muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/10903, Karar No: 2021/3574, Tarih: 05.04.2021

**3. Hukuk Dairesi         2020/10903 E.  ,  2021/3574 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece bölge adliye mahkemesi kararının kaldırılmasına ve ilk derece mahkemesi kararının bozulmasına dair verilen karara, ilk derece mahkemesince uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen kararın, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

6100 sayılı HMK’nın “Bozmaya uyma veya direnme” başlıklı 373. maddesinin birinci fıkrası; “Yargıtay ilgili dairesinin tamamen veya kısmen bozma kararı, başvurunun bölge adliye mahkemesi tarafından esastan reddi kararına ilişkin ise bölge adliye mahkemesi kararı kaldırılarak dosya, kararı veren ilk derece mahkemesine veya uygun görülecek diğer bir ilk derece mahkemesine, kararın bir örneği de bölge adliye mahkemesine gönderilir.” hükmünü,

Aynı maddenin dördüncü fıkrası ise; “Yargıtayın bozma kararı üzerine ilk derece mahkemesince bozmaya uygun olarak karar verildiği takdirde, bu karara karşı temyiz yoluna başvurulabilir.” hükmünü içermektedir.

Açıklanan madde hükümleri birlikte değerlendirildiğinde; ilk derece mahkemesi tarafından, Yargıtay’ın bozma kararı doğrultusunda karar verilmesi halinde, davanın taraflarına, karara karşı sadece temyiz yoluna başvuru olanağı tanındığı anlaşılmaktadır.

Bu halde ise; ilk derece mahkemesince verilen kararın, HMK’nın 362. maddesinde bölge adliye mahkemeleri tarafından verilen kararlar için öngörülen temyiz kesinlik sınırına tabi olacağı tartışmasızdır.

6763 sayılı kanun ile 6100 sayılı HMK'ya eklenen ek 1. madde uyarınca; aynı Kanunun 362. maddesinde öngörülen kesinlik sınırı, 01.01.2020 tarihinden itibaren 72.070 TL’ye çıkartılmıştır.

Bozmaya uyularak verilen karar, karar tarihi itibariyle kesin niteliktedir. HMK'nın 366. maddesi atfıyla aynı Kanunun 352. maddesi uyarınca, kesin olan karar hakkında Yargıtay tarafından temyiz isteminin reddine karar verilebilir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz dilekçesinin miktar itibariyle REDDİNE ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 05/04/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2996, Karar No: 2014/13866, Tarih: 11.12.2014

**6. Hukuk Dairesi         2014/2996 E.  ,  2014/13866 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Malatya 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 01/10/2013

NUMARASI : 2011/538-2013/526

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tazminat davasına dair karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kiracı tarafından kiraya veren aleyhine açılan kira sözleşmesinin haksız feshi nedeniyle yoksun kalınan kâr mahrumiyeti nedeniyle ıslahla birlikte 14.098 TL maddi tazminat, manevi tazminat ve eşya bedelinin tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece manevi tazminat ve eşya bedeline yönelik taleplerin reddine, maddi tazminat isteminin kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, dava dilekçesinde; Davalı şirketin Malatya merkez ve Yeşilyurt Mağazalarındaki pasta ve ekmek reyonunun 11/01/2010 başlangıç ve 11/01/2011 bitiş tarihli sözleşme ile davacı tarafından kiralandığını, müvekkili tarafından sözleşme hükümlerine uyulmasına rağmen davalı şirketin hiç bir sebep göstermeden ve yazılı ihtar çekmeden kira sözleşmesini feshederek başka bir işletme ile anlaştığını belirterek davacının kiralananı işletememesinden kaynaklanan kâr mahrumiyeti ve kiralananda bulunan davacıya ait malzemeler bedeli olarak fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 9000 TL maddi tazminat, tek taraflı haksız fesih nedeniyle 10.000 TL manevi tazminatın tahsiline karar verilmesini istemiştir. Davalı vekili davacının sözleşmeden doğan edimleri gereği gibi yerine getirmediğini, sözleşmenin personel istihdamı başlıklı 7.maddesini ve talep edilen tatlı çeşitlerini temin etmeyip, reyondan hazır bulundurmamak suretiyle 11.maddesini ihlal ettiğini ve bu sebeple sözleşmenin haklı sebeple feshedildiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

1-Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece taktir edilerek karar verilmiş olmasına ve taktirde de bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davalı vekilinin yoksun kalınan kâr mahrumiyeti hesabına ilişkin temyiz itirazlarına gelince;

Dava tarihinde yürürlükte bulunan 818 sayılı Borçlar Yasasının 96. maddesine göre alacaklının, borçludan borcun hiç veya gereği gibi ifa edilmemesi nedeniyle tazminat isteyebilmesi için, bu yüzden bir zarara uğramış olması gerekir. Sözleşmeden kaynaklanan zarar müspet zarar olacağı gibi, menfi zarar da olabilir.

Müspet zarar; borçlu edayı gereği gibi ve vaktinde yerine getirseydi alacaklının mameleki ne durumda olacak idiyse, bu durumla eylemli durum arasındaki farktır. Diğer bir anlatımla, müspet zarar, sözleşmenin hiç veya gereği gibi yerine getirilmemesinden doğan zarardır: kuşkusuz kâr mahrumiyetini de içine alır.

Müspet zarar; borçlu edayı gereği gibi ve vaktinde yerine getirseydi alacaklının mameleki ne durumda olacak idiyse, bu durumla eylemli durum arasındaki farktır. Diğer bir anlatımla, müspet zarar, sözleşmenin hiç veya gereği gibi yerine getirilmemesinden doğan zarardır: kuşkusuz kâr mahrumiyetini de içine alır.

Kâr kaybı, kardan mahrum kalma karşılığı meydana gelen zarardır. Genelde sözleşmeyi kusuruyla fesheden taraftan istenir. Aslında kâr kaybı açısından kardan yoksun kalan tarafın malvarlığında kusurlu fesihten önce ve sonra bir değişiklik yoktur. Burada kardan yoksun kalan kusurlu fesih yüzünden mal varlığında ileride meydana gelecek çoğalmadan mahrum kalır. Kâr kaybı zararının müspet zarar kapsamında bulunduğu şüphesizdir.

Kâr kaybı, kardan mahrum kalma karşılığı meydana gelen zarardır. Genelde sözleşmeyi kusuruyla fesheden taraftan istenir. Aslında kâr kaybı açısından kardan yoksun kalan tarafın malvarlığında kusurlu fesihten önce ve sonra bir değişiklik yoktur. Burada kardan yoksun kalan kusurlu fesih yüzünden mal varlığında ileride meydana gelecek çoğalmadan mahrum kalır. Kâr kaybı zararının müspet zarar kapsamında bulunduğu şüphesizdir.

Davaya dayanak yapılan ve hükme esas alınan 11/01/2010 başlangıç ve 11/01/2011 bitiş tarihli kira sözleşmesinin 16.maddesinde "firma (kiracı) tarafından sözleşmede yazılı hükümlerinden her hangi birinin ihlali halinde, Carrefoursa (kiralayan), süreye gerek olmaksızın sözleşmeyi derhal feshetmeye, fesih tarihinden itibaren reyonu kendi adına işletmeye veya işletme hakkını bir başka firmaya devretme hakkına haiz olduğu kararlaştırılmıştır. Davalı, bu maddeye dayanak fesih iradesini derhal ve sözlü olarak kullandığını bildirmiş ise de tanık beyanları ve tüm dosya kapsamından davacı kiracının sözleşme hükümlerine aykırı davranmadığı anlaşılmış olup, sözleşmenin davalı tarafın feshi kabul ettiği 15/02/2011 tarihinde sona erdiğinin kabulü gerekir. Davalının fesih sebebi olarak ileri sürdüğü hususlar dikkate alındığında sözleşmenin haklı nedenle feshedilmediği açık olup, bu durum mahkemenin de kabulündedir. Davalı kiraya veren, yenilenen kira sözleşmesi süresi dolmadan kiralananı işgal edip,bu yeri üçünçü kişiye kiralayarak dava tarihinde yürürlükte bulunan 818 sayılı Borçlar Kanun'unun 249.maddesinde düzenlenen kiralayanın kiralananı sözleşme sonuna kadar kullanmaya hazır bulundurma yükümlülüğünü yerine getirmemiştir. Bu durumda kiracı, kusursuz olduğunu kanıtlayamayan kiraya veren davalıdan kâr kaybı zararı adı altında bir miktar paranın kendisine ödenmesini isteyebilecektir. Ancak kâr kaybının hesabında kiracının aynı şartlarla bir kiralanması için gereken makul süre tespit edilip, bu süre içindeki kiracı karının ne olabileceği tespit edilerek mahrum kalınan kârın belirlenmesi gerekmektedir.Ayrıca, iki taraflı sözleşmelerin karşı tarafça haksız olarak feshedildiği hallerde 818 sayılı Borçlar Kanun'unun 106. ve 108. maddeleri hükümleri gereğince kâr kaybı zararına uğrayan tarafın isteyebileceği zararın saptanmasında kıyasen Borçlar Kanun'unun 325. maddesi hükmünde gösterilen kesinti yönteminin uygulanması gerekir. Bu yönteme göre kâr kaybı, sözleşme ifa ile bitse idi zarar görenin elde etmesi muhtemel bütün gelirlerden yapması gereken bilcümle zorunlu harcama kalemleri ile sözleşme süresinden evvel feshedildiğinden süresinden evvel fesih nedeniyle sağladığı yani tasarruf ettiği haklar ve yine bu süre içerisinde başka işten sağlayacağı veya kasten sağlamaktan kaçındığı kazanç miktarları toplamı indirilerek bulunur. Elde edilecek fark miktara da net kâr denilir. Bu yönteme uygun kâr kaybı zararı hesaplanırken davacının davalıya ödemesi gereken kira paraları da elbette davacının yapması zorunlu giderler içindedir.

Olayımızda, mahkemece yukarıda açıklandığı şekilde öncelikle kiracının aynı şartlarla bir işyeri kiralaması için gereken makul süre tespit edilip bu süre içindeki kiracı kârının ne olabileceği tespit edilip mahrum kalınan kârın belirlenmesi ve daha sonra Borçlar Kanununun 106. ve 108. maddeleri hükümleri gereğince kâr kaybı zararına uğrayan tarafın isteyebileceği zararın saptanmasında kıyasen Borçlar Kanun'unun 325. maddesi hükmünde gösterilen kesinti yönteminin uygulanması ve Hâkim tarafından belirlenen bu mahrum kalınan kâr üzerinden davacı kiracının bu yeri işletememesi nedeniyle uğrayabileceği risklerden uzak kalması nedeniyle hakkaniyete uygun bir indirim yapılarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme sonucu yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda (2) No'lu bentte yazılı nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA ve istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 11/12/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/39100, Karar No: 2011/6497, Tarih: 30.03.2011

**2. Ceza Dairesi         2009/39100 E.  ,  2011/6497 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2006/298663

MAHKEMESİ : Kulu Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 24/05/2006

NUMARASI : 2006/183

SUÇ : Hırsızlık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5237 sayılı TCK.nun 145.maddesindeki suçun konusunu oluşturan malın değerinin azlığı kavramından, daha çoğunu alabilme imkanı varken sadece gereksinimi kadar ve değer olarak da az şeyi alma durumunun anlaşılması ve suçun işleniş şekli ile özellikleri de nazara alınarak uygulanabileceğinden, söz konusu olayda 5237 sayılı TCK.nun 145.maddesinin uygulama imkanı olmadığı gözetilmeden yazılı şekilde ceza verilmesinden vazgeçilmesine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 30/03/2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8956, Karar No: 2015/20251, Tarih: 11.11.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/8956 E.  ,  2015/20251 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Siirt 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 21/01/2015

NUMARASI : 2014/885-2015/81

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmış ise de; alınan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

Dava konusu taşınmaz karışık meyve bahçesi niteliğinde kabul edilmesine rağmen, hakim olan meyve ağaçlarının cinsi bilirkişi raporunda belirtilmemiştir.

Bu durumda; mahallinde bilirkişi kurulu eşliğinde keşif yapılarak dava konusu taşınmaz üzerindeki meyve ağaçlarının cins ve adetleri ayrı ayrı belirtilmek suretiyle karışık meyve bahçesi veya kapama meyve bahçesi niteliği taşıyıp taşımadığı tespit edilip var olan meyve ağaçlarından elde edilecek ürün miktarı ve toplam kg. satış fiyatları ile dekara üretim giderleri ilgili İl Gıda Tarım Müdürlüğünden sorulup, araştırılarak sonucuna göre karar verilmesi gerektiği düşünülmeden, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 11/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1774, Karar No: 2018/6018, Tarih: 28.06.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/1774 E.  ,  2018/6018 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

1- Sanık hakkında "2006, 2007 ve 2008 takvim yıllarında "defterlere kaydı gereken hesap ve işlemleri vergi matrahının azalması sonucunu doğuracak şekilde kısmen başka deftere kaydetme" suçunu işlediği iddia olunan davada, 18.09.2008 tarihli vergi suçu raporundan sanığın kullandığı iş yeri adresinde 09.06.2008 tarihinde yapılan aramada suça konu olan belgelerin ele geçirildiğinin, ancak söz konusu defter ve belgelerin ele geçiriliş şekline ilişkin dosya arasında arama kararı ve tutanağının bulunmaması karşısında; suça konu defter ve belgelerin usulüne uygun olarak ele geçirilip geçirilmediğinin tespiti açısından, arama kararı ile arama tutanağı temin edilerek incelenip sonucuna göre sanığın hukuki durumlarının değerlendirilmesi gerekirken eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hükümler kurulması,

2-Kabule göre de;

a) Sanık hakkında Tarsus Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 03.12.2008 tarih ve 2008/4171 Esas sayılı iddianamesi ile mütalaa ve ekindeki vergi suçu raporlarına uygun olarak “Defterlere Kaydı Gereken Hesap ve İşlemleri Vergi Matrahının Azalması Sonucunu Doğuracak Şekilde Tamamen veya Kısmen Başka Defter, Belge veya Diğer Kayıt Ortamlarına Kaydetmek” suçundan kamu davası açıldığı, bu suç açısından her takvim yılında işlenen suçların birbirinden ayrı ve bağımsız suçları oluşturacağı cihetle; 2006, 2007, 2008 takvim yıllarının tek suç olarak kabulüyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

b) 2006 ve 2007 yılları itibarıyla 213 sayılı Kanun'un 359/a-1 maddesinde öngörülen temel cezanın alt sınırının 6 ay hapis olduğu, 08.02.2008 - 03.07.2009 tarihleri arasında ise cezanın alt sınırının 1 yıl olduğu gözetilmeden ve hapis cezalarının alt sınırdan uzaklaşılmak suretiyle tayin edildiğine dair bir kabul ve gerekçe gösterilmeden temel cezanın 18 ay hapis cezası olarak tayin edilmesi,

c) 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde yer alan hak yoksunluklarının sanığın kendi alt soyu dışındakiler için hapis cezasının infazı tamamlanana kadar uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi isabetsizliğinin Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, kazanılmış hakkın saklı tutulmasına, 28.06.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11353, Karar No: 2015/9909, Tarih: 22.10.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/11353 E.  ,  2015/9909 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Edremit Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 24/10/2014

NUMARASI : 2014/1114-2014/1046

Taraflar arasındaki davada Edremit 2. Asliye Hukuk ve Edremit Sulh Hukuk Mahkemesince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, üst daireden sızan sular sebebiyle bina malikinin kusursuz sorumluluğuna dayalı olarak açılan maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Asliye Hukuk Mahkemesince, davanın kat mülkiyetinden kaynaklandığı gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

Sulh Hukuk Mahkemesince ise, dava konusunun kat mülkiyetinden kaynaklanan davalardan olmayıp komşuluk hukukundan kaynaklandığı, kanun gereğince mahkemenin görev alanına girmediği, işbu davaya bakma görev ve yetkisinin asliye hukuk mahkemesine ait olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

Dosya kapsamından; davacının, Edremit'te yazlık olarak kullandığı evinin üst daireden akan ve sızan sular nedeniyle duvar, zemin, kapı kısımları ile evde bulunan bir çok eşyasının hasar görmüş olduğu, uğranan zarar ve yaşanan olay nedeniyle duyulan üzüntü nedeniyle bir miktar maddi ve manevi tazminat isteminde bulunduğu anlaşılmıştır.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden; davanın BK'nın 58. (TBK m. 69) maddesi gereğince bina malikinin kusursuz sorumluluğuna dayalı olarak açıldığı anlaşılmıştır.

Borçlar Kanununun 58. maddesi gereğince, bir bina veya imal olunan her hangi bir şeyin maliki, şeyin fena yapılmasından yahut muhafazasındaki kusurundan dolayı sorumludur. Yapı eserinin maliki, bunların hiç kimse ve hiçbir şey için tehlike taşımayacak şekilde yapılmasını ve işlemesini garanti etmekle yükümlüdür. Bu nedenle, bir yapı eserinde herhangi bir yapım bozukluğu olmasa bile, ek güvenlik ve koruma tertibatının bulunmaması yine de bir bakıma eksikliği sayılır. Yapı sahibinin sorumluluğu, bir bina ya da diğer bir inşa eserinin bizatihi kendisinden kaynaklanan bir nedenle oluşan zarardan sorumluluğu kapsamaktadır. Bu sorumluluk, objektif özen yükümlülüğüne aykırılıktan doğan "ağırlaştırılmış" bir kusursuz sorumluluk halidir.

Somut olayda davacı, bina maliki olması sebebiyle eldeki davayı açmış ve haksız fiil hükümlerine dayanmıştır. Bu bağlamda, davaya bakma görevi asliye hukuk mahkemesine aittir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince Edremit 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 22.10.2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/9131, Karar No: 2020/5289, Tarih: 01.06.2020

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2019/9131 E.  ,  2020/5289 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Temyiz harç ve giderlerinin eksik ödendiğinin anlaşılması halinde muhtıra gönderilerek kararı veren Hâkim veya Mahkeme Başkanı tarafından yedi günlük kesin süre içinde harç ve giderin tamamlanması, aksi halde temyizden vazgeçmiş sayılacağı hususu temyiz edene yazılı olarak bildirilir. Verilen süre içinde harç ve giderler tamamlanmadığı takdirde, mahkeme kararın temyiz edilmemiş sayılmasına karar verir. Bu kararın da temyiz edilmesi halinde 432’nci maddenin son fıkrası hükmü kıyasen uygulanır.

Hâkim veya Mahkeme Başkanı tarafından “temyiz harç ve giderlerinin tamamlanması için yedi günlük kesin süre” verilmesi ve ayrıca yazılı olarak “aksi halde temyizden vazgeçmiş sayılacağı hususu”nun bildirilmesi gerekmektedir.

Bu nedenle muhtırada Hâkim veya Mahkeme Başkanı’nın sicili ve imzası bulunmalıdır. Muhtıra Hâkim veya Mahkeme Başkanı tarafından imzalanmadan verilmişse, dolayısıyla da Hâkim tarafından usulünce düzenlenmiş muhtıra yoksa geçerli bir bildirimin yapıldığından söz etmeye de olanak yoktur.

Mahkeme Yazı İşleri Müdürü’nün veya Kalem personelinin temyiz harcı veya giderinin tamamlanması için temyiz edene süre vermesi veya tebligat zarfı üzerine ihtar/uyarı şeklinde yazılan ve Hâkim imzası taşımayan muhtıra usule aykırıdır, Mahkeme Yazı İşleri Müdürü’nün veya Kalem personelinin vermiş olduğu süre ya da tebligat zarfı üzerine ihtar/uyarı şeklinde yazılan ve Hâkim imzası taşımayan muhtıra üzerine temyiz harcını veya giderini ödememiş olan taraf, temyiz talebinden vazgeçmiş sayılamaz.

Yargıtayın kararlılık kazanmış uygulamasına göre, muhtırada yapılması gereken işlemin ne olduğu açıkça ve ilgili tarafın yanılmasına neden olmayacak biçimde gösterilmeli; bu açıdan ikmal edilecek harç ya da giderin miktarı ve yatırılma merci ve süresi, bunun yapılmamasının sonuçları net biçimde açıklanmalıdır. Örneğin, “dosyaya yatırılması” şeklindeki ifade tarafın yanılmasına neden olabileceğinden, bu ifadeyi taşıyan muhtıra geçersiz olacaktır.

Somut olayda davacı vekiline gönderilen muhtıra ilgili harç ve giderlerin dosyaya yatırılması gerektiği belirtildiğinden, muhtıranın usulüne uygun olmadığı anlaşılmakla

mahkemenin temyiz isteminin reddine ilişkin verdiği 11.12.2019 tarihli Ek kararın ortadan kaldırılmasına karar verildikten sonra Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Somut olayda davacı vekiline gönderilen muhtıra ilgili harç ve giderlerin dosyaya yatırılması gerektiği belirtildiğinden, muhtıranın usulüne uygun olmadığı anlaşılmakla

mahkemenin temyiz isteminin reddine ilişkin verdiği 11.12.2019 tarihli Ek kararın ortadan kaldırılmasına karar verildikten sonra Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosya içeriğine göre; İlk Derece Mahkemesi tarafından verilen 19.08.2014 tarihli karar Dairemiz tarafından yapılan temyiz incelemesi sonrasında yalnızca ücret alacağı bakımından bozulmuş olup bozma sonrası yapılan yargılamada davacının 501,00 TL ücret alacağı talebinin reddine karar verilmiştir. Kararı taraflar temyiz etmiş olup, temyize konu edilen toplam alacak miktarı net 501,00 TL olup karar tarihi itibari ile 3.200,00 TL temyiz kesinlik sınırı kapsamında kaldığından tarafların temyiz isteminin 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 427, 432. maddeleri uyarınca REDDİNE, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 01/06/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.