muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/262, Karar No: 2011/711, Tarih: 15.02.2011

.../...

s-3-

TEBLİĞNAME : 1-B/2010/235679

sosyal ilişkileri, fiilden sonraki ve yargılama sürecindeki davranışları, cezanın failin üzerinde olan etkileri de nazara alınarak takdiren mahkememize kanaat geldiğinden 5237 sayılı TCK.nun 62 maddesi gereğince 1/6 oranında indirim yapılarak sanıkların sonuç olarak 1 yıl 4 ay 25 gün hapis cezasıyla ayrı ayrı cezalandırılmalarına" şeklinde değiştirilmesine karar verilmek suretiyle DÜZELTİLEN, sanıklar ... ve ... hakkında kasten insan öldürmeye teşebbüs ve kasten bıçakla yaralama, katılan-sanıklar ... ve ...hakkında kasten yaralama ve sanık ... hakkında kasten yaralama suçlarından kurulan hükümlerin tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA), 15.02.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2010/1968, Karar No: 2013/2439, Tarih: 25.03.2013

**1. Ceza Dairesi         2010/1968 E.  ,  2013/2439 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Genel güvenliği kasten tehlikeye sokmak, görevi yaptırmamak için direnme, kasten yaralama, 6136 Sayılı Yasaya Aykırılık

HÜKÜM : TCK (170/1-c, 62, 52/2), (265/1-4, 62, 52/2), (86/1-3-e, 87/3, 62, 53, 58/2-b-6-7-8), (6136 Sayılı Kanunun 13/1, TCK. 62, 52/2 maddeleri uyarınca; (1 yıl 5 ay 15 gün hapis cezası), (5500 TL adli para cezası), (3000 TL adli para cezası), (6000 TL ve 500 TL adli para cezası)

TÜRK MİLLETİ ADINA

1- Sanığın, görevi yaptırmamak için direnmek, 6136 sayılı Yasaya Aykırılık ve kaygı, korku veya panik yaratabilecek tarzda ateş etme suçlarından kurulan hükümlerde sanığın, adli sicil kaydındaki sabıkaları tekerrüre esas olduğu halde, sanık hakkında TCK'nun 58. maddesinin uygulanmaması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır

2- Sanık hakkında mağdur ...'i kasten yaralama, görevi yaptırmamak için direnmek, 6136 sayılı Yasaya Aykırılık ve kaygı, korku veya panik yaratabilecek tarzda ateş etme suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerin incelenmesinde;

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın, suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suçların niteliği tayin, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebeplerin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde eleştiri ve düzeltme nedenleri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin eksik incelemeye, kasten yaralama suçu yönünden suç niteliğine, sanığın TCK.nun 44. maddesi kaspsamında tek suç işlediğine yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, sanık hakkında görevi yaptırmamak suçundan kurulan hükümde 5237 sayılı TCK.nun 265/1, 265/4, 62. maddeleri ile belirlenen 7 ay 15 gün hapis cezasının aynı Kanunun 52/2 maddesi uyarınca günlüğü 20 TL adli para cezasından çevrildiği halde hesap hatası sonucu 4.500,00 TL adli para cezası yerine 5.500,00 TL adli para cezasına hükmedilmesi suretiyle sanık hakkında fazla ceza tayini yasaya aykırı ise de, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, CMUK.nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak;

Sanığın, hakkında görevi yaptırmamak suçundan kurulan hükmün ilgili fıkrasında 5237 sayılı TCK.nun 52/2 maddesi ile yapılan uygulama sonucu belirlenen "5.500,00 TL ADLİ PARA CEZASI" ibaresinin "4.500,00 ADLİ PARA CEZASI" olarak değiştirilmesine, karar verilmek suretiyle CMUK.nun 322. maddesinin tanıdığı yetkiye dayanılarak DÜZELTİLEN hüküm ile kasten yaralama, 6136 sayılı Yasaya Aykırılık ve kaygı, korku veya panik yaratabilecek tarzda ateş etme suçlarından kurulan hükümlerin tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA), 25/03/2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5981, Karar No: 2018/12614, Tarih: 28.11.2018

**19. Ceza Dairesi         2018/5981 E.  ,  2018/12614 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak,

Sanığın üzerine atılı bulunan İİK'nun 331. maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen takibi şikayete bağlı olan bu suçun; "Haciz yolu ile takip talebinden sonra veya bu talepten önceki iki yıl içinde borçlu; alacaklısını zarara sokmak maksadıyla,

“1-)Mallarını veya bunlardan bir kısmını mülkünden çıkararak, telef ederek veya kıymetten düşürerek hakiki surette,

2-)Gizleyerek muvazaa yoluyla başkasının uhdesine geçirerek,

3-)Asıl olmayan borçlar ikrar ederek mevcudunu suni surette eksilterek” şeklinde sıralanan seçimlik hareketlerden herhangi birisinin işlenmesiyle, diğer koşulların da (alacaklının, borçlu aleyhine aciz belgesi aldığını veya alacağını alamadığını ispat ettiği takdirde) gerçekleşmesi halinde oluşacağının yerleşik uygulamalarda benimsenmiş olması, somut uzlaşmazlıkta; şikayetçi vekilinin, şikayet dilekçesinde sanığın 26.02.2009 tarihinde gidilen hacizde borcu ödememek için gayrimenkulleri üzerine 180.000 TL anlaşmalı haciz koydurduğu ve traktörünü de sakladığını beyan etmesi nedeniyle “alacaklıyı zarara uğratmak için mevcudunu eksiltmek” suçundan şikayette bulunduğu anlaşılmakla, bu konuda araştırma yapılmadan, tarafların delilleri toplanmadan eksik kovuşturma ile yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre de;

1) 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 331/1. maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nun 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

2) Kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi uyarınca hak yoksunluklarına hükmedilmiş ise de, 24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarih ve 2014/140 E. , 2015/85 K. sayılı kararı ile anılan maddenin bazı hükümlerinin iptal edilmiş olması nedeniyle yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 28/11/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/21117, Karar No: 2010/2576, Tarih: 22.02.2010

**3. Hukuk Dairesi         2009/21117 E.  ,  2010/2576 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Dava dilekçesinde toplam 3.880 TL tazminatın faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece su kuyusu ile ilgili talep atiye bırakıldığından, kavak ağaçları yönünden istemin reddi cihetine gidilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle menkul mal vasfında kabul edilen kavak ağaçlarının davacı tarafından dikilip yetiştirildiği ileri sürülmediğinden yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle sonucu itibariyle usule ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 1.55 TL bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine, 22.2.2010 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/38583, Karar No: 2017/16674, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/38583 E.  ,  2017/16674 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7048, Karar No: 2015/5664, Tarih: 11.06.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/7048 E.  ,  2015/5664 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Edremit Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 11/12/2014

NUMARASI : 2014/330-2014/1316

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada Edremit Sulh Hukuk, Burhaniye Sulh Hukuk ve İvrindi Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, 4721 sayılı TMK'nın 407. maddesi uyarınca hükümlüye vasi atanmasına ilişkindir.

Edremit Sulh Hukuk Mahkemesi'nce hükümlünün ikametgah adresinin “Haberkent Yanı İpek Turistik Tesisleri Burhaniye/Balıkesir” olduğundan bahisle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Burhaniye Sulh Hukuk Mahkemesince hükümlünün MERNİS adresinin “B. mevkii, No:1 Doğanlar/Merkez-Balya-Balıkesir” olduğu anlaşıldığından mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

İvrindi Sulh Hukuk Mahkemesince hükümlünün cezaevine girmeden önce “Ç.yolu üzeri Yeni Mahallesi No:14 Sok. No:21 Edremit/BALIKESİR” adresinde ikamet ettiği anlaşıldığından mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir. “Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

Hükümlünün 15.08.2013 tarihli beyan dilekçesine göre cezaevine girmeden önce “Ç. yolu üzeri Yeni Mahallesi No:14 Sok. No:21 Edremit/BALIKESİR” adresinde ikamet ettiği anlaşıldığından, uyuşmazlığın Edremit Sulh Hukuk Mahkemesi'nde çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle 6100 sayılı HMK'nın 21 ve 22. maddeleri gereğince Edremit Sulh Hukuk Mahkemesi'nin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 11/06/2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/25911, Karar No: 2014/7870, Tarih: 10.04.2014

**7. Hukuk Dairesi         2013/25911 E.  ,  2014/7870 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Düzce İş Mahkemesi

Tarihi : 23/07/2013

Numarası : 2011/772-2013/621

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, davalılar nezdinde temizlik görevlisi olarak çalıştığını, 08.12.2010 da işe gittiğinde iş akdinin sonlandırıldığını belirterek kıdem ve ihbar tazminatı ile bazı işçilik alacaklarının davalılardan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Belediye, husumet itirazında bulunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı şirket, davacının 01.12.2010- 07.12.2010- 08.12.2010 tarihlerinde devamsızlık yaptığını ve iş akdinin 14.12.2010 tarihli noter ihtarı ile haklı nedenle sonlandırıldığını ve davacının da 20.12.2010 tarihli yazı cevabında devamsızlığını ikrar ettiğini belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davacının sözleşmesinin 01/12/2010- 07/12/2010- 08/12/2010 tarihlerinde izinsiz ve mazeretsiz olarak işe gelmediğinin tespit edilmesi sebebi ile 14/12/2010 tarihli bildirim ile feshedildiği, davacının bildirime karşı sunduğu cevapta çocuklarının rahatsızlığı sebebi ile belirtilen günde işe devam edemediğini belirttiği, davacının mazeret olarak ileri sürdüğü çocuklarının rahatsızlığı sebebi ile işe gelmeme durumunun haklı neden olarak görüldüğü, davacının durumunu bildirmeme yönündeki disiplinsiz davranışının ise ancak geçerli fesih nedeni oluşturabileceği belirtilerek kıdem ve ihbar tazminatını hak ettiği değerlendirilerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İş sözleşmesinin, işçinin devamsızlıkta bulunması nedeniyle işverence haklı olarak feshedilip feshedilmediği noktasında taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

4857 sayılı İş Kanununun 25 inci maddesinin (II) numaralı bendinin (g) alt bendinde, “işçinin işverenden izin almaksızın veya haklı bir sebebe dayanmaksızın ardı ardına iki işgünü veya bir ay içinde iki defa herhangi bir tatil gününden sonraki iş günü yahut bir ayda üç işgünü işine devam etmemesi” halinde, işverenin haklı fesih imkanının bulunduğu kurala bağlanmıştır.

İşverenin ücretli ya da ücretsiz olarak izin verdiği bir işçinin, izin süresince işyerine gitmesi beklenemeyeceğinden, bu durumda bir devamsızlıktan söz edilemez. Ancak yıllık izin zamanını belirlemek işverenin yönetim hakkı kapsamında olduğundan, işçinin kendiliğinden ayrılması söz konusu olamaz. İşçinin yıllık iznini kullandığını belirterek işyerine gelmemesi, işverence izinli sayılmadığı sürece devamsızlık halini oluşturur.

İşverenin ücretli ya da ücretsiz olarak izin verdiği bir işçinin, izin süresince işyerine gitmesi beklenemeyeceğinden, bu durumda bir devamsızlıktan söz edilemez. Ancak yıllık izin zamanını belirlemek işverenin yönetim hakkı kapsamında olduğundan, işçinin kendiliğinden ayrılması söz konusu olamaz. İşçinin yıllık iznini kullandığını belirterek işyerine gelmemesi, işverence izinli sayılmadığı sürece devamsızlık halini oluşturur.

İşçinin işe devamsızlığı, her durumda işverene haklı fesih imkanı vermez. Devamsızlığın haklı bir nedene dayanması halinde, işverenin derhal ve haklı nedenle fesih imkanı bulunmamaktadır. İşçinin hastalığı, aile fertlerinden birinin ya da yakınlarının ölümü veya hastalığı, işçinin tanıklık ve bilirkişilik yapması gibi haller, işe devamsızlığı haklı kılan nedenlerdir. Mazeretin ispatı noktasında, sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadığı sürece özel sağlık kuruluşlarından alınan raporlara da değer verilmelidir.

Devamsızlık süresi, ardı ardına iki işgünü veya bir ay içinde iki defa herhangi bir tatil gününden sonraki iş günü ya da bir ayda üç işgünü olmadıkça, işverenin haklı fesih imkanı yoktur. Belirtilen işgünlerinde hiç çalışmamış olunması gerekir. Devamsızlık saatlerinin toplanması suretiyle belli bir gün sayısına ulaşılmasıyla işverenin haklı fesih imkanı doğmaz.

Devamsızlık, işçinin işine devam etmemesi halidir. İşyerine gittiği halde iş görme borcunu ifaya hiç başlamayan bir işçi devamsızlıkta bulunmuş sayılmamalıdır. İşçinin yapmakla yükümlü olduğu ödevleri hatırlatıldığı halde yapmamakta ısrar etmesi ayrı bir fesih nedeni olup, bu durumda 4857 sayılı Yasanın 25/II-h maddesi uyarınca değerlendirme yapılmalıdır.

Maddede geçen “bir ay” ifadesi takvim ayını değil ilk devamsızlıktan sonra geçecek olan bir ayı ifade eder. İlk devamsızlığın yapıldığı gün ayın kaçıncı günüyse takip eden ayın aynı günü bir aylık süre sona erer. Son ayda ilk devamsızlığının gerçekleştiği günün bulunmaması halinde son ayın son günü bir aylık süre dolmuş olur. Sonraki devamsızlıklar ise takip eden aylık dönemler içinde değerlendirilir.

Maddede geçen “bir ay” ifadesi takvim ayını değil ilk devamsızlıktan sonra geçecek olan bir ayı ifade eder. İlk devamsızlığın yapıldığı gün ayın kaçıncı günüyse takip eden ayın aynı günü bir aylık süre sona erer. Son ayda ilk devamsızlığının gerçekleştiği günün bulunmaması halinde son ayın son günü bir aylık süre dolmuş olur. Sonraki devamsızlıklar ise takip eden aylık dönemler içinde değerlendirilir.

Somut olayda davacının 01-07-08/10/2010 tarihlerinde devamsızlık yaptığı sabittir. Davacı, işverene hitaben yazdığı 20.12.2010 tarihli yazıda, devamsızlığını kabul ettiğini, ancak o tarihlerde çocuklarının rahatsızlandığını, çocuklarını bırakabilecek bir yakınının da olmadığını, işyerinden izin alabilecek zamanının da olmadığını belirtmiştir. Mahkemece davacının bu açıklaması devamsızlığı açısından haklı bir mazeret olarak değerlendirilmiştir. Ancak davalı tanığı şirketin formeni E.. A.. beyanında “ davacının görev başında bulunmadığını tespit etmesi üzerine yaptığı araştırmada, aynı gün evine kadar gittiğini ve davacının evinde yattığını tespit ettiğini, bu durumun 2-3 defa daha yaşandığını, her seferinde kendisinin aile şartları göz önünde bulundurularak işlem yapılmadığını” belirtmiştir. Davacı devamsızlık tutanaklarının tutulduğu günlere ilişkin olarak çocuklarını hastaneye götürdüğüne dair de herhangi bir delil sunamamıştır. Hal böyle olunca davacının mazeretsiz olarak devamsızlık yaptığı, bu eylemlerin daha önce de gerçekleşmiş olup mazur görülemeyeceği, işveren tarafından yapılan fesih işleminin 4857 sayılı İş Kanunu’nun 25/2-g maddesine uyduğu ve bu nedenle davacının kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin reddine karar verilmesi gerekirken mevcut gerekçeyle taleplerin kabulü hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalılara iadesine, 10.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/10232, Karar No: 2019/6953, Tarih: 29.04.2019

**13. Ceza Dairesi         2018/10232 E.  ,  2019/6953 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

1-İnegöl 2. Asliye Ceza Mahkemesi 2010/56 Esas 2010/1075 Karar sayılı ilamı ile suça sürüklenen çocuk hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, denetim süresinde suç işlediği gerekçesiyle 2015/446 sayılı esasa kaydedilen dosyada duruşma açılarak suça sürüklenen çocuk hakkındaki hükmün açıklandığı ancak Mahkemenin 2010/56 Esas 2010/1075 Karar sayılı dosyasının kül halinde dosya içerisinde bulundurulmadığı anlaşılmakla hükme esas teşkil eden dosyanın denetime olanak verecek şekilde aslı ya da onaylı suretinin getirtilerek yargılama yapılması gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de;

2-Suça sürüklenen çocuk hakkında, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına kararı verildiği, suça sürüklenen çocuğun denetim süresi içerisinde kasıtlı suç işlemesi nedeniyle yapılan ihbar üzerine, duruşma açılıp, yeniden hüküm kurulmuş ise de, temyize, Yargıtay incelemesine tabi olacak ve kesinleşmesi halinde infaza verilecek hükmün, açıklanmasına karar verilecek yeni hüküm olduğu, bu nedenle kararın dayandığı tüm kanıtların, bu kanıtlara göre ulaşılan sonuçların, iddia, savunma, tanık anlatımları ve dosyadaki diğer belgelere ilişkin değerlendirmeler ile suça sürüklenen çocuğun eylemlerinin ve yüklenen suçun unsurlarının nelerden ibaret olduğunun, hangi gerekçeyle, hangi delillere üstünlük tanındığının açık olarak gerekçeye yansıtılması ve bu şekilde cezanın şahsileştirilmesi gerekirken, açıklanan ilkelere uyulmadan, önceki karara yollama yapılmak suretiyle Anayasa'nın 141/3 ve 5271 sayılı CMK'nın 34 ve 223, 230. maddelerine aykırı davranılması,

3-Suça sürüklenen çocuğun suç tarihinde 18 yaşını tamamlamamış olması ve daha önce hapis cezasına mahkum edilmediğinin anlaşılması karşısında; 5237 sayılı TCK’nın 50/3. maddesi gereğince, hükmedilen kısa süreli hapis cezasının aynı Kanunun 50/1. maddesinde öngörülen seçenek yaptırımlardan birine çevrilmesinde zorunluluk bulunduğunun gözetilmemesi,

4-Hükümden sonra 02/12/2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaştırma hükümleri yeniden düzenlenmiş ve sanığa isnat edilen TCK'nın 141/1. maddesindeki hırsızlık suçunun uzlaştırma kapsamında bulunduğu anlaşılmış olduğundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 2 ve 7. maddeleri de gözetilerek, uzlaştırma işlemi uygulanarak sonucuna göre suça sürüklenen çocuğun hukuki durumunun bu kapsamda tekrar değerlendirilip belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 29/04/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4583, Karar No: 2020/4847, Tarih: 19.10.2020

**2. Hukuk Dairesi         2020/4583 E.  ,  2020/4847 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-davalı erkek tarafından, velayet ve iştirak nafakası miktarı yönünden; davalı-davacı kadın tarafından ise, erkeğin kabul edilen TMK m.161 ve TMK m. 166/1'e dayalı boşanma davaları, kusur belirlemesi, reddedilen tazminat ve yoksulluk nafakaları, iştirak nafaka miktarı ile erkek yararına hükmedilen tazminatlar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, bozmaya uygun işlem ve araştırma yapılmış olmasına, delillerin takdirinde bir yanlışlık bulunmamasına göre, tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davacı-davalı erkek yararına takdir edilen maddi ve manevi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanunu'nun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanunu'nun 50 ve 51. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddi (TMK m. 174/1) ve manevi (TMK m. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamış, bozmayı gerektirmiştir.

3-Tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumlarına, nafakanın niteliğine, günün ekonomik koşullarına göre müşterek çocuk 2016 doğumlu Fatma'nın ihtiyaçlarına nazaran takdir edilen iştirak nafakası çoktur. Mahkemece Türk Medeni Kanunu'nun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak daha uygun nafakaya hükmedilmesi gerekir. Bu yön gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda (2.) ve (3.) bentlerde gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda (1.) bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatıranlara geri verilmesine oybirliğiyle karar verildi.19.10.2020 (Pzt.)