muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/16773, Karar No: 2014/34603, Tarih: 04.12.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/16773 E.  ,  2014/34603 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir 11. İş Mahkemesi

TARİHİ : 24/04/2013

NUMARASI : 2012/815-2013/209

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin 01.09.2010 - 31.08.2011 tarihleri arasında Türkçe Öğretmeni olarak Özel Öğretim Kurumlan Kanunu uyarınca çalıştığını, kıdem tazminatı, ek ders ücreti, eğitim-öğretime hazırlık ödeneği ücreti alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; açılan davayı kabul etmediklerini, davacının iş sözleşmesinin sona erme şeklinin mülga 1475 sayılı İş Kanunu'nun 14. maddesi uyarınca tazminat hakkı doğuran fesih hallerinden bulunmadığını, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında davacının ek ders ücreti alacağına hak kazanıp kazanmadığı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Dosya içeriğinden 27.08.2010 tarihinde düzenlenen bir yıllık özel öğretim kurumlarında görev alan eğitim personeline ait iş sözleşmesinde, aylık ücret karşılığı 15 ders ücreti karşılığı 15 saat olmak üzere haftalık ders saat sayısının 30 olarak; bir ders saati ücretinin brüt 9,50 TL olarak belirtildiği anlaşılmaktadır.

Mevzuat gereği 18 saati aşan dersler ek ders olup, Bakanlar Kurulunun 01.12.2006 tarih ve 2006/11350 sayılı kararının 5. maddesi ile 625 sayılı Özel Eğitim Kurumlan Kanunu'nun 33 ve 5580 sayılı Özel Eğitim Kurumlan Kanunu'nun 9. maddesi gereğince ek ders ücretlerinin ilgiliye ödenmesi gerekmekte ise de, sözleşme ile ek ders ücretleri aylık ücret içerisine dahil edilebilecektir. Sözleşme gereğince davacıya en son aylık 1.780,93 TL ücret ödenecek olup, iş sözleşmelerinde aylık ücretin haftalık 30 saat olduğu belirtilmiştir. 2010-2011 öğretim yılma ait haftalık ders programının incelenmesinden de davacının sözleşme ile belirlenen 30 saati aşmadığı, 30 saatlik ders karşılığı ücretin, davacının ücretinin içerisinde olduğu dolayısıyla davacının ek ders ücreti alacağı bulunmadığı anlaşılmaktadır. Bu durumda, davacının ek ders ücreti alacağı talebinin reddi gerekirken, yazılı şekilde kabulüne karar verilmesi usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 04.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/8798, Karar No: 2017/23797, Tarih: 01.11.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/8798 E.  ,  2017/23797 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İTİRAZIN İPTALİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davalının müvekkil firmanın bünyesinde 30.04.2013 günü işe başladığını, 07.05.2013 tarihinde kendisine 132.500,00 TL ödünç para verildiğini, bu bedelin kendisine ev almak, ihtiyaçlarını karşılamak üzere ödendiğini, davalının müvekkil firmaya çalışma süresi içinde 8.000,00 TL ödeme yaptığını, iş akdi son bulduktan sonra ödemesinin olmadığını, kendisine ihtarname çekilerek 124.500,00 TL nin ödenmesinin istendiğini, fakat davalının noterden çekilen ihtarla talebe itiraz ettiğini, davalıya İcra Dairesinin 2013/12106 esas sayılı dosyası ile takip başlatıldığını, fakat süresi içinde borca itiraz edildiğini ve takibin durduğunu belirterek borçlunun itirazının iptali ile takibin devamına, %20 den aşağı olmamak kaydı ile icra inkar tazminatına hükmedilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, müvekkilinin iş akdinin davacı firma tarafından haksız yere feshedildiğini, müvekkiline verilen paranın transfer ücreti mahiyetinde olduğunu, transfer ücretinin ise yapılan bir işin karşılığı olmayıp transferi gerçekleştirmek isteyen işverenle işçi arasında işçinin geçmişteki başarılarına ve gelecekteki işyerine yapacağı katkı göz önünde tutularak taraflar arasında serbestçe kararlaştırılan bir borç olduğunu, işçinin kararlaştırılan süreden önce işyerinden ayrılması halinde dahi transfer ücretinin tam olarak ödenmesi gerektiğini, davalının Kayseri'deki işinden istifa ederek 2 gün sonra İzmir'deki davacı firmada işe başlaması, işin başında bu paranın ödenmesi, muhasebe kayıtlarına bu paranın avans olarak kaydedilmesi, davalının maaşının kuruma 10.000,00 TL üzerinden bildirilmemesi, sözleşmede iş akdinin davacı işveren firma tarafından haksız yere feshi halinde paranın iade edileceğine dair bir kaydın bulunmaması hususları birlikte değerlendirildiğinde bu paranın transfer ücreti olduğunun açıkça anlaşılacağını beyanla davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece toplanan delillere dayanılarak, dava konusu alacağın cezai şart olarak nitelendirilmesi gerektiği ve fesih şekline göre davacı işveren tarafın bir alacağının bulunmadığının kabulü ile davanın reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Dava, sözleşme kapsamında verilen paranın tahsili amacıyla başlatılan icra takibine vaki itirazın iptali istemine ilişkindir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece toplanan delillere dayanılarak, dava konusu alacağın cezai şart olarak nitelendirilmesi gerektiği ve fesih şekline göre davacı işveren tarafın bir alacağının bulunmadığının kabulü ile davanın reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Dava, sözleşme kapsamında verilen paranın tahsili amacıyla başlatılan icra takibine vaki itirazın iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece taraflar arasında düzenlenen iş sözleşmesinin özel şartlar bölümünde davalı işçi ...'ya işe başlama aşamasında 132.500,00 TL ödünç para verildiğinin yazılı olduğu ve maaşından her ay 4.000,00 TL kesilerek geri ödeneceğinin düzenlendiği, ancak aynı metnin 5 nolu bendinde davalı işçinin borç olarak aldığı bedelin ödemesi bitmeden iş akdini feshetmesi halinde bedelin 1,5 katı cezai şart düzenlemesinin bulunduğu, 6. bendinde ise iş akdinin işveren tarafından haklı nedenle (İş Kanunun 25/2. maddesi) feshetmesi halinde kalan kısım borcunu her koşulda işverene %20 faizi ile birlikte ödeyeceğinin düzenlendiği, tüm bu düzenlenmelere göre davacı işveren lehine konulan cezai şartın aynı metinde açıkça yazılmasa dahi davalı işçi lehine de konulduğu yönünde yorum yapılacağı, keza yerleşik Yargıtay İçtihatlarına göre cezai şartın ancak karşılıklı olarak düzenlenmesi halinde geçerli kabul edileceği ve yapılan tespitler doğrultusunda işveren lehine konulan cezai şartın aynı şekilde işçi lehine de uygulanması gerektiği bu bağlamda iş akdinin davacı işveren tarafından 4857 sayılı İş Kanunu'nun 25/2. maddesi doğrultusunda haklı sebeple feshedilmediği, aynı yasanın 17. maddesine göre fesih yapıldığı, iş sözleşmesinin özel şartlar bölümünün 6. bendinin bu suretle uygulanma olanağının bulunmadığı, davalı işçinin pozisyonuna göre lehine cezai şart konulduğu yönünde yorum yapılmasının da hakkaniyete uygun olacağı sonuç itibari ile takibe konu alacağın taraflar arasında düzenlenen iş sözleşmesi doğrultusunda cezai şart olarak nitelendirilmesi gerektiği ve fesih şekline göre davacı işveren tarafın bir alacağının bulunmadığı kanaatiyle, davalı işçinin aleyhine başlatılan takibe yapmış olduğu itirazın usul ve yasaya uygun olmasından dolayı davanın reddine karar verilmiştir.

İş bu davada çözümlenmesi gereken hususun, bakiye alacağın niteliği konusunda olduğu görülmekte, davada dayanılan ve taraflarca 07.05.2013 tarihinde akdedilen sözleşmenin "Özel Şartlar" başlıklı bölümünün hukuki tanım ve yorumunda toplanmakta olduğu anlaşılmaktadır.

İş bu davada çözümlenmesi gereken hususun, bakiye alacağın niteliği konusunda olduğu görülmekte, davada dayanılan ve taraflarca 07.05.2013 tarihinde akdedilen sözleşmenin "Özel Şartlar" başlıklı bölümünün hukuki tanım ve yorumunda toplanmakta olduğu anlaşılmaktadır.

Bir sözleşmenin niteliğini, yazılışı ve taşıdığı hükümler tayin eder. Yorum, bir irade beyanının manasının tespitidir. Davacı tarafça dava konusu edilen paranın ödünç para niteliğinde olduğu ve bu nedenle iadesinin gerektiğinin iddia edildiği, davalı tarafça da bu paranın niteliğinin transfer parası olarak verildiğinden iadesinin söz konusu olamayacağının kabulünün yerinde olacağının belirtildiği, mahkeme kabulüne göre ise bakiye alacağın niteliğinin cezai şart olduğunun değerlendirilmesi ile davanın reddi yönünde hüküm kurulduğu anlaşılmıştır.

Tüm dosya kapsamı nazara alındığında, taraflar arasında imzalanan sözleşmede davalı işçi ...'ya 132.500,00 TL ödünç para verildiğinin yazılı olduğu ve maaşından her ay 4.000,00 TL kesilerek geri ödeneceğinin düzenlendiği, ancak aynı metnin 5 nolu bendinde davalı işçinin borç olarak aldığı bedelin ödemesi bitmeden iş akdini feshetmesi halinde bedelin 1,5 katı cezai şart düzenlemesinin bulunduğu, 6. bendinde ise iş akdinin işveren tarafından haklı nedenle feshedilmesi halinde kalan kısım borcunu her koşulda işverene ödeneceği ancak bu meblağında %20 faizi ile birlikte ödeyeceğinin düzenlendiği, transfer ücreti olarak verilen bir parada geri ödeme söz konusu olmayacağı ancak davalının çalıştığı dönemde bu kesintinin maaşından yapılarak kalan kısım için icra takibine başlandığı, dosyaya sunulan imzalı Mayıs 2013 bordrosunda da sözleşmede her ay kesinti yapılacak meblağ olarak kararlaştırılan 4.000,00 TL' nin avans olarak kesildiği, sözleşmedeki imzanın inkar edilmediği hususları dikkate alınınca paranın niteliğinin "ödünç para" olduğunun kabulü ile davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçeyle davanın reddi yönünde hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 01/11/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15949, Karar No: 2014/26040, Tarih: 26.06.2014

**3. Ceza Dairesi         2014/15949 E.  ,  2014/26040 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2012/298777

MAHKEMESİ : Manavgat 1. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 12/06/2012

NUMARASI : 2012/27 (E) ve 2012/648 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak; 1) Sanığın yargılamanın aşamalarındaki savunmalarında, suça konu ağaçları kendisinin kesmediğini beyan etmesine, mahallinde yapılan keşif sonucu düzenlenen bilirkişi raporlarından kesim yerinin sanığın kullanımındaki araziden 63 mt. uzakta olduğunun, ağaçların tutanak tarihinden bir ay kadar önce kesildiklerinin anlaşılmasına, suç tutanağında araştırmada sanık tarafından yapıldığının tespit edildiği yazılı bulunmasına göre zabıt mümziilerinden ağaçların sanık tarafından kesildiğini ne şekilde,kimlerden tespit ettiklerinin sorulup isimlerinin belirlenmesi halinde bu kişilerle köy muhtarı, ihtiyar heyeti üyeleri, varsa saha bekçisi ve civar taşınmaz sahiplerinin de dinlenilmesinden sonra sanığın hukuki durumunun tayini gerekirken hangi delillere dayanıldığı kararda açıklanmadan yazılı şekilde hüküm tesisi,

2) Mahkemece uyulmasına karar verilen Dairemizin 21/12/2011 tarihli bozma ilamının ikinci maddesine göre sanık müdafiinin lehe kanun hükümlerinin uygulanması talebinin 5237 sayılı TCK'nin 50. maddesini de kapsadığı gözetilmeden bu hususta bir değerlendirme yapılmadan karar verilmesi,

3) Eski ve yeni kanun hükümlerinin somut olaya bir bütün halinde uygulanarak, denetime imkan verecek şekilde karar yerinde gösterilerek lehe hükmün tespiti gerektiğinin, buna göre suç tarihindeki kanun hükümlerinin sanığın lehine olduğunun gözetilmeden yazılı şekilde hüküm tesisi,

Bozmayı gerektirmiş sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1.maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321.maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 26/6/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9463, Karar No: 2011/11005, Tarih: 27.10.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/9463 E.  ,  2011/11005 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ELATMANIN ÖNLENMESİ,KAL

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, 112 Ada 1 nolu parselin kadastro çalışmaları sırasında yapılan tesbitin Kadastro Mahkemesi tarafından iptal edilerek kıyı kenar çizgisi içinde kalması ve devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olması nedeniyle tespit harici bırakıldığını, ancak söz konusu yere davalı tarafından 2 katlı ev inşa edildiğini ileri sürerek kıyı kenar çizgisi içinde kalan yerde yapılan elatmanın önlenmesi ile mevcut binanın yıkılmasını istemiştir.

Davalı, 112 Ada 1 nolu parselin önce kendisi adına daha sonra ise Hazine adına tespit edildiğini, bu yerle ilgili ... İdare Mahkemesine dava açtığını ve bu davanın sonucunun beklenmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, ayrıca davalının temyiz istemi süresi geçtikten sonra yapıldığı gerekçesiyle verilen ek kararla temyiz isteği reddedilmiştir.

Ek karar, davalı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'ın raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davalının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 27.10.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5267, Karar No: 2017/7872, Tarih: 15.11.2017

**11. Ceza Dairesi         2016/5267 E.  ,  2017/7872 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

1- Vergi suçu raporu ve eklerinin sanık ... hakkında düzenlendiği ve 213 sayılı Yasanın 367. maddesi uyarınca dava şartı olan Rapor Değerlendirme Komisyonunu'nun 13.12.2011 tarih ve Ank.G.RODK-3/46-11 sayılı mütalaasının yalnızca sanıklardan ... için verildiği, sanık ... hakkında usulüne uygun olarak verilmiş mütalaa bulunmadığı gözetilmeden yazılı şekilde hüküm tesisi,

2-Sahte fatura düzenlemek ve kullanmak suçlarında, suçun maddi konusunun fatura olması, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanun'a göre kullanılan veya bu Kanun'un Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre de faturaların Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi karşısında; suça konu faturaların asılları veya onaylı suretlerinin getirtilip denetime elverişli olacak şekilde dosyaya konulması, incelenerek kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadığının tespit edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

3-5237 sayılı TCK'nın 43. maddesine göre "bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda bir kişiye karşı aynı suçun birden fazla işlenmesi" halinde zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiği cihetle; aynı takvim yılında değişik zamanlarda birden fazla sahte fatura düzenlendiği iddia ve kabul olunduğu halde hukuki dayanaktan yoksun gerekçeyle zincirleme suç hükümlerinin uygulanmaması gerektiğine karar verilmesi,

4-Hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilmesini talep eden sanıklar hakkında 5271 sayılı CMK'nın 231. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılması ve TCK'nın 62. maddesi hükmünün uygulanıp uygulanmayacağı hususlarının kararda tartışmasız bırakılması,

5-Uzun süreli hapis cezası ertelenen sanıklar hakkında, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, aynı maddenin 1. fıkrasının c bendinde yer alan hak yoksunluğunun kendi alt soyları üzerindeki yetkileri bakımından hiçbir şekilde uygulanmayacağı, ancak 53/1-c fıkrasındaki diğer hakları bakımından uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi isabetsizliğinin, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, kazanılmış hakkın saklı tutulmasına,15.11.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11537, Karar No: 2016/783, Tarih: 21.01.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/11537 E.  ,  2016/783 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Beykoz 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 11/02/2015

NUMARASI : 2014/362-2015/57

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare ile davalılardan M.. Ç.. vd. vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı idare vekili ile davalılardan M.. Ç.. vd. vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir, Şöyle ki;

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere göre dava konusu taşınmaz mücavir alan sınırları içinde olup, çevresi yoğun yerleşim alanı olmamakla birlikte meskun mahal olduğu anlaşıldığından, Mahkemece taşınmaza yapı yapılması halinde belediye hizmletlerinden yararlanıp yararlanmayacağı sorulup taşınmazın arsa olup olmadığı tespit edilerek, taşınmazın arsa vasfında olduğu tespit edildiği takdirde,

Dava konusu taşınmaz mal arsa niteliğindedir. Kamulaştırma Kanunu'nun kıymet takdir esaslarını belirten ll.maddesinin 1. fıkrasının arsalara ilişkin (g) bendi uyarınca arsaların değerinin kamulaştırma gününden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre hesaplanması zorunludur.

Bu itibarla, emsal satışların değerlendirme tarihindeki karşılıklarının fiyat artış endekslerinin uygulanması suretiyle tesbiti, bundan sonra emsal ile dava konusu taşınmazın eksik ve üstün yönlerinin neler olduğu ve oranları açıklanmak suretiyle değer biçilmesi gerekir.

Bilirkişi raporlarında bu yönteme uyulmadan değer biçilmiştir. Bu durumda taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre değer biçilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kuruluyla keşif yapılarak sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare ile davalılardan M.. Ç.. vd. vekillerinin temyiz itirazları yerinde görüldüğünden, hükmün açıklanan nedenlerle HUMK'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, davalılardan M.. Ç.. vd. peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 21/01/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/8250, Karar No: 2019/6586, Tarih: 22.05.2019

**2. Hukuk Dairesi         2018/8250 E.  ,  2019/6586 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek tarafından; kusur belirlemesi, kadın yararına hükmedilen maddi ve manevi tazminat, velayet, tedbir, iştirak ve yoksulluk nafakasına yönelik temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı erkeğin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumlarına, nafakanın niteliğine, günün ekonomik koşullarına göre ortak çocuk yararına takdir edilen iştirak nafakası çoktur. Mahkemece Türk Medeni Kanunu'nun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak daha uygun nafakaya hükmedilmesi gerekir. Bu yön gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

3-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davacı kadın yararına takdir edilen maddi ve manevi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanunu'nun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanunu'nun 50 ve 51. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddi (TMK m. 174/1) ve manevi (TMK m. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda 2. ve 3. bentlerde gösterilen sebeplerle temyiz edilen Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesinin 23.10.2018 tarih, 2018/1891 esas ve 2018/1819 karar sayılı kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 373/2. maddesine göre, ortak çocuk yararına hükmedilen iştirak nafakası ile davacı kadın yararına hükmedilen maddi ve manevi tazminat yönünden BOZULMASINA, kararın bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, dosyanın ilgili bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine oybirliğiyle karar verildi. 22.05.2019 (Çrş.)