muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/35872, Karar No: 2017/5257, Tarih: 09.05.2017

**2. Ceza Dairesi         2014/35872 E.  ,  2017/5257 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma, kamu malına zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

5275 sayılı Kanun'un 106/4. maddesinin “çocuklar hakkında hükmedilen adli para cezasının ödenmemesi halinde bu ceza hapse çevrilemez” şeklindeki düzenlemesine aykırı olarak, hüküm fıkrasında suça sürüklenen çocuğun adli para cezasını ödememesi halinde, ödenmeyen adlî para cezasının hapse çevrileceğinin belirtilmiş olması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın CMUK'nın 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan, hüküm fıkrasından “ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin suça sürüklenen çocuğa ihtarına” cümlesinin çıkartılması suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 09/05/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3430, Karar No: 2020/3666, Tarih: 16.07.2020

**16. Ceza Dairesi         2020/3430 E.  ,  2020/3666 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Hüküm : Silahlı terör örgütüne üye olma suçundan beraat

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenlerin sıfatı, başvuruların süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz taleplerinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanabilir. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır. Hukuk kuralı, ceza ve muhakeme hukuku veya diğer hukuk dallarına ilişkin yazılı hukuk kuralları ile milletlerarası antlaşma hükümleridir. Yazılı hukuk kurallarının yanında, içtihatlar, bilimsel görüşler, herkesçe bilinen olaylar ile deneyim kurallarına ve ilkelere aykırılık da, olayın özelliklerine göre hukuka aykırılık sayılabilecektir.

Hukuki denetimin kapsamını belirlemek bakımından öğretideki bir kısım yazarların görüşleri ve yargısal kararlar incelendiğinde;

"Yargıtay, temyiz yolunda yargılama yaparken, uyuşmazlığın ispat yönüne yani fiilin belirlenmesine dokunamaz. Yargıtay sadece esas mahkemesinin duruşmada ortaya konan delillere dayanarak vardığı vicdani kanaatine göre belirlemiş olduğu fiilin hukuk normları karşısındaki durumu konusunda yaptığı tavsifi ve ondan çıkardığı sonuçları denetleyebilir" (Prof. Dr. Feridun Yenisey, İstinafta Maddi Ve Hukuki Mesele Denetimi, Dr. Dr. SILVIA TELLENBACH’A ARMAĞAN', Seçkin yayınları syf 1287). "Yargıtay ne yasa organının yerine geçebilir ne de olay sorununu çözmeye yetkilidir. Yargıtay ilk mahkemenin yerine geçerek olaya ilişkin sorunları çözemez" (YİBGK 14.12.1992 tarih, 1-5 sayılı kararı).

"Ne var ki, hukuki denetimin sağlıklı yapılabilmesi, olayın hukuksal açıdan duraksamaya yer bırakmayacak biçimde tespit edilmiş olmasına ve delil değerlendirmesinin hatasız gerçekleşmesine bağlıdır." (Krey 35 no. 1206, Meyer - GoBner/Schmit. vor 333 no.1; Volk 34 no 4. Lesch. Kap.5 no 18; Bloy. JuS 1986, s.593; Lesch, JA 2004, s. 681 Aktaran Erdem M.Ruhan-Şentürk Candide Kanun Yolları sh. 180). ‘’Tespitler belirsiz, eksik, çelişkili ise ya da mantık ve tecrübe kuralları ile çatışıyorsa, -hukuki denetim yapabilme imkânı bulunmadığından-Yargıtayın olay tespitiyle olan bağlılığı da ortadan kalkar. İlk derece mahkemesi ve BAM'ın tespiti, hukuki denetim yapılmasına imkân tanımayacak ölçüde eksikse, öncelikle bu nedenle hükmün bozulması gerekir.’’ (Erdem M.Ruhan-Şentürk Candide Kanun Yolları sh.180). Bu bağlamda olayın mahkemece aydınlatılabilmesi mecburiyeti vardır. Kısaca “eksik soruşturma” dediğimiz bu ilkeye aykırılık da hukuki denetim kapsamında görülebilecektir.

Alman Yargıtayı da 07.06.1979 tarihli kararında aynı düşüncede olduğunu şöyle ortaya koymuştur: "Yargıtayın olay yargıcının kanıya varışını denetlemek bakımından sınırlı bir olanağı vardır. Bu, kural olarak Yargıtay için bağlayıcıdır. Özellikle de Yargıtayın kendi değerlendirmesini olay yargıcınınkinin yerine koyma yetkisi yoktur. Özgür kanıtlama yolunda kanıt sunumunu bir ölçüde yinelenmesi yetkisi de yoktur. Eğer Yargıtay sunulmuş olan kanıtlama araçları dolayısıyla kendi değerlendirmesini olay yargıcınınkinin yerine koyacak olursa kendi görev alanının sınırlarını aşmış olur ve kendisine temyiz yargılamasını yasal düzenlemesine göre üstlenme hakkı ve yeterliliği olmayan bir sorumluluk yüklemiş olur. Kuşkusuz olay yargıcına kanıya varış sürecinde tanınmış olan özgürlüğün de sınırları vardır. Olay yargıcı bu yetkisini kendince (keyfi olarak) kullanamayacağı gibi, bütün kanıtları da sonuna kadar değerlendirmek zorundadır. Bunun ötesinde kesin bilimsel verilere, mantığın yasalarına ve günlük yaşamın deneyim kurallarına dikkat etmek zorundadır." (Aktaran Prof. Dr. ... Gökçen, Yrd. Doç. Dr. ... Çakır, Ceza Muhakemesinden Temyiz inceleme mercii olarak Yargıtay, Dr. Dr. SILVIA TELLENBACH’A ARMAĞAN, Seçkin yayınları syf. 1001).

"Türk doktrininde Yargıtayın istisnai olan maddi olay denetiminin sınırları hakkında; "Bir hukuk normu olmayan fizik ve mantık kuralları ve tecrübe kaidesi, bir hukuk normu gibi ele alınarak bunlara aykırı olan vicdani kanaatin denetlenmesine imkân sağlamaktadır." (Prof. Dr. Feridun Yenisey, İstinafta Maddi Ve Hukuki Mesele Denetimi, Dr. Dr. SILVIA TELLENBACH’A ARMAĞAN, Seçkin yayınları syf. 1282) görüşü savunulmaktadır.

Şu hale göre; özellikle 5271 sayılı CMK'nın yürürlüğe girmesi ve istinaf mahkemelerinin de faaliyete geçirilmesinden sonra ceza yargılama hukukumuzda oluşan kanun yolu sisteminde, hukuka uygunluk denetimi yapmakla görev alanı tanımlanan Yargıtayın kural olarak maddi olay denetimi gerçekleştirme imkânı bulunmamaktadır. Ancak yargılama hukukunun temel kurallarına ve sistemin belirlediği ana ilkelere uyulmakla birlikte "amacın maddi gerçeğe ulaşmak olduğu" gerçeğinin de göz ardı edilemeyeceği açıktır. Bu bağlamda delillerle doğrudan temas kurmayan ve öğrenme yargılaması yapamayan Yargıtayın hukuka uygun olarak elde edilen delilleri takdir etme ve bu suretle ilk derece mahkemelerinin vicdani kanaatini denetleme imkânı bulunmamaktadır. Ancak, yüz yüzelik kapsamında bulunmayan delillerin değerlendirilmesindeki isabeti, hükmün gerekçesini esas alarak bu delillerle varılan sonucun, akıl yürütme/mantık kurallarına, genel hayat tecrübelerine ve bilimsel kaidelere uygun olup olmadığını denetleyebileceğinin kabulünde zorunluluk bulunmaktadır.

Ceza yargılamasının amacı, maddi gerçeğe insan onuruna yaraşır biçimde ulaşmaktır. Bu nedenle suçun varlığı ve sanığın sorumluluğu, hukuka uygun olarak elde edilmiş olmak kaydıyla her türlü delille ispat edilebilir. Ancak çelişmeli yargılamanın gereği olarak kararın temelini oluşturan vicdani kanının, mahkeme huzuruna getirilip tartışılmış delillere dayandırılması esastır. (5271 sayılı CMK'nın 217. maddesi) Bu delillerin hukuka uygun olarak elde edilmesi, gerçekçi ve akılcı olması, maddi vakıayı temsil etmesi ve kanıtlamaya yeterli olması aranmalıdır. Mahkûmiyet hükmünün kurulabilmesi için, maddi sorunu çözen makamın sanığın suçlu olduğuna vicdani kanaat getirmesi gerekir. Geçmişte yaşanmış olan bu olay, delil araçları kullanılarak mahkeme önünde temsil edilmelidir. Mahkeme delil araçlarını akıl yürütmek ve tecrübe kurallarına başvurmak suretiyle vicdanına göre değerlendirir. Bundan sonra yine akıl yürüterek boşlukları doldurur ve vicdani kanaate sezgileriyle değil akıl yoluyla ulaşır (M. Feyzioğlu Ceza Muhakemesinde Vicdani Kanaat, Yetkin yayınevi syf. 139). Mahkeme hükmüne esas alacağı deliller kadar almayacağı delilleri de tartışıp reddetmelidir (O. Yaşar, Uygulamalı ve Yorumlu Ceza Muhakemesi Kanunu, syf. 1849).

Bu açıklamalar doğrultusunda; Yargıtayın, esas mahkemesinin duruşmada ortaya konan delillere dayanarak vardığı vicdani kanaatine göre belirlemiş olduğu fiilin hukuk normları karşısındaki durumu konusunda yaptığı tavsifi ve ondan çıkardığı sonuçları denetleyebilecektir.

Yerel mahkemenin tanık beyanlarını tartışarak mahkûmiyet için tek başına yeterli bulunmadığına dair kabulünde isabetsizlik yok ise de;

Detayları dairemizin 2018/5526 E. 2019/6842 K. 11.10.2019 tarihli kararında açıklandığı üzere sanığın örgütün iletişim metotlarından olan “ankesörlü/sabit hatlardan aranma” gizli iletişim sistemine dahil olup olmadığının tespiti için İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığına yazılan müzekkerenin akıbetinin beklenip gelecek cevaba göre tüm delillerin birlikte değerlendirilmesi neticesinde sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik soruşturma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı olup, Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu nedenle BOZULMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165

sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın Konya 6. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin Konya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 16.07.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/884, Karar No: 2013/18280, Tarih: 21.10.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/884 E.  ,  2013/18280 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 7. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 17/11/2011 tarih ve 2010/465-2011/550 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava HUMK.nun 3494 sayılı kanunla değişik 438/1 maddesi hükmü gereğince miktar veya değer söz konusu olmaksızın duruşmalı olarak incelenmesi gereken dava ve işlerin dışında bulunduğundan duruşma isteğinin reddiyle tetkikatın evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 31/03/2010 tarihinde Mamak tren istasyonu içerisinde banliyo trenini beklerken elektrik çarpması sonucunda malul kaldığını, olayın meydana gelmesinde davalının kusurlu olduğunu, zira olayın meydana geldiği gece vakti istasyonda hiçbir güvenlik görevlisi, biletçi veya herhangi bir görevlinin bulunmadığını, aydınlatmanın yeterli olmadığını ve en önemlisi, istasyon içerisinden geçen elektrik kablolarının açıkta olması nedeniyle kazanın meydana geldiğini ileri sürerek maluliyet tazminatı olarak şimdilik 8.000,00 TL'nin olay tarihinden itibaren faiziyle birlikte tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmişlerdir.

Davalı vekili, davada idari yargı yerlerinin görevli olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamı uyarınca kazanın kamu hizmetinin yürütülmesi sırasında meydana geldiği, davanın davalı kurumun hizmet kusuruna dayandırıldığı, tekel niteliğinde kamu hizmeti yürüten davalı ...'nin bu hizmeti yürüttüğü sırada kişilere verdiği zararın tazmini istemiyle açılan davada, kamu hizmetinin yöntemine ve hukuka uygun olarak yürütülüp yürütülmediğinin, hizmet kusuru veya başka bir nedenle idarenin sorumluluğunun bulunup bulunmadığının saptanması gerektiği, 2577 Sayılı Kanunun 2/1-b maddesi kapsamında bulunan davanın çözüm yerinin idari yargı görevine girdiği gerekçesiyle davanın yargı yolu bakımından reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, davacının Mamak tren istasyonu içerisinde banliyo trenini beklerken elektrik çarpması sonucu malul kaldığı iddiasıyla tazminat talebine ilişkindir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, davacının Mamak tren istasyonu içerisinde banliyo trenini beklerken elektrik çarpması sonucu malul kaldığı iddiasıyla tazminat talebine ilişkindir.

Davalı olan TCDD İşletmesi Genel Müdürlüğü, 233 sayılı KHK'nın 2. maddesinin 3. fıkrasına göre sermayesinin tamamı devlete ait, iktisadi alanda ticari esaslara göre faaliyet göstermek üzere kurulan kamu iktisadi teşebbüsüdür. Kamu iktisadi teşebbüsleri, müesseseler, bağlı ortaklıklar 233 sayılı KHK ile saklı tutulan hususlar dışında özel hukuk hükümlerine tabidirler. Ayrıca ticari bir faaliyet olarak işletmeciliği yürütülen Mamak tren istasyonunda ve TTK'nda düzenlenen taşıma hizmeti esnasında gerçekleşen hadise nedeniyle TCDD'nin sorumluluğuna ilişkin işbu davada adli yargı görevlidir. Bu itibarla mahkemece uyuşmazlığın esasına girilerek sonucuna göre karar vermek gerekirken yazılı şekilde davanın yargı yolu bakımından reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, kararın bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 21.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2534, Karar No: 2016/1478, Tarih: 10.02.2016

**3. Hukuk Dairesi         2015/2534 E.  ,  2016/1478 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, dava dilekçesinde; davalı tarafından açılan boşanma davasının reddedildiğini, tarafların halen ayrı yaşadıklarını, davacıya düğün hediyesi olarak verilen çeyiz ve ziynet eşyalarının davalılarda olduğunu belirterek; öncelikle aynen iadesine, iadesi mümkün olmaması halinde 2.000TL bedelin davalılardan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... cevap dilekçesinde; ziynet eşyalarının davacıda olduğunu savunarak; davanın reddini istemiştir.

Davalı ... cevap dilekçesinde; davanın husumetten reddi gerektiği, diğer davalı ...' ın müşterek konutu terki esnasında yanında ziynet eşyası getirmediğini, diğer eşyalardan koltuk köşe takımı, 1 takım Alman kadifesi, 1 takım kadife simli şalvar, 1 adet mecidiye takım, 1 adet kutmi takım haricindeki eşyaların depoda olup teslime hazır olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davalı ... yönünden davanın reddine, davalı ... yönünden ziynet eşyalarına ilişkin davanın kabulüne ve istenen ziynet eşyalarının davacıya aynen iadesine, aynen iadesi mümkün olmaması halinde dava değeri olan 2.000. TL'nin tahsiline, çeyiz eşyalarına ilişkin davanın reddine karar verilmiş, davacı vekilinin temyizi üzerine, 6. Hukuk Dairesi 26.09.2013 tarih, 2013/1134 E. -2013/13093 K. Sayılı ilamı ile "... aynen iade isteminin varlığı sebebiyle istek aşılmış sayılmayacağı gibi bu istek alacağın tamamının dava edildiğini gösterdiğinden fazlaya ilişkin hakların saklı tutulması şeklindeki ifade de bir sonuç doğurmaz. Mahkemece Harçlar Kanunu'nun 30.maddesi gereğince, bilirkişi raporunda belirlenen değer üzerinden eksik nisbi harcın tamamlatılması için davacı vekiline süre verilmesi gerekirken eksik nisbi harç tamamlatılmadan dava dilekçesinde harca esas değer olarak gösterilen bedel talep gibi değerlendirilerek ziynet eşyaları ile ilgili yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir. Öte yandan çeyiz eşyalarının evde ortak kullanılan eşyalar olması eşyaların davacıya ait olmadığını göstermez. Öncelikle dava dilekçesinde belirtilen eşyaların mülkiyetinin kime ait olduğunun tespit edilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile eksik inceleme sonucu çeyiz eşyalarına ilişkin davanın reddine karar verilmesi de doğru değildir..." gerekçesi ile bozulmuştur.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yeniden yapılan yargılama neticesinde; bozma ilamına uyulmasına karar verilerek, bozma ilamı ile ziynet eşyaları yönünden önceki kararın onandığı, çeyiz eşyalarının ise bir kısmının davacının şahsi eşyası olduğu gerekçesiyle, davanın kısmen kabulü ile, 1 takım Alman kadifesi (400 TL), 1 takım kadife (20 TL), 1 adet simli kadife şalvar (25 TL), 2 takım emprime (10 TL), 3 adet emprime şalvar (30 TL), 2 adet pullu (25 TL), başa takılan altınlı takka (yöresel başlık) (10 TL), 1 adet enselik ve güneşlik (10 TL), 1 adet mecidiye takım ve 1 adet kutmi takım (35 TL) ın davalılardan alınarak davacıya aynen iadesine, bu mümkün olmadığı takdirde bu eşyaların bedellerinin davalılardan tahsiline karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından, süresi içerisinde temyiz edilmiştir.

Dava, çeyiz ve ziynet eşyalarının aynen, mümkün olmaması halinde bedellerinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemenin Yargıtay'ca verilen bozma kararına uyması sonucunda kararda gösterilen şekilde inceleme ve araştırma yapılarak, yine o kararda belirtilen hukuki esaslar çerçevesinde karar vermesi gerekir. Buna göre, Yargıtay'ın bozma kararına uymuş olan mahkeme bu uyma kararı ile bağlıdır, bozma gereğince işlem yapmak durumundadır.

Somut olayda; bozma sonrası davacı vekiline tanınan süre içerisinde eksik harcın tamamlandığı, ancak ziynet eşyası alacak talebi yönünden hüküm kurulmadığı anlaşılmıştır.

O halde, mahkemece; bozma ilamına uyulmasına rağmen, ziynet eşyaları yönünden eksikliğin de tamamlandığı dikkate alınarak, bozma ilamı doğrultusunda yeni bir hüküm kurulması gerekirken yazılı gerekçeyle hüküm kurulmaması bozmayı gerektirmiştir.

Öte yandan, yargılama harçları ve giderleri, kural olarak davada haksız çıkan (aleyhine hüküm verilen) tarafa yükletilir. (...m. 326) Davada haksız çıkan tarafa yükletilecek olan yargılama harç ve giderleri hem davayı kazanan tarafın daha önce peşin olarak ödediği, hem de (karar ve ilam harcı ve Devlet Hazinesi tarafından peşin olarak ödenen giderler gibi) devlete ödenmesi gereken harçlar ve giderlerdir.

Davada haklı çıkan taraf, davayı vekil vasıtasıyla takip etmiş ise, lehine diğer yargılama giderlerinden başka bir de vekalet ücretine hükmedilir. (HMK m.323/1-ğ) Davanın kısmen kabulü halinde, kabul edilen miktar için davacı, reddedilen miktar için de davalı yararına vekalet ücreti takdir edilir.

Bu itibarla, karar tarihi itibariyle yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi 12. maddesi 1. fıkrası gereğince kabul edilen miktar dikkate alınarak davacı lehine nisbi vekalet ücretine hükmedilmemiş olması da isabetli bulunmamıştır.

Bu itibarla, karar tarihi itibariyle yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi 12. maddesi 1. fıkrası gereğince kabul edilen miktar dikkate alınarak davacı lehine nisbi vekalet ücretine hükmedilmemiş olması da isabetli bulunmamıştır.

Ayrıca, nisbi karar ve ilam harcının, dörtte biri peşin olarak, dava dilekçesinde gösterilen değer (müddeabih) üzerinden, dava açılırken alınırken, geri kalan dörtte üçü ise, hüküm altına alınan değer üzerinden , davada haksız çıkan taraftan tahsil edilir. Karar ilam harcının, davanın kısmen kabul edildiği nazara alınarak, davada haksız çıkan davalı taraftan tahsiline karar verilmesi gerekirken, kabul – red oranına göre bölüştürülerek davacı aleyhine harç tahsiline karar verilmesi de bozma nedeni sayılmıştır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 10.02.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5478, Karar No: 2018/10809, Tarih: 24.12.2018

**11. Ceza Dairesi         2018/5478 E.  ,  2018/10809 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Düşme

1-Sanık hakkında "2005 takvim yılında sahte fatura kullanma" suçundan verilen düşme kararına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Suça konu faturaların kurumlar vergisi indiriminde de kullanılmaları nedeniyle, suç tarihinin "16.04.2006" olduğu ve atılı suça ilişkin zamanaşımının hüküm tarihi olan "03.05.2018" tarihine kadar dolduğunun tespit edilmesi karşısında, zamanaşımının hüküm tarihine kadar dolmadığına ilişen tebliğname düşüncesine iştirak edilmemiş; gerekçeli karar başlığında "2005" olarak yanlış gösterilen suç tarihinin "16.04.2006" olarak mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

Bozmaya uyularak yapılan yargılamada, sanığa yüklenen "2005 takvim yılında sahte fatura kullanma" suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırına göre, TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, 16.04.2006 olan suç tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiğinden kamu davasının vaki zamanaşımı nedeniyle düşürüldüğü gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

2-Sanık hakkında "2006 takvim yılında sahte fatura kullanma" suçundan verilen düşme kararına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Aksaray 2. Asliye Ceza Mahkemesi‘nin 29.11.2016 tarihli 2014/329 Esas ve 2016/602 Karar sayılı dosyasına konu, Aksaray Cumhuriyet Başsavcılığı‘nın 03.06.2008 tarihli 2008/48 Soruşturma ve 2008/2183 Esas sayılı iddianamesi ile sanık hakkında... Hurdacılık Nak. Pet. Ürünleri Teks. San. Tic. Ltd. Şti.nin yetkilisi sıfatıyla yalnızca "... Konf. Orman Ürünleri Geri Dönüşüm Malları ve İşlenmiş.... Yedek Parçası Ltd. Şti." ile "Kavakoğlu...Hurda İnş. Oto. Ve.... Tic. Ltd. Şti.‘den" aldığı sahte faturaları kullandığından bahisle kamu davası açılmasına karşın, Aksaray Cumhuriyet Başsavcılığı‘nın 27.05.2009 tarihli 2009/2279 Soruşturma ve 2009/1856 Esas sayılı iddianamesi ile temyiz incelemesine konu davada sanık hakkında, başkaca şirketler yönünden de sahte fatura kullandığının iddia olunması nedeniyle davaların mükerrer olmadığı anlaşıldığından, tebliğnamedeki kamu davasının mükerrer açıldığı kabul edilerek red kararı verilmesi istemine ilişkin düşünceye iştirak edilmemiştir.

Bozmaya uyularak yapılan yargılamada, sanığın "2006 takvim yılında sahte fatura kullanma" suçunu işlediği iddiasıyla açılan kamu davasında; suç tarihinin sahte faturalar hangi vergi türünde kullanılmışsa bu vergiye göre sunulması gereken son beyanname tarihi esas alınarak belirlendiği ve 2006 takvim yılına ilişkin olarak, suça konu faturaların Kurumlar Vergisi indiriminde kullanıldığının tespit edilmesi nedeniyle suç tarihinin "26.04.2007" olduğu cihetle, suç tarihinde yürürlükte olan 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 359/b-1. maddesinde düzenlenen "sahte fatura kullanma" suçunun cezasının üst sınırı itibarıyla tabi olduğu 5237 sayılı TCK'nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen 8 yıllık asli, 12 yıllık olağanüstü zamanaşımının hüküm tarihi itibarıyla henüz dolmadığı gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 24.12.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.