muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/5436, Karar No: 2014/10039, Tarih: 02.12.2014

**20. Hukuk Dairesi         2014/5436 E.  ,  2014/10039 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ortaca 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 25/04/2013

NUMARASI : 2012/339 - 2013/369

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili, Dalaman Asliye Hukuk Mahkemesine verdiği 12/01/2009 tarihli dava dilekçesinde sınırları yazılı, Kapukargın Köyünde bulunan taşınmazın tapuda kayıtlı olmadığını, 3402 sayılı Kanunun 14 ve 17. maddelerinde yazılı şartların gerçekleştiğini bildirerek, Medenî Kanunun 713. maddesine göre davacı adına tescilini istemiştir.

Mahkemece, taşınmazın 1939 tarihli hava fotoğraflarında çalılık olarak görünmesi ve zilyedlikle kazanılamayacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, Medenî Kanunun 713. maddesine göre açılan tescil istemine ilişkindir.

Yörede, 1943 yılında 3116 sayılı Kanun hükümlerine göre yapılıp kesinleşen orman kadastro çalışması ile 1981 ve 1992 yıllarında kesinleşen 6831 sayılı Kanunun 1744 ve 3302 sayılı kanunlar ile değişik hükümlerine göre yapılmış aplikasyon, 2. madde ve 2/B madde uygulamaları vardır.

Arazi kadastrosu 1953 yılında yapılmış, çekişmeli taşınmaz tespit harici bırakılmıştır.

Mahkemece, taşınmazın 1939 tarihli hava fotoğraflarında çalılık olarak göründüğü gerekçesiyle hüküm kurulmuşsa da, yapılan araştırma ve inceleme hükme yeterli değildir.

Şöyle ki; hükme esas alınan ziraat ve orman bilirkişi raporlarında, taşınmazın eğiminin % 10 olduğu, üzerinde 20 adet 20-60 aşı yaşlarında zeytin, 10 adet delice, 1 adet 60 yaşında kızılçam ve menengiç, okaliptus ağaçları bulunduğu açıklanmıştır. Ağaçların taşınmazdaki dağılımı, dağınık mı toplu mu oldukları raporlarda gösterilmemiş, dava tarihinden 20 yıl öncesine ait kullanım durumunu ve tasarruf sınırlarını belirlemek üzere 1980'li yıllara ait memleket haritaları ve hava fotoğrafları üzerinden araştırma yapılmamış, buna göre zilyedlikle kazanma koşullarının gerçekleşip gerçekleşmediği tartışılmamıştır. Komşu 36, 37 ve 39 sayılı parsellerin her üçü de Orman Yönetiminin açtığı tespite itiraz davalarının reddedilmesi sonucu 1954 yılında hükmen gerçek kişiler adına tapuya tescil edilmişlerdir. Sözü edilen taşınmazlara kadastro sırasında düzenlenen çap örnekleri incelendiğinde, çekişmeli taşınmaz yönünü orman olarak gösterdikleri anlaşılmaktaysa da; taşınmaz hem 1943 yılında yapılan orman kadastrosunda tahdit dışında bırakılmış, hem de daha sonra 1981 ve 1992 yıllarında yapılan çalışmalarda bu durum devam etmiştir. 6831 sayılı Kanunun 1/J maddesinin karşıt anlamından da eğimi % 12'nin üzerinde olmayan, toprak muhafaza karakteri taşımayan çalılık ve fundalıkların orman sayılmayacağı anlaşılmaktadır.

3402 sayılı Kadastro Kanununun 17. maddesi gereğince orman sayılmayan, Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan ve kamu hizmetine tahsis edilmeyen ve il, ilçe ve kasabaların imar planları kapsamında kalmayan araziden masraf ve emek sarfı ile imar ve ihya edilip tarıma elverişli hale getirilen (ev ve benzeri tesisler yapmak, dışarıdan toprak getirilerek tarıma elverişli hale getirmek, hayvan otlatmak, ağaç kesmek imar ihya olarak kabul edilemez) ve imar ihyanın tamamlandığı tarihten, tescil davasının açıldığı güne kadar 20 yıl süreyle zilyet edildiği ileri sürülen taşınmazların, Kadastro Kanununun 14. maddesinde yazılı diğer koşulların yanında niteliğinin, imar-ihya edildiğinin ve üzerinde sürdürülen zilyetliğin, başlangıç ve süresinin, kullanılıp kullanılmadığının ve tasarruf sınırlarının ne olduğunun takdiri delil olan yerel bilirkişi ve tanık sözleri yanında, gerçeğin bir resmi olan en eski tarihli hava fotoğrafı ile gerçeğin modeli olan memleket haritaları ile dava tarihinden 15 - 20 yıl önce çekilen çiftli hava fotoğrafları ve bu fotoğrafların yorumlanması ile üretilen orijinal renkli memleket haritaları ve standart topografik fotogrametri yöntemi ile düzenlenen kadastro haritalarının, stereoskopik hava fotoğraflarının stereoskop aletiyle ve üç boyutlu olarak incelenip taşınmazların niteliğinin, konumunun ve kullanım durumunun anlatılan bilimsel yöntemle kesin olarak belirlenmesi zorunludur.

O halde; mahkemece iki orman mühendisi, bir ziraat, bir fen elemanı aracılığıyla yeniden yapılacak keşifte, taşınmazı geniş çevresiyle birarada gösteren kadastro paftası ile yöreye ait hem en eski tarihli, hem de 1980'li yıllara ait memleket haritası ve hava fotoğrafları bulunduğu yerlerden istenerek, bu belgeler dava konusu taşınmaz ile çevresine uygulanıp, hava fotoğrafları ve dayanağı haritalar stereoskop aletiyle ve üç boyutlu olarak incelettirilip, taşınmazın niteliği, orman ya da 6831 sayılı Kanunun17/2. maddesinde ifade edilen orman içi açıklık olup olmadığı belirlenmeli, zilyedlik tanıkları dinlenmeli, ziraat uzmanından taşınmazdaki ağaçların dağılımı, orman ağacı niteliğinde olan delice ve diğer ağaçların dağınık mı toplu mu oldukları konusunda krokili rapor alınmalı, delicelerin toplu halde bulunduğu kısım var ise o kısımda kullanım bulunmadığı, deliceliklerin ancak imar ve ihya ile kazanılabileceği düşünülmeli, bundan sonra toplanacak deliller çerçevesinde karar verilmelidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile usûl ve kanuna uygun olmayan hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde iadesine 02/12/2014 günü oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/8956, Karar No: 2021/1945, Tarih: 25.02.2021

**3. Hukuk Dairesi         2020/8956 E.  ,  2021/1945 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TÜKETİCİ MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin ... Üniversitesi Makine Bölümü Meslek Yüksekokulu Mezunu olduğunu makine mühendisliği diploması almak için davalı üniversitede eğitimini tamamlamak istediğini davalı kurumun müvekkilinin meslek yüksek okulu mezunu olması nedeniyle birçok dersten muaf tutulacağını bu sebeple eğitimini iki yılda tamamlanacağı ve bu iki yıl sonunda diplomasını alacağının beyan edildiğini müvekkilinin bu şekilde 2013/2014 eğitim öğretim yılı için kayıt yaptırdığını ve 09/09/2013 tarihinde kredi kartı taksitlendirme ile 18.360,00 TL ödeme yaptığını, müvekkilinin alacağı ders kredilerinin iki yılda bitmesinin mümkün olmadığını ve ders kredilerinin üç yıl içinde tamamlanması gerektiğini öğrendiğinden kayıttan itibaren 29.gün hiç bir hizmet almadan kaydını sildirmek ve yaptığı ödemenin tarafına iadesi için 07/10/2013 tarihinde yazılı olarak davalı kurumdan talepte bulunduğunu ve bu talebinin reddedildiğini, davalı kurum tarafından yanlış yönlendirme sonucu bu durumun doğduğunu belirterek davalı kuruma yapılan kaydın iptaline ödenmiş bulunan 18.360,00 TL'nin temerrüt tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı kurumdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile davacının okula kesin kaydını yaptırmış olması göz önüne alınarak takdiren ödenen bedelden % 30 hakkaniyet indirimi yapılarak 12.852,00 TL’nin dava tarihinden itibaren yasal faizi ile davalıdan tahsili ile davacıya ödenmesine, fazla talebin reddine karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-2547 sayılı Yükseköğretim Kanunu’nun 3708 Sayılı Yasa ile değişik 56/b ve aynı yasanın Ek 7.maddeleri delaletiyle 492 sayılı Harçlar Kanunu’nun 13/j maddesi uyarınca üniversiteler harçtan muaftır. Açıklanan kanun hükmü nedeniyle davalı üniversiteden harç alınması olanaksızdır. Mahkemece değinilen bu husus gözardı edilerek hükmün ikinci

2-2547 sayılı Yükseköğretim Kanunu’nun 3708 Sayılı Yasa ile değişik 56/b ve aynı yasanın Ek 7.maddeleri delaletiyle 492 sayılı Harçlar Kanunu’nun 13/j maddesi uyarınca üniversiteler harçtan muaftır. Açıklanan kanun hükmü nedeniyle davalı üniversiteden harç alınması olanaksızdır. Mahkemece değinilen bu husus gözardı edilerek hükmün ikinci

bendinde 6502 sayılı yasanın 73/2 maddesi gereğince harç alınmasına yer olmadığı ibaresi yazılıp, diğer taraftan hükmün 3. bendi ile davalıdan harç alınmasına karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.Ne var ki bu yanlışlıkların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması HUMK’nin 438/7.maddesi gereğidir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle; davalının ikinci bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle mahkeme kararının “Hüküm” başlıklı bölümünün (2)numaralı bendinde yer alan “ 6502 Sayılı yasanın 73/2 maddesi uyarınca harç alınmasına yer olmadığına” cümlesinin ve (3)numaralı bentte yer alan “Harçlar yasasına göre hesap edilen 877,92 TL harcın davalıdan tahsili ile hazineye gelir kaydına ”cümlesinin karardan bütünüyle çıkartılarak yerine “Hüküm” başlıklı bölümünün (2) numaralı bendine “davalı üniversite harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına,’’ cümlesinin yazılarak hükmün DÜZELTİLMİŞ bu şekliyle ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nin geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nin 440. maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 25/02/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/10046, Karar No: 2010/3237, Tarih: 08.04.2010

**17. Hukuk Dairesi         2009/10046 E.  ,  2010/3237 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki rücuen tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkili şirkete ZMSS bulunan davalıya ait aracın alkollü sürücü yönetiminde olduğu esnada karıştığı kazada 3.kişi aracının hasarlandığını, 5.750 TL hasar bedelinin poliçe limiti dahilinde zarar gören aracın kasko sigortacısına ödendiğini, davalı aracının dava dışı sürücüsünün olayda tam kusurlu ve 0.99 promil alkollü olduğunu belirterek 5.750 TL'nin ödeme tarihinden işleyecek reeskont faizi ile davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, olayın münhasıran alkolün etkisi altında meydana gelmediğini, olay tarihinde vaktin gece, havanın yağmurlu, yol yüzeninin asfalt ve ıslak olduğunu belirterek, davanın dava dışı sürücü ...'e ihbarını ve reddini savunmuştur.

Mahkemece, kazanın münhasıran alkolün etkisi ile meydana gelip gelmediği belirlenemediğinden davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Dava, ZMSS kaynaklanan rücuan tazminat istemine ilişkindir.

HUMK'nun 275.maddesi gereğince "mahkemece, çözümü özel veya teknik bir bilgiyi gerektiren hallerde bilirkişinin oy ve görüşünün alınmasına karar verir".

2918 sayılı KTK'nun 48. maddesinde; alkollü içki alması nedeniyle güvenli sürme yeteneklerini kaybetmiş kişilerin karayolunda araç sürmelerinin yasak olduğu ifade edilmiştir.

Karayolları Trafik Yönetmeliğinin "Uyuşturucu ve Keyif Verici Maddeler ile İçkilerin Etkisinde Araç Sürme Yasağı" başlıklı 97/1. maddesinde; alkollü içki almış olması nedeniyle güvenli sürme yeteneğini kaybetmiş kişilerin karayolunda araç sürmelerinin yasak olduğu açıklandıktan sonra, bu konu ile ilgili olan "b-2" bendinde; alkollü içki almış olarak araç kullandığı tesbit edilen diğer araç sürücülerinden kandaki alkol miktarı 0.50 promil üstünde olanların araç kullanamayacakları belirtilmiştir.

Öte yandan, Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası Genel Şartlarının B.4.d maddesinde; tazminatı gerektiren olay işletenin veya eylemlerinden sorumlu olduğu kişilerin veya motorlu aracın hatır için karşılıksız olarak kendilerine verilen kişilerin uyuşturucu veya keyif verici maddeler almış olarak aracı sevk ve idare etmeleri esnasında meydana gelmiş veya olay yukarıda sayılan kişilerin alkollü içki almış olmaları nedeniyle aracı güvenli sürme yeteneklerini kaybetmiş bulunmalarından ileri geliyorsa sigortacının sigorta ettirene rücu hakkı olduğu açıklanmıştır.

Bununla birlikte, Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası Genel Şartlarının B.4.d maddesinin dayanağını teşkil eden KTK'nun 48. maddesinin yasaklamayı düzenleyen ilk fıkrasında, alkollü içki almış olması nedeniyle güvenli araç sürme yeteneklerini kaybetmiş kişilerin karayolunda araç sürmeleri yasaklanmış olup, aynı maddenin 2. fıkrasındaki yönetmelik düzenlenmesine olanak tanıyan hükümde, yasaklama yetkisi yönetmeliğe bırakılmış olmadığından, Karayolları Trafik Yönetmeliğinin 97. maddesinde, yukarıda anılan yasa hükmü tekrarlandıktan ve mütakip, uyuşturucu veya keyif verici maddeler ile alkollü içkilerin oranlarının ne şekilde saptanacağı belirlendikten sonra, yasada yer alan hükmü dikkate almadan salt 0.50 promilin üstünde alınan alkol miktarına göre araç kullanma yasağı getirilmesinin yasal dayanağı bulunmadığından geçersiz bulunmaktadır. Geçersiz yönetmelik hükümlerinin yasaya aykırı bir şekilde genel şart olarak kabülü de mümkün değildir.

O halde, hasarın teminat dışı kalabilmesi için kazanın meydana geliş şekli itibariyle sürücünün salt (münhasıran) alkolün etkisi altında kaza yapmış olması gerekmektedir. Diğer bir anlatımla, sürücünün alkollü olması tek başına hasarın teminat dışı kalmasını gerektirmez. Üstelik, böyle bir durumda hasarın teminat dışı kaldığının ispat yükü TTK'nun 1281. maddesi hükmü gereğince sigortacıya düşmektedir.

Yargıtay'ın yerleşik uygulamalarında; sürücünün aldığı alkolün oranının doğrudan doğruya sonuca etkisi bulunmadığından, mahkemece nöroloji uzmanı, hukukçu ve trafik konusunda uzman bilirkişilerden oluşan bilirkişi kurulu aracılığıyla olayın salt alkolün etkisiyle gerçekleşip gerçekleşmediğinin, alkol dışında başka unsurlarında olayın meydana gelmesinde rol oynayıp oynamadığının saptanması, sonuçta olayın tek başına alkolün etkisiyle meydana geldiğinin belirlenmesi durumunda, oluşan hasarın poliçe teminatı dışında kalacağından davanın kabulüne aksi halinde reddine karar verilmesi gerekeceği ilkesi benimsenmektedir. (YHGK 23.10.2002 gün ve 2002/11-768-840; YHGK 7.4.2004 gün ve 2004/11-257-212; YHGK 2.3.2005 gün ve 2005/11-81-18; YHGK 14.12.2005 gün 2005/11-624-713 sayılı ilamları)

Somut olayda; davalı aracının sürücüsü 0.99 promil alkollü olarak araç kullanırken park halindeki 3.kişi aracına çarpmış, çarpmanın şiddetiyle bu araçta kaldırımdaki dubalara ve telefon kutusuna davalı taraf aracıda kaldırımdaki dükkanın ön kepenklerine ve dükkanın bina ile bağlantılı duvarına çarpmıştır. Ancak, yukarıda açıklanan ilkeler göre, sürücünün alkollü olması yalnız başına hasarın teminat dışında kalmasını gerektirmez. Oluşan hasarın salt alkolün etkisi altında oluşup oluşmadığının sağlanması gerekir. Bu konuda mahkemece nöroloji uzmanı olduğu anlaşılmayan Adli Tıp Uzmanı doktor bilirkişiden ve makina mühendisi bilirkişiden kusur yönünden alınan raporlar hüküm kurmaya yeterli değildir.

Bu durumda mahkemece yapılacak iş; aralarında 2 nöroloji ve bir trafik uzmanından oluşacak bilirkişi kurulundan, olayın oluş şekli, yol ve hava durumu ve dosyadaki diğer deliller birlikte değerlendirilip, kazanın münhasıran alkolün etkisi altında gerçekleşip gerçekleşmediğinin, başka unsurlarında etkili olup olmadığının tesbiti hususlarında ayrıntılı, gerekçeli rapor alınarak gerektiğinde zarar gören 3.kişinin aracında meydana

gelen hasar miktarının da uzman bilirkişiden alınacak rapor ile tesbit edilip sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu biçimde olay sırasında ve sonrasında sürücünün nörolojik muayenesinin yapılmaması nedeniyle sürücüde tespit edilen alkol miktarının güvenli sürme yeteneklerini etkileyip etkilemeyeceğinin belirlenmesinin mümkün olmadığından bahisle eksik inceleme ile hüküm tesisi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1 nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, 2 nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı ... AŞ vekilinin temyiz itirazının kabulü ile hükmün BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacı ... AŞ'ye geri verilmesine 8.4.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14131, Karar No: 2016/8887, Tarih: 02.06.2016

**3. Hukuk Dairesi         2015/14131 E.  ,  2016/8887 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki kayıp kaçak bedelinin iadesi istemiyle açılan davanın mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dilekçesinde; müvekkilinden 19.09.2008 tarihinden dava tarihine kadar olan süreçte kayıp kaçak bedeli altında haksız tahsil edilen tutardan fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 1000 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davacı vekilinin HMK 107/2 maddesi gereğince dava değerini artırdıklarına ilişkin dilekçe sunduğu, tamamlama harcını yatırdığı görülmüştür.

Davalı vekili davanın reddini talep etmiştir .

Mahkemece, davanın kabulü ile, 21.246,00 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak, dava dilekçesi içeriğinden davanın kısmi dava olarak açıldığı ve davacının 17.06.2015 tarihli dilekçesinin ise ıslah mahiyetinde olduğu gözönüne alınarak, kısmi alacak için açılan davada müddeabihin ıslah ile artırılan kısmına ıslah tarihinden itibaren faiz yürütülmesi gerekirken, alacağın tümü için dava tarihinden itibaren faiz yürütülmesine hükmedilmiş olması doğru değil ise de; bu hususun düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden bu yöne ilişen temyiz itirazlarının kabulü ile hüküm fıkrasının birinci bendinin karar metninden çıkartılarak yerine “Davanın kabulü ile, 1000 TL alacağın 12.01.2015 dava tarihinden itibaren, 20.246,00 TL alacağın ise 17.06.2015 ıslah tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine” ifadesinin yazılması suretiyle hükmün düzeltilmesine ve hükmün 6100 Sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla HUMK'nın 438/7. maddesine göre düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 02.06.2016 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

...

./...

-2-

KARŞI OY

...

./...

-2-

KARŞI OY

Dava, davalı şirket tarafından haksız yere tahsil edilen kayıp kaçak bedelinin iadesi istemine ilişkindir. Mahkemece dava kabul edilmiş, kararın davalı tarafından temyizen incelenmesi istenilmiştir. Sayın çoğunluk, davacının dava dilekçesinde açıkça davanın belirsiz alacak davası olarak açıldığına dair bir belirleme bulunmaması nedeniyle, fazlaya ilişkin haklar saklı tutularak açılan davayı kısmî dava olarak nitelendirmiş ve sonradan istenen kısım yönünden ıslah yapıldığını varsayarak bu kısma dava tarihinden değil, istem (ıslah) tarihinden faiz yürütülmesi gerektiğine karar vererek kararı düzelterek onamıştır.

Sayın çoğunluk ile aramızdaki görüş farklılığı davanın kısmî dava olarak mı, yoksa belirsiz alacak davası olarak mı açıldığı noktasındadır. Bu nedenle belirsiz alacak davası, kısmî dava ve ıslah kavramlarına değinmek gerekir: Davacının dava açarken alacağını belirlemesinin imkânsız olduğu veya alacağının belirlenmesinin kendisinden beklenmeyeceği hallerde davacının mağduriyetinin giderilebilmesi ve birtakım sakıncaları bertaraf etmek amacıyla Hukuk Muhakemeleri Kanunu ile birlikte “belirsiz alacak davası” kurumu kabul edilmiştir (HMK.107). Davacının talep konusunun bölünebilir olduğu durumlarda, dava açarken, davaya ilişkin taleplerinin bir bölümünü dava konusu etmesi, diğer bölüme ilişkin dava hakkını saklı tutarak geleceği bırakması ise kısmî davadır. Kısmî dava ile belirsiz alacak davası arasındaki temel farklar ise; belirsiz alacak davasında zamanaşımı alacağın tümü için dava tarihinden itibaren kesildiği halde, kısmi davada sadece talep sonucunda belirtilen miktar için kesilmesi; belirsiz alacak davasında faizin, davalı eğer daha önceden temerrüde düşürülmemişse alacağın tümü için dava tarihinden itibaren işlemeye başlamasına rağmen, kısmi davada sadece talep sonucunda belirtilen miktar için dava tarihinden itibaren, bakiye kısım için ise ıslah ya da ek dava tarihinden itibaren işlemeye başlaması; belirsiz alacak davasında alacağın miktarı tam ve kesin olarak belirlendiği anda davacı ıslah veya karşı tarafın muvafakatine gerek olmaksızın iddianın genişletilmesi yasağına takılmaksızın talebini arttırabildiği halde, kısmi davada alacağın miktarı tam ve kesin olarak belirlendiği durumlarda davacı ya ıslah ya da karşı tarafın muvafakati ile talebini arttırabilecek olmasıdır. İddia ve savunmanın genişletilmesi ve değiştirilmesi yasağının istisnası olan ıslah, Hukuk Muhakemeleri Kanunu (HMK) 176. maddesinde, " taraflardan birinin yapmış olduğu bir usul işlemini tamamen veya kısmen düzeltmesi” olarak tanımlanmıştır. Islahın amacı, davada taraflardan birinin eksik bıraktığı veya yanlış bildirdiği vakıaları, dava konusunu veya talep sonucunu tahkikat bitinceye kadar düzeltmesidir.