muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/1076, Karar No: 2024/3213, Tarih: 27.03.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/1076 E.  ,  2024/3213 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/469 E., 2023/1996 K.

KARAR : Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Nevşehir 1. Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

SAYISI : 2019/189 E., 2021/121 K.

Taraflar arasındaki ölüm aylığı bağlanması davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın kesinleşme şerhinin kaldırılması ve kendilerine tebliğinin davalı Kurum vekili tarafından istenilmesi üzerine İlk Derece Mahkemesince talebin reddine dair ek karar verilmiştir.

Ek kararın davalı Kurum vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf isteminin esastan reddine karar vermiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I.DAVA Davacı vekili, müvekkilinin eski eşinden boşandığını, boşanma sonrasında babasının maaşını almak için davalı kuruma başvurduğunu ve müvekkiline aylık bağlandığını, davalı kurumca müvekkilinin boşandığı eşi ile birlikte yaşadığı gerekçesi ile ödenen aylıkların iadesini talep ettiğini, davalı kurumun iddiasının haksız olduğunu, müvekkili aleyhine 13.03.2017 tarihli tutanak oluşturulduğunu, tutanağın oluşturulduğu tarihte müvekkilinin eski eşinin cezaevinde olduğu, boşanmanın gerçek bir boşanma olduğu, müvekkilinin eski eşinin sadakatsizliğinin nedeni ile boşanmanın gerçekleştiğini, davanın kabulü ile davalı kurum kararının iptaline, müvekkiline yeniden ölüm aylığı bağlanmasına, ödenmeyen ölüm aylıklarının yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde; davacının eski eşi ile anlaşmalı boşanma gerçekleştirdiğini, müvekkili kuruma gelen ihbarlar neticesinde hazırlanan denetmen raporunda davacının eşi ile fiilen birlikte yaşadığının tespit edildiğini, davanın reddine karar verilmesini talep ettiklerini beyan etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

1.İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararı ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

2.Davalı Kurum vekilinin kesinleşme şerhinin kaldırılması ve gerekçeli kararın kendilerine tebliğ edilmesini talep etmesi üzerine, İlk Derece Mahkemesince "Dosyadaki belgelere göre talep mahkememizce değerlendirilmekle, mahkememiz dosyasına vekil olarak katılan Av. ....'ın karar celsesine kadar duruşmalara iştirak ettiği, vekilin azledildiğine veya sözleşmesinin bittiğine dair dosyada herhangi bir belgenin bulunmadığı ve tebligatın mahkememize iade edilmediği anlaşılmakla davalı vekilinin talebinin reddine dair aşağıdaki şekilde hüküm kurulmuştur. " gerekçesiyle talebin reddine karar dair ek karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen ek kararına karşı davalı Kurum vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı SGK vekili, 15.09.2021 tarihinde yerel mahkeme dosyasına vekaletname sunulup, 22.09.2021 tarihinde yerel mahkemenin usul ve hukuka aykırı kararına karşı istinaf başvurusunda bulunmak için gerekçeli kararın davalıya tebliğini talep ettiklerini, ancak gerekçeli kararın davalıya tebliğe çıkarılmadığını, davalı kurum ile arasındaki sözleşme sona ermiş olan vekile gönderildiğini, daha sonrasında ise kararın istinaf edilmemiş olması nedeniyle kesinleştiğini, usulsüz tebliğ nedeniyle kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalı vekili olarak katılan Av. Ahmet Tombalak'ın karar celsesine kadar duruşmalara iştirak ettiği, vekilin azledildiğine veya sözleşmesinin bittiğine dair dosyada herhangi bir belgenin bulunmadığı, ve tebligatın iade edilmediği belirtilerek, 03.11.2021 tarihli kesinleşme şerhinin kaldırılması talebinin reddine dair ek karar yerindedir gerekçesiyle istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı Kurum vekili temyiz dilekçesinde; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü hususları tekrar ederek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, İlk Derece Mahkemesi hükmünün davalı Kurum vekiline usulüne uygun tebliğ edilip edilmediğine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 7201 sayılı Kanun'un 7/a ve 11 nci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Dosya kapsamı incelendiğinde, İlk Derece Mahkemesi hükmünün davalı Kurum vekilinin elektronik tebliğ adresine 27.09.2021 anlaşılmıştır.

2. 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun “elektronik tebligat” başlıklı 7/a maddesi; “Aşağıda belirtilen gerçek ve tüzel kişilere tebligatın elektronik yolla yapılması zorunludur.

11. İdareleri, kamu iktisadi teşebbüslerini veya sermayesinin yüzde ellisinden fazlası kamuya ait diğer ortaklıkları; adli ve idari yargı mercileri, icra müdürlükleri veya hakemler nezdinde vekil sıfatıyla temsile yetkili olan kişilerin bağlı bulunduğu birim…” düzenlemesini, aynı Kanun’un 11. maddesi ise; “Vekil vasıtasıyla takip edilen işlerde tebligat vekile yapılır. Vekil birden çok ise bunlardan birine tebligat yapılması yeterlidir. Eğer tebligat birden fazla vekile yapılmış ise, bunlardan ilkine yapılan tebliğ tarihi asıl tebliğ tarihi sayılır…” düzenlemesini içerdiğinden, İlk Derece Mahkemesi hükmünün, vekil adı tebliğ mazbatasında belirtilmek suretiyle Kurumun ilgili birimine tebliğ edilmesi gerekmektedir.

3.Belirtilen mevzuat çerçevesinde somut olay incelendiğinde, İlk Derece Mahkemesi hükmünün davalı Kuruma usulüne uygun tebliğ edilmediği bu nedenle İlk Derece Mahkemesi ek kararının yerinde olmadığı anlaşılmakla, İlk Derece Mahkemesi hükmünün davacı Kurumun ilgili birimine yukarıda belirtilen şekilde usulüne uygun şekilde tebliği ile Kurum vekili tarafından istinaf dilekçesinin süresinde verilmesi durumunda, dosyanın esas yönünden istinaf incelemesi yapılması için Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesi gerekmektedir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, yazılı şekilde karar tesisi, usul ve Kanuna aykırı olup bozma nedenidir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi ek kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2.İlk Derece Mahkemesinin 13.01.2022 (UYAP evrak onaylama) tarihli ek kararının BOZULMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

27.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5058, Karar No: 2023/6429, Tarih: 17.10.2023

**9. Ceza Dairesi         2023/5058 E.  ,  2023/6429 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/358 E., 2023/14 K.

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Suça sürüklenen çocuk hakkında bozma üzerine kurulan hükmün, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Suça sürüklenen çocuk hakkında İzmir 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 13.10.2010 tarihli, 2009/47 Esas, 2010/179 Karar sayılı kararı ile; 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 31 inci maddesinin üçüncü fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca 5 yıl 6 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2.Kararın suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından temyizi üzerine, Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesinin 25.02.2014 tarihli ve 2012/5023 Esas, 2014/2304 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkındaki hükmün onanmasına karar verilmiştir.

3. Karara Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 14.07.2018 tarihli ve 2018/53562 sayılı itiraznamesiyle suça sürüklenen çocuk lehine itiraz edildiği anlaşılmıştır.

2.Kararın suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından temyizi üzerine, Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesinin 25.02.2014 tarihli ve 2012/5023 Esas, 2014/2304 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkındaki hükmün onanmasına karar verilmiştir.

3. Karara Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 14.07.2018 tarihli ve 2018/53562 sayılı itiraznamesiyle suça sürüklenen çocuk lehine itiraz edildiği anlaşılmıştır.

4. İtiraz üzerine Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesinin 05.11.2018 tarihli ve 2018/6727 Esas, 2018/6416 Karar sayılı kararı ile "Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazı yerinde görüldüğünden İTİRAZIN KABULÜNE, Dairemizce verilen 25.02.2014 gün ve 2012/5023 Esas, 2014/2304 Karar sayılı onama kararının 6352 sayılı Kanunun 99. maddesiyle 5271 sayılı CMK'nın 308. maddesine eklenen iki ve üçüncü fıkraları uyarınca KALDIRILMASINA karar verildikten sonra gereği düşünüldü: Nüfus kaydına göre kayden 28.10.1992 doğumlu olup suç tarihlerinde on dört yaşını doldurmasına az bir süre kalan mağdurenin incelenen nüfus kaydı ile doğum tutanağına göre beyan üzerine yaklaşık üç ay sonra nüfusa tescil edildiği doğumu hususunda annesinin beyanı alınmadığı gibi mahkemece bir gözlemde de bulunulmadığı, mağdurenin yaşının tespiti için ... ... ... Alsancak Devlet Hastanesinden alınan raporda radyoloji uzmanının yer almadığı ve raporun içerik itibarıyla suç tarihlerinde mağdurenin yaşını tespitte yetersiz olduğu gözetilerek suçun niteliğine etkisi bakımından, öncelikle mağdurenin resmi bir kurumda doğup doğmadığının araştırılıp, resmi bir kurumda doğmadığının tespiti halinde, anılan rapora esas teşkil eden kemik grafileri ve dosyanın Adli Tıp Kurumuna gönderilmesi suretiyle suç tarihindeki gerçek yaşının bilimsel olarak saptanması, şayet mağdurenin mevcut yaşı ve bilinen Adli Tıp uygulamalarına göre sağlıklı şekilde yaş tespitinin yapılmasının tıbben mümkün bulunmaması durumunda, doğumunu bilen kişilerin bu hususta tanık sıfatıyla dinlenmesi, nüfus aile kayıt tablosundaki diğer kardeşlerin durumu da gözetilerek, aşı, okul kayıtları gibi diğer belgeler ve delillerle gerekli araştırma yapılarak, gerçek yaşının saptanmasından sonra, suçun niteliği ile suça sürüklenen çocuğun hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, yetersiz rapora dayanılarak eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması," gerekçesiyle bozularak dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

5.Bozma üzerine İzmir 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin 13.01.2022 tarihli ve 2018/452 Esas, 2022/19 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 31 inci maddesinin üçüncü fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca 5 yıl 6 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

5.Bozma üzerine İzmir 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin 13.01.2022 tarihli ve 2018/452 Esas, 2022/19 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 31 inci maddesinin üçüncü fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca 5 yıl 6 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

6.Kararın suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından temyizi üzerine, Dairemizin 07.06.2022 tarihli ve 2022/4256 Esas, 2022/5713 Karar sayılı kararı ile "Suça sürüklenen çocuğun aşamalarda mağdurenin kendisine on beş yaşını bitirdiği yönünde beyanda bulunduğuna dair savunması, mağdure ifadeleri ve tüm dosya içeriği nazara alındığında, olayda 5237 sayılı TCK'nın 30. maddesinde düzenlenen hata hükümlerinin uygulanma koşullarının bulunup bulunmadığı tartışıldıktan sonra karar verilmesi gerekirken mağdurenin yaş raporu esas alınarak bu konuda herhangi bir değerlendirme yapılmaksızın eksik gerekçe ile yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 230. maddesine muhalefet edilmesi," gerekçesiyle bozulmasına ve dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

7.Bozma üzerine İzmir 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin 12.01.2023 tarihli ve 2022/358 Esas, 2023/14 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 31 inci maddesinin üçüncü fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca 5 yıl 6 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Suça Sürüklenen Çocuk Müdafiinin Temyiz İsteği

Suça sürüklenen çocuk ile mağdurenin babası ve babaannesinin olay tarihinde on beş yaşından büyük olduğunu söylediklerine, bu doğrultuda ailelerin rızasıyla gayri resmî olarak evlendirildiklerine, resmî kurumda doğumun gerçekleşip gerçekleşmediği tespit edilmeden adli tıp raporu aldırıldığına, diğer faktörlerin de yaşa etkisi olacağı düşünüldüğünde raporun kesin olarak yaş tespitini yapamayacağına ve dilekçesinde belirttiği diğer hususlara yöneliktir.

III. OLAY VE OLGULAR

Suça sürüklenen çocuk ile mağdurenin babası ve babaannesinin olay tarihinde on beş yaşından büyük olduğunu söylediklerine, bu doğrultuda ailelerin rızasıyla gayri resmî olarak evlendirildiklerine, resmî kurumda doğumun gerçekleşip gerçekleşmediği tespit edilmeden adli tıp raporu aldırıldığına, diğer faktörlerin de yaşa etkisi olacağı düşünüldüğünde raporun kesin olarak yaş tespitini yapamayacağına ve dilekçesinde belirttiği diğer hususlara yöneliktir.

III. OLAY VE OLGULAR

2006 yılı Ekim ayı içerisinde suça sürüklenen çocuk ile mağdurenin anlaşarak kaçtıkları, kendi aralarında evlendikleri, suça sürüklenen çocuğun mağdurenin rızasıyla vücuduna organ sokmak suretiyle cinsel istismarda bulunduğu, mağdurenin bu istismar sonucu hamile kaldığı, 30.07.2007 tarihinde canlı bir bebek dünyaya getirdiği, mağdurenin yine suça sürüklenen çocuktan ikinci bebeğini doğurduğu ancak anlaşamamaları nedeniyle sonrasında ayrılmaları şeklinde gerçekleşen kamu davasına konu olayda; mağdurenin baştan beri rızasıyla suça sürüklenen çocukla birlikte olduğu bu nedenle suça sürüklenen çocuktan şikayetçi olmadığı, suça sürüklenen çocuğun soruşturma aşamasında alınan beyanında mağdurenin yaşına ilişkin bir iddiasının olmadığı, suça sürüklenen çocuk ve mağdurenin daha önceden tanıştıkları ve 2006 yılının son aylarına doğru anlaşarak kaçtıkları, daha sonra ailelerin bir araya geldiği ve aile arasında gayri resmî düğün yapılmak suretiyle birlikte karı koca hayatı yaşamaya başladıkları, mağdure ile suça sürüklenen çocuğun uzun süredir sevgili olmaları ve uzun süredir birlikte yaşamaları gözetildiğinde suça sürüklenen çocuğun yaşını bilmemesinin mümkün olmadığı, yine ilk Yargıtay bozması sonrasında aldırılan Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulu raporuna göre özetle; mağdurenin kemik yaşının suç tarihi olarak belirtilen Ekim 2006-Aralık 2006 tarihleri arasında on dört yaşını bitirmiş, on beş yaşın içerisinde olacağı, yani on beş yaşını bitirmediğinin kesin olarak tespit edilmiş olması hususları hep birlikte nazara alındığında 5237 sayılı Kanun'un 30 uncu maddesinin somut olayda koşullarının oluşmadığı, suça sürüklenen çocuğun suçtan kurtarılması amacıyla mağdurenin yaşına yönelik iddia ve beyanların bilimsel veriler karşısında nazara alınmasının mümkün olmadığı kanaatine varılarak hata hükümlerinin uygulanamayacağı, bu itibarla mağdure ile suça sürüklenen çocuk arasında ilk müşterek çocuklarının 30.07.2007 tarihinde doğduğu, özellikle mağdurenin soruşturma ifadesinde karı koca hayatı yaşayarak ikinci çocuklarının olduğunu da belirttiği hususu gözetilerek mağdurenin on beş yaşını tamamladığı süreye kadar aralarında cinsel ilişkinin devam ettiği ve bu şekilde suça sürüklenen çocuğun üzerine atılı eylemini zincirleme olarak işlediği gerekçeleriyle suça sürüklenen çocuk hakkında mahkumiyet kararı verildiği anlaşılmaktadır.

IV. GEREKÇE

IV. GEREKÇE

Mahkemenin gerekçesi ve tüm dosya kapsamına göre, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin suça sürüklenen çocuk tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırılarak vicdanî kanıya ulaşıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, kurulan hükümde hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İzmir 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin 12.01.2023 tarihli ve 2022/358 Esas, 2023/14 Karar sayılı kararında suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteğinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliği ile ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

17.10.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/263, Karar No: 2013/5397, Tarih: 02.05.2013

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2013/263 E.  ,  2013/5397 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan sanıklar ..., ... ve ...'ın yapılan yargılamaları sonunda; atılı suçtan beraatlerine dair hükme karşı müştekiler vekilinin temyiz talebinin reddine ilişkin ... 31. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 25.09.2012 gün ve 2011/470 Esas, 2011/1349 sayılı Ek Kararın süresi içinde Yargıtayca incelenmesi müştekiler vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen temyiz isteminin reddine dair Ek Karar usul ve kanuna uygun olduğundan, müştekiler vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle Ek Kararın ONANMASINA, 02.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4005, Karar No: 2014/11295, Tarih: 26.05.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/4005 E.  ,  2014/11295 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Kulu Asliye Hukuk Mahkemesi

(İş Mahkemesi Sıfatıyla)

Tarihi : 22/10/2013

Numarası : 2010/640-2013/500

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, davalı şirketin ihalesini aldığı MEDAŞ Kulu Başmühendisliğine ait işyerinde elektrik arıza bakım ve onarım elemanı olarak çalıştığını, davalı şirketin 01/06/2010 tarihinde hiçbir gerekçe göstermeden ve ihbar koşullarına uymadan haksız ve kötü niyetli olarak işine son verdiğini sözlü olarak bildirdiğini belirterek, kıdem ve ihbar tazminatı ile bazı işçilik alacaklarının ödetilmesini istemiştir.

Davalı vekili, davacı işçinin üst işveren Meram EDAŞ Genel Müdürlüğü tarafından ihale edilen ve işletmesi kendisi tarafından yapılan işyerinde çalıştığını, söz konusu iş yerinin özelleştirilmesi neticesi MEDAŞ Genel Müdürlüğünden işyerini devralan ALARKO Holdingin söz konusu işyerini işletmeye başladığını, davalı şirketin işletmesini yapmakta olduğu işyerini terk etmek zorunda kaldığını, ancak şirketin davacının iş akdini sona erdirmeyerek davacı işçiye işletmesini yine kendisinin yapmakta olduğu, bir başka işyerinde görevlendirdiğini, davacıya görevlendirme yapılırken taraflar arasında akdedilmiş olan iş sözleşmesinde yer alan ve davacı işçinin müvekkil şirkete vermiş olduğu, taahhüde göre işlem yapıldığını, davacı işçiyi görevlendirme yazısı gönderilmiş olmasına rağmen davacının yeni iş yerindeki görevine gelmediğini, ve iş yerini devralan ALARKO Holding bünyesinde çalışmaya başlaması üzerine, davalı şirketin davacının iş akdini haklı nedenle feshettiğini savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davalı şirketin davacıya usulüne uygun bir şekilde görevlendirme yazısı göndermiş olmasına rağmen davacının söz konusu yerde çalışmaya başlamayarak işine 01.06.2010 tarihi itibariyle ALARKO Holding bünyesinde çalışmaya devam ettiği, dolayısıyla davacının davalı şirket ile yaptığı iş sözleşmesinde farklı yerlerdeki görevlendirmeleri açık bir şekilde kabul edeceğini taahhüt etmesine rağmen ilgili iş değişikliğini, kabul etmediğini, bu suretle iş sözleşmesine aykırı davrandığını, dolayısıyla davalı şirket tarafından yapılan feshin haklı fesih olduğu ve diğer alacak taleplerini ispat edemediği gerekçesiyle her iki davalı hakkında açılan davanın reddine karar verilmiştir.

İş akdinin işçi tarafından feshinin haklı olup olmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İş akdinin işçi tarafından feshinin haklı olup olmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Davacı ile davalı S. Mühendislik San. ve Tic. Ltd. Şti. arasında imzalanan iş sözleşmesinin 9. maddesinde “...işçi, işverenin Türkiye'de yerleşik bulunan diğer işyerlerinde .. çalışmayı kabul etmiştir” hükmü yer almaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 22. maddesinde, “işveren, iş sözleşmesiyle veya iş sözleşmesinin eki niteliğindeki personel yönetmeliği ve benzeri kaynaklar ya da işyeri uygulamasıyla oluşan çalışma koşullarında esaslı bir değişikliği ancak durumu işçiye yazılı olarak bildirmek suretiyle yapabilir. Bu şekle uygun olarak yapılmayan ve işçi tarafından altı işgünü içinde yazılı olarak kabul edilmeyen değişiklikler işçiyi bağlamaz. İşçi değişiklik önerisini bu süre içinde kabul etmezse, işveren değişikliğin geçerli bir nedene dayandığını veya fesih için başka bir geçerli nedenin bulunduğunu yazılı olarak açıklamak ve bildirim süresine uymak suretiyle iş sözleşmesini feshedebilir. İşçi bu durumda 17 ila 21'inci madde hükümlerine göre dava açabilir” hükmü yer almaktadır.

İş Kanunu’nun 22.maddesinin birinci fıkrasının asıl konuluş amacı işverenin tek taraflı değişiklik işlemlerine karşı işçiyi korumak; işçinin isteği dışında işini, işyerini ve diğer çalışma koşullarını değiştirecek işveren davranışlarına engel olmak ve bazı hallerde işçinin sözleşmesinin feshedilmesi yerine çalışma koşullarında belirli değişiklikler yapılması yoluyla iş sözleşmesinin sürdürülmesini sağlamaktır. Anılan hüküm, işçinin korunması esasına da uygun olarak, esas ve şekil bakımından mutlak emredici bir nitelik taşımaktadır. Bu açıdan aksinin kararlaştırılması mümkün değildir (Narmanlıoğlu, Ünal, İşverenin Çalışma Koşullarında Değişiklik Yapma Hakkını Saklı Tutan Sözleşme Hükümleri Bağlayıcı Mıdır?, MESS, Sicil İş Hukuku Dergisi, Eylül 2006, Sayı:3 s, 12).

İş Kanunu’nda sözleşmesinin devamı sırasında işverenin çalışma koşullarında değişiklik yapmasının yolu kapanmış değildir. Kanun koyucu böyle bir ihtiyacın doğması halinde 22.maddenin birinci fıkrası hükmünü öngörmüştür. İşveren, geçerli bir değişiklik nedeninin bulunması halinde maddede belirtilen yönteme uymak suretiyle çalışma koşullarını esaslı tarzda değiştirebilecektir.