muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/653, Karar No: 2024/1525, Tarih: 28.03.2024

**12. Ceza Dairesi         2021/653 E.  ,  2024/1525 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2863 sayılı Kanun'a aykırılık

HÜKÜMLER : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanıklar hakkında 2863 sayılı Kanun'a aykırılık suçundan kurulan hükümlerin katılan vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesindeki temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanıklar hakkında 2863 sayılı Kanun'a aykırılık suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223/2-e maddesi uyarınca beraatlerine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim edilen 19.12.2020 tarih, 2016/341623 sayılı ve onama görüşlü tebliğname ile Dairemize tevdii olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği; kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, eksik inceleme ile hüküm kurulduğuna ve diğer temyiz sebeplerine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Mahkemece, sanıkların ayrı ayrı savunmalarında suçlamaları kabul etmemeleri, İnegöl İlçe Jandarma Komutanlığı tarafından düzenlenen 15/07/2015 tarihli tutanak içeriğince eylemin gerçekleştirildiği yere ilişkin henüz sit alanı kararı da verilmemiş olduğu, olay yerinden çıkarılan mermer parçaları ile sanıkların ilgisinin aidiyetinin tespit edilememesi dikkate alındığında, soyut iddiadan başka sanıkların mahkumiyetine yeter kesin ve inandırıcı delil bulunmaması karşısında sanıkların üzerilerine atılı bulunan suçu işlediklerine dair her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı delil elde edilemediğinden evrensel bir ceza hukuku genel ilkesi olan “kuşkudan sanık yararlanır” prensibi gereğince sanıkların kültür varlığı bulmak amacıyla izinsiz kazı yapma suçundan 5271 sayılı CMK'nın 223/2.e maddesi gereğince ayrı ayrı beraatine karar verildiği anlaşılmıştır.

IV.GEREKÇE VE KARAR

Sanıklar hakkında 24.11.2015 tarihli iddianame ile hem "kültür varlığı bulmak amacıyla izinsiz kazı yapma" hem de "korunması gerekli kültür varlığına zarar verme" suçlarından cezalandırılmaları talebi ile kamu davası açıldığı, mahkemece "kültür varlığı bulmak amacıyla izinsiz kazı yapma" suçundan sanıkların beraatine karar verildiği, ancak "korunması gerekli kültür varlığına zarar verme" suçuna ilişkin herhangi bir hüküm tesis edilmediği anlaşıldığından, "korunması gerekli kültür varlığına zarar verme" suçuna ilişkin zamanaşımı süresi içerisinde mahallinde hüküm tesisi mümkün görülmüştür.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşılmakla, katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan vekilinin tüm temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

28.03.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/406, Karar No: 2010/12213, Tarih: 29.11.2010

**4. Hukuk Dairesi         2010/406 E.  ,  2010/12213 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 31/03/2008 gününde verilen dilekçe ile haksız eylem nedeniyle yaralanmadan dolayı uğranılan maddi ve manevi zararın ödetilmesinin istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; istemin bir bölümünün kabulüne ilişkin 16/06/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Diğer temyiz itirazına gelince; davacı, davalının hiçbir neden yokken kendisine yumrukla vurup yaraladığını, çenesinin kırılması nedeniyle 2 ay boyunca yalnız sıvı gıdalar ile beslenmek zorunda kaldığını, mermer ustası olup bu sürede çalışamadığını belirterek, uğradığı maddi ve manevi zararının davalıdan alınmasını istemiştir.

Davalı ise, eylemin davacının haksız tahriki nedeni ile meydana geldiğini, olay tarihinde mevsimin kış olması nedeni ile davacının zaten işsiz olduğunu, belirterek, haksız istemin reddedilmesi gerektiğini savunmuştur.

Yerel mahkemece, davalının haksız eylemi nedeniyle yaralanan davacının 60 gün boyunca çalışamadığı benimsenerek maddi tazminat isteminin tümü kabul edilmiş ise de; davacının geçici olarak ... göremediği belirtilen 60 günlük sürenin tümünde çalışıp çalışamayacağı tartışılmamıştır.

Yerel mahkemece, davacının mesleği, olay gününe göre mevsim koşulları, haftalık tatil günleri gibi olgular değerlendirilip gerekirse bu konuda uzman bir bilirkişinin görüşüne başvurularak varılacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, davacının 60 gün boyunca sürekli ... bulup çalıştığı benimsenerek yazılı biçimde karar verilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenlerle BOZULMASINA; öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 29/11/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/24356, Karar No: 2014/11675, Tarih: 29.04.2014

**5. Hukuk Dairesi         2013/24356 E.  ,  2014/11675 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bolu 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 24/05/2013

NUMARASI : 2012/202-2013/148

Taraflar arasındaki tapu kaydının mahkeme kararı ile iptal edilmesi nedeniyle uğranılan zararın, 4721 sayılı TMK.'nın 1007. maddesi uyarınca tazmini davasının K.. B.. yönünden kısmen kabulüne, diğer davalılar yönünden ise reddine dair verilen yukarıda tarih ve numaraları yazılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi davacı ve davalı Kıbrısçık Belediye Başkanlığı vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş, davalı Kıbrısçık Belediye Başkanlığı vekili de temyiz dilekçesinde duruşma isteminde bulunmuş olmakla duruşma için belirlenen 29.04.2014 günü taraf vekillerinin yüzlerine karşı duruşmaya başlanarak, tarafların sözlü açıklamaları da dinlendikten ve dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, tapu kaydının mahkeme kararı ile iptal edilmesi nedeniyle uğranılan zararın, 4721 sayılı TMK.'nın 1007. maddesi uyarınca tazmini istemine ilişkindir.

Mahkemece; davalılardan Hazine ve Orman Genel Müdürlüğü hakkındaki davanın husumetten reddine, davalı Kıbrısçık Belediye Başkanlığı hakkındaki davanın ise kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı ve davalı Kıbrısçık Belediye Başkanlığı vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere göre, dava konusu taşınmazın tamamı davacı adına kayıtlı iken orman sınırları içerisinde kaldığından Kıbrısçık Sulh Hukuk Mahkemesi’nin 2010/20-80 sayılı, 11.04.2011 tarihinde kesinleşen kararı ile orman niteliği ile Hazine adına tesciline hükmedildiği anlaşılmıştır.

Bilirkişi incelemeleri yaptırılmıştır. Alınan rapor ve yapılan inceleme hüküm kurmaya yeterli değildir. Şöyle ki;

1- Dava, tapu kaydının mahkeme kararı ile iptali nedeniyle, Medeni Yasanın 1007. maddesi gereğince açılan tazminata ilişkindir.

4721 sayılı TMK.nın sorumluluk kenar başlığını taşıyan 1007.maddesi ''Tapu sicilinin tutulmasından doğan bütün zararlardan Devlet sorumludur.'' hükmünü içermekte olup, bu maddede düzenlenen sorumluluk, kusura dayanmayan (objektif) bir sorumluluk türü olup, tapu sicil müdür ya da memurunun kusuru olsun ya da olmasın, sicilin tutulmasında, kişilerin malvarlığı çıkarlarını koruyan hukuk kurallarına aykırı davranılmış olması yeterlidir. Kusurun varlığı ya da yokluğu devletin sorumluluğu için önem taşımamakta, sadece, Devletin memuruna rücuu halinde iç ilişkide etkili olmak

Bu nedenle söz konusu madde gereğince açılan tazminat davalarında davalı sıfatı Hazinenin olup, davalılar Orman Genel Müdürlüğü ve Kıbrısçık Belediye Başkanlığının taraf sıfatı bulunmayıp bu davalılar hakkındaki davanın pasif husumet yokluğundan reddine, davalı Hazine hakkındaki davanın ise kabulüne karar verilmesi gerektiği düşünülmeden, eksik inceleme sonucu yazılı şekilde karar verilmesi,

Bu nedenle söz konusu madde gereğince açılan tazminat davalarında davalı sıfatı Hazinenin olup, davalılar Orman Genel Müdürlüğü ve Kıbrısçık Belediye Başkanlığının taraf sıfatı bulunmayıp bu davalılar hakkındaki davanın pasif husumet yokluğundan reddine, davalı Hazine hakkındaki davanın ise kabulüne karar verilmesi gerektiği düşünülmeden, eksik inceleme sonucu yazılı şekilde karar verilmesi,

2- Dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi olan 20.08.2008 gününde belediye imar planı içinde olup olmadığı, değilse belediye veya mücavir alan sınırları dahilinde bulunup bulunmadığı, belediye hizmetlerinden yararlanıp yararlanmadığı ve etrafının meskun olup olmadığı hususları ilgili Belediye Başkanlığından sorularak, niteliği belirlenip, bu konuda taraflara delillerini ibraz etmek üzere süre verildikten sonra, mahallinde yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu eşliğinde yapılacak keşif sonucunda, taşınmaz arsa vasfında ise emsal karşılaştırması yapılarak, arazi vasfında ise gelir metodu esas alınarak dava tarihindeki değerinin tespiti için alınacak bilirkişi kurulu raporuna göre hüküm kurulması gerekirken, bu yönteme uyulmadan taşınmazın tapusunun iptal edildiği tarihe göre değer biçen raporlar esas alınarak hüküm kurulması,

3)Taşınmaz üzerinde bulunan yapılara değerlendirme tarihi olan 2012 yılındaki bayındırlık birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı da düşülmek suretiyle değer biçilmesi gerektiği gözetilmeden hesaplama yapılması ve tespit edilen yapı bedellerinden %16 oranında işçilik bedeli de düşülmek suretiyle eksik bedele hükmedilmesi,

4)Taşınmaz üzerinde bulunan ağaçların yaş,cins ve verim durumuna göre maktu değerlerini gösterir resmi veriler İl Tarım Hayvancılık ve Gıda Müdürlüğünden getirtilip, buna göre maktuen değer biçilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacı ve davalı Kıbrısçık Belediye Başkanlığı vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle BOZULMASINA,davacıdan ve davalılardan K.. B..'ndan peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, temyiz eden davacı ve davalı Kıbrısçık Belediye Başkanlığı ile aleyhine temyiz olunan davalı Orman İşletme Müdürlüğü yararlarına ayrı ayrı 1.100,00-TL vekalet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine, 29.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1719, Karar No: 2020/240, Tarih: 29.01.2020

**17. Hukuk Dairesi         2018/1719 E.  ,  2020/240 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 6183 sayılı Yasadan kaynaklanan tasarrufun iptali davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, Kayseri Vergi Dairesi Başkanlığına bağlı ... şirketinin 01.07.2015 tarihi itibari ile 75.466,10 TL vergi borcunun olduğunu, şirketin adres ve isim değişikliği yaptığını, mal varlığı araştırılması yapıldığını ve davalı ...'ın şirketin %50 ortağı ve genel müdürü olduğunu, amme alacağının tahsili amacıyla yapılan hacizlerde hacze kabil gayrimenkulüne rastlanılmadığını, davalı vergi mükellefinin bilinen adresine ilanen tebligat yapıldığı halde vergi borcunu ödemediğini, bu nedenle ...,... ada 4 parselde bulunan taşınmazın davalı ...’ın eşi ...'ya yapılan satışın iptali ile davanın kabulüne karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... duruşma sırasında, şirketin Kayseri'de olduğunu, yardım amacıyla hisse aldığını, aktif olarak şirket ortağı olmadığını, alacağı karşılığı hissenin devredildiğini, muvazaalı bir işlem olmadığını, dava konusu yerin ikametgah adresi olduğunu, diğer davalı ...'nin eşi olup, kredi alabilmek için eşine devir gibi gösterildiğini, davaya konu borç ile ilgili olarak yeniden yapılandırmaya başvurulduğunu ve taksitlerin ödediğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davalı borçlu hakkında 6183 sayılı Yasa hükümleri uyarınca kesinleşen bir takip bulunmadan ödemeden aciz iddiası ile dava açılmış olup, bu haliyle dava şartı gerçekleşmediğinden bahisle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve 492 Sayılı Harçlar Yasasının 13/J maddesi uyarınca davacıdan harç alınmamasına, 29/01/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5593, Karar No: 2014/8033, Tarih: 24.04.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/5593 E.  ,  2014/8033 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için,eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanık ...'ın, resmi nikahlı evli iken ölen babası nedeniyle dul ve yetim maaşı alabilmek için 17.07.1992 tarihinde eşi diğer sanık ...'tan anlaşmalı olarak boşandığı, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı,sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün, ONANMASINA, 24.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19069, Karar No: 2013/15974, Tarih: 28.10.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/19069 E.  ,  2013/15974 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mala zarar vermek suçundan sanık ...'in, 765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 516/2, 522, 72, 647 sayılı Cezaların infazı Hakkında Kanun'un 4. maddeleri uyarınca 395.460.000 Türk lirası ağır para cezası ile cezalandırılmasına dair, ... 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 31/12/2002 tarihli ve 2000/762 esas, 2002/918 sayılı kararının infazı sırasında, 01/06/2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun lehe hükümlerinin uygulanması talebi üzerine, sanığın anılan Kanun'un 151/1, 647 sayılı Kanun'un 4. maddeleri gereğince 360,00 Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin, aynı Mahkemenin 17/06/2005 ve 2000/762 esas, 2002/918 sayılı karar aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 17/03/2013 gün 2013/9988/38487 ve sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 04/07/2013 gün ve 2013/232347 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

Dosya kapsamına göre; sanığın lehine olduğu anlaşılan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun uygulanması ile sanık hakkında atılı suçtan öngörülen adli para cezasının alt sınırının 5 gün adli para cezası olması karşısında, sanık hakkında 100,00 Türk lirası adli para cezasına hükmedilmesi gerekirken, karma uygulama yaparak 647 sayılı Kanun'un 4. maddesi uyarınca sanık hakkında 360,00 Türk lirası adli para cezasına hükmedilmesinde isabet görülmediğinden 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Suç tarihinde yürürlükte bulunan 765 Sayılı Türk Ceza Kanunu ile sonradan yürürlüğe giren 5237 Sayılı Kanunun ilgili tüm hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle lehe hükmün belirlenmesi gerektiği gözetilmeden temel ceza 5237 sayılı Kanunun 157/1. maddesine göre belirlenip paraya çevirmeye ilişkin uygulamanın ise 647 sayılı Kanunun hükümleri uyarınca yapılmak suretiyle hükmün karıştırıldığı anlaşılmakla kanun yararına bozmaya atfen düzenlenen ihbarnamedeki düşünce bu itibarla yerinde görüldüğünden ... 4. Asliye Ceza

Mahkemesinin 17.06.2005 gün, 2000/762 esas, 2005/918 sayılı kararın CMK’nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma nedenine göre, sanık hakkında ceza taninine ilişkin uygulamanın çıkartılarak yerine TCK'nın 151/1, maddesi ile lehe lehe olarak 5 gün karşılığı adli para cezası ve 52/2 madde ile bir gün karşılığı 20 TL hesabıyla 100 TL adli para cezası olarak eklenmesine, infazın bu miktar üzerinden yapılmasına, hükümdeki diğer hususların aynen bırakılmasına, 28.10.2013 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8259, Karar No: 2012/9660, Tarih: 18.09.2012

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/8259 E.  ,  2012/9660 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Dava ve ıslah dilekçesinde, eğitim ve öğretim giderlerinden kaynaklanan 58.630,60 TL borcun 6.728,70 TL'sinden borçlu olmadığının tespiti istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacının Kara Harp Okulu öğrencisi iken başarısızlık nedeniyle okulla ilişiğinin kesildiğini belirterek, davacı adına tahakkuk ettirilen 58.630,60 TL borcun 6.728,70 TL'sinden borçlu olmadığının tespitini istemiş, mahkemece; davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dava, 4566 Sayılı Harp Okulları Kanunu'ndan kaynaklanan eğitim ve öğretim borcunun bir kısmından borçlu olunmadığının tespiti istemine ilişkin olup, taraflar arasındaki uyuşmazlığın 12.07.2012 günlü Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiş bulunan 6353 sayılı Bazı Kanun Ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un Geçici 1. maddesi ile yapılan düzenleme çerçevesinde değerlendirilip oluşacak sonuç doğrultusunda bir karar verilmek üzere mahkeme hükmünün bozulması gerekmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile şimdilik diğer yönleri incelenmeksizin hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 18.09.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.