muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/8930, Karar No: 2012/42524, Tarih: 02.10.2012

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2012/8930 E.  ,  2012/42524 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme, hırsızlık, işyeri dokunulmalığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur.Bu bakımdan,söz konusu suç,seçimlik hareketli bir suçtur.Yıkma,yalnızca taşınmazlar için söz konusudur.Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder.Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma,suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır.Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Somut olayda; Sanığın, geceleyin saat 01.00 sularında kamu kurumu niteliğinde olan ... ilçesinde bulunan ... İlköğretim Okulunun penceresini kırmak suretiyle içeriye girdiği, daha sonra okul içerisinde bulunan öğretmenler odasındaki dolapları zorlayarak kapılarını ve kilitlerini kırdığı, okulda bulunan bilgisayara ait hoparlörü ve öğretmenler odasındaki 20 TL’yi çaldığı polis kriminal raporuna göre olay yerinde ele geçen parmak izlerinin sanığa ait olduğunun tespit olunduğu, bu suretle sanığın üzerine atılı suçlarını işlediği sabit olduğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin ONANMASINA, 02.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/6339, Karar No: 2010/6734, Tarih: 10.06.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/6339 E.  ,  2010/6734 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KOCAELİ 4. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 28/10/2009

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, kayden davalılara ait 118 ada 5 parsel sayılı taşınmazın tamamının kıyı-kenar çizgisi içerisinde kaldığını, özel mülkiyete konu olamayacağını ileri sürerek, tapu iptali ve tescil harici bırakılmasını istemiştir.

Davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne ilişkin olarak verilen kararın, Dairece onanması üzerine, davalıların karar  düzeltme isteği üzerine;"davanın hak düşürücü süre nedeniyle karar verilmesi gerektiği" gerekçeleri ile bozulmuş, hükmüne uyulan bozma ilamı üzerine yapılan yargılama sonucunda davanın reddine karar  verilmiştir.

Karar, davacı vekili  tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi  . .. raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, çekişme konusu taşınmazın kıyı kenar çizgisine göre kıyıda kaldığı iddiasına dayalı tapu iptal isteğine ilişkin olup, mahkemece; 3402 Sayılı Yasa’nın 12. maddesinde 5841 Sayılı Yasa ile yapılan değişiklik gözetilmek suretiyle davanın reddine karar verilmiş olmasında bir isabetsizlik yoktur. Davacının bu yöne değinen temyiz itirazları yerinde değildir. Reddine,

Ancak, hemen belirtilmelidir ki, bir taraf, dava açıldığı andaki mevzuata ve içtihat durumuna göre davasında haklı olup da, dava açıldıktan sonra yürürlüğe giren (geçmişe etkili) yeni bir yasa hükmü ya da yeni bir İnançları Birleştirme Kararı gereğince davayı kaybederse, davada haksız çıkmış olmasına rağmen, yargılama giderlerinden sorumlu tutulmaz.

Anılan bu kural yasal ve yargısal uygulamada kararlılık kazanmıştır. (Baki Kuru, Hukuk Usulü Mahakemeleri 5. Cilt, sayfa 5338, dipnot 159; 10. H.D. 21.12.1976, 8770/8739 ve dipnot 160: 5. HD 12.09.1977, 5445/5655 dipnot 161: 10. HD 24.02.1976, 6296/1297)    Ayrıca, her dava açıldığı tarihteki koşullara bağlıdır. Öte yandan avukatlık ücreti 29.5.1957 tarih ve 4/16 sayılı İnançları Birleştirme Kararı uyarınca yargılama giderlerinden sayılır. Davacı Hazine, temyiz dilekçesinde sair nedenlerden söz etmek suretiyle bu hususa. Değinmiştir

Hal böyle olunca,  somut olayda mahkemece yapılan keşif sonucu çekişmeli bölümün kıyı kenar çizgisine göre kıyıda kaldığı ve dava tarihinde davacı Hazine’nin haklı olduğu anlaşıldığına ve yargılama sırasında yürürlüğe giren 5841 Sayılı Yasa gereğince dava reddedildiğine göre davalının tüm yargılama giderlerinden maktu harçtan ve avukatlık ücretinden sorumlu tutulması gerekirken, aksine yazılı düşüncelerle yazılı olduğu üzere hüküm kurulması isabetsizdir.

Davacı Hazine’nin yukarıda değinilen yargılama giderleri ve avukatlık ücreti ve harç açısından temyiz itirazı yerindedir. Kabulüyle hükmün açıklanan nedenlere hasren HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 10.6.2010 tarihinde oybirliğiyle karar  verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/6474, Karar No: 2024/4762, Tarih: 10.09.2024

**8. Hukuk Dairesi         2023/6474 E.  ,  2024/4762 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

KARAR : İstinaf başvurusunun esastan reddine

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı Belediye Başkanlığı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı Belediye Başkanlığı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

K A R A R

2613 sayılı Kadastro ve Tapu Tahrir Kanunu (2613 sayılı Kanun) uyarınca 1961 yılında yapılan kadastro sırasında ... ili Merkez ilçesi ... Mahallesi çalışma alanında bulunan 59 ada 25 parsel sayılı 455,00 metrekare yüzölçümündeki taşınmazın ... ... tarafından bağ haline getirildiği şerh edilmek suretiyle öncesinin mera ve sahipsiz taşınmaz vasfında olduğu ancak taşınmazın belediye sınırları içerisinde olduğu yazılarak bağ vasfıyla ... Belediye Başkanlığı adına tespit edilmiş, bilahare taşınmaz hakkında dava açıldığı belirtilmek suretiyle taşınmazın malik hanesinin açık bırakıldığı hususu şerh edilmiştir.

Davacı Hazine vekili dava dilekçesinde; 5691 ada 25 parsel sayılı (eski 59 parsel) taşınmazın taşınmazın bulunduğu çay boyundaki pek çok parselin evvelce mera ve sahipsiz metruk arazi vasfında bulunduğunu, çayın ıslahıyla çevresindeki 250-300 metrelik şeridin yakın tarihlerde muhtelif kişilerce imar-ihya edildiğini, belediye içindeki sahada ise imar-ihyanın söz konusu olamayacağını belirterek taşınmazın davalı Belediye adına yapılan kadastro tespitinin iptal edilerek Hazine adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı Belediye vekili, davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama sonunda, "taşınmazın malik hanesinin açık olduğu, yapılan araştırmalara göre taşınmaz hakkında 1963 yılında açılan bir davanın bulunmadığı, her ne kadar tapulama tutanağında davalı taşınmazın evveliyatının mera veya metruk arazi olduğu belirtilmiş ise de buna ilişkin bir kayıt bulunamadığı, davanın asıl olarak, belediye lehine yapılan tespite itiraz edilmesi sebebiyle malik hanesi boş bırakılan taşınmazın, belediye lehine 1580 sayılı Kanun'un 159. maddesi uyarınca tescil edilip edilemeyeceğine ilişkin olduğu, taşınmazın umumi hizmetlere ayrılmış yerlerden olmadığı, tespitte şahıslar adına imar ihya ile tescilin mümkün olmadığı belirtilerek belediye lehine tespitin yapılmasının mümkün olmadığı" gerekçesiyle davanın kabulüne, 5691 ada 25 parselin (eski 59 ada) Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş; hükmün, davalı Belediye vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince "davanın, tesis kadastrosunda malik hanesi boş bırakılan taşınmazın davacı adına tapuya tescili istemine dayalı tespite itiraz davası olduğu, davacı tarafça tesis kadastrosunda malik hanesinin boş bırakıldığı iddia olunan dava konusu 5692 ada 25 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydında malik ve nitelik haneleri boş olup ilk derece mahkemesince yapılan yazışmalar sonucunda taşınmazın geldisinin 59 ada 25 parsel sayılı taşınmaz olduğu, tesis kadastrosu tutanak aslına göre senetsizden bağ olarak 1961 yılında ... Belediyesi adına tespit edildiği, açıklama bölümünde “Bu yerin aslı hali ve yol fazlası bir halde taşlık bir yer iken 10 seneden fazla bir zaman para ve emek sarfıyla bağ haline getirdim. Halen de bu suretle fasılasız tasarruf etmekte olduğumdan senetsizden adıma tahdit ve tespitini talep ederim. 11.07.1961-... ... oğlu ... ....” yazılı olduğu ve dolayısıyla bu kişi tarafından tespite itiraz edildiği halde, hangi sebeple boş bırakıldığının bu kayıt ve belgelerden yararlanılarak belirlenmesi ve bu kapsamda tutanakta itiraz eden olarak yazılı ... ... oğlu ... ...’nin davaya usulünce dahil edilmesi sağlanmaksızın ve yine tesis kadastrosu tutanağında tutanağın 1963 yılında askı ilanına çıkarıldığı ve askı ilanından evvel itirazen dava açıldığı belirtilerek mülkiyet tablosu bölümüne ise “... ... tarafından bağ haline getirilmiştir” yazıldığı; tutanak aslına ekli askı ilanı bölümünde ise askı ilan tarihlerinin 03.03.1963-03.05.1963 olarak yazılı olup bu tarihten evvel dava açılmakla mülkiyetinin ihtilaflı olduğunun yazılı bulunduğu; ilk derece mahkemesince yapılan inceleme ve araştırma sonucunda bu kişinin ... ... oğlu ..

... ... tarafından bağ haline getirilmiştir” yazıldığı; tutanak aslına ekli askı ilanı bölümünde ise askı ilan tarihlerinin 03.03.1963-03.05.1963 olarak yazılı olup bu tarihten evvel dava açılmakla mülkiyetinin ihtilaflı olduğunun yazılı bulunduğu; ilk derece mahkemesince yapılan inceleme ve araştırma sonucunda bu kişinin ... ... oğlu ... olduğu ve 1970 yılında öldüğü belirlenerek mirasçılarının davaya dahil edildiği; tapulama tutanağının bu kişi tarafından açılan dava nedeniyle kesinleştirilmemiş olduğu halde, ilk derece mahkemesince yapılan tüm araştırmalara karşın söz konusu dava ile ilgili dosyaya, karara ve herhangi bir bilgiye ulaşılamadığından çekişmeli taşınmaz hakkında kesinleşmiş bir mahkeme kararından ve dolayısıyla tespitin kesinleştiğinden söz edilemeyeceği, bu nedenle davanın kadastro mahkemesinde görülmesinin yerinde olduğu gibi ilk derece mahkemesi kararında yazılı olan gerekçelerde isabetsizlik bulunmadığı" gerekçesiyle davalı Belediye Başkanlığı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş; karar, davalı belediye başkanlığı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile İlk Derece Mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesi kararlarındaki gerekçelere, 6100 sayılı Kanun’un 369/1 inci maddesi de gözetilerek yapılan incelemede aynı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden biri de bulunmadığına göre, temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davalı belediye başkanlığı vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan sebeplerle;

Temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesi uyarınca ONANMASINA,

3402 sayılı Kanun'un 36/A maddesi gereğince harç alınmasına mahal olmadığına, (istek halinde peşin harcın temyiz edene iadesine)

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

10.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12447, Karar No: 2017/25928, Tarih: 16.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/12447 E.  ,  2017/25928 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 16/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/5675, Karar No: 2022/6423, Tarih: 30.05.2022

**12. Hukuk Dairesi         2022/5675 E.  ,  2022/6423 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : İcra Memur Muamelesini Şikayet

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki şikayetçi tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Şikayetçinin, 18/02/2021 tarihli memur işleminin iptali ile ihalesi yapılan taşınmaz ile ilgili olarak fazla ödenen Katma Değer Vergisi’nin iadesini talep ettiği, mahkemece; şikayetin reddine karar verildiği, şikayetçinin istinaf yoluna başvurması üzerine Bölge Adliye Mahkemesince istinaf talebinin esastan reddine karar verildiği, kararın şikayetçi tarafından temyiz edildiği anlaşılmıştır.

Mahkemenin, davanın esası hakkında yargılama yapabilmesi (davayı esastan inceleyebilmesi) için varlığı veya yokluğu gerekli olan hâllere dava şartları denir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 114. maddesinin 1. bendinin (b) alt bendi gereğince yargı yolunun caiz olması dava şartı olup 115. maddesine göre ise mahkeme, dava şartlarının mevcut olup olmadığını davanın her aşamasında kendiliğinden araştırır. Taraflar da dava şartı noksanlığını her zaman ileri sürebilirler.

Dava şartı noksanlığının tespit edilmesi halinde ise 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 115/2. maddesi gereğince dava şartı yokluğundan usulden ret kararı verilmesi gerekmektedir.

Somut olayda; Katma Değer Vergisi’nin tahsil edildiği noktasında tartışma bulunmamaktadır. Bu bağlamda verginin iadesinin muhatabı vergi dairesi olmuştur. Bu kapsamda açılan davada da; 3065 sayılı Kanun hükümleri gereğince katma değer vergisine ilişkin uyuşmazlığın görüm ve çözümü görevi, idari yargı içerisinde yer alan vergi mahkemelerine ait bulunmaktadır. Nitekim Uyuşmazlık Mahkemesi’nin 2021/524 Esas, 2022/120 Karar no ve 28/02/2022 tarihli kararı da aynı doğrultudadır.

O halde mahkemece yargı yolunun caiz olmaması nedeniyle davanın usulden reddine karar verilmesi gerekirken işin esasının incelenerek yazılı şekilde hüküm kurulması, istinaf başvurusu üzerine de Bölge Adliye Mahkemesince, başvurunun esastan reddine karar verilmesi isabetsiz olup ilk derece mahkemesi kararının bozulması gerekmiştir.

O halde mahkemece yargı yolunun caiz olmaması nedeniyle davanın usulden reddine karar verilmesi gerekirken işin esasının incelenerek yazılı şekilde hüküm kurulması, istinaf başvurusu üzerine de Bölge Adliye Mahkemesince, başvurunun esastan reddine karar verilmesi isabetsiz olup ilk derece mahkemesi kararının bozulması gerekmiştir.

SONUÇ : Yukarıda yazılı nedenlerle 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nin 364/2. maddesinin göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nin 373/1. maddesi uyarınca, ... Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesinin 09/03/2022 tarih ve 2021/1848 E.- 2022/540 K. sayılı kararının KALDIRILMASINA, İnegöl 2. İcra Hukuk Mahkemesi’nin 30/04/2021 tarih ve 2021/104 E. - 2021/112 K. sayılı kararının resen BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, bozma nedenine göre şikayetçinin temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin de Bölge Adliye Mahkemesi'ne gönderilmesine, 30/05/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10636, Karar No: 2018/3932, Tarih: 04.04.2018

**19. Ceza Dairesi         2016/10636 E.  ,  2018/3932 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak,

Sanığa yüklenen İİK’nın 333/a maddesindeki suçun oluşması için, takibin kesinleştiği tarih itibariyle şirketin borcu ödeme gücüne sahip olmasına rağmen şirketi hukuken veya fiilen yönetim yetkisine sahip olan şirket yetkilisinin alacaklıyı zarara uğratmak kastiyle şirket borcunu ödememesi, ayrıca bu eylemin başka bir suçu oluşturmaması gerekmekte olup, takibin kesinleştiği tarih itibariyle şirketin borcu ödeme gücüne sahip olup olmadığının tespiti için borçlu şirketin ticari defterleri ve belgeleri ile banka hesapları üzerinde bilirkişi incelemesi yaptırılarak sonucuna göre hukuki durumun takdir edilmesi gerekirken, eksik kovuşturma ile yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de;

1-İİK’nın 333/a maddesindeki suçun cezasının altı aydan iki yıla kadar hapis ve beşbin güne kadar adlî para cezası olduğu, Yerel Mahkemece hapis cezasının alt sınırdan verilmiş olmasına rağmen adli para cezasının tespitinde TCK’nın 61. maddesi uyarınca cezaların bireyselleştirilmesi ilkesine aykırı olarak kanun maddesinin aynen tekrar edilmesi suretiyle 5.000 güne kadar adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi suretiyle hükümde karışıklığa ve çelişkiye neden olması,

2- Sanık hakkında hükmedilen adli para cezasının bir gün karşılığı paraya çevrilmesi esnasında uygulama maddesinin gösterilmemesi suretiyle CMK’nın 232/6. maddesine aykırı davranılması,

3- Sanık hakkında kasıtlı suçtan mahkumiyetin kanuni sonucu olan 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin 1. fıkrasında yazılı hak yoksunluğunun uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

4- Sanık hakkında yürütülen icra takibinin kesinleşme tarihinin suç tarihi olması karşısında karar başlığında suç tarihinin 2013 şeklinde eksik gösterilmesi

5-Dava ve cezanın İİK'nın 354. maddesinde yazılı sebeplerden düşeceğinin kararda belirtilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

3- Sanık hakkında kasıtlı suçtan mahkumiyetin kanuni sonucu olan 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin 1. fıkrasında yazılı hak yoksunluğunun uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

4- Sanık hakkında yürütülen icra takibinin kesinleşme tarihinin suç tarihi olması karşısında karar başlığında suç tarihinin 2013 şeklinde eksik gösterilmesi

5-Dava ve cezanın İİK'nın 354. maddesinde yazılı sebeplerden düşeceğinin kararda belirtilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

6-02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 333/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanıklar hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 04/04/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/3475, Karar No: 2012/242, Tarih: 09.01.2012

**3. Ceza Dairesi         2009/3475 E.  ,  2012/242 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine, cezasının teciline dair,

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sair temyiz itirazları yerinde görülmediğinden reddine, Ancak;

1- Silahtan sayılan bıçakla ... tehlike geçirecek şekilde mağdur ...'i yaralayan sanık hakkında 5237 sayılı Yasanın 86/1. maddesinden ... hapis cezası tayin ve takdir olunduktan sonra 86/3-e, 87/1-d ve 87/1-son maddelerinin tatbik edilmesi suretiyle hapis cezasının hesaplanarak 5 yıl ceza tayin edildikten sonra bu ceza üzerinden indirim maddelerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmeyerek eksik ceza tayini,

2- Sanık müdafiinin sanık hakkında lehe hükümlerin uygulanmasını talep ettiği halde TCK'nun 62. maddesinde yer ... takdiri indirim maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışmasız bırakılması,

3- Sanığın müşteki ...'a yönelik yaralama eylemini silahtan sayılan bıçakla gerçekleştirmesi karşısında TCK 86/3-e maddesi yerine 86/3-a maddesine göre sanığın cezasında arttırım yapılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı ve ayrıca CMK'un 326. maddesi gereğince kazanılmış hakkı saklı kalmak koşuluyla 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 09.01.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.