre sonra katılanın sanıklardan Halil'e evinin ambarında üzerinde elma yüklü 27 RS 039 plakalı kamyoneti Gaziantep hal pazarına götürmesini, elmaları satıp, kamyoneti Birecik'e geri getirmesini söylediği, kamyoneti alıp götüren sanık Halil'in kamyoneti iade etmediği gibi, sanıkların ayrıca katılanın eşi M. Ç. aldıkları senetlerle takas olarak aldıkları 27 UV 465 plakalı kamyonet üzerine haciz koydurdukları, bu şekilde sanıkların her iki araca da el koyup katılana vermeyerek dolandırıcılık suçunu işledikleri iddia olunan olayda;

Gaziantep 2.İcra Dairesinin 2007/10304 sayılı dosyasından katılanın eşi hakkında iki adet 450 TL'lik senedin icra takibine konu edinildiğinin ve senet borcundan dolayı halen katılanın ölen eşi adına kayıtlı 27 UV 465 plakalı aracın üzerine haciz konulduğunun ve dosya içesinde fotokopisi bulunan oto satış sözleşmesinde 27 RS 039 plakalı aracın M. Ç. tarafından sanıklardan satın alındığının anlaşılması karşısında; sanıklara fotokopisi bulunan oto satış sözleşmesinin kendileri tarafından düzenlenip düzenlenmediğinin, oto satış sözleşmesinin aslının sanıklarda ve katılanda olup olmadığının sorularak ve 27 RS 039 plakalı aracın M. Ç. tarafından sanıklardan teslim alındıktan sonra aracın resmi işlemlerinin kim tarafından yaptırıldığının, vergi ödemeleri ile sigorta işlem ve ödemelerinin kim tarafından yapıldığının sigorta şirketleri ve vergi dairelerinden araştırılarak ve 27 RS 039 plakalı aracın halen kim tarafından kullanıldığının tespitiyle aracı kullanan kişiye ve daha önceki maliklerine aracı ne surette aldıklarının ve aracı satın alırken sanıkların aracılık yapıp yapmadıkları sorularak, sonucuna göre, sanıkların hileli ve aldatıcı hareketlerle katılanın zararına haksız menfaat temin ettiklerinin anlaşılması halinde dolandırıcılık suçunu hile ve aldatıcı hareketler olmadan 27 RS 039 plakalı aracı katılandan teslim aldıkları ve iade etmediklerinin anlaşılması halinde ise eylemlerinin güveni kötüye kullanma suçunu oluşturabileceği nazara alınmadan eksik araştırma ve incelemeyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, katılanın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerle, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 03/12/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/18315, Karar No: 2022/11865, Tarih: 19.09.2022

**6. Ceza Dairesi         2021/18315 E.  ,  2022/11865 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Nitelikli hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I-Suça sürüklenen çocuklar hakkında nitelikli hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suça sürüklenen çocuklar ... ve ... müdafiilerinin temyiz istemleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

II-Suça sürüklenen çocuklar hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz istemlerinin incelenmesine gelince;

Suça sürüklenen çocukların eylemine uyan ve 5237 sayılı TCK'nın 116/2, 119/1-c, 31/3. maddelerinde düzenlenen iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçunun gerektirdiği cezalarının türü ve üst sınırlarına göre, aynı Yasanın 66/1-e, 66/2. maddelerinde öngörülen 5 yıl 4 aylık asli dava zamanaşımı süresinin, karar tarihi olan 29.03.2016 gününden incelemenin yapıldığı tarihe kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar ... ve ... müdafiilerinin temyiz istemleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuklar hakkında açılan kamu davalarının zamanaşımı nedeniyle ayrı ayrı DÜŞMESİNE, 19.09.2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11744, Karar No: 2011/12793, Tarih: 20.07.2011

**2. Hukuk Dairesi         2011/11744 E.  ,  2011/12793 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :İpoteğin Kaldırılması

Yukarıda tarihi, konusu ve tarafları gösterilen hükmün; bozulmasına dair Dairemizin 14.03.2011 gün ve 4111 - 4489 sayılı ilamiyle ilgili karar düzeltme isteminde bulunulmakla, evrak okundu, gereği düşünüldü;

Temyiz ilamında yer alan açıklamalara göre Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunun 440. maddesinde sayılan sebeplerden hiçbirisine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE, aynı Kanunun 442/3. maddesi gereğince; bu maddede gösterilen para cezasının miktarı 5252 sayılı Kanunun 4. maddesiyle artırıldığından ve aynı yasanın 7. maddesiyle, ceza, idari para cezasına dönüştürüldüğünden, 5326 sayılı Kabahatler Kanununun 17. maddesinin 7. fıkrasıyla da idari para cezaları her takvim yılı başından geçerli olmak üzere, önceki yıl uygulanan miktarın, o yıl için belirlenmiş olan yeniden değerleme oranında artırılarak uygulanacağı öngörülmüş olmakla, hesaplanan 185.00 TL. idari para cezasının karar düzeltme talep edene yükletilmesine oybirliğiyle karar verildi.20.07.2011 (Çar.)
Yargıtay — Esas No: 2022/5706, Karar No: 2024/17123, Tarih: 27.03.2024

**10. Ceza Dairesi         2022/5706 E.  ,  2024/17123 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/2738 E., 2021/3030 K.

SUÇ : Uyuşturucu madde ticareti yapma

HÜKÜM : Hükmün eleştirilerek istinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Temyiz isteminin esastan reddiyle hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin, 5271 sayılı Kanun’un 299 uncu maddesinin birinci fıkrası gereği takdîren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

A. İstanbul 21. Ağır Ceza Mahkemesinin, 22.09.2021 tarihli ve 2021/81 Esas, 2021/369 Karar sayılı kararı ile sanığın uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası, dördüncü fıkrasının (a) bendi, 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası, ikinci fıkrası ile üçüncü fıkrasının ilk cümlesi uyarınca 12 yıl 6 ay hapis ve 25.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

B. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 28. Ceza Dairesinin, yukarıda belirtilen kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümdeki hukuka aykırılıklar eleştirilerek, hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle;

1. Hükmün gerekçesiz olduğuna,

2. Adil yargılanma ilkesinin ihlal edildiğine,

3. İletişim tespiti ve dinlenmesine ilişkin kararın hukuka aykırı olduğuna,

4. Cumhuriyet savcısının yazılı arama izninin hukuka aykırı olduğuna,

5. Yeterli ve somut delil bulunmadığına,

6. İkamet aramasında, iki hazirun bulunmadığına ve tek hazirun bulunduğuna,

7. Delillerin hukuka aykırı şekilde toplandığına,

8. Sanık hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin ve lehe olan hükümlerin uygulanması gerektiğine,

İlişkindir.

III. GEREKÇE

2. Adil yargılanma ilkesinin ihlal edildiğine,

3. İletişim tespiti ve dinlenmesine ilişkin kararın hukuka aykırı olduğuna,

4. Cumhuriyet savcısının yazılı arama izninin hukuka aykırı olduğuna,

5. Yeterli ve somut delil bulunmadığına,

6. İkamet aramasında, iki hazirun bulunmadığına ve tek hazirun bulunduğuna,

7. Delillerin hukuka aykırı şekilde toplandığına,

8. Sanık hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin ve lehe olan hükümlerin uygulanması gerektiğine,

İlişkindir.

III. GEREKÇE

İlk Derece Mahkemesinin ve Bölge Adliye Mahkemesinin, suçun vasfına ve sübutuna ilişkin takdirlerinde bir isabetsizlik bulunmadığı, iletişimin dinlenilmesine ilişkin İstanbul 5. Sulh Ceza Hakimliğinin 18.09.2020 tarihli ve 2020/4117 Değişik İş sayılı kararında ve Cumhuriyet savcısının gecikmesinde sakınca bulunan hal kapsamında verdiği yazılı arama emrinde hukuka aykırılık bulunmadığı, somut olayda ikamet aramasının sanığın ve bir hazirunun katılımı ile gerçekleştiği, sanığın arama tutanağının içeriğine itiraz etmediği, ikamette ve üzerinde ele geçen uyuşturucu maddeleri sahiplendiği dikkate alındığında, iki hazirun bulundurulmadan ikamet araması yapılması, şekli bir eksiklik olup, tek başına arama tutanağının içeriğini hukuka aykırı hale getirmeyeceği ve ele geçen uyuşturucu maddelerin maddi delil olarak hükme esas alınabileceği ve böylece delillerin hukuka uygun olarak toplandığı, adil yargılanma ilkesinin ihlal edilmediği, suç konusu uyuşturucu maddenin ele geçiriliş biçimi ve çeşitli uyuşturucu madde kalıntıları bulunan hassas terazinin ele geçirilmiş olması ile sanığın diğer suç ortaklarının yakalanmasına yardım ve hizmeti bulunmaması dikkate alındığında sanık hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanma koşulları bulunmadığı anlaşılmakla, sanık müdafiinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, hükümde açıklanan gerekçeler, tüm dosya kapsamına göre usul ve yasaya uygun bulunarak, hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 28. Ceza Dairesi, kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden; 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Hükmolunan ceza miktarı ile tutuklu kalınan süre dikkate alınarak sanık hakkındaki salıverilme talebinin REDDİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca İstanbul 21. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 28. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

27.03.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5380, Karar No: 2017/4894, Tarih: 24.05.2017

**19. Ceza Dairesi         2016/5380 E.  ,  2017/4894 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Beraat, Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1- İİK'nın 333/a maddesinden kurulan beraat hükmüne yönelik incelemede;

Eyleme ve yükletilen suça yönelik şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA,

2- İİK'nın 345/a maddesinden kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik incelemede;

İİK 345/a maddesinin genel kastla işlenebilecek bir suç olması, sanığın şirketin önceki ortak ve yetkilileri hakkında dolandırıcılık nedeniyle şikayette bulunduğu şeklindeki birleşen dosyadaki savunması, Antalya Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 19.11.2014 tarihli yazısı ile sanığın müşteki, şirketin önceki ortaklarından ...'ın şüpheli sıfatı ile taraf bulunduğu 2014/26250 numaralı soruşturma dosyasının derdest bulunduğu yönündeki yazısı ve temyiz incelemesinde UYAP kapsamında yapılan araştırmada; Antalya 5. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2015/2 Esas numaralı, sanık ...'ın müşteki, şirketin önceki ortaklarından ...'ın mağdur ve ... ise sanık sıfatıyla tarafları oldukları dosyanın derdest olduğunun anlaşılması karşısında, Antalya Cumhuriyet Başsavcılığı'nın soruşturma dosyası ve karardan sonra açılan Antalya 5. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2015/2 Esas numaralı dosyası getirtilip incelenerek sanığın üzerine atılı "Sermaye şirketlerinin iflasını istememek" suçuna yönelik kastının bulunup bulunmadığı tartışılmadan suç kastıyla davrandığının kabulü halinde, İİK'nın 345/a maddesindeki suçun oluşabilmesi için, aynı Kanun'un 179. ve 6102. sayılı TTK’nın 376. maddesinde öngörülen koşullarda şikayet tarihi itibariyle şirketin aktif ve pasif durumunun belirlenerek sonucuna göre şirketin iflasının istenmesi şartlarının bulunup bulunmadığının tespit edilmesi gerektiği cihetle; öncelikle borçlu şirketin muhasebecisi

sorulup buradan, bunun mümkün olmaması halinde sanığa gerektiğinde zabıta marifetiyle ulaşılarak ticari defterler, bilançolar ve banka hesapları üzerinde karşılaştırmalı bilirkişi

incelemesi yaptırılıp, şikayet tarihi itibariyle şirketin iflasının istenmesinin gerekip gerekmediği saptanıp, sonucuna göre hukuki durumunun takdiri gerekirken, borçlu şirketin ticari defterlerinin temin edilemediğinden bahisle eksik kovuşturma ile yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre de;

sorulup buradan, bunun mümkün olmaması halinde sanığa gerektiğinde zabıta marifetiyle ulaşılarak ticari defterler, bilançolar ve banka hesapları üzerinde karşılaştırmalı bilirkişi

incelemesi yaptırılıp, şikayet tarihi itibariyle şirketin iflasının istenmesinin gerekip gerekmediği saptanıp, sonucuna göre hukuki durumunun takdiri gerekirken, borçlu şirketin ticari defterlerinin temin edilemediğinden bahisle eksik kovuşturma ile yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre de;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 345/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaşma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaşmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 24.05.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5445, Karar No: 2010/7238, Tarih: 21.06.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/5445 E.  ,  2010/7238 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, 165 ada 38 parsel sayılı “Valide Sultan Vakfından icareteynli taşınmazın Suriye uyruklu kişiler adına kayıtlı olduğunu, mutasarrıflarını uzun zamandır kayıp ve bilinememeleri nedeniyle mahluliyet kararı alındığını, aslı vakıf olan taşınmazın vakfına dönmesi gerektiğini ileri sürerek, tapunun iptal ve tescilini istemiştir.

Davacı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davacının iddiası sabit görülerek davanın kabulü ile 1062 Sayılı Yasa uyarınca Hazine lehine konulan şerhin terkinine, tapunun iptal ve tesciline karar verilmiştir.

Karar, davalı tarafından süresinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'ın raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, duruşma isteği dava değeri yönünden reddedildi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davalının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince Hazineden harç alınmasına yer olmadığına, 21.6.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.