muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/23181, Karar No: 2015/38662, Tarih: 26.11.2015

Anlaşıldığından, katılan sanıklar G.. A.., F.. A.. ve H.. Y.. müdafii ile katılan sanık T.. A..’in ileri sürdüğü temyiz iddiaları yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

3-Sanıklar Hüseyin ve Ferhat hakkında Tuncay’a karşı yaralama suçundan kurulan hükümlere yönelik temyizde ise; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Kadıköy Adli Tıp Şube Müdürlüğü’nün 04.11.2009 tarihli adli raporunda katılan Tuncay’ın sağ el başparmak, 2, 3, ve 4. parmak üzerinde lasere lezyonlar, sol el sırtı ve parmakta hafif sıyrıklar, sağ göz dış yanda lezyon, sol kol ve dirsekte lezyon, sol ve sağ dizde lezyon, sol omuz ve boyun sol arka tarafında lezyonların tespit edildiğinin anlaşılması ve katılan Tuncay’ın sanıklar Hüseyin ve Ferhat’ın da kendisine vurduğuna ilişkin beyanının tanıklar H.. Ü.. ve A.. Y..’ın beyanlarıyla doğrulanması karşısında, adli rapora hangi gerekçeyle itibar edilmediğinin tartışılması ve tanık beyanları arasındaki çelişkilerin giderilmeye çalışılması, giderilemediği takdirde yöntemince irdelenip hangi anlatımın hangi gerekçeyle diğerine üstün tutulduğunun açıklanıp gösterilmesi gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme ve yetersiz gerekçeyle beraat kararı verilmesi,

Kanuna aykırı, katılan T.. A..’in temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN BOZULMASINA," karar verilmiştir.

I- İTİRAZ NEDENLERİ

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 10/09/2015 gün ve 2015/284309 sayılı yazısı ile;

"İtirazımız mahkemece kurulan hükümlerde ceza hesabında hata yapılarak sanıklar aleyhine fazla cezaya hükmedildiğine ilişkindir.

Şöyleki;

Sanıkların karşılıklı olarak birbirlerini etkisi basit tıbbi müdahale ile geçecek şekilde kasten yaraladıkları somut olayda sanıklar hakkında TCK'nın 86/2. maddesi gereğince tayin edilen 120 gün adli para cezasının TCK'nın 29. maddesi uyarınca 1/3 oranında indirilmesi sırasında hesap hatası yapılarak 80 gün adli para cezası yerine 90 gün adli para cezasına hükmedildiği, bu nedenle TCK'nın 62. maddesi ile yapılan indirim sonucunda da 66 gün adli para cezası yerine 75 gün adli para cezasına hükmedilerek TCK'nın 52/2. maddesi ile yapılan uygulama sonucunda da her iki sanık hakkında ayrı ayrı 1320,00- TL adli para cezası yerine 1.500- TL adli para cezasına hükmedildiği, bu suretle sanıklar hakkında fazla ceza tayin edildiği anlaşılmakla hükümlerin onanmasına dair Yüksek Daire kararına itiraz etmek gerekmiştir.

Sonuç ve istem: Yukarıda açıklanan nedenle;

Sonuç ve istem: Yukarıda açıklanan nedenle;

"Kasten Yaralama" suçundan sanıklar T.. A.. ve G.. A.. hakkında TCK'nın 86/2, 29,62,52/2-4. maddeleri gereğince ayrı ayrı 1.500 TL adli para cezası ile mahkumiyetine dair Kadıköy 4. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 08/03/2011gün ve 2009/1783 E. 2011/163 K. sayılı hükümlerin onanmasına ilişkin Yargıtay 4. Ceza Dairesi, 20/05/2015 gün ve 2013/14905 Esas, 2015/29400 Karar sayılı kararının kaldırılarak hükümlerin BOZULMASINA, anılan husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden anılan hesp hatası düzeltilerek sonuç cezanın sanıklar için ayrı ayrı 1320,00 TL adli para cezası olarak belirlenmesi suretiyle hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA karar verilmesi,

İtiraz yerinde görülmediği takdirde, itiraz hakkında bir karar verilmek üzere dosyanın YÜKSEK YARGITAY CEZA GENEL KURULU'NA sunulmak üzere YÜKSEK YARGITAY BİRİNCİ BAŞKANLIĞINA gönderilmesi itirazen arz ve talep olunur." isteminde bulunulması üzerine dosya Dairemize gönderilmekle, incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

II- İTİRAZIN KAPSAMI

İtiraz, sanıklar T.. A.. ve G.. A.. hakkında birbirlerine karşı yaralama suçlarından verilen mahkumiyet kararlarının onanmasına dair, Dairemizin 20.05.2015 tarihli kararına ilişkindir.

III- KARAR

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın itiraz gerekçeleri yerinde görülmekle, 6352 sayılı Kanunun 99. maddesiyle eklenen 5271 sayılı CMK'nın 308. maddesinin 3. fıkrası uyarınca İTİRAZIN KABULÜNE,

Dairemizce verilen 20.05.2015 gün ve 201314905/5259 esas, 2015/29400 karar sayılı ilamdaki sanıklar T.. A.. ve G.. A.. hakkında birbirlerine karşı yaralama suçlarından verilen mahkumiyet hükümlerinin onanmasına dair kararların KALDIRILMASINA,

Kadıköy 4. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 08.03.2011 gün ve 2009/1783 esas, 2011/163 karar sayılı hükmün yaralama suçlarından sanıklar T.. A.. ve G.. A.. hakkında birbirlerine karşı verilen mahkumiyet hükümleri yönünden yeniden incelenmesi sonucu:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanık T.. A..'e yükletilen katılan sanık G.. A..'e karşı yaralama ve sanık G.. A..'e yükletilen katılan sanık T.. A..'e karşı yaralama eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemlerin sanıklar tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı;

Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tiplerine uyduğu,

Anlaşılmış ve ileri sürülen başkaca temyiz nedenleri yerinde görülmediği gibi hükümleri etkileyecek oranda hukuka aykırılığa da rastlanmamıştır.

Ancak,

Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tiplerine uyduğu,

Anlaşılmış ve ileri sürülen başkaca temyiz nedenleri yerinde görülmediği gibi hükümleri etkileyecek oranda hukuka aykırılığa da rastlanmamıştır.

Ancak,

Sanıklar hakkında TCK'nın 86/2. maddesi gereğince tayin edilen 120 gün adli para cezasının, TCK'nın 29. maddesi uyarınca 1/3 oranında indirilmesi sırasında hesap hatası yapılarak 80 gün adli para cezası yerine 90 gün adli para cezasına hükmedildiği, bu nedenle TCK'nın 62. maddesi ile yapılan indirim sonucunda da 66 gün adli para cezası yerine 75 gün adli para cezasına ve TCK'nın 52/2. maddesi ile yapılan uygulama sonucunda her iki sanık hakkında ayrı ayrı 1320,00- TL adli para cezası yerine 1.500- TL adli para cezasına hükmedilerek fazla ceza belirlenmesi,

Kanuna aykırı ve sanık G.. A.. müdafii ile sanık T.. A..'in temyiz itirazları bu itibarla yerinde ise de, bu aykırılık, yeniden duruşma yapılmasına gerek olmaksızın düzeltilebilir nitelikte bir yanılgı olduğundan, temyiz edilen kararın açıklanan noktası, tebliğnameye uygun olarak, hüküm fıkralarındaki sanıklar T.. A.. için (4-d) bendindeki ve G.. A.. için (3-c) bendindeki birbirlerine karşı yaralama suçlarından verilen adli para cezalarının TCK'nın 29. maddesinin uygulanması sonucu 1/3 oranında indirim yapılarak belirlenen gün adli para cezasının ayrı ayrı “80 gün”, TCK’nın 62. maddesinin uygulanması sonucu 1/6 oranında indirimle belirlenen gün adli para cezanın ayrı ayrı “66 gün” olarak; verilen adli para cezalarının TCK'nın 52/2 maddesi uyarınca günlüğü 20 TL den hesaplanarak sanıkların ayrı ayrı neticeten “(66x20 TL=1.320- TL) adli para cezası ile cezalandırılmalarına” biçiminde DÜZELTİLMESİNE ve başkaca yönleri Kanuna uygun bulunan hükümlerin, bu bağlamda ONANMASINA,

Dairemizin 20.05.2015 gün ve 2013/14905 esas, 2015/29400 karar sayılı kararında yer alan ve itiraza konu edilmeyen, diğer suçlara ilişkin hükümlerin olduğu gibi bırakılmasına, 26.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/826, Karar No: 2022/1930, Tarih: 09.03.2022

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

Gaziantep 6. Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 08/12/2017 tarihli 2013/503 E., 2017/532 K. sayılı kararıyla; yapılan keşif sonrası alınan ziraat bilirkişi raporuna göre, dava konusu edilen tespit harici bırakılan yerde bulunan zeytin ağaçlarının 10-12 yaşlarında olduğunu ve bu zeytin ağaçları dikilmeden önce taşınmazın tarım arazisi olarak kullanıldığına dair bulguya rastlanılmadığı bildirilmiş ise de; keşif sırasında dinlenen tanık ve mahalli bilirkişi beyanlarına göre, davaya konu taşınmazın evveliyatı itibariyle davacının babasına ait olduğu, burada arpa buğday ektiği, sonrasında babasının bu yeri davacıya paylaştırdığı, davacının da yaklaşık 30 yıldan bu yana taşınmazın zilyetliğini tasarrufunda bulundurarak uzun bir süre arpa buğday ektiği, 15-20 sene önce zeytin ağaçları diktiği, dava konusu yerin devletin hükmü ve tasarrufu altında olan yerlerden olmadığı, dava konusu yerin üçüncü kişilerle, hazine ile ormanla ve köy tüzel kişiliğiyle bir ilgisi bulunmadığı yönünde beyanlarda bulunulduğu, dava konusu yerin davacının öncesinde babası, sonrasında paylaşımla kendisi kullanmak suretiyle en az 60-70 yıldan bu yana davacı ve atalarının kullanımında olduğu, zilyetliğini ellerinde bulundurdukları, yaklaşık 15-20 yıl önce davacının zeytin ağaçlarını diktiği kanaatine varıldığı, tanık ve mahalli bilirkişilerine göre babasının sağlığında paylaştırmasıyla dava konusu yerin 25-30 yıldır davacı tarafından kullanıldığı ve bu itibarla davacının tek başına bu davayı açma hakkının bulunduğu, dava konusu yerde daha öncesinde davacının babası tarafından arpa buğday ekmek suretiyle tarım faaliyeti yapıldığı, yaklaşık 20-25 yıldan bu yana da davacı tarafından önce arpa buğday ekerek tarım faaliyeti yapmak, yaklaşık 15-20 yıl önce de zeytin ağaçları dikmek suretiyle dava konusu taşınmazın davacı ve ataları tarafından kullanıldığının sabit olduğu, her ne kadar dosya arasına getirtilen hava fotoğraflarına göre dava konusu alanın hali arazi olduğu bildirilmiş ise de; fen bilirkişisinin 03/11/2015 tarihli ek raporunda ekili tarım arazilerinin hali arazi olarak gözükebileceğinin bildirildiği, yalnızca hava fotoğraflarında dava konusu yerin hali arazi olarak gözükmesinin davacının ve atalarının taşınmazı kullanmadıkları yönünde kanaat oluşturmayacağı, her ne kadar ziraat bilirkişi heyeti raporunda taşınmazın zeytin ağaçlarının yaşı nedeniyle 10-12 yıl dikildikleri, bu tarihten önce bu yerin kullanıldığına dair herhangi bir bulguya rastlanmadığı bildirilmiş ise de; keşif sırasında dinlenen ve tarafsız oldukları kanaatine varılan mahalli bilirkişilerin açık beyanları ile tanık beyanları karşısında ziraat bilirkişi heyetinin raporuna itibar edilmediği belirtilerek davanın kabulü ile fen bilirkişileri ... ... ve ...'ın 05/02/2015 tarihli raporuna ekli krokide A harfi ile gösterilip koordinatları tespit edilen 3608,04 metre karelik tapulama harici bırakılan alanın davacı adına tapuya kayıt ve tesciline dair karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF
Yargıtay — Esas No: 2016/11919, Karar No: 2018/3678, Tarih: 29.03.2018

**19. Ceza Dairesi         2016/11919 E.  ,  2018/3678 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Zincirleme suçta suçların çokluğu söz konusu olduğundan TCK'nın 43/2 maddesinde düzenlenen aynı nev'iden fikri içtimadan söz edebilmek için öncelikle birden fazla bağımsız suçun, Kanun'da belirtilen istisnai durumlarda bir araya gelmesi zorunludur.

Ticareti terk suçu aynı ticari işletme için bir kez işlenebilen bir suçtur. Zira aynı ticari işletmeyi Kanun'da belirtilen yükümlülüklere riayet etmeksizin birden fazla terketmek mümkün değildir. Burada mağdur sayısının fazlalığı temel cezanın tayini sırasında dikkate alınsa dahi, aynı nev'iden fikri içtima hükümlerinin uygulanmasına olanak bulunmamaktadır.

Temyiz davasına konu eylem nedeniyle, Mersin 1. İcra Ceza Mahkemesinin 29.09.2015 tarih ve 2015/342 esas, 2015/445 sayılı kararıyla aynı sanık hakkında verilen mahkumiyet hükmünün, Dairemizce 2016/11865 E. sayılı dosyası üzerinde yapılan inceleme sonucu 29.03.2018 tarihinde bozulmasına karar verildiği anlaşılmakla, anılan dosyalar birleştirilerek her iki dava dosyasının aynı ticari işletmeyle ilgili olup olmadığı duraksamaya yer vermeyecek şekilde tespit edildikten sonra aynı ticari işletmeyle ilgili eylemlerin tek suç oluşturacağı da gözetilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi zorunluluğu,

2- Sanığa verilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında uygulama maddesi olan ''TCK'nın 50/1-a'' maddesinin yazılmaması suretiyle CMK'nın 232/6 fıkrasına aykırı davranılması,

3- Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin 09.04.2015 yerine 2015 olarak yazılması,

Kabule göre de;

2- Sanığa verilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında uygulama maddesi olan ''TCK'nın 50/1-a'' maddesinin yazılmaması suretiyle CMK'nın 232/6 fıkrasına aykırı davranılması,

3- Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin 09.04.2015 yerine 2015 olarak yazılması,

Kabule göre de;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafiinin, temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye aykırı olarak, HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 29.03.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8951, Karar No: 2011/11609, Tarih: 02.12.2011

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2011/8951 E.  ,  2011/11609 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki yaş tashihine ilişkin davada ... Asliye Hukuk ve ... Asliye Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, yaş düzeltimi istemine ilişkindir.

... Asliye Hukuk Mahkemesince davalı küçük ... ve ...'ın anne ve babasının ... İlçesi hudutları içinde ikamet ettikleri gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

... Asliye Hukuk Mahkemesi ise, yaşının düzeltilmesi istenilen ... ve ...'a ilişkin davaname yoluyla açılan yaş düzeltme davasında, davalıların ... İlçesi hudutları içinde ikamet ettikleri gerekçesiyle yetkisizlik yönünde hüküm kurmuştur.

Somut olayda, davaname ile ... ve ...'ın yaşının düzeltimi talep edilmiştir. 5490 Sayılı Nüfus Hizmetleri Kanununun 36. maddesinin 1/a bendinde, nüfus kayıtlarına ilişkin düzeltme davalarının düzeltmeyi isteyen Cumhuriyet Savcıları tarafından yerleşim yeri adresinin bulunduğu yerdeki görevli asliye hukuk mahkemesinde açılacağı hükme bağlanmıştır. Yaşının düzeltilmesi istenilen davalı ... ve ... 18 yaşından küçük olup anne ve babasının velayeti altındadır.Davalı anne ve babanın Nüfus kaydı yerleşim yeri olan "... Mahallesi, ... ... Caddesi, NO: 48/2 .../ ..." adresine karar tebliğ edilmiştir. Bu durumda davalıların ikametgahlarının ... olduğunun anlaşılmasına göre velayet altındaki küçükler hakkındaki davanın 5490 Sayılı Kanunun 36/1-a maddesi uyarınca ... Asliye Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK.'nun 21 ve 22.(1086 sayılı HUMK.’nun 25 ve 26.) maddeleri gereğince ... Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 02.12.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17135, Karar No: 2015/35697, Tarih: 14.12.2015

**3. Ceza Dairesi         2015/17135 E.  ,  2015/35697 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 1 - 2015/164308

MAHKEMESİ : Adana 9. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 11/02/2014

NUMARASI : 2012/25 (E) ve 2014/88 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1) Müşteki hakkında Adana Numune Eğitim ve Araştırma Hastanesince tanzim olunan 04.07.2012 tarihli adli raporda her bir bıçak yarası yönünden ayrı ayrı değerlendirme yapılmadığı, yaraların niteliğinin belirlenmediği anlaşılmakla müştekiye ait hasta tabela müşahede kağıtları, epikriz, ameliyat notu teşhis ve tedavisini gösteren tüm tedavi belgeleri, film ve grafileri celp edilerek dosya tomar halinde  en yakın Adli Tıp Kurumuna gönderilmek suretiyle her bir yara yönünden kati rapor aldırılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve tespiti gerektiği gözetilmeyerek eksik inceleme ve araştırma ile yazılı hüküm tesisi,

Kabule göre de;

2) Sanık ile müşteki arasında olay tarihinde bakışma meselesinden kaynaklı tartışmanın yaşanması, sanığın savunmasında olay günü müştekinin kendisine ters baktığını bunun üzerine neden ters bakıyorsun dediğini ve devamında müştekinin bıçakla kendisine saldırdığını beyan etmesi, mahkemece dinlenen tanık Merve' nin beyanında bakışma meslesinden kaynaklı taraflar arasında tartışma yaşandığını , müştekinin cebinden bıçak çıkardığını beyan etmesi ve müştekinin soruşturma aşamasında alınan beyanında kavga olayının karşılıklı olduğunu belirtmesi karşısında Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 22.10.2002 tarih ve 2002/4-238-367 sayılı kararı uyarınca sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 29/1. maddesinin uygulanıp uygulanamayacağının karar yerinde tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi,

3) 24.11.2015 gün  29542 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanan Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas- 2015/85 sayılı iptal kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki 1-2-4. fıkralarındaki bazı hükümlerin iptal edilmesi karşısında TCK'nin 53. maddesinin yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca CMUK'un 326/son  maddesince sanığın kazanılmış hakları dikkate alınarak isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 14.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/38734, Karar No: 2017/12940, Tarih: 14.11.2017

**18. Ceza Dairesi         2015/38734 E.  ,  2017/12940 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Mala zarar verme, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece bozma üzerine verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi, kararın niteliği ile suç tarihine göre ve suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükümde, kişiliğinin irdelenmesi sonucunda tekrar suç işlemeyeceği kanaatine varılmış olması nedeniyle hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığı kararı verildiği anlaşılmakla, bu sebep yönünden tebliğnamedeki düşünceye iştirak edilmeyerek, dosya görüşüldü:

A- Suça sürüklenen çocuklar hakkında mala zarar verme suçlarına ilişkin kararda öngörülen cezaların nitelik ve niceliğine göre, karar tarihi itibariyle hükümlerin temyiz edilemez olduğu anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanunun 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddeleri uyarınca suça sürüklenen çocuklar ... ve ... müdafiinin tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ İSTEĞİNİN REDDİNE,

B- Suça sürüklenen çocuk ...’ın iş yeri dokunulmazlığının ihlali eylemine ilişkin kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyize gelince

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Daha önce hapis cezasından mahkûmiyeti bulunmayan suça sürüklenen çocuk hakkında hükmolunan kısa süreli hapis cezasının, TCK'nın 50/3. maddesinde yer alan amir hüküm gereğince, aynı Kanunun 50/1. maddesindeki seçenek tedbirlerden birine çevrilmesinde zorunluluk olduğunun gözetilmemesi,

Kanuna aykırı ve suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden, HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 14/11/2017 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2090, Karar No: 2019/14259, Tarih: 25.06.2019

**9. Hukuk Dairesi         2019/2090 E.  ,  2019/14259 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 32. HUKUK DAİRESİ

Davacı derece ve kademesinin tespiti ile ücret farkı, ikramiye farkı, ilave tediye alacağı ile fazla çalışma ücreti farklarının tahsilini talep etmiştir.

İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin kararını taraf vekilleri istinaf etmiştir.

İlk Derece Mahkemesince davacının istinaf talebinin süre geçtiğinden reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin bu ret kararını davacı vekili ayrıca istinaf etmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi 32. Hukuk Dairesi İlk Derece Mahkemesince davacının istinaf talebinin süre geçtiğinden reddine ilişkin kararının yerinde olduğu ve davalı açısından da İlk Derece Mahkemesinin davanın kısmen kabulüne ilişkin kararının esastan yerinde olduğu gerekçesi ile taraf vekillerinin istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi 32. Hukuk Dairesi’ nin kararını taraf vekilleri ayrı ayrı temyiz etmişlerdir.

Taraf vekillerinin temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşılmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre, taraf vekillerinin yerinde bulunmayan tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı HMK'nın 370. maddesi uyarınca ONANMASINA, dava dosyasının İlk Derece Mahkemesi'ne, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesi'ne gönderilmesine, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenlerden davalıya yükletilmesine, 25/06/2019 gününde oybirliği ile karar verildi.