muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/5471, Karar No: 2010/6418, Tarih: 03.06.2010

**14. Hukuk Dairesi         2010/5471 E.  ,  2010/6418 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 07.04.2006 gününde verilen dilekçe ile müdahalenin meni-tazminat istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kısmen kabul, kısmen reddine dair verilen 29.12.2009 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_K A R A R\_

Dava, mera parseline elatmanın önlenmesi, kal ve eski hale getirme bedeli ile, ot bedelinin tahsili istemleriyle açılmıştır.

Davacı vekili 03.12.2009 tarihli dilekçesinde çekişmeli taşınmazın 789 sayılı parsel olduğunu, davalının bu taşınmazın 2674.98 m2 lik kısmına haksız elattığını, 486.85 TL eski hale getirme bedeli 401.24 TL kal masrafı ve 318.28 TL ot bedeli talep ettiklerini açıklamıştır.

Davalı, taşınmaz üzerindeki zeytin ağaçlarının kendisi tarafından dikildiğini, ancak taşınmazın mera niteliğinde olduğunu bilmediğini belirtmiştir.

Mahkemece, 789 sayılı parselin krokide A harfi ile gösterilen bölümüne davalının haksız elatmasının önlenmesine, 200.99 TL eski hale getirme bedelinin davalıdan tahsiline fazlaya dair istemlerin reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davacı Hazine temyiz etmiştir.

1-Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve tüm dosya içeriğine göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Bilirkişinin 01.12.2009 tarihli raporundan 789 sayılı parsel üzerine davacının 2 ile 10 yaşları arasında 52 adet zeytin ağacı dikip yetiştirdiği anlaşılmaktadır. Davacı dava dilekçesinde bu ağaçların kal’i isteminde bulunmuş, açıklama dilekçesinde de kal masrafları talep ederek bu talebini yenilemiştir. Davacının kal talebi de bu istemin de hüküm altına alınması gerekirken reddedilmiş olması doğru değildir.

Karar bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davacının diğer temyiz itirazlarının REDDİNE, hükmün 2. bent uyarınca BOZULMASINA, 03.06.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5781, Karar No: 2024/20410, Tarih: 18.12.2024

**2. Ceza Dairesi         2023/5781 E.  ,  2024/20410 K.**

**"İçtihat Metni"**

B O Z M A Ü Z E R İ N E

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SAYISI :2021/276 E., 2021/308 K.

ŞİKÂYETÇİ :...

SUÇA

SÜRÜKLENEN ÇOCUK :...

SUÇLAR :Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli

HÜKÜMLER :Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ :Onama

I. Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Mersin 2. Çocuk Mahkemesinin, 05.07.2021 tarihli ve 2021/276 Esas, 2021/308 Karar sayılı kararının, suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde; Suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarından yapılan yargılama sonucunda Mersin 2. Çocuk Mahkemesini 26.11.2014 tarihli ve 2014/300 Esas, 2014/717 Karar sayılı kararıyla hırsızlık suçundan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan mahkûmiyetine karar verildiği, kararın suça sürüklenen çocuk müdafinin temyizi üzerine Yargıtay 13. Ceza Dairesi'nin 16.10.2018 tarihli ve 2017/5785 Esas, 2018/14064 Karar sayılı ilâmı ile, hırsızlık suçu yönünden verilen cezanın 5271 sayılı CMK'nın 264/2 maddesi uyarınca itiraz incelemesine tabii olduğundan dosyanın incelenmeksizin iadesine, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçu bakımından hükmün bozulmasına karar verildiği, hırsızlık suçu bakımından itirazın Mersin 6. Ağır Ceza Mahkemesinin 03.12.2018 tarihli ve 2018/935 Değişik İş sayılı kararı ile reddine karar verildiği, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçu bakımından ise Mersin 2. Çocuk Mahkemesinin 07.01.2019 tarihli ve 2018/629 Esas, 2019/6 Karar sayılı karar ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, söz konusu kararın itiraz edilmeksizin 26.02.2019 tarihinde kesinleştiği, denetim süresi içerisinde 23.02.2019 tarihinde işlemiş olduğu hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan Niğde 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 25.03.2019 tarihli ve 2019/193 Esas, 2019/171 Karar sayılı mahkûmiyet kararının 09.04.2021 tarihinde kesinleşmesi nedeniyle ihbarda bulunulması üzerine, hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarından 05.07.2021 tarihli ve 2021/276 Esas, 2021/308 Karar sayılı karar ile hükmün açıklandığı ve her iki suç bakımından temyiz incelemesi için Yargıtaya gönderildiğinin anlaşılması karşısında;

5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8/1. maddesinin, "Bölge Adliye Mahkemelerinin 26.9.2004 tarihli ve 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun'un geçici 2. maddesi uyarınca Resmî Gazete'de ilân edilecek göreve başlama tarihinden önce verilen kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar Ceza Muhakemeleri Usulü Kanununun 322 nci maddesinin dördüncü, beşinci ve altıncı fıkraları hariç olmak üzere, 305 ilâ 326'ncı maddeleri uygulanır. (Ek cümle: 1/7/2016-6723/33 md.) Bu kararlara ilişkin dosyalar bölge adliye mahkemelerine gönderilemez." şeklinde düzenlendiği, suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan her ne kadar daha önce Mersin 2. Çocuk Mahkemesini 26.11.2014 tarihli ve 2014/300 Esas, 2014/717 Karar sayılı kararı ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiş ise de; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun hükmün açıklanması ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasını düzenleyen 231. maddesinin 5. fıkrasının son cümlesinde "Hükmün açıklanmasının geri bırakılması, kurulan hükmün sanık hakkında bir hukukî sonuç doğurmamasını ifade eder." hükmü uyarınca, hükmün ancak açıklandıktan sonra hukuki sonuç doğuracağı, somut olayda ise Mersin 2. Çocuk Mahkemesinin 05.07.2021 tarihli ve 2021/276 Esas, 2021/308 Karar sayılı kararının hukuki sonuç doğurduğu ve infaz kabiliyetinin bulunduğu dikkate alındığında hırsızlık suçundan kurulan hükmün bölge adliye mahkemelerinin göreve başladığı 20.07.2016 tarihinden sonra verilmiş bulunması nedeniyle kanun yolu incelemesinin istinaf olduğu anlaşılmakla, istinaf talebinin merciince incelenmesi için dosyanın Tebliğname’ye aykırı olarak, İNCELENMEKSİZİN İADESİNE,

II. Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuk hakkında bozma üzerine kurulan hükmün, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Bozma üzerine yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre temyiz nedenleri yerinde olmadığından reddiyle hükmün Tebliğname'ye uygun olarak ONANMASINA, dava dosyasının Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 18.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2807, Karar No: 2014/3832, Tarih: 10.02.2014

**9. Hukuk Dairesi         2014/2807 E.  ,  2014/3832 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BİLECİK 1. ASLİYE HUKUK (İŞ) MAHKEMESİ

TARİHİ : 30/12/2010

NUMARASI : 2009/501-2010/924

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, fazla mesai ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalıya ait satış mağazasında işçi olarak çalışırken fazla çalışma ücretlerinin ödenmemesi nedeni ile iş sözleşmesini haklı olarak fesh ettiğini ileri sürerek, kıdem tazminatı ile fazla çalışma ücreti alacağının tahsilini, istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının şirketten alacağının bulunmadığını, davacının ilk görev yeri olan Bosch Mağazasında hizmet niteliği gereği fazla mesai yapılmadığını, D.. mağazasında yapmış olduğu fazla mesailerin ise kendisine eksiksiz ödendiğini, bu durumun bordroların incelenmesinden de anlaşılacağını, şirketin 29/11/2007 tarih ve 145 no.lu İ.. Z..’na ait müfettiş raporundan sonra düzenlemelere gittiğini, geçmiş döneme ait fazla mesai yapan çalışanlarına alacaklarını ödediğini, belirli mağazalarda kış-yaz uygulamasına geçtiğini, ikili vardiya sistemini de uygulamaya koyduğunu, bu düzenlemeler neticesinde fazla mesai uygulamasını en aza indirdiğini, yapılan fazla mesai ücretlerini de ödediğini, davacının iddialarının gerçeği yansıtmadığını, iş akdinin feshinde de haklı olmadığını ve kıdem tazminatı alacağının da bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalı tarafından ibraz edilen tediye makbuzlarında farklı ücret ödemeleri olduğu, 14/04/2009 tarihli 84,00 TL'lik ödeme karşılığında prim yazdığı, davalının el ile yazdığı açıklamalar dışında bu ödemelerin fazla mesaiye ilişkin olduğuna dair bir ibare mevcut olmadığından prim ibaresinin davacı tanıklarının beyanları ile desteklenmesi karşısında davacıya fazla mesai ödemelerinin yapılmadığı sonuç ve kanaatine ulaşılarak bu hali ile davacının ödenmeyen bu meblağlar yönünden iş akdini haklı nedenle feshettiği, böylelikle kıdem tazminatı talebinin de yerinde olduğu, ibraz edilen bir kısım bordrolarda imzalar bulunup bir kısım bordroların ise imzasız olduğu, 2008 yılı Temmuz ayından 2009 yılı Mayıs dönemine kadar maaşların bankaya ödendiği, tanık anlatımları ve Yargıtay uygulamaları dahilinde yapılan değerlendirme sonucu 2005 ila 2007 yılları arasındaki dönemde ve 2008 yılının ilk üç ayına ilişkin hesaplama yapılamayacağı zira ÇSGB raporlarının yazılı bir delil kabul edilebileceği, yine 2008 yılının 4, 5 ve 8. aylarına ilişkin bordrolarda ihtirazi kayıt ileri sürmeksizin imzalanmış olduğundan bu dönemlerin de talep edilemeyeceği, 9 ila 12. aylar arasında ise imza atılmamasının feragat anlamı taşımayacağı ve fazla mesai uygulamasının tanık anlatımları ile ispatlandığı gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne, karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraflar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının tüm, davacının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda, ilgili Bölge Çalışma Müdürlüğünce 2008 Yılında iş yerinde yapılan denetimde, tüm çalışanların Ocak ve Mart aylarında geçmiş döneme ilişkin fazla çalışma ücretlerinin ödendiği tespitine dayanılarak bu dönemler dışlanmış ise de; Dairemizce yapılan geri çevirmeler sonrası dosyaya eklenen Bölge Çalışma Müdürlüğü soruşturma raporlarının incelenmesinde, ödeme yapılan işçiler arasında davacının bulunmadığı görülmüştür. Bu durumda davacıya ödeme yapıldığının kabulü mümkün bulunmadığından, bu dönemler için de fazla mesai ücreti hesaplanması gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olup bozma sebebidir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 10/02/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/12228, Karar No: 2021/13101, Tarih: 07.12.2021

**10. Ceza Dairesi         2020/12228 E.  ,  2021/13101 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARLA

İLGİLİ BİLGİLER

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

5271 sayılı CMK'nın 288. ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler ile 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri dikkate alınarak sanık müdafiinin temyiz isteminin CMK'nın 294/2. maddesi kapsamında olduğu ve hükmün hukuki yönüne ilişkin olduğu belirlenerek anılan sebeplere yönelik olarak yapılan incelemede;

Sanık hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan kurulan hükme ilişkin istinaf isteğinin esastan eleştirerek reddine dair İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi ... Ceza Dairesinin kararı hukuka uygun bulunduğundan, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz isteminin CMK'nın 302/1 maddesi uyarınca ESASTAN REDDİNE,

28/02/2019 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanun'un 8. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca dosyanın ... Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin ... Bölge Adliye Mahkemesi ... Ceza Dairesine gönderilmesine, Başkan Vekili ...'ün sevk maddesi içerisinde yer almayan ve bu hususta ek savunması da alınmadan TCK’nın 58. maddesinin uygulanmasının bozmayı gerektirdiği gerekçesiyle karşı oyu ve oy çokluğuyla 07/12/2021 tarihinde karar verildi.

KARŞI OY GEREKÇESİ

(Sanık ... yönünden)

5271 sayılı CMK’nın 226. maddesine göre; suçun hukukî niteliği değiştiğinde ya da cezanın artırılması veya cezaya ek olarak güvenlik tedbiri uygulanması gerektiğinde, durum sanığa veya varsa müdafiine bildirilerek ek savunma hakkı tanınmadan, sanık hakkında iddianamede gösterilen dışında bir kanun hükmü uygulanamaz.

Sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasını gerektirecek durumunun, ilk defa duruşma sırasında ortaya çıkmadığı, dava açıldığında da mevcut olduğu ileri sürülerek, bu konuda ek savunma hakkına gerek bulunmadığına ilişkin görüş kabul edilemez. CMK'nın 226. maddesinin 2. fıkrasında yer alan "cezanın artırılmasını veya cezaya ek olarak güvenlik tedbirlerinin uygulanmasını gerektirecek hâller, ilk defa duruşma sırasında ortaya çıktığında aynı hüküm uygulanır" ifadesi, "iddianamede gösterilmeyen bir kanun hükmü gereğince, sanığın cezasının artırılması veya sanık hakkında güvenlik tedbiri uygulanması gerektiğinde de birinci fıkrada olduğu gibi durum sanığa veya varsa müdafiine bildirilerek ek savunma hakkı tanınması gerekir" anlamındadır.

Adli sicil kayıtlarında birden fazla hüküm bulunduğunda, bu hükümlerden hangisinin tekerrüre esas olduğu konusunda mahkemelerin bile zaman zaman yanıldığı, tekerrüre esas olmayan hükmün tekerrüre esas alındığı dikkate alındığında, hakim ve Cumhuriyet savcılarının bile uygulamada yanıldıkları bir konuda sanıklardan adli sicil kayıtlarındaki hükümlerden hangisinin tekerrüre esas olduğunu bilmesini beklemenin doğru olmayacağı kanaatindeyim.

Adlî sicil kaydı, CMK’nın 209. maddesi gereğince duruşmada okunması zorunlu belgelerdendir. Tekerrür oluşturan mahkûmiyet hükmünün yer aldığı adlî sicil kaydının duruşmada okunması üzerine sanığın okunan kaydın kendisine ait olduğunu veya bu belgeye karşı bir diyeceğinin bulunmadığını söylemesinin ek savunma yerine geçmesi mümkün değildir.

Emredici nitelikte olan CMK’nın 226. maddesi gözardı edilerek, sanığa ek savunma hakkı verilmeden, TCK’nın 58. maddesinin uygulanması yasaya aykırıdır.

Açıklanan nedenlerle, sanık hakkındaki hükmün bozulması gerektiği kanısını taşıdığımdan çoğunluğun onama görüşüne katılmıyorum. 07.12.2021
Yargıtay — Esas No: 2019/1742, Karar No: 2019/9306, Tarih: 26.11.2019

**3. Hukuk Dairesi         2019/1742 E.  ,  2019/9306 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... ile davalı ... aralarındaki alacak ve tazminat davasına dair Sivas 3. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 17/03/2016 tarihli ve 2014/905 E. - 2016/229 K. sayılı hükmün gerekçe değiştirilerek onanması hakkında dairece verilen 18/12/2018 tarihli ve 2017/1053 E. - 2018/12894 K. sayılı ilama karşı davacı vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiştir.

Düzeltme isteğinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; 06/06/2007 tarihinde yapılan şifahi satım sözleşmesi ile 27.500 TL ödeyerek davalıya ait zemin kattaki daireyi satın aldığını, kaba inşaatı tamamlanmış olarak teslim edilen daireyi oturulabilir hale getirmek için çeşitli imalatlar yaptırdığını, davalının satışa konu dairenin tapusunu çıkartamaması nedeniyle aynı binada 3. kattaki dairenin tapusunu devrettiğini, ancak banka borçları nedeniyle tapu devri yapılan taşınmaz üzerine haciz konduğunu, bu nedenle kredi çekerek haczi kaldırdığını ve 16/07/2014 tarihinde tapuyu davalıya devrettiğini, akabinde davalının 23/09/2014 tarihinde gönderdiği ihtarname ile taşınmazı tahliye etmesini istediğini ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakkı saklı kalmak üzere, satış bedeli olarak ödediği 27.500 TL'nin 06/06/2007 tarihinden itibaren (paranın alım gücüyle bugün aynı koşullarda ev alınmak üzere tespit edilecek rakamın) işleyecek yasal faiziyle, ayrıca yaptırdığı imalatların bedelinin denkleştirici adalet ilkesi uyarınca ulaştığı tutardan şimdilik 100 TL'nin ve 20.000 TL manevi tazminatın davalıdan tahsilini talep etmiş; 22/12/2015 tarihli ıslah dilekçesiyle talebini imalat bedeli yönünden 70.687,50 TL'ye artırmış, ayrıca satış bedelinin öncelikle denkleştirici adalet ilkesi uyarınca hesaplanmasını olmadığı takdirde ödeme tarihinden işleyecek faizi olan 21.165 TL ile birlikte tahsilini istemiştir.

Davalı; inşaat halindeki zemin katı 27.500 TL bedelle davacıya sattığını, davacının satış bedelinin 15.000 TL'sini ödediğini, bakiye kalan 12.500 TL'yi ise ödemediğini, davacının aldığı dairenin imalatlarını tamamlayabilmek için kredi çekmek istediğini, bu nedenle teminat olarak göstermesi ve kredi borcu bittikten sonra geri verilmesi için için 3. kattaki dairesini davacıya satılmış gibi tapuda devrettiğini, ancak davacının kredi borçlarını ödeyememesi üzerine haciz konulan dairesinin satılacak olması nedeniyle eşinin kredi çekerek bankaya olan borcu ödediğini, sonrasında davacının tapuyu devrettiğini, gerek kredinin kapatılması gerekse icra ve tapu harçları nedeniyle davacının kendisine 38.000 TL borcunun bulunduğunu, davacının borcunu ödemesi halinde taşınmazı devredeceğini savunarak, davanın reddini istemiş, 17/02/2016 tarihli dilekçe ile takas-masup hakkının nazara alınmasını talep etmiştir.

Mahkemece; resmi şekilde yapılmayan taşınmaz satışının geçerli olmaması nedeniyle davacının ödediği bedeli davalıdan talep edebileceği, 15.000 TL'lik ödemenin davalı tarafça da kabul edildiği, 12.500 TL'lik ödemenin ise ödeme nedeni de belirtilen banka dekontu ile ispatlandığı, davacı tarafça yapılan masrafların dairenin maliki olmayan davalıdan istenemeyeceği, davalı tarafça davalının eşi tarafından davacının kredisinin ödenmiş olduğu iddiasının karşılıklılık ve talep unsurunun bulunmaması nedeniyle mahsuba konu edilemeyeceği, davaya konu sözleşmeye aykırılığın manevi tazminat gerektirecek nitelik ve ağırlıkta bulunmadığı gerekçesiyle, alacak isteminin kısmen kabulü ile 27.500 TL'nin dava tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin istem ile manevi tazminat isteminin reddine karar verilmiştir.

Hükmün taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine, Dairemizin 18.12.2018 tarih ve 2017/1053 Esas-2018/12894 Karar sayılı ilamı ile " ...davacının, dava konusu dairede halen oturduğu yapılan keşifle belirlenmiştir. Buna göre, davacı; dava konusu daireyi davalıya iade etmeden yaptığı masrafları talep edemez. O halde, mahkemece davacının imalat bedeli isteminin açıklanan bu gerekçeyle reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile reddi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir. Ne var ki, sonucu itibariyle doğru bulunan hükümdeki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, kararın gerekçesi değiştirilmek suretiyle onanmasına” karar verilmiştir. Onama ilamına karşı davacı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

1- Dava, taraflar arasında imzalanan ve tarafların da kabulünde olan harici satım sözleşmesi nedeniyle ödenen bedelin ve imalat bedellerinin sözleşme tarihinden itibaren işlemiş yasal faizi ile birlikte tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu 06/06/2007 tarihli sözleşme; TMK'nın 706, BK'nın 213 (TBK'nın 237), Tapu Kanunu'nun 26 ve Noterlik Kanunu'nun 60 ve 89. maddeleri uyarınca resmi şekilde yapılmadığı için geçersizdir. Bu nedenle, taraflar ancak verdiklerini sebepsiz zenginleşme hükümlerine göre geri isteyebilirler.

Geçerli bir sebebe dayanmaksızın, bir kişinin mal varlığından diğerinin mal varlığına kayan değerin eksiksiz iadesi, denkleştirici adalet düşüncesine dayanır. Denkleştirici adalet ilkesi ise, haklı bir sebep olmaksızın başkasının mal varlığından istifade ederek kendi mal varlığını artıran kişinin elde ettiği bu kazanımı geri verme zorunda olduğu ve gerçek bir eski hale getirme yükümlülüğü bulunduğunu ifade eder.