muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/13707, Karar No: 2016/15609, Tarih: 10.10.2016

**18. Ceza Dairesi         2016/13707 E.  ,  2016/15609 K.**

**"İçtihat Metni"**

KARAR

Hakaret suçundan sanık ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 125/1-3-a ve 62. maddeleri uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, anılan Kanun’un 51/1. maddesi gereğince cezasının ertelenmesine, sanık hakkında 2 yıl denetim süresi belirlenmesine dair ... Sulh Ceza Mahkemesinin 21/09/2010 tarihli ve 2010/363 esas, 2010/852 sayılı kararının kesinleşmesini müteakip sanığın denetim süresi içerisinde ... Asliye Ceza Mahkemesinin 24/12/2014 tarihli ve 2014/400 esas, 2014/853 sayılı kararına konu suçu işlediğinden bahisle erteli cezasının aynen infazına ilişkin .... Asliye Ceza Mahkemesinin 18/05/2015 tarihli ve 2015/337 esas, 2015/311 sayılı kararının, Adalet Bakanlığı tarafından kanun yararına bozulmasının istenilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 30/05/2016 gün ve 207661 sayılı istem yazısıyla Dairemize gönderilen dava dosyası incelendi.

İstem yazısında; “Dosya kapsamına göre; sanığın denetim süresinde işlemiş olduğu ... Asliye Ceza Mahkemesinin 24/12/2014 tarihli ve 2014/400 esas, 2014/853 sayılı kararına karşı sanık tarafından temyiz kanun yoluna başvurulması karşısında, kurulan hükmün henüz kesinleşmediği, bu nedenle denetim süresinde işlenmiş suç olarak kabul edilemeyeceği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” denilmektedir.

Hukuksal Değerlendirme:

Hapis cezasının ertelenmesinin düzenlendiği 5237 sayılı TCK’nın 51. maddesinde “(1) İşlediği suçtan dolayı iki yıl veya daha az süreyle hapis cezasına mahkûm edilen kişinin cezası ertelenebilir. Bu sürenin üst sınırı, fiili işlediği sırada onsekiz yaşını doldurmamış veya altmış beş yaşını bitirmiş olan kişiler bakımından, üç yıldır. Ancak, erteleme kararının verilebilmesi için, kişinin;

a) Daha önce kasıtlı bir suçtan dolayı üç aydan fazla hapis cezasına mahkûm edilmemiş olması,

b) Suçu işledikten sonra yargılama sürecinde gösterdiği pişmanlık dolayısıyla tekrar suç işlemeyeceği konusunda mahkemede bir kanaatin oluşması,

gerekir.

(2) Cezanın ertelenmesi, mağdurun veya kamunun uğradığı zararın, aynen iade, suçtan önceki hâle getirme veya tazmin suretiyle, tamamen giderilmesi koşuluna bağlı tutulabilir. Bu durumda, koşul gerçekleşinceye kadar cezanın infaz kurumunda çektirilmesine devam edilir. Koşulun yerine getirilmesi hâlinde, hâkim kararıyla hükümlü infaz kurumundan derhâl salıverilir.

(3) Cezası ertelenen hükümlü hakkında, bir yıldan az, üç yıldan fazla olmamak üzere, bir denetim süresi belirlenir. Bu sürenin alt sınırı, mahkûm olunan ceza süresinden az olamaz.

(4) Denetim süresi içinde;

a) Bir meslek veya sanat sahibi olmayan hükümlünün, bu amaçla bir eğitim programına devam etmesine,

b) Bir meslek veya sanat sahibi hükümlünün, bir kamu kurumunda veya özel olarak aynı meslek veya sanatı icra eden bir başkasının gözetimi altında ücret karşılığında çalıştırılmasına,

(3) Cezası ertelenen hükümlü hakkında, bir yıldan az, üç yıldan fazla olmamak üzere, bir denetim süresi belirlenir. Bu sürenin alt sınırı, mahkûm olunan ceza süresinden az olamaz.

(4) Denetim süresi içinde;

a) Bir meslek veya sanat sahibi olmayan hükümlünün, bu amaçla bir eğitim programına devam etmesine,

b) Bir meslek veya sanat sahibi hükümlünün, bir kamu kurumunda veya özel olarak aynı meslek veya sanatı icra eden bir başkasının gözetimi altında ücret karşılığında çalıştırılmasına,

c) Onsekiz yaşından küçük olan hükümlülerin, bir meslek veya sanat edinmelerini sağlamak amacıyla, gerektiğinde barınma imkanı da bulunan bir eğitim kurumuna devam etmesine, mahkemece karar verilebilir.

(5) Mahkeme, denetim süresi içinde hükümlüye rehberlik edecek bir uzman kişiyi görevlendirebilir. Bu kişi, kötü alışkanlıklardan kurtulmasını ve sorumluluk bilinciyle iyi bir hayat sürmesini temin hususunda hükümlüye öğütte bulunur; eğitim gördüğü kurum yetkilileri veya nezdinde çalıştığı kişilerle görüşerek, istişarelerde bulunur; hükümlünün davranışları, sosyal uyumu ve sorumluluk bilincindeki gelişme hakkında üçer aylık sürelerle rapor düzenleyerek hâkime verir.

(6) Mahkeme, hükümlünün kişiliğini ve sosyal durumunu göz önünde bulundurarak, denetim süresinin herhangi bir yükümlülük belirlemeden veya uzman kişi görevlendirmeden geçirilmesine de karar verebilir.

(7) Hükümlünün denetim süresi içinde kasıtlı bir suç işlemesi veya kendisine yüklenen yükümlülüklere, hâkimin uyarısına rağmen, uymamakta ısrar etmesi hâlinde; ertelenen cezanın kısmen veya tamamen infaz kurumunda çektirilmesine karar verilir.

(8) Denetim süresi yükümlülüklere uygun veya iyi hâlli olarak geçirildiği takdirde, ceza infaz edilmiş sayılır.” hükmü yer almaktadır.

İncelenen dosyada; Sanık hakkında ... Asliye Ceza Mahkemesinin 18/05/2015 tarihli ve 2015/337 esas, 2015/311 sayılı kararı ile sanık hakkında ... Sulh Ceza Mahkemesinin 21/09/2010 tarihli ve 2010/363 esas, 2010/852 sayılı kararı ile verilen ertelenmiş 10 ay hapis cezasının, denetim süresinde yeniden suç işlediğinden bahisle aynen infazına karar verilmiştir.

Muğla Cumhuriyet Başsavcılığı İlamat ve İnfaz Bürosu tarafından ihbara konu ... Asliye Ceza Mahkemesinin 24/12/2014 tarihli ve 2014/400 esas, 2014/853 sayılı kararı incelendiğinde, kararın temyiz incelemesi aşamasında olduğu ve bu suretle kesinleşmediği belirlenerek infazın durdurulması talep edilmiştir.

...Asliye Ceza Mahkemesinin 27/01/2016 tarihli ek kararıyla infazın durdurulmasına karar verildiği anlaşılmıştır.

Bu suretle, Yerel Mahkemece verilen aynen infaza ilişkin hükmün ek kararla kaldırılarak hukuka aykırılığın mahallinde giderildiği anlaşılmıştır.

IV- Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

...Asliye Ceza Mahkemesinin 27/01/2016 tarihli ek kararıyla infazın durdurulmasına karar verildiği anlaşılmıştır.

Bu suretle, Yerel Mahkemece verilen aynen infaza ilişkin hükmün ek kararla kaldırılarak hukuka aykırılığın mahallinde giderildiği anlaşılmıştır.

IV- Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının düzenlediği tebliğnamedeki düşünce, hukuka aykırılığın mahallinde giderildiği anlaşılmakla yerinde görülmediğinden, CMK'nın 309. maddesi koşullarını taşımayan KANUN YARARINA BOZMA İSTEĞİNİN REDDİNE, 10.10.2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/17919, Karar No: 2024/8951, Tarih: 30.05.2024

**2. Ceza Dairesi         2021/17919 E.  ,  2024/8951 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/3497 E., 2019/1408 K.

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında dikili ağaç, fidan veya bağ çubuğuna zarar verme suçundan 6.000,00 TL adlî para cezası verildiği, sanığın istinaf talebi üzerine Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesince ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak sanığın atılı suçtan beraatine hükmedildiği anlaşılmakla, hükmün 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, katılan vekilinin temyiz isteminin; tüm deliller dikkate alındığında sanığın yanılma şansının olmadığına, tanık ...'a ait tek arazi üzerindeki 8 adet ağacı doğru kesen sanığın bu taşınmaz ile hiçbir alakası olmayan 100 metre uzaktaki ağacı yanılgı ile kesmesinin mümkün olmadığına, sanığın katılana ait ağacı kütük kalitesi nedeniyle kestiğine, sanığın cezalandırılması gerektiğine ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanık hakkında ilk derece mahkemesince kurulan mahkûmiyet hükmüne karşı yapılan istinaf başvurusu üzerine Bölge Adliye Mahkemesince mahkûmiyet hükmü kaldırılarak duruşma açılmaksızın CMK'nın 280/1-a. maddesi delaletiyle aynı Kanun'un 303/1-a. maddesi uyarınca beraat kararı verilmiş ise de; anılan Kanun hükmünün delil değerlendirilmesi yapılmaksızın derhal beraat kararı verilebilecek hallerde uygulanabileceği; sanık hakkındaki mahkûmiyet hükmü bakımından ise CMK'nın 280/1-g maddesi uyarınca duruşma açılarak ve taraflar da çağrılarak delillerin değerlendirilmesi sonucunda anılan Kanun maddesinin 2. fıkrasına göre yeniden hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, duruşma açılmaksızın dosya üzerinden yapılan inceleme sonucunda sanığın atılı suçtan beraatine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 5271 sayılı CMK'nın 304/2. maddesi uyarınca bozma nedeni de dikkate alınarak yeniden incelenmek ve hüküm verilmek üzere dosyanın Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmesine, 30.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4055, Karar No: 2020/5926, Tarih: 21.10.2020

**3. Hukuk Dairesi         2020/4055 E.  ,  2020/5926 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın karar verilmesine yer olmadığına yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin 2005-2009 yıllarında ... Askeri Lisesinde 2009-2011 yılları arasında ... Harp Okulunda öğrenim gördüğünü, spor faaliyetlerinin yerine getirilmesinde zorlanması nedeniyle istifa dilekçesi vererek okuldan ayrıldığını, spor faaliyetlerinde zorlanmasının düztaban olmasından kaynaklandığını öğrencilikten ayrıldıktan sonra öğrendiğini,davacının başlangıçtan itibaren askeri öğrenci olarak alınmaması gerektiğini, sağlık sebebi ile askeri okuldan ayrılan veya çıkarılan öğrencilerden yapılan masrafların istenemeyeceğini ileri sürerek, davalı kurumca ilişik kesme tarihine kadar işlemiş faiziyle birlikte tahakkuk ettirilerek ödenmesi istenen toplam 52.742,84 TL için borçlu olmadığının tespitine karar verilmesi istemiştir.

Davalı vekili,davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece,menfi tespite ilişkin hüküm kesinleştiğinden yeniden karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş;hüküm,davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki bilgi ve belgelerin incelenmesi sonucunda; 25.07.2016 tarihinde kabul edilerek 31.07.2016 günlü Resmi Gazete'de yayımlanan 669 Sayılı Kanun Hükmünde Kararname'nin 105/2. maddesi gereği, "Bu Kanun Hükmünde Kararnamenin yürürlüğe girdiği tarihe kadar herhangi bir sebeple Türk Silahlı Kuvvetlerine bağlı askeri okullardan ayrılan veya çıkarılan askeri öğrencilere ilgili mevzuatı uyarınca borç çıkarılmaz, çıkarılmış borçlar tahsil edilmez ve başlatılmış işlemler durdurulur. Bunlardan bu amaçla yapılmış olan tahsilatlar iade edilmez. (Ek cümle: 15/8/2016-KHK-670/10 md.) Açılmış olan davalarda yargılama giderleri ve vekalet ücretlerine hükmolunmaz, hükmolunanlar tahsil edilmez." yönünde düzenleme getirildiği yapılan incelemeden anlaşıldığından 669 Sayılı Kanun Hükmünde Kararname'nin 105/2. maddesindeki düzenlemeye göre karar verilmek üzere mahkeme kararının bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan 31,40 TL harcın temyiz edene iadesine, HUMK’nin 440/I maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 21.10.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/8375, Karar No: 2019/1608, Tarih: 19.02.2019

**11. Ceza Dairesi         2017/8375 E.  ,  2019/1608 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

1-213 sayılı Kanun'un 139. maddesine göre vergi incelemesinin iş yerinde yapılması gerektiği, ticari faaliyetine devam ettiği anlaşılan sanığa vergi denetmeni tarafından defter ve belgelerini ibraz etmesine ilişkin tebligatın 19.03.2009 tarihinde yapılmasına rağmen defter ve belgelerini incelemeye ibraz etmediğinin iddia ve kabul olunması karşısında; hesapların dairede incelenmesine imkan veren 213 sayılı Kanun'un 139/2. maddesindeki istisnalardan birinin varlığının önceden belirlenip belirlenmediğinin incelemeyi yapan vergi denetmeninden sorulması, iş yeri dışında inceleme yapılmasına ilişkin bir tespiti varsa belgesinin dosyaya ibrazının istenmesi aksi takdirde, yapılan tebligatın hukuki geçerliliğinin bulunmadığı ve sanığın beraatine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması,

2-Suç tarihinin, defter belge isteme yazısının tebliğ edildiği tarih olan 19.03.2009 tarihinden 15 gün sonrası olan 04.04.2009 tarihi olduğu gözetilmeden gerekçeli karar başlığına “2009” olarak yanlış yazılması,

3-Defter belge ibraz etmemek suçundan hüküm kurulurken uygulama maddesinin 213 sayılı yasanın 359/a-2. maddesi yerine 359/b-1. maddesi olarak gösterilmesi,

4-Kabule göre de; 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde yer alan haklardan sanığın sadece kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri yönünden koşullu salıverilme tarihine kadar uygulanması gerektiğinin gözetilmemesinin Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 19.02.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4992, Karar No: 2012/545, Tarih: 31.01.2012

**14. Ceza Dairesi         2011/4992 E.  ,  2012/545 K.**

**"İçtihat Metni"**

Reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma ve reşit olmayan kimseyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma suçlarından sanık ...'in bozma üzerine yapılan yargılaması sonunda; reşit olmayanla cinsel ilişki, ve evi terek eden çocuğu alıkoyma suçlarından mahkûmiyetine dair Isparta 1. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 06.12.2007 gün ve 2007/256 Esas, 2007/1085 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Oluş ve kabule göre, reşit olmayan mağdure ile cinsi münasebette bulunma ve evi terk eden çocuğu alıkoyma suçlarının 765 sayılı TCK.nın 416/3 ve 430/2. maddelerinde öngörülen cezalarının üst sınırları itibarıyla aynı Kanunun 102/4 ve 104/2. maddelerinde belirlenen 7 yıl 6 aylık asli ve ilave zamanaşımına tâbi oldukları, 12.10.2003 olan suç tarihi ile inceleme tarihi arasında bu sürenin gerçekleştiği anlaşıldığından, 5237 sayılı TCK.nın 7/2. maddesi ile 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle hükümlerin CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden sanık hakkında açılan kamu davalarının aynı Kanunun 322. ve 5271 sayılı CMK.nın 223/8. maddeleri uyarınca zamanaşımı sebebiyle DÜŞMESİNE, 31.01.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/5756, Karar No: 2007/6174, Tarih: 09.10.2007

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2006/5756 E.  ,  2007/6174 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesinden kaynaklanan artık daire bedelinin tahsiline ilişkindir.

Davacılar, kira tesbit komisyonu sıfatıyla dava açmışlardır. Tüzel kişiliği olmaması nedeniyle komisyonun açmış olduğu davanın aktif ehliyet yönünden reddi doğru ise de, çoğun içinde az da bulunur kuralı uyarınca, davacıların arsa sahibi olmaları koşuluyla, kendi payları yönünden dava açabilecekleri gözönünde bulundurularak, sadece hisselerine düşen oranda davanın esasına girilip sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, bu hususun gözden uzak tutulması doğru olmamış, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan hükmün, yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacılara geri verilmesine, 09.10.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4578, Karar No: 2012/19559, Tarih: 07.06.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/4578 E.  ,  2012/19559 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Sanık hakkında hazineye ait taşınmaza çardak ve gölgelik yapmak suretiyle tecavüz ettiğinden bahisle dava açılmış ise de, dosyada tapu kaydı, ayrıntılı kroki, ada ve parseli gösteren pafta örneği bulunmadığından, tecavüze konu taşınmazın varsa tapu kaydı, pafta örneği getirtilerek gerektiğinde refakate inşaat mühendisi bilir- kişide alınarak yeniden keşif yapılıp taşınmazın niteliği, yapı vasfında olup olmadığı, yapımı için ruhsat gerekip gerekmediği, İmar Kanunu ve mevzuat içinde kalıp kalmadığı belirlenmek suretiyle sanığın tecavüz ettiği iddia olunan taşınmazın kıyı kanununa göre kıyıda veya uygulama imar planı varsa sahil şeridinde kalıp kalmadığı, tecavüze konu yerin belediye sınırları içinde veya özel imar rejimine tabi yerlerden olup olmadığı araştırılarak sonucuna göre gerektiğinde Belediye başkanlığına da duruşma günü bildi- rilerek TCK.nun 184 ve Kıyı Kanunun 15. maddeleri uyarınca sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, beraat kararı verilmesi,

2- Raporları hükme esas alınan ve keşifte dinlenen bilirkişilere yemin yaptırılmaması suretiyle CMK.nun 54. maddesi yollaması ile 62. maddesi hükmüne aykı- rılık yapılması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görül- müş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uya- rınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZUL- MASINA), 07.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3651, Karar No: 2012/8994, Tarih: 10.04.2012

**2. Hukuk Dairesi         2011/3651 E.  ,  2012/8994 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Maddi Tazminat

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 10.04.2012 günü temyiz eden davalı ... ... Kaya vekili Av. Ercüment Eser geldi. Davacı ... vekili Av. ...'ın yokluğundan karar verilmesini isteyen mazeret telgrafın gönderdiği anlaşıldı. Gelenin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, yerinde bulunmayan temyiz isteğinin reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, peşin alınan harcın mahsubuna ve 79.50 TL. temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.10.04.2012 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2011/8916, Karar No: 2012/6627, Tarih: 25.04.2012

**11. Ceza Dairesi         2011/8916 E.  ,  2012/6627 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : 213 sayılı Yasanın 359/b-1, 765 sayılı TCK 59, 5237 sayılı TCK 50, 52, 53/1. maddelerine göre 6000 YTL adli para cezası, hak yoksunluğu

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 05.03.2002 gün ve 28/179 sayılı kararında da açıklandığı üzere, “sahte fatura düzenlemek”, “sahte fatura kullanmak” ve “yanıltıcı fatura düzenlemek ve/veya kullanmak” suçlarının birbirinden bağımsız ayrı suçlar olduğu ve her takvim yılında işlenen suçların da ayrı yaptırımı gerektirdiği, vergi suçu raporu ile ekleri içeriğine göre sanık hakkında 2002-2003-2004 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçlarından mütalaa verildiği halde 231 sayılı Yasanın 367. maddesi uyarınca dava şartı olan Defterdarlık veya Vergi Dairesi Başkanlığı’nın mütalaası da alınmadan mütalaa bulunmayan yanıltıcı fatura kullanmak suçundan açılan davaya devamla yazılı şekilde anılan Yasanın 359/a-2. madde ve fıkrası ile tek ceza tayini ve gerekçeli karar başlığında suç tarihi 2002 yılı gösterilmesine karşın hükmün gerekçesinde 2002-2003-2004 takvim yıllarında sahte fatura düzenlediği kabul olunan sanık hakkında hüküm fıkrasında hangi yıldan hüküm kurulduğu da anlaşılamayacak biçimde ve gerekçe ile çelişir şekilde sahte ve yanıltıcı belge kullanmak kabulü suretiyle hükmün karıştırılması,

Yasaya aykırı, sanık ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK. nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 25.04.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.