muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/11249, Karar No: 2016/6852, Tarih: 17.06.2016

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, ... Sözleşmesi hükümlerine göre davalının sorumluluğunun objektif, kusursuz sorumluluk olup bagajlar için alınan tarihten itibaren 7 gün içerisinde taşıyıcıya yazılı bildirimde bulunulması gerektiği, davalı tarafın davacı tarafa 530 USD teklifte bulunduğudan davacı tarafın süresinde bildirimde bulunduğunun kabulü gerektiği, davacının toplam değeri 4.420 USD olan kıymetli taş ve cep telefonunun bagajda taşımaya elverişli olmayan eşya hükmünde olduğu, davacı tarafından davalıya bu eşyalar için özel değer bildiriminde bulunulmadığı, söz konusu eşyalar nedeni ile davalının sorumluluğun olmayacağı, talep edilen kayıp valiz bedeli 5.500 USD'den özel değer bildiriminde bulunulmayan eşyaların miktarı düşüldüğünde davacı tarafın gerçek zararının 1.080 USD olduğu, davalının sorumluluğunun sınırının 1131 SDR'yi aşamayacağı gerekçesiyle 1.080 USD karşılığı olarak talep edilen 1.911,60 TL yönünden davanın kısmen kabulü ile söz konusu sözleşme hükümleri gereğince davalının sorumlu olduğu üst sınır 1131 SDR hesabı ile 3.098,94 TL'ye göre karar tarihinden itibaren hükmedilen faizin sorumlu olunan üst sınırı aşmamak koşulu ile davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, taraf vekillerinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, taraf vekillerinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, istek halinde aşağıda yazılı 31.15 TL harcın temyiz eden davacıya iadesine, aşağıda yazılı bakiye 70,23 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 17.05.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/22034, Karar No: 2010/29602, Tarih: 26.10.2010

**2. Ceza Dairesi         2010/22034 E.  ,  2010/29602 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : hakaret

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1-Sanık hakkında 27.02.2007 tarihli suçtan kurulan hükmün temyiz isteminin incelenmesinde;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün ONANMASINA,

2-Sanık hakkında 28.02.2007 tarihli suçtan kurulan hükmün temyiz isteminin incelenmesinde;

Sanık hakkında tehdit suçundan açılmış bir dava bulunmadığı, 28.02.2007 tarihli hakaret suçundan açılan ilk davada da 08.05.2007 tarihli duruşmada katılma kararı verildiğinden tebliğnamedeki 1 nolu bozma düşüncesine iştirak olunmamış, dosya içeriğine göre katılan vekilinin diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Katılan hakkında apartman içindeki duvara kurşun kalemle hakaret içeren yazı yazılması üzerine karakola şikayet yapıldıktan sonra, sanığın katılana hakaret ettiğini beyan eden şikayetçinin eşi olan tanık ...’in beyanlarına itibar edilmeme nedenleri kararda açıklanmadan yazılı şekilde beraat hükmü kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 26.10.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/196, Karar No: 2024/1213, Tarih: 26.02.2024

**1. Ceza Dairesi         2024/196 E.  ,  2024/1213 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Hâkimliği

... Cumhuriyet Başsavcılığı'nın, 03.01.2023 tarihli ve 2022/78083 Soruşturma, 2023/385 Karar numaralı evrakı ile şikâyetçi suça sürüklenen çocuk ve mağdur suça sürüklenen çocuklar hakkında kasten yaralama suçundan, kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği, anılan karara yönelik şikâyetçi suça sürüklenen çocuk ... vekili tarafından mağdur sıfatıyla yapılan itirazın kabul edilerek kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kaldırılmasına ilişkin merci ... 4. Sulh Ceza Hâkimliğinin, 13.04.2023 tarihli ve 2023/1943 Değişik ... sayılı kararının 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 271 ... maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca kesin olmakla 13.04.2023 tarihinde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Kanun'un 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 20.11.2023 tarihli ve 2023/11370 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 19.12.2023 tarihli ve KYB-2023/127815 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 19.12.2023 tarihli ve KYB-2023/127815 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"Dosya kapsamına göre, her ne kadar ... 4. Sulh Ceza Hâkimliğinin 13.04.2023 tarihli kararı ile 'olayın oluş şekli beyanlar birlikte değerlendirildiğinde S.S.Ç. ...'ın yaralanmasının doktor raporuyla sabit olduğunun, S.S.Ç'lerin üzerine atılı suçu işlediği hususunda yeterli şüphenin oluştuğunun değerlendirilmesi ve S.S.Ç'lerin suç tarihinde 12-15 yaş arasında olduğu, dosya kapsamında alınan farik mümeyyiz raporunda ...'lerin işlediği iddia edilen fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve bu suçla ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneği gelişmemiş olduğu yönünde rapor da hep birlikte değerlendirildiğinde bu aşamada ...'lerin hukuki durumunun mahkemesince değerlendirilmesi gerektiği' gerekçesiyle ... Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 03.01.2023 tarihli kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kaldırılmasına karar verilmiş ise de; suça sürüklenen ...'in aynı olay kapsamında mağdur sıfatını da haiz olduğu ve şikayet yokluğu sebebiyle diğer suça sürüklenen çocuk hakkında verilen kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı sadece adı geçen mağdur tarafından itiraz edildiği halde, itiraz konusu dışında inceleme yapılmak suretiyle ve mağdurun yaşının küçük olmasından dolayı da yüklenen suçun şikayete tabi olmadığı gözetilmeden, belirtilen gerekçeyle yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir."

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

İnceleme konusu soruşturma dosyasının değerlendirilmesinde; suç tarihinde 12-15 yaş grubunda bulunan şikâyetçi suça sürüklenen çocuk ... ile mağdur suça sürüklenen çocuklar ... ve ... arasındaki tartışmada ...'ın ... ve ...'e, ... ve ...'nın da ...'a vurarak basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaraladıkları iddiası ile başlatılan soruşturma neticesinde ... ve ...'nın şikâyetçi olmadıkları belirlenmekle, Cumhuriyet Başsavcılığınca “...müşteki anlatımları ile ....Yargıtay kararları ile birlikte incelendiğinde suça sürüklenen çocuklar ... ve ...'nın üzerine atılı suçu işlediği hususunda yeterli şüphe oluştuğunun değerlendirildiği bu haliyle tedbir talepli kamu davasının açılması gerektiği fakat benzer dosyalara ilişkin Çocuk Mahkemelerinin iddianameleri iade ettiği (..), bu haliyle ... hakkında kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmesi ve güvenlik tedbiri talep edilmesinin zaruri olduğu,

...her ne kadar Müşteki ...'ler ... ve ...'nın ifadelerinde ...'ın da kendilerini darp ettiğini beyan etmişseler de aynı ifadelerinde ...'dan şikayetçi olmadıklarını beyan ettikleri, atılı suçun takibinin şikayete tabi olduğu, ... ve ...'nın da şikayetçi olmaması nedeniyle kovuşturma imkanının bulunmadığı”ndan bahisle kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği, anılan karara ... vekili tarafından mağdur sıfatıyla yapılan itirazın merci tarafından kabul edilerek kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kaldırılmasına karar verildiği anlaşılmıştır.

Oysa ... vekilinin itirazının suça sürüklenen çocuk ... hakkında verilen kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yönelik olduğu, Cumhuriyet Başsavcılığınca ...'in şikâyetçi olmaması nedeniyle ... hakkında kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği, anılan karara itiraz üzerine merci tarafından suça sürüklenen çocuk ... hakkında mağdur ...'i kasten yaralama suçu yönünden kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yönelik itirazın incelenmesi ile yetinilmesi gerektiği hâlde bu hususta da karar verilmeden diğer eylemler yönünden kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kaldırılmasına karar verilmesi, Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. ... 4. Sulh Ceza Hâkimliğinin, 13.04.2023 tarihli ve 2023/1943 Değişik ... sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

26.02.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/13687, Karar No: 2022/8974, Tarih: 10.05.2022

**7. Ceza Dairesi         2021/13687 E.  ,  2022/8974 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6831 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Beraat

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Davanın dayanağını oluşturan 6831 sayılı Kanun'un 82. maddesi gereğince aksi kanıtlanıncaya kadar geçerli olan suç tutanağına ve mahkemece dinlenilen tutanak mümzilerinin beyanlarına göre; şirket yetkilisi olan ...'in, ağaçları sanık ...'in kestiğini belirtmesi, şirketin sunmuş olduğu listelere göre kesilen ağaçların nakliye işinde görevli şoför olduğu anlaşılan sanık ...'in nakliye işini alan diğer sanık ...'ın talimatıyla eylemi gerçekleştirdiklerinin anlaşılması karşısında sanıkların mahkumiyeti yerine suçtan kurtulmaya yönelik kaçamaklı savunmalarına itibar edilerek yazılı şekilde hüküm tesisi,

Yasaya aykırı, katılan ... İdaresi vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 10.05.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2554, Karar No: 2022/16341, Tarih: 18.10.2022

**11. Ceza Dairesi         2022/2554 E.  ,  2022/16341 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

...

...

...

A) Sanık ... hakkında kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik sanığın temyizinin incelenmesinde;

Sanığın yokluğunda verilip usulüne uygun olarak 26.10.2015 tarihinde tebliğ olunan hükmü, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 310. maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süresinden sonra, 05.11.2015 tarihli dilekçe ile temyiz ettiği anlaşılmakla; temyiz isteminin aynı Kanun'un 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

B) Sanıklar hakkında kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik sanık ... müdafii ile sanıklar ... ve ...’nun temyizinin incelenmesinde;

Sanıklar ... ve ... hakkında 2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan da dava açıldığı halde hüküm kurulmadığı anlaşılmakla, mahallinde bir hüküm kurulması mümkün görülmüştür.

Sanıklara yüklenen “2007 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçu ile sanık ...’na yüklenen “2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçunun Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, 31.12.2007 ve 31.12.2008 olan suç tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği ve bu itibarla sanık ... müdafii ile sanıklar ... ve ...’nun temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanıklar hakkındaki kamu davalarının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE, 18.10.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/25528, Karar No: 2020/542, Tarih: 08.01.2020

**4. Ceza Dairesi         2015/25528 E.  ,  2020/542 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit, kasten yaralamaya teşebbüs

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1-Sanık ... hakkında, mağdur ...'a yönelik birden fazla kişiyle birlikte silahla tehdit ve silahla yaralamaya teşebbüs suçlarından kamu davası açıldığı, kararın gerekçe kısmında sanığın, mağdura yönelik bu iki eylemi de gerçekleştirdiğinin kabul edilmesi karşısında, hüküm kısmında yaralamaya teşebbüs suçu açısından, sanık olarak ... yerine sehven ...'un gösterilmesi suretiyle yaralamaya teşebbüs suçu açısından hükümde çelişkiye neden olunması,

2-Sanık ...'un, mağdur ... ile birlikte temyiz dışı sanık ...'ın evinde oturdukları sırada, temyiz dışı diğer sanık ...'un, elinde bıçakla gelmesi üzerine, ...'ın eline bıçak, ...'ın ise nacağı aldığının kabul edildiği olayda, ani gelişen tartışma ortamında sanıkların ne suretle önceden anlaşıp planlayarak iştirak iradesi içinde ...'a yönelik, atılı tehdit eylemlerini gerçekleştirdikleri açıklanmadan, yetersiz gerekçeyle sanık ... hakkında birlikte tehdit suçundan yazılı şekilde hüküm kurulması,

3-Sanık ...'un soruşturma ve kovuşturma evresindeki, "sanık ... elindeki bıçağı arkadaşım ...'ın boğazına dayadı, bende arkadaşımı kurtarmak için elimdeki bardağı İzzet'e fırlattım ama değmedi, sonra da onu kovaladım, aracına binip kaçtı" şeklindeki savunması karşısında, olayın çıkış sebebi üzerinde durularak, her iki suç açısından da sanık hakkında haksız tahrik hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilmemesi,

4-Kabule göre de; Anayasa Mahkemesi’nin karar tarihinden sonra 24/11/2015 günlü Resmi Gazete’de yayımlanan 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı, TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin kararın ve TCK'nın 53/1-c maddesinde düzenlenen hak yoksunluğunun uygulanma süresi ve şeklinin Kanunda öngörülen biçimde uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık ...'un temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, HÜKÜMLERİN 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma kararına uyulması halinde, silahla ve birden fazla kişiyle birlikte tehdit suçu yönünden sanık ... hakkında, geri bırakılan hükmün açıklanması durumunda, lehe oluşabilecek bir hükmün 1412 sayılı CMUK'nın 325. maddesi gereği adı geçen sanığa sirayet ettirilmesi hususunun gözetilmesine, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 08/01/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7831, Karar No: 2016/922, Tarih: 01.02.2016

**19. Ceza Dairesi         2015/7831 E.  ,  2016/922 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5846 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizin de benimsediği 08/04/2014 tarih 2013/7-591 Esas 2014/171 Karar sayılı kararında açıklandığı üzere, bandrol yükümlülüğüne aykırılık suçlarında suçun mağdurunun doğrudan eser sahipleri olmayıp toplum olduğu cihetle; UYAP ortamında yapılan araştırmada benzer eylem nedeniyle sanık hakkında .... ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesinin 28/02/2008 tarih ve 2007/199 Esas, 2008/112 Karar sayılı kararı ile verilip daha önceden onanarak kesinleşen Yargıtay 7. Ceza Dairesinin 2008/17787 Esas sırasında kayıtlı olan dava dosyasının da mevcut bulunduğunun anlaşılması karşısında;

Anılan dosya getirtilip incelenerek, suç ve iddianame tarihleri dikkate alınıp hukuki kesintinin iddianamenin düzenlenmesiyle gerçekleşeceği gözetilmek suretiyle, sanığın bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda aynı mağdura karşı aynı suçu birden fazla işleyip işlemediğinin ve hakkında TCK'nın 43/1. maddesinin uygulanması gerekip gerekmediğinin tartışılması zorunluluğu,

Kanuna aykırı ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye aykırı olarak HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 01/02/2016 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

MUHALEFET ŞERHİ

Daire çoğunluğu ile aramızdaki görüş farklılığı,

1- Konut ve işyeri gibi kapalı yerlerde arama yapılırken, ihtiyar heyetinden veya komşulardan iki kişinin bulundurulmaması nedeniyle arama işleminin hukuka aykırı olup olmadığına,

2- Suç eşyasının hukuka aykırı yöntemle elde edilmiş delil olmasından dolayı hükme esas alınamaması karşısında; sanıkların ikrar niteliğinde kabul edilebilecek beyanları olsa bile maddi delillerle desteklenmeyen ikrarına itibar edilip edilemeyeceğine ve mahkumiyete yeterli başkaca delil olup olmadığına,

3- Bu hususların CMK'nun 230/1-b maddesi hükmü gereğince yerel mahkemece gerekçeli kararda tartışılması gerekip gerekmediğine ilişkindir.

2- Suç eşyasının hukuka aykırı yöntemle elde edilmiş delil olmasından dolayı hükme esas alınamaması karşısında; sanıkların ikrar niteliğinde kabul edilebilecek beyanları olsa bile maddi delillerle desteklenmeyen ikrarına itibar edilip edilemeyeceğine ve mahkumiyete yeterli başkaca delil olup olmadığına,

3- Bu hususların CMK'nun 230/1-b maddesi hükmü gereğince yerel mahkemece gerekçeli kararda tartışılması gerekip gerekmediğine ilişkindir.

1- Ceza usul hukukunda, re’sen araştırma ilkesi ve vicdani delil sistemi geçerli olup, amaç maddi gerçeğe ulaşmaktır. Maddi gerçek, hukuka uygun elde edilen her türlü delille ispatlanabilir. Anayasa'ya göre, kanuna aykırı olarak elde edilen bulgular delil olarak kullanılamaz (m.38/6). CMK uyarınca, yüklenen suç, ancak hukuka uygun şekilde elde edilmiş olan delillerle ispat edilebilir (m. 217/2). Delil, kanuna aykırı olarak elde edilmişse, reddolunur (m.206/2-a). Hükmün hukuka aykırı yöntemlerle elde edilen delile dayanması, hukuka kesin aykırılık sebebidir (m. 289).

5271 sayılı CMK’nda “arama ve elkoyma” işlemine dair usul ve esaslar (m. 116-134) düzenlenmiştir. Anılan Kanun'un 119. maddesinin 4. fıkrasında Cumhuriyet savcısı hazır olmaksızın konut, işyeri veya diğer kapalı yerlerde arama yapabilmek için o yer ihtiyar heyetinden veya komşulardan iki kişinin bulundurulacağı şarta bağlanmıştır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu da, 25.11.2014 tarih ve 2014/166-514 sayılı Kararında hukuka aykırı olarak yapıldığı kabul edilen aramada elde edilen maddi delil dışındaki diğer delillerin (somut olayda ikrarın) mahkûmiyet için yeterli olup olmadığı konusu tartışılırken şu sonuca varmıştır: "Hukuka uygun olmayan arama işlemi sonucunda ele geçen delillerin hükme esas alınamayacağının belirlendiği olayda; ... arama işleminin hukuka aykırı yapılması nedeniyle ele geçirilen ruhsatsız tabancanın hukuka aykırı yöntemle elde edilmiş olmasından dolayı hükme esas alınmayacağı... başkaca maddi delillerle desteklenmeyen ikrara dayanılarak mahkûmiyet hükmü kurulması usul ve kanuna aykırıdır."

Anayasa Mahkemesi, 19.11.2014 tarih ve 2013/6183 Başvuru Numaralı Kararında (07.03.2015 tarih ve 29288 sayılı R. Gz.), ihtiyar heyetinden veya komşulardan iki kişi bulundurulmadan yapılan arama sonucunda elde edilen hukuka aykırı delillerin hükme esas alınmasının adil yargılanma hakkını ihlal ettiğine karar vermiştir. Anılan Kararda (özetle); bireysel başvuru konusu olayda, 3167 sayılı (mülga) Kara Avcılığı Kanunu'na aykırı davrandığı iddiası üzerine, Sulh Ceza Mahkemesince 22/1/2003 tarihinde başvurucunun ev ve müştemilatında arama yapılmasına karar verilmiş ancak arama esnasında o tarihte yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 97 (CMK m. 119/4) maddesine göre, ihtiyar heyetinden veya komşulardan kimse bulundurulmamıştır. Başvurucu aleyhine 3167 sayılı mülga Kara Avcılığı Kanunu'na dayalı olarak Hukuk Mahkemesinde tazminat davası açılmış, başvurucu tazminata mahkum edilmiştir.

Anayasa Mahkemesi, olay tarihinde yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 97/2. maddesine göre, hâkim veya Cumhuriyet savcısı hazır olmaksızın ev ve işyeri gibi kapalı yerlerde arama yapılırken ihtiyar heyetinden veya komşulardan iki kişi bulundurulması gerektiğini, aramanın icrasındaki “kanuna aykırılığın” bir bütün olarak yargılamanın adil olup olmamasına etkisini incelerken;

“Yargılamanın, arama ve arama esnasında elde edilen eşyalar üzerine bina edildiği, ilk derece Mahkemesinin davayı kabul gerekçesi incelendiğinde, 23/1/2003 tarihli arama tutanağında belirtilen eşyanın dava konusu edilip, bu belgenin resmi evrak niteliğinde olduğu, aksinin geçerli delillerle kanıtlanamadığının belirtildiği, yargılamanın esaslı ve belirleyici delilinin, aramada ele geçen eşya olduğu, dayanılan diğer delillerin ise, aramada elde edilen eşyaların değer ve niteliğini tespite ilişkin “bilirkişi raporları” ile kollukça tanzim edilmiş “tespit tutanağı” olduğu, hükmün esas ve belirleyici unsurunun, gerçekleştirilen hukuka aykırı arama işlemi sonucunda elde edilen deliller olduğu, Bilirkişi raporlarının, aramada ele geçen delillerin değerlendirilmesine yönelik bir araç olduğu, belirli bir davaya ilişkin olarak delilleri değerlendirme yetkisinin kural olarak yargılamayı yürüten mahkemeye ait olmakla birlikte somut olayda, koruma tedbiri niteliğindeki arama kararının icrasının hukuka aykırı şekilde gerçekleştirilmesi ile elde edilen delillerin tek ve belirleyici delil olarak kullanılmasının bir bütün olarak yargılamanın hakkaniyetini zedelediği ve aramanın icrasındaki “kanuna aykırılığın” yargılamanın bütünü yönünden adil yargılanma hakkını ihlal eder nitelikte olduğu, bu sebeplerle başvurucunun Anayasa’nın 36. maddesinde güvence altına adil yargılanma hakkını ihlal edildiğine” karar vermiştir.