muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/3790, Karar No: 2019/6846, Tarih: 03.07.2019

**8. Hukuk Dairesi         2018/3790 E.  ,  2019/6846 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Dörtyol 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 07/07/2014

NUMARASI : 2014/273-2014/436

DAVACI/BİRLEŞEN

DOSYADA DAVALI: Maliye Hazinesi

DAVALI/BİRLEŞEN

DOSYADA DAVACI:

DAVA TÜRÜ : Müdahalenin Önlenmesi, Kal Ve Tazminat

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, asıl ve birleşen davanın kabulüne karar verilmiş olup hükmün davacı/birleşen dosyada davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı/birleşen dosyada davalı Hazine vekili, davalının, Hazine taşınmazına bina ve narenciye bahçesi yapmak suretiyle vaki elatmasının önlenmesi ile bina ve narenciye bahçesinin kalini talep ve dava etmiş, birleşen davanın reddini savunmuştur.

Davalı/birleşen dosyada davacı Mustafa Taşkın vekili, davanın reddini savunmuş, birleşen dava dilekçesinde taşınmaza yapılan bina ve narenciye bahçesinin bedeli olarak 20.000,00 TL tazminatın tahsilini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece, bozmaya uyularak asıl davanın kabulüyle taşınmaza yapılan müdahalenin önlenmesine ve taşınmazda bulunan bina ve ağaçların kaline; birleşen davanın da kabulüyle ziraat bilirkişisinin raporunda belirtmiş olduğu 400 adet ağacın odun bedeli olarak taleple bağlı kalınarak 20.000,00 TL tazminatın tahsiline karar verilmiştir. Hüküm, davacı/birleşen dosyada davalı Hazine vekili tarafından birleşen davaya yönelik olarak temyiz edilmiştir.

Asıl dava, çaplı taşınmaza elatmanın önlenmesi ve yıkım; birleşen dava ise davacı Hazinenin taşınmazı üzerine yapılan ev ile ağaçların bedellerinin tahsili isteğine ilişkindir.

Somut olayda, Mahkemece, 06.12.2011 tarihli ilk kararla Hazinenin elatmanın önlenmesi isteğinin kabulüne, 28.12.2010 tarihli bilirkişi raporunda ve eki krokide kırmızı boyalı olarak gösterilen 13.259,13 metrekarelik alana davalı Mustafa'nın vaki elatmasının önlenmesine, aynı tarihli raporda fidan niteliğinde olduğu belirlenen meyve ağaçları ile 24.06.2010 tarihli raporda 115 metrekarelik alanda bulunan binanın yıkılmasına, 400 adet mandalina ağacının ise sökülüp başka yere götürülmeleri ağır zarar doğuracak olup, davacı Hazine de bedel ödemeyi kabul etmediğinden yıkım talebinin reddine; birleşen davada davacının tazminata hak kazandığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş, temyiz incelemesi sonunda Yargıtay 1. Hukuk Dairesinin 13.01.2014 tarihli bozma ilamıyla hüküm bozulmuş, Mahkemece, 07.07.2014 tarihli 1. oturumda bozmaya uyulmasına karar verilmiştir.

Vermiş olduğu bir hüküm Yargıtay tarafından bozulan ve Yargıtay’ın bu bozma kararına gerek iradi ve gerekse kanuni şekilde uymuş olan hukuk mahkemesi, bozma kararı doğrultusunda inceleme yapmak ve hüküm vermek zorundadır. Mahkeme, bozma kararından dönerek direnme kararı veremeyeceği gibi, hükmün bozma kararının kapsamı dışında kalarak kesinleşmiş olan bölümleri hakkında da yeni bir hüküm kuramaz. Bu müesseseye “usuli müktesep hak” veya “usule ilişkin kazanılmış hak” denir. “Usuli Müktesep Hak”, davaların uzamasını önlemek, hukuki alanda istikrar sağlamak ve kararlara karşı genel güvenin sarsılmasını önlemek amacıyla Yargıtay İçtihatları ile kabul edilmiş, usul hukukunun ana ilkelerindendir ve kamu düzeni ile ilgilidir. Açıkça bozmaya uyulmasına karar verilmesiyle, taraflardan birisi yararına usule ilişkin kazanılmış hak doğar. Bundan sonra mahkemenin yapacağı iş, bozma kararı uyarınca ve o doğrultuda işlem yapmak ve gerekli kararı vermekten ibarettir. Kural olarak, hakim ara kararından dönebilirse de, bozmaya uyulmasına ilişkin karar bunun istisnalarındandır. Farklı anlatımla; bozma kararına uyan mahkeme, bununla bağlıdır.

Ne var ki; Mahkemece, bozmaya uyulduğu halde bozma gerekleri tam olarak yerine getirilmemiştir.

Şöyle ki, bozma ilamında, "çekişmeli 150 ada, 1 parsel sayılı taşınmazın kayden Hazineye ait olduğu, davalının kayıttan veya mülkiyetten kaynaklanan bir hakkı olmaksızın bir adet bina yaptığı, 420 adet 3 yaşlarında meyve fidanı ile 400 adet mandalina ağacı diktiği ve iyiniyetli olmadığı anlaşılmaktadır." denildikten sonra, birleşen dava yönünden "Bu durumda davalının, TMK'nin 995/2. maddesindeki; 'iyiniyetli olmayan zilyet, yaptığı giderlerden ancak hak sahibi için de zorunlu olanların tazmin edilmesini isteyebilir' şeklindeki düzenlemeden yararlanamayacağı açıktır." şeklinde belirtildiği dikkate alınarak, uyulan bozma ilamı doğrultusunda Mahkemece birleşen davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçeyle kabulüne karar verilmesi doğru olmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen birleşen davaya ilişkin hükmün yukarıda gösterilen sebeplerle 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3.maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine,

03.07.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4979, Karar No: 2015/9877, Tarih: 05.05.2015

**21. Hukuk Dairesi         2015/4979 E.  ,  2015/9877 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde 01/10/1981-16/10/1981 tarihleri arasında 15 gün çalıştığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme bozmaya uyarak ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılardan Kurum vekili ve ... tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Yerel Mahkeme, davalı ...' a 29.12.2014 tarihinde tebliğ edilen kararı, 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu' nun 8. maddesi hükmüne göre (8) günlük süresinden sonra 16.01.2015 tarihinde temyiz ettiği gerekçesiyle; HUMK'unun 432.maddesinin 4.fıkrası uyarınca 16.01.2015 tarihli Ek Kararı ile temyiz isteminin reddine karar vermiştir.

Davalı, temyiz talebinin reddine dair ek kararı süresinde temyiz etmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden gerekçeli kararın 29.12.2014 tarihinde dava dilekçesinde davalı ...' a ait olduğu belirtilen adrese tebliğ edildiği, davalının iş bu karara ilişkin olarak 16.01.2015 tarihinde temyiz dilekçesi verdiği, mahkemece kararın süresinden sonra temyiz edildiği gerekçesiyle temyizin reddine karar verildiği, ek kararın bu kez davacının mernis adresine tebliğ edildiği, davacının süresi içerisinde ek kararı temyiz ettiği anlaşılmaktadır.

Gerekçeli kararın davalının mernis adresine tebliğ edilmesi gerektiği, davalının mernis adresi dışında dava dilekçesinde belirtilen adresine tebligatın çıkartıldığı anlaşıldığından; davalının temyiz dilekçesini süresi içinde verdiği kabul edilmeli ve mahkemenin temyiz dilekçesinin süreden reddine ilişkin 16.01.2015 tarihli ek kararı bozularak kaldırılmalı, davalı ...' un mahkemenin 13.11.2014 tarihli kararına yönelik temyiz nedenleri incelenmelidir.

2-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı ... ve davalı Kurum vekilinin yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yerel Mahkemenin davalı ...' un temyiz isteminin reddine ilişkin 16.01.2015 tarihli ek kararının bozularak kaldırılmasına ve usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 05.05.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9071, Karar No: 2015/21781, Tarih: 24.11.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/9071 E.  ,  2015/21781 K.**

**"İçtihat Metni"**

TARİHİ : 09/06/2014

NUMARASI : 2014/72-2014/213

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun l0.maddesine dayanan kamulaştırma konusu irtifak hakkı bedelinin tespiti ve bu hakkın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

1) Dava konusu taşınmazların, Çaykara Belediye Başkanlığının, 11.04.2014 tarihli cevabi yazısına göre imar planı dışında, belediye sınırları içinde olduğu anlaşıldığından taşınmazın, belediye hizmetlerinden yararlanıp yararlanmadığı ve etrafının meskun olup olmadığının, Çaykara Belediye Başkanlığı'ndan sorulmasından,

2) Bilirkişi kurulu raporunda somut emsal kabul edilen Işıklı mahallesi 425 ada 39 parsel sayılı taşınmazın değerlendirme tarihi olan 2014 yılında, Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından resen belirlenen emlak vergisine esas olan m2 değerinin, ilgili Belediye Başkanlığı Emlak Vergi Dairesinden getirtilmesinden,

3) Bilirkişi kurulunca incelenen ve değer biçmeye esas alınan Işıklı mahallesi 425 ada 39 parsel sayılı taşınmazın bilirkişi raporunda belirtilen tarihteki satışına ilişkin akit tablosunun, Tapu Müdürlüğünden istenilmesinden,

4) Dava konusu taşınmazlar ile bilirkişi kurulu raporunda somut emsal kabul edilen Işıklı mahallesi 425 ada 39 parsel sayılı taşınmazın birbirlerine ve hükümet konağı, adliye, belediye, okul ve hastane gibi yerleri uzaklıklarını gösterir şekilde hâlihazır şehir haritası üzerinde fen bilirkişisine işaretlettirilmesinden,

Sonra, alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 24/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4979, Karar No: 2019/15284, Tarih: 04.07.2019

**22. Hukuk Dairesi         2019/4979 E.  ,  2019/15284 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, kararın davacı tarafından süresinde temyizi sonrasında, 03/08/2018 tarihli ek karar ile davacının temyiz isteminin muhtıraya rağmen temyiz karar harcının ve temyiz giderinin yatırılmaması sebebi ile davacı vekilinin temyiz isteminden vazgeçmiş sayılmasına karar verilmiştir.

Muhtıranın usulüne uygun olması için aşağıdaki hususlara dikkat edilmelidir:

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 2010/19-286 esas - 2010/330 karar sayılı kararında bir muhtıranın geçerli olması için gereken özellikler belirtilmiştir. Buna göre;

Temyiz harç ve giderlerinin eksik ödendiğinin anlaşılması halinde muhtıra gönderilerek kararı veren Hâkim veya Mahkeme Başkanı tarafından yedi günlük kesin süre içinde harç ve giderin tamamlanması, aksi halde temyizden vazgeçmiş sayılacağı hususu temyiz edene yazılı olarak bildirilir. Verilen süre içinde harç ve giderler tamamlanmadığı takdirde, mahkeme kararın temyiz edilmemiş sayılmasına karar verir. Bu kararın da temyiz edilmesi halinde 432’nci maddenin son fıkrası hükmü kıyasen uygulanır.

Hâkim veya Mahkeme Başkanı tarafından “temyiz harç ve giderlerinin tamamlanması için yedi günlük kesin süre” verilmesi ve ayrıca yazılı olarak “aksi halde temyizden vazgeçmiş sayılacağı hususu”nun bildirilmesi gerekmektedir.

Bu nedenle muhtırada Hâkim veya Mahkeme Başkanı’nın sicili ve imzası bulunmalıdır. Muhtıra Hâkim veya Mahkeme Başkanı tarafından imzalanmadan verilmişse, dolayısıyla da Hâkim tarafından usulünce düzenlenmiş muhtıra yoksa geçerli bir bildirimin yapıldığından söz etmeye de olanak yoktur.

Mahkeme Yazı İşleri Müdürü’nün veya Kalem personelinin temyiz harcı veya giderinin tamamlanması için temyiz edene süre vermesi veya tebligat zarfı üzerine ihtar/uyarı şeklinde yazılan ve Hâkim imzası taşımayan muhtıra usule aykırıdır, Mahkeme Yazı İşleri Müdürü’nün veya Kalem personelinin vermiş olduğu süre ya da tebligat zarfı üzerine ihtar/uyarı şeklinde yazılan ve Hâkim imzası taşımayan muhtıra üzerine temyiz harcını veya giderini ödememiş olan taraf, temyiz talebinden vazgeçmiş sayılamaz.

Yargıtay’ın kararlılık kazanmış uygulamasına göre, muhtırada yapılması gereken işlemin ne olduğu açıkça ve ilgili tarafın yanılmasına neden olmayacak biçimde gösterilmeli; bu açıdan ikmal edilecek harç ya da giderin miktarı ve yatırılma merci ve süresi, bunun yapılmamasının sonuçları net biçimde açıklanmalıdır. Örneğin, “dosyaya yatırılması” şeklindeki ifade tarafın yanılmasına neden olabileceğinden, bu ifadeyi taşıyan muhtıra geçersiz olacaktır.

Somut olayda, mahkemece davacı tarafa gönderilen muhtırada harç ve masrafların yatırılacağı yerin doğru gösterilmediği böylelikle gönderilen muhtıranın usulüne uygun olmadığı, anlaşılmaktadır.

Anılan sebeplerle, davacıya gönderilen muhtıra usulsüz olduğundan, mahkemece verilen 03/08/2018 tarihli EK KARARIN BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA karar verildi.

Somut olayda, mahkemece davacı tarafa gönderilen muhtırada harç ve masrafların yatırılacağı yerin doğru gösterilmediği böylelikle gönderilen muhtıranın usulüne uygun olmadığı, anlaşılmaktadır.

Anılan sebeplerle, davacıya gönderilen muhtıra usulsüz olduğundan, mahkemece verilen 03/08/2018 tarihli EK KARARIN BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA karar verildi.

Hüküm süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 04.07.2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/22191, Karar No: 2017/5814, Tarih: 23.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/22191 E.  ,  2017/5814 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 23/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/22112, Karar No: 2014/13951, Tarih: 10.07.2014

**15. Ceza Dairesi         2012/22112 E.  ,  2014/13951 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2010/284245

MAHKEMESİ : Gaziantep 1. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 30/04/2010

NUMARASI : 2008/32 (E) ve 2010/193 (K)

SUÇ : Kamu kurum ve kuruluşlarının zararına dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir. Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

Sanık N.. B..'ın, eşi Meral ile oğlu Abdurrahman adına yeşilkart bulunduğu, ancak vize sürelerinin dolması nedeniyle kullanamadıkları, bunun üzerine sanık Necmi'nin diğer sanık E. F. ile irtibat kurarak suça konu yeşil kartların vize sürelerini yeniden güncellemesini istediği, sanık Enver'in de söz konusu yeşil kartların vize sürelerini 23.11.2005 – 23.11.2006 tarihlerini kapsayacak şekilde sahte olarak yeniden düzenlediği, karşılığında da sanık Necmi'den 50 TL aldığı, sanık Necmi'nin eşi ve çocuğunun bu şekilde güncellenen yeşil kartları bir süre kullandıkları, 25.9.2007 tarihinde sanık Necmi'nin eşi olan tanık M.. B..'ın suça konu yeşil kartları güncelemek amacıyla yeşil kart bürosuna gittiğinde vizelerin sahte olarak yapıldığının anlaşıldığı, bu şekilde sanıkların hileli hareketlerle haksız menfaat temin ederek nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarını işlediklerinin iddia edildiği olayda,

1- Suç tarihi olan 23.11.2005 ile söz konusu yeşil kartların vize sürelerinin sahte olarak güncellendiğinin tespit edildiği 25.9.2007 tarihleri arasında sanık N.. B..'ın, ekonomik ve mali durumuna göre yeşil karta ihtiyacı bulunup bulunmadığı ve hukuken yeşil kart alabilecek durumda olup olmadığının ilgili kurumlardan sorulması, yine ilgili Sosyal Güvenlik Kurumu'na yazı yazılarak, sanığın eşi ve çocuğu Abdurrahman'ın, suça konu yeşil kartlar ile hangi tarihte ve ne şekilde tedavi gördükleri, hastaneye hangi şikayetle geldikleri, poliklinik veya acilden giriş yapıp yapmadıkları, tedavi sırasında hangi yeşil kartlı kullandıklarının ilgili kurumlardan sorularak tespit edilmesi, TCK'nın 211. maddesine göre; bir hukukî ilişkiye dayanan alacağın ispatı veya gerçek bir durumun belgelenmesi amacıyla belgede sahtecilik suçunun işlenmesi hâlinde, verilecek cezanın yarı oranında indirileceği hükmüne yer verilmekle, sanığın, gerçekte yeşil kart alma hakkının olup olmadığının kesin olarak belirlenmesi, buna göre, TCK'nın 211. maddesinin uygulama olanağı olup olmadığının da karar yerinde tartışılıp tüm delillerin birlikte irdelenmesi, aynı Kanun'un 158/1-e, son maddesi gereğince temel cezanın haksız menfaatin iki katından az olmayacak şekilde gün para cezası olarak belirlenmesi gerektiği dikkate alınarak, sanık Necmi'nin, suça konu yeşil kartlarla, hangi tarihte, kim için, ne kadar harcama yaptığı hususlarının tespit edilmesinden sonra sonucuna göre sanıkların hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik inceleme ve yetersiz gerekçeyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Kabule göre de; sanık N.. B.. hakkında nitelikli dolandırıcılık suçundan 5237 sayılı TCK'nın 158/1-e maddesi gereğince 3 yıl hapis cezası temel ceza olarak belirlenip aynı yasanın 43. maddesi uyarınca 1/4 oranında artırım yapıldıktan sonra aynı Kanun'un 62. maddesi gereğince 1/6 oranında indirim yapılırken 3 yıl 1 ay 15 gün yerine 3 yıl 2 ay 15 gün hapis cezasıyla cezalandırılmasına karar verilerek sanığa fazla ceza tayini,

3-5237 sayılı Kanunun'da 765 sayılı Kanun’dan farklı olarak “gün para cezası sistemi” kabul edildiği için bu sistemde nispi para cezasına yer verilmemiştir. İlgili maddelerin gerekçe bölümlerinde de 5237 sayılı TCK sisteminde nispi para cezasının öngörülmediği açıkça belirtilmektedir. Ancak, 5237 sayılı Kanunun 1 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe girmesinden sonra 29.06.2005 gün ve 5377 sayılı Kanunun 19. maddesi ile değişik TCK'nın 158/1. fıkrasına eklenen “... Ancak, (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde hapis cezasının alt sınırı üç yıldan, adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katında az olamaz.” cümlesi ile getirilen yeni değişikliğe ilişkin gerekçede de belirtildiği üzere, 158. maddenin 1. fıkrasına eklenen son cümledeki “…adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katından az olamaz.” hükmünün uygulanabilmesi için öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olması gerekmektedir. 5237 sayılı TCK'nın 52. maddesinin 1.fıkrası “Adli para cezası, beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde yedi yüzotuz günden fazla olmamak üzere belirlenen tam gün sayısının, bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle hesaplanan paranın hükümlü tarafından Devlet Hazinesine ödenmesinden ibarettir.” şeklindeki adli para cezasının tanımı yapıldıktan sonra aynı maddenin 3. fıkrasında “Kararda, adli para cezasının belirlenmesinde esas alınan tam gün sayısı ile bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ayrı ayrı gösterilir.” ve aynı Kanunun 61. maddesinin 8. fıkrasında ise “Adli para cezası hesaplanırken, bu madde hükmüne göre cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesine yönelik artırma ve indirimler, gün üzerinden yapılır. Adli para cezası, belirlenen sonuç gün ile kişinin bir gün karşılığı ödeyebileceği miktarın çarpılması suretiyle bulunur.” hükümleri ile yasa koyucu adli para cezasının mutlaka gün üzerinden tayin edilmesi gerektiğini belirtmektedir. 5237 sayılı TCK'nın 158. maddesinin 1. fıkrasının (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde adli para cezasının tayininde öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olup olmadığına bakılacaktır. Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli değil ise, 5 ila 5.000 tam gün arasında TCK'nın 61. maddesi hükmü göz önünde bulundurularak takdir edilen gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecektir. Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli ise;o takdirde tespit olunacak temel gün,suçtan elde olunan haksız menfaatin iki katından az olmayacak şekilde asgari bu miktara yükseltilerek belirlenecek gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52

. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecektir. Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli ise;o takdirde tespit olunacak temel gün,suçtan elde olunan haksız menfaatin iki katından az olmayacak şekilde asgari bu miktara yükseltilerek belirlenecek gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecektir. Bu açıklama kapsamında, sanık Necmi'nin nitelikli dolandırıcılık suçundan, tayin olunan 800 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, aynı yasanın TCK.43. maddesi uyarınca ¼ oranında artırım yapılarak 1000 gün adli para cezasıyla cezalandırılmasına aynı yasanın 62. maddesi gereğince 1/6 oranında indirim yapılarak 833 gün adli para cezasıyla cezalandırılmasına, aynı yasanın 52/2 maddesi gereğince günlüğü 20.00 TL'den hesap edilerek neticeten sanığın 16.660 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, temel gün adli para cezası belirlenip, bu miktar üzerinden TCK'nın 43. maddesi uyarınca artırım yapılarak çıkan sonucun TCK 52/2. maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesinden sonra TCK 62. maddesi uyarınca indirim yapmak suretiyle 16.666 TL olarak sanığa fazla ceza tayini,