muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/8754, Karar No: 2023/2031, Tarih: 04.04.2023

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen ek kararına karşı süresi içinde davacı Hazine vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı Hazine vekili temyiz dilekçesinde özetle; ek kararın usul ve yasaya aykırı, hukuki dayanaktan yoksun olduğunu, nizalı taşınmazın koordinatlarını gösterir şekilde infaza olanak veren, rapor ve krokisinin düzenlenmesi ile hüküm fıkrasının düzeltilmesi şeklinde tavzihin mümkün olduğunu, hükmün infazı tamamlanıncaya kadar tavzih talebinde bulunulabileceğini, çapında herhangi bir değişiklik olmadan, ada-parsel numarası değişen dava konusu taşınmazın durumuna uygun hale getirilmesinin tavzih kararı ile mümkün olduğunu, hükmün bu haliyle infaz olanağı bulunmadığını, bildirerek tavzih talebinin reddine dair ek kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık; tavzih istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 305. maddesi şöyledir:

"(1) Hüküm yeterince açık değilse veya icrasında tereddüt uyandırıyor yahut birbirine aykırı fıkralar içeriyorsa, icrası tamamlanıncaya kadar taraflardan her biri hükmün açıklanmasını veya tereddüt ya da aykırılığın giderilmesini isteyebilir.

(2) Hüküm fıkrasında taraflara tanınan haklar ve yüklenen borçlar, tavzih yolu ile sınırlandırılamaz, genişletilemez ve değiştirilemez."

2. HMK’nın 305/A maddesinin 1. fıkrasında ise “Taraflardan her biri, nihaî kararın tebliğinden itibaren bir ay içinde, yargılamada ileri sürülmesine veya kendiliğinden hükme geçirilmesi gerekli olmasına rağmen hakkında tamamen veya kısmen karar verilmeyen hususlarda, ek karar verilmesini isteyebilir. Bu karara karşı kanun yoluna başvurulabilir. “ düzenlemeleri mevcuttur.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un geçici 3/2. maddesinin yollamasıyla 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun (HUMK) uygulanacağı davalar yönünden HUMK'un 428. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı halinde mümkündür.

2. Tavzih talebinin reddine ilişkin Mahkemece verilen ek karar, usul ve Yasaya uygun olduğundan temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler ek kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan ek kararın ONANMASINA,

492 sayılı Harçlar Kanunu'nun değişik 13. maddesinin j. bendi gereğince davacı Hazineden harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın Mahkemesine gönderilmesine,

Kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere,

04.04.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/24507, Karar No: 2014/23110, Tarih: 01.07.2014

**13. Ceza Dairesi         2014/24507 E.  ,  2014/23110 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2013/271324

MAHKEMESİ : Çatalca Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 05/03/2013

NUMARASI : 2006/112 (E) ve 2009/396 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

1-Yargıtay ceza genel kurulunun 11/005/1999 gün ve 104/113 ve 06/10/1998 gün ,2204/297 sayıyı kararlarında da belirtildiği gibi hükümlünün 765 sayılı kanunun 491/3 maddesi uyarınca cezalandırılmasına ilişkin kesinleşmiş mahkumiyet hükmü ile sonradan 01/06/2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı yasa hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle lehe olan hükmün belirlenmesi için 5252 sayıl yasanın 9/1 maddesi uyarınca usulüne uygun şekilde duruşma açılarak sonucuna göre hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde evrak üzerinden karar verilmesi ,

2-Sanığın müştekiye ait araca zarar vermek suretiyle hırsızlık eylemini gerçekleştirdiği anlaşılmış ise de, zarar verme eylemi bizatihi hırsızlık suçuna konu eşya üzerinde gerçekleştirildiğinden eylemin bir bütün halinde sadece hırsızlık suçunu oluşturduğunun düşünülmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, hükümlü S.. K..'ın temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 01/07/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2141, Karar No: 2016/3510, Tarih: 04.04.2016

**9. Ceza Dairesi         2015/2141 E.  ,  2016/3510 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza

Suç : Uyuşturucu veya uyarıcı madde ticareti yapma

Hüküm : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Hükümden sonra 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren ve TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerini iptal eden Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarih ve 2014/140-2015/85 sayılı kararının infaz aşamasında dikkate alınması mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılama sonunda toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanıkların suçlarının sübutu kabul, olay niteliğine ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin edilmiş, cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde düzeltme nedenleri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanıklar müdafilerinin yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-... Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğü ve Adli Tıp Kurumunca suça konu maddelerden alınan numunelerin de müsaderesine karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

2- Gün para cezasının adli para cezasına çevrilmesi ve taksitlendirilmesi sırasında uygulanan Kanun maddesinin ilgili fıkralarının karar yerinde gösterilmemesi,Kanuna aykırı olup hükümlerin bu nedenlerle BOZULMASINA, bu hususların yeniden yargılama yapılmaksızın CMUK'nın 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; hüküm fıkrasının müsadereye ilişkin kısmında yer alan "afyon sakızının" ibaresinden sonra gelmek üzere "ve... Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğü ve Adli Tıp Kurumunca suça konu maddelerden alınan numunelerin" ibaresinin eklenmesi, ayrıca hükmün 4. ve 5. fıkralarındaki 52 ibarelerinin hükümlerden çıkartılarak yerlerine sırası ile ''52/2'' ve ''52/4'' ibarelerinin eklenmesi suretiyle, diğer yönleri usul ve Kanuna uygun olan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 04.04.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1656, Karar No: 2015/12301, Tarih: 30.12.2015

**14. Ceza Dairesi         2014/1656 E.  ,  2015/12301 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 14 - 2012/236224

MAHKEMESİ : Antalya 3. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 16.04.2012

NUMARASI : 2011/431 Esas, 2012/154 Karar

SUÇ :Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Sanığın motorsikletiyle okula gitmekte olan mağdurenin yanına gelip bacağına dokunduktan sonra hızla olay yerinden ayrılması şeklindeki ani nitelikte, devamı bulunmayan, kesik biçimde gerçekleştirdiği eyleminin hükümden sonra 28.06.2014 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunla değişik 5237 sayılı TCK'nın 103/1. maddesinin ikinci cümlesindeki sarkıntılık düzeyinde kalan basit cinsel istismar suçunu oluşturduğunun anlaşılması karşısında, 5237 sayılı TCK'nın 7/2. madde-fıkrasındaki "Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur" hükmü gözetilerek, lehe olan hükmün, önceki ve sonraki kanunların bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenmesi, her iki kanunla ilgili uygulamanın denetime imkan verecek şekilde kararda gösterilmesi ve Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 günlü, 29542 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı ilamı ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi yönünden kısmi iptal kararı verildiğinden, anılan hususlar nazara alınarak yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafii ile O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 30.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/12118, Karar No: 2024/5712, Tarih: 23.10.2024

**12. Ceza Dairesi         2020/12118 E.  ,  2024/5712 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/305 Esas, 2016/194 Karar

SUÇ : Taksirle öldürme

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesindeki temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece sanık hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 85/1, 62/1, 50/1-a, 52/2-4. maddeleri uyarınca 22.800 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca onama kararı verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri; kararın temyiz edildiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri; kararın temyiz edildiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Yerel Mahkemece, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede; Gölcük Devlet Orman İşletmesi Müdürlüğü ile ... arasında 08.11.2013 tarihli açık artırmalı dikili satış şartnamesi imzalandığı, Yaman Orman Ürünleri firmasının yasal sahibinin ... olduğu, işveren vekilinin babası olan sanık ... olduğu, Gölcük Orman İşletme Müdürlüğünün, Nüzhetiye Köyü sınırlarındaki ormanın 219-220 nolu bölmesinde olay günü 05.12.2013 tarihinde ağaç kesimi işi sırasında işi ...'in kendi kestiği kayın ağacını devirirken kopan dalın kafasına isabet etmesi sonucunda ölümüyle sonuçlanan olayda, 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunun 13.maddesine göre iş kazası olduğu, İş Sağlığı ve Güvenliğine İlişkin Tehlike Sınıfları Tebliğine göre, ormanda ağaç kesme işinin tehlikeli iş olduğu, soruşturma aşamasında inşaat mühendisinden alınan 18.04.2014 tarihli bilirkişi raporunda; işveren ...'ın ölen işçiye yeterli eğitim verdirmeden işe başlatması, çalışana kişisel koruyucu malzeme vermemesi, can güvenliği yönünden gerekli tedbirleri almaması, iş yerinde denetim ve gözetim görevini yerine getirmemesi, iş yerinde iş sağlığı ve güvenliği yönünden risk değerlendirmesi yapmaması nedeniyle olayda 7/8 oranında kusurlu olduğunun belirtildiği, Mahkemesince talimat İstanbul mahkemelerinden alınan 14.05.2015 tarihli orman mühendislerinden oluşan üçlü heyet bilirkişi raporunda; tehlikeli iş sınıfında yer alan ağaç kesme işinde işveren tarafından verilmesi gereken eğitimin verilmediği, işçiye koruyucu donanım verilmeyerek donanım konusunun işçilerin insiyatifine bırakıldığı, iş yerinde kontrolü sağlamak amacıyla orman mühendisi bulundurulmadığı, gerekli önlemlerin alınmadığı, kontrollerin yapılmadığından sanık ...'ın 6/8 oranında kusurlu olduğunun belirtildiği, Yerel Mahkemece Yaman Orman Ürünleri isimli şirketin sahibinin sanık ... olduğu, şirket işleriyle ilgili işlemlerini yapabilmesi için sanık ... tarafından babası İsmail Hakkı'ya vekalet verdiği ve bu kapsamda şirket sorumlusunun ... olduğu,olayın oluşumunda suça konu şirket tarafından iş sağlığı ve güvenliğine ilişkin işyeri tehlike sınıfları tebliğine göre ormanda ağaç kesmenin tehlikeli bir iş olmasına rağmen buna ilişkin eğitim verilmemesi, işçilerin kullanması gereken koruyucu donanımların işveren tarafından işçilere verilmemesi, bu nedenle insiyatifin işçilere bırakılmış olması, iş sahasında orman mühendisi bulundurmaması nedeniyle olayın oluşumunda sanıkların asli kusurlu oldukları kabul edilerek, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 85/1. maddesindeki taksirle öldürme suçundan mahkûmiyet kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE ve KARAR

IV. GEREKÇE ve KARAR

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla, Gölcük 2. Asliye Ceza Mahkemesinin kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 23.10.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2129, Karar No: 2011/2058, Tarih: 28.02.2011

**4. Hukuk Dairesi         2010/2129 E.  ,  2011/2058 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... Küçükköse vekili Avukat ... tarafından, davalı ... San. Tic. AŞ ve ... aleyhine 08/11/2004 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 03/11/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Diğer temyiz itirazlarına gelince; a)Dava, trafik kazası nedeniyle araç hasar bedeli, aracı kullanamamaktan dolayı uğranılan zarar ve manevi tazminat istemine ilişkin olup yerel mahkemece istemin kabulüne karar verilmiştir.

Davacı dava dilekçesinde, davalı yanın % 70 oranda kusurlu olduğunu belirterek istemde bulunduğu halde, davalıların % 75 oranda kusurlu olduğu kabul edilerek davacının uğradığı zararının % 75'inden sorumlu tutulmuş olmaları; Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası’nın 74. maddesinde yer alan yargıcın, tarafların iddia ve savunmaları ile bağlı olup ondan fazlasına veya başka bir şeye karar veremeyeceğine ilişkin yasal düzenlemeye uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

b)Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Dava konusu olan trafik kazasında yaralanmadığı anlaşılan davacı yararına manevi tazminat takdir edilmiş olması doğru olmadığından, karar bu nedenle de bozulmalıdır.

c)Dava konusu uyuşmazlığın haksız eylem niteliğinde olup taraflar arasındaki ilişkinin niteliği gereği olayda uygulanacak faiz ölçüsünün yasal faiz olduğu gözetilmeyerek davalıların ticari faiz ile sorumlu tutulmuş olmaları bozmayı gerektirmiştir.

Dava konusu olan trafik kazasında yaralanmadığı anlaşılan davacı yararına manevi tazminat takdir edilmiş olması doğru olmadığından, karar bu nedenle de bozulmalıdır.

c)Dava konusu uyuşmazlığın haksız eylem niteliğinde olup taraflar arasındaki ilişkinin niteliği gereği olayda uygulanacak faiz ölçüsünün yasal faiz olduğu gözetilmeyerek davalıların ticari faiz ile sorumlu tutulmuş olmaları bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2/a, b ve c) sayılı bentlerde gösterilen nedenlerle BOZULMASINA; öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 28/02/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7811, Karar No: 2024/1644, Tarih: 06.02.2024

**2. Ceza Dairesi         2022/7811 E.  ,  2024/1644 K.**

**"İçtihat Metni"**

B O Z M A Ü Z E R İ N E

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2020/17 E., 2020/69 K.

ŞİKÂYETÇİ : ...

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet, beraat

TEMYİZ EDENLER : O yer Cumhuriyet savcısı, suça sürüklenen çocuk müdafii

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Suça sürüklenen çocuk hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usûlü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I - Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan verilen beraat kararına yönelik O yer Cumhuriyet savcısının temyiz talebinin incelenmesinde,

Suça sürüklenen çocuğun iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan eylemine uyan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 116/2-4, 119/1-c ve 31/2. maddelerinde belirtilen suç için öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı Kanun'un 66/1-d, 66/2. maddelerinde belirtilen 7 yıl 6 aylık dava zamanaşımının 07.04.2015 olan sorgu tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, O yer Cumhuriyet savcısının temyiz talebi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı Kanun'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının, 5271 sayılı Kanun'un 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE,

II - Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan verilen mahkûmiyet kararına yönelik suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteminin incelenmesinde,

Suç tarihinde 18 yaşından küçük olduğu anlaşılan suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının, 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 25/1. maddesinde yer alan ''Çocuk mahkemelerinde yapılan duruşmalarda Cumhuriyet savcısı bulunmaz.'' şeklindeki düzenlemeye aykırı olarak suça sürüklenen çocuğun bozmaya karşı beyanının alındığı 15.09.2020 tarihli celsede, 22.12.2020 tarihli celsede ve hükmün açıklandığı 29.12.2020 tarihli celsede Cumhuriyet savcısının katılımı ile duruşma yapılarak yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı Tebliğname'ye aykırı olarak BOZULMASINA, 06.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7417, Karar No: 2016/6541, Tarih: 17.03.2016

**9. Hukuk Dairesi         2016/7417 E.  ,  2016/6541 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili özetle; davacının davalı işveren yanında 01/01/1984-10/02/2004 tarihleri arasında ön muhasebe elemanı olarak çalıştığını, iş akdinin haksız olarak feshedildiğini, en son aylık 850,00 TL ücret aldığını, işten çıkartılmasından sonra davalı şirketin kıdem ve ihbar tazminatını ödemediğini iddia ederek; kıdem tazminatı ve ihbar tazminatı alacaklarının faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili özetle; davacının iddialarının gerçeği yansıtmadığını, dava konusu olayın 10 yıl önce olduğunu, davacının kötü niyetli olduğunu, davacının böyle bir talebinin bugüne kadar olmadığı gibi, böyle bir alacağının da olmadığını, olsa dahi alacaklarının zamanaşımına uğradığını savunarak, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak; davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İhbar tazminatı yönünden taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

Somut uyuşmazlıkta; dosyadaki bilgi ve belgelerden ve özellikle geri çevirme kararı sonrasında gelen sgk belgesi ile davacı vekilinin dilekçesinden, davacının 10/02/2004 tarihinde yaşlılık aylığı almak amacıyla iş akdini feshettiği anlaşılmaktadır. Bu fesih sebebine göre davacının kıdem tazminatı talebinin kabulü yerinde ise de, iş akdini kendisi fesheden işçi feshi haklı nedene dayansa dahi ihbar tazminatı talep edemeyeceğinden, ihbar tazminatı talebinin reddi yerine kabulü hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F)Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 17/03/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.