muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/168, Karar No: 2017/7505, Tarih: 11.07.2017

**2. Ceza Dairesi         2015/168 E.  ,  2017/7505 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

I-Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz incelemesinde;

14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Yasa'nın 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nunn Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3000 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından suça sürüklenen çocuk ve müdafiinin temyiz isteğinin 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

II-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

UYAP’tan temin edilen 07.07.2017 tarihli nüfus kayıt örneğine göre, suça sürüklenen çocuğun hüküm tarihinden sonra 15.08.2014 tarihinde öldüğünün anlaşılması karşısında; suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının 5237 sayılı TCK'nın 64/1. ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca düşürülmesine karar verilmesinin gerekmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ve müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı diğer yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA, 11/07/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2128, Karar No: 2021/2051, Tarih: 22.02.2021

**1. Ceza Dairesi         2020/2128 E.  ,  2021/2051 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli kasten öldürme, nitelikli cinsel saldırı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, konut dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM :Sanığın nitelikli kasten öldürme suçundan TCK'nin 82/1.i maddesi uyarınca ağırlaştırılmış müebbet hapis cezası, nitelikli cinsel saldırı suçundan TCK'nin 102/2, 102/3.c ve 35. maddeleri uyarınca 11 yıl 3 ay hapis cezası, konut dokunulmazlığının ihlali suçunda TCK'nin 116/1. maddesi uyarınca 1 yıl 6 ay hapis cezası ile mahkumiyetine, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan beraatine dair; Tarsus 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 16/07/2018 tarih ve 2018/176 (E), 2018/275 (K) sayılı kararı

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...’ın, maktul ...’a yönelik nitelikli kasten öldürme ve konut dokunulmazlığının ihlali suçları ile cinsel saldırı eyleminin sübutu kabul, kasten öldürme ve konut dokunulmazlığının ihlali suçları yönünden oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suçların nitelikleri tayin edilmiş, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan, elde edilen delillerin hükümlülüğe yeter nitelik ve derecede bulunmadığı gerekçesi mahkemece kabul ve takdir kılınarak beraat kararı verilmiş olup, verilen hükümlerde bozma nedeni dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin, beraat kararı verilmesi gerektiğine; katılan vekili ve katılan Aile, Çalışma ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı vekilinin kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun unsurlarının oluştuğuna yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle,

1) Sanık ... hakkında nitelikli kasten öldürme, konut dokunulmazlığını ihlal ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından kurulan, kısmen de re'sen temyize tabi hükümlerin tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA,

2) Sanık ... hakkında cinsel saldırı suçundan kurulan hüküm yönünden;

Oluşa ve tüm dosya kapsamına göre; sanığın, maktulün eşi ile kardeş olduğu, olay tarihinden önce birçok kez maktule cinsel ilişkiye girmeyi teklif ettiği, maktulün kabul etmemesi üzerine kimi zaman boğazına bıçak dayadığı, kimi zaman maktulün eşine maktulün kendisini aldattığını söyleyeceğini belirttiği, bu durumu maktulün, eşine dolaylı olarak izah ettiği, komşusuna ve eşinin önceki evliliğinden olan oğluna ise doğrudan anlattığı, olay günü maktulün eşinin balık tutmak için ikametinden ayrıldığı, sanığın maktulün ikamette yalnız kaldığını anlaması üzerine ikamet mutfak kapısından içeri girdiği, yine maktule cinsel ilişki teklif ettiği, maktulün ilişkiyi kabul etmeyip direnmesi üzerine amacına ulaşamayacağını anlayarak kapıldığı infialle maktulü 28 yerinden bıçaklayarak öldürdüğü olayda;

Sanığın cinsel amaçla maktulün vücut dokulmazlığını ihlale yönelik kastla hareket ettiği açık ise de; eylemin ne surette vücuda organ veya sair cisim sokma girişimi boyutuna ulaştığı, bu kabulün hangi somut delillere dayalı olduğunun karar yerinde tartışılıp açıkça belirtilmemek suretiyle yetersiz gerekçe ile hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmekle, hükmün tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak BOZULMASINA, 22/02/2021 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/218, Karar No: 2014/8888, Tarih: 10.09.2014

**9. Ceza Dairesi         2014/218 E.  ,  2014/8888 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : İftira

Hüküm : a-)Sanık ... hakkında; TCK'nın 267/1, 43, 62/2, 58, 53. maddeleri uyarınca mahkumiyet

b-)Sanık ... hakkında; TCK'nın 267/1, 43, 62/2, 51, 51/3-5, 53. maddeleri uyarınca mahkumiyet, erteleme

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1-Sanık ... hakkında kurulan hükmün incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA

2-Sanık ... hakkında kurulan hükmün incelemesine gelince;

Sanık savunması ve tüm dosya kapsamına göre; sanık ...'ın iftiraya konu mektubu kaleme alma ve postaya vermesinden ibaret eyleminde yüklenen suçun manevi unsurunun bulunmadığı gözetilip yüklenen suçtan beraati yerine değerlendirmede yanılgıya düşülerek mahkumiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 10.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/26655, Karar No: 2018/3453, Tarih: 05.03.2018

**5. Hukuk Dairesi         2016/26655 E.  ,  2018/3453 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

1-Dava konusu ... Mahallesi 66 ada 30 parsel sayılı taşınmaz arsa niteliğindedir. Kamulaştırma Kanunu'nun kıymet takdir esaslarını belirten 11.maddesinin 1.fıkrasının arsalara ilişkin (g) bendi uyarınca, arsaların bedelinin değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre hesaplanması zorunludur.Bu itibarla, emsal satışların değerlendirme tarihindeki karşılıklarının fiyat artış endekslerinin uygulanması suretiyle tespiti, bundan sonra emsal ile dava konusu taşınmazın eksik ve üstün yönlerinin neler olduğu ve oranları açıklanmak suretiyle değer biçilmesi gerekir.Hükme esas alınan bilirkişi raporunda vergi değerleri karşılaştırıldığında emsal taşınmazın vergi değerinin dava konusu taşınmazın vergi değerinden daha yüksek olduğu halde, dava konusu taşınmaz daha değerli kabul edildiğinden, rapor inandırıcı değildir.Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2-Faiz bitim tarihinin kararda gösterilmemesi, Doğru görülmemiştir.

2-Faiz bitim tarihinin kararda gösterilmemesi, Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 05/03/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4174, Karar No: 2014/13542, Tarih: 02.12.2014

**14. Ceza Dairesi         2013/4174 E.  ,  2014/13542 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 14 - 2012/47650

MAHKEMESİ : Şanlıurfa 3. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 22.12.2011

NUMARASI : 2008/87 Esas, 2011/248 Karar

SUÇ : Çocuğun basit cinsel istismarı (her iki sanık hakkında), kasten yaralama (sanık Özgün hakkında)

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, 28.06.2014 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren ve cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda değişiklik yapan 6545 sayılı Kanun ile getirilen düzenlemeler de gözetilerek dosya incelendi;

Sanık Özgün hakkında 5271 sayılı CMK.nın 231/5. maddesine göre verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair karar aynı Kanunun 231/12. maddesi uyarınca itirazı kabil kararlardan olup temyiz yeteneği bulunmadığı anlaşıldığından, sanık müdafiin temyiz istemi CMK.nın 264. maddesi hükmüne göre itiraz niteliğinde kabul edilip gerekli karar merciince mahallinde verilmek üzere, incelemenin diğer hükümlerle sınırlı olarak yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Sanıklar hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçundan verilen hükümlerin incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Oluş ve kabule göre, sanıkların olay günü okula giden mağduru dövmekle tehdit edip onu zorla etrafı biriketle çevrili boş bir araziye götürdükten sonra, sırasıyla önce sanık Özgün'ün, daha sonrada sanık Mehmet'in cinsel organlarını mağdurun poposuna sürtmeleri şeklinde bizzat gerçekleştirdikleri eylemlerle birlikte her bir sanığın diğerinin eylemine 5237 sayılı TCK.nın 37. maddesi kapsamında fail olarak katılmış olmalarından dolayı zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmeyerek sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK.nın 103/3 ve 43/1. maddelerinin uygulanmaması suretiyle eksik ceza tayini,

Hükümden sonra 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 58, 59, 60 ve 61. maddeleri ile 5237 sayılı Kanunun 102, 103, 104 ve 105. maddelerinde yer alan cinsel dokunulmazlığa karşı suçların yeniden düzenlenmesi karşısında; 5237 sayılı TCK.nın 7/2. madde-fıkrasındaki "Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur" hükmü gözetilerek, lehe olan hükmün, önceki ve sonraki kanunların bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenmesi ve her iki kanunla ilgili uygulamanın, denetime imkân verecek şekilde kararda gösterilmesi suretiyle yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Kanuna aykırı, sanıklar müdafiin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin ceza miktarlarıyla kazanılmış haklar saklı kalmak kaydı ile 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK.nın 321 ve 326. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, 02.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/4027, Karar No: 2024/4178, Tarih: 09.12.2024

**3. Hukuk Dairesi         2024/4027 E.  ,  2024/4178 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2023/81 E., 2024/1389 K.

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 373 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca; Yargıtayın bozma kararı üzerine İlk Derece Mahkemesince bozmaya uygun olarak karar verilmesi halinde, bu karara karşı temyiz yoluna başvurulabilir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak verilen karar, 6100 sayılı Kanun’un 362 nci maddesinde öngörülen kesinlik sınırına tabidir.

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Kanun'un 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre, İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak verilen kararda hüküm altına alınan ve temyize konu edilen toplam miktar 222.450,92 TL olup karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 378.290,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktar itibariyle REDDİNE,

Peşin alınan temyiz harcının istek hâlinde temyiz edene iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

09.12.2024 tarihinde oy çokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

1. Dava, kira sözleşmesinden kaynaklanan, sözleşmenin fesihi ve tazminat istemine ilişkindir.

2. İlk Derece Mahkemesince daha önce davanın reddi kararına yönelik davacı tarafın istinaf talebi hakkında Bölge Adliye Mahkemesi tarafından esastan ret kararı verilmiş, bu karar Dairemizce davacı lehine bozularak dosya İlk Derece Mahkemesine gönderilmiştir.

3. İlk Derece Mahkemesi tarafından yeniden esastan karar verilmiş ve bu defa 222.450,92 TL alacak yönünden davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, davalı tarafın kararı temyizi üzerine dosya kanun yolu incelemesi için doğrudan Dairemize gönderilmiştir.

3. İlk Derece Mahkemesi tarafından yeniden esastan karar verilmiş ve bu defa 222.450,92 TL alacak yönünden davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, davalı tarafın kararı temyizi üzerine dosya kanun yolu incelemesi için doğrudan Dairemize gönderilmiştir.

4. Hukuk ve adalet anlayışında yaşanan gelişmelere orantılı olarak 1982 Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 36. maddesinde “Adil yargılanma hakkı” temel insan hakları arasında sayılmıştır. Adil yargılanma ilkesi kapsamındaki haklardan biri de, “Mahkemeye Erişim Hakkı” dır. Diğer bir anlatımla, “mahkemeye erişim hakkı” adil yargılanma hakkının en temel unsurlarından birisidir. Mahkemeye erişim hakkı şüphesiz yüksek mahkemeye ulaşma hakkını da kapsar (AYM 23.10.2019 T. ve 2016/73086 BB no’lu). Mahkemeye ulaşmayı aşırı derecede zorlaştıran ya da imkânsız hale getiren uygulamalar mahkemeye erişim hakkını ihlal edebilir (Osman Çelik, Adil Yargılanma Hakkı Rehberi, Anayasa Mahkemesi Yayınları, s.31 vd.). Bu bağlamda mahkemeye erişim konusunda yasalarda yoruma açık bir hüküm bulunması halinde, adil yargılanma hakkını mümkün kılan yorum tercih edilmelidir.

5. 6100 s. HMK'nın 341. maddesinde hangi nitelikteki İlk Derece Mahkemesi kararlarına karşı kanun yolunun açık olduğu düzenlenmiş olup, buna göre kararın verildiği 2022 yılı itibariyle miktar veya değeri 28.250,00 TL ve üzerindeki malvarlığı davalarında verilen kararlar yönünden KANUN YOLU AÇIK tutulmuştur.

6. Oysa, kanun koyucu 3 hakimli bölge adliye mahkemelerinin kararlarına yönelik kanun yolu bakımından, bu mahkemelerin kanun yolu alt denetim yetki ve sıfatını haiz mahkemelerden olması sebebiyle HMK’nın 362/1-a maddesinde kesinlik sınırı çok daha yüksek tutulmuştur.

7. Somut olayda olduğu gibi, HMK 341/1-a maddesindeki parasal sınırlar yerine, Daire çoğunluğu tarafından, kanun koyucunun HMK 362/1-a maddesi uyarınca ancak bölge adliye mahkemeleri açısından uygun gördüğü kanun yolu parasal sınırının, HMK’nın 374/3 maddesi uyarınca doğrudan temyize tabi ilk derece mahkemeleri kararları yönünden de uygulanmasını adil yargılanma ilkesi ile hukuki güvenlik ilkelerine aykırı olarak gördüğümden, çoğunluk kararını isabetli bulmuyorum. 09.12.2024
Yargıtay — Esas No: 2017/10866, Karar No: 2022/1054, Tarih: 24.01.2022

**11. Ceza Dairesi         2017/10866 E.  ,  2022/1054 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Defterlere kaydı gereken hesap ve işlemleri vergi matrahının azalması sonucunu doğuracak şekilde tamamen veya kısmen başka defter, belge veya diğer ortamlara kaydetme

HÜKÜM : Beraat

Sanığa yüklenen “2009 takvim yılında vergi kanunlarına göre tutulan veya düzenlenen ve saklanma ve ibraz mecburiyeti bulunan "defterlere kaydı gereken hesap ve işlemleri vergi matrahının azalması sonucunu doğuracak şekilde tamamen veya kısmen başka defter, belge veya diğer ortamlara kaydetme” suçunun Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e maddesinde öngörülen olağan dava zamanaşımının, kesen son sebep olan sanığın sorgusunun yapıldığı 21.02.2012 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği ve bu itibarla Cumhuriyet Savcısı ve katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen olağan dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE, 24.01.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2169, Karar No: 2018/1816, Tarih: 07.05.2018

**15. Hukuk Dairesi         2017/2169 E.  ,  2018/1816 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı bozmaya uyularak verilen hükmün temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesi uyarınca açılmış bulunan rücu davası olup, mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen hüküm davacı vekilince temyiz olunmuştur.

Davacı vekili, dava dışı ... A.Ş. ile .... Hudut kapısı yolunun tasfiye, sanat yapıları, temel ve bitümlü sıcak karışım işi konusunda 11.12.1996 tarihinde sözleşme imzalandığını, bu sözleşmenin 21.07.1999 tarihli devir sözleşmesiyle davalıya devredildiğini, 10.08.2005 tarihinde .... AŞ.'ye ait çekici ile dava dışı .... A.Ş.'ye ait dorse arasında trafik kazası meydana geldiğini, uğranılan zarar ve yoksun kalınan kârın tahsili için aracın sahibi şirketler tarafından davacı aleyhine ... İdare Mahkemesi'nde 2006/2675 Esas sayılı dosya ile dava açıldığını, bu dava sonucunda 14.122,87 TL'nin tahsiline karar verilip bu kararın icrası sonucu 26.558,50 TL ödeme yapıldığını, İdare Mahkemesi dosyasında sürücünün %75, davacı idarenin ise %25 oranında kusurlu olduğununu, kusur araştırma komisyonunun yükleniciyi kusurlu bulduğunu, sözleşmenin 26. maddesi uyarınca meydana gelen zararlardan yüklenicinin doğrudan doğruya sorumlu olacağının kararlaştırıldığını, bu nedenle ödenen bedelin tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davaya cevap vermemiş, duruşmaya da katılmamıştır.

Mahkemece verilen ilk hüküm dairemizin ilâmıyla,"... taraflar arasında imzalanan sözleşmenin 26. maddesindeki düzenlemenin sorumsuzluk anlaşması olduğu, iş sahibinin sorumlu tutulmaası için tazminata konu olayın iş sahibinin ağır kusuru veya hilesinden meydana gelmemiş olması gerekir. Şayet, kaza iş sahibini ağır kusuru ya da hilesiyle meydana gelmişse, sözleşmede yer alan sorumsuzluk sözleşmesine ilişkin hükümler batıldır.

Oysa ki, mahkemece bu yönlerden herhangi bir bilirkişi incelemesi yapılmaksızın, sözleşmenin 26. maddesinde yer alan hüküm uyarınca davanın kabulüne karar verilmesi doğru olmamıştır..." denilerek karar bozulmuş olup, mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda davanın kusur oranında kabulüne karar verilmiştir.

Az yukarıda Dairemizin bozma ilâmında da açıklandığı üzere sorumsuzluk anlaşması, idarenin ağır kusuru ya da hile halinde geçersiz olacaktır. Mahkemece yaptırılan bilirkişi incelemesi sonucunda, iki kez rapor alınmış, her iki raporda da, idare %10 oranında kusurlu bulunmuştur. Bu raporlarda idarenin hile ya da ağır kusurundan bahsedilmediği gibi, kusur oranı dikkate alındığında ağır kusurdan söz etmek mümkün değildir. Mahkemece bozma ilâmına uyularak araştırma yapılmışsa da, bozma ilâmına yanlış anlam verilerek yüklenicinin kusuru oranında hüküm kurulmuştur.

Bu nedenlerle mahkemece yapılacak iş, BK'nın 99. maddesi gözetildiğinde sorumsuzluk anlaşması uyarınca ve idarenin ağır kusuru ve hile kanıtlanamadığından, davacı tarafından ödenen miktar olan 24.064,85 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmesinden ibarettir.

Hatalı değerlendirmeyle karar verilmesi doğru olmayıp, kararın bozulması uygun bulunmuştur.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün davacı yararına BOZULMASINA, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 07.05.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.