muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/6173, Karar No: 2012/12357, Tarih: 12.11.2012

Somut olayda; trafik kazası tespit tutanağına göre, davacıya sigortalı aracın sürücüsü 0.94 promil alkollü olarak araç kullanırken ışık kontrollü kavşak içinde 3.kişiye ait araçla çarpışmıştır. Yargılama sırasında alınan ve içlerinde nöroloji uzmanının da bulunduğu 08.6.2011 tarihli bilirkişi kurulu raporunda her ne kadar kazanın meydana gelmesinde davalı sürücüsü Mehmet'in aldığı alkolün münhasıran etkili olduğu belirtilmiş ise de aynı raporda olayda tali yoldan kontrolsüz çıkan bu sürücünün % 75 oranında, karşı sürücünün % 25 oranında kusurlu olduğu da belirtilmiştir. Bununla birlikte, eldeki dosyanın davalısı tarafından karşı araç sürücüsü aleyhinde açılan tazminat davasında ...Asliye Hukuk Mahkemesinin 2008/85-373 sayılı dosyasından da bilirkişi raporuyla aynı kusur oranlarının belirlendiği ve buna göre tazminata karar verildiği, kararın temyizi üzerine, Dairenin 25.12.2009 gün, 2009/7520-8969 sayılı kararıyla hükmün onanmasına karar verildiği ve kararın kesinleştiği anlaşılmaktadır.

Bu durumda, her ne kadar bilirkişi raporunda kazanın münhasıran alkolün etkisi ile meydana geldiği belirtilmiş ise de olayda her iki sürücünün de kusurlu olduğunun tespit edildiği, bu kusur oranlarının yukarıda belirtilen davanın yargılaması sonunda verilen hükümle de kesinleştiği ve olayda alkol dışında başka etkenin de (kusur) rol oynadığı anlaşılmakla, olaydaki münhasırlık unsurunun ortadan kalkmış olduğu kabul edilmelidir.

O halde, mahkemece kazanın salt (münhasıran) alkolün etkisi ile meydana gelmediğinin, hasarın trafik sigorta teminatı içinde kaldığının ve davacının poliçe limiti dahilinde 3.kişiye ödediği tazminat yönünden kendi sigortalı-

sına rücu hakkının bulunmadığının kabulü ile davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ; Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 12.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/19813, Karar No: 2013/7531, Tarih: 12.06.2013

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/19813 E.  ,  2013/7531 K.**

**"İçtihat Metni"**

Fuhuş için başkasına kadın tedarik etme suçundan sanıklar ... ve ..., ırza geçme suçundan sanıklar ... ve ... ile reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçundan sanıklar ..., ..., ..., ... ve ...'in bozma üzerine yapılan yargılamaları sonunda; sanıklar ... ve ...'nin atılı suçtan, sanıklar ... ve ...'nin reşit olmayanla cinsel ilişki suçundan ve sanıklar ..., ..., ..., ... ve ...'ın atılı suçtan mahkûmiyetlerine dair .... Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 24.12.2009 gün ve 2009/319 Esas, 2009/470 Karar sayılı hükümlerin Yargıtayca incelenmesi sanıklar ... ve ... müdafileri ile sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelendi;

Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 07.11.2006 gün ve 2006/213-229 sayılı Kararında ayrıntısı açıklandığı üzere; CMK.nın 34/2, 231/2 ve 232/6. maddeleri gereğince kararda başvurulacak kanun yolu, süresi, mercii ve başvuru şeklinin açıkça gösterilmesi gerektiği, aksi halde aynı Kanunun 40. maddesi uyarınca eski hale getirme nedenlerinin oluşacağı, 24.12.2009 günlü kararda ise başvuru şekli ve yeri hiç gösterilmeyerek anılan hükümlere aykırılık yapıldığı anlaşıldığından, sanık ...'un infazın durdurulması için vermiş olduğu dilekçenin süresinde yapılmış temyiz istemi kabul edilerek yapılan incelemede gereği düşünüldü:

Oluşa uygun kabule göre, sanıklar ... ve ...'nin işledikleri fuhuş için başkasına kadın tedarik etme suçunun 765 sayılı TCK.nın 436/3 ve sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ...'ın işledikleri reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçunun 765 sayılı TCK.nın 416/3. maddelerinde öngörülen cezalarının üst sınırları itibarıyla aynı Kanunun 102/4 ve 104/2. maddelerine göre 7 yıl 6 aylık asli ve ilave dava zamanaşımına tâbi oldukları, suç tarihinden inceleme gününe kadar bu sürenin gerçekleştiği anlaşıldığından, 5237 sayılı TCK.nın 7/2. maddesi ile 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle hükümlerin CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, aynı Kanunun 322/1 ve 5271 sayılı CMK.nın 223/8. maddeleri uyarınca davaların zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 12.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/15242, Karar No: 2011/2580, Tarih: 14.03.2011

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2010/15242 E.  ,  2011/2580 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı Hazine tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

K A R A R

Hükmüne uyulan Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 26.12.2008 gün ve 2008/15708-18666 sayılı kararında bozma kararında özetle: "Aynı gün Dairede temyiz incelemesi yapılan, birbirine bitişik ya da yakın komşu olan ve tümü 1995 yılında yapılıp kesinleşen orman kadastrosunda orman arazisi olarak sınırlandırılan taşınmaza komşu bulunan, dava konusu parsellerin bir kısmı vergi kayıtlarına, bir kısmı hem vergi kaydı hem sınırı ... olmayan vergi beyannamesine, bir kısmı da belgesiz kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanılarak davalı kişiler adına tesbit edildiği, Hazine tarafından bu parsellerin tümü hakkında aynı iddia ile dava açıldığı, bir kısım parsellere uygulanan 1936 tarihli vergi kayıtlarının orman tahdit yönünü orman, çalılık, taşlık gibi değişebilir sınırlar okuduğu, mahkemece vergi kayıtlarının yüzölçümüne değer verilerek kayıt fazlasının ormandan açıldığı gerekçesiyle Hazine adına, kayıt miktarının da davalı kişiler adına tesciline karar verildiği, 1936 tarihli vergi kayıtları ile sınırları ... olmayan ancak yüzölçümü belirtilen 1977-1981 yıllarına ait emlak beyanname kayıtları uygulanan parsellere ait dava dosyalarında daha fazla yüzölçümlü emlak beyan kayıtlarına değer verilerek hüküm kurulduğu, tüm dosyalarda birbirine yakın olan parsellerde ormancı bilirkişiler tarafından düzenlenen ve kesinleşen orman kadastro haritaları ile kadastro paftalarının irtibatlı olmadığı, dava konusu taşınmazlar ormana bitişik olduğu halde eski ve yeni tarihli memleket haritaları ile hava fotoğrafları uygulanıp bu belgelerde dava konusu parselin konumunun ve niteliğinin gösterilmediği, zilyetlik konusunda beyanda bulunan bilirkişi ve tanık beyanlarının doğruluğunun bu resmi belgelerle denetlenmediği, kayıt miktar fazlası bulunan parsellerin bazılarında kayıt miktar fazlasının tarla niteliği ile bazılarında eylemli durum gözönünde bulundurulup meşelik ya da ham toprak niteliği ile tescil edildiği, Hazine davasının kısmen kabul edildiği dosyalarda kişilerin hiç bir dosyada bir temyizinin bulunmadığı, Hazine davasının tamamen ya da kısmen red edilen dosyaların tümümün Hazine tarafından temyiz edildiği, bu nedenlerle Hazine davasının kısmen kabulüne karar verilen ve davalı kişilerce temyiz edilmeyen bölümler yönünden Hazine yararına usulü kazanılmış hak oluştuğu, ne var ki Hazine davasının kısmen ya da tamamen reddine karar verilen dosyalarda yapılan inceleme ve araştırmanın hüküm vermeye yeterli olmadığı" gereğine değinilmiştir. Mahkemece, bozma kararına uyulduktan sonra davanın kısmen kabulüyle 101 ada 35 parselin (B) ile gösterilen 4246.80 m2 bölümünün orman niteliği ile Hazine adına, (A) ile gösterilen 21012.80 m2 bölümünün tespit gibi davalı adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davacı Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

-Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yörede tespit tarihinden önce 1990 yılında yapılan ve 14.12.1990 tarihinde ilan edilerek kesinleşen orman kadastrozsu ve 2/B madde uygulaması bulunmaktadır.

Dosya kapsamına ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince işlem yapılarak hüküm kurulmuş olduğuna göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Yasasının değişik 13/j maddesi gereğince harç alınmasına yer olmadığına 14/03/2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2455, Karar No: 2024/9118, Tarih: 28.11.2024

**8. Ceza Dairesi         2023/2455 E.  ,  2024/9118 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Hâkimliği

SAYISI : 2021/1612 D.İş

SUÇ : İftira

KARAR : Kovuşturmaya yer olmadığı kararına karşı yapılan itirazın reddi

BAŞVURAN : Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Kayseri Cumhuriyet Başsavcılığının 08.01.2021 tarihli kararı ile şüpheli hakkında iftira suçundan kovuşturmaya yer olmadığına karar verildiği, şikayetçi vekilinin itirazı üzerine Kayseri 1. Sulh Ceza Hakimliğinin 29.01.2021 tarihli kararı ile şikayetçi vekilinin itirazının kabulüne ve kovuşturmaya yer olmadığı kararının kaldırılmasına karar verildiği, şüpheli hakkında yeniden başlatılan soruşturma neticesinde Kayseri Cumhuriyet Başsavcılığının 04.03.2021 tarihli kararı ile şüpheli hakkında kovuşturmaya yer olmadığına karar verildiği, bu karara karşı şikayetçi vekilinin itirazı üzerine Kayseri 4. Sulh Ceza Hakimliğinin 15.03.2021 tarihli kararı ile itirazın reddine kesin olarak karar verildiği belirlenmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 09.05.2023 tarihli ve 2022/26789 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 21.06.2023 tarihli ve KYB-2023/58049 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 21.06.2023 tarihli ve KYB-2023/58049 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 6545 sayılı Kanun'un 71. maddesi ile değişik 173/3. maddesinde yer alan, "Sulh ceza hâkimliği, kararını vermek için soruşturmanın genişletilmesine gerek görür ise bu hususu açıkça belirtmek suretiyle, o yer Cumhuriyet başsavcılığından talepte bulunabilir; kamu davasının açılması için yeterli nedenler bulunmazsa, istemi gerekçeli olarak reddeder..." ile aynı Kanun’un 173/4. maddesinde yer alan "Sulh ceza hâkimliği istemi yerinde bulursa, Cumhuriyet savcısı iddianame düzenleyerek mahkemeye verir." şeklindeki düzenlemeler karşısında,

Kayseri Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 08/01/2021 tarihli kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itirazın kamu davası açılması için yeterli delil bulunduğundan bahisle kabulüne ilişkin Kayseri 1. Sulh Ceza Hâkimliğinin 29/01/2021 tarihli kararının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu gereğince kesin nitelikte olması karşısında, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 173/4. maddesinde uyarınca kamu davası açılması gerektiği nazara alındığında, Cumhuriyet Başsavcılığınca tekrardan soruşturmaya devam ile kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilemeyeceği ve iddianame düzenlemesi gerektiği gözetilmeden, itirazın bu yönden kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.”

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. Kayseri Cumhuriyet Başsavcılığının 08.01.2021 tarihli kararı ile şüpheli hakkında iftira suçundan yeterli delil bulunmadığından kovuşturmaya yer olmadığına karar verildiği, şikayetçi vekilinin itirazı üzerine Kayseri 1. Sulh Ceza Hakimliğinin 29.01.2021 tarihli kararı ile şüpheli hakkında iddianame düzenlemeye yeterli şüphe oluşturacak delil bulunduğu belirtilerek şikayetçi vekilinin itirazının kabulüne ve kovuşturmaya yer olmadığı kararının kaldırılmasına karar verildiği, şüpheli hakkında yeniden başlatılan soruşturma neticesinde Kayseri Cumhuriyet Başsavcılığının 04.03.2021 tarihli kararı ile şüpheli hakkında yeterli delil bulunmadığından kovuşturmaya yer olmadığına karar verildiği, bu karara karşı şikayetçi vekilinin itirazı üzerine Kayseri 4. Sulh Ceza Hakimliğinin 15.03.2021 tarihli kararı ile itirazın reddine kesin olarak karar verildiği belirlenmiştir.

2. 5271 sayılı Kanun'un "Cumhuriyet savcısının kararına itiraz" başlıklı 173 üncü maddesi;

"(1) Suçtan zarar gören, kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kendisine tebliğ edildiği tarihten itibaren iki hafta içinde, bu kararı veren Cumhuriyet savcısının yargı çevresinde görev yaptığı ağır ceza mahkemesinin bulunduğu yerdeki sulh ceza hâkimliğine itiraz edebilir.

(2) İtiraz dilekçesinde, kamu davasının açılmasını gerektirebilecek olaylar ve deliller belirtilir.

(3) (Değişik: 18/6/2014-6545/71 md.) Sulh ceza hâkimliği, kararını vermek için soruşturmanın genişletilmesine gerek görür ise bu hususu açıkça belirtmek suretiyle, o yer Cumhuriyet başsavcılığından talepte bulunabilir; kamu davasının açılması için yeterli nedenler bulunmazsa, istemi gerekçeli olarak reddeder; itiraz edeni giderlere mahkûm eder ve dosyayı Cumhuriyet savcısına gönderir. Cumhuriyet savcısı, kararı itiraz edene ve şüpheliye bildirir.

(4) (Değişik: 25/5/2005 - 5353/26 md.) Sulh ceza hâkimliği istemi yerinde bulursa, Cumhuriyet savcısı iddianame düzenleyerek mahkemeye verir.

(5) Cumhuriyet savcısının kamu davasının açılmaması hususunda takdir yetkisini kullandığı hâllerde bu madde hükmü uygulanmaz.

(6) (Değişik: 2/1/2017-KHK-680/11 md.; Aynen kabul: 1/2/2018-7072/10 md.) İtirazın reddedilmesi halinde aynı fiilden dolayı kamu davası açılabilmesi için 172 nci maddenin ikinci fıkrası uygulanır."

Şeklinde düzenlenmiştir.

(4) (Değişik: 25/5/2005 - 5353/26 md.) Sulh ceza hâkimliği istemi yerinde bulursa, Cumhuriyet savcısı iddianame düzenleyerek mahkemeye verir.

(5) Cumhuriyet savcısının kamu davasının açılmaması hususunda takdir yetkisini kullandığı hâllerde bu madde hükmü uygulanmaz.

(6) (Değişik: 2/1/2017-KHK-680/11 md.; Aynen kabul: 1/2/2018-7072/10 md.) İtirazın reddedilmesi halinde aynı fiilden dolayı kamu davası açılabilmesi için 172 nci maddenin ikinci fıkrası uygulanır."

Şeklinde düzenlenmiştir.

3. 5271 sayılı Kanun'da Cumhuriyet savcısının suç soruşturmasına ilişkin süreci nasıl yürüteceği ve kovuşturmaya yer olmadığına karar verilmesi durumunda, itirazı incelemekle görevli hakimliğin görevleri açık bir şekilde düzenlenmiş bulunmaktadır. Bu çerçevede, kovuşturmaya yer olmadığına dair kararı itiraz üzerine inceleyen sulh ceza hakimliği, kamu davası açılması için yeterli delil bulunmaması durumunda itirazın reddine, yeterli delil bulunması durumunda itirazın kabulüne veya dosyada yer alan delillerin itirazla ilgili olumlu veya olumsuz bir karar verilmesi için yeterli olmadığı durumlarda soruşturmanın genişletilmesine karar verebilecektir. Sulh Ceza Hakimliğinin soruşturmanın genişletilmesine ilişkin kararı üzerine ise Cumhuriyet Başsavcılığınca gerekli soruşturmanın yapılmasını müteakip, soruşturma dosyasının itiraz ile ilgili karar vermek üzere soruşturma dosyası hakkında soruşturmanın genişletilmesi kararını veren sulh ceza hakimliğine göndermesi gerekmektedir. İnceleme konusu dosyada, şüpheli hakkında üzerine atılı iftira suçundan delil yetersizliği nedeniyle verilen 08.01.2021 tarihli kovuşturmaya yer olmadığı kararına karşı yapılan itiraza ilişkin Kayseri 1. Sulh Ceza Hakimliğinin 29.01.2021 tarihli iddianame düzenlemeye yeterli şüphe oluşturacak delil bulunduğundan bahisle itirazın kabulü ile kovuşturmaya yer olmadığı kararının kaldırılmasına ilişkin kararın kesin nitelikte olması karşısında, Cumhuriyet Başsavcılığınca bu karar üzerine yeniden kovuşturmaya yer olmadığına karar verilemeyeceği ve iddianame düzenlemesi gerektiği gözetilerek itirazın bu nedenle kabulü yerine, aynı nedenle ikinci defa verilen kovuşturmaya yer olmadığı kararına karşı yapılan itirazın reddine karar verilmesi, Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Kayseri 4. Sulh Ceza Hâkimliğinin 15.03.2021 tarihli ve 2021/1612 Değişik İş sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (a) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 28.11.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8460, Karar No: 2018/13859, Tarih: 21.11.2018

**2. Ceza Dairesi         2016/8460 E.  ,  2018/13859 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık ...’ın suç tarihinden önce kasıtlı suçtan mahkumiyetinin bulunması nedeniyle hakkında CMK'nın 231/5. maddesinin uygulanma koşullarının bulunmadığı belirlenerek yapılan incelemede;

Nüfus kaydına göre 26.05.1997 doğumlu olup, 18 yaşını doldurmamış olan suça sürüklenen çocuk hakkında 20.10.2014 tarihli duruşma ile 10.11.2014 tarihli karar duruşmasının kapalı yerine açık yapılması ve hükmün de açık tefhim edilerek CMK’nın 185. maddesine aykırı davranılması telafisi mümkün olmadığından bozma nedeni yapılmamış; gerekçeli karar başlığında suç adının iş yeri dokunulmazlığını bozma yerine konut dokunulmazlığını bozma olarak yazılması mahallinde düzeltilmesi mümkün maddi hata kabul edilmiş; sanık ... hakkında kurulan hükümlerde, TCK'nın 53. maddesinin 1. fıkrasındaki hak yoksunluklarının uygulanması hususunda bir karar verilmemiş ise de, anılan madde ve fıkrada belirtilen hak yoksunluklarının uygulanması hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olup, TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren, 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının sanık bakımından uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

I) Sanık hakkında iş yeri dokunulmazlığını bozma ve mala zarar verme; suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar erme eyleminden hüküm kurulurken 5237 sayılı TCK'nın sırasıyla 151/1.maddesine göre belirlenen 4 ay hapis cezası üzerinden, aynı Yasa'nın 31/3. maddesine göre 1/3 oranında indirim yapılırken, 2 ay 20 gün yerine 2 ay 10 gün hapis cezasına, yine aynı Yasa'nın 62.maddesine göre 1/6 oranında indirim yapılırken 2 ay 6 gün hapis cezası yerine; 1 ay 28 gün hapis cezasına hükmolunmak suretiyle eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış; dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Sanık hakkında tekerrür hükümleri uygulanırken sanığın çocukken işlediği ve TCK'nın 58/5. maddesi gereğince tekerrüre esas alınması mümkün olmayan Hatay 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 2013/442esas ve 2013/755 Karar sayılı mahkumiyet hükmünün esas alınması, adli sicil kaydında bulunan diğer mahkumiyet hükümlerinin de sanığın 18 yaşından küçük iken işlemesi nedeniyle tekürrüre esas olamayacağının gözetilmemesi,

1- Sanık hakkında tekerrür hükümleri uygulanırken sanığın çocukken işlediği ve TCK'nın 58/5. maddesi gereğince tekerrüre esas alınması mümkün olmayan Hatay 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 2013/442esas ve 2013/755 Karar sayılı mahkumiyet hükmünün esas alınması, adli sicil kaydında bulunan diğer mahkumiyet hükümlerinin de sanığın 18 yaşından küçük iken işlemesi nedeniyle tekürrüre esas olamayacağının gözetilmemesi,

2- 5237 sayılı TCK'nın 50/3. maddesinde daha önce hapis cezası ile mahkum olmayan 18 yaşını doldurmamış çocukların mahkum edildiği bir yıl veya daha az süreli hapis cezalarının aynı maddenin birinci fıkrasında yazılı seçenek yaptırımlardan birine çevrileceği belirtilmiş, 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 106/4. maddesinde “çocuklar hakkında hükmedilen adli para cezasının ödenmemesi halinde bu ceza hapse çevrilemez, bu takdirde onbirinci fıkra hükmü uygulanır” şeklinde düzenleme yapılmıştır. Her ne kadar 5237 sayılı TCK'nın 50/6. maddesinde seçenek tedbirin yerine getirilmemesi halinde tedbire çevrilen kısa süreli hapis cezasının tamamen veya kısmen infazına karar verileceği belirtilmiş ise de, yukarıda açıklanan düzenlemeler karşısında 5237 sayılı TCK'nın 50/6. maddesinin çocuklar yönünden uygulanamayacağı, hükmolunan seçenek tedbirin yerine getirilmemesi halinde, diğer seçenek tedbirlerden birine veya adli para cezasına karar verilebileceği sonucuna varılmaktadır. Bu itibarla suça sürüklenen çocuk hakkında hükmolunan kısa süreli hapis cezasından çevrilen seçenek tedbirin yerine getirilmemesi halinde hapis cezasının tamamen veya kısmen infaz edileceği ihtarı yapılamayacağı gözetilmeden suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafii ile sanığın temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görüldüğünden, hükümlerin bu sebepten dolayı 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılıkların aynı Kanun'un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkında iş yeri dokunulmazlığını bozma ve mala zarar verme suçlarından kurulan hüküm fıkralarından “tekerrüre ilişkin bölümün” ve suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hüküm fıkrasından ''Hüküm kesinleştikten sonra Cumhuriyet savcılığınca yapılan tebligata rağmen otuz gün içinde seçenek tedbirin yerine getirilmesine başlanmaması veya başlanıp da devam edilmemesi hâlinde, hükmolunan hapis cezasının tamamen veya kısmen infazına karar verileceği ve bu kararın derhal infaz edileceğinin ihtarına'' biçimindeki paragrafın çıkartılmasına karar verilmek suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

II) Sanık hakkında hırsızlık, suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;