muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/33209, Karar No: 2017/19484, Tarih: 26.09.2017

**22. Hukuk Dairesi         2015/33209 E.  ,  2017/19484 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Muhtıranın usulüne uygun olması için aşağıdaki hususlara dikkat edilmelidir:

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 2010/19-286 esas-2010/330 karar sayılı kararında bir muhtıranın geçerli olması için gereken özellikler belirtilmiştir. Buna göre;

Temyiz harç ve giderlerinin eksik ödendiğinin anlaşılması halinde muhtıra gönderilerek kararı veren hâkim veya mahkeme başkanı tarafından yedi günlük kesin süre içinde harç ve giderin tamamlanması, aksi halde temyizden vazgeçmiş sayılacağı hususu temyiz edene yazılı olarak bildirilir. Verilen süre içinde harç ve giderler tamamlanmadığı takdirde, mahkeme kararın temyiz edilmemiş sayılmasına karar verir. Bu kararın da temyiz edilmesi halinde 432. maddenin son fıkrası hükmü kıyasen uygulanır.

Hâkim veya mahkeme başkanı tarafından “temyiz harç ve giderlerinin tamamlanması için yedi günlük kesin süre” verilmesi ve ayrıca yazılı olarak “aksi halde temyizden vazgeçmiş sayılacağı hususu”nun bildirilmesi gerekmektedir.

Bu nedenle muhtırada hâkim veya mahkeme başkanının sicili ve imzası bulunmalıdır. Muhtıra hâkim veya mahkeme başkanı tarafından imzalanmadan verilmişse, dolayısıyla da hâkim tarafından usulünce düzenlenmiş muhtıra yoksa geçerli bir bildirimin yapıldığından söz etmeye de olanak yoktur.

Mahkeme yazı işleri müdürünün veya kalem personelinin temyiz harcı veya giderinin tamamlanması için temyiz edene süre vermesi veya tebligat zarfı üzerine ihtar/uyarı şeklinde yazılan ve hâkim imzası taşımayan muhtıra usule aykırıdır, mahkeme yazı işleri müdürünün veya kalem personelinin vermiş olduğu süre ya da tebligat zarfı üzerine ihtar/uyarı şeklinde yazılan ve hâkim imzası taşımayan muhtıra üzerine temyiz harcını veya giderini ödememiş olan taraf, temyiz talebinden vazgeçmiş sayılamaz.

Yargıtayın kararlılık kazanmış uygulamasına göre, muhtırada yapılması gereken işlemin ne olduğu açıkça ve ilgili tarafın yanılmasına neden olmayacak biçimde gösterilmeli; bu açıdan ikmal edilecek harç ya da giderin miktarı ve yatırılma merci ve süresi, bunun yapılmamasının sonuçları net biçimde açıklanmalıdır. Örneğin, “dosyaya yatırılması” şeklindeki ifade tarafın yanılmasına neden olabileceğinden, bu ifadeyi taşıyan muhtıra geçersiz olacaktır.

Somut olayda, davacı tarafından temyiz yoluna başvurma harcı ile maktu karar harcının tamamlanması için yapılan geri çevirme üzerine mahkemece davacı vekiline gönderilen muhtırada temyiz karar harcının maktu olarak hesaplanması gerekirken nisbi olarak hesaplandığı, böylelikle gönderilen muhtıranın usulüne uygun olmadığı anlaşılmaktadır.

Somut olayda, davacı tarafından temyiz yoluna başvurma harcı ile maktu karar harcının tamamlanması için yapılan geri çevirme üzerine mahkemece davacı vekiline gönderilen muhtırada temyiz karar harcının maktu olarak hesaplanması gerekirken nisbi olarak hesaplandığı, böylelikle gönderilen muhtıranın usulüne uygun olmadığı anlaşılmaktadır.

Bu itibarla; davacı vekiline yukarıda açıklanan şekilde temyiz yoluna başvurma harcı ile maktu temyiz karar harcı ve gerekiyor ise temyiz masraflarının yatırılması için geçerli muhtıra tebliğ edilerek tebellüğe dair belgenin gönderilmesi, temyiz eden davacı tarafından yatırılması halinde temyiz harcı ve gerekiyorsa temyiz masraflarının yatırıldığına dair belgenin gönderilmesi, yukarıda açıklandığı şekilde geçerli muhtıra tebliğ edilmesine rağmen temyiz eden davacı tarafından temyiz harcı ve gerekiyorsa temyiz masraflarının yatırılmaması halinde buna ilişkin mahkeme tarafından tutanak tutularak bu tutanağın eklenerek tekrar Dairemize gönderilmesi için dosyanın mahkemesine aynı sebeple İKİNCİ KEZ GERİ ÇEVRİLMESİNE, 26.09.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/17628, Karar No: 2010/4026, Tarih: 15.03.2010

**5. Hukuk Dairesi         2009/17628 E.  ,  2010/4026 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırma bedelinin tesbiti ve tescil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

1-Dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi olan 15.01.2008 gününde belediye imar planı içinde olup olmadığı, değilse belediye veya mücavir alan sınırları dahilinde bulunup bulunmadığı, belediye hizmetlerinden yararlanıp yararlanmadığı ve etrafının meskun olup olmadığı hususlarının ilgili Belediye Başkanlığından sorularak,

2-Hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda emsal olarak incelenen taşınmazların, bilirkişi raporunda belirtilen tarihlerdeki satışlarına ilişkin olarak; alıcı, satıcı, satış tarihi, satış bedeli ve yüzölçümünü de gösterir şekilde akit tablolarının ilgili Tapu Sicil Müdürlüğünden getirtilerek,

3-Değerlendirme tarihi olan 2008 yılında, dava konusu taşınmaz ile hükme esas alınan bilirkişi raporunda emsal kabul edilen taşınmazın, Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından resen belirlenen emlak vergisine esas olan m2 değerinin, ilgili Belediye Başkanlığı Emlak Vergi Dairesinden araştırılarak,

Alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 15.03.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/28935, Karar No: 2023/9530, Tarih: 20.12.2023

**2. Ceza Dairesi         2023/28935 E.  ,  2023/9530 K.**

**"İçtihat Metni"**

T U T U K L U

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2023/2001 E., 2023/2212 K.

KATILANLAR : ..., ..., ...

SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlâli, mala zarar verme

HÜKÜMLER : İstinaf başvurusunun esastan reddi ile temyiz talebinin reddine

dair ek karar

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

A)Sanık hakkında katılan ...'e yönelik hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyiz incelenmesinde;

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin, 14.09.2023 tarihli ve 2023/2001 Esas, 2023/2212 Karar sayılı kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Sanık ... müdafiinin, kanunî süresi içinde sunduğu 21.09.2023 tarihli temyiz dilekçesinden sonra, sanığın 29.09.2023 tarihli dilekçe ile "...'e yönelik hırsızlık suçundan verilen hapis cezasının onanmasını" talep ettiği, yine 06.10.2023 tarihli ceza infaz kurumu ifade tutanağına göre "29.09.2023 tarihli dilekçesinde belirttiği üzere cezasının onaylanmasını istediğini, temyiz isteminden vazgeçtiğini" beyan ettiği, temyiz davasının istek şartına bağlı olduğu anlaşılmakla, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 266/1. maddesi gereği temyiz isteminden vazgeçme nedeniyle dava dosyasının, Tebliğname’ye aykırı olarak İNCELENMEKSİZİN İADESİNE,

B)Sanık müdafiinin 24.10.2023 tarihli ek karara yönelik yaptığı temyiz talebinin incelenmesinde;

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin, 24.10.2023 tarihli ve 2023/2001 Esas, 2023/2212 Karar sayılı ek kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 24.10.2023 tarihli ek kararın; 5271 sayılı Kanun’un 296/2. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 296/2. madddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 24.10.2023 tarihli ek kararın; 5271 sayılı Kanun’un 296/2. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 296/2. madddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanık hakkında katılanlar ... ve ...'e yönelik hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlâli suçları ile katılan ...'e yönelik konut dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından hükmolunan cezaların miktar ve türleri gözetildiğinde, 5271 sayılı Kanun'un 286/2-a. maddeleri uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizinin mümkün olmaması karşısında; Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin, 24.10.2023 tarihli ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz isteminin, aynı Kanun’un 296/2. maddesi gereği Tebliğname’ye uygun olarak, REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA, dava dosyasının aynı Kanun'un 304/1.maddesi gereğince Çubuk 1.Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 20.12.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/8013, Karar No: 2010/3787, Tarih: 20.05.2010

**5. Ceza Dairesi         2006/8013 E.  ,  2010/3787 K.**

**"İçtihat Metni"**

Reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçundan sanık ...’in yapılan yargılanması sonunda; açılan kamu davasının sanık ve mağdurenin evlenmeleri nedeniyle teciline dair, Sincan Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 31.05.2005 gün ve 2003/561 Esas 2005/225 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay’ca incelenmesi sanık tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığa yüklenilen reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçunun kanunda öngörülen cezasının üst sınırı itibariyle 765 sayılı TCK.nun 102/4. maddesine göre 5 yıllık asli zamanaşımına tabi olduğu, sanığın sorgusunun yapıldığı 08.10.2003 ile inceleme günü arasında bu sürenin gerçekleştiği anlaşıldığından, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilmek suretiyle CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Yasanın 322/1 ve 5271 sayılı CMK.nun 223/8. maddeleri uyarınca sanık hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 20.05.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2009/10150, Karar No: 2010/4013, Tarih: 29.04.2010

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2009/10150 E.  ,  2010/4013 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Asliye 3.Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki rücuen tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı belediye vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davalıların işleteni ve sürücüsü oldukları aracın müvekkili şirkete kasko sigortalı araçta hasara neden olduğunu ve hasar bedelinin sigortalılarına ödendiğini ileri sürerek, 8.250,00 TL.tazminatın ödeme tarihinden itibaren yasal faizi ile davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı belediye vekili ile diğer davalı, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, davanın kabulüne dair verilen karar davalı Belediye vekilinin temyizi üzerine, Dairenin 05.2.2009 gün ve 2008/5077-2009/399 sayılı kararı ile bozulmuş, mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda, davanın kısmen kabulü ile 6.187,50 TL.nın 07.09.2006 tarihinden itibaren davalılardan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş; hüküm, davalı belediye vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre, davalı belediye vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 283,90 TL kalan onama harcının temyiz eden davalı belediyeden alınmasına 29.4.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/10499, Karar No: 2020/11431, Tarih: 17.12.2020

**5. Hukuk Dairesi         2020/10499 E.  ,  2020/11431 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada ... 2. Sulh Hukuk, ... Sulh Hukuk, ... 17. Sulh Hukuk ve ... 2. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı Bölge Adliye Mahkemesinin yargı çevresinde kalan mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verildiğinden ve 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince Bölge Adliye Mahkemeleri hukuk dairelerinin görevinin yargı çevresi içerisinde bulunan adlî yargı ilk derece hukuk mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4721 sayılı TMK'nın 405. maddesi uyarınca vasi atanmasına ilişkindir.

... 2. Sulh Hukuk Mahkemesi'nce kısıtlı adayının MERNİS adresinin “... Dede Mah. ... Cad. No:... İç Kapı No:... .../...” olduğu; ... Sulh Hukuk Mahkemesi'nce kısıtlı adayının mernis adresinin “... Mah. ... Sok. No:.../... .../...” olduğu; ... 17. Sulh Hukuk Mahkemesi'nce dosyanın ilk tevzi edildiği mahkemenin yetkili olduğu; ... 2. Sulh Hukuk Mahkemesi'nce yerleşim yeri değişikliğine ilişkin vesayet makamının izni bulunmadığı gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmişse de kısıtlı adayının dava tarihinde nerede ikamet ettiğine dair kolluk vasıtasıyla araştırma yapılmamıştır. Bu nedenle kısıtlı adayının dava tarihinde nerede ikamet ettiğinin tespit edilebilmesi için kolluk vasıtasıyla, dosyada mevcut bütün adreslerde araştırma yaptırıldıktan sonra merci tayini incelemesi yapılmak üzere dosyanın Dairemize gönderilmesi için mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 17/12/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9181, Karar No: 2019/3995, Tarih: 02.04.2019

**17. Hukuk Dairesi         2016/9181 E.  ,  2019/3995 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davası üzerine yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne ilişkin verilen hüküm davacılar vekili tarafından süresi içinde temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili dava dilekçesinde; .... yönetimindeki 34 DG 5950 plaka sayılı aracın 23/01/2014 tarihindeki tek taraflı kazası sonucu araçta yolcu olarak bulunan davacıların desteği ....'nun vefat ettiğini, desteğini kaybeden davacıların ölenin muhtemel katkısından yoksun kaldıklarını ileri sürerek, davacı ... için 500,00 TL diğer davacılar için ayrı ayrı 100,00'er TL maddi tazminatın kaza tarihinden itibaren avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davalıların destekten yoksun kaldıklarını ispatlamaları gerektiğini, aktüerya hesaplamasına göre davacı taraf 147.821,66 TL ödeyebileceklerini, bunun üzerindeki miktarın reddine karar verilmesini beyan etmiştir.

Mahkemece toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre, davanın kabulü ile davacı eş ... için 158.474,25 TL davacılar ... için 13.748,49 TL, davacı .... için 15.292,20 TL, davacı ... için 15.239,07 TL, davacı ... için 16.759,11 TL ve davacı ...için 17.820,22 TL olmak üzere toplam 237.333,34 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile davalıdan tahsili ile davacılara verilmesine karar verilmiş; hüküm, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde bir usulsüzlük bulunmamasına göre,

davacılar vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, trafik kazası nedeni ile destekten yoksun kalma tazminatı istemine ilişkindir.

Bir insanın ölümü hukukî anlamda bir zarar olmamakla beraber, bu yüzden yine de bazı zararlar meydana gelmiş olabilir. İşte 6098 sayılı TBK 53/3. maddesinin öngörmüş olduğu hal, ölüm sonucu vukua gelen bir kısım zararların tazminini hükme bağlamaktadır. Bu hükme göre, ölenin yardımından faydalananlar, bu yüzden yoksun kaldıkları faydayı, tazminat olarak sorumludan isteyebilirler. Buna “destekten yoksun kalma tazminatı” denir. Yasa metninden de anlaşılacağı gibi destekten yoksun kalma tazminatının konusu, desteğin yitirilmesi nedeniyle yoksun kalınan zarardır. Buradaki amaç, destekten yoksun kalanların desteğin ölümünden önceki yaşamlarındaki sosyal ve ekonomik durumlarının korunmasıdır. Olaydan sonraki dönemde de, destek olmasa bile, onun zamanındaki gibi aynı şekilde yaşayabilmesi için muhtaç olduğu paranın ödettirilmesidir. Yani haksız bir eylem sonucu desteğini yitiren kimse BK'nın 53/3. maddesine dayanarak uğradığı zararın ödetilmesini isteyebilir.

Destekten yoksun kalma zararının hesabında, destekten yoksun kalanlara müteveffanın sağlığında sağlamış olduğu yardımın miktarı belirlenmelidir. Ölenin parasal veya bedensel destekliğinin derecesi ile bundan yoksun kalanların tazminat isteklerinin ölçüsü ya da hesaplama yöntemi konusunda öğretide görüş birliği yoktur. Gerçek yardım miktarının yeterli delillerle ispat edilemediği durumlarda yargıç, takdir hakkını kullanarak yardım miktarını belirleyebilecektir. Bu belirlemede destek ile destek olunan kimse arasındaki yakınlığın derecesi, aralarındaki manevi bağ, davacıların yaşları, dahil oldukları sosyal ve ekonomik çevre, yaşam standartları, cinsiyetleri gibi bakım ilişkisine ve miktarına etkili olabilecek unsurlar da göz önünde bulundurulacaktır. Hayatın olağan akışı içinde, destek sayılan kimsenin baktığı kimselere gelirini belli paylara bölerek baktığı pek söylenemese de tazminat hesabında bir paylaştırma yapmak zorunlu hale gelmektedir.

Eş, çocuklar ile anne ve babanın desteklenen olduğu durumlarda destek paylarını belirlerken desteğin gelirinin bir miktarını kendisine bir miktarını eşine, bir miktarını çocuklarına bir miktarını da anne ve babasına ayıracağı kabul edilmektedir. Desteğin gelirinden kendisine ayıracağı pay

kadar eşine de ayıracağı, bu durumun Türk Medeni Kanun'unda ki eşitlik ilkelerine de uygun düşeceği, kendisine ayırdığı paydan daha fazla payı eşine ayırması hayatın olağan akışına uygun düşmeyecektir.

Somut olayda, destek evli ve 5 çocuklu olarak vefat etmiştir.

Dairemizce kabul görmüş pay esasına göre; çocuksuz durumda destek, desteğin gelirini eşi ile ortak paylaşacağı varsayımına dayalı olarak, gelirden desteğin %50 ve eşin %50 pay alacağı kabul edilmektedir. Çocukların eş ile birlikte destek payı alacağı durumunda ise desteğin gelirden eşi ile birlikte ikişer pay alırken çocuklara birer pay verileceği yine eş, çocuklar ile ana babanın pay alacağı durumlarda desteğe 2 pay eşe 2 pay çocukların her birine 1 pay ana ve babaya birer pay ayrılarak böylece gelirin tamamının dağıtılacağı esasına dayalıdır.Çocukların sayısı arttıkça hem desteğe ayrılan pay hem de eş ve çocuklar ile ana ve babaya ayrılacak paylar düşecektir. Çocukların destekten çıkması ile birlikte destekten çıkan çocuğun payları destek, eş ve diğer çocuklara dağıtılacak anne ve babaya verilmeyecektir. Böylece geriye kalan eş ve çocukların payları ile desteğin payı artacaktır. Türk aile sisteminde desteğin geliri aile bireyleri tarafından birlikte paylaşılmakta, aile bireyleri arttıkça gelirden alınacak pay düşmekte, aile bireyi azaldıkça da gelirden alınacak pay yükselmektedir. Ana ve babadan birinin destekten çıkması ile payı diğerine aktarılacak, ana ve baba ile çocukların tamamının destekten çıkması durumunda ise yine çocuksuz eş gibi desteğe 2 pay eşe 2 pay esasına göre %50 desteğe %50 eşe pay verilerek varsayımsal olarak gelirin paylaştırılarak tazminatın bu ilkelere göre hesaplanmalıdır.

Mahkemece bu hususları gözetmeden hesaplama yapan bilirkişi raporunun hükme esas alınması doğru olmayıp, bu konuda aynı bilirkişiden ek rapor alınarak kazanılmış haklarda gözetilerek sonucuna göre karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi doğru görülmemiştir.

3-Diğer yönden, Dairemizin yerleşmiş içtihatlarına göre; çocuklar için destekten yoksun kalacakları sürenin belirlenmesinde yaşlarının, okuldaki eğitim durumlarının, içinde yaşadıkları sosyal ve ekonomik koşulların ayrı ayrı değerlendirilmesi, yüksek öğrenim yapacak iseler 25 yaşının doldurulmasına kadar; yüksek öğrenim yapmamakta iseler yerleşik ve kabul gören uygulamaya göre erkek çocukları için 18 yaşın, kız çocukları için 22 yaşın desteğin sona ereceği yaş olarak kabul edilerek hesaplama yapılması gerekmektedir.

Somut olayda; mahkemece hükme esas alınan hesap bilirkişisi raporunda, desteğin 7, 2 ve 0 yaşındaki kızlarına 18 yaşına kadar destek olacağı kabul edilerek hesaplama yapılmıştır.

Açıklanan ilkeler doğrultusunda davacılar ...bakımından 22 yaşın sona ereceği tarihe kadar hesaplama yapılması gerekirken, yanılgılı değerlendirmeyle yazılı şekilde hesaplama yapılması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davacılar vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE,(2) ve (3)nolu bentlerde açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacılara geri verilmesine 02/04/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.