muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/14227, Karar No: 2018/17027, Tarih: 05.07.2018

Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle temyiz nedenlerine göre, davacının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışındaki tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Taraflar arasında davacının fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir.

Mahkemece, ... 3. İş Mahkemesince verilen diğer dosyalarda da fazla mesai alacağının reddi yönünden verilen kararların Dairemizin 2015/1039 esas 2015/6867 karar ile 2014/30708 esas 2015/6862 karar sayılı ilamları ile onandığı gerekçesiyle fazla çalışma ücret alacağının reddine karar verilmiş ise de; sözü edilen dosyalarda tanık beyanları, işyerinde yapılan işin niteliği dikkate alınarak kış aylarında haftada 4 saat, yaz aylarında haftada 6 saat fazla çalışma yapıldığı, karşılığının ödenmediği bu nedenle fazla çalışma ücreti alacaklısı olduğu ancak fesihten sonra işverence yapılan ödemelerin ilkelere göre mahsubu sonucunda fazla çalışma ücreti alacağının reddine karar verildiği görülmektedir. Şu durumda mahkemece emsal kabul edilen dosyalarda fazla çalışma ücret alacağının reddedilmesinin nedeni ispat yokluğu değildir. Hal böyle olunca, emsal nitelikte bu dosyalar ve eldeki dosya içeriği birlikte değerlendirildiğinde, davacının sosyal tesislerde çalıştığı dönem belirlenerek bu dönemde davacının kış aylarında haftada 4 saat, yaz aylarında ise haftada 6 saat fazla çalışma yaptığı kabul edilerek sonuca gidilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

3-Taraflar arasında davalı tarafça banka kanalıyla ödenen miktarın mahsubu konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

3-Taraflar arasında davalı tarafça banka kanalıyla ödenen miktarın mahsubu konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 101. maddesinde, birden çok borcu bulunan borçlunun, ödeme gününde bu borçlardan hangisini ödemek istediğini alacaklıya bildirebileceği, böyle bir bildirim yapılmadığı takdirde, yapılan ödemenin, kendisi tarafından derhâl itiraz edilmiş olmadıkça, alacaklının makbuzda gösterdiği borç için yapılmış sayılacağı düzenlenmiştir. Aynı Kanun’un 102. maddesine göre ise, “kanunen geçerli bir açıklama yapılmadığı veya makbuzda bir açıklık bulunmadığı durumda ödeme, muaccel borç için yapılmış sayılır. Birden çok borç muaccel ise ödemenin, borçluya karşı ilk olarak takip edilen borç için yapılmış olduğu kabul edilir. Takip yapılmamış ise ödeme, vadesi ilk önce gelmiş olan borç için yapılmış olur. Birden çok borcun vadesi aynı zamanda gelmişse, mahsup orantılı olarak; borçlardan hiçbirinin vadesi gelmemişse ödeme, güvencesi en az olan borç için yapılmış sayılır.”

İşçinin birden fazla alacağının söz konusu olması halinde, yapılan kısmi ödemenin hangi alacağa ilişkin olduğu işveren tarafından ödeme sırasında belirtilmemiş ve işçi tarafından da bu husus makbuzda gösterilmemiş ise, mahsup işlemi Borçlar Kanununun 86 ncı maddesine göre yapılacaktır. İş Kanununda işçinin sözleşme ve kanundan doğan alacaklarının muacceliyet ve vade zamanları konusunda değişik hükümler öngörülmüştür.

4857 sayılı İş Kanunu'na göre ücret en geç ayda bir ödenir (m.32/5). İş hukuku mevzuatımızda Basın İş Kanunu'nun 14'üncü maddesi hariç, ücretin peşin ödeneceğine dair bir düzenleme bulunmamaktadır. Bu nedenle ücret, çalışılan ayı takip eden aybaşında muaccel hale gelmektedir. Fazla mesai, hafta tatili ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücretlerinin muacceliyet tarihleri normal aylık ücret gibidir. İşçinin ihbar ve kıdem tazminatı ile yıllık izin ücreti sözleşmenin feshi ile muaccel hale gelir.

1475 sayılı İş Kanunu'nun 14 ve 4857 sayılı İş Kanunu'nun 120'nci maddesi uyarınca, işveren kıdem tazminatı borcu bakımından iş sözleşmesinin feshedildiği tarihte temerrüde düşer. Yukarıda belirtilen diğer tazminat ve alacaklar bakımından ise, tarafların sözleşme ile kararlaştırdıkları ödeme zamanı ya da işçi tarafından gönderilecek ihtarnamede belirtilen ödeme günü itibariyle işverenin temerrüdü gerçekleşir.

1475 sayılı İş Kanunu'nun 14 ve 4857 sayılı İş Kanunu'nun 120'nci maddesi uyarınca, işveren kıdem tazminatı borcu bakımından iş sözleşmesinin feshedildiği tarihte temerrüde düşer. Yukarıda belirtilen diğer tazminat ve alacaklar bakımından ise, tarafların sözleşme ile kararlaştırdıkları ödeme zamanı ya da işçi tarafından gönderilecek ihtarnamede belirtilen ödeme günü itibariyle işverenin temerrüdü gerçekleşir.

Buna göre örneğin, 5.000,00 TL ihbar tazminatı, 7.500,00 TL kıdem tazminatı, 2.500,00 TL ücret, 2.000,00 TL fazla mesai ve 500,00 TL yıllık izin ücreti alacağı olmak üzere takibe konu yapılmamış toplam 17.500,00 TL alacağı olan bir işçiye işveren tarafından yapılacak 15.000,00 TL'lik bir kısmi ödeme, öncelikle muaccel olan normal aylık ücret ve fazla mesai alacağına ilişkin borçlarına mahsup edilmelidir. Kalan miktar ihbar ve kıdem tazminatı ile izin ücreti borcuna mahsup edilecektir. Anılan borçların muacceliyet tarihleri aynı olduğundan, temerrüt tarihi önce gerçekleşmiş olan borca yani kıdem tazminatına mahsup edilecektir. Kalan 3.000,00 TL'lik ödemenin, ihbar ve izin ücreti borcuna mahsubu anılan borçların muacceliyet ve temerrüt tarihlerinin aynı olması nedeni ile miktarları ile orantılı olarak yapılacaktır. Kalan toplam borç 5.500,00 TL olup, ihbar tazminatının bu miktara oranı 5.000/5.500 = 10/11, izin ücretinin oranı 500/5.500 = 1/11 olmakla, 3.000,00 X 10/11 = 2.727,00 TL ihbar tazminatına, 3.000,00 X 1/11 = 273,00 TL izin alacağına mahsup edilecektir. Böylece işverenin 2.273,00 TL ihbar tazminatı, 227,00 TL izin ücreti olmak üzere toplam 2.500,00 TL borcu kalmış olacaktır.

Davalının dava tarihinden önce ve dava tarihinden sonra 20.11.2009 tarihinde ödemeler yaptığı görülmüş, kayıtları sunulmuş olmakla, davalı ödeme sırasında açıkça hangi alacak için ödeme yaptığını belirtmemiş ve işçi tarafından da buna ilişkin bir makbuz gösterilmiş olmadığından mahsup işleminin Borçlar Kanunu'na göre ve muacceliyet sırasına göre yapılması gerekir. Buna göre, fesihten önce ödenmemiş ücret ve ücret benzeri işçilik alacakları, boşta geçen süre ücreti ve diğer haklar, işe başlatmama tazminatı, kıdem ve ihbar tazminatı şeklinde mahsup yapılması dosya içeriğine ve emsal dosyalara uygun düşecektir.

4-Ayrıca, davalının dava tarihinden önce ve dava tarihinden sonra 20.11.2009 tarihinde ödemeler yaptığı görülmüş olduğundan dava tarihinden önce ödenen tutarlar yönünden davanın reddine karar verilmeli, dava tarihinden sonra ödenen tutarlar yönünden ise talep konusuz kaldığından karar verilmesine yer olmadığına kararı verilerek, avukatlık ücreti ve yargılama gideri buna ve yargılama sonunda hesaplanan miktarlara göre belirlenmelidir.

Mahkemece bu hususlar gözetilmeden karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 05.07.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/30456, Karar No: 2020/12893, Tarih: 23.12.2020

**15. Ceza Dairesi         2017/30456 E.  ,  2020/12893 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Bilişim sistemleri banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık

HÜKÜM : TCK nun 158/1-f, 168/1, 62, 50, 52.maddeleri uyarınca mahkumiyet

Nitelikli dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Katılanın sahibinden.com isimli internet sitesinden 250 GB playstation 3 adlı oyunu gördüğü, fiyatını uygun bulması nedeniyle sanığı arayarak söz konusu oyundan iki adet alacağını söyleyip görüştüğü, sanığın katılandan bildirdiği telefon hattına bankadan havale yapmasını istediği, katılanın da sanık adına kayıtlı telefona 960 TL parayı havale ettiği, sanığın ürünü göndereceğini söylediği ancak katılana ürünü göndermediği gibi parasını da iade etmediği, bu suretle sanığın atılı suçu işlediğinin iddia edildiği olayda;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

5237 sayılı TCK'nın 158. maddesinin 1. fıkrasının (e), (f) (j) ve (k), (l) bentlerinde sayılan hallerde adli para cezasının tayininde tespit olunacak temel gün, suçtan elde olunan haksız menfaatin iki katından az olmayacak şekilde asgari ve bu miktara yükseltilerek belirlenecek gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezasının belirlenmesi gerektiği gözetilmeksizin sanık hakkında temel cezanın 18 gün adli para cezası olarak belirlenip, TCK'nun 168/1, 62 ve 52/2 maddeleri uygulandıktan sonra, cezanın TCK'nun 158/1-f-son maddesi gereğince suçtan elde olunan haksız menfaatin iki katı olan 1.920 TL adli para cezasına çıkartılması suretiyle sanık hakkında fazla adli para cezası tayini,Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8.maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA; fakat, bu aykırılığın yeniden yargılama yapılmaksızın aynı Kanun'un 322. Maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; sanık hakkında hüküm fıkralarından adli para cezasına ilişkin kısmından "18 gün", "6 gün", ''5 gün'', "100 TL", "1920 TL " adli para cezası kısımlarının çıkarılarak yerine "96 gün", "32 gün", "26 gün", ''520 TL'' adli para cezasına ibarelerinin eklenmesi suretiyle hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 23/12/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/25902, Karar No: 2019/22697, Tarih: 09.12.2019

**22. Hukuk Dairesi         2017/25902 E.  ,  2019/22697 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin GSM bakım ve onarım teknisyeni olarak çalıştığını, davalı işveren tarafından bir toplantı yapıldığını, söz konusu toplantıda sözleşme koşullarının daraltılması yoluna gidildiğini, davacının bu koşullarda çalışmak istemediğini işverene bildirdiğini ancak işverence belirlenen koşullarla çalışmak istenmemesi halinde iş sözleşmesinin feshedileceğinin beyan edildiğini ve iş sözleşmesinin sona erdirildiğini iddia ederek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının hatalı servis işlemleri ile firmayı zarara uğrattığını, uyarılara aldırış etmediğini, işyerinde disiplin sağlamaya yönelik önlemlerin davacı tarafça iş koşullarının değiştirilmesi olarak algılandığını, davacının devamsızlık yaptığını ve iş sözleşmesinin devamsızlık nedeniyle haklı sebeple feshedildiğini beyan ederek davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece; yapılan yargılamaya ve toplanan delillere göre davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışındaki tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2- Taraflar arasında iş sözleşmesinin kim tarafından feshedildiği hususu ile davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazanıp kazanamadığı uyuşmazlık konusudur.

Somut uyuşmazlıkta, davacı, davalı işveren tarafından bir toplantı yapıldığını, söz konusu toplantıda sözleşme koşullarının daraltılması yoluna gidildiğini, davacının bu koşullarda çalışmak istemediğini işverene bildirdiğini; ancak, işverence belirlenen koşullarla çalışmak istenmemesi halinde iş sözleşmesinin feshedileceğinin bildirildiğini ve iş sözleşmesinin sona erdirildiğini beyan etmiş, davalı yan davacının devamsızlık yaptığını ve bunun üzerine iş sözleşmesinin haklı nedenle feshedildiğini beyan etmiştir. Mahkemece davacının iş sözleşmesinin davalı tarafça haklı nedenle feshedildiğinin ispatlanamadığı gerekçesiyle kıdem ve ihbar tazminatının kabulüne karar verilmiştir.

Mahkemece dinlenen davacı tanığı ...'nın mahkeme huzurunda, işverenin 2014 yılı Haziran ayında yaptığı toplantıda bundan sonrasında çalışanlara prim vermeyeceğini söylediğini, taleplerini de kabul etmeyip “işine gelen çalışır, işine gelmeyen çalışmaz” şeklinde söylemesi üzerine ayrılmak zorunda kaldıklarını ifade ettiği görülmektedir. Dairemizin incelemesinden geçen emsal nitelikteki 2017/24237 esas sayılı dava dosyası kapsamında dinlenen davacı tanığı ...'ın da ifadesinde benzer şekilde, davalı tarafça yapılan toplantıda, çalışanlara bundan sonra prim ödemesi yapılmayacağının söylendiği, bu nedenle işyerinden ayrılmak zorunda kaldıklarının beyan edildiği, bu dosyada dosya kapsamı ve tanık ifadelerine göre; iş sözleşmesinin işçi tarafından feshedildiğinin kabul edildiği tespit edilmektedir. Bu itibarla, tüm dosya kapsamı, emsal dosya içeriği ve yukarıda bahsi geçen tanık ifadelerine göre; iş sözleşmesinin davacı tarafından feshedildiği anlaşılmaktadır. İş sözleşmesinin sona ermesinden sonra davalı tarafça davacıya tazminat açıklamasıyla bir kısım ödeme yapıldığı da göz önünde bulundurulduğunda, ihbar tazminatının reddine karar verilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

3- Taraflar arasındaki uyuşmazlık davacının fazla çalışma yapıp yapmadığı noktasında toplanmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda iş yeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır. Fazla çalışmanın yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

Somut olayda; davacı haftanın 6 günü 09.00- 19.00 saatleri arasında çalıştığını, haftanın en az 4 veya 5 günü 23.00- 00.00 saatlerine kadar çalışmasının sürdüğünü ileri sürmüş; davalı yan ise mesai saatlerinin 09.00- 17.00 saatleri arasında olduğunu, mesaiye karşılık bir sonraki gün fazla çalışılan süre miktarınca işe geç gelindiğini savunmuştur. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda; Yargıtay içtihatları nazara alınarak tanık anlatımlarına göre günde 3 saatten fazla fazla çalışma hesabı yapılamayacağı mütalaa edilerek davacının haftanın 3 günü günde 3 saat, diğer 4 günü ise 09.00- 19.00 saatleri arasında çalıştığı kabul edilerek haftalık 15 saat fazla çalışma yaptığı belirlenmiştir.

Ancak Dairemizin incelemesinden emsal nitelikteki 2017/24237, 23390, 25330 Esas sayılı dosyalarda, davacı ile aynı işyerinde, aynı dönem ve görevde çalışan işçilerin haftanın üç günü 10 saat, diğer üç günü ise 12 saat çalışmak suretiyle haftalık 13,5 saat fazla çalışma yaptığının kabul edildiği anlaşılmaktadır. Aynı işi yapan çalışanlar açısından işyeri çalışma şartlarının aynı olmasının kabulü gerekeceği gözetildiğinde, davacının haftada 13,5 saat fazla çalışma yaptığının kabulü dosya içeriğine daha uygun düşecektir.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 09.12.2019 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2311, Karar No: 2024/592, Tarih: 24.01.2024

**11. Hukuk Dairesi         2023/2311 E.  ,  2024/592 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

(Asliye Ticaret Mahkemesi Sıfatıyla)

SAYISI : 2019/102 Esas, 2021/305 Karar

DAVA TARİHİ :

HÜKÜM : Davanın kısmen kabulü

Taraflar arasındaki tazminat davasının bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Mahkeme kararı, davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkili kooperatife ait binada 19.05.2011 tarihinde meydana gelen deprem neticesinde hasar meydana geldiğini, söz konusu binanın zorunlu deprem sigortalı olduğunu, meydana gelen hasar müvekkili kooperatif tarafından ...'a bildirildiğini, ... tarafından müvekkili kooperatif hesabına 17.804,23 TL hasar tazminatı havalesi yapıldığını, müvekkili tarafından Anadolu Üniversitesi İnşaat Mühendisi bölümüne tanzim ettirilen ön hasar tespit raporuna göre binanın güçlendirilmesi gerektiği, maliyetinin 128.318,43 TL, ... maliyetinin 262.987,20 TL %48,80'ine tekabül etmesi bunun da %40 olan kabul edilebilir sınırın üzerinde olması sebebiyle ekonomik olmayacağı yönünde rapor tanzim edildiğini ileri sürerek davalı kurum tarafından ödenen 17.804,23 TL hasar tazminatının mahsubundan sonra geriye kalan 245.182,97 TL hasar tazminatının hasar tarihinden itibaren reeskont faiz oranından işletilecek faiziyle birlikte tahsiline ve yargılama masrafları ile vekalet ücretinin davalı yan üzerinde bırakılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; eksper raporunda 23311351 nolu poliçeden dolayı sigortalı konutun az hasarlı olduğu tespit edilerek eksper raporu doğrultusunda 24.09.2013 tarihinde sigortalıya 9.733,33 TL ödeme yapıldığını, 23311366 nolu poliçeden dolayı sigortalı konutun az hasarlı olduğu tespit edilerek eksper raporu doğrultusunda sigortalıya 24.09.2013 tarihinde 8.070,90 TL olmak üzere toplam 17.804,23 TL ödeme yapıldığını, davacının sigorta bedelini aşan taleplerinin hiçbir hukuki dayanağı olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. MAHKEME KARARLARI, BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Mahkemece Verilen İlk Karar

Mahkemece 16.04.2015 tarih, 2013/504 E. ve 2015/254 K. sayılı kararı ile davanın reddine karar verilmiş, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

B. Bozma Kararı

III. MAHKEME KARARLARI, BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Mahkemece Verilen İlk Karar

Mahkemece 16.04.2015 tarih, 2013/504 E. ve 2015/254 K. sayılı kararı ile davanın reddine karar verilmiş, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

B. Bozma Kararı

Dairemizin 16.10.2018 tarih, 2016/11827 E. ve 2018/6335 K. sayılı kararıyla Mahkemeye sunulan raporlarda; poliçe kapsamında teminat altına alınan depremin binada doğrudan neden olduğu maddi zararları tespite yönelik olmadığı, binanın deprem kaynaklı olmayan mevcut durumu gereği yapılması gereken güçlendirme maliyetlerini de içerdiği, sadece depremin doğrudan neden olacağı maddi zararlar poliçe kapsamında teminat altına alındığından sadece 19.05.2011 tarihinde meydana gelen deprem neticesinde dava konusu binada oluşan maddi zararın tespit edilmesi gerektiği, bu itibarla aralarında sigorta uzmanının da bulunduğu ... bir bilirkişi heyetinden Zorunlu Deprem Sigortaları Genel Şartlarındaki hesaplama yöntemleri de dikkate alınarak dava konusu binada 19.05.2011 tarihinde meydana gelen depremden kaynaklanan maddi zararın tespiti gereğine işaret edilerek Dairemizin 08.06.2016 tarih ve 2015/11293 E., 2016/6341 K. sayılı düzelterek onama ilamı kaldırılarak karar davacı yararına bozulmuştur.

C. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin 17.06.2021 tarih, 2019/102 E. ve 2021/305 K. sayılı kararı ile dava konusu binada 19.05.2011 tarihinde meydana gelen depremden kaynaklanan maddi zararın 20.970,00 TL olduğunun tespit edildiği, sigorta şirketi tarafından hak sahibine yapılan 17.804,23 TL ödeme tenzil edildiğinde davacının 3.165,77 TL sigorta alacağı bulunduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

IV. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; depremin binaya verdiği net maddi zararı tespit edilirken uzman olmayan kişilerce düzenlenen rapora itibar edildiğini, binanın depremden kaynaklı olarak almış olduğu hasardan dolayı güçlendirme yada yeniden yapılması halinde kullanılır hale gelebileceğini, dolayısıyla sigorta bilirkişisinin binanın yeniden güçlendirilmesi konusunun mülk sahibinin sorumluluğunda olduğu görüşünün hatalı olduğunu belirterek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, zorunlu deprem sigorta poliçesine dayalı hasar bedelinin tazmini istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

5684 sayılı Sigortacılık Kanunu, Zorunlu Deprem Sigortası Genel Şartları.

3. Değerlendirme

Dosyadaki yazılara, Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

V. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

2. İlgili Hukuk

5684 sayılı Sigortacılık Kanunu, Zorunlu Deprem Sigortası Genel Şartları.

3. Değerlendirme

Dosyadaki yazılara, Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

V. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Davacı harçtan muaf olduğundan, harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın Mahkemesine gönderilmesine,

24.01.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.