muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/4444, Karar No: 2012/9560, Tarih: 17.12.2012

A) Sanık ... hakkında mağdur ...'i kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmü ile sanıklar ... ve ... hakkında verilen beraat kararları yönünden;

Sanık ... hakkında kurulan hükümde, tayin edilen sonuç cezanın adli para cezası olması karşısında, TCK.nun 50/5 ve 53. maddeleri ile 5275 sayılı Yasanın 106/9. maddesi bir bütün halinde değerlendirildiğinde, sanık hakkında TCK.nun 53. Maddesinde düzenlenen hak yoksunluklarına hükmedilemiyeceğinin gözetilmemesi yasaya aykırı ise de bu aykırılık yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hak yoksunluğuna ilişkin bölümün hüküm fıkrasından çıkartılmasına karar verilmek suretiyle DÜZELTİLEN hüküm ile verilen beraat kararların tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA),

B) Sanık ... hakkında mağdurlar ... ve ...'yı öldürmeye teşebbüs suçlarından kurulan hükümler yönünden,

Oluşa ve dosya kapsamına göre; sanık ...'in, kızı ... ile mağdur ...'in kızkardeşi ...'nin okulda kavga etmesinden dolayı olay günü kızını okula götüren sanık ...'in, okulda gördüğü tanık ...'i uyardığı, tanık ...'in, ailesine söylemesi üzerine mağdur ...'in elinde bıçakla mağdur ... ile birlikte sanık ...'in işyerinin önüne geldiği, mağdurların geldiğini gören sanık ...'in, eline bıçak alarak işyerinin kapısına çıktığı, aralarındaki tartışmanın kavgaya dönüşmesi üzerine sanık ...'in, mağdur ...'e ve ...'ya toraksa nafız birer bıçak darbesi vurması sonucu mağdurların hemopnömotoraksa ve yaşamsal tehlike geçirmesine sebebiyet verdiği, mağdur ...'in de bıçakla sanık ...'i basit tıbbi müdahaleyle giderilecek şekilde yaraladığı olayda; sanık ...'in, ciddi bir engel bulunmadığı halde eylemini sürdürmeyip tek bıçak darbesi ile yetinmesi, sanık ve mağdurlar arasında öldürmeyi gerektirir bir husumetin bulunmaması, kavga ortamında özellikle hayati bölgelerini hedef alındığını, öldürme kastı ile hareket edildiğini gösterir her türlü kuşkudan uzak, kesin ve yeterli kanıt bulunmadığı anlaşıldığı halde; sanığın, mağdurları yaralama kastı ile hareket ettiğinin kabulü ile TCK.nun 86/1, 86/3-e, 87/I-d, 29, 62, 53. maddeleri uyarınca hüküm kurulması gerektiği gözetilmeksizin, öldürmeye teşebbüs suçlarından hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık ... ve müdafıinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, sanık hakkında kurulan hükümlerin tebliğnamedeki düşünce gibi (BOZULMASINA), bozma nedeni ve tutuklu kaldığı süre dikkate alınarak sanık ...'in TAHLİYESİNE, başka suçtan tutuklu veya hükümlü değil ise derhal salıverilmesi için yazı yazılmasına, 17/12/2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4887, Karar No: 2017/2349, Tarih: 29.03.2017

**11. Ceza Dairesi         2016/4887 E.  ,  2017/2349 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

5271 sayılı CMK.nun 231. maddesi uyarınca sanık hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin karara vaki itirazın merciince kabulü ile hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kaldırılması üzerine, zamanaşımı süresinde mahallinde bir karar verileceği öngörülmekle, sanık müdafiinin temyi itirazlarının, sanık hakkında 2005-2006 yıllarında işlediği iddia olunan Vergi Usul Kanununa aykırılık suçlarından kurulan hükümlere münhasır olduğu değerlendirilerek yapılan incelemede;

Gerekçeli karar başlığında sehven "2005-2006" olarak yazılmış olan suç tarihinin takvim yılları itibari ile son düzenlenen fatura tarihleri olan "29.12.2005 - 24.02.2006” olarak düzeltilmesi olanaklı görülmüştür.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Sanık hakkında “2005 ve 2006” takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek” suçlarından açılan davada mütalaanın da ilgili yıllarda “ sahte fatura düzenlemek” suçlarına ilişkin olduğu da gözetildiğinde 5271 sayılı CMK.nun 225.m (1412 sayılı CMUK'nun 257) maddesi uyarınca hükmün konusu iddianamede gösterilen fiilden ibaret olup, “2005, 2006 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak ” suçlarından açılmış bir dava bulunmadığı, birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olan sahte fatura düzenlemek ve kullanmak suçlarının birbirine dönüşmeyeceği gözetilmeden iddianame dışına çıkılarak sahte fatura kullanma suçundan yazılı şekilde hüküm tesisi,

2-Sahte fatura düzenleme suçunda suçun maddi konusunun fatura olması, 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanunun Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre de faturaların Vergi Usul Kanununun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi karşısında, faturaların incelenmediği ve dosya içine konulmadığı görülmekle, emanette bulunan ve bilirkişi raporlarında incelenen suça konu yıllara ait faturaların her takvim yılı için kanaat oluşturacak sayıda aslı ya da onaylı suretinin zorunlu bilgileri içerip içermediği yönünden incelenmesi ve denetime imkan verecek şekilde dosya arasında bulundurulması gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 29.03.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/18249, Karar No: 2023/2410, Tarih: 16.02.2023

**9. Hukuk Dairesi         2022/18249 E.  ,  2023/2410 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :... Mahkemesi

SAYISI : 2021/62 E., 2022/10 K.

Taraflar arasındaki işe iade davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesinin 28.02.2017 tarihli ve 2016/458 Esas, 2017/194 Karar sayılı kararı ile davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekilince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesinin 18.10.2018 tarihli ve 2017/1916 Esas, 2018/2173 Karar sayılı kararı ile başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararının; davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 18.09.2019 tarihli ve 2019/5879 Esas, 2019/16100 Karar sayılı ilâmı ile onanmasına karar verilmiştir.

Davacı vekili tarafından Anayasa Mahkemesine başvuru yapılmış ve yapılan bu başvuru sonucu Anayasa Mahkemesinin 04.11.2020 tarihli ve 2019/22854 başvuru numaralı kararı ile 2709 sayılı ... Cumhuriyeti Anayasası'nın 36 ncı maddesinde güvence altına alınan adil yargılanma hakkı kapsamındaki mahkeme hakkının ihlal edildiğine, kararın bir örneğinin mahkeme hakkının ihlalinin sonuçlarının ortadan kaldırılması için yeniden yargılama yapılmak üzere mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince yeniden yapılan yargılama sonucu davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesine üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi 24. Hukuk Dairesinin 15.09.2022 tarihli ve 2022/2660 Esas, 2022/1887 Karar sayılı kararı ile dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için İlk Derece Mahkemesine iadesine karar verilmiştir.

31.03.2011 tarihinde kabul edilip 14.04.2011 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Yargı Hizmetlerinin Hızlandırılması Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’un 30 uncu maddesi gereğince 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'na eklenen geçici 3 üncü maddenin birinci fıkrasında; “Bölge Adliye Mahkemelerinin, 26/9/2004 tarihli ve 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanunun geçici 2. maddesi uyarınca Resmî Gazete’de ilan edilecek göreve başlama tarihine kadar, 1086 sayılı Kanunun temyize ilişkin yürürlükteki hükümlerinin uygulanmasına devam olunur.” hükmü düzenlenmiştir.

07.11.2015 tarihli Resmî Gazete'de ilan edildiği üzere 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun'un 2 ve 24 üncü maddeleri uyarınca kurulan bölge adliye mahkemelerinin 20.07.2016 tarihi itibarıyla tüm yurtta göreve başlaması nedeniyle bu tarih ve sonrasında verilen ilk derece mahkemesi kararları hakkında 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun temyize ilişkin hükümlerinin uygulanması olanağı kalmamıştır.

07.11.2015 tarihli Resmî Gazete'de ilan edildiği üzere 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun'un 2 ve 24 üncü maddeleri uyarınca kurulan bölge adliye mahkemelerinin 20.07.2016 tarihi itibarıyla tüm yurtta göreve başlaması nedeniyle bu tarih ve sonrasında verilen ilk derece mahkemesi kararları hakkında 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun temyize ilişkin hükümlerinin uygulanması olanağı kalmamıştır.

Somut davada Anayasa Mahkemesi kararından önceki yargılama sürecinde de bölge adliye mahkemelerinin faaliyette olduğu ve ihlale konu kararın istinaf incelemesinden geçtiği anlaşılmaktadır. Anayasa Mahkemesince ihlalin sonuçlarının ortadan kaldırılması için dosya, İlk Derece Mahkemesine gönderilmiştir. Bu hâlde Anayasa Mahkemesinin ihlal kararından sonra yapılan yargılamada, İlk Derece Mahkemesince ihlal kararından önce verilen kararın ( işbu davada 28.02.2017 tarihli karar ) tâbi olduğu kanun yolunun izlenmesi gerekmektedir.

Her ne kadar dava dosyası, Bölge Adliye Mahkemesince Dairemize gönderilmesi için İlk Derece Mahkemesine iade edildiğinden temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmiş ise de; bölge adliye mahkemelerinin göreve başladığı tarihten sonra verilen İlk Derece Mahkemesi kararının yukarıda yapılan açıklamalar ışığında öncelikle Bölge Adliye Mahkemesince incelenmesi gerektiği anlaşılmakla; istinaf incelemesi için Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmek üzere dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar vermek gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmek üzere İLK DERECE MAHKEMESİNE GÖNDERİLMESİNE;

16.02.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16085, Karar No: 2015/13716, Tarih: 26.11.2015

**4. Hukuk Dairesi         2014/16085 E.  ,  2015/13716 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kahramanmaraş 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 04/03/2014

NUMARASI : 2013/128-2014/107

Davacı R.. Y.. vekili Avukat Faik tarafından, davalı E.. D.. aleyhine 25/02/2013 gününde verilen dilekçe ile araç mülkiyetinin tespiti istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 04/03/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2- Diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dava, araç mülkiyetinin tespiti ve tescil istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, plakalı aracın sahibi olduğunu, aracını Trabzon ilinde faaliyet gösteren Rent A Car şirketine kiraya verdiğini, söz konusu şirketinde aracı dava dışı üçüncü kişiye kiraladığını, kira süresi bitmesine rağmen aracın teslim edilmemesi üzerine savcılığa şikayette bulunduğunu, yapılan soruşturma sonucunda aracın noter kanalıyla davalıya satıldığını öğrendiğini belirterek, davaya konu aracın mülkiyetinin kendisine ait olduğunun tespitine ve adına tesciline ayrıca araç satım sözleşmesinin iptaline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davacının mülkiyet hakkının devam ettiği gerekçesiyle davanın kabulüne, aracın satış işleminin iptaline ve davacı adına tesciline karar verilmiştir. 2918 sayılı Kanun'un 19. vd maddeleri uyarınca araçların trafik tescil işlemleri idari bir nitelik taşımaktadır. Bu bakımdan idari makamları belirli bir biçimde işlem tesisine zorlayıcı nitelikte tescil kararı verilmesi doğru değildir. Kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda (2) no'lu bentte açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, diğer temyiz itirazlarının ilk bentte açıklanan nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 26/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17132, Karar No: 2014/6050, Tarih: 05.03.2014

**2. Ceza Dairesi         2013/17132 E.  ,  2014/6050 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Suç eşyasının satın alınması ve kabul edilmesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, müşteki ...’e ait çalıntı motosikleti, satın alıp daha sonra ... isimli kişiye satmak suretiyle yükletilen suçu işlediği, soruşturma sırasında suça konu motosiklet adı geçen Yusuf’dan elde edilerek müştekiye iade edildiğinin anlaşılması karşısında, sanığın satmak suretiyle elinden çıkardığı bu nedenle üzerinde hiçbir hak ve tasarruf yetkisi olmayan motosikleti kolluk görevlilerince elde ederek müştekiye iade edilmesinde, sanığın bir katkısı olmadığı gibi, tazmin veya iade için hiçbir bedelde ödemediğinden, CMK.nun 231/6-c maddesi kapsamında bir zarar gidermede söz konusu değildir.

Aslında, asıl olan zararın bizzat sanık tarafından veya sanık adına giderilmesi gerekir. Aksine her ne şekilde olursa olsun mağdurun zararının bir şekilde karşılanmış olmasını anılan yasa maddesi kapsamında yeterli kabul edilmesi halinde, hukuka ve hakkaniyete aykırı sonuçlar doğacaktır. Somut olayımızda olduğu gibi, sanık yükletilen suçu haksız çıkar elde etmek amacıyla işlediği ve amacına da ulaştığı halde, bu haksız kazancına hiç dokunulmadan, sanki müştekinin zararını kendisi karşılamış gibi lehine bir hükümden yararlanmaya hak kazanmış olacaktır. Ayrıca suça konu mal, sanıktan iyi niyetle satın alan üçüncü kişinin elinden alınarak müştekiye iade edilmesi halinde, bu üçüncü kişinin malıyla zarar karşılanmış olmaktadır ki bu durumda yeni bir mağdur doğmaktadır. Başka bir ifadeyle (çoğu zaman devlet eliyle) fiilen zararın ikamesi söz konusu olmaktadır. Yani suçun mağdurunun zararı fiilen üçüncü bir kişiye aktarılmakta ancak sanığın suçtan elde ettiği haksız kazanca hiç dokunulmadığı halde, lehine olan yasa maddesinden yararlanmaya hak kazanmaktadır. Hukuken bu sonuçları kabul etmek olanaklı değildir. Aksine CMK.nun 231/6-c maddesindeki “suçun işlenmesiyle mağdurun veya kamunun uğradığı zararın aynen iade, suçtan önceki hale getirme veya tazmin suretiyle tamamen giderilmesi” biçimindeki ifadeyi irdeleyecek olursak, sadece suça konu malın değerinin karşılanmasının dahi yetmeyeceği suçun işlemesiyle oluşan, bütün zararların karşılanması suretiyle suçtan önceki hale getirme veya tazmin suretiyle tamamen giderilmesi gerekmektedir ki çoğu zaman suça konu malın değerinden ayrı olarak (örneğin motosikletin kullanmadan doğan yağ, yakıt ve amortisman giderleri gibi) masraflarının da karşılanması gerekir. Bu nedenle mahkemenin gösterildiği gerekçe yasal ve yeterli olduğundan tebliğnamedeki bozma düşüncesine katılınmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 05.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/20689, Karar No: 2013/16379, Tarih: 01.10.2013

**5. Hukuk Dairesi         2013/20689 E.  ,  2013/16379 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10.maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tesbiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekilleri yönünden verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10.maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tesbiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Yapılara resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı düşülerek değer biçilmesinde, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bu nedenle davacı idare vekilinin tüm, davalı vekilinin ise aşağıdaki bentler dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir. Ancak;

1) Dava konusu taşınmazın kamulaştırılan bölümü üzerinde 59 adet karışık meyve ağacı bulunmaktadır. Taşınmaz üzerindeki meyve ağaçlarının sayılarına göre taşınmazın kapama karışık meyve bahçesi olan bölümünün net ceviz gelirine göre değerinin belirlenmesi gerekirken, zeminin tamamı tarım arazisi kabul edilerek ağaçlara maktuen değer biçilmesi doğru olmadığı gibi,

2) Kamulaştırma bedelinin tespiti için açılan davanın dört ay içinde sonuçlandırılamadığı anlaşılmakla, 6459 sayılı Yasanın 6. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine eklenen 9. fıkra uyarınca, tespit edilen bedele 4 aylık sürenin bitimi tarihinden, karar tarihine kadar geçen süre için kanuni faiz işletilmesi gerektiğinden,

Mahkeme kararının açıklanan nedenle davalı vekilinin temyiz itirazları doğrultusunda BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 01.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3685, Karar No: 2010/6982, Tarih: 14.04.2010

**4. Ceza Dairesi         2010/3685 E.  ,  2010/6982 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ(LAR) : Mahfaza görevini kötüye kullanma

HÜKÜM(LER) : Hükümlülük

TEBLİĞNAMEDEKİ İSTEK: Bozma

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

765 sayılı TCY.nın 276. maddesinde yer verilen yedieminlik yükümlülüğüne aykırılık suçunun hareket öğeleri; "resmen teslim olunan ...malları kendisinin veya başkasının menfaati için saklar, sahibine veya başkasına verir veya tebdil veya lazım gelenlere teslimden imtina ederse" biçiminde tanımlanmış ve seçenekli ve dolayısıyla bağlı hareketli bir suç tipi olarak düzenlenmişti. Aynı suçu "muhafaza görevini kötüye kullanma" başlığı altında düzenleyen 5237 sayılı Yasanın 289. maddesinde ise hareket öğesi; "...teslim olunan ... mal üzerinde teslim amacı dışında tasarrufta bulunan kişi" sözcükleriyle ifade edilerek serbest hareketli bir suç olarak düzenlenmiş ve suçun; 'teslim amacı dışında tasarrufta bulunma' anlamına gelen herhangi bir hareketle işlenebileceği kabul edilmiştir. Madde gerekçesinde teslim amacı dışında tasarrufta bulunma eylemlerine örnek olarak; satılması, başkasına verilmesi gibi davranışlar gösterilmiştir. Teslim amacı dışında tasarrufta bulunulması biçimindeki eylemler, verilen örneklerde olduğu gibi mal üzerinde tasarruf amaçlı eylemli davranışlar olmalıdır. Bu nedenle, malın teslim alındığı şekliyle muhafaza edildiğinin saptanması koşuluyla, salt satış yerine götürmeme biçimindeki eylemler teslim amacı dışında tasarrufta bulunma niteliğinde kabul edilemeyecektir.

Diğer taraftan, yedieminin teslim aldığı malı satış yerine götürme yükümlülüğü bulunup bulunmadığının da incelenmesi gerekir. Yasalarda öngörülen istisnalar (6831 sayılı Orman yasasının 84.maddesi gibi) dışında yedieminlik, muhafaza yükümü altına giren kişinin özgür iradesiyle kuracağı hukuksal bir ilişki niteliğindedir. Bu nedenle, yedieminin suçun öğelerini ilgilendiren yasal yükümlülüklerinin saptanması ve suç öğelerinin incelenmesi bakımından, yedieminlik kurumunun özel hukuktaki yerinin de incelenmesi gerekmektedir.

Yedieminlik kurumu özel hukukta, Borçlar Yasasının 463-482.maddelerinde düzenlenen "vedia sözleşmesinin" bir türü olarak kabul edilmektedir. (Prof.Dr. Ejder Yılmaz, Yedieminlik, T.Hukuk Dünyası D.Mayıs 2000, S.l, s.7; Prof. Dr. Baki Kuru, Hukuk Muhakemeleri Usulü, C.IV. ... 2001, s.4294; Prof.Dr. Cevdet Yavuz, Borçlar Hukuku Özel Hükümler, 1997 s. 770). Vedia (saklama/emanet) Sözleşmesi doktrinde, "saklatan tarafından verilen bir taşınırın, saklayan tarafından kabul edilerek güvenli bir yerde saklanması ve saklatanın dilediği zaman istemesiyle onu saklatana geri vermesi yükümlülüğünü yükleyen bir sözleşmedir" biçiminde tanımlanmaktadır. (Prof.Dr. ... Zevkliler, Borçlar Hukuku, Özel Borç İlişkileri, ... 2002, s. 385; Doç.Dr. Mustafa Tiftik, Türk Hukukunda Vedia Sözleşmesi, ... 2007, s.25). Vedia sözleşmesi hükümleri arasında yer alan "Yediemine tevdi" başlığı altındaki 471.maddesinde de, hukuki durumuyla ilgili uyuşmazlık bulunan veya şüpheli olan bir şeyin "müstevdie/saklayana" veya "yediadile" tevdi edilebileceği ve bu durumda, malı teslim alanın bütün ilgililerin rızası veya hakimin kararı olmadıkça malı hiç birine iade edemeyeceği belirtilmektedir. Yasanın 473 vd.maddelerinde ise, vedia sözleşmesinin bir türü olan "ardiye/depo sözleşmesi" düzenlenmiştir.

Borçlar Yasası dışında, yedieminliği öngören 1086 sayılı Hukuk Yargılama Yasasının 101; 2004 sayılı İcra İflas Yasasının 26, 88, 273; 358; 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkındaki Yasanın 82, 83.maddeleri gibi çeşitli yasalarda da yedieminlik ilişkisi veya bu nitelikte muhafaza yükümlülüğü doğuran düzenlemeler yer almaktadır. Belirtilen düzenlemelerde bir nevi kamusal ilişkinin de kurulması dolayısıyla doktrinde Borçlar Yasasında düzenlenen "akdi" yedieminlikten farkını ifade etmek üzere "kamu hukuku ilişkileri doğuran yedieminlik" adı da verilmektedir (Dr.Haluk Eruygur, Yedieminlik, ... 2008, s.68). Fakat, açıklanan yasa hükümlerinde de muhafaza yükümlülüğünün bir yasal zorunluluk olmayıp, hukuksal ilişkinin özgür iradeyle kurulması karşısında, bunların da akdi bir ilişki olduğu inkar edilemeyecektir. Bu nedenle, adı geçen yasalarda açıkça düzenlenmeyen hususlarda, hukuksal kurumun temelini oluşturan vedia sözleşmesi hükümlerinin uygulanması gerekli bulunmaktadır.