muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/5487, Karar No: 2024/638, Tarih: 15.02.2024

2. Dava tarihinde yürürlükte bulunan 6098 sayılı Kanun'un 112 nci maddesine göre; alacaklının, borçludan borcun hiç veya gereği gibi ifa edilmemesi nedeniyle tazminat isteyebilmesi için bu yüzden bir zarara uğramış olması gerekir. Sözleşmeden kaynaklanan zarar, müspet zarar olabileceği gibi, menfi zarar da olabilir. Müspet zarar, borçlu edayı gereği gibi ve vaktinde yerine getirseydi alacaklının mameleki ne durumda olacak idiyse, bu durumla eylemli durum arasındaki farktır. Diğer bir anlatımla, müspet zarar, sözleşmenin hiç veya gereği gibi yerine getirilmemesinden doğan zarardır, kuşkusuz kâr mahrumiyetini de içine alır. Kâr kaybı, kârdan mahrum kalma karşılığı meydana gelen zarardır. Genelde sözleşmeyi kusuruyla fesheden taraftan istenir. Aslında kâr kaybı açısından, kârdan yoksun kalan tarafın malvarlığında kusurlu hareketten önce ve sonra bir değişiklik yoktur. Burada kârdan yoksun kalan kusurlu hareket yüzünden mal varlığında ileride meydana gelecek çoğalmadan mahrum kalır.

3. Taraflar arasında 30.11.2013 tarihinde 69 adet afiş panosu için imzalanan sözleşmenin "Sözleşmenin Süresi" başlıklı 5. maddesinde; " Sözleşme süresi, imzalandığı tarihten itibaren 1 yıl olup, taraflar sözleşmeyi bu süre zarfında hükümlülüklerin yerine getirilmemesi durumu haricinde fesh edilemez. Bir yılın sonunda ödemelerin zamanında yapıldığı ve kurallara harfiyen uyulduğu görüldüğünde, Yönetimin onayı ile sözleşme İTO'nun her ay açıkladığı üretici fiyat endeksi oranında veya bu orandan az olmamak üzere, anlaşılacak yeni bir artış oranında artırılarak devam ettirecektir. Bu sözleşme yukarıdaki artış ve uygunluk dahilinde toplam 4 yıl geçerli olacaktır.", (7.b) maddesinde; "Sözleşme, imzalanması ile birlikte 01.12.2013 tarihinden itibaren kiralama başlayacaktır." düzenlemelerine,

4. 26.12.2013 tarihli "Zeyilname" başlıklı belgede; sözleşmenin (7.b) maddesindeki kira başlangıç tarihinin 01.01.2014 tarihi olarak değiştirildiği, ilave 35 adet afiş panosu yaptırılacağı, yeni yapılan afiş panolarının kira başlangıç tarihinin 01.02.2014 tarihi olduğu; sözleşmenin kira başlangıç tarihindeki değişikliğin sözleşmenin 5. maddesinde bir değişikliğe neden olmayacağı, düzenlemelerine yer verilmiştir.

4. 26.12.2013 tarihli "Zeyilname" başlıklı belgede; sözleşmenin (7.b) maddesindeki kira başlangıç tarihinin 01.01.2014 tarihi olarak değiştirildiği, ilave 35 adet afiş panosu yaptırılacağı, yeni yapılan afiş panolarının kira başlangıç tarihinin 01.02.2014 tarihi olduğu; sözleşmenin kira başlangıç tarihindeki değişikliğin sözleşmenin 5. maddesinde bir değişikliğe neden olmayacağı, düzenlemelerine yer verilmiştir.

5. Yine dava dışı Başakşehir Belediyesi ile davalı arasında imzalanan 17.03.2015 tarihli protokolün 2. maddesinde; "... Ekli planda harita üzerinde işaretlenmiş, fiilen var olan ve tüm vatandaşların kullanımına açık olan toplam 34 adet yolun, hüküm ve tasarruf hakkının Başakşehir Belediyesine devridir", 3. maddesinde; " Hüküm ve tasarruf hakkı, ekli listede belirtilen cadde ve sokakların bakım, onarım ve yenilenmesi, temizlik, çevre düzenlemesi ve peyzaj işleri ile bu cadde ve sokaklarda oluşacak veya oluşturulacak olan her türlü reklam ve tabela konulması, kaldırılması, baz istasyon yerlerinin veya MOBESA direklerinin değerlendirilmesi veya ileride değerlendirilmesi mümkün olacak diğer iş ve işlemleri...", 4.4.maddesinde; "İstanbul, İkitelli Organize Sanayi Bölgesi içerisindeki ana arter ve yollardaki her türlü reklam ve tabela gelirleri Belediye'ye ait olacaktır." hükümlerine yer verilmiştir.

6. Davalı tarafça gönderilen 12.09.2014 tarihli yazı ile sözleşmenin bir yıl olduğu ve sözleşme süresinin bitim tarihi olan 30.11.2014 tarihinde sözleşmenin uzatılmayacağı hususu; 08.10.2014 tarihli ihtar ile de sözleşmenin bir yıl geçerli olduğu, sözleşmenin dört yıl için uzamasının yönetimin onayına bağlı olduğu, yönetimin onay vermek zorunda olmadığı, kaldı ki davacının sözleşmeye harfiyen uyma yükümlülüğünü yerine getirmediğini, sözleşmenin 30.11.2014 tarihinde sona ereceğini ve panoların boş teslim edilmesi gerektiğini bildirilmiştir.

7. Davalı kiraya veren tarafından davacı kiracı aleyhine 06.01.2015 tarihinde açılan ... 3. Sulh Hukuk Mahkemesinin 16.11.2016 tarihli ve 2015/4 E., 2016/896 K. sayılı dava dosyasında; menkul kira sözleşmesinde kararlaştırılan hususlara davalı kiracı tarafından uyulmadığından sözleşmenin devamının mümkün olmadığı, 12.09.2014 tarihli yazı ve 08.10.2014 tarihli noter ihtarı ile sözleşmenin 30.11.2013 tarihi itibariyle feshedildiği halde afiş panolarının teslim edilmediği belirtilerek, 30.11.2013 tarihinde sözleşmenin sona erdiğinin tespiti ile afiş panolarının teslimi ve ecrimisil talebinde bulunulduğu; Mahkemece sözleşmenin bir yıl süreli olduğu, koşullar elverişli olsa dahi sözleşmenin uzamasının yönetimin onayına bağlı olduğu, yönetimin 12.09.2014 tarihli yazısı ile sözleşmeyi uzatmayacağını belirttiği gerekçesiyle; sözleşmenin 30.11.2014 tarihinde sona erdiğinin tespitine karar verildiği, söz konusu kararın davalı kiracı tarafça istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince 12.05.2017 tarihli ve 2017/552 E., 2017/712 K. sayılı kararla; sözleşmenin feshinin haklı ve geçerli bir fesih olmadığı gerekçesiyle İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak yeniden esas hakkında davanın reddine kesin olarak karar verilmiştir.

8. Yapılan bu açıklamalar ışığında somut uyuşmazlık değerlendirildiğinde; taraflar arasında düzenlenen kira sözleşmesinin genel hükümlere tabi olduğu, kiraya veren tarafından sözleşmenin feshine dair açılan dava derdest iken davalı tarafça kiralanan alanın protokol ile dava dışı belediyeye devredildiği, 04.04.2015 tarihinde de dava dışı belediye tarafından 106 adet afiş panosunun yerinden söküldüğü, buna göre kiraya verenin kiralananı sözleşme süresi sonuna kadar, kiracı kullanımına hazır bulundurma yükümlülüğünü ihlal ettiği anlaşılmıştır. Bu durumda davacı kiracı kiralananı süre sonuna kadar kiralananın kullanımını sağlayamadığından kiraya veren davalıdan kâr kaybı zararı adı altında bir miktar paranın kendisine ödenmesini isteyebilecektir. Ancak kâr kaybının hesabında kiracının aynı şartlarda reklam panosu kiralaması için gereken makul süre tespit edilip bu süre içindeki kiracı kârının ne olabileceği tespit edilip mahrum kalınan kârın belirlenmesi gerekir. Kâr kaybı zararına uğrayan kiracının isteyebileceği zararın saptanmasında kıyasen TBK m.408 hükmünde gösterilen kesinti yönteminin uygulanması gerekir. Bu yönteme göre kâr kaybı ise sözleşme ifa ile bitse idi zarar görenin elde etmesi muhtemel bütün gelirlerden yapması gereken bilcümle zorunlu harcama kalemleri ile sözleşme süresinden önce feshedildiğinden süresinden evvel fesih nedeniyle sağladığı yani tasarruf ettiği haklar ve yine bu süre içerisinde başka işten sağlayacağı veya sağlamaktan kaçındığı kazanç miktarları toplamı indirilerek bulunur. Elde edilecek fark miktara da net kâr denilir. Bu yönteme uygun kâr kaybı zararı hesaplanırken davacının ödemesi gereken kira paraları da elbette davacının yapması zorunlu giderler içindedir.

9. Somut olayda; davacı kiracının dava konusu kiralanan ile aynı vasıf ve özelliklere sahip başka bir taşınmazı aynı şartlarda ne kadar sürede kiralayabileceğinin bilirkişi aracılığıyla tespit edilmesi ve bu süreyle sınırlı olarak davacının kâr kaybının 6098 sayılı Kanun'un 125 inci maddesi uyarınca kıyas yoluyla aynı Kanun'un 408 inci maddesinde gösterilen kesinti yönteminin uygulanması suretiyle belirlenmesi gerekmektedir. Bu bağlamda kâr kaybının belirlenmesinde hükme esas alınan bilirkişi heyeti raporu denetime elverişli görülmemiştir.

10. Bu durumda İlk Derece Mahkemesince yapılacak iş; konusunda uzman bir bilirkişi heyetinden, öncelikle davacı kiracı şirketin sözleşme konusu yeri aynı şartlarla kiralaması için gereken makul süre tespit edilip bu süre içindeki davacı şirketin ticari defterleri, vergi beyannameleri ve diğer davacı delilleri dikkate alınarak sözleşme ifa edilse idi zarar görenin elde etmesi muhtemel bütün gelirlerin taraf delilleri ve itirazlarını içerir ve yargı denetimine elverişli şekilde değerlendirilerek belirlenmesi, belirlenen davacı gelirlerinden davacının kiralananı kullansa idi yapması gereken bilcümle zorunlu harcama kalemleri ile sözleşme süresinden evvel kira sözleşmesine konu reklam panoları söküldüğünden bu nedenle sağladığı yani tasarruf ettiği haklar ve yine bu süre içerisinde başka işten sağlayacağı veya kasten sağlamaktan kaçındığı kazanç miktarları ve davacının davalıya ödemesi gereken kira paraları toplamı ayrıntılı ve denetime elverişli bir şekilde tespit edilip hasıl olacak sonuca göre kâr kaybının bulunması gerekirken, eksik inceleme ile düzenlenen bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Davacı vekilinin temyiz dilekçesinin feragat nedeniyle REDDİNE,

2. Davalı vekili tarafından temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 373 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca ORTADAN KALDIRILMASINA,

3. İlk Derece Mahkemesi kararının aynı Kanun'un 371 inci maddesi uyarınca davalı yararına BOZULMASINA,

17.100,00 TL Yargıtay duruşması vekalet ücretinin davacıdan alınıp davalıya verilmesine,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde temyiz edene iadesine,

Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

15.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2564, Karar No: 2019/8598, Tarih: 31.10.2019

**3. Hukuk Dairesi         2018/2564 E.  ,  2019/8598 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 3. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen alacak davasında verilen hüküm hakkında bölge adliye mahkemesi tarafından yapılan istinaf incelenmesi sonucunda; davalının istinaf başvurusunun esastan reddine, davacının istinaf başvurusunun vekalet ücreti ve yargılama giderine yönelik kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalı şirketin, düzenlediği faturalar ile kendisinden hukuka aykırı olarak kayıp-kaçak, dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim bedeli adı altında ve bu bedellere dahil edilerek hesaplanmış enerji fonu, TRT payı, belediye vergisi ve KDV farkı olarak fazladan ücret tahsil ettiğini ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakkı saklı kalmak üzere, şimdilik 255.098,65 TL bedelin işleyecek ticari faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece; davanın reddine, yargılama giderlerinin davacı üzerine bırakılmasına karar verilmiştir.

Mahkemece verilen karara taraflarca istinaf kanun yoluna başvurulmuştur. Bölge Adliye Mahkemesince; davacının ve davalının istinaf başvurusunun HMK353/1-b-1 maddesi gereğince reddine, davacının, ilk derece mahkemesinin vekalet ücreti ve yargılama giderine yönelik istinaf başvurusunun HMK353/1/b-2 maddesi gereğince kabulü ile istinafa konu ilk derece mahkemesi kararın bu kısmının kaldırılmasına ve bu hususta yeniden yargılama yapılmasına gerek olmadığından kararın düzeltilerek yeniden esas hakkında; davanın reddine, davacı kendisini vekille temsil ettirdiğinden AAÜT'sine göre, 1.980 TL vekalet ücretinin davalıdan tahsil edilerek davacıya verilmesine, davacının yaptığı 179,70 TL yargılama

giderinin davalıdan alınıp, davacıya verilmesine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı bilgi ve belgelere, özellikle temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre, davacı tarafın sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak, iletim, dağıtım, sayaç okuma ve perakende satış hizmet bedelinin istirdatı istemine ilişkindir.

giderinin davalıdan alınıp, davacıya verilmesine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı bilgi ve belgelere, özellikle temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre, davacı tarafın sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak, iletim, dağıtım, sayaç okuma ve perakende satış hizmet bedelinin istirdatı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21/05/2014 tarihli ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın "Vergi Ödevi" başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, iletim, dağıtım, sayaç okuma ve perakende satış hizmet bedeli uygulamasının Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu (EPDK) Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde EPDK tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, EPDK kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

Ne var ki, 17/06/2016 tarih ve 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı Elektrik Piyasası Kanunu Kanunu'nun 17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş ve bu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde EPDK'nın Kanundaki yetkileri genişletilerek, yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;

Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Görüldüğü üzere, 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17. maddesinde yapılan değişiklikler ile dava konusu uyuşmazlığın da özünü oluşturan bedel konusunda, davanın açıldığı tarihteki içtihat durumundan farklı ve yeni bir düzenleme getirilmiş; hem de, geçici 20. maddeyle, anılan düzenleme devam etmekte olan davalarda da uygulanacak şekilde geçmişe yürütülmüştür.

Bu aşamada, davanın konusuz kalması hakkında genel açıklama yapılmasında yarar görülmüştür.

İlke olarak her dava, açıldığı tarihteki fiili ve hukuki duruma göre hükme bağlanır (28/11/1956 tarih ve 15/15 sayılı İ.B.K). Ne var ki, dava açıldıktan sonra meydana gelen bir nedenle dava konusunun ortadan kalkması halinde işin esası hakkında infaz kabiliyeti olan bir hüküm kurulmamaktadır.

Dava konusu hakkın davacıya ödenmesi, verilmesi ya da müdahalenin kaldırılması, davacı ve davalı sıfatının birleşmesi, yeni çıkan bir kanun ya da Anayasa Mahkemesi kararı ile ya da kişiye sıkı sıkıya bağlı ve mirasçılara geçmeyen bir hakka ilişkin davalarda taraflardan birinin ölümü gibi nedenlerle artık dava konusu edilen talep hakkında olumlu ya da olumsuz bir karar verilmesine gerek ya da neden kalmıyorsa, burada davanın konusuz kalmasından söz edilebilir. Bu durumda, mahkemenin, bir tespit hükmü niteliğinde olmak üzere esas hakkında karar verilmesine yer olmadığına hükmetmesi gerekmektedir.

Yapılan bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık değerlendirildiğinde; yargılama sırasında yürürlüğe giren geçmişe etkili yasa değişikliklerinin, dava konusu hakkın özünü ortadan kaldırdığı açıktır. Diğer bir anlatımla, geçmişe etkili yeni yasa nedeniyle dava konusuz kalmıştır.

Bu noktada, mahkemece; HMK'nın 331/1. maddesi uyarınca, konusuz kalan dava hakkında yargılamaya devam edilerek, dava açıldığı zaman hangi tarafın haksız olduğu tesbit edilmeli ve o tarafın yargılama giderlerine (bu bağlamda vekalet ücretine de) mahkum edilmesi gerekir.

Eldeki davada; davacı, davanın açıldığı andaki mevzuat ve içtihat durumuna göre dava açmakta haklıdır. Eş söyleyişle, davaya konu bedelleri tahsil eden davalı, davanın açılmasına sebebiyet vermiştir.

Hal böyle olunca; mahkemece, yargılama sırasında yürürlüğe giren yasa değişiklikleri nedeniyle konusuz kalan davanın esası hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile davanın reddine karar verilmiş olması, doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, hükmün düzeltilerek onanması HMK'nun 370 inci maddesinin ikinci fıkrası hükmü gereğidir.

Hal böyle olunca; mahkemece, yargılama sırasında yürürlüğe giren yasa değişiklikleri nedeniyle konusuz kalan davanın esası hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile davanın reddine karar verilmiş olması, doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, hükmün düzeltilerek onanması HMK'nun 370 inci maddesinin ikinci fıkrası hükmü gereğidir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davacının sair temyiz itirazlarının reddine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle bölge adliye mahkemesine ait hükmün 1.bendindeki "davanın reddine" dair ifadesinin hükümden çıkarılarak yerine “Konusuz kalan dava hakkında esas hakkına karar verilmesine yer olmadığına” ifadesinin eklenmesine, hükmün düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin de Bölge Adliye Mahkemesine GÖNDERİLMESİNE, 31/10/2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14051, Karar No: 2018/8516, Tarih: 12.04.2018

**9. Hukuk Dairesi         2015/14051 E.  ,  2018/8516 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı ile ihbar tazminatının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı işverene ait işyerinde 09.03.2010-04.11.2013 tarihleri arasında çalıştığını, müvekkilinin iş akdinin işveren tarafından haksız olarak feshedildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatı alacaklarının davalıdan tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının davacının 09.03.2010-04.11.2013 tarihleri arasında çalıştığını, son aylık net ücretinin 700 USD olduğunu, işyerinde film proses winder main teknisyeni olarak çalışan davacının verilen eğitimlere rağmen iş sağlığı ve iş güvenliği kurallarına uygun davranmadığından hakkında 11.02.2013, 15.08.2013 ve 20.08.2013 tarihlerinde tutanak tutulduğunu, uyarılara rağmen en son 27.10.2013 tarihli tutanak ve bu tutanağa davacının verdiği aynı tarihli savunma ve işyeri içinde yapılan araştırmalara göre davacının dikkatsiz, özensiz ve kusurlu çalışmasından dolayı hem kendi hem de işyeri açısından iş sağlığı ve güvenliğini tehlikeye düşürdüğünü, davranışı nedeni ile 30 günlük brüt ücreti ile karşılanamayacak derecede hasar ve üretim kaybına sebep olduğu için iş akdinin müvekkili tarafından İş Kanunu’nun 25/II maddesi uyarınca feshedildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının iş akdinin 04/11/2013 tarihli ihbarname ile 30 günlük brüt ücreti tutarında karşılanmayacak şekilde hasar kaybına sebep olduğundan bahisle iş akdinin feshedildiği, ancak davalı tarafça davacının işverene uğrattığını iddia ettiği zararın 30 günlük ücretini teşkil edip etmediği konusunda dosya kapsamında delil bulunmadığı gerekçesiyle, davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

İş sözleşmesinin, işçinin işverene zarar vermesi nedeniyle ve haklı olarak işverence feshedilip feshedilmediği noktasında taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 25 inci maddesinin (II) numaralı bendinin (ı) alt bendinde, işverenin malı olan veya eli altında bulunan makine, tesisat, eşya ya da maddelere otuz günlük ücreti tutarını aşacak şekilde zarar vermesi halinde, işverenin haklı fesih imkânının bulunduğu belirtilmiştir.