muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/11932, Karar No: 2014/15561, Tarih: 03.06.2014

Somut olayda, mahkemece, fazla mesai alacağı talebi hüküm altına alınmış ise de, karar, dosya içeriğine uygun düşmemektedir. Öncelikle belirtmek gerekir ki, kapıcılık hizmetleri aralı işler olarak adlandırılan ve vazifeleri aslında aralıksız sürmeyip, vakit vakit ifa edilmesi icap eden işlerden olup işlerin yapıldığı vakitler arasında kalan boş zamanları kapıcının dilediği gibi kullanma imkanı olduğundan, bu zamanların günlük çalışma süresine dahil edilmesi mümkün değildir.

Bu açıklamalar ışığında eldeki davayı değerlendirmek gerekirse, konut kapıcısı olan davacının, tanık anlatımlarından anlaşıldığı üzere çalıştığı apartmanın bağımsız bölüm sayısı ve ortak yerleri ile yaptığı işin niteliği gereği günün belli saatleri çalıştığı nazara alındığında, davacının fazla çalışmasını gerektirecek bir durumun varlığı söz konusu değildir. Nitekim, dosya içeriğinden davacının, iş sözleşmesi feshedilmeden bir başka apartmanda da çalışmaya başladığı anlaşılmaktadır. Şu halde, fazla mesai ücreti talebinin reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm tesisi hatalı isabetsizdir.

3-Hafta tatili gününde çalıştığını iddia eden işçi de, norm kuramı uyarınca bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Hafta tatillerinde çalışıldığının ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, yazılı delil niteliğindedir. Ancak, sözü edilen çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

Somut olayda, tanıkların beyanına itibar edilerek, yaz ve kış ayları arasında ayrım yapılmaksızın, işçinin tüm hafta tatillerinde çalıştığı kabul edilmiştir. Ancak davacı tanığı Hüseyin, yazın altı ay kadar hafta tatili kullandıklarını beyan etmiştir. Buna göre, davacının, yaz aylarında hafta tatillerinde çalışmadığının kabul edilerek hesaplama yapılması gerekirken, bu hususun dikkate alınmaması hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 03.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/11238, Karar No: 2022/1463, Tarih: 27.01.2022

**11. Ceza Dairesi         2017/11238 E.  ,  2022/1463 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜMLER : Beraat

Sanıklar hakkında, "2010 takvim yılında sahte belge düzenleme" suçu yönünden verilmiş bir mütalaa bulunmadığı halde, Bakırköy Cumhuriyet Başsavcılığının 08.10.2013 tarih ve 2013/39415 Esas sayılı iddianamesi ile sahte belge düzenleme suçundan da kamu davası açıldığının anlaşılması karşısında; 2010 takvim yılında sahte belge düzenleme suçundan mütalaa verilip verilmeyeceği ilgili kurumdan sorularak, sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden, yargılamaya devamla beraat hükümleri kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin BOZULMASINA, 27.01.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

..
Yargıtay — Esas No: 2021/25360, Karar No: 2023/26033, Tarih: 20.12.2023

**4. Ceza Dairesi         2021/25360 E.  ,  2023/26033 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/65 E., 2016/130 K.

SUÇLAR : Hakaret, kasten yaralama

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet, ceza vermekten vazgeçilmesi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama, bozma

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8 inci maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararı ile sanığın kasten yaralama suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (c) bendi, 62, 53 ile 58 inci maddeleri uyarınca 7 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hakaret suçundan ise eylemin karşılıklı olması nedeniyle 5237 sayılı Kanun'un 129 uncu maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca ceza vermekten vazgeçilmesine karar verildikten sonra 25.03.2013 tarihli ek kararla katılan sıfatıyla kendisini vekille temsil ettiren ... lehine olacak biçimde vekalet ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Sanığın temyiz istemi, kararı temyiz etmek istediğine yöneliktir.

2. Katılan vekilinin temyiz istemi, usul ve kanuna aykırı bir biçimde sanık hakkında hakaret suçundan kurulan ceza vermekten vazgeçilmesine dair kararın bozulması gerektiğine yöneliktir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın, rahatsızlanan arkadaşını hastane acil servisine götürmesi, burada kendileriyle ilgilenen acil tıp teknisyeni olan şikayetçi ... B. ile arasında yaşanan tartışmada şikayetçiye, "şerefsizler" biçimindeki sözü ile hakaret etmesi, orada bulunan ambulans şöförü olan katılanın da, sanığa "O....u çocupu, şerefsiz" biçiminde karşılık vermesi, sanık ile katılan arasında yaşanan kavgada her iki tarafın birbirlerini karşılıklı yaraladığı iddiasıyla açılan davada Mahkeme, hakaret eyleminin karşılıklı olması nedeniyle sanık ... ile ... hakkında ceza vermekten vazgeçilmesine karar verirken, her ikisi hakkında kasten yaralama suçundan mahkûmiyet hükmü kurup, ... hakkındaki hükmün açıklanmasını geri bırakmıştır.

IV. GEREKÇE

A. Hakaret Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

IV. GEREKÇE

A. Hakaret Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

1. Alınan taraf beyanları, tanık ifadesi ile tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde yaşanan tartışmada tarafların birbirlerine iddianamedeki sözlerle hakaret ettiğinin anlaşılması karşısında eylemin karşılıklı olduğu yönündeki Mahkemenin takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık görülmemiş, yerinde görülmeyen katılan vekilinin temyiz nedenine de itibar edilmemiştir.

2. Sanığa yükletilen hakaret eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu anlaşılmıştır.

3. Sanık hakkında kurulan hükümde, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen karşılıklı hakaret nedeniyle ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerekirken ceza vermekten vazgeçilmesine karar verilmesi, bu yönde hüküm kurulurken de 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 129 uncu maddesinin üçüncü fıkrası yanında ilgili kanun maddesi olarak 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin dördüncü fıkrasının (c) bendinin de yazılması gerektiğinin gözetilmemesi hususu dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

B. Kasten Yaralama Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Tarafların beyanları, tanık ifadesi, ... ile ... hakkında düzenlenen raporlar ile tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde, yaşanan tartışmada tarafların karşılıklı olarak birbirlerini basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaraladıklarının anlaşılması karşısında, bu suçtan sanıkların cezalandırılması yönündeki Mahkemenin takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık görülmemiş, sanığın yerinde görülmeyen temyiz nedenine itibar edilmeyip, kasten yaralama suçunun basit yargılama usulü kapsamında kalmayan alenen hakaret suçu ile işlenmiş olması nedeniyle de tebliğnamedeki görüşe iştirak edilmemiş, karardan sonra Yerel Mahkeme tarafından verilen ek karar ile sanık aleyhine vekalet ücretine hükmedilmiş ise de, kararla birlikte dosyadan el çekildiği ve sonrasında vekalet ücretine hükmedilemeyeceği anlaşılmakla buna dair verilen 25.03.2016 tarihli ek kararın yok hükmünde olduğu kabul edilmiştir.

Ancak,

1. Hüküm fıkrasında cezanın alt sınırından uzaklaştırmayı gerektirir takdiri ve yasal neden görülmediği yazılı olmasına karşın temel cezanın alt hadden uzaklaşılarak verilmesi suretiyle kararda çelişkiye düşülmesi,

2. Sanığın eylemini katılan ...'ye yönelik gerçekleştirmesine karşın hüküm fıkrasında ...'un gösterilmesi,

Nedenleriyle hukuka aykırılık görülmüştür.

V. KARAR

A. Hakaret Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Ancak,

1. Hüküm fıkrasında cezanın alt sınırından uzaklaştırmayı gerektirir takdiri ve yasal neden görülmediği yazılı olmasına karşın temel cezanın alt hadden uzaklaşılarak verilmesi suretiyle kararda çelişkiye düşülmesi,

2. Sanığın eylemini katılan ...'ye yönelik gerçekleştirmesine karşın hüküm fıkrasında ...'un gösterilmesi,

Nedenleriyle hukuka aykırılık görülmüştür.

V. KARAR

A. Hakaret Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Gerekçe bölümünün (A) bendinde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemenin kararına yönelik katılan vekilinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun'un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun'un 322 nci maddesi gereği karardan "ceza vermekten vazgeçilmesine" biçimindeki ibare çıkarılarak yerine "ceza verilmesine yer olmadığı ile 5237 sayılı Kanun'un 129 uncu maddesinin üçüncü fıkrasından sonra gelmek üzere 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin dördüncü fıkrasının (c) bendi" ibareleri yazılarak hükmün, Tebliğname'ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

B. Kasten Yaralama Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Gerekçe bölümünün (B) bendinde açıklanan nedenlerle karara yönelik sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanunun 321 inci maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

20.12.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/23257, Karar No: 2015/5327, Tarih: 27.02.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/23257 E.  ,  2015/5327 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İstihkak

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki temyiz eden tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R

Davacı 3. kişi vekili, .. İcra Müdürlüğü’nün 2010/25288 sayılı takip dosyasında yazılan talimat uyarınca . İcra Müdürlüğü'nün 2011/91 talimat sayılı dosyasından 24.02.2011 tarihinde haczedilen iş makinesinin borçlu ile ... ve ... tesisleri inşaatı nedeni ile kurmuş oldukları adi ortaklık adına alınmış olduğunu, iş makinesinin adi ortaklığın malı olduğunu, ortağın şahsi borcu nedeni ile haczedilemeyeceğini belirterek istihkak iddiasının kabülü ile haczin kaldırılmasını dava ve talep etmiştir.

Davalı alacaklı vekili, borçlu ile davacı şirketler arasındaki adi ortaklığın sona erdiğini, ortaklığın bitmesine rağmen yıllardır mahcuzun borçlu elinde bulunduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece iddia, savunma, toplanan delillere göre; istihkak iddiasına konu vincin borçlu ve 3.kişi şirketlerin kurmuş oldukları adi ortaklık adına 1993 yılında inşaat taahhüdünden dolayı alındığı, inşaatın 2004 yılında tamamlanmasına rağmen dava konusu vincin borçlu şirkette kaldığı, aradan 7 yıl gibi uzun bir süre geçtiği ve bu süre içinde söz konusu vincin 3.kişi şirket tarafından istenmediği, borçlu şirketin yapımını üstlendiği inşaat sahasında kullanıldığı ve burada haczedildiği, davacının istihkak iddiasını ispatlayamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, esası yönünden davacı 3.kişi vekili tarafından, yargılama giderleri ve tazminat yönünden ise davalı alacaklı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava İİK 96 ve devamı maddeleri gereğince 3.kişi tarafından açılmış istihkak istemine ilişkindir.

1-Somut olayda .Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 01.04.2011 Tarih 2010/187 Esas 2011/107 Karar sayılı ilamı ile davalı borçlu hakkında iflasın açılmasına karar verildiği ve iflas işlemlerinin ..İcra Müdürlüğü'nün 2011/1 İflas dosyası üzerinden devam ettiği anlaşılmaktadır. İİK 193.maddesi uyarınca iflasın açılması, borçlu aleyhine haciz yoluyla yapılan takiplerle teminat gösterilmesine ilişkin takipleri durdurur, iflas kararının kesinleşmesi ile de bu takipler düşer. Buna göre Mahkemece ..Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 2010/187 Esas 2011/107 Karar sayılı dosyası istenerek takip dosyası üzerindeki etkisi tartışılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik incelemeye dayalı hüküm tesisi isabetli görülmemiştir.

2-Bozma neden ve şekline göre, diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

2-Bozma neden ve şekline göre, diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı üçüncü kişi ve davalı alacaklı vekillerinin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün İİK'nun 366. ve HUMK'nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve İİK'nun 366/3. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve 21,15 TL peşin harcın istek halinde davacıya, 24,30 TL peşin harcında davalıya iadesine

27.02.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3819, Karar No: 2024/9473, Tarih: 03.12.2024

**5. Hukuk Dairesi         2024/3819 E.  ,  2024/9473 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2023/351 Esas, 2023/244 Karar

DAVA TARİHİ : 24.07.2017

KARAR : Kabul

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun (2942 sayılı Kanun) 10 uncu maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davacı idare vekilince temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı idare vekili dava dilekçesinde özetle; Rize ili, ..., Müftü Mahallesi 215 ada 31 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak terkinini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalılar vekili cevap dilekçesi sunmamıştır.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 13.06.2019 tarihli ve 2018/456 Esas, 2019/214 Karar sayılı kararı ile davanın kabulüne ve kamulaştırma bedelinin tespiti ile bu bedelin davalı tarafa ödenmesine, dava konusu taşınmazın davalı adına olan tapu kaydının iptali ile yol olarak terkinine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı idare ve bir kısım davalılar vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 03.02.2020 tarihli ve 2019/5345 Esas, 2020/482 Karar sayılı kararı ile davacı idare ve bir kısım davalılar vekillerinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Birinci Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin 03.02.2020 tarihli ve 2019/5345 Esas, 2020/482 Karar sayılı kararına karşı süresi içinde davacı idare ve bir kısım davalılar vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 03.02.2020 tarihli ve 2019/5345 Esas, 2020/482 Karar sayılı kararı ile davacı idare ve bir kısım davalılar vekillerinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Birinci Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin 03.02.2020 tarihli ve 2019/5345 Esas, 2020/482 Karar sayılı kararına karşı süresi içinde davacı idare ve bir kısım davalılar vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemizce yapılan inceleme sonucunda arsa niteliğindeki taşınmazın zeminine emsal kıyaslaması yapılarak değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmediği; ancak taşınmaz üzerindeki binanın sınıfının resmi verilere göre 3. sınıf B grubu olarak kabulü ile değeri tespit edilmiş ise de dosya içindeki dava konusu taşınmaza ait acele el koyma dosyası ile tespit dosyasındaki bilirkişi raporlarında dava konusu bina sınıfının 4. sınıf A grubu belirlendiği gözetildiğinde, bu husustaki çelişki giderilmek üzere bilirkişi heyetinden ek rapor alınarak, binanın yüksekliği kesin olarak tespit edilip, Çevre, Şehircilik ve İklim Değişikliği Bakanlığınca açıklanan Yapı Yaklaşık Maliyetleri Tebliğine göre yapı sınıfının net olarak belirlenip değer biçilmesi gerekirken eksik incelemeyle hüküm kurulması hatalı olduğu gibi taşınmaza ilişkin acele el koyma dosyasında yapı bedeline ilişkin hesaplama bölümünde ve iş bu esas sayılı dosyada bulunan 12.12.2017 tarihli bilirkişi raporu ile 18.01.2019 tarihli ek bilirkişi raporunda, taşınmazda bulunan yapının fiziki durumu, yapılan tadilatlar (kısmi ahşap, kısmi pvc esaslı doğramaya sahip olması gibi vs) dikkate alınarak yıpranma payının %10 olarak belirlendiği anlaşıldığı halde, hükme esas alınan 13.05.2019 tarihli ek bilirkişi raporunda, Rize Belediyesi İmar Şehircilik Müdürlüğünün, yazı cevabı doğrultusunda yapının fiziki durumu gözetilmeden, salt ruhsat tarihi dikkate alınarak %25 oranında yıpranma payı belirlenmek suretiyle eksik bedel belirlenmesi doğru olmadığından istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi hükmünün bozulmasına karar verilmiştir.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen İkinci Karar

İlk Derece Mahkemesinin 28.06.2022 tarihli ve 2021/199 Esas, 2022/182 Karar sayılı kararı ile bozma ilamı uyarınca inceleme yapılarak istinaf eden davalılar yönünden belirlenen fark bedelin bloke edilmesi için davacı idareye usulüne uygun iki defa verilen kesin süreye rağmen fark bedel bloke edilmediğinden ilk kararı istinaf eden davalılar yönünden davanın reddine, ilk kararı istinaf etmeyen davalılar bakımından ise mahkemece verilen ilk karar kesinleşmiş olduğundan bu davalılar bakımından davanın kabulüne karar verilmiştir.

C. İkinci Bozma Kararı

1. İlk Derece Mahkemesinin 28.06.2022 tarihli ve 2021/199 Esas, 2022/182 Karar sayılı kararına karşı süresi içinde davacı idare vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

C. İkinci Bozma Kararı

1. İlk Derece Mahkemesinin 28.06.2022 tarihli ve 2021/199 Esas, 2022/182 Karar sayılı kararına karşı süresi içinde davacı idare vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemizce yapılan inceleme sonucunda; tespit edilen kamulaştırma bedelinin bloke edilmesi için davacı idare vekiline verilen süreler içerisinde kamulaştırma bedeli depo edilmemiş ise de sunulan banka dekontuna göre davacı idarenin mahkemenin karar tarihinden sonra 14.09.2022 tarihinde depo kararını yerine getirdiği anlaşıldığından, usul ekonomisi gözetilerek davalı tarafın işin esasına girilerek karar verilmesini isteyip istemediğini yönünde beyanı da alınarak suretiyle sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiğinden kararın bozulmasında karar verilmiştir.

D. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Son Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile belirlenen fark bedelin bloke edilmesi için davacı idareye usulüne uygun iki defa verilen kesin süreye rağmen fark bedel bloke edilmediğinden ilk kararı istinaf eden davalılar yönünden davanın reddine, ilk kararı istinaf etmeyen davalılar bakımından ise Mahkemece verilen ilk karar kesinleşmiş olduğundan bu davalılar bakımından davanın kabulüne karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı idare vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı idare vekili temyiz dilekçesinde özetle; faize ilişkin hükümlerin doğru yazılmadığını, davanın tüm davalılar bakımından kabulü gerektiğini ileri sürerek temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukukî Nitelendirme

Uyuşmazlık, dava konusu taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespitine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 2942 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesinin sekizinci fıkrası, 11 inci maddesi.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. İlk kararı temyiz eden davalılar lehine oluşan fark bedelin davacı idare vekiline usulüne uygun verilen süreler içerisinde depo edilmediği ve ilk kararı temyiz eden davalılar vekilinin süresi geçtikten sonra depo edilen fark bedeli kabul etmediklerine dair beyanda bulundukları gözetildiğinde bu davalılar bakımından davanın reddine karar verilmesi yerindedir.

3. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre davacı idare vekilinin aşağıdaki paragrafın kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.