muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/20623, Karar No: 2024/7160, Tarih: 26.09.2024

çektirilmesine karar vermiştir.

3. İstanbul Anadolu 50. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 16.11.2021 tarihli kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay 8. Ceza Dairesi 19.10.2022 tarihli kararında yargılama konusu suçun seri muhakeme usulüne ve basit yargılama usulüne tabi olması, sanık hakkında seri muhakeme usulünün ve basit yargılama usulünün değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması nedeniyle hükmün bozulmasına karar vermiştir.

4. Yargıtay 8. Ceza Dairesi'nin bozma ilamı üzerine, dava dosyasının seri muhakeme usulüne göre işlem yapılmak üzere İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığıma gönderildiği, seri muhakeme usulünün uygulanması şüpheliye usulüne uygun olarak teklif edildiği ancak teklifin şüpheli tarafından kabul edilmemesi üzerine seri muhakeme usulünün uygulanmamasına ve Mahkeme tarafından takdiren basit yargılama usulünün de uygulanmamasına karar verilmesi üzerine yargılamanın genel hükümlere göre yapılması sonucunda, İstanbul Anadolu 50. Asliye Ceza Mahkemesi 23.02.2024 tarihli kararı ile sanık hakkında 6136 sayılı Kanun'un 15 inci maddesinin birinci fıkrası ve 5237 sayılı Kanun 62 nci, 52 nci, 53 üncü ve 58 inci maddeleri uyarınca 5 ay hapis cezası ve 400,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve hapis cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar vermiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi, dava konusu olayda kullanılan 6136 sayılı Kanun kapsamında yasak niteliği haiz bıçağın kendisine ait olmadığına ilişkindir.

III. OLAYLAR VE OLGULAR

1. Dava konusu olay, sanığın, ağabeyi temyiz dışı sanık ... ile temyiz dışı diğer sanıklar olan ... ve ... arasında gerçekleşen hakaret, tehdit ve yaralama fiilinde, 6136 sayılı Kanun'a göre yasak nitelikte olan bıçağı yanında bulundurmak suretiyle atılı suçu işlediği iddiasına ilişkindir.

2. Suça konu bıçak ile ilgili bilirkişi raporu alındığı, 04.04.2014 tarihli rapora göre, suça konu bıçağın 6136 sayılı Kanun kapsamında bulundurulması ve taşınması yasak nitelikte olduğu tespit edilmiştir.

IV. GEREKÇE

Sanığın savunmaları, olayın intikal şekli, bilirkişi raporu, Yargıtay bozma ilamı ve dava dosyası kapsamındaki delillere göre, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın temyiz itirazları yerinde görülmemiş ve kararda hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V.KARAR

V.KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul 50. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 23.02.2024 tarihli, 2023/899 Esas, 2024/189 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz itirazları ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz itirazlarının reddiyle hükmün Tebliğname 'ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA, 26.09.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13649, Karar No: 2015/5872, Tarih: 06.04.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/13649 E.  ,  2015/5872 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Dava : 466 sayılı Kanun gereğince tazminat

Hüküm :Davanın kısmen kabulü ile 38.630,61 TL maddi, 50.000 TL manevi tazminatın davalı Hazineden alınarak davacıya verilmesine

Davacının tazminat talebinin kısmen kabulüne ilişkin hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Kabul ve uygulamaya göre, dava dilekçesinde tutuklama tarihinden itibaren faiz talebinde bulunulmasına rağmen, davacı lehine hükmolunan maddi ve manevi tazminatlar için dava tarihinden itibaren faize hükmedilmesi, temyiz edenin sıfatına göre bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan incelemeye, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre, davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Davacı vekili, davacı adına sunduğu 06.03.2012 havale tarihli dava dilekçesinde, davacının ... Ağır Ceza Mahkemesinin 08/06/2001 tarih, 1994/37 esas, 2001/269 karar sayılı ceza dava dosyasında 15.03.1980 tarihinde gözaltına alındığını, 31.03.1980 ile 09.10.1984 tarihleri arasında "4 yıl 6 ay 24 gün" süre ile tutuklu kaldığını belirterek 50.000 TL maddi, ''100.000'' TL manevi tazminat talebinde bulunmuş olup, mahkemece yapılan inceleme sonunda, davanın kısmen kabulü ile ''38.630,61'' TL maddi ve ''50.000'' TL manevi tazminatın davalı hazineden alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiştir.

Tazminat talebinin dayanağı olan ... Ağır Ceza Mahkemesinin 1994/37 esas, 2001/269 karar sayılı ceza dava dosyası örneğinin incelenmesinde, davacının (sanığın) 15.03.1980 tarihinde gözaltına alındığını, 31.03.1980 ile 09.10.1984 tarihleri arasında tutuklu kaldığı ve yapılan yargılama sonucu davacı (sanık) hakkında sadece atılı 164 nolu olaydan dolayı beraatine hükmedildiği, buna karşın davacının (sanığın) atılı 163 ve 165 nolu olaylar ile yasadışı ... örgütüne üye olduğunun sabit olduğu ve örgütteki konumu ve sorumluluğu itibariyle eylemlerinin bütün olarak TCK’nın 146/3. maddesindeki suçu oluşturduğu ancak atılı suçlar yönünden dava zamanaşımının gerçekleştiği gerekçesi ile TCK’nın 102/3 ve 104/2 maddeleri gereğince davanın ortadan kaldırılmasına karar verildiği anlaşılmaktadır.

Bu kapsamda davacı hakkındaki tutuklama işlemi, 1 Haziran 2005 tarihinden önce gerçekleştiğinden 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 6. maddesine göre, davacının tazminat talebi 466 sayılı Kanun Dışı Yakalanan veya Tutuklanan Kimselere Tazminat Verilmesi Hakkında Kanun hükümlerine tabi olacaktır.

466 sayılı Kanunun 2. maddesine göre de "verilen kararların kesinleştiği veya bu iddiaların mercilerince karara bağlandığı tarihten itibaren üç ay içinde" davanın açılması gerekmektedir.

466 sayılı Kanunun 2. maddesine göre de "verilen kararların kesinleştiği veya bu iddiaların mercilerince karara bağlandığı tarihten itibaren üç ay içinde" davanın açılması gerekmektedir.

Kanunda öngörülen 3 aylık sürenin, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 23.03.2010 tarih ve 2009/256 esas, 2010/57 sayılı kararı ile, "kesinleşen kararların tebliğinden" itibaren başlayacağı kabul edilmiş, ancak, kesinleşmiş kararların tebliğini öngören bir kanuni düzenleme bulunmaması nedeniyle, kararının tebliğ edilmemesi halinde tazminat davasının hangi sürede açılacağı hususu belirtilen kararda tartışılmamış, ancak Ceza Genel Kurulu'nun 06.05.2014 tarih, 2014/141 esas, 2014/229 sayılı kararında 466 sayılı Kanuna göre incelenen tazminat davasının usul ve yasaya uygun yapılan kesinleşmesinden itibaren her halükarda 10 yıl içinde, eğer kesinleşmiş beraat kararı tebliğ edilmiş ise, tebliğ tarihinden itibaren 3 ay içinde davanın açılması gerektiği kabul edilmiştir.

Bununla beraber ceza yargılaması sonunda verilen beraat hükümlerinin, hükümden sonra usulüne uygun olarak tebliğ edilememesi veya tebliğ edildiğine dair tebligat parçalarının dosyada bulunamaması gibi hallerde, kısaca zamanında kesinleştirilmeyen beraat veya kovuşturmaya yer olmadığına dair kararlara ilişkin tazminat davalarının hangi sürede açılacağı konusunda açıklık bulunmamakla birlikte, belirsiz olan bu durumun ila nihaye devam edemeyeceği nazara alınarak, bir noktadan sonra dava açmanın bir süre ile sınırlandırılması, bilhassa yukarıda zikredilen CGK'nın 23.03.2010 gün ve 256-57 sayılı kararında herhangi bir süre sınırlaması öngörülmemesi nedeniyle adliye arşivlerinin taranarak tazminat davalarının açıldığı gözlemlendiğinden duruma açıklık getirilmesi zorunluluk arzetmektedir.

Davalı ...nin bu konuda, aleyhine açılan tazminat davaları ile ilgili herhangi bir arşiv kaydı veya bilişim sistemleri üzerinden oluşturulmuş bir veri tabanı bulunmadığından, konuya ilişkin temyiz incelemesi yapan dairemizce, aynı yıl içinde aynı hukuksal nedenlerle açılan mükerrer tazminat davalarının bulunduğu da tespit edilmiş olup, bunlara örnek olarak; 12.CD, 16.12.2013/25273-29105 ve 25.3.2013/2459-538 sayılı ilamları gösterilebilir.

Yine aynı şekilde, beraat veya kovuşturmaya yer olmadığına dair kararlar tebliğ edilmesine rağmen bu kararlara kesinleşme şerhleri verilmesi gözardı edilmekte, unutulmakta ve daha sonra bu tebligat parçaları çeşitli nedenlerle dosyadan çıkarılmaktadır. Dolayısıyla, uygulamada beraat kararları ile ilgili sağlıklı bir kesinleştirme işlemi yapılmadığı görülmektedir. Açıklanan nedenlerle bu hakkın kullanılmasının hukuki olarak sınırlandırılması yapılırken, hak kayıplarını önlemeye yönelik bir yolun bulunması da zorunluluk arzetmektedir..

Bu kapsamda 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 2. maddesinde ''Herkes haklarını kullanırken ve borçlarını yerine getirirken dürüstlük kurallarına uymak zorundadır. Bir hakkın açıkça kötüye kullanılmasını hukuk düzeni korumaz” şeklindeki emredici düzenleme ile Kanun koyucu kişilere tanıdığı hakların belli sınırlar içinde kullanılmasını istemiş, hakkın kötüye kullanılmasının da hukuk düzenince hiç bir şekilde korunmayacağını açıkça belirtmiştir.

Sonuç olarak, bu yöndeki hakların sağlıklı bir şekilde öne sürülmesi ve çözüme kavuşturulması için süre sınırlamasının yapılması ve bu hususun meri mevzuat nazara alınarak bir çözüme kavuşturulmasında zorunluluk bulunmaktadır.

Buna göre;

1- 6216 sayılı Anayasa Mahkemesinin Kuruluş ve Yargılama Usûlleri Hakkında Kanunu'nun 47/5. maddesi, Anayasa Mahkemesine bireysel başvuru için, başvuru yollarının tüketildiği tarihten, başvuru yolu öngörülmemiş ise ihlalin öğrenildiği tarihten itibaren 30 gün içinde yapılmasını,

2- İnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına İlişkin Sözleşmenin 35. maddesine göre de, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesine bireysel başvuruda iç hukuk yollarının tüketilmesine ilişkin nihai kararın verilmesinden itibaren 6 aylık süre içinde başvuru yapılmasını,

3- 818 sayılı (Mülga) Borçlar Kanunu'nun 60. maddesi ve 6098 sayılı Borçlar Kanunu'nun 72. maddesi haksız fiiller için açılacak tazminat davasının her halde fiilin işlendiği tarihten başlayarak 10 yılın geçmesiyle zamanaşımına uğrayacağını,

4- 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 12. maddesi idari eylemlerden hakları ihlal edilmiş olanların her halde eylem tarihinden itibaren beş yıl içinde ilgili idareye başvurarak haklarının yerine getirilmesini istemeleri ve öngörülen 60 günlük sürede davalarını açmalarını,

5- 2004 sayılı İcra İflas Kanunu'nun 39. maddesinde ilama müstenit takip, son muamele üzerinden on sene geçmekle zamanaşımına uğrayacağını, öngörmüş ayrıca ....Teşkilatı ile Bağlı Kuruluşlar Arşiv Yönetmeliğinde beraatle sonuçlanan dosyalar için birim arşivinde saklanma süresi beş yıl olarak öngörülmüştür.

Görüldüğü üzere yasal mevzuatlarda hak arama ile ilgili çeşitli süreler öngörülmüş ve bu süreler içerisinde de en uzun olan süre Borçlar Kanunu ve İcra İflas Kanununda öngörülen 10 yıllık hak arama süreleridir. Kanaatimizce en uzun olan bu süreler nazara alınarak, bir sonuca varılması gerekmektedir.

Açıklanan nedenlerle, 466 sayılı Kanun kapsamında görülen tazminat davalarında:

1-C.G.K'nın 06.05.2014/141-229 sayılı kararında belirtildiği gibi beraat veya kovuşturmaya yer olmadığına dair kararların Yazı İşleri Yönetmeliğine göre süresinde tebliğ edilip kesinleşme tarihinden itibaren her halükarda 10 yıl, kesinleşmiş kararların tebliğinden itibaren 3 ay içinde tazminat davalarının açılması,

Açıklanan nedenlerle, 466 sayılı Kanun kapsamında görülen tazminat davalarında:

1-C.G.K'nın 06.05.2014/141-229 sayılı kararında belirtildiği gibi beraat veya kovuşturmaya yer olmadığına dair kararların Yazı İşleri Yönetmeliğine göre süresinde tebliğ edilip kesinleşme tarihinden itibaren her halükarda 10 yıl, kesinleşmiş kararların tebliğinden itibaren 3 ay içinde tazminat davalarının açılması,

2-Bunun yanında, kararlar Yazı İşleri Yönetmeliğine göre usulüne uygun olarak tebliğ edilmemiş ve kesinleştirme işlemleri yapılmamış yada kesinleştiği tespit edilmemiş ise, tazminat davalarının karar tarihinden itibaren 10 yıldan fazla bir süre geçtiğinde, somut olayın, tarafların ve davanın özelliği de nazara alınmak suretiyle süresinde açılmadığının kabulü gerekmektedir.

Davaya konu olay açısından baktığımızda; davacı (sanık) hakkında 08.06.2001 tarihinde verilen, beraat hükmü ile tazminat davasının açılmış olduğu 06.03.2012 tarihine kadar 11 yıldan fazla süre geçtiği, davacının bu uzun süre içerisinde hakkındaki beraat hükmünden haberdar olmadığından söz etmenin yaşamın olağan akışına uymayacağının anlaşılması karşısında, süresinde açılmayan davanın reddi yerine, isabetsiz değerlendirme ile yazılı şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmesi,

İsabetsiz olup, davalı vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 06/04/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/3376, Karar No: 2009/4285, Tarih: 06.04.2009

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2009/3376 E.  ,  2009/4285 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 03.04.2006 gününde verilen dilekçe ile sözleşmeden kaynaklanan tazminat istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 15.06.2007 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı şirket vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, hasılat kira sözleşmesi ilişkisinden kaynaklanan tazminat kalemlerine ilişkindir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, dava reddedilmiştir.

Hükmü, davacı temyiz etmiştir.

Taraflar arasındaki 04.07.2002 başlangıç tarihli kira sözleşmesi altı ay için düzenlenmiştir. Sözleşmenin “... Şartlar” başlıklı 1.maddesinde “… Bu taşınmazın kira başlangıç tarihi 04 Temmuz 2002, bitiş tarihi ise 04 Temmuz 2006’dır. Ancak kontratın her yıl belediye meclisince belirlenen kira bedeline göre yeniden yapılması şarttır…” hükmü bulunmaktadır. Gerek kira sözleşmesinin ilk sayfasındaki sözleşme süresini altı ay olarak belirleyen hüküm, gerekse yukarıya yazılan sözleşmenin ... şartlar başlıklı 1.maddesi birlikte değerlendirildiğinde, taraf iradelerinin sözleşmenin altı ay süreli olarak yapıldığı, ancak uzayan sürenin en son 04.07.2006 tarihinde sona ereceği yolunda birleştiği görülmektedir. Kısaca sözleşme, 04.07.2002 tarihinden başlamak üzere altı ay için düzenlenmiştir.

Dosyada yer ... bilgi ve belgelerden, üzerinde kafeterya işletilecek 39 parsel sayılı taşınmazın tapuda Hazine adına kayıtlı olduğu, Hazinenin davalı ... aleyhine açtığı elatmanın önlenmesi ve kal davasının lehine sonuçlandığı, hükmün 13.03.2003 tarihinde infaz edildiği anlaşılmaktadır.

Dolayısı ile, davacı kiralanan 39 parsel sayılı taşınmazdan 13.03.2003 tarihinde fiilen tahliye edilmiştir. Esasen, 39 parseldeki kafeteryanın 8 ay süreyle davacı tarafından işletildiği, onun kabulündedir. Diğer taraftan belirtilmelidir ki, hasılat kira işletmesinde uygulanacak Borçlar Kanununun 272.maddesi hükmüne göre kiralayanın, kiralananı akitteki maksada uygun işletmeye hazır bir vaziyette bulundurması kiralayanın önde gelen borcudur.

Dolayısı ile, davacı kiralanan 39 parsel sayılı taşınmazdan 13.03.2003 tarihinde fiilen tahliye edilmiştir. Esasen, 39 parseldeki kafeteryanın 8 ay süreyle davacı tarafından işletildiği, onun kabulündedir. Diğer taraftan belirtilmelidir ki, hasılat kira işletmesinde uygulanacak Borçlar Kanununun 272.maddesi hükmüne göre kiralayanın, kiralananı akitteki maksada uygun işletmeye hazır bir vaziyette bulundurması kiralayanın önde gelen borcudur.

Eldeki davanın çözümünde, kiralayanın ne kadar süreyle sorumlu tutulacağının tespiti önem kazanmaktadır. Belirtildiği üzere, 04.07.2002 başlangıç tarihli kira sözleşmesi altı ay için düzenlenmiştir. Bu süre, 04.01.2003 tarihinde dolmaktadır. Borçlar Kanununun 287.maddesi uyarınca kira, belli bir müddet için akdolunup da bu sürenin bitiminde iki taraftan her biri örtülü biçimde kira ilişkisinin devamına ... gösterirse sözleşme bir senelik süreyle uzar. Uzayan süreye göre de sözleşmenin bitim tarihi 04.01.2004 olmaktadır. Kısaca, davalı kiralayan kal’e ilişkin infazın yapıldığı 13.03.2003 tarihinden sözleşmenin sona erdiği 04.01.2004 tarihine kadar geçecek dönemdeki davacı zararları ile sorumlu bulunmaktadır.

Eldeki davada davacı, işletmeye yaptığı tadilat giderleriyle kira ilişkisinin davalıdan kaynaklanan nedenlerle haksız sona erdiğinden söz ederek kar yoksunluğu zararı istemiştir.

Bilirkişi raporuna göre, tadilat sırasında izolasyon imalatı gideri olarak 10.11.2002 tarihli fatura tutarı 927,00 TL’nin, 20.11.2002 tarihli fatura ile de 506,00 TL’ki toplam 1.433,00 TL’nin sarf edildiği kabul edilmiş, davacı bu miktar zararının varlığını kanıtlamıştır. Mahkemece, izolasyon harcamaları da kanıtlanmamış gibi davanın bu bölüm istek bakımından da reddi açıklanan nedenle doğru değildir.

Kar kaybı, kardan yoksun kalma karşılığı meydana gelen zarardır. Bu zararla, davacı sözleşmenin kusurlu feshi yüzünden malvarlığında ilerde meydana gelecek çoğalmadan mahrum kalmış kabul edilir. Bu niteliği gereği, kar kaybı daima farazi bir hesaplamayla ortaya çıkar. Burada malvarlığının gelecekteki çoğalması ihtimali, sözleşmenin ifa edilmemesinden dolayı meydana gelmemiş kabul edilir. İfade etmek gerekir ki, kar kaybı hesabı bir varsayımla yapıldığından hangi yöntem kullanılırsa kullanılsın kesinlik göstermez. Somut uyuşmazlıkta, 13.03.2003 tarihiyle sözleşmenin sona ereceği 04.01.2004 arasında işletmenin yıkılması nedeniyle davacının bir zarara uğradığı sabit ise de, zarar miktarını kanıtlama yükü kendisinde bulunan davacı bu miktarı kanıtlayamamıştır. Borçlar Kanununun 42.maddesi hükmü gereğirce zararın hakiki miktarını ispat etmenin mümkün olmadığı durumlarda yasa

koyucu hakime halin mutat cereyanını ve mutazarrır olan tarafın aldığı tedbirleri gözeterek zararı adalete uygun tayin yetkisi tanıdığından, mahkemece yeniden bilirkişi incelemesi gerekmeksizin uygun bir miktar davacı zararı takdir edilerek bunun hüküm altına alınması gerekmektedir.

koyucu hakime halin mutat cereyanını ve mutazarrır olan tarafın aldığı tedbirleri gözeterek zararı adalete uygun tayin yetkisi tanıdığından, mahkemece yeniden bilirkişi incelemesi gerekmeksizin uygun bir miktar davacı zararı takdir edilerek bunun hüküm altına alınması gerekmektedir.

Yapılan bu saptamalara göre, davalının varlığını ileri sürdüğü ve kanıtlayacağı (kira parası alacağı gibi) karşı alacakları da gözetilmek suretiyle istem sonucuna uygun bir hüküm kurulması yerine bilirkişi raporu ile kanıtlanan tadilat giderleri dahi kanıtlanmamış gibi davanın bütünü ile reddi doğru olmamış, hükmün açıklanan sebeplerle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 06.04.2009 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/10370, Karar No: 2025/5069, Tarih: 15.04.2025

**5. Hukuk Dairesi         2024/10370 E.  ,  2025/5069 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2018/1022 Esas, 2022/183 Karar

KARAR : Açılmış sayılması

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun (2942 sayılı Kanun) 10 uncu maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak terkini davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairemizce Mahkeme kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

Mahkeme kararı davacı idare vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı idare vekili tarafından dava dilekçesinde özetle; Siirt ili, ... ilçesi, ... köyü 112 ada 11 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak terkinini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesi sunmamıştır.

III. MAHKEME KARARI

Mahkemenin 12.12.2017 tarihli ve 2017/28 Esas, 2017/242 Karar sayılı kararı ile davanın kabulüne kamulaştırma bedelinin tespiti ile bu bedelin bloke ettirilerek davalı tarafa derhal ödenmesine, dava konusu taşınmazın davalı adına olan tapu kaydının iptali ile yol olarak terkinine karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1.Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemizce yapılan inceleme sonucunda; Mahkemece verilen 08.03.2016 tarihli kararda taşınmazın kapama fıstık bahçesi olan bölümünün çıplak metrekare birim bedeli olarak 33,64 TL belirlendiği ve bu konuda bozma yapılmadığı hâlde, bozma sonrası davacı idare yararına oluşan usuli kazanılmış hak ilkesi ihlal edilerek kapama fıstık bahçesi olan bölümün, çıplak metrekare birim bedelinin 43,42TL belirlenerek fazla bedele hükmedilmesi hatalı olduğundan dava konusu taşınmazın bir dekarının kapama fıstık bahçesi olarak, kalan yüzölçümünün ise arazi olarak hesaplanması gerektiğinden bahisle bozma yapılmış ise de mahkemece, davacı idare yararına oluşan usuli kazanılmış hak ilkesi ihlal edilerek dava konusu taşınmazın 1.563,00 m²lik bölümünün kapama fıstık bahçesi olarak hesaplanması doğru olmadığından hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

B. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Son Karar

Mahkemenin 12.05.2022 tarihli ve 2018/1022 Esas, 2022/183 Karar sayılı kararı ile davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı idare vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri