muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/9402, Karar No: 2012/12075, Tarih: 10.09.2012

**4. Hukuk Dairesi         2012/9402 E.  ,  2012/12075 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... İşl. Müd. vekili Avukat ... tarafından, davalı ... (kendisine asaleten ... ...'e velayeten) aleyhine 27/07/2009 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 09/06/2010 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, orman yangını nedeniyle tazminat istemine ilişkindir. Yerel mahkemece davanın reddine karar verilmiş; karar, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava konusu olay nedeniyle davalı hakkında açılan Milas 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2009/54 Esas sayılı dosyasında davalının beraat ettiği, temyiz incelemesinin tamamlanmadığı, kararın henüz kesinleşmediği anlaşılmaktadır.

Borçlar Yasası'nın 53. maddesi gereğince ceza mahkemesinin kararı, hukuk yargıcı yönünden bağlayıcı değilse de ceza mahkemesince belirlenecek maddi olgular hukuk yargıcı yönünden de bağlayıcıdır. Dava konusu olayın özelliği nedeniyle ceza yargılaması sonucu belirlenecek maddi olgular davayı etkileyecek nitelikte bulunduğundan ceza yargılamasının sonucu beklenmeli ve ondan sonra tüm kanıtlar birlikte değerlendirilerek varılacak sonuca uygun bir karar verilmelidir.

Yerel mahkemece açıklanan yönler gözetilmeyerek, eksik inceleme ile yazılı biçimde karar verilmiş olması, usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenle davacı yararına BOZULMASINA; bozma nedenine göre öteki temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 10/09/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/12461, Karar No: 2012/1730, Tarih: 21.02.2012

**1. Hukuk Dairesi         2011/12461 E.  ,  2012/1730 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANTALYA 4. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 06/07/2011

Taraflar arasında görülen davada;

Davacılar, miras bırakanın maliki olduğu .. parsel sayılı taşınmazını davalıya satış suretiyle temlik ettiğini, kanser hastası olan murisi davalının ikna ettiğini, yapılan işlemlerin mirasçıdan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek, miras payı oranında tapu iptal ve tescile ya da taşınmazın ve üzerindeki deponun bedelinin tazminine karar verilmesini istemişlerdir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davalıya yapılan temlikin bedelsiz ve muvazaalı olduğu gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekilince süresinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 21.2.2012 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden vekili Avukat O.. E.. geldi, davetiye tebliğine rağmen temyiz edilen vekili Avukat gelmedi yokluğunda duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekilin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptal ve tescil ya da tazminat isteklerine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden ve toplanan delillerden; miras bırakanın 29.7.2008 tarihinde noterde düzenlenen vekaletname ile davalıyı vekil tayin ettiği, davalının da tevkil yetkisine dayanarak vekil kıldığı dava dışı E.. tarafından .. parselde  murise ait payı 30.10.2008 tarihli resmi akitle davalıya satış suretiyle temlik ettiği anlaşılmaktadır.

Davacılar, davalıya yapılan temlikin mirasçıdan mal kaçırma amaçlı bedelsiz ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek, eldeki davayı açmışlar, mahkemece muvazaa olgusunun sabit olduğu benimsenerek davacıların payları oranında tapu iptal ve tescile karar verilmiştir.

Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa,niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türü dür. Söz konusu Muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l-4-1974 tarih 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Medeni Kanunun 706, Borçlar Kanunun 213 ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay  sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki;  bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince; 1975 doğumlu olan miras bırakanın 13.10.2009 tarihinde öldüğü, mirasçı olarak eşi ve çocuğu davacıların kaldığı, davalının ise murisin babası olduğu, murisin sağlığında davalı babası ile birlikte çalıştıkları, ziraat işi ile uğraştıkları, davalı ile aynı binada oturdukları, Tarım Kredi Kooperatifinden kredi çekip birlikte çalıştıkları sera işinde kullanılması için çekişmeli payın davalı tarafından oğlu murise bedelsiz temlik edildiği, sonrasında üçüncü kişinin açacağı tazminat davasından korunmak için dava dışı Z..'ya danışıklı olarak devredildiği ve tekrar muris adına tescil edildiği dosya içeriğinden ve özellikle birbirini doğrulayan her iki tarafa ait tanık beyanları ile anlaşılmaktadır. Esasen, muris ile Z.. arasındaki temlikin muvazaalı olduğunu belirten imzalı adi yazılı belgenin varlığıda davalının savunmasını doğrular niteliktedir.

Nitekim, anılan taşınmazın 30.12.1963 tarihi itibariyle davalı ve davalının kardeşlerine ait olduğu ve kendi murislerinden intikal ettiği, çekişmeli payın 30.9.1993 tarihli resmi akitle davalı tarafından davacıların murisine satıldığı, ondanda dava dışı Z..'ya 18.12.2003 tarihinde tapuda devir yapıldığı, 4.6.2005 tarihinde ise tekrar davacıların murisine satış suretiyle tescil edildiği,   aynı amaçla kredi temini için dava dışı bir başka taşınmazınıda davalının kendi eşine satış göstermek suretiyle temlik ettiği, sonrasında tekrar tapuda geri aldığı, davalının bu yöndeki benzer işlemlerini başka taşınmazlar içinde yakın akrabaları ilede yaptığı kayden sabittir.

O halde, yukarıda açıklanan ilkeler ve somut olgular birlikte değerlendirildiğinde, miras bırakanın amacının mirasçıdan mal kaçırma olmadığı, esasen davalı babasına ait olan taşınmazın sahibine geri verme iradesiyle hareket edildiği sonucuna varılmaktadır.

Hal böyle olunca, davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı olduğu üzere hüküm kurulmuş olması doğru değildir.

Davalının, temyiz itirazları yerindedir.  Kabulüyle, hükmün açıklanan nedenlerle (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK.'nın 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 21.12.2011 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesinin 14. maddesi gereğince gelen temyiz eden vekili için 900.00.-TL. duruşma avukatlık parasının temyiz edilenden alınmasına, 21.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1177, Karar No: 2020/5132, Tarih: 29.09.2020

**11. Ceza Dairesi         2017/1177 E.  ,  2020/5132 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanma

HÜKÜM : Beraat

1-Sanıklar ..., ..., ..., ..., ... ve ... hakkında 2008-2009 takvim yıllarında sahte fatura kullanma suçlarından kurulan beraat hükümlerine yönelik katılan vekilinin temyiz talebinin incelenmesinde;

Sanıklara yüklenen "2008-2009 takvim yıllarında sahte fatura kullanma" suçlarının yasada gerektirdiği cezalarının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK'nin 66/1-e maddesinde öngörülen 8 yıllık asli dava zamanaşımının, kesici son işlem olan sanıklar ..., ... ve ...'un sorgularının yapıldığı 14.06.2012 tarihinden, sanıklar ..., ... ve ...'in sorgularının yapıldığı 22.12.2011 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun'un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanıklar hakkındaki kamu davalarının gerçekleşen asli dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK'nin 223/8. maddesi gereğince DÜŞMESİNE,

2-Sanık ... hakkında 2008-2009 takvim yıllarında sahte fatura kullanma suçlarından kurulan beraat hükümlerine yönelik katılan vekilinin temyiz talebinin incelenmesinde;

Sanığın 2008-2009 takvim yıllarında sahte fatura kullandığı iddiasıyla açılan kamu davasında, maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi bakımından, sanığın kullandığı ve sahte olduğu iddia olunan faturaları düzenleyen ... İnş. Nak... Şirketi yetkilileri hakkında sahte fatura düzenleme suçundan dava açılıp açılmadığının, açılmış ise akıbetinin araştırılıp dava dosyasının temini ile incelenerek özetinin duruşma tutanağına geçirilmesi, bu davayı ilgilendiren ve sahtecilikle ilgili olan delillerin onaylı örneklerinin dava dosyasına konulması; faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi yönünden mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyeleri, teslim tesellüm belgeleri, bedellerinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun kanıtlama yeteneği olan geçerli ödeme belgeleri ve satıcının kasasına ya da banka hesabına girip girmediğinin tespiti ile faturaları düzenleyen mükellefin yeterli üretimi, mal girişi ya da stoğu olup olmadığı da araştırılıp, karşılaştırmalı bilirkişi incelemesi yaptırılmasından sonra toplanan tüm deliller değerlendirilip sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden eksik araştırma ile beraat hükmü kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 29.09.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10605, Karar No: 2014/10796, Tarih: 09.04.2014

**13. Hukuk Dairesi         2013/10605 E.  ,  2014/10796 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa 6. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 20/12/2012

NUMARASI : 2007/213-2012/719

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün davalılar avukatınca duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davalı U.. Özel Eğt. Ve Tur. A.Ş vekili avukat S..Ö..i ile davacı vekili avukat M.. M.. duruşmaya başlanılmış ve hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra karar için başka güne bırakılmıştı. Bu kez temyiz dilekçesinin süresinde olduğu saptanarak dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacılar, 1999 doğumlu A.. Z..'nın, davalı şirkete ait özel okulun 1. sınıfında okuduğunu, 27.04.2006 tarihinde okulda bulunduğu sırada davalıların gerekli önlemi almamaları, işlerini özenle yapmamaları nedeniyle okulun merdivenlerinden düşerek hayati tehlike geçirecek şekilde yaralandığını ileri sürerek 60.000.00.TL tedavi gideri, 40.000.00.TL iş gücü kaybı olmak üzere toplam 100.000.00.TL maddi tazminat ile küçük A.. Z.. için 50.000.00.TL baba M.. Z.. için 25.000.00.TL, anne H.. Z.. için 25.000.00.TL olmak üzere toplam 100.000.00.TL manevi tazminatın, yargılama sırasında verilen 10.12.2012 tarihli ıslah dilekçesi ile maddi tazminat olarak toplam 191.522.52.TL' nın davalılardan tahsiline karar verilmesini istemişlerdir.

Davalılar, davanın zamanaşımı ve esastan reddine karar verilmesini dilemişlerdir.

Mahkemece, maddi tazminat taleplerinin kabulü ile 86.788.43.TL tedavi gideri, 104.734.09.TL iş gücü tazminatının, manevi tazminat taleplerinin kısmen kabulü ile

küçük A.. Z.. için 15.000.00.TL, anne ve baba için ayrı ayrı 7.5000.00.TL olmak üzere toplam 30.000.00.TL manevi tazminatın, olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

1-Bir hukuki işlemin 4077 sayılı yasa kapsamında kaldığının kabul edilmesi için yasanın amacı içerisinde taraflar arasında mal ve hizmet satışına ilişkin bir hukuki işlemin olması gerekir.

Somut uyuşmazlıkta, davacıların, davalı şirkete ait özel okulun 1. sınfında okuyan 1999 doğumlu A.. Z..' nın, okulda bulunduğu sırada hizmet kusuru nedeniyle yaralanmasından dolayı uğradıkları zararın tazminini istedikleri ve taraflar arasındaki ilişkinin 4077 sayılı yasa kapsamında kaldığı anlaşılmaktadır.

1-Bir hukuki işlemin 4077 sayılı yasa kapsamında kaldığının kabul edilmesi için yasanın amacı içerisinde taraflar arasında mal ve hizmet satışına ilişkin bir hukuki işlemin olması gerekir.

Somut uyuşmazlıkta, davacıların, davalı şirkete ait özel okulun 1. sınfında okuyan 1999 doğumlu A.. Z..' nın, okulda bulunduğu sırada hizmet kusuru nedeniyle yaralanmasından dolayı uğradıkları zararın tazminini istedikleri ve taraflar arasındaki ilişkinin 4077 sayılı yasa kapsamında kaldığı anlaşılmaktadır.

4077 sayılı Yasanın 23.maddesinde bu kanunun uygulanması ile ilgili her türlü ihtilafa tüketici mahkemelerinde bakılacağı öngörülmüştür. Taraflar arasındaki uyuşmazlık Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun kapsamında kaldığına göre davaya bakmaya Tüketici Mahkemesi görevlidir. Görevle ilgili düzenlemeler kamu düzenine ilişkin olup taraflar ileri sürmese dahi yargılamanın her aşamasında resen gözetilir. Görevle ilgili hususlarda kazanılmış hak da söz konusu olmaz. Bu durumda mahkemece ayrı bir tüketici mahkemesi var ise görevsizlik kararı verilmesi yok ise ara kararıyla davaya tüketici mahkemesi sıfatıyla bakılmasına karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

2-Bozma nedenine göre, davalıların temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenle hükmün BOZULMASINA, 2. bentte açıklanan nedenle davalıların temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, 1100,00 TL duruşma avukatlık parasının davacılardan alınarak davalılara ödenmesine, peşin alınan 3.289.65 TL. temyiz harcının istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 9.4.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17888, Karar No: 2013/17204, Tarih: 04.12.2013

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2013/17888 E.  ,  2013/17204 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davalı şirkete kasko sigortası ile sigortalı aracının yaşanan trafik kazası sonucu hasarlandığını, kazayı davalı şirkete ihbar etmesine rağmen talebinin reddedildiğini belirterek 20.045,00 TL hasar bedelinin kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, aracın hususi araç olarak sigortalandığı halde kiralık araç olarak kullanılması nedeni ile talebin teminat dışı olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece toplanan delillere göre davanın kısmen kabulü ile 17.902,00TL nin 19.02.2009 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiş; kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava,trafik kazası nedeni ile araçta oluşan hasar bedelinin kasko sözleşmesi kapsamında davalı şirketten tazmini istemine ilişkindir.

Mahkemece yazılı şekilde hüküm kurulmuş ise de, yargılama sırasında yeterli bir araştırma ve inceleme yapılmış olmadığından, dosya bu hali ile hüküm kurmaya elverişli değildir. Davalı taraf kiralama işinde kullanıldığını iddia etmiş, davacının defterlerine dayanmış ve bir kısım da delil ibraz etmiştir. Poliçe de aracın hiçbir

şekilde rent a car olarak kullanılamayacağı, bu şekilde bir kullanımın tespit edilmesi halinde ise ödeme yapılmayacağı hususunun taraflarca kararlaştırılmış olması ve poliçe akitlerinin tarafları bağlayacağı dikkate alınmamıştır.

O halde mahkemece, tarafların tüm delillerinin toplanması, davacının özellikle kaza tarihinde rent a car işiyle iştigal edip etmediği, davacıya ait şirketin ticari defterleri, kayıtları, sözleşme ve faturaları getirtilerek, özel oto kaskolu aracın, şirket envanterinde ne olarak kayıtlı olduğu, kiralama işinde kullanılıp kullanılmadığı hususunun tereddüde yer vermeyecek şekilde tespit edilerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde eksik inceleme ve araştırma sonucu hüküm kurulmuş olması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 4.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/9544, Karar No: 2021/3057, Tarih: 24.03.2021

**3. Hukuk Dairesi         2020/9544 E.  ,  2021/3057 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen istirdat davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece bölge adliye mahkemesi kararının kaldırılmasına ve ilk derece mahkemesi kararının bozulmasına dair verilen karara, ilk derece mahkemesince uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın konusuz kaldığından karar verilmesine yer olmadığına yönelik olarak verilen kararın, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

6100 sayılı HMK’nın “Bozmaya uyma veya direnme” başlıklı 373. maddesinin birinci fıkrası; “Yargıtay ilgili dairesinin tamamen veya kısmen bozma kararı, başvurunun bölge adliye mahkemesi tarafından esastan reddi kararına ilişkin ise bölge adliye mahkemesi kararı kaldırılarak dosya, kararı veren ilk derece mahkemesine veya uygun görülecek diğer bir ilk derece mahkemesine, kararın bir örneği de bölge adliye mahkemesine gönderilir.” hükmünü,

Aynı maddenin dördüncü fıkrası ise; “Yargıtayın bozma kararı üzerine ilk derece mahkemesince bozmaya uygun olarak karar verildiği takdirde, bu karara karşı temyiz yoluna başvurulabilir.” hükmünü içermektedir.

Açıklanan madde hükümleri birlikte değerlendirildiğinde; ilk derece mahkemesi tarafından, Yargıtay’ın bozma kararı doğrultusunda karar verilmesi halinde, davanın taraflarına, karara karşı sadece temyiz yoluna başvuru olanağı tanındığı anlaşılmaktadır.

Bu halde ise; ilk derece mahkemesince verilen kararın, HMK’nın 362. maddesinde bölge adliye mahkemeleri tarafından verilen kararlar için öngörülen temyiz kesinlik sınırına tabi olacağı tartışmasızdır.

6763 sayılı kanun ile 6100 sayılı HMK'ya eklenen ek 1. madde uyarınca; aynı Kanunun 362. maddesinde öngörülen kesinlik sınırı, 01/01/2020 tarihinden itibaren 72.070 TL’ye çıkartılmıştır.

Bozmaya uyularak verilen karar, karar tarihi itibariyle kesin niteliktedir. HMK'nın 366. maddesi atfıyla aynı Kanunun 352. maddesi uyarınca, kesin olan karar hakkında Yargıtay tarafından temyiz isteminin reddine karar verilebilir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz dilekçesinin miktar itibariyle REDDİNE ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 24/03/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.