muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/2451, Karar No: 2013/2884, Tarih: 02.04.2013

**16. Hukuk Dairesi         2013/2451 E.  ,  2013/2884 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Mahkemenin, temyiz süresinin geçmiş olması ve temyiz hakkının bulunmaması nedeniyle ...'nun temyiz isteminin reddine yönelik ek kararı, ...'nun vekili Av. ...'ya 08.02.2013 tarihinde tebliğ edilmiş ve ek karar 18.02.2013 tarihinde temyiz edilmiştir. Mahkemenin Ek Kararının temyiz eden tarafa tebliğ edildiği tarih ile temyiz tarihi arasında Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 432 ve 434. maddeleri ile öngörülen 7 günlük temyiz süresinin geçtiğinden temyiz isteminin süre yönünden REDDİNE 03.04.2013 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9180, Karar No: 2019/1488, Tarih: 14.02.2019

**11. Ceza Dairesi         2016/9180 E.  ,  2019/1488 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanmak

HÜKÜM : Mahkumiyet

5271 sayılı CMK'nin 225. maddesi uyarınca hükmün konusu duruşmanın neticesine göre iddianamede gösterilen fiil ve failden ibaret olup, iddianamade açıklanan ve suç oluşturduğu ileri sürülen fiilin dışına çıkılarak açılmayan davadan yargılama yapılıp hüküm kurulmasının mümkün bulunmadığı; Delice Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 09/12/2013 tarihli, 2013/235 esas sayılı iddianamesi ile 213 sayılı VUK’nin 367. maddesine göre dava şartı olan mütalaa ve vergi suçu raporuna aykırı olarak sanık hakkında, "2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek" suçlarında kamu davası açıldığı, “sahte fatura kullanmak” suçundan açılmış bir dava bulunmadığı gibi birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olan "sahte fatura düzenlemek" ve “sahte fatura kullanmak” suçlarının birbirine dönüşemeyeceği dikkate alınarak;

a-“2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek" suçlarından açılan dava nedeniyle durma kararı verilerek, 2013 VUK'nin 367. maddesi gereğince kovuşturma şartı olan mütalaanın verilip verilmeyeceğinin Vergi Dairesi Başkanlığından sorulması,

b-Mütalaa ve vergi suçu raporuna konu olan “2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak” suçlarından Cumhuriyet Başsavcılığı'na suç duyurusunda bulunulması, dava açılması halinde bu dava ile birleştirilmesi,

Sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, iddianamede yer almayan fatura düzenleme suçundan hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz nedenleri bu sebeplerle yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca diğer yönleri incelenmeyen hükmün BOZULMASINA, 14.02.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/5242, Karar No: 2010/318, Tarih: 20.01.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2009/5242 E.  ,  2010/318 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ...vek.Av.... ile davalı ... ... San.Tic.Ltd.Şti.vek.Av.... aralarındaki alacak davası hakkında Kayseri Asliye Ticaret Mahkemesinden verilen 18/06/2008 gün ve 7/266 sayılı hükmün davacı vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmiştir. Belli günde davacı vek.Av.... gelmiş, diğer taraftan kimse gelmemiş olduğundan onun yokluğunda duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatın sözlü açıklaması dinlendikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Hükmü temyiz eden davacı vekili Av. ..., kararın kendisine usulüne uygun biçimde tebliğ edilmediğini ve karara 30.12.2008 tarihinde muttali olduğunu ileri sürmüşse de, kararın kalemde bizzat tebliğ edildiği kişinin imzasının 21.09.2007 tarihli beyan dilekçesini veren Av. ...’e ait olduğu, davalı yanca ileri sürülmüştür.

Mahkemece bu yönün araştırılması ve beliren duruma göre temyiz istemi süresinde değilse 01.06.1990 gün ve 3/4 Sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca bir karar verilmesi, süresinde ise Dairemize gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 20.01.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3356, Karar No: 2024/4571, Tarih: 01.04.2024

**11. Ceza Dairesi         2023/3356 E.  ,  2024/4571 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Hakimliği

SAYISI : 2022/1340 Değişik iş

SUÇ : Dolandırıcılık

KARAR : Kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itirazın reddi

KANUN YARARINA BOZMA YOLUNA BAŞVURAN: Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: İlgili kararın kanun yararına bozulması

İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığının 27.10.2021 tarihli ve 2021/40788 Soruşturma, 2021/117791 Karar sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair kararına karşı yapılan itirazın reddine ilişkin mercii İstanbul 7. Sulh Ceza Hakimliğinin 16.03.2022 tarihli ve 2022/1340 Değişik İş sayılı kararının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 271 inci maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca kesin nitelikte olması sebebiyle karar tarihi olan 16.03.2022’de kesinleştiği belirlenmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 09.05.2023 tarihli ve 2022/25693 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 15.06.2023 tarihli ve KYB-2023/55669 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 15.06.2023 tarihli ve KYB-2023/55669 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“Dolandırıcılık suçundan şüpheliler ... ve ... haklarında yapılan soruşturma evresi sonucunda İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 02/01/2020 tarihli ve 2019/106378 soruşturma, 2020/596 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itiraz üzerine, İstanbul 9. Sulh Ceza Hâkimliğinin 23/02/2021 tarihli ve 2020/270 değişik iş sayılı kararı ile şüpheli ...'ın ifadesinin alınması, şüpheli ...'nun 4 parça ürünü iade ettiğine dair evrakların istenmesi ve kendine kırık olarak verildiğini iddia ettiği ürünlerin akıbetinin araştırılması sonucuna göre mevcut hukukî durumun tayin ve takdiri yönünde itirazın kabulü ile kovuşturmaya yer olmadığı kararının kaldırılmasını müteakip, bu kez eksiklikler giderildiğinden bahisle eylemin hukuki ihtilaf olduğu gerekçesiyle İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 27/10/2021 tarihli ve 2021/40788 soruşturma, 2021/117791 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı müşteki vekili tarafından yapılan itirazın reddine ilişkin İstanbul 7. Sulh Ceza Hâkimliğinin 16/03/2022 tarihli ve 2022/1340 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Dosya kapsamına göre, İstanbul 9. Sulh Ceza Hâkimliğinin 23/02/2021 tarihli ve 2020/270 değişik iş sayılı kararı ile kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kaldırılmasına karar verilmiş ise de, kararın içeriğine göre esasen bu kararın soruşturmanın genişletilmesi niteliğinde olduğu, dolayısıyla İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından eksiklikler giderildikten sonra, 02/01/2020 tarihli kovuşturmaya yer olmadığına dair karara itiraz üzerine esastan bir karar verilmesi için dosyanın İstanbul 9. Sulh Ceza Hâkimliğine gönderilmesi gerektiği gözetilip, İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 27/10/2021 tarihli ve 2021/40788 soruşturma, 2021/117791 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın hukuken yok hükmünde olduğu tespit edilerek, ilk kovuşturmaya yer olmadığına dair karar hakkında esastan bir karar verilmesi için dosyanın İstanbul 9. Sulh Ceza Hâkimliğine gönderilmesine, bu nedenle karar verilmesine yer olmadığına ilişkin karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.“

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Kanun’un, “Kovuşturmaya yer olmadığına dair karar” başlıklı 172 nci maddesinin birinci fıkrası;

“(1) Cumhuriyet savcısı, soruşturma evresi sonunda, kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak delil elde edilememesi veya kovuşturma olanağının bulunmaması hâllerinde kovuşturmaya yer olmadığına karar verir. Bu karar, suçtan zarar gören ile önceden ifadesi alınmış veya sorguya çekilmiş şüpheliye bildirilir. Kararda itiraz hakkı, süresi ve mercii gösterilir.

...“

Şeklinde düzenlenmiştir.

2. 5271 sayılı Kanun’un, “Cumhuriyet savcısının kararına itiraz” başlıklı 173 üncü maddesinin inceleme konusu ile ilgili olan birinci, ikinci, üçüncü ve dördüncü fıkralarında;

“(1) Suçtan zarar gören, kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kendisine tebliğ edildiği tarihten itibaren onbeş gün içinde, bu kararı veren Cumhuriyet savcısının yargı çevresinde görev yaptığı ağır ceza mahkemesinin bulunduğu yerdeki sulh ceza hâkimliğine itiraz edebilir.

(2) İtiraz dilekçesinde, kamu davasının açılmasını gerektirebilecek olaylar ve deliller belirtilir.

(3) (Değişik: 18/6/2014-6545/71 md.) Sulh ceza hâkimliği, kararını vermek için soruşturmanın genişletilmesine gerek görür ise bu hususu açıkça belirtmek suretiyle, o yer Cumhuriyet başsavcılığından talepte bulunabilir; kamu davasının açılması için yeterli nedenler bulunmazsa, istemi gerekçeli olarak reddeder; itiraz edeni giderlere mahkûm eder ve dosyayı Cumhuriyet savcısına gönderir. Cumhuriyet savcısı, kararı itiraz edene ve şüpheliye bildirir.

(4) (Değişik: 25/5/2005 - 5353/26 md.) Sulh ceza hâkimliği istemi yerinde bulursa, Cumhuriyet savcısı iddianame düzenleyerek mahkemeye verir.

...“

Hükümleri yer almaktadır.

(4) (Değişik: 25/5/2005 - 5353/26 md.) Sulh ceza hâkimliği istemi yerinde bulursa, Cumhuriyet savcısı iddianame düzenleyerek mahkemeye verir.

...“

Hükümleri yer almaktadır.

3. Kovuşturmaya yer olmadığına dair kararı itiraz üzerine inceleyen Sulh Ceza Hakimliği, kamu davası açılması için yeterli delil bulunmaması durumunda itirazın reddine, yeterli delil bulunması durumunda itirazın kabulüne veya eksik soruşturma nedeniyle soruşturmanın genişletilmesine karar verebilecektir.

4. Bu kapsamda inceleme konusu soruşturma dosyası değerlendirildiğinde; İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığının 02.01.2020 tarihli ve 2019/106378 Soruşturma, 2020/596 Karar sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair kararına yönelik itiraz üzerine, merci İstanbul 9. Sulh Ceza Hakimliğinin 23.02.2021 tarihli ve 2020/270 Değişik İş sayılı kararı ile eksik soruşturma sonucu verilen kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itirazın kabulüne ve dosyanın ilgili Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmiş ise de; esasen bu kararın soruşturmanın genişletilmesi anlamına geldiği ve yeniden yapılan soruşturma neticesinde verilen İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığının 27.10.2021 tarihli ve 2021/40788 Soruşturma, 2021/117791 Karar sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair kararına yönelik itiraz üzerine, bu kez İstanbul 7. Sulh Ceza Hakimliğinin 16.03.2022 tarihli ve 2022/1340 Değişik İş sayılı kararı ile itirazın reddine karar verildiği, ancak; 5271 sayılı Kanun'un 173 üncü maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan, "Sulh ceza hâkimliği, kararını vermek için soruşturmanın genişletilmesine gerek görür ise bu hususu açıkça belirtmek suretiyle, o yer Cumhuriyet başsavcılığından talepte bulunabilir..." şeklindeki düzenleme karşısında, Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından ilgili eksiklikler giderildikten sonra, daha önceden soruşturmanın genişletilmesine karar veren merci tarafından itirazla ilgili bir karar verilmesi gerektiği nazara alınarak, yeniden verilen kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itiraz hakkında herhangi bir karar verilmemesi ve gereğinin takdir ve ifası bakımından dosyanın İstanbul 9. Sulh Ceza Hâkimliğine gönderilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde itirazın reddine karar verilmesi Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. İstanbul 7. Sulh Ceza Hakimliğinin 16.03.2022 tarihli ve 2022/1340 Değişik İş sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (a) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

01.04.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2319, Karar No: 2014/2533, Tarih: 05.03.2014

**6. Hukuk Dairesi         2014/2319 E.  ,  2014/2533 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep 2. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 21/08/2013

NUMARASI : 2012/661-2013/1230

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tahliye, kiracılık sıfatının ve bedelinin tespiti davasına dair karar, davalı-karşı davacı ve davacı-karşı davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Asıl dava akde aykırılık nedeniyle açılan kiralananın tahliyesi istemine ilişkindir. Karşı dava ise kiracılık sıfatının ve kira bedelinin tespiti istemine ilişkindir. Mahkemece asıl davanın reddine, karşı davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı-karşı davalı vekili ile davalı-karşı davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı-karşı davalı vekili dava dilekçesinde davalının fuzuli işgalci olduğundan bahisle kiralananın tahliyesini istemiş, davalı karşı davalı vekili ise müvekkilinin fuzuli işgalci olmadığını, taşınmazda uzun süre kiracı olarak oturduğunu ve kiralayanın zımni muvafakati olduğunu belirterek davanın reddini savunmuş, karşı dava ile müvekkili şirketin kiracı olduğunun ve 2012 yılı kira bedelinin 1.000 TL olduğunun tespitini talep etmiştir. Mahkemece, tarafların işyerlerinin yakın olması ve kiralananın kullanım süresine nazaran davalı şirket tarafından kullanıldığını, davacının öğrendiği ve bu duruma zımni muvafakat ettiği kabul edilerek asıl davanın reddine, karşı davanın kısmen kabulü ile davalı şirketin kiracı olduğunun ve 2012 yılı aylık kira bedelinin 2.500 TL olduğunun tespitine karar verilmiştir. Dosyaya sunulan 15.03.2008 başlangıç tarihli ve 3 yıl süreli kira sözleşmesine göre kiracı İ.. E..'dur. Aynı kişiye ait olduğu anlaşılan davalı şirketin burada faaliyet gösterdiği konusunda taraflar arasında bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Kiralananın kiracıya ait şirket tarafından kullanılması karşısında; kullanım süresi ve tarafların işyerlerinin yakın olması tek başına kiralananı davalı şirketin kullandığını davacının bilmesini sağlamaz. Davalı-karşı davacının iddiasını başka delillerle kanıtlaması gerekir. Davalı-karşı davacı bu yöndeki iddiasını başka delillerle kanıtlayamamıştır. Ancak ne var ki, yemin deliline dayandığından davalı-karşı davacıya yemin teklif edip etmeyeceğinin sorulması, yemin teklif ettiği takdirde davacı karşı davalıya yemin eda ettirilip varılacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde eksik inceleme ile karar verilmesi doğru değildir.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenle asıl dava yönünden BOZULMASINA, davalı karşı davacı vekilinin temyiz itirazlarının bozma sebebine göre şimdilik incelenmesine yer olmadığına, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edenlere iadesine, 05.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/984, Karar No: 2016/5286, Tarih: 20.04.2016

**8. Ceza Dairesi         2016/984 E.  ,  2016/5286 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz, imar kirliliğine neden olma ve kıyı Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemece kanıtlar değerlendirilip gerektirici nedenleri açıklanmak sure- tiyle verilen beraat kararı usul ve yasaya uygun bulunduğundan katılan ... temsilcisinin ve katılan ... Belediye Başkanlığı vekilinin, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün (ONANMASINA), 20.04.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/42566, Karar No: 2019/1723, Tarih: 11.02.2019

**4. Ceza Dairesi         2014/42566 E.  ,  2019/1723 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Mağdurların Cumhuriyet savcılığına sundukları 06.03.2012 havale tarihli dilekçelerinde, tehdit iddialarının bulunmaması, mağdur ...’in yargılamada, sanığın, annesi olan mağdur ...’ya sözlü olarak ölümle tehditte bulunduğunu, bıçak çekmediğini belirtmesi, mağdur ...’nın yargılamada, sanığın kendisini, elinde bıçak olmadan ölümle tehdit ettiğini ileri sürdükten sonra, kolluk beyanı okununca bu sefer, kendisine bıçak çekerek ölümle tehditte bulunduğunu ifade etmesi, tanıklar Zeki ve Aydın’ın kolluk ifadelerinde, tehdit iddialarından hiç söz etmemeleri ve tanık Aydın’ın yargılamada, sanığın, annesi olan mağdur ...’yı ölümle tehdit ettiğini belirttiğinin anlaşılması karşısında, ifadeler arasında oluşan çelişkilerin giderilmesi, giderilmediği takdirde hangi anlatıma hangi nedenle üstünlük tanındığı açıklanarak, sonucuna göre, suçların sübutu ve hangi mağdura ne şekilde yöneltildiği hususlarında, sanığın hukuksal durumunun belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Bozmaya uyularak yapılan değerlendirme neticesinde, sanığın eylemlerinin, TCK'nın 106/1. maddesinin ilk cümlesine uyduğunun kabulü durumunda ise; 02/12/2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren, 6763 sayılı Kanunun 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre, uzlaşma hükümleri yeniden düzenlenmiş ve sanığa isnat edilen TCK'nın 106/1. maddesinin ilk cümlesinde düzenlenen tehdit suçunun uzlaştırma kapsamında bulunduğu anlaşılmış olmakla, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 2 ve 7. maddeleri de gözetilip, uzlaştırma işlemi uygulanarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun bu kapsamda tekrar değerlendirilip belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

3-Kabule göre de;

Mağdurlar ve tanıkların aşamalardaki iddialarının, yer ve zaman ayrıntısı içermemesi karşısında, sanığın eylemlerinin, aynı zaman dilimi ve olay kapsamında, birden fazla mağduru hedef almak suretiyle, hukuki anlamda tek fiil niteliğinde olup olmadığı ve bu bağlamda sanık hakkında tehdit suçundan bir kez hükmedilecek cezasından, TCK'nın 43/2. maddesine göre artırım yapılıp yapılmayacağı tartışılmadan, mağdur saysısınca hükümler kurulması,

3-Kabule göre de;

Mağdurlar ve tanıkların aşamalardaki iddialarının, yer ve zaman ayrıntısı içermemesi karşısında, sanığın eylemlerinin, aynı zaman dilimi ve olay kapsamında, birden fazla mağduru hedef almak suretiyle, hukuki anlamda tek fiil niteliğinde olup olmadığı ve bu bağlamda sanık hakkında tehdit suçundan bir kez hükmedilecek cezasından, TCK'nın 43/2. maddesine göre artırım yapılıp yapılmayacağı tartışılmadan, mağdur saysısınca hükümler kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, HÜKÜMLERİN, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 11.02.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/18253, Karar No: 2013/16247, Tarih: 23.09.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/18253 E.  ,  2013/16247 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Bursa 2. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 12.09.2012 tarih ve 2011/427-2012/449 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı ... şirketi vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili davacının sağlık sigorta poliçesi ile davalı ... şirketine sigortalı olduğunu, sağlık sigorta poliçesinin 18/06/2010-18/06/2011 tarihlerini kapsayan dönem için 04/06/2010 tarihinde yenilendiğini,müvekkilinin uzun yıllardır davalı ... şirketinde sağlık sigortası poliçesi ile sigortalı olduğunu, davalı şirketin söz konusu poliçenin prim borcunu müvekkilinin kredi kartından yıllardır otomatik olarak çektiğini, müvekkilinin gelir vergisi beyannamesinde kullanılması için davalı şirketten prim tahsil belgesi talep etmesi üzerine, kredi kartından prim ödemesi tahsil edilemediğinden davalı şirketin tek taraflı olarak sağlık poliçesini feshettiğini öğrendiğini, müvekkilinin yıllardır aynı adreste oturduğunu ve ikamet adresine ve muhtarlığa dahi hiçbir şekilde bildirim yapılmamasına rağmen sözleşmenin feshedildiğini, davalı şirketin müvekkilinin yaşı ilerleyerek riskleri arttığı için kötü niyetli olduğunu ileri sürerek sigorta şirketi tarafından yapılan tek taraflı feshin geçersizliğinin tespitine kara verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının talebi üzerine davalı ... şirketi tarafından 18/06/2010-18/06/2011 tarihleri arasında bir yıllık Optimum Sağlık Sigorta Poliçesi tanzim edildiğini, davalı ... şirketi söz konusu poliçe gereği davacıya ait bazı sağlık hizmet bedellerini karşılamayı borçlandığını, dava konusu poliçeye ilişkin olarak toplam 1.652,21 TL'nin prim borcunun kesin vadeli olarak toplam 8 taksitte ödenmesinin kararlaştırıldığını, ödeme şeklinin "Bildirilmediği sürece sigorta primleriniz tanzim tarihi itibariyle sistemimizde kayıtlı 4912\*\*\*\*\*\*\*\*9932 nolu ve son kullanma tarihi 04/14 olan kredi kartınızdan tahsil edilecektir" denilmek suretiyle poliçede belirtildiğini, ancak davacıya ait prim borcunun kredi kartından tahsil edilmek istendiğinde "kredi kartı kayıp" bilgisinden dolayı tahsil edilemediğini, bunun üzerine sigorta ettirenin kayıtlı adresine 28/06/2010 tarihli taahhütlü mektup ile poliçe peşinat borcunun 28/07/2010 tarihine kadar ödenmesi aksi halde bir bildirime gerek kalmaksızın poliçenin geçersiz sayılacağının bildirildiğini, ancak prim borcunun belirtilen vadede ödenmemesi üzerine sağlık sigorta poliçesinin 28/07/2010 tarihinde iptal edildiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamı uyarınca taraflar arasındaki sigorta poliçesi ile sigortalının kredi kartından çekilmek suretiyle sigorta priminin taksitle ödenmesininin kararlaştırıldığı, ancak davacının kredi kartını kayıp başvurusu nedeniyle iptal ettirmesi nedeniyle prim tahsilatının yapılamadığı, davalı ... şirketinin davacı sigortalıyı sigorta primlerini ödemesi konusunda temerrüde düşürmesi gerektiği, ancak davalı ... şirketi her ne kadar sigortalıya prim borcunu ödemesi için iadeli taahhütlü mektup göndermiş ise de bu iadeli taahhütlü mektubun sigortalıya tebliğ edilemediği, prim borçlusu sigortalının temerrüde düşürülmediği, taraflar arasındaki sigorta poliçesinin davalı ... şirketi tarafından tek taraflı olarak feshinin geçersiz olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı ... şirketi vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı ... şirketi vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı ... şirketi vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 03,15 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 23.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.