muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/281, Karar No: 2016/15559, Tarih: 05.10.2016

**18. Ceza Dairesi         2016/281 E.  ,  2016/15559 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Mala zarar verme, iş yeri dokunulmazlığını ihlal etme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

A- Suça sürüklenen çocuklara yüklenen mala zarar verme suçunun, Yasa maddelerinde öngörülen cezalarının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu 5237 sayılı TCK'nın 66/2. maddesinde belirlenen, suça sürüklenen çocuk ... yönünden 6 yıllık, suça sürüklenen çocuk ... yönünden ise 7 yıl 12 aylık dava zamanaşımının gerçekleştiği anlaşılmış ve suça sürüklenen çocukların temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmekle sair yönler incelenmeyen hükümlerin 5320 saylı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMALARINA, ancak; yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta anılan Yasanın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan suça sürüklenen çocuklar hakkında mala zarar verme suçlarından açılan kamu davasının gerçekleşen dava zamanaşımı nedeniyle, 5237 sayılı TCK'nın 66/e ve CMK'nın 223/8. maddesi gözetilerek DÜŞÜRÜLMELERİNE,

B- İşyeri dokunulmazlığını ihlal etme suçundan kurulan hükümlerin temyiz incelemesine gelince;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Suça sürüklenen çocuklara yükletilen iş yeri dokunulmazlığını ihlal etme eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemlerin suça sürüklenen çocuklar tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tiplerine uyduğu,

Cezaların kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından, suça sürüklenen çocuklar ... ve ...'ın ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA, 05.10.2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/18319, Karar No: 2013/17272, Tarih: 02.10.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/18319 E.  ,  2013/17272 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 49. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 06.06.2012 tarih ve 2011/123-2012/177 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili ve katılma yoluyla davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, taraflar arasında 20/07/2005 tarihli acentelik sözleşmesi imzalandığını, müvekkili şirketin kayıtlarına göre davalının 242.669,40 TL borcunun bulunduğunu, ihtara rağmen borcun ödenmediğini ileri sürerek, 242.669,43 TL’nin temerrüt faiziyle birlikte tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, borcun ödenmesi konusunda mutabakat yapıldığını, istenen faizin fahiş olduğunu, talep edilen kadar borcun bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, taraflar arasındaki acentelik sözleşmesinde açıkça belirtilmemiş ise de kabul edilen hesap tarzının cari hesap niteliğinde olduğu, prim tahsilat, kesinti ve ödeme sürecinin de fiilen bu şekilde işlediği, cari hesap ilişkisi devam ederken hesap gereği alacaklı durumda olunsa dahi sözleşme feshedilip hesap kat edilmeden bakiye alacağın talep edilemeyeceği, taraflar arasındaki acentelik sözleşmesinin feshedilmediği, cari hesap ilişkisinin sürdüğü gerekçesiyle; davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili ve katılma yoluyla davalı vekili temyiz etmiştir.

1- Dava, acentelik sözleşmesinden kaynaklanan alacağın tahsili istemine ilişkin olup davacı ... şirketi dava tarihi itibariyle acenteden 242.669,43 TL alacaklı olduğunu ileri sürerek bu bedelin davalıdan tahsilini talep etmiştir. 6762 Sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun 87.'nci maddesine göre taraflar, cari hesap sözleşmesi ile para, mal, hizmet ve diğer hususlardan dolayı birbirlerindeki alacaklarını ayrı ayrı istemekten karşılıklı olarak vazgeçip bunları kalem kalem zimmet ve matlup şekline çevirerek hesabın kesilmesinden çıkacak bakiyeyi isteyebileceklerini kararlaştırırlar. Yine aynı maddenin ikinci fıkrası gereğince cari hesap mukavelesi yazılı olmadıkça muteber olmaz. Somut olayda, taraflar arasında 20/07/2005 tarihli acentelik sözleşmesi düzenlenmiş olup bu sözleşme 6762 Sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun 87.'nci maddesinde tanımlanan ve yazılı olması gereken cari hesap mukavelesi değildir. Bu durumda, mahkemece ancak taraflar arasında yazılı cari hesap sözleşmesi bulunması halinde uygulanabilecek olan aynı Yasa'nın 95.'nci maddesine dayanılarak hesap kesilmeden alacağın talep edilemeyeceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, kararın temyiz eden davacı yararına bozulması gerekmiştir.

2- Davalı vekilinin temyizine gelince; bozma sebep ve şekline göre, davalı vekilinin temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün davacı yararına BOZULMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek olmadığına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davacıya iadesine, aşağıda yazılı bakiye 03,15 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 02.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/27454, Karar No: 2014/32450, Tarih: 04.11.2014

**9. Hukuk Dairesi         2014/27454 E.  ,  2014/32450 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KONYA 2. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 20/06/2014

NUMARASI : 2014/308-2014/337

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, izin ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, asıl işveren olan M.. A..'ye ait işyerinde bakım ve onarım işlerinde diğer davalı S.. Mühendislik Ltd. Şti. bünyesinde 01.12.2006 tarihinden 08.06.2010 tarihine kadar çalıştığını, iş akdinin haksız ve usulsüz olarak sona erdirildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık izin ücreti alacaklarını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı Medaş şirketi; davacının kendi işçileri olmadığını, şirketin bakım ve onarım hizmetlerini ihale yolu ile diğer davalı şirkete verdiğini, davacının bu şirketin işçisi olup olmadığının da bilinmediğini, diğer şirket işçisi ise kendilerinin sorumluluğunun bulunmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı S.. Mühendislik Ltd. Şti. ise, asıl işveren olan M.. A.Ş ile sözleşme sürelerinin dolması nedeniyle davacının o işyerindeki çalışmasının sona erdiğini, şirket ile davacı arasında yapılan sözleşme doğrultusunda davacının şirketin başka işyerlerinde aldığı yeni işlerde aynı şartlar altında çalışmak üzere görevlendirildiğini ancak davacının yeni görevlendirme yazısının tebliğine rağmen görevine başlamadığını ve bu şekilde de iş akdini kendisinin feshettiğini savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, bozma ilamı doğrultusunda kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı şirketler temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara , toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının yerinde olmaması nedeni ile reddine,

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, bozma ilamı doğrultusunda kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı şirketler temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara , toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının yerinde olmaması nedeni ile reddine,

2-Dosya içeriğine göre davacının davalı M.. A..'ye ait bakım ve onarım işlerini üstlenen davalı S.. Mühendislik San. ve Tic. Ltd. Şti.'nin işçisi olarak elektrik teknisyeni unvanı ile çalışmakta iken, davalı S.. Mühendislik San. ve Tic. Ltd. Şti. tarafından, C.., Kulu ve A.. Elektrik Arıza Onarım ve Bakım Hizmet Alım Sözleşmesinin 31.05.2010 tarihinde sona ereceği, bu nedenle Gaziantep ili Karıkamış ilçesindeki işyerinde arıza ve bakım işinde görevlendirildiğinin bildirildiği, davacının görevlendirildiği işyerinde iş başı yapmadığı gerekçesi iş sözleşmesinin feshedildiği , mahkemece, “Taraflar arasında yapılan hizmet sözleşmesinde davacının işverenin Türkiye'de yerleşik bulunan diğer işyerlerinde, işverenin ihale veya özel sözleşmelerle almış olduğu işler için farklı işyerlerinde istihdam edilmeyi, çalışmayı kabul ettiğine ilişkin açık beyanı söz konusudur. Davalı şirket davacıya göndermiş olduğu ihtarnamede açıkça diğer işyerinin bulunduğu yeri ve işçinin burada görevlendirildiğini bildirmiştir. Davalı tarafın hizmet alım işindeki yükümlülüğünün sona ermesi nedeniyle olduğunu bildirdiği çalışma yerindeki değişiklik zorunlu niteliktedir. Davalı tarafın bu işyeri değişikliğini kötü niyetli yaptığına ilişkin iddia ve bu konuda bir ispat söz konusu olmamıştır. Davacının kendisine usulüne uygun şekilde yapılan bildirime ve sözleşmedeki açık hüküm gereğince sorumlu olmasına rağmen davalı şirketin bildirmiş olduğu işyerinde işe başlamaması ve bu nedenle hizmet akdinin feshi haklı nedenle fesih mahiyetindedir.” gerekçesiyle davacının kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin reddine karar verildiği, kararın davacı ile davalı Medaş AŞ tarafından temyizi üzerine dairemizin 02.04.2014 tarihli, 2012/5587 Esas, 2014/11309 Karar sayılı ilamıyla bozulduğu, yerel mahkemenin ise bozma ilamına uyulmasına karar vererek yargılamaya devamla araştırma yapmaksızın davanın kabulüne karar verdiği görülmüştür.

Dairemizin adı geçen ilamı, “.... Bu nedenle somut olayda nakil yetkisini saklı tutan sözleşme hükmü geçersiz sayılmalı, çalışma koşulları esaslı tarzda değiştirilen davacının bu değişikliği kabul etmemesi nedeniyle işverence yapılan feshin haksız olduğu kabul edilerek davacının ihbar ve kıdem tazminatı isteği hüküm altına alınmalıdır.

Dairemizin adı geçen ilamı, “.... Bu nedenle somut olayda nakil yetkisini saklı tutan sözleşme hükmü geçersiz sayılmalı, çalışma koşulları esaslı tarzda değiştirilen davacının bu değişikliği kabul etmemesi nedeniyle işverence yapılan feshin haksız olduğu kabul edilerek davacının ihbar ve kıdem tazminatı isteği hüküm altına alınmalıdır.

Kaldı ki, bir an için iş sözleşmesinin anılan hükmünün geçerli olduğu kabul edilse bile, nakil yetkisinin dürüstlük kurallarına uygun kullanılması gerekir. Davacı, nakledildiği Gaziantep Karıkamış ilçesinde işyeri olup olmadığının araştırılması gerektiğini ileri sürmüştür. Davalı şirketin Cihanbeyli, Kulu ve Altıntekin'de bulunan işyerlerindeki hizmet alım sözleşmesinin bitimi nedeniyle, bu işyerinde çalışan davacı ve arkadaşlarına Batman, Diyarbakır ve Gaziantep'te bulunan işyerlerinde çalışmayı teklif ettiği dosya içeriğinden anlaşılmaktadır. Belirtilen illerde çalışmanın teklif edildiği tarih itibariyle güvenlik sorunundan dolayı işçilerin bu işyerlerine gidememe ihtimali de dikkate alındığında davalı şirketin bu davranışı üzerinde titizlikle durulması gerekmektedir. Bu nedenle, şirketin anılan iller dışında başka yerlerde de işyerlerinin bulunup bulunmadığı araştırılmalıdır. Diğer yandan, Batman, Diyarbakır ve Gaziantep'te bulunan işyerlerindeki işlerin de ihale ile üstlenildiği dosya kapsamından anlaşıldığına göre, ihale şartname ve sözleşmelerinin celbedilerek ihalenin süresi ve çalıştırılacak işçi sayısı belirlenmeli, davacıya teklifin yapıldığı tarih itibariyle o illerde çalışan işçi sayısı ile ihale şartnamesinde belirtilen işçi sayısı karşılaştırılarak, davacıya gerçekten ihtiyaç olup olmadığı kuşkuya yer vermeyecek şekilde açıklığa kavuşturulmalıdır. İhale şartnamesine uygun sayıda işçi çalışmakta ise davacıya ihtiyaç bulunmadığı halde, tazminatlarını ödememek amacıyla, gidememe ihtimali çok yüksek bulunan işyerine nakledilmek istendiği sonucu ortaya çıkacaktır. Bu durumda nakil yetkisinin dürüstlük kurallarına uygun kullanıldığı söylenemeyeceğinden, davalı işverence yapılan feshin haklı bir nedene dayanmadığı kabul edilerek davacının ihbar ve kıdem tazminatı isteğinin hüküm altına alınması gerekir.” şeklindedir.

Ancak Dairemizin, işverene nakil yetkisi veren sözleşme hükümlerinin doğrudan geçersiz olduğuna yönelik herhangi bir görüş ve uygulaması bulunmamakta olup bozma ilamının “ Bu nedenle somut olayda nakil yetkisini saklı tutan sözleşme hükmü geçersiz sayılmalı, çalışma koşulları esaslı tarzda değiştirilen davacının bu değişikliği kabul etmemesi nedeniyle işverence yapılan feshin haksız olduğu kabul edilerek davacının ihbar ve kıdem tazminatı isteği hüküm altına alınmalıdır. “şeklindeki paragrafının ilamda maddi hata sonucu yer aldığı anlaşılmakla, işverenin nakil yetkisinin objektif ve iyiniyet kurallarına uygun kullanıp kullanmadığının denetimi bakımından bozma ilamındaki araştırmaya yönelik hususların gereği yerine getirilerek sonucuna göre karar verilmelidir. Eksik inceleme ve araştırma ile davanın kabulü hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 04.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19237, Karar No: 2015/17618, Tarih: 01.10.2015

**7. Hukuk Dairesi         2014/19237 E.  ,  2015/17618 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İnegöl 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

(İş Mahkemesi Sıfatıyla)

Tarihi : 23/09/2014

Numarası : 2012/588-2014/622

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı vekili, davacının ücretinin 2006-2007 yıllarında tam ödendiğini, 2008 yılından sonra ise eksik ödenmeye başladığını ve bu eksik ödemelerin 57 ay sürdüğünü, Eylül 2012 ücretinin ise hiç ödenmediğini, haftanın 6 günü sabah 08.00 saatinde işe başladığını, fakat iş bitiş saatinin hiçbir zaman belli olmadığını, kendisinden istenildiği zamanlar Pazar günleri de çalıştığını, fazla çalışma ücretlerinin ödenmediğini, ücretlerinin tam ödenmesi için site yöneticisi ile görüşmesine rağmen çözüm bulunamadığını, bunun üzerine 14.09.2012 tarihinde iş sözleşmesini davacının haklı olarak feshettiğini iddia ederek kıdem tazminatı ile bazı işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, husumet itirazında bulunarak, davacının site yönetiminden hiçbir alacağının bulunmadığını, davacının sürekli çalışması gereken siteyi terk ederek başka site ve işyerlerinde çalıştığını ve en temel yükümlülük olan işçinin işverene sadakat borcunu ihlal ettiğini, bu hususta yapılan tüm uyarıları davacının gözardı ettiğini, site yönetiminin davacının işini düzenli yapması karşılığında işine devam etmesini istemesine rağmen davacının haksız olduğu halde dava açma yolunu seçtiğini ve hak etmediği alacaklar için talepte bulunduğunu, davacının çalışmış olduğu süre içerisinde yıllık izin hakkını kullandığını, davacının ödemelerinin her ay düzenli olarak toplanan aidatlardan kesilerek ödendiğini, herhangi bir ücret alacağının bulunmadığını, davacının normal mesai saatleri içinde çalışmadığı halde fazla mesai talebinde bulunduğunu, davacının normal mesaisini dahi site dışı farklı işyerlerinde geçirirken bir de fazla mesai talebinde bulunmasının davacının kötüniyetini ortaya koyduğunu savunmuş ve davanın reddini istemiştir.

Mahkemece istek kısmen hüküm altına alınmıştır.

Davacı vekili, davacının fazla mesai yaptığını iddia ederek ücretini talep etmiştir.

Mahkemece istek kısmen hüküm altına alınmıştır.

Davacı vekili, davacının fazla mesai yaptığını iddia ederek ücretini talep etmiştir.

Mahkemece benimsenen bilirkişi raporunda davacının 2 haftada bir haftalık 7,5 saat fazla mesai yaptığı kabulüne göre fazla mesai ücreti hesap edilmiştir. Dosya kapsamındaki delillerden ve tanık anlatımlarından davalı sitenin doğalgaz ile ısındığı, davacının temel kapıcılık hizmetlerinden olan çöp toplama, merdiven-site temizliği ile bahçe bakım işlerini yaptığı ve kapıcı dairesinde oturduğu, özel yaşamı ile sitedeki mesaisinin iç içe geçtiği anlaşılmaktadır. Kaldı ki, davacının bir kısım başka işler yaptığına dair deliller de bulunmaktadır. Bütün bu olgular birlikte değerlendirildiğinde, davacının 2 haftada bir haftalık 7,5 saat fazla mesai yaptığını kabul etmek doğru değildir. Davacının fazla mesai ücreti isteğinin reddine karar vermek yerine kabulü doğru olmamıştır.

3-Somut olayda davacı, 2008 yılından itibaren 57 ay süreyle ücretinin her ay 200,00 TL eksik ödendiğini, 2012 yılı Eylül ayı ücretinin ise ödenmediğini belirterek davalıdan tahsilini talep etmiştir. Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davalı tarafından sunulan işletme hesabı defterine kayıtlı 2006 yılında 6.875,00 TL maaş, 2007 yılında 9.612,00 TL maaş, 2007-2008 yılında 2.400,00 TL maaş+sigorta+muhasebe, 2009 yılında 10.240,00 TL maaş+sigorta, 2010-2011 yılında 10.825 TL maaş+sigorta+muhasebe ödemelerinin bulunduğu, bu ödemelerin toplamının 49.762,00 TL olduğu, muhasebe gideri ve sigorta gideri çıkarıldığında 33.345,00 TL ücret alacağı ödemesi yapıldığı kabul edilerek ve bu ödemeler mahsup edilerek davacının ücret alacağı hesaplanmıştır. Ancak, dosyaya davalı tarafından sunulan ve 20.12.2011 tarihli 11.555,00 TL tutarındaki maaş ödemesini gösterir işletme hesabı defteri mahkemece hiçbir şekilde değerlendirilmemiştir. Ayrıca işletme hesabı defterine kayıtlı olduğu belirtilen 2.400,00 TL miktarlı ödemeye defter kayıtlarında rastlanılmadığı gibi bilirkişinin kalem kalem gösterdiği ödemeler toplamının 49.762,00 TL olmadığı da görülmüştür. Yapılacak iş, davacıya işletme hesabı defterine göre yapılan ödemelerin hesaplanıp toplam ücret alacağından mahsup edilmek suretiyle davacının ne miktarda ücret alacağının bulunduğu somut ve denetlenebilir şekilde tespit edilmeli, eğer davacının ödenmemiş ücret alacağı bulunduğu tespit edilirse kıdem tazminatı talebi kabul edilmeli, şayet davacının ödenmemiş ücret alacağı bulunmadığı tespit edilirse kıdem tazminatı talebi reddedilmelidir.

Mahkemece bu hususlar yerine getirilmeksizin eksik inceleme ile hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

O halde tarafların bu yöne ilişkin temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde taraflara iadesine, 01.10.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2538, Karar No: 2020/10890, Tarih: 15.09.2020

**19. Ceza Dairesi         2020/2538 E.  ,  2020/10890 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : 5941 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Temyiz İsteminin Reddi

Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince CMK'nin 296/1. maddesi gereği verilen "temyiz isteminin reddi" (ek) kararının sanık müdafi tarafından temyiz edilmesi üzerine, CMK'nin 296/2. maddesi gereği bu hususta bir karar verilmek üzere; dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

5271 sayılı CMK'nin, temyiz edilemeyecek kararları düzenleyen, 286/2-d maddesinin Anayasa Mahkemesinin 27/12/2018 tarihli ve 2018/71 E. 2018/118 K. sayılı kararı ile iptal edilmeden önceki hali;

"...d) Adli para cezasını gerektiren suçlarda ilk derece mahkemelerinden verilen hükümlere ilişkin (Değişik ibare: 6545 - 18.6.2014 / m.78) “her türlü” bölge adliye mahkemesi kararları,

… temyiz edilemez." hükmünü amirken,

15/02/2019 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 27/12/2018 tarihli ve 2018/71 E. 2018/118 K. sayılı kararıyla, CMK'nin 286. maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendi, Bölge Adliye Mahkemelerince ilk defa verilecek mahkumiyet kararlarına karşı üst derece yargı denetimi yolunun kapatılması ve maddenin Anayasa'nın 36. maddesine aykırı olması gerekçeleriyle iptal edilmiştir.

İptal kararı üzerine, CMK'nin 286/2-d maddesinin 20/02/2019 tarihli 7165 sayılı Kanun'un 7. maddesiyle yeniden düzenlenen ve 28/02/2019 tarihinde yürürlüğe giren son hali;

"...d) İlk defa bölge adliye mahkemesince verilen ve 272 nci maddenin üçüncü fıkrası kapsamı dışında kalan mahkûmiyet kararları hariç olmak üzere, ilk derece mahkemelerinin görevine giren ve kanunda üst sınırı iki yıla kadar (iki yıl dâhil) hapis cezasını gerektiren suçlar ve bunlara bağlı adlî para cezalarına ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararları,

... temyiz edilemez." hükmünü amirdir.

7165 sayılı Kanun'un ilgili maddesi yürürlüğe girmeden önce ve halen de yürürlükte bulunan CMK'nin 286/2-e maddesi ise;

"...e) Adlî para cezasını gerektiren suçlarda ilk derece mahkemelerinden verilen hükümlere ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararları,

… temyiz edilemez." hükmünü amirdir.

Buna göre; "ilgili Kanunda sadece adli para cezası öngörülen suçlardan dolayı" ilk derece mahkemesince verilen kararlara ilişkin her türlü Bölge Adliye Mahkemesi kararlarına karşı temyiz yolu kapalı iken, gerek Anayasa Mahkemesinin 15/02/2019 tarihinde yayımlanan iptal kararı, gerekse 28/02/2019 tarihinde yürürlüğe giren yeni madde metni düzenlemesiyle, "ilgili Kanunda sadece adli para cezası öngörülen suçlardan dolayı" ilk derece mahkemesince verilen kararların kaldırılması üzerine, ilk defa Bölge Adliye Mahkemesi ilgili Dairesince verilecek olan, CMK'nin 272/3. maddesinde sayılı (ilk derece mahkemesince verilse dahi kesin nitelikte olduğu belirtilen) kararlar dışındaki, her türlü karara karşı temyiz yolu açılmış bulunmaktadır.

Ancak, somut uyuşmazlıkta; sanık hakkında Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin 2019/421 E., 2019/2869 K. sayılı ve 08/04/2019 tarihli kararı, ilk kez Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince verilen bir mahkumiyet hükmü olmadığı gibi, hüküm tarihinde yürürlükte bulunan CMK'nin 286/2-e maddesi gereği verilen "istinaf başvurusunun esastan reddi" yönündeki bu hükmün, ilk derece mahkemesi hükmüne ilişkin kesin nitelikte bir karar olduğu, anlaşılmakla,

5271 sayılı CMK'nin 286/2-e maddesi uyarınca, yalnızca adli para cezasını gerektiren suçlarda ilk derece mahkemelerinden verilen hükümlere ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararlarının temyiz edilememesi nedeniyle, hükmün temyizi kabil olmadığı ve temyiz isteminin 5271 sayılı CMK'nun 296/1 maddesi uyarınca reddine dair Bölge Adliye Mahkemesinin 12/11/2019 tarihli ek kararında bir isabetsizlik görülmediğinden, bu karara karşı yapılan temyiz isteminin 5271 sayılı CMK'nun 298/1. maddesi uyarınca, tebliğnameye uygun olarak, REDDİNE ve temyiz isteminin reddine dair verilen ek kararın ONANMASINA, 15/09/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.