muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/11703, Karar No: 2022/14695, Tarih: 10.11.2022

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 371 inci maddesi.

2. 6098 sayılı ... Borçlar Kanunu'nun (6098 sayılı Kanun) 19 uncu maddesine göre bir sözleşmenin türünün ve içeriğinin belirlenmesinde ve yorumlanmasında, tarafların yanlışlıkla veya gerçek amaçlarını gizlemek için kullandıkları sözcüklere bakılmaksızın, gerçek ve ortak iradeleri esas alınır.

3. 4857 sayılı ... Kanunu'nun (4857 sayılı Kanun) 2 nci maddesinin ilgili bölümü şöyledir :

"...

Bir işverenden, işyerinde yürüttüğü mal veya hizmet üretimine ilişkin yardımcı işlerinde veya asıl işin bir bölümünde işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işlerde ... alan ve bu ... için görevlendirdiği işçilerini sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren ile ... aldığı işveren arasında kurulan ilişkiye asıl işveren-alt işveren ilişkisi denir.

Asıl işverenin işçilerinin alt işveren tarafından işe alınarak çalıştırılmaya devam ettirilmesi suretiyle hakları kısıtlanamaz veya daha önce o işyerinde çalıştırılan kimse ile alt işveren ilişkisi kurulamaz. Aksi halde ve genel olarak asıl işveren alt işveren ilişkisinin muvazaalı işleme dayandığı kabul edilerek alt işverenin işçileri başlangıçtan itibaren asıl işverenin işçisi sayılarak işlem görürler. İşletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işler dışında asıl ... bölünerek alt işverenlere verilemez. ...

..."

4. 6001 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) mülga 4 üncü maddesi ile 15.07.2018 tarihinde Resmî Gazete'de yayımlanan Bakanlıklara Bağlı, İlgili, İlişkili Kurum ve Kuruluşlar ile Diğer Kurum ve Kuruluşların Teşkilatı Hakkında Cumhurbaşkanlığı Kararnamesi'nin 211 inci maddesi uyarınca, davalının yapacağı hizmetlerin başkasından satın alınması da mümkündür.

3. Değerlendirme

1. Taraflar arasındaki temel uyuşmazlık, asıl işveren alt işveren ilişkisinin kanuna uygun kurulup kurulmadığı ve muvazaaya dayanıp dayanmadığı noktasında toplanmaktadır. Asıl işveren alt işveren ilişkisinin geçerli olarak kurulabilmesi için iki işverenin bulunması, mal veya hizmet üretimine ilişkin bir işin varlığı ve asıl işin bölünerek alt işverene verilmesi halinde işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektirme unsurunun gerçekleşmiş olması gerekir. Bundan başka asıl işverenin işçilerinin alt işveren tarafından işe alınarak çalıştırılmaya devam ettirilmesi suretiyle haklarının kısıtlanması veya daha önce asıl işveren tarafından o işyerinde çalıştırılan kimse ile alt işveren ilişkisi kurulması gibi muvazaa kriterlerinin bulunmaması icap eder. Aksi hâlde alt işveren işçisi başlangıçtan itibaren asıl işverenin işçisi sayılarak işlem görecektir.

2. İşverenler arasında muvazaalı biçimde asıl işveren alt işveren ilişkisi kurulmasının önüne geçilmek amacıyla 4857 sayılı Kanun'un 2 nci maddesinde bazı muvazaa kriterlerine yer verilmiştir. Muvazaa 6098 sayılı Kanun'da düzenlenmiş olup tarafların üçüncü kişileri aldatmak amacıyla, kendi gerçek iradelerine uymayan, aralarında hüküm ve sonuç meydana getirmesini arzu etmedikleri, görünüşte bir anlaşma olarak tanımlanabilir. Muvazaada, taraflar arasında üçüncü kişileri aldatma kastı bulunmakta ve sözleşmedeki gerçek amaç gizlenmektedir. Muvazaa genel ispat kuralları ile ispat edilebilir. Bundan başka 4857 sayılı Kanun'un 2 nci maddesinin sekizinci fıkrasında sözü edilen hususların, aksi kanıtlanabilen adi kanuni karineler olduğu kabul edilmelidir.

3. Somut uyuşmazlıkta, davacının davalıya ait işyerinde hizmet alım sözleşmeleri kapsamında dava dışı şirketler nezdinde elektrik teknisyeni (mevcut dosya kapsamından tespit edildiği kadarıyla) olarak 01.09.2016 tarihinden itibaren ve dava tarihi itibarıyla da çalıştığı anlaşılmaktadır.

4. Mahkemece, söz konusu emsal dava dosyası kapsamı ile işbu dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde; dâhili davalı Şirketin işyerinde işin sevk ve dağılımı, çalışacak işçilerin belirlenmesi, personelin işe alım ve işten çıkarılmalarına karar verilmesi, çalışma koşullarının belirlenmesi, işçilerin izinlerinin verilmesi gibi işveren sıfatının gereği olan işin sevk ve dağılımıyla ilgili yönetim hakkının bulunmadığı, aksine tüm bu yetkilerin davalı ... Müdürlüğünce kullanıldığı, şeklen işçi alım ve çıkarmanın yüklenici firmalarca yapıldığı, işçi ücretlerine ilişkin belgelerin dahi davalı İdarece düzenlendiği, ücret ödemelerinin idarece yapıldığı, bu şekliyle ihale suretiyle ... verilen firmaların ... 10. Bölgesinin değişik birimlerinde çalıştırılmak üzere asıl işlerde ve yardımcı işlerde işçi temin ettiği, sonuç itibarıyla oluşan hukuki ilişkinin Yargıtay içtihatlarında belirtilen muvazaanın tüm kriterlerini içerir, muvazaalı alt işveren ilişkisi olduğu, bu kapsamda somut dosyada da aynı şekilde yüklenici firma elemanı olarak görünen davacının asıl işveren işinde çalıştığı andan itibaren asıl işveren işçisi sayılması gerektiği gerekçeleriyle ilişkinin muvazaalı olduğu açıklanmıştır.

5. Asıl işverenin kendi işyerinde çalıştırılan alt işveren işçilerinden müteselsil sorumlu bulunan ve işin yürütümünün sağlıklı olmasından birinci derecede sorumluluğu bulunan kişi olması sebebiyle hizmet alım sözleşmesinde asıl işverene verilen yetkilerin denetleme yetkisi kapsamında kaldığının kabulü gerekir. Bu nedenle salt bu kapsamdaki bir kısım işveren yetkilerinin kullanılması muvazaanın varlığını göstermemekle birlikte emsal alınan dosya doğrultusunda da muvazaa kararı verilemez.

5. Asıl işverenin kendi işyerinde çalıştırılan alt işveren işçilerinden müteselsil sorumlu bulunan ve işin yürütümünün sağlıklı olmasından birinci derecede sorumluluğu bulunan kişi olması sebebiyle hizmet alım sözleşmesinde asıl işverene verilen yetkilerin denetleme yetkisi kapsamında kaldığının kabulü gerekir. Bu nedenle salt bu kapsamdaki bir kısım işveren yetkilerinin kullanılması muvazaanın varlığını göstermemekle birlikte emsal alınan dosya doğrultusunda da muvazaa kararı verilemez.

6. Dava tarihinde yürürlükte olan 6001 sayılı Kanun'un 4 üncü maddesi uyarınca, davalının yapacağı hizmetlerin başkasından satın alınması da mümkündür. Sözü edilen düzenleme ile asıl işin tamamı ya da bir kısmı 4857 sayılı Kanun'un 2 nci maddesinde öngörülen sınırlamalara tâbi olmaksızın alt işverene verilebilir. Bu durumda sadece 4857 sayılı Kanun'un 2 nci maddesinin sekizinci fıkrası ve 6098 sayılı Kanun'un 19 uncu maddesi çerçevesinde muvazaa denetimi yapılabilir.

7. Bu denetim yapılırken her ihale dönemi için ayrı ayrı tespit yapılmalıdır. Belirtmek gerekir ki her ihale sözleşmesi kendi dönemi ve şartlarında değerlendirmeye tâbi tutulmalıdır. Bu sebeple, önceki ihale sözleşmelerinin kanuna uygun kurulmamış olması veya muvazaalı olması, sonrakilerin de aynı şekilde kanuna uygun kurulmadığını ya da muvazaaya dayandığını göstermez. Bu sebeple öncelikle davacı yönünden muvazaa araştırması yapılacak dönem tespit edilmeli, davacının ilgili dönemde hangi alt işverenler nezdinde, hangi hizmet alım sözleşmesi kapsamında ve hangi işi yaparak çalıştığı ... ... incelenmeli, 6001 sayılı Kanun’un 4 üncü maddesi, davacının yürüttüğü ... yönünden alt işveren ilişkisinin kurulabilir olup olmadığı irdelenerek bilirkişi raporu alınmalıdır. Eksik inceleme ve araştırma ile salt emsal dava dosyası ve yetersiz tespit kapsamında muvazaa iddiasının kabulü hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde dâhili davalı Fora Mekatronik Elektrik Elektronik İnş. Taah. Tur. San. ve Tic. Ltd. Şirketine iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

10.11.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/7955, Karar No: 2012/4161, Tarih: 08.05.2012

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2011/7955 E.  ,  2012/4161 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : KADASTRO

Taraflar arasında kadastro tespitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu. GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Dava konusu 214 ada 9 parsel sayılı taşınmazın komşuları ve yakın çevresini oluşturan 214 ada 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 175, 183, 186; 184 ada 8, 9, 10, 11, 12; 172 ada 1; 182 ada 124 parsel sayılı taşınmazlara ait kesinleşme şerhini gösterir kadastro tespit tutanakları ile varsa dayanak tapu ve vergi kayıtlarının, hükmen kesinleşmeleri halinde onaylı mahkeme kararı ile varsa Yargıtay ilamlarının getirtilerek dosyaya konulması, bundan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 08.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3144, Karar No: 2012/3736, Tarih: 30.03.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2012/3144 E.  ,  2012/3736 K.**

**"İçtihat Metni"**

Reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçundan sanık ...'ın bozma üzerine yapılan yargılaması sonunda; zamanaşımı nedeniyle kamu davasının düşmesine dair Lüleburgaz 1. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 12.06.2008 tarih 2006/3 Esas, 2008/302 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında verilen düşme kararına yönelik hükmü temyizde hukuki yararı bulunmadığından, sanık müdafiin temyiz talebinin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK.nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 30.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/731, Karar No: 2014/114, Tarih: 04.03.2014

**Ceza Genel Kurulu         2013/731 E.  ,  2014/114 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı Veren

Yargıtay Dairesi : 14. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Ağır Ceza

Günü : 21.12.2010

Sayısı : 11-323

Çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan sanıklar ... ve ...’ın Haziran 2005 tarihinde birlikte gerçekleştirdikleri eylemleri nedeniyle 5237 sayılı TCK’nun 103/2, 103/3, 103/6, 31/2 ve 62. maddeleri uyarınca 4 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına, sanık ...’ün ayrıca Ağustos 2006 tarihinde gerçekleştirdiği ikinci eylemi nedeniyle aynı kanunun 103/2, 103/6, 31/3 ve 62. maddeleri uyarınca 8 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin, Çorum Ağır Ceza Mahkemesince verilen 30.10.2008 gün ve 46-439 sayılı hükmün, sanıklar müdafileri tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 5. Ceza Dairesince 16.11.2009 gün ve 5702 – 12649 sayı ile;

“Sanıkların aynı zaman ve mekanda birbirlerini takiben nitelikli cinsel saldırı eylemlerini gerçekleştirdiklerinin kabulü karşısında, bizzat gerçekleştirdikleri eylemlerle birlikte her bir sanığın diğerinin eylemine TCK'nun 37. maddesi kapsamında fail olarak katılmış olmalarından dolayı haklarında aynı Kanunun 43/1. maddesinin de uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi karşı temyiz olmadığından, 18 yaşını bitirmeyen sanıklar hakkındaki hükümlerin CMK'nun 185. maddesi uyarınca kapalı duruşmada açıklanmaması ise telafisi olanaklı bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır. ...

Yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulu'nun raporunda mağdur ...’ın 22.10.2006 tarihinde mağduru bulunduğu olay nedeniyle ruh sağlığının bozulduğu belirtilmiş ise de, farklı tarihlerde sanıklara isnat edilen hangi eylemlerden dolayı mağdurun beden veya ruh sağlığının bozulduğu hususunda Adli Tıp Kurumu Kanununun 7 ve 23. maddeleri gereği usulüne uygun teşekkül edecek Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulu'ndan ek mütalaa istenerek sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının tayin ve takdiri gerekirken eksik araştırmayla yazılı şekilde hüküm tesisi" isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Yerel mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda 21.12.2010 gün ve 11-323 sayı ile; sanıklar ... ve ...’ın Haziran 2005 tarihinde birlikte gerçekleştirdikleri eylemleri nedeniyle 5237 sayılı TCK’nun 103/2, 103/3, 43/1, 103/6, 31/2, 62 ve 1412 sayılı CMUK’nun 326/son maddeleri uyarınca 4 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına, sanık ...’ün ayrıca Ağustos 2006 tarihinde gerçekleştirdiği ikinci eylemi nedeniyle aynı kanunun 103/2, 103/6, 31/3 ve 62. maddeleri uyarınca 8 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

Bu hükmün de sanıklar müdafileri tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 14. Ceza Dairesince 26.02.2013 gün ve 14710-1861 sayı ile;

Bu hükmün de sanıklar müdafileri tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 14. Ceza Dairesince 26.02.2013 gün ve 14710-1861 sayı ile;

"2005 yılı Haziran ayı ile 2006 yılı Ağustos ayı olan suç tarihleri arasında fiilen kesintiyi ve kastın yenilenmesini sağlayacak kadar uzunca bir sürenin geçmesi karşısında suça sürüklenen çocuk ...'ün eylemlerinin zincirleme şekilde nitelikli cinsel istismar suçunu oluşturmadığı anlaşıldığından, her bir eyleminin bağımsız suç olarak kabul edilmesinde ve Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulunun 22.01.2010 tarihli raporunda, mağdur ...'ın mağduru bulunduğu her bir olayın tek başına travma sonrası stres bozukluğu oluşturduğu ve her bir olayın tek başına ruh sağlığını bozduğunun belirtilmesi karşısında, her iki olayda da mağdurun ruh sağlığının bozulduğu kabul edilerek uygulama yapılmasında bir isabetsizlik bulunmadığından tebliğnamedeki bu hususlardan bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

Suça sürüklenen çocuk ... hakkında 2006 yılı Ağustos ayında işlediği beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, suça sürüklenen çocuk ... müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün onanmasına,

Suça sürüklenen çocuklar haklarında 2005 yılı Haziran ayında işledikleri beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan kurulan hükümlere yönelik temyizlere gelince: ...

Yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Suçun birden fazla kişi ile birlikte işlenmesini ağırlaştırıcı neden olarak kabul eden 5237 sayılı TCK'nun 103/3. maddesindeki değişiklik 08.07.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5377 sayılı Kanun ile maddeye suç tarihi olan 2005 yılı haziran ayından sonra eklendiğinden suça sürüklenen çocuklar haklarında bu madde ile de artırım yapılamayacağının gözetilmemesi,

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 20.11.2007 gün ve 2007/5-142 Esas, 2007/240 sayılı Kararında belirtildiği üzere, beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçunu zincirleme şekilde işleyen suça sürüklenen çocuklar haklarında ceza tayin edilirken TCK'nun 61/4-5. madde ve fıkra hükümleri de dikkate alınarak 103/6 madde ve fıkrasının uygulanmasından önce verilecek cezalar üzerinden 43. maddenin uygulanması sonucu bulunacak miktarın, neticesi sebebiyle ağırlaşmış suç nedeniyle 103/6. maddenin tatbikiyle bulunacak ceza üzerine eklenerek cezalarının belirlenmesi gerekirken bu sıralamaya aykırı olarak 43. maddenin 103/6. maddeden önce uygulanması suretiyle yazılı şekilde hüküm kurulması" isabetsizliklerinden bozulmasına karaar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 11.06.2013 gün ve 2011/365148 sayı ile;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 11.06.2013 gün ve 2011/365148 sayı ile;

“Başsavcılığımız tarafından düzenlenen 05.11.2012 tarihli tebliğnamede iki olayın teselsül ettiği ileri sürülmüş ise de; mahkemenin uygulamasını yerinde gören Özel Dairece bu görüşümüze katılınmamıştır. Bu şekilde tecelli eden kanaate bir itirazımız yoktur. Ancak tebliğnamenin 2 numaralı bendinde dile getirdiğimiz 'Neticesi sebebiyle ağırlaşan suçtan dolayı, sanığın iki olayda da mağdurun ruh sağlığını bozduğu kabul edilerek uygulama yapılmış ise de; bu uygulamanın neticesi sebebiyle ağırlaşan suç teorisine uymaması, (yani eylem sonucunda ruh sağlığı bozulan mağdurun yeniden ruh sağlığının bozulduğundan söz edilemez. İkinci eylem, artık ruh sağlığı bozulmuş kişinin cinsel istismarı suçunu oluşturur)' görüşümüzde ısrarlıyız.

Şöyle ki; mağdurun ruh sağlığının bir kere bozulacağı için teselsül uygulamasının temel ceza üzerinden yapılması gerektiğine ilişkin görüş, itiraza konu ilamda da dile getirildiği gibi Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 20.11.2007 gün ve 240 sayılı kararında da ayrıntılı olarak irdelenmiştir.

Tebliğnamenin 2 numaralı bendinde dile getirilen konu da aynı görüşten ilham almaktadır. Mağdurun 2005 yılı Haziran ayında maruz kaldığı eylem sonucunda ruh sağlığı bozulmuştur. 14 ay sonra vuku bulan ikinci eylem sonucunda ise önceden bozulmuş olan ruh sağlığı yeniden bozulmuş olamaz. Neticesi sebebiyle ağırlaşan suç teorisi uyarınca artık, ruh sağlığı bozulmuş olan çocuğun cinsel istismarı söz konusu olacaktır. Nitekim Dairece de benimsendiği söylenen ilgili CGK kararında aynen şu açıklamalar yer almaktadır;

'Zincirleme suç halinin varlığı halinde, neticesi sebebiyle ağırlaşmış suç bakımından uygulamanın ne şekilde yapılacağı sorununa gelince;

Mağdurun ruh veya beden sağlığının bozulmasının artırım nedeni olabilmesi için, kalıcı bir hasarın varlığı gerekmektedir. Kalıcı hasarın varlığı ise, doktor raporu ile belirlenecektir. Mağdurda oluşan bu kalıcı hasar ise, ancak bir kez oluşacaktır. Örneğin mağdurun ruh sağlığının kalıcı şekilde bozulması bir kez meydana gelir, gerçekleşen her eylemde ruh sağlığının yeniden bozulması söz konusu değildir. Bu nedenle suçun temel şeklinin zincirleme şekilde gerçekleştirildiği hallerde, mağdurun ruh sağlığının bozulması halinde, bu bozulmanın bir kez gerçekleştiği nazara alınarak, neticesi sebebiyle ağırlaşmış suç haline zincirleme suç hükümlerinin uygulanmasına olanak bulunmamaktadır. Aksi halde sanık hakkında fazla ceza tayin edilmesi söz konusu olur.'

Yüksek 14. Ceza Dairesince Ceza Genel Kurulunun anılan kararını benimseyerek buna uygun bozma kararı aldığı halde, aynı ilkeyi dile getiren tebliğnamemizin 2 numaralı bendindeki görüşümüze katılmayarak, bariz bir çelişkiye düşmüştür” görüşüyle itiraz kanun yoluna başvurmuştur.

Yüksek 14. Ceza Dairesince Ceza Genel Kurulunun anılan kararını benimseyerek buna uygun bozma kararı aldığı halde, aynı ilkeyi dile getiren tebliğnamemizin 2 numaralı bendindeki görüşümüze katılmayarak, bariz bir çelişkiye düşmüştür” görüşüyle itiraz kanun yoluna başvurmuştur.

CMK'nun 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Yargıtay 14. Dairesince 10.09.2013 gün ve 6791 – 8864 sayı ile; itiraz nedenlerinin yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

İtirazın kapsamına göre inceleme, sanık ... hakkında 2006 yılı Ağustos ayında işlediği cinsel istismar suçundan kurulan hükümle sınırlı olarak yapılmıştır.

Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; Haziran 2005 ve Ağustos 2006 olmak üzere iki farklı tarihte aynı mağdura karşı vücuda organ sokulması suretiyle işlenen ve Adli Tıp Kurumu İhtisas Kurulu raporuna göre her bir olayın tek başına travma sonrası stres bozukluğu oluşturduğu ve her bir olayın tek başına mağdurun ruh sağlığını bozduğu belirlenen somut olayda; mağdurun Haziran 2005'te gerçekleşeen olay nedeniyle ruh sağlığının bozulmuş olmasının, 2006 yılı Ağustos ayında gerçekleşen ikinci olay nedeniyle sanık hakkında TCK 103/6. maddesinin uygulanmasına engel teşkil edip etmeyeceğinin belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;

İncelenen dosya kapsamından;

Kayden 07.03.1997 doğumlu olan mağdurun, 8 yaş 3 ay içerisinde bulunduğu Haziran 2005 ile 9 yaş 6 ay içerisinde bulunduğu Ağustos 2006 olmak üzere iki farklı tarihte fiili livata suretiyle nitelikli cinsel istismara maruz kaldığı, ilk eylemin sanıklar tarafından birlikte ve zincirleme biçimde gerçekleştirildiği, ikinci eylemin ise sanık ... tarafından tek başına işlendiği, ikinci eylemden bir süre sonra 22.10.2006 günü mağdurun annesinin durumu aynı mahallede oturan başka çocuklardan duyması üzerine soruşturmaya başlanıldığı, soruşturma aşamasında alınan Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesinin 17.11.2006 tarihli raporunda mağdurun maruz kaldığı cinsel istismar sonucunda psikososyal işlevselliğinin ve ruhsal gelişiminin ağır bir şekilde etkilendiğinin ve ilaç tedavisine başlandığının belirtildiği, kovuşturma aşamasında alınan Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulu’nun 21.07.2008 tarihli raporunda, adli soruşturma dosyasının, fiili livata bulgularına ilişkin doktor raporlarının, Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi raporunun, 04.07.2008 tarihli "agresivite, irritabilite, bir dönem kaka kaçırdığını halen ölmek istediğini söylediği, vakanın (travma sonrası stres bozukluğu) tespit edildiğine dair" muayene kaydının, olayın nevi ve oluş tarzı, mağdurun olay öncesi, esnası ve sonrası tutum ve davranışlarının, sanık, tanık ve mağdur ifadeleri gibi adli tıbbı ilgilendiren hususların birlikte değerlendirilmesi sonucunda; mağdurda beden ve ruh sağlığını bozacak mahiyet ve derecede “travma sonrası stres bozukluğu” tespit edildiği ve bu duruma göre 22.10.2006 tarihinde mağduru olduğu olay nedeniyle beden ve ruh sağlığının bozulduğunun tespit edildiği, aynı ihtisas kurulunun 22.01.2010 tarihli ek raporunda, 23.10.2006 tarihinden 1 yıl kadar önce ve 23.10.2006 tarihinden 1 ay kadar önce mağduru bulunduğu nitelikli cinsel istismar olayı sonucunda mağdurun daha önce düzenlenen adli raporları, 04.07.2008 ve 29.01.2010 tarihlerinde kurulca yapılan muayeneleri dikkate alındığında, mağduru olduğu her bir olayın tek başına travma sonrası stres bozukluğu oluşturduğu, her bir olayın tek başına ruh sağlığını bozduğunun mütalaa olunduğu,

Anlaşılmaktadır.

5237 sayılı TCK'nun “Çocukların cinsel istismarı” başlığını taşıyan 103. maddesi;

“ (1) Çocuğu cinsel yönden istismar eden kişi, üç yıldan sekiz yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Cinsel istismar deyiminden;

a) Onbeş yaşını tamamlamamış veya tamamlamış olmakla birlikte fiilin hukukî anlam ve sonuçlarını algılama yeteneği gelişmemiş olan çocuklara karşı gerçekleştirilen her türlü cinsel davranış,

b) Diğer çocuklara karşı sadece cebir, tehdit, hile veya iradeyi etkileyen başka bir nedene dayalı olarak gerçekleştirilen cinsel davranışlar,

Anlaşılır.

(2) Cinsel istismarın vücuda organ veya sair bir cisim sokulması suretiyle gerçekleştirilmesi durumunda, sekiz yıldan onbeş yıla kadar hapis cezasına hükmolunur.