muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/16172, Karar No: 2023/4408, Tarih: 19.06.2023

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A.Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi

Suç tarihi net olarak belli olmadığına, cezalandırılmasına yeterli delil bulunmadığına ilişkindir.

B.Katılan Mağdure Vekilinin Temyiz İstemi

Sanık hakkında 5237 sayılı Kanun’un 103 üncü maddesinin üçüncü fıkrasının (d) bendinin uygulanması gerektiğine, teşdit uygulamayıp takdiri indirim uygulanmasının hatalı olduğuna, ilişkindir.

C.Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İstemi

Sanık hakkında 5237 sayılı Kanun’un 103 üncü maddesinin üçüncü fıkrasının (d) bendinin uygulanması gerektiğine, teşdit uygulamayıp takdiri indirim uygulanmasının hatalı olduğuna, ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Mahkemece "Sanık hakkında çocuğun cinsel istimarı suçundan mahkememizce yapılan yargılama neticesinde sanığın 15 yaşını doldurmamış mağdureye karşı işlediği ve sübut bulan eylemi nedeniyle atılı suçtan mahkumiyetine karar verildiği, verilen hükmün temyiz incelemesi sonucu Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 2021/15076-9614 E-K. sayılı ilamı ile sanık hakkında TCK 62. maddesinin uygulanmadığından bahisle bozularak mahkememize gönderilmiş olmakla yeniden yapılan yargılamasında,

Sanık savunmasında; iddia edildiği gibi Kasım 2016 yılında İstanbul'da bulunmadığını, bu nedenle atılı suçu işlemediğini beyan ederek suçlamaları reddetmiş ise de,

Mağdurun ve katılan annenin beyanlarında belirtildiği üzere, sanık ile mağdurun gezmek maksatlı olarak 2016 yılı yaz aylarında birlikte gittikleri ve mağdurun beyanları ile bu gezi sırasında sanığın, kızının evine mağduru götürdüğü, atılı eylemi işlediği yönündeki anlatımlarının, sanığın 2016 yılı Temmuz ayında geldiğinde mağdur ile birlikte gezmek maksatlı olarak çıktıklarını, Çekmeköy'deki kızının evine gittiklerini kabul ve beyan etmesi, mağdurun kendisine yönelik işlendiğini belirttiği eylemin sanık ile yemek yemek maksatlı olarak çıktıklarında gerçekleştiği yönündeki beyanları gözetildiğinde, olay tarihini olaydan çok sonra şikayete konu olmuş olması da göz önüne alındığında yanlışlıkla Kasım ayı olarak belirtmesinin kabul edilebilir olduğu, bu nedenle sanığın savunmasında Kasım ayında İstanbul'da olmadığı ve atılı suçu işlemediği yönündeki savunmalarının bu gerekçe ile yerinde olmadığı,

Sanık 2016 yılı Temmuz ayında ailecek görüştüğü mağdure ile iki sefer mağdureyi gezdirmek amacıyla götürdüğünü, annesinin rızasının bulunduğunu, mağdurenin Çin lokantasına gitmek istemesi nedeni ile gitmek istediği yerin hoşuna gitmemesi üzerine götürmediğini, mağdure ile tartışma yaşadığını, bu sırada kızının kendisini arayarak Rize'ye gidecek eşyalar olduğunu söylemesi üzerine lokantaya gitmek amacıyla gittikleri Acıbadem mahallesinden kızının Çekmeköy'de ki evine mağdure ile birlikte gittiğini, mağdureyi araçta bırakarak eşyaları almak üzere eve çıktığında mağdurenin kendisine mesaj attığını ve lavaboya gitmek istediğini söylemesi üzerine eve gelebileceğini söylediğini, mağdurenin bunun üzerine eve geldiğini, evde iken mağdurenin kendisine istediğim yere götürmüyorsun beni dolaştırıyorsun deyip serzenişte bulunması üzerine iki kez tokatla vurduğunu ve mağdureyi alarak evine götürdüğünü, kendisine yönelik cinsel saldırıda bulunmadığını beyan etmiş ise de,

Sanık savunmasında mağdure ile birlikte 2016 yılı Temmuz ayı gibi kendi kızının evine gittiklerini kabul ettiği, yine sanığın kabul ettiği - her ne kadar tokatla vurmuş olmasını kastettiğini belirtmiş ise de - whatsap yazışmalarında mağdureye söylememesini istediği hususunda mesaj atmış olması, mağdureye internetten oyun alabilmesi için kredi kartını bir kez verdiğini savunmuş ise de sanığın kredi kartı ekstrelerinden kredi kartı ile mağdurun bir çok kez alışveriş yaptığının sabit olduğu, bu hususu sanığın bilmemesinin ve rızası dışında yapılan harcamaya müdahale etmemesinin olağan kabul edilemeyecek olması, yine sanığın yargılamaya konu olaydan sonraki dönemlerde İstanbul'a geldiğinde mağdurenin okumuş olduğu okula giderek okul çıkışı mağdureyi okuldan aldığı, mağdure ile sanığın whatsap üzerinden sürekli olarak görüşüyor oluşu, hususları birlikte değerlendirildiğinde mağdure ile sanık arasında yaşanan ilişkinin mağdurenin anlatımlarında belirttiği maddi olayla uyumlu olduğu, sanığın savunması ile tespit olunan hususların çelişkiler içerdiği, bu nedenle sanığın savunmalarına itibar edilmemiş olup,

Mağdur beyanlarının maddi delillerle doğrulanmış olması, yaşı küçük mağdurenin soruşturma aşamasında olaya ilişkin uzman eşliğinde beyanlarının tespit edilmiş oluşu, mağdurenin yeniden beyanlarının yargılama safahatında alınması halinde örseleneceği ve psikolojisinin zarar görebileceği, ayrıca açıklattırılması gereken başkaca husus da bulunmadığından yargılama sırasında yeniden beyanı tespit yoluna gidilmemiş, görüntü kayıtları izlenmek suretiyle yetinilmiş olup,

Yapılan değerlendirme neticesi;

Mağdurenin beyanlarında belirttiği üzere korkması nedeni ile olayın hemen sonrası şikayette bulunamamasının sanığın mağdureye göndermiş olduğu mesajlarla baskısını devam ettirdiği de gözetildiğinde kabul edilebilir oluşu,

Yapılan değerlendirme neticesi;

Mağdurenin beyanlarında belirttiği üzere korkması nedeni ile olayın hemen sonrası şikayette bulunamamasının sanığın mağdureye göndermiş olduğu mesajlarla baskısını devam ettirdiği de gözetildiğinde kabul edilebilir oluşu,

Mağdurenin olaya ilişkin mesajlar, kredi kartı ekstreleri, sanığın çelişkili savunmaları, birlikte değerlendiriğinde; sanık ile mağdurenin ailecek görüştükleri, sanığın bu samimiyet çerçevesinde mağdure ile ilişki kurduğu, kurmuş olduğu bu ilişki sırasında günü tam olarak belirlenememekle birlikte 2016 yılı Temmuz ayı gibi İstanbul'a gelen sanığın gezdirmek ve yemek yedirmek amacıyla ailesinin de rızası dahilinde mağdure ile birlikte dışarı çıktığı, bu aşamada eşya alacağı bahanesi ile mağdureyi Çekmeköy ilçesinde bulunan kızının evine götürdüğü, evin içerisinde iken 14 yaşında bulunan mağdurenin kıyafetlerini çıkararak vücudunun çeşitli bölgelerine dokunup, mağdurenin istememesine rağmen sürtünmek suretiyle boşaldığı, cinsel amaçlı tatmin olduğu, sanığın bu eylemini para vererek ve istediklerini yaparak ... tesis etmiş olduğu ve yakınlık kurduğu mağdureyi kimsenin bulunmadığı ikamette iken aralarındaki yaş farkı da gözetildiğinde kurmuş olduğu baskı ve ortamdan kaynaklı mağdurenin korkması, dirençte bulunamamasını kullanan sanığın kızının evinde cinsel amaçlı olarak mağdureye yönelik sürtünmek ve vücudunun çeşitli bölgelerine dokunarak cinsel saldırıda bulunduğu şeklinde somut olayın sübut bulduğu,

İddianamede her ne kadar zincirleme biçimde cinsel saldırıda bulunduğu sevk maddelerinde belirtilmiş ise de iddianamede anlatılan vakıanın tek bir olay olduğu, farklı tarihlerde cinsel saldırı oluşturacak herhangi bir eylemden bahsedilmediği de gözetildiğinde

Yapılan yargılama, toplanan deliller bir arada değerlendirilmiş böylece sanığın Temmuz 2016 döneminde mağdureye karşı işlemiş olduğu sübut bulan cinsel saldırı eyleminin çocuğa karşı cinsel istismar suçunu oluşturduğundan sanığın cezalandırılmasına, bozma ilamı doğrultusunda cezasında TCK 62. Maddesinin uygulanmasına karar verilmiştir." şeklindeki gerekçeyle karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

1.Mahkemece 5237 sayılı Kanun'un Cezanın belirlenmesi başlıklı 61 inci maddesinin birinci fıkrasında belirtilen kriterler ile aynı Kanun'un 3 üncü maddesinin birinci fıkrasında ifade edilen cezada orantılılık ilkesi göz önünde bulundurulmak suretiyle sanık hakkında kurulan hükümde, temel cezanın alt sınırdan belirlenmesinde bir isabetsizlik görülmediğinden, hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2.Sanık hakkında kurulan hükümde 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin birinci fıkrası kapsamında takdiri indirim nedeni uygulanmasına ilişkin gösterdiği gerekçe yerinde, yeterli olduğu anlaşılmakla, hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2.Sanık hakkında kurulan hükümde 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin birinci fıkrası kapsamında takdiri indirim nedeni uygulanmasına ilişkin gösterdiği gerekçe yerinde, yeterli olduğu anlaşılmakla, hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

3.Sanık hakkında kurulan hükümde, delillerin ve olguların açıklandığı ve ilişkilendirildiği, buna ilişkin gerekçelerin hukuka uygun olduğu anlaşılmış, bu kapsamda Bölge Adliye Mahkemesi tarafından gerçekleştirilen inceleme neticesinde kurulan hükme yönelik temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir

4. Onama sebebine uygun olarak Tebliğnamede iade ve temyiz ret isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İstanbul Anadolu 12. Ağır Ceza Mahkemesinin, 20.04.2022 tarihli ve 2022/293 Esas, 2022/201 Karar sayılı kararında sanık müdafii, katılan mağdure vekili ile katılan Bakanlık vekilince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda aykırılık görülmediğinden aynı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca İstanbul Anadolu 12. Ağır Ceza Mahkemesine, gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

19.06.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6741, Karar No: 2017/9619, Tarih: 09.10.2017

**2. Ceza Dairesi         2015/6741 E.  ,  2017/9619 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

5237 sayılı TCK'nın 145. maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi ve olayın özelliği de gözetilerek, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar alması halinde ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçilebilecek ölçüde düşük değerlerin esas alınması suretiyle, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği dikkate alınarak, somut olayda suça sürüklenen çocuğun, katılanın otomobilinden 1 adet 2 GB'lik hafıza kartı ve katılanın yemek için aracında bulundurduğunu belirttiği peyniri çalması şeklinde gerçekleşen olayda, dosya içerisindeki olay yeri inceleme tutanağında araç içindeki teybin yerinde bulunduğunun belirtilmesi de nazara alındığında, suça sürüklenen çocuk hakkında TCK'nın 145. maddesinin uygulanması gerekip gerekmediğinin tartışılmaması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 09/10/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4002, Karar No: 2014/11292, Tarih: 26.05.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/4002 E.  ,  2014/11292 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Kulu Asliye Hukuk Mahkemesi

(İş Mahkemesi Sıfatıyla)

Tarihi : 22/10/2013

Numarası : 2010/643-2013/515

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, davalı şirketin ihalesini aldığı MEDAŞ Kulu Başmühendisliğine ait işyerinde elektrik arıza bakım ve onarım elemanı olarak çalıştığını, davalı şirketin 01/06/2010 tarihinde hiçbir gerekçe göstermeden ve ihbar koşullarına uymadan haksız ve kötü niyetli olarak işine son verdiğini sözlü olarak bildirdiğini belirterek, kıdem ve ihbar tazminatı ile bazı işçilik alacaklarının ödetilmesini istemiştir.

Davalı vekili, davacı işçinin üst işveren Meram EDAŞ Genel Müdürlüğü tarafından ihale edilen ve işletmesi kendisi tarafından yapılan işyerinde çalıştığını, söz konusu iş yerinin özelleştirilmesi neticesi MEDAŞ Genel Müdürlüğünden işyerini devralan ALARKO Holdingin söz konusu işyerini işletmeye başladığını, davalı şirketin işletmesini yapmakta olduğu işyerini terk etmek zorunda kaldığını, ancak şirketin davacının iş akdini sona erdirmeyerek davacı işçiye işletmesini yine kendisinin yapmakta olduğu, bir başka işyerinde görevlendirdiğini, davacıya görevlendirme yapılırken taraflar arasında akdedilmiş olan iş sözleşmesinde yer alan ve davacı işçinin müvekkil şirkete vermiş olduğu, taahhüde göre işlem yapıldığını, davacı işçiyi görevlendirme yazısı gönderilmiş olmasına rağmen davacının yeni iş yerindeki görevine gelmediğini, ve iş yerini devralan ALARKO Holding bünyesinde çalışmaya başlaması üzerine, davalı şirketin davacının iş akdini haklı nedenle feshettiğini savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davalı şirketin davacıya usulüne uygun bir şekilde görevlendirme yazısı göndermiş olmasına rağmen davacının söz konusu yerde çalışmaya başlamayarak işine 01.06.2010 tarihi itibariyle ALARKO Holding bünyesinde çalışmaya devam ettiği, dolayısıyla davacının davalı şirket ile yaptığı iş sözleşmesinde farklı yerlerdeki görevlendirmeleri açık bir şekilde kabul edeceğini taahhüt etmesine rağmen ilgili iş değişikliğini, kabul etmediğini, bu suretle iş sözleşmesine aykırı davrandığını, dolayısıyla davalı şirket tarafından yapılan feshin haklı fesih olduğu ve diğer alacak taleplerini ispat edemediği gerekçesiyle her iki davalı hakkında açılan davanın reddine karar verilmiştir.

İş akdinin işçi tarafından feshinin haklı olup olmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İş akdinin işçi tarafından feshinin haklı olup olmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Davacı ile davalı S.Mühendislik San. ve Tic. Ltd. Şti. arasında imzalanan iş sözleşmesinin 9. maddesinde “...işçi, işverenin Türkiye'de yerleşik bulunan diğer işyerlerinde .. çalışmayı kabul etmiştir” hükmü yer almaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 22. maddesinde, “işveren, iş sözleşmesiyle veya iş sözleşmesinin eki niteliğindeki personel yönetmeliği ve benzeri kaynaklar ya da işyeri uygulamasıyla oluşan çalışma koşullarında esaslı bir değişikliği ancak durumu işçiye yazılı olarak bildirmek suretiyle yapabilir. Bu şekle uygun olarak yapılmayan ve işçi tarafından altı işgünü içinde yazılı olarak kabul edilmeyen değişiklikler işçiyi bağlamaz. İşçi değişiklik önerisini bu süre içinde kabul etmezse, işveren değişikliğin geçerli bir nedene dayandığını veya fesih için başka bir geçerli nedenin bulunduğunu yazılı olarak açıklamak ve bildirim süresine uymak suretiyle iş sözleşmesini feshedebilir. İşçi bu durumda 17 ila 21'inci madde hükümlerine göre dava açabilir” hükmü yer almaktadır.

İş Kanunu’nun 22.maddesinin birinci fıkrasının asıl konuluş amacı işverenin tek taraflı değişiklik işlemlerine karşı işçiyi korumak; işçinin isteği dışında işini, işyerini ve diğer çalışma koşullarını değiştirecek işveren davranışlarına engel olmak ve bazı hallerde işçinin sözleşmesinin feshedilmesi yerine çalışma koşullarında belirli değişiklikler yapılması yoluyla iş sözleşmesinin sürdürülmesini sağlamaktır. Anılan hüküm, işçinin korunması esasına da uygun olarak, esas ve şekil bakımından mutlak emredici bir nitelik taşımaktadır. Bu açıdan aksinin kararlaştırılması mümkün değildir (Narmanlıoğlu, Ünal, İşverenin Çalışma Koşullarında Değişiklik Yapma Hakkını Saklı Tutan Sözleşme Hükümleri Bağlayıcı mıdır?, MESS, Sicil İş Hukuku Dergisi, Eylül 2006, Sayı:3 s, 12).

İş Kanunu’nda sözleşmesinin devamı sırasında işverenin çalışma koşullarında değişiklik yapmasının yolu kapanmış değildir. Kanun koyucu böyle bir ihtiyacın doğması halinde 22.maddenin birinci fıkrası hükmünü öngörmüştür. İşveren, geçerli bir değişiklik nedeninin bulunması halinde maddede belirtilen yönteme uymak suretiyle çalışma koşullarını esaslı tarzda değiştirebilecektir.

İş Kanunu’nda sözleşmesinin devamı sırasında işverenin çalışma koşullarında değişiklik yapmasının yolu kapanmış değildir. Kanun koyucu böyle bir ihtiyacın doğması halinde 22.maddenin birinci fıkrası hükmünü öngörmüştür. İşveren, geçerli bir değişiklik nedeninin bulunması halinde maddede belirtilen yönteme uymak suretiyle çalışma koşullarını esaslı tarzda değiştirebilecektir.

Somut olayda, davacı, dava dilekçesinde 1.6.2010 tarihine kadar davalılar nezdinde geçen süre yönünden kıdem ve ihbar tazminatı ile bazı işçilik alacaklarını talep etmiştir. Davacı Medaş A.Ş.'ye ait bakım ve onarım işlerini üstlenen davalı S. Mühendislik San. ve Tic. Ltd. Şti.'nin işçisi olarak elektrik teknisyeni unvanı ile çalışmakta iken, davalı S. Mühendislik San. ve Tic. Ltd. Şti. tarafından, Cihanbeyli, Kulu ve A. Elektrik Arıza Onarım ve Bakım Hizmet Alım Sözleşmesinin 31.05.2010 tarihinde sona ereceği, bu nedenle Gaziantep ili Nizip ilçesindeki işyerinde arıza ve bakım işinde görevlendirildiğinin bildirildiği; davacının da davalının iş önerisini kabul etmeyerek yeni işveren nezdinde işe devam etmek suretiyle iş akdini eylemli olarak feshettiği de sabittir. Bu durumda araştırılması gereken husus, bu feshin haklı olup olmadığıdır. Bu durumun belirlenmesi için, davalı işverenin, Konya ili hudutlarında başka işyerlerinin bulunup bulunmadığı araştırılmalıdır. İşyerinin varlığı halinde, işverenin başka bir ilde iş önerisi yapmasının, iş şartlarında değişiklik yapma yetkisinin dürüstlük kurallarına aykırı kullanımı olduğu, bu nedenle, davacının eylemli feshinin haklı nedene dayandığı kabul edilerek, davacının sadece kıdem tazminatı isteğinin hüküm altına alınması; iş akdini, davacının kendisinin feshetmesi nedeniyle ihbar tazminatı talep edemeyeceği ayrıca asıl işveren olan MEDAŞ'ın alt işveren olan S. Müh.Ltd.Şirketinin davacıya olan borcundan alt işverenle birlikte sorumlu olduğu da göz önünde bulundurularak bir karar verilmesi, davalı S. Mühendislik Ltd.Şirketinin Konya ili hudutları içinde iş yeri yoksa kıdem tazminatı talebinin de reddine karar verilmesi gerekmektedir.

3-Mahkemece, davacının yıllık izin talebi, iş akdinin sona ermemesi nedeniyle talep hakkının bulunmadığından bahisle reddedilmiş ise de, davacının kullanılmamış olan yıllık izin süresi belirlenerek çıkacak sonuca göre yıllık izin alacağı hakkında bir karar verilmesi gerekir.

O halde davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 26.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14647, Karar No: 2013/17369, Tarih: 09.12.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/14647 E.  ,  2013/17369 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Bilirkişi kurulu raporunda münavebeye alınan kayısının sulu şartlarda 2012 yılında dekar başına ortalama verimine, kilogram başına ortalama toptan satış fiyatına ve dekar başına üretim giderine (gider kalemlerini tek tek açıklar biçimde) ilişkin veri listesinin gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden getirtilip dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 09.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/13018, Karar No: 2009/14533, Tarih: 22.12.2009

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2009/13018 E.  ,  2009/14533 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

K A R A R

Dava, kıyı kenar çizgisi içinde kalan taşınmazın tapu kaydının iptali istemine ilişkin olup, asliye hukuk mahkemesince karar verildiğinden, 2797 sayılı Yargıtay Kanununun 14.maddesi gereğince temyiz incelemesi 1.Hukuk Dairesine ait bulunmaktadır.

Yukarıda belirtilen nedenle dosyanın görevli sözü edilen Yüksek Daire Başkanlığına gönderilmesine, 22.12.2009 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6799, Karar No: 2017/6111, Tarih: 24.04.2017

**8. Hukuk Dairesi         2015/6799 E.  ,  2017/6111 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Muhdesatın Tespiti

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kısmen kabulüne ve kısmen reddine karar verilmiş olup hükmün davacı ... tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

... A R A R

Davacı dava konusu ..... Köyü Köyiçi Mevkii 1410 parsel sayılı taşınmaz üzerinde bulunan ve ortaklığın giderilmesi dava dosyası içerisindeki krokide 1,2 ve 3 numara ile gösterilen tüm yapıların ve ağaçların mülkiyetinin kendisine ait olduğunun tespitini talep etmiştir.

Davalılar vekili, dava konusu muhdesatların miras bırakanın sağlığında onun mallarının gelirleriyle yapıldığını ileri sürerek davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Davalı asiller duruşmadaki yeminli beyanlarında ise muhdesatları baba ve annelerinin yaptığını, ancak müştemilat olan hayvan barınağını davacının yapmış olabileceğini, net bilgilerinin olmadığını, ağaçların da yine anne ve babalarının diktiğini beyan etmişlerdir.

Mahkemece; açılan davanın kısmen kabulü ile 1410 parsel üzerindeki krokide 3 numaralı gösterilen ahırın davacıya ait olduğuğunun tespitine diğer meskenlere ve ağaçlara yönelik davanın reddine karar verilmesi üzerine; hüküm, davacı asil tarafından esas ve yargılama giderlerine yönelik olarak temyiz edilmiştir.

Dava konusu 1410 parsel sayılı taşınmazın tamamı tarafların ortak miras bırakanı anneleri adına tam mülkiyet şeklinde kayıtlıdır. Davacının tanık olarak dinlettiği.....davacının eşi olup yola yakın olan dut ağacının karşısındaki evin kayınpederi tarafından yaptırıldığını, oturmaları için kendilerine tahsis ettiğini, yola uzak olan muhdesatın kendisi ve davacı tarafından yaptırıldığını bu evin yanındaki küçük müştemilatın da davacı tarafından yaptırıldığını beyan etmiştir.

Davalı tanığı ..... yola yakın evi davacının babasının yaptırdığını ve davacının evlenerek buraya oturduğunu yola uzak olan evin yapımında usta olarak çalıştığını parasını davacının babasının verdiğini yola uzak evde tarafların anne ve babalarının ölene kadar oturduğunu ,evin yanındaki müştemilatın parasını ise davacının verdiğini bildirmiştir.

Dosya arasında bulunan 02.12.2014 tarihli Fen Bilirkişi raporu ile 04.12.2014 tarihli Ziraatçı bilirkişi raporu hüküm kurmaya yeterli değildir.

Mahkemece tanık beyanları alındığı halde sözü edilen muhdesatlar fen elemanının krokisinde işaretlenmemiş, soyut ve afaki olarak belirtilen binaların hükme esas alınan krokide hangisi olduğu hususunda tereddüt oluşmuştur. Hüküm bu haliyle infaza elverişli değildir.