muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/4927, Karar No: 2014/7657, Tarih: 21.04.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/4927 E.  ,  2014/7657 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, mağdurun durumu, fiille olan ilişkisi, kullanılan hilenin şekli, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; Usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası antlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası antlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası antlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin(AİHS), temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse… aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına… saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanık resmi nikahlı evli iken, vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 19/12/2007 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, ...'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdığı iddia edilmiş ise de,

Somut olayda; sanık resmi nikahlı evli iken, vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 19/12/2007 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, ...'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdığı iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanunun 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanığın eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 21/04/2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12153, Karar No: 2014/20578, Tarih: 10.11.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/12153 E.  ,  2014/20578 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İnegöl 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

(İş Mahkemesi Sıfatıyla)

Tarihi : 03/04/2014

Numarası : 2012/724-2014/250

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı vekili; müvekkilinin, davalı işyerinde Mayıs 2002-29.06.2012 tarihleri arasında çalıştığını, 28.06.2012 tarihinde akşam yemeği saatlerinde “bayan çalışanların soyunma odasına camdan içeri baktığı” şeklinde suçlandığını, müvekkilinin suçlamayı kabul etmemesi üzerine de tazminatsız olarak işten çıkarıldığını beyanla, kıdem ve ihbar tazminatı alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili; davacının, müvekkili işyerinde 01.05.2002 tarihinden itibaren çalıştığını, iş akdinin “işyerinde çalışan bayan işçilere yönelik rahatsız ve rencide edici ve ahlaka aykırı davranışından” dolayı İş Kanununun 25/II (c) maddesi gereğince haklı nedenle feshedildiğini beyanla, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; “Songülay ve Sevinç Ç.'nin pencerede buğulu cam arkasında gördüklerini belirttikleri kişiyi buğulu cam arkasında ve yan profilden görmeleri, işletme müdürünün odasında Word’e yapıştırılmış 2002 tarihinde çekilmiş ve taranmış vesikalıktan teşhis ederek M.. A.. olduğuna karar vermelerinden ve işveren tarafından kadın ve erkek soyunma, tuvalet ve lavabolarının uygun şekilde ayrılmamasından dolayı M.. A..' ın işten çıkarılışının haksız olduğu” gerekçeleriyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasında iş sözleşmesinin feshinin haklı sebebe dayanıp dayanmadığı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Somut olayda davacı işçi iş sözleşmesinin haklı bir nedene dayanmaksızın fesih edildiğini iddia etmiş, davalı işveren ise iş sözleşmesinin haklı nedenle fesih edildiğini savunmuştur.

Feshe konu somut olayda davalı işverenin işçileri olan S.Ç ve S.Ç'nin bayan soyunma odasının davacı tarafından gözetlendiğini iddia etmişlerdir. Davacı böyle bir olayın olmadığını savunmuştur. Ancak, şikâyette bulunan S.Ç ve S.Ç isimli işçilerin gerek işverene yapmış oldukları şikâyet başvurusunda gerekse, mahkemece yapılan keşifte soyunma odasını gözetleyen kişinin davacı olduğunu beyan etmişlerdir. Davacıya bu isnatlarda bulunan yukarıda ismi geçen şahıslar ile davacı arasında iftirada bulunmalarını gerektirir bir husumette bulunmamaktadır. Söz konusu eylem, işçinin işverenin başka bir işçisine cinsel tacizde bulunması olarak kabul edilip iş sözleşmesinin işverence haklı sebeple fesih edildiği kabul edilerek kıdem ve ihbar tazminatı isteklerinin reddine karar verilmesi gerekirken mahkemece yazılı gerekçe ile kabulüne karar verilmiş olması hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

O halde davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

O halde davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harıcının istek halinde davalıya iadesine, 10/11/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/392, Karar No: 2020/11791, Tarih: 08.09.2020

**7. Ceza Dairesi         2020/392 E.  ,  2020/11791 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Hükümden sonra 15.04.2020 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7242 sayılı Yasanın 61. maddesi ile 5607 sayılı Yasanın 3/22. maddesine eklenen "Eşyanın değerinin hafif olması halinde verilecek cezalar yarısına kadar, pek hafif olması halinde ise üçte birine kadar indirilir." şeklindeki düzenlemenin sanık lehine hükümler içermesi, yine aynı Yasanın 62.maddesi ile değiştirilen 5607 sayılı Yasanın 5/2. maddesine eklenen fıkra uyarınca kovuşturma aşamasında etkin pişmanlık uygulamasının olanaklı hale geldiği anlaşılmakla, 5237 sayılı TCK'nun 7. maddesi ve 7242 sayılı Yasanın 63. maddesi ile 5607 sayılı Yasaya eklenen geçici 12. maddenin 2. fıkrası gözetilerek ilgili hükümlerin yasal koşullarının oluşup oluşmadığının saptanması ve sonucuna göre uygulama yapma görevinin de yerel mahkemeye ait bulunması zorunluluğu,

Kabule göre de;

1- Birleşen 2017/383 Esas sayılı dosyada sanık hakkında suç tarihinden sonra yürürlüğe giren 6455 sayılı Kanun ile değişik 5607 sayılı Kanunun 3/9, 3/21 madde ve fıkraları uyarınca cezalandırılması istemi ile dava açıldığı halde, 5271 sayılı CMK'nun 226. maddesi uyarınca ek savunma hakkı tanınmadan suç tarihinde yürülükte bulunan 6111 sayılı Kanunla değişik 5607 sayılı Kanunun 3/14-18 madde ve fıkraları uyarınca mahkumiyetine karar verilmesi,

2- Sanık müdafiinin 19/03/2019 tarihli mazeret dilekçesi ile aynı tarihte başka yer mahkemesinde duruşması olduğundan 21/03/2019 tarihli celseye katılamayacağını beyan ederek dilekçeye ilgili duruşma zaptının örneğini eklediği halde, 21/03/2019 tarihli celsede meşru ve geçerli mazeretin reddine karar verilip savunma hakkı kısıtlanmak suretiyle yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm tesisi,

3- Sanık ve müdafiisine 11/02/2019 tarihli bilirkişi raporu tebliğ edilmeden ve rapora karşı diyecekleri sorulmadan karar verilmesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nun 67. maddesine muhalefet edilmesi,

4- Sanık hakkında temel cezadan TCK.nun 43. maddesi uyarınca artırım yapıldıktan sonra tayin edilen 2 yıl 16 ay hapis cezasından 5237 sayılı TCK'nun 62/1. maddesi gereğince 1/6 oranında indirim yapıldıktan sonra, 2 yıl 9 ay 10 gün hapis cezası yerine, hesap hatası sonucu 1 yıl 21 ay 10 gün hapis cezasına hükmolunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 1412 sayılı CMUK'nun 326/son maddesi uyarınca, sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 08/09/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4047, Karar No: 2021/4957, Tarih: 16.06.2021

**2. Hukuk Dairesi         2021/4047 E.  ,  2021/4957 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma-Ziynet Alacağı

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-davalı erkek tarafından, kusur belirlemesi, tazminat ve nafaka miktarlarının artırılması yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı-davalı erkeğin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumlarına, nafakanın niteliğine, günün ekonomik koşullarına göre davalı-davacı kadın yararına takdir edilen yoksulluk nafakası çoktur. Mahkemece Türk Medeni Kanunu'nun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak daha uygun miktarda nafakaya hükmedilmesi gerekir. Bu yön gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve kanuna aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

3-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davalı-davacı kadın yararına takdir edilen maddi ve manevi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanunu'nun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanunu'nun 50 ve 51. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddi (TMK m. 174/1) ve manevi (TMK m. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamış, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda (2.) ve (3.) bentlerde gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda (1.) bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, dosyanın ilgili bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine oybirliğiyle karar verildi.16.06.2021 (Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2020/348, Karar No: 2020/1687, Tarih: 06.02.2020

**17. Ceza Dairesi         2020/348 E.  ,  2020/1687 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuklar ..., ... hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvuruların süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozmaya, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, suça sürüklenen çocuklar ... ve müdafii ile suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 06/02/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3717, Karar No: 2020/2952, Tarih: 14.09.2020

**16. Hukuk Dairesi         2019/3717 E.  ,  2020/2952 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Yargıtay bozma ilamında özetle; "Dosya içeriğine, mahkemece hükmüne uyulan bozma kararında açıklandığı gibi işlem yapılıp sonucuna göre hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre tarafların sair temyiz itirazlarının yerinde bulunmadığı ancak, önceki bozma ilamında da işaret edildiği gibi yapılan işlemin, tescil harici kalan taşınmazların 3402 sayılı Kanun'un Geçici 8. maddesi uyarınca mülkiyetinin belirlenmesine ilişkin kadastro çalışması olduğundan, bu tür kadastro çalışmalarında ancak 3402 sayılı Kanun'un 19. maddesi uyarınca muhtesatın beyanlar hanesinde gösterilmesinin mümkün olduğu, kadastro çalışmaları sırasında dava konusu taşınmazların beyanlar hanesine kullanım şerhi verilmiş olması hatalı olup, davacı Hazine tarafından da beyanlar hanesindeki kullanıcı şerhinin terkini istemiyle dava açıldığına göre, mahkemece çekişmeli taşınmazların kadastro tutanaklarının beyanlar hanesinde yer alan "bu parsel ... oğlu ... kullanımındadır" şeklindeki şerhlerin terkinine karar verilmesi ve taşınmazlar üzerindeki muhdesatların ve kime ait olduklarının beyanlar hanesinde gösterilmesiyle yetinilmesi gerekirken, davacı Hazinenin ana dosyada ve birleşen dosyalarda şerhin kaldırılmasına yönelik olarak açmış olduğu davalarının reddine karar verilmesinin isabetsiz olduğuna" değinilmiştir. Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda davaların ayrı ayrı kabulüne, dava konusu 150 ada 18, 19 ve 120 ada 45 parsel sayılı taşınmazların tespit gibi Hazine adına tesciline, 150 ada 18 parsel sayılı taşınmazın kadastro tutanağının beyanlar hanesindeki şerhin iptali ile yerine, taşınmaz üzerinde bulunan ve 10.05.2017 tarihli bilirkişi raporunda yaşları ve sayıları belirtilen 42 adet zeytin ağacının davalı ...'e ait olduğu şerhinin yazılmasına; 150 ada 19 parsel sayılı taşınmazın kadastro tutanağının beyanlar hanesindeki şerhin iptali ile yerine, taşınmaz üzerinde bulunan ve aynı raporda yaşları, cins ve sayıları belirtilen 54 adet meyve ağacı, 14 adet peyzaj amaçlı ağaç ile 1 adet eski fırının davalı ...'e ait olduğu şerhinin yazılmasına; 120 ada 45 parsel sayılı taşınmazın kadastro tutanağının beyanlar hanesindeki şerhin iptali ile yerine, taşınmaz üzerinde bulunan ve aynı raporda yaşları ve sayıları belirtilen 24 adet zeytin ve incir ağacının davalı ...'e ait olduğu şerhinin yazılmasına karar verilmiş; hüküm, davacı Hazine vekili ile davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1- Dosya içeriğine, mahkemece hükmüne uyulan bozma kararında açıklandığı gibi işlem yapılıp sonucuna göre hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddi ile dava konusu 150 ada 18 ve 120 ada 45 parsel sayılı taşınmazlar hakkındaki usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA,

2- Dava konusu 150 ada 19 parsel sayılı taşınmaza ilişkin hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince; Mahkemece, bozma öncesi verilen 14.06.2017 günlü hükümde, dava konusu 150 ada 19 parsel sayılı taşınmazın yalnızca üzerindeki ağaçlar muhdesat olarak gösterilmiş, taşınmaz üzerinde bulunan fırın, köhnemiş ve ekonomik ömrünü tamamlamış olduğu, bu sebeple muhdesat olarak değerlendirilemeyeceği gerekçesiyle, muhdesat olarak gösterilmemiş, hüküm davalı vekilince yalnızca vekalet ücreti yönünden temyiz edilmiştir. Mahkemece, yukarıda açıklanan bozma ilamına uyularak karar verilmiş ise de, fırın yönünden davacı Hazine yararına usuli müktesep hak oluştuğu göz önünde bulundurulmaksızın karar verilmesi isabetsizdir. Ne var ki, bu hususun düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, hükmün 3. fıkrasının 2. bendinde bulunan "ile 1 adet eski fırının" sözcüklerinin hüküm yerinden çıkartılarak hükmün DÜZELTİLMİŞ bu şekliyle ONANMASINA, yasal koşullar gerçekleştiğinde kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 14.09.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/11535, Karar No: 2018/5527, Tarih: 27.03.2018

**3. Ceza Dairesi         2017/11535 E.  ,  2018/5527 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair

Mahalli mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık hakkında hüküm kurulurken TCK’nin 86/1, 86/3-e maddeleri gereği belirlenen cezada 87/1-d hükmü uyarınca arttırım yapılırken meydana gelen yaralanmanın vasfında yanılgıya düşülerek “yaşamını tehlikeye sokan bir duruma” neden olması yerine “kemik kırığı” meydana getirdiğinin ifade edilmesi, mahallinde düzeltilmesi mümkün yazım hatası olarak kabul edildiğinden;

Anayasa Mahkemesi’nin, TCK'nin 53. maddesindeki hak yoksunluklarına ilişkin 24.11.2015 günlü Resmi Gazete’de yayımlanan 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görüldüğünden, bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanığın temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 27.03.2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1544, Karar No: 2016/5171, Tarih: 24.03.2016

**13. Ceza Dairesi         2015/1544 E.  ,  2016/5171 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 13 - 2014/49858

MAHKEMESİ : Bursa 2. Çocuk Mahkemesi

TARİHİ : 26/11/2013

NUMARASI : 2013/252 (E) ve 2013/735 (K)

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Müştekinin olay günü saat 19:00 sıralarında sigara almak için gittiği bakkaldan döndüğünde, ikametinin bahçesinde suça konu eldiven ile suça sürüklenen çocuğu yakaladığı olayda; olay tarihinde güneşin kış saati uygulamasına göre Bursa ilinde saat 18:06'da battığı da dikkate alındığında, eylemin gece satılan zaman diliminde gerçekleştiğinin kabul edilmesi gerektiğinin anlaşılması karşısında, hırsızlık eyleminin gece vakti işlendiğinin kabul edilerek hüküm kurulması gerekirken, suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümde 5237 sayılı TCK'nın 143. maddesi uyarınca ceza arttırımına gidilmemesi isabetsiz ise de, bir çift eldiven çalmaya çalışan suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerekip gerekmediği karar yerinde tartışılmadan yazılı şekilde uygulama yapılmış olduğu anlaşılmakla, Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 04.03.2008 gün ve 2008/6-47 esas,2008/43 sayılı kararı ışığında, sanığın yanılgılı uygulama nedeniyle ortaya çıkacak sonuçtan ikinci kez yararlandırılmasının hakkaniyete aykırı sonuçlar doğmasına, adalet ve eşitlik ilkelerinin sakatlanmasına yol açacağı değerlendirildiğinden, bu husus atıfet kuralı uyarınca bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre suça sürüklenen çocuk ... ... müdafiinin temyiz itirazı yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 24.03.2016 tarihinde oy birliği ile karar verildi.