muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/6215, Karar No: 2023/4878, Tarih: 15.06.2023

3. Sanık ...'ın temyiz isteği, suçu işlemediğine ilişkindir.

4. Sanık ...'nun temyiz isteği, eksik inceleme ile hüküm kurulduğuna, tehdit suçu bakımından suç kastının bulunmadığına, hakkında verilen hükümlerin ertelenmemesinin usule aykırı olduğuna, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun unsurlarının oluşmadığına, cezalandırmaya yeterli delil bulunmadığına, gerekçeli karar tebliğinin usulsüz olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay, mağdur ...'nun olay tarihinden önce sanık ...'in işlettiği oyun salonundan 4 adet Playstation marka oyun konsolu, 2 adet televizyon ve 1 adet oyun CDsi kiraladığı, kira süresi bitmesine rağmen mağdurun söz konusu eşyaları teslim etmediği, olay günü sanık ...'in diğer sanıklarla kendisine ait araçla gezerken mağduru görmesi üzerine mağdurun yanına diğer sanıklarla gittiği, diğer sanıkların da mağdurun sanık ...'e eşyaları iade etmediğini bildikleri, sanıkların mağdurdan arabaya binmesini istedikleri, mağdur kabul etmeyince zorla bindirmeye çalıştıkları, mağdurun sanıkların elinden kurtularak yakında bulunan bir öğrenci yurduna doğru kaçmaya başladığı, bu sırada sanık ...'ın mağduru tehdit ettiği, bu suretle sanıklar ..., ..., ... ve ...'ın kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, sanık ...'nun silahla tehdit suçlarını işledikleri iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

1. Sanık ... hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve tehdit suçlarından kurulan hükümler yönünden,

Sanığın yokluğunda verilen hükümlerin, duruşmada bildirdiği en son adresi ile aynı olan Merkezi Nüfus İdaresi Sistemi (MERNİS) adresine, MERNİS şerhi olmaksızın 26.11.2015 tarihinde tebliğe çıkarıldığı, tebligatta yer alan şerhe göre sanığın babasının sanığın evde oturmadığı beyanı üzerine tebligatın iade edildiği anlaşılmıştır. Bunun üzerine aynı adrese MERNİS şerhli olarak gerekçeli karar 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21 nci maddesinin ikinci fıkrasına göre 10.12.2015 tarihinde tarihinde usûlüne uygun şekilde tebliğ edilmiştir. Sanık tarafından, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 310 uncu maddesinin birinci fıkrasında belirlenen bir haftalık kanunî süre geçtikten sonra 10.02.2016 tarihinde temyiz isteğinde bulunulduğu gözetilerek temyiz isteğinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

2. Sanıklar ... ve ... hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükümler yönünden,

2. Sanıklar ... ve ... hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükümler yönünden,

Mağdur aşamalardaki birbiri ile uyumlu beyanları, sanıkların aşamalardaki savunmaları, mağdurun beyanlarını doğrular nitelikteki doktor raporu ve tüm dava dosyası kapsamına göre, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemlere uyan suç vasıfları ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık ...'in somut bir nedene dayanmayan, sanık ...'ın suçu işlemediğine yönelik temyiz talepleri reddedilmiştir.

3. Sanık ... hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hüküm yönünden,

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanığın suçu işlemediğine, suça iştirak ettiğie dair her türlü şüpheden uzak delil bulunmadığına, teşebbüs hükümleri uyarınca yapılan indirimin üst hadden yapılması gerektiğine yönelik temyiz taleplerinin reddine, ancak;

Dava dosyası kapsamında alınan beyanlarından mağdur ...'nun sanığın işlettiği oyun salonundan kiraladığı Playstation marka oyun konsolları ve televizyonları, kira süresi bitmesine rağmen teslim etmeyip, eşyaların bir kısmını da üçüncü kişilere sattığının ve sanık ...'in kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu bu sebeple işlediğinin anlaşılması karşısında, sanık hakkında haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

1. Gerekçe bölümünün birinci bendinde de açıklandığı üzere, sanığın yokluğunda verilip 10.12.2015 tarihinde usûlüne uygun şekilde tebliğ edilen karara karşı, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 310 uncu maddesinin birinci fıkrasında belirlenen bir haftalık kanunî süre geçtikten sonra 10.02.2016 tarihinde temyiz isteğinde bulunulduğu, hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 305 inci maddesinin birinci fıkrası gereği re’sen temyize de tabi olmadığı anlaşılmakla, sanık ...'nun temyiz isteğinin, 1412 sayılı Kanun’un 317 nci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

2. Gerekçe bölümünün ikinci bendinde açıklanan nedenlerle Bartın 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 20.10.2015 tarihli ve 2014/401 Esas, 2015/1027 Karar sayılı sanıklar ... ve ... hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan verilen kararlarında sanıklar ... ve ... tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanıklar ... ve ... temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

3. Gerekçe bölümünün üçüncü bendinde açıklanan nedenlerle Bartın 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 20.10.2015 tarihli ve 2014/401 Esas, 2015/1027 Karar sayılı sanık ... hakkında verilen kararına yönelik sanık ...'in temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 15.06.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/4476, Karar No: 2023/2128, Tarih: 06.04.2023

**8. Hukuk Dairesi         2022/4476 E.  ,  2023/2128 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

KARAR : İstinaf başvurusunun esastan reddine

İLK DERECE MAHKEMESİ : Antalya Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kullanım kadastrosuna itiraz davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince, davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1. Kadastro çalışmaları sırasında, Antalya ili ... ilçesi ... Mahallesi çalışma alanında bulunan 5357 parsel sayılı 2.704,94 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, orman sınırı dışına çıkartılarak, 5831 sayılı Tapu Kanunu İle Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un (5381 sayılı Kanun) 8 inci maddesi uyarınca çalılık niteliği ile Hazine adına tespit edilmiştir.

2. Davacı ... vekili dava dilekçesinde; Antalya ili ... ilçesi ... Mahallesi 5357 parsel sayılı taşınmazın tümünün müvekkili olan davacının zilyetliğinde olduğunu, bu taşınmaza komşu 5356 ve 5358 parsellerin tamamının davacının kullanımında yazıldığını, davacının 4268 parselin de maliki olduğunu, bu şekilde dört parselin bir bütün halde davacının kullanımında olduğunu, yapılan kadastro çalışmasında bu dört parselin bütünlüğünün bozularak bu taşınmazın kullanımsız olarak yazıldığını ileri sürerek, hatalı yapılan tespitin iptali ile taşınmazın beyanlar hanesine davacının kullanımında olduğu şerhinin yazılmasına karar verilmesini istemiştir.

II. CEVAP

Davalı Hazine vekili cevap dilekçesi ile; davacının iddialarının araştırılarak sonucuna göre karar verilmesini gerektiğini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, taşınmaz üzerinde davacının 31.12.2011 tarihi ve öncesinde ekonomik amaca uygun kullanımının bulunmadığı, taşınmazın %40, %45 oranında eğimli olup üzerinde orman ağaçlarının bulunduğu, orman ağaçları ve çok yıllık çalılıklara ait kök ve gövde ağaçlarının artıklarının mevcut olduğu, kuzeyinde bulunan devlet ormanı ile bir bütün halinde bulunduğu gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve numarası belirtilen kararına karşı, davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve numarası belirtilen kararına karşı, davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf başvuru dilekçesinde; bilirkişi raporlarına karşı itirazlarının dikkate alınmadan hüküm kurulduğunu, bilirkişi raporunun gerçeğe aykırı olarak düzenlendiğini, taşınmaz üzerinde bulunan 87 adet zeytin ağacının dikkate alınmadan orman olduğu ima edilerek davanın reddine karar verildiğini, bu haliyle taşınmazın orman sayılmasının mümkün olmadığını belirterek, İlk Derece Mahkemesinin kaldırılması suretiyle davanın kabulüne karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, dosya kapsamında bulunan ziraat bilirkişisi raporuna göre, keşiften önce orman ağaçları ve çalılardan taşınmazın temizlenmeye çalışıldığının anlaşıldığı, 2009, 2011, 2017, 2020 tarihli uydu görüntülerinde de parselin orman ağaçlarıyla kaplı olduğunun ve kuzeyindeki Devlet ormanı ile bütün olduğunun rapor edildiği, keşifteki beyanlarla davacının taşınmaz üzerinde tespit öncesinde kullanımının bulunduğunu ispatlayamadığı ve bu haliyle İlk Derece Mahkemesince verilen kararın usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 353/(1)-b.1 inci maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürülen gerekçeleri tekrar ederek, Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, kullanım kadastrosuna itiraza ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369/1, 370 ve 371 inci maddeleri, 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun (3402 sayılı Kanun) Ek 4 üncü maddesi,

3. Değerlendirme

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile İlk Derece Mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesi kararlarındaki gerekçelere, 6100 sayılı Kanun’un 369/1 inci maddesi de gözetilerek yapılan incelemede aynı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden biri de bulunmadığına göre, temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davacı vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesi uyarınca ONANMASINA,

80,70 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 99,20 TL'nin temyiz eden davacıdan alınmasına,

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesi uyarınca ONANMASINA,

80,70 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 99,20 TL'nin temyiz eden davacıdan alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

06.04.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13806, Karar No: 2015/10602, Tarih: 05.11.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/13806 E.  ,  2015/10602 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Diyarbakır 1. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 25/06/2015

NUMARASI : 2015/651 - 2015/1197

Vesayet hukukuna ilişkin davada Antalya 2. Sulh Hukuk ve Diyarbakır 1. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, 4721 sayılı TMK'nın 407. maddesi uyarınca hükümlüye vasi atanmasına ilişkindir.

Antalya 2. Sulh Hukuk Mahkemesince hükümlünün adres kayıt sistemine göre "Şehitlik Mah., Ya. Cad., No: 36 İç Kapı No: 2 Yenişehir/DİYARBAKIR" adresinde ikamet ettiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Diyarbakır 1. Sulh Hukuk Mahkemesince ise hükümlünün cezaevinde alınan 12/03/2015 tarihli beyanında cezaevine girmeden önceki adresini "G. Cad., 149. Sk., Kat: 1 No: 1 Merkez/ANTALYA" olarak belirttiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, "Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir." aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca da, “Yerleşim yeri, bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

Hükümlünün Antalya Açık Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğüne hitaben yazdığı 12.03.2015 tarihli dilekçe ile cezaevine girmeden önceki ikamet adresini "G. Cad., 149. Sk., Kat: 1 No: 1" olarak belirttiği, her ne kadar dilekçede il ve ilçe adı belirtilmemişse de belirtilen adresin "Merkez/ANTALYA"ya ait olduğu anlaşıldığından uyuşmazlığın Antalya 2. Sulh Hukuk Mahkemesi'nde çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince Antalya 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 05/11/2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/9583, Karar No: 2017/10303, Tarih: 04.12.2017

**7. Ceza Dairesi         2017/9583 E.  ,  2017/10303 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Beraat,iade

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

... aktarmalı Esenboğa havalimanına gelen sanığa ait bagajda şüpheli yoğunluk tespit edilmesi üzerine yapılan ayrıntılı kontrolde 48 kalemde 91 adet dava konusu kaçak eşyanın ele geçtiği olayda; sanıktan ele geçen 70 adet çakmağın zati ihtiyaç miktarının çok üzerinde, ticari mahiyette olduğu gözetilmeden sanığın mahkumiyeti yerine yazılı şekilde hüküm tesisi;

Kabul ve uygulamaya göre ise;

Dava konusu eşyanın 5607 sayılı Yasanın 13. maddesi yollaması ile 5237 sayılı TCK'nun 54. maddesi uyarınca müsaderesine hükmolunması gerekirken yazılı şekilde iadesine hükmolunması;

Yasaya aykırı, katılan ... İdaresi vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 04.12.2017 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12114, Karar No: 2014/5815, Tarih: 07.05.2014

**6. Hukuk Dairesi         2013/12114 E.  ,  2014/5815 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 1. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 16/04/2013

NUMARASI : 2012/895-2013/463

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı kira bedelinin tespiti davasına dair karar, davalı tarafından süresi içinde duruşmalı olarak temyiz edilmiş, ancak davanın niteliği itibari ile duruşmaya tabi olmadığından duruşma isteminin reddine karar verildikten sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Davacı vekili dava dilekçesinde, kiralananın aylık kira parasının 01.04.2010 tarihinden itibaren aylık kira parasının 80.000 TL.+ KDV olarak tespitine karar verilmesi talep etmiş, davalı vekili davanın reddine karar verilmesini savunmuştur. Mahkemece hak ve nesafete göre kira parasının artırılmasına yer olmadığı gerekçesiyle aylık kira parası (bir önceki dönemde ödenmiş olan) KDV dâhil net 43.723,25 TL olarak tesbit edilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 3. Hukuk Dairesinin 12/03/2012 tarih ve 2012/1709 Esas 2012/6281 Karar sayılı kararı ile, verginin kira tesbitinde bir unsur olarak dikkate alınamayacağı göz önünde bulundurularak brüt kira parasının tesbiti ile yetinilmesi gerekirken, stopaj düşülerek net kira parasına hükmedilmesi doğru olmadığı ayrıca kira parasının tesbitinin bir sınırlama olduğu gözetilerek; öncelikle taraflara var ise başka emsal kira sözleşmelerini sunmaları için süre verilmesi, yeniden oluşturulacak üç kişilik bilirkişiler kurulu marifetiyle kiralanan dava konusu taşınmazın yeniden kiraya verilmesi halinde getirebileceği kira parası belirlenmesi, buna göre hak ve nesafete; özellikle tarafların kira sözleşmesinden bekledikleri amaçlarına uygun makul bir kira parasının saptanması gerektiği belirtilmek suretiyle bozulmuştur. Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda taşınmazın 01/04/2010 tarihinden itibaren aylık kira bedelinin brüt (KDV hariç) 54.000,00 TL olarak tespitine, karar verilmiştir.

Dava, işyeri kirasının tesbitine ilişkin olup, mahkemece kira bedelinin brüt (KDV Hariç) olarak tesbitine karar verilmiştir. Gelir Vergisi Kanunu'nun 70.maddesi ile Katma Değer Vergisi Kanunu'nun 1/ı-h, 8/1-h maddelerine göre kira geliri elde eden bir kısım kiralayanların Katma Değer Vergisi mükellefi olması ve elde ettikleri kira gelirinin bir bölümünü Katma Değer Vergisi olarak vergi dairelerine ödemeleri vergi yasalarınca düzenlenen bir konudur. Vergi, kira parasının tesbitinde unsur değildir. Kira parasının içinde Katma Değer Vergisinin de bulunduğu, fon ve vergi stopajı indirilerek kira parası tespit edilemez. Kiranın brüt olarak tesbitine karar verilmesi gerekirken, bilirkişi tarafından kira bedelinin (KDV dahil) brüt olarak belirlendiği halde mahkemece brüt (KDV Hariç)olarak tesbitine karar verilerek çelişkiye düşülmesi ve, davacının KDV yükümlüsü olduğu gözetilerek aylık kira bedelinin KDV dahil brüt olarak tespitine karar verilmemiş olması bozma nedenidir. Ayrıca aylık kira bedeli tespit edilirken bir önceki dönem ödenen kira parasının altında bir bedel tespit edilemeyeceği gözetilerek kira bedelinin KDV dahil brüt olarak tespitine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

. SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 07.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/20557, Karar No: 2012/26900, Tarih: 13.11.2010

**2. Hukuk Dairesi         2012/20557 E.  ,  2012/26900 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İnegöl 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ :29.06.2012

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 13.11.2012 günü temyiz eden davalı S.Ç.N.ile vekili Av. .ile karşı taraf davacı C.R. N.ile vekili Av. ...geldiler. Gelenlerin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Görev kamu düzenine ilişkindir. Mahkemece yargılamanın her aşamasında kendiliğinden gözetilir.

Dava, Uluslararası Çocuk Kaçırmanın Hukuki Veçhelerine Dair Sözleşme uyarınca çocuk iadesine ilişkin olmakla, 5717 sayılı Kanunun 6.maddesi uyarınca görevli mahkeme aile mahkemesidir. Aynı madde de, aile mahkemesi kurulmayan yerlerde ise davaya aile mahkemesi sıfatı ile bakılması gerektiği hükme bağlanmıştır. Şu halde, aile mahkemesi kurulmayan yerlerde Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunca belirlenen Asliye Hukuk Mahkemelerinde davanın "Aile Mahkemesi" sıfatı ile görülüp karara bağlanması gerekir. (HGK 16.11.2005 tarih ve 2/673-617 sayılı kararı) Bu açıklama karşısında, davaya "Aile Mahkemesi" sıfatıyla bakılması gerekirken, bu husus düşünülmeden Asliye Hukuk Mahkemesi olarak yargılamaya devam edilip, yazılı şekilde davanın esası hakkında karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre diğer yönlerin incelenmesine şimdilik yer olmadığına, duruşma için takdir olunan 900.00 TL. vekalet ücretinin C.den alınıp S.e verilmesine, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oyçokluğuyla karar verildi.13.11.2012 (Salı)

Dava, Uluslararası Çocuk Kaçırmanın Hukuki Veçhelerine Dair Sözleşme uyarınca çocuğun mutad meskene iadesine ilişkindir.

6100 sayılı HMK’nun “Görevin Belirlenmesi ve Niteliği” başlıklı 1. maddesine göre “Mahkemelerin görevi, ancak kanunla düzenlenir. Göreve ilişkin kurallar, kamu düzenindendir”. Bir davaya hangi mahkeme tarafından bakılacağına ilişkin düzenlemelere görev denir. Mutad meskene iade davalarına hangi mahkemede bakılacağına dair HMK’nun da özel bir düzenleme yoktur.

5717sayılı Uluslararası Çocuk Kaçırmanın Hukuki Yön ve Kapsamına Dair Kanunun görev ve yetki başlıklı 6. maddesine göre “Bu Kanunun uygulanmasından doğan dava ve işlerde görevli mahkeme aile mahkemesidir. Aile mahkemesi bulunmayan yerlerde bu Kanun kapsamına giren dava ve işlerde 9/1/2003 tarihli ve 4787 sayılı Aile Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yargılama Usullerine Dair Kanunun 2 nci maddesinin ikinci fıkrası hükümleri uygulanır”.