muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/3848, Karar No: 2018/9753, Tarih: 03.10.2018

- İİK’nın 44. maddesine göre mal beyanında bulunulmaması,

- Mal beyanın da mevcudun eksik gösterilmiş olması

- Aktifte yer alan malın veya yerine kaim olan değerin haciz veya iflas sırasında gösterilmemesi,

- Mal beyanından sonra, beyan edilen bu mallar üzerinde tasarruf edilmesi” şeklinde sıralanan seçimlik hareketlerden herhangi birisinin işlenmesiyle, diğer koşulların da (alacaklının zarar görmesi ve borçlunun tacir olması gibi...) gerçekleşmesi halinde oluşacağı konusunda gerek uygulamada gerek öğretide herhangi bir duraksamanın mevcut olmaması; somut olayımızda bu eylemden dolayı şikayetçinin zarar gördüğünün dosya içeriğinden anlaşılması karşısında; öncelikle borçlu şirketin kayıtlı olduğu Vergi Dairesi Müdürlüğünden mükellefiyetinin devam edip etmediği sorulup, şikayet tarihi itibariyle en son verilen vergi beyanname örnekleri getirtilerek incelenip, mükellefiyetinin devam ettiğinin ve adresin farklı olduğunun bildirilmesi halinde bu adreste zabıta araştırması yaptırılarak, delillerin bir bütün halinde değerlendirilmesi suretiyle sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik kovuşturmayla yazılı şekilde beraat kararı verilmesi; Yerel Mahkemece yapılacak araştırma neticesinde suçun sübut bulması durumunda ise, 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca tebliğnameye uygun olarak, BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 03/10/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6698, Karar No: 2021/11686, Tarih: 18.11.2021

**3. Hukuk Dairesi         2021/6698 E.  ,  2021/11686 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen tazminat davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece bölge adliye mahkemesi kararının kaldırılmasına ve ilk derece mahkemesi kararının bozulmasına dair verilen karara, ilk derece mahkemesince uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen kararın, davacı vekili, davalılar vekili ve ihbar olunan Anadolu Anonim Türk Sigorta vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

6100 sayılı HMK’nın “Bozmaya uyma veya direnme” başlıklı 373. maddesinin birinci fıkrası; “Yargıtay ilgili dairesinin tamamen veya kısmen bozma kararı, başvurunun bölge adliye mahkemesi tarafından esastan reddi kararına ilişkin ise bölge adliye mahkemesi kararı kaldırılarak dosya, kararı veren ilk derece mahkemesine veya uygun görülecek diğer bir ilk derece mahkemesine, kararın bir örneği de bölge adliye mahkemesine gönderilir.” hükmünü,

Aynı maddenin dördüncü fıkrası ise; “Yargıtayın bozma kararı üzerine ilk derece mahkemesince bozmaya uygun olarak karar verildiği takdirde, bu karara karşı temyiz yoluna başvurulabilir.” hükmünü içermektedir.

Açıklanan madde hükümleri birlikte değerlendirildiğinde; ilk derece mahkemesi tarafından, Yargıtay’ın bozma kararı doğrultusunda karar verilmesi halinde, davanın taraflarına, karara karşı sadece temyiz yoluna başvuru olanağı tanındığı anlaşılmaktadır.

Bu halde ise; ilk derece mahkemesince verilen kararın, HMK’nın 362. maddesinde bölge adliye mahkemeleri tarafından verilen kararlar için öngörülen temyiz kesinlik sınırına tabi olacağı tartışmasızdır.

6763 sayılı kanun ile 6100 sayılı HMK'ya eklenen ek 1. madde uyarınca; aynı Kanunun 362. maddesinde öngörülen kesinlik sınırı, 01.01.2021 tarihinden itibaren 78.630 TL’ye çıkartılmıştır.

Bozmaya uyularak verilen karar, karar tarihi itibariyle kesin niteliktedir. HMK'nın 366. maddesi atfıyla aynı Kanunun 352. maddesi uyarınca, kesin olan karar hakkında Yargıtay tarafından temyiz isteminin reddine karar verilebilir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz dilekçesinin miktar itibariyle REDDİNE ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 18/11/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/28253, Karar No: 2021/19595, Tarih: 16.06.2021

**4. Ceza Dairesi         2020/28253 E.  ,  2021/19595 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hakaret, tehdit

HÜKÜMLER : Beraat

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre ve sanık Aslan Baş müdafisinin temyizinin vekalet ücretine yönelik olduğu belirlenerek dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Beraat eden ve kendisini vekil ile temsil ettiren sanık yararına, CMK'nın 324/1 ve karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 13/5. maddeleri uyarınca vekâlet ücretine hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı ve sanık Aslan Baş müdafisinin temyiz iddiaları yerinde görülmekle, bu nedenle, HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi delaletiyle 1412 sayılı Yasanın 322. maddesi uyarınca, tebliğnameye uygun olarak “Beraat eden sanık Aslan Baş kendisini vekil ile temsil ettirdiğinden karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi’nin 2. Bölümüne göre 1800 TL maktu vekalet ücretinin Hazineden alınarak sanık Aslan Baş’a verilmesine” ibaresinin hükme eklenmesi suretiyle HÜKÜMLERİN DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 16/06/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4582, Karar No: 2020/1931, Tarih: 03.03.2020

**3. Hukuk Dairesi         2019/4582 E.  ,  2020/1931 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında birleştirilerek görülen istirdat davalarının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda; davaların kabulüne yönelik olarak verilen hüküm, davalı vekili tarafından duruşmalı, davacı vekili tarafından duruşmasız olarak temyiz edilmekle; duruşma günü olarak belirlenen 03/03/2020 tarihinde davacı vekili Av. ... ile davalı vekili Av. ... geldi. Açık duruşmaya başlandı ve hazır bulunan vekillerin sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için saat 14.00'e bırakılması uygun görüldüğünden, belli saatte dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, Tetkik Hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; Maliye Bakanlığı Muhasebat Genel Müdürlüğü kontrolörleri tarafından yapılan denetim ve incelemelerde, davalı şirketin elektrik abonesi olan ... İl Sağlık Müdürlüğüne bağlı resmi sağlık kurum ve kuruluşlarına faturalandırma işlemlerini mevzuata uygun olarak yapmadığının tespit edildiğini, faturalarda ticarethane için belirlenen birim fiyatlarını esas alan ve ve belediye tüketim vergisini uygulayan davalının 295.308,33 TL fazla tahsilat yaptığını ileri sürerek; bu tutarın ödenme tarihlerinden itibaren işleyecek yasal faizleriyle birlikte davalıdan tahsilini talep etmiş, 25/12/2013 tarihli ıslah dilekçesi ile talebini 295.773,36 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı; alacağın zamanaşımına uğradığını, esas yönünden ise elektrik abonelerinden fazladan tahsilat yapmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davanın kabulü ile 295.308,33 TL'nin dava tarihinden itibaren, 465,03 TL'nin ıslah tarihinden itibaren yasal faizi ile davalıdan tahsiline dair verilen karar, tarafların temyizi üzerine Dairemizin 25/03/2015 tarihli ve 2014/11895 E. 2015/4937 K. sayılı ilamıyla;

(...Somut olayda; mahkemece, dava konusu elektrik bedelinin tespiti yönünden emekli Sayıştay Uzman Denetçisi ve hesap bilirkişisinden ayrı ayrı rapor alınmıştır. Hükme esas alınan raporları düzenleyen bilirkişiler dava konusu elektrik bedeli hesabı konusunda rapor hazırlamaya ehil ve yeterli olmadıklarından, söz konusu bilirkişi raporlarına dayanılarak hüküm tesisi mümkün değildir. Uzman bilirkişi tarafından, dava konusu bedelin denetime elverişli bir şekilde hesaplanması gerekir.

(...Somut olayda; mahkemece, dava konusu elektrik bedelinin tespiti yönünden emekli Sayıştay Uzman Denetçisi ve hesap bilirkişisinden ayrı ayrı rapor alınmıştır. Hükme esas alınan raporları düzenleyen bilirkişiler dava konusu elektrik bedeli hesabı konusunda rapor hazırlamaya ehil ve yeterli olmadıklarından, söz konusu bilirkişi raporlarına dayanılarak hüküm tesisi mümkün değildir. Uzman bilirkişi tarafından, dava konusu bedelin denetime elverişli bir şekilde hesaplanması gerekir.

Hal böyle olunca, mahkemece dava dosyasının, önceki bilirkişiler dışında, elektrik tüketim hesabı konusunda uzman olan elektrik mühendislerinden oluşan 3 kişilik bilirkişi heyetine verilerek, bilirkişilerden davacı kurumun davalı taraftan isteyebileceği bedel hakkında, tahakkuk tarihlerinde yürürlükte bulunan ilgili mevzuat hükümlerine göre tereddüte yer vermeyecek şekilde, ayrıntılı ve açıklayıcı, hüküm kurmaya elverişli ve Yargıtay denetimine uygun bir rapor aldırılarak, varılacak sonuç dairesinde bir hüküm kurulması gerekirken, eksik inceleme, soruşturma ve konusunda uzman olmayan bilirkişilerin düzenlediği rapor esas alınarak yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

Bozma nedenine göre, taraf vekillerinin sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir...)

Gerekçesiyle bozulmuştur.

Bozma sonrasında açılan ve işbu dava ile birleştirilen davada davacı; asıl davada alınan bilirkişi raporu ile alacağının 491.870,05 TL olarak belirlendiğini ileri sürerek; bakiye kalan 196.096,69 TL’nin ödenme tarihlerinden itibaren işleyecek yasal faizleriyle birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı; birleştirilen davaya konu edilen alacağın zamanaşımına uğradığını, asıl davanın tam dava olarak açılması nedenle aynı alacak hakkında ek dava açılamayacağını, esas yönünden ise yapılan abone grubu tespitine itiraz etmeyen davacının geriye yönelik olarak bir hak talep edemeyeceğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; EPDK tarife uygulamalarına ilişkin 875 sayılı kurul kararında resmi sağlık kuruluşlarının ticarethane abone grubu kapsamında sayılmadığı, resmi sağlık kuruluşlarının diğer başlıklı bir abone grubu içerisinde yer aldığı, ancak davalı şirketin davacı bakanlığa bağlı hastanelere sağladığı elektriği EPDK tarifesine aykırı olarak ticarethane tarifesinden faturalandırdığı, davacı bakanlıktan fazladan tahsil edilen bedelin uzman bilirkişi heyeti tarafından 491.870,05 TL olarak belirlendiği, bilirkişi raporunun hükme dayanak almaya uygun olduğu gerekçesiyle, asıl ve birleşen davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı bilgi ve belgelere ve özellikle davalı şirketin dava tarihinden önce temerrüde düşürülmemiş olması nedeniyle hüküm altına alınan alacaklara dava ve ıslah tarihlerinden itibaren faiz yürütülmüş olmasında bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davacı tarafın bütün, davalı tarafın ise sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Asıl ve birleşen dava; davacı bakanlığa bağlı hastaneler hakkında tesis edilen elektrik aboneliklerine, davalı şirket tarafından resmi sağlık kuruluşlarına uygulanması gereken tarife yerine ticarethane tarifesi uygulanması nedeniyle fazladan tahsil edilen bedelin istirdadına ilişkindir.

Mahkemece, bozma ilamı sonrasında alınan bilirkişi raporunda; davaya konu aboneliklerin resmi sağlık kurum ve kuruluşlarına ait olması nedeniyle elektrik tarife bedeli olarak TEDAŞ Elektrik Ayrıştırılmış Tarifeleri Ticarethane Diğer-1 hanesinde belirtilen fiyatlar üzerinden hesaplama yapılması gerektiği belirtilmiş, ayrıca kayıp-kaçak, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve dağıtım bedellerinin elektrik abonelerinden tahsil edilemeyeceği hususunun Yargıtay kararlarında belirtildiğinden bahisle; aktif tüketim ve reaktif tüketim bedelleri ile bu bedeller üzerinden alınması gereken KDV esas alınarak (kayıp-kaçak, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim, dağıtım bedelleri ile bu bedeller üzerinden alınan enerji fonu, trafo kaybı bedelleri ile TRT payı dahil edilmemesi) suretiyle

tüketim bedelleri belirlendikten sonra, davacı bakanlık tarafından ödenen fatura bedellerinden belirlenen tüketim bedellerinin mahsubu ile davalı şirketin fazladan toplam 491.870,05 TL tahsil ettiği bildirilmiştir.

Asıl davadaki talebin; yanlış tarife uygulanması nedeniyle fazladan tahsil edilen bedelin istirdadına ilişkin olmasına, diğer bir anlatımla; kayıp-kaçak, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim, dağıtım bedelleri ile bu bedeller üzerinden alınan enerji fonu, trafo kaybı bedelleri ile TRT payı yönünden bir talebi bulunmamasına (ve buna bağlı olarak mahkemece bu yönde bir inceleme yapılması talep edilmemiş olmasına) rağmen, bu bedelleri hesaplamaya esas almayarak davalı şirketin fazladan tahsil ettiği bedel içerisine dahil eden bilirkişi raporunun hüküm vermeye yeterli olmadığı ortadadır.

Bundan ayrı; 17/06/2016 tarihli ve 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren geçmişe de etkili 6719 sayılı kanunun 21 inci maddesi ile 6446 Sayılı kanunun 17 nci maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş olup, kayıp-kaçak, sayaç okuma, perakende satış hizmet, iletim ve dağıtım bedellerinin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde EPDK'nın Kanundaki yetkileri genişletilerek yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Hal böyle olunca, mahkemece; alınan bilirkişi raporunun hüküm vermeye yeterli olmadığı gözetilerek, davacı bakanlığın davalı şirketten isteyebileceği bedel hakkında, tahakkuk tarihlerinde yürürlükte bulunan ilgili mevzuat hükümlerine göre inceleme yapılması hususunda yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulundan taraf, mahkeme ve Yargıtay denetimine elverişli bir rapor aldırılması ve ulaşılacak sonuca göre uyuşmazlığın esası hakkında bir karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ve hesaplamalar içeren bilirkişi raporunun esas alınması suretiyle, yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bendde açıklanan nedenlerle davacı tarafın bütün, davalı tarafın ise sair temyiz itirazlarının reddi ne, ikinci bendde açıklanan nedenlerle hükmün HUMK'nın 428 inci maddesi gereğince davalı taraf yararına BOZULMASINA, 2.540’ar TL Yargıtay duruşması vekalet ücretinin yekdiğerinden alınıp yekdiğerine verilmesine, 6100 sayılı HMK'nın Geçici Madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nın 440 ıncı maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 03/03/2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/17655, Karar No: 2025/413, Tarih: 07.01.2025

**3. Ceza Dairesi         2022/17655 E.  ,  2025/413 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/2138 E., 2020/958 K..

İLK DERECE MAHKEMESİ : İzmir 21. Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2019/370 E., 2019/26 K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne üye olma

HÜKÜM : TCK’nın 314/2, 3713 sayılı Kanun'un 3. maddesi delaletiyle, 5/1, TCK'nın 62/1, 53. maddeleri uyarınca İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet kararına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre ve sanığın çocuğunu örgüte müzahir okullara göndermesinin örgütsel bir eylem olarak değerlendirilemeyeceği kabul olunarak yapılan incelemede;

Müsaderesi talep edilen yapılan aramada ele geçen 5600 TL ve 3000 ABD Doları ile ilgili olarak zamanaşımı içinde mahallinde her zaman bir karar verilmesi mümkün görülmüştür.

Yargılama sürecindeki usûli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanık müdafiinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmediğinden 5271 sayılı CMK’nın 302/1 inci maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddiyle hükümlerin ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı CMK’nın 304. maddesinin birinci fıkrası uyarınca İzmir 21. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 07.01.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/7674, Karar No: 2010/8461, Tarih: 15.07.2010

**14. Hukuk Dairesi         2010/7674 E.  ,  2010/8461 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davalılardan ... vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

\_K A R A R\_

Davalılardan ..., 09.09.2008 tarihli oturumda ikamet adresini “...” olarak bildirmiştir.

Mahkeme hükmü ise bildirilen bu adrese değil, bir başka adreste tebliğ edilmiştir.

Hüküm, bildirilen adrese tebliğ edildikten sonra dosyanın temyiz incelemesi için yeniden gönderilmek üzere MAHALLİNE İADESİNE, 15.07.2010 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/25576, Karar No: 2020/6367, Tarih: 10.06.2020

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2017/25576 E.  ,  2020/6367 K.**

**"İçtihat Metni"**

HKEMESİ :İş Mahkemesi(Müstemir Yetkili)

DAVA TÜRÜ : ALACAK

1-Her ne kadar Dairemizin 30.12.2019 tarihli Eksiklik Talep Yazısı ile Mahkemece verilen kararı temyiz eden davalıların eksik temyiz harçlarının tamamlanması için taraflarına usulüne uygun muhtıra gönderilmesi ve kanuni süre beklendikten sonra Dairemize gönderilmesi hususu talep edilmiş ise de; mahkemece davalılara gönderilen muhtıranın usulüne uygun olmadığı anlaşılmaktadır. Nitekim;

Muhtıranın usulüne uygun olması için aşağıdaki hususlara dikkat edilmelidir:

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 2010/19-286 esas- 2010/330 karar sayılı kararında bir muhtıranın geçerli olması için gereken özellikler belirtilmiştir. Buna göre;

Temyiz harç ve giderlerinin eksik ödendiğinin anlaşılması halinde muhtıra gönderilerek kararı veren Hâkim veya Mahkeme Başkanı tarafından yedi günlük kesin süre içinde harç ve giderin tamamlanması, aksi halde temyizden vazgeçmiş sayılacağı hususu temyiz edene yazılı olarak bildirilir. Verilen süre içinde harç ve giderler tamamlanmadığı takdirde, mahkeme kararın temyiz edilmemiş sayılmasına karar verir. Bu kararın da temyiz edilmesi halinde 432. maddenin son fıkrası hükmü kıyasen uygulanır.

Hâkim veya Mahkeme Başkanı tarafından “temyiz harç ve giderlerinin tamamlanması için yedi günlük kesin süre” verilmesi ve ayrıca yazılı olarak “aksi halde temyizden vazgeçmiş sayılacağı hususu”nun bildirilmesi gerekmektedir.

Bu nedenle muhtırada Hâkim veya Mahkeme Başkanı’nın sicili ve imzası bulunmalıdır. Muhtıra Hâkim veya Mahkeme Başkanı tarafından imzalanmadan verilmişse, dolayısıyla da Hâkim tarafından usulünce düzenlenmiş muhtıra yoksa geçerli bir bildirimin yapıldığından söz etmeye de olanak yoktur.

Mahkeme Yazı İşleri Müdürü’nün veya Kalem personelinin temyiz harcı veya giderinin tamamlanması için temyiz edene süre vermesi veya tebligat zarfı üzerine ihtar/uyarı şeklinde yazılan ve Hâkim imzası taşımayan muhtıra usule aykırıdır, Mahkeme Yazı İşleri Müdürü’nün veya Kalem personelinin vermiş olduğu süre ya da tebligat zarfı üzerine ihtar/uyarı şeklinde yazılan ve Hâkim imzası taşımayan muhtıra üzerine temyiz harcını veya giderini ödememiş olan taraf, temyiz talebinden vazgeçmiş sayılamaz.

Yargıtayın kararlılık kazanmış uygulamasına göre, muhtırada yapılması gereken işlemin ne olduğu açıkça ve ilgili tarafın yanılmasına neden olmayacak biçimde gösterilmeli; bu açıdan ikmal edilecek harç ya da giderin miktarı ve yatırılma merci ve süresi, bunun yapılmamasının sonuçları net biçimde açıklanmalıdır. Örneğin, “dosyaya yatırılması” şeklindeki ifade tarafın yanılmasına neden olabileceğinden, bu ifadeyi taşıyan muhtıra geçersiz olacaktır.

Öte yandan, yatırılması gereken harç miktarının da karar tarihindeki miktara göre belirlenmesi gerekmektedir.

Öte yandan, yatırılması gereken harç miktarının da karar tarihindeki miktara göre belirlenmesi gerekmektedir.

Hukuk Genel Kurulunun anılan kararı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun kanun yollarına ilişkin hükümleri yürürlüğe girdikten sonra da İlk Derece Mahkemeleri veya bölge adliye mahkemeleri tarafından gönderilen muhtıraların geçerliliği yönünden de aynen uygulanmaktadır.

Mahkemece belirtilen hususlara dikkate edilmeksizin, örneğin “yedi günlük” kanuni süre yerine, “bir haftalık” süre verildiği belirtilmek suretiyle yahut eksik harcın “mahkeme veznesine veya en yakın mahkemeler veznesine” şeklinde belirtilmesi gerekirken bu hususa dikkate edilmeksizin muhtıra düzenlenmesi hatalıdır. Buna göre Mahkemece yukarıdaki hususlara uygun muhtıra düzenlenerek, kanuni süre beklendikten sonra ilgili bilgi ve belgelerin Dairemize gönderilmesi;

2-Ayrıca Dairemizin 30.12.2019 tarihli Eksiklik Talep Yazısı ile talep edilen hükme esas bilirkişi raporunda bahsi geçen vardiya defterlerinin de gönderilmediği anlaşılmakla, davacıya ilişkin vardiya defterlerinin de dosyaya eklendikten sonra tekrar Dairemize gönderilmesi için dosyanın Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 10.06.2020 gününde oybirliği ile karar verildi.