muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/2063, Karar No: 2018/5903, Tarih: 07.03.2018

Vekâletname sunulduktan sonra tebligatların vekile yapılması gerekir. Vekil ile takip edilen davada asil duruşmada bizzat bulunsa dahi tebliğin ona değil, vekiline yapılması zorunludur. Vekile çıkarılan tebligat, kendisine veya kendisi yerine sekreteri veya katibine tebliğ edilmelidir. Ancak isticvap, yemin gibi şahsa bağlı işlemlerde, tebligatın vekile değil, bizzat bu işlemi yapacak asile yapılması kanuni zorunluluktur.

Somut uyuşmazlıkta; dava dilekçesi 09.04.2014 tarihinde davalı işverene tebliğ edilmiştir. Avukat ..., 17.04.2014 tarihinde muhabere aracılığı ile davaya karşı cevaplarını sunmuş ve cevap dilekçesine davalıdan alınan 11.06.2013 tarihli baro pulu yapıştırılmış vekaletnamesini de eklemiştir. Buna karşın, yargılama aşamasında tüm tebligatlar davalı asile yapılmış ve cevap dilekçesinde bildirilen deliller toplanmamıştır. Vekâletname sunulduktan sonra tebligatların vekile yapılması gerekir. Yargılama aşamasında yapılan usulsüz tebligatlar nedeniyle savunma hakkı kısıtlanmıştır. Açıklanan nedenler ile davalı vekilinin adresine usulüne uygun tebligat çıkartılıp yapılan itiraz ve savunmalar da değerlendirildikten ve davalı tarafın usulüne uygun bildirdiği deliller de toplandıktan sonra karar verilmesi gerekmektedir.

Mahkemece bu husus gözetilmeden eksik inceleme ile karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, bozma sebebine göre sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine 07.03.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/30856, Karar No: 2013/19500, Tarih: 09.12.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/30856 E.  ,  2013/19500 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır.

Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'ın vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 25/04/2005 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 09.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19300, Karar No: 2015/21703, Tarih: 25.11.2015

**2. Ceza Dairesi         2014/19300 E.  ,  2015/21703 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2013/137012

MAHKEMESİ : Kars 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 05/02/2013

NUMARASI : 2012/427 (E) ve 2013/58 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

5237 sayılı TCK'nın 145. maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi ve olayın özelliği de gözetilerek, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar alması halinde ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçilebilecek ölçüde düşük değerlerin esas alınması suretiyle, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği dikkate alınarak, somut olayda uygulanma koşulları oluşmadığı halde TCK'nın 145. maddesi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 25/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11260, Karar No: 2012/4505, Tarih: 11.04.2012

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2011/11260 E.  ,  2012/4505 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tasarrufun iptali davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davalı borçlu ... aleyhine icra takibi yaptıklarını, borcu karşılayacak malı bulunmadığını ileri sürerek davalı borçlu Ali Kemal'in üzerine kayıtlı taşınmazını mal kaçırma amaçlı davalı ...'a sattığını belirterek tasarrufun iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... vekili, davanın reddini savunmuştur.

Davalı ...'a usulüne uygun davetiye tebliğine rağmen duruşmalara gelmemiş ve davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece vergi alacaklarından ilkinin tahakkuk tarihinin 26.09.2006 tarihi olduğu, tasarruf tarihinin ise 20.04.2006 tarihi olup, dava ön şartının gerçekleşmediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına, dava 6183 sayılı Yasanın 24 ve devamı maddelerine göre açılmış tasarrufun iptali istemine ilişkin olup, kamu alacağı veya kurum alacağı nedeniyle açılan tasarrufun iptali davasının dinlenebilmesi için iptale tabi tasarruf tarihinden önce vergiyi doğuran olayın ortaya çıkması ile oluşan bir kamu alacağının varlığının gerekmesine, somut olayda kamu alacağını doğuran olayın

dönemine ilişkin olarak davacı tarafından dosyaya sunulan ödeme emirlerinde en eski vergi döneminin 2006 yılı Haziran ayı olmasına, tasarruf tarihine göre vergi borcunu doğuran olayın döneminin önceki tarih olduğunun davacı tarafından ispat edilememiş olmasına ve kararda yazılı diğer gerekçelere göre davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA, 492 sayılı harçlar Yasasının 13/J maddesi uyarınca davacıdan harç alınmamasına 11.4.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/41984, Karar No: 2020/9466, Tarih: 13.07.2020

**22. Hukuk Dairesi         2017/41984 E.  ,  2020/9466 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ: ... 8. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ: ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğü vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dava İsteminin Özeti:

Davacı vekili; iş sözleşmesinin davacı işçi tarafından ücretlerinin ödenmemesi nedeniyle haklı olarak sona erdirildiğini beyanla kıdem tazminatı ile bir kısım işçilik alacaklarının davalılardan tahsili talebinde bulunmuştur.

Davalıların Cevaplarının Özeti:

Davalı Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğü vekili cevap dilekçesinde özetle ; davanın davanın reddini savunmuştur. Davalı ... İnş. Taah. Nak. San. Tic. Ltd. Şti. tarafından davaya cevap verilmemiştir.

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanılan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu :

İlk derece mahkemesinin kararına karşı davalı Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğü vekili istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti:

Bölge Adliye Mahkemesince, davalı DSİ vekilinin istinaf başvurusunun, Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 353/1-b.l maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğü vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğü vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

Temyiz:

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğü vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğü vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu davacının fazla mesai yapıp yapmadığı noktasındadır.Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.Fazla çalışmanın ispatı konusunda iş yeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları şahit beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışına alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille söz konusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı yazılı delille ispatlaması gerekir. Bordrolarda tahakkuk bulunmasına rağmen bordroların imzasız olması halinde ise, varsa ilgili dönem banka ve tüm ödeme kayıtları celp edilmeli ve ödendiği tespit edilen miktarlar yapılan hesaplamadan mahsup edilmelidir.

Fazla çalışmanın yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

Fazla çalışmanın yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

Fazla çalışmanın belirlenmesinde 4857 sayılı İş Kanunu'nun 68. maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin dikkate alınması gerekir.Somut uyuşmazlıkta; dava dilekçesinde,haftanın kaç günü olduğu belirtilmeksizin davacının 07.00- 18.00 saatleri arası çalıştığı iddia edilmiş, Mahkemece beyanlarına başvurulan davacı tanıklarından ... beyanında haftanın 7 günü 07:00-18:00/18:30 arası 1 saat yemek molası ile çalıştıklarını , diğer davacı tanığı... ise haftanın 7 günü çalıştıklarını , 07:00 de başlayan mesainin akşam 18.00 de sona ermesi gerekirken yönetici olarak mesailerinin daha da uzadığını beyan etmiştir. Mahkemece hükme esas alman bilirkişi raporunda davacının haftanın 7 günü 07:00-18:00 saatleri arası 1 saat ara dinlenme ile haftada 70 saat çalıştığı böylelikle haftalık 25 saat fazla çalışma yaptığı kabul edilmiştir.Davalı Devlet Su İşleri vekili tarafından yapılan işin çalışma şartlarının kışın çalışmaya müsait olmadığını, müvekkili idarece yapılan sözleşmenin 10/2 maddesinde 1 Ocak ve Mart ayları arasında çalışmaya uygun olmayan aylar belirtildiğini , bu zamanlarda iş durduğundan hesaplama yapılmasının hatalı olduğunu beyan etmektedir.Davalı Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğü ile diğer davalı ... İnş. Taah. Nak. San. Tic. Ltd. Şti. arasında imzalanan ...-... Projesi ...-... Cazibe Sulaması 4. Kısım Ana Kanal İnşaatı yapım işine ait sözleşmenin 10.1.2. maddesinde; “Bu işyerinde havanın fen noktasından çalışmaya uygun olmadığı günler 1 Ocak - 1 Mart tarihleri arasıdır. Ancak , işin bitiminde bu devre dikkate alınmaz ve İdare yükleniciden teknik şartları yerine getirerek işi tamamlaması için bu devre içinde çalışmasını isteyebilir’ hükmünün düzenlendiği anlaşılmaktadır. Söz konusu madde hükmü uyarınca bu konuda davacı tanıklarının beyanlarına yeniden başvurularak söz konusu dönemde çalışma yapılıp yapılmadığı açıklığa kavuşturularak davacının fazla çalışma istemi değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmelidir. Açıklanan nedenlerle eksik inceleme ile karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.SONUÇ: Yukarıda açıklanan sebeplerle İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA, dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, 13.07.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1085, Karar No: 2018/9614, Tarih: 17.12.2018

**15. Ceza Dairesi         2018/1085 E.  ,  2018/9614 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : TCK’nın 155/2, 62/1, 52/2-4, 51. maddeleri gereğince mahkumiyet

Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık müdafi tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın, Değirmendere mevkiinde bulunan müştekiye ait çiftlikte bekçi olarak görev yaptığı, müştekinin 2007 yılı Kurban Bayramı sonrasında çiftliğinde bulunan 8 adet av köpeği, kangal köpeklerini, kurbanlık hayvanlarını ve 1 adet macar vizza cinsi köpeği bakması için sanığa teslim ederek yurt dışına çıktığı, yaklaşık bir ay sonra çiftliğe döndüğünde suça konu macar vizza cinsi köpeğinin olmadığını farkettiği, akabinde sanığı aradığında çiftlikten kaçtığını öğrendiği, bilahare yaptığı araştırma sonucunda söz konusu köpeğin 200 TL karşılığında sanık tarafından satıldığını tespit ettiği, bu şekilde sanığın hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda,

Sanığın savunması, müşteki ve tanık beyanları ile dosya kapsamından mahkemece sanığın üzerine atılı suçu işlediğine yönelik verilen mahkumiyet hükmü ve uygulamasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin atılı suçun sübut bulmadığına, lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine dair temyiz itirazının reddiyle hükmün ONANMASINA, 17/12/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9748, Karar No: 2017/2265, Tarih: 06.03.2017

**3. Ceza Dairesi         2016/9748 E.  ,  2017/2265 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Hükmün açıklanması suretiyle sanığın mahkumiyetine dair

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddi, ancak;

1) CMK'nin 231/5. maddesi uyarınca açıklanması geri bırakılan hükmün, CMK'nin 231/11. maddesi gereğince denetim süresi içerisinde kasten yeni bir suç işlenmesi halinde açıklanabilmesi için, sanığın gelmediği takdirde yokluğunda karar verilebileceği ihtarını içeren duruşma gününü bildirir çağrı kağıdı ile duruşmadan haberdar edilmesi ve kendisini savunma imkanı tanınması gerektiğinin gözetilmemesi,

2) CGK'nun 09/02/2016 tarih 2014/71 Esas ve 2016/42 Karar sayılı kararı gereğince, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararından önce mahkemenin 29/01/2008 tarihli hükmü ile sanık hakkında hükmedilen haspi cezasının TCK'nin 50/1-f maddesine göre kamuya yararlı bir işte çalışma tedbirine çevrilmesine karar verildiğinden, sanığın bu yönden CMUK'un 326/son maddesi gereğince kazanılmış hakkının gözetilmemesi,

3) Kabule göre de;

a) Sanık hakkında TCK'nin 86/2, 3-a. maddelerine göre belirlenen 270 gün adli para cezasının TCK'nin 62. maddesine göre 1/6 oranında indirilmesi sırasında hesaplama hatası yapılarak 225 gün adli para cezası yerine 235 gün adli para cezasına hükmedilmesi ve günlüğü 20 TL'den çevrilen gün para cezasının sonuç olarak 4500 TL adli para cezası yerine 4700 TL adli para cezasına hükmedilmesi suretiyle sanık hakkında fazla ceza belirlenmesi,

b) 28/06/2014 tarihinde Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun’un 81. maddesi ile 5275 sayılı Kanun’un 106/3. maddesinde; “Hükümlü, tebliğ olunan ödeme emri üzerine belli süre içinde adli para cezasını ödemezse, Cumhuriyet savcısının kararı ile ödenmeyen kısma karşılık gelen gün miktarı hapis cezasına çevrilerek, hükümlünün iki saat çalışması karşılığı bir gün olmak üzere kamuya yararlı bir işte çalıştırılmasına karar verilir. Günlük çalışma süresi, en az iki saat ve en fazla sekiz saat olacak şekilde denetimli serbestlik müdürlüğünce belirlenir. Hükümlünün hakkında hazırlanan programa ve denetimli serbestlik görevlilerinin bu kapsamdaki uyarı ve önerilerine uymaması hâlinde, çalıştığı günler hapis cezasından mahsup edilerek kalan kısmın tamamı açık ceza infaz kurumunda yerine getirilir.” şeklindeki düzenlemeye aykırı olarak, hükümde infaz yetkisini kısıtlayacak şekilde verilen adli para cezasının ödenmemesi durumunda hapse çevrileceğine karar verilememesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, 06.03.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.

.