muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/2393, Karar No: 2024/761, Tarih: 22.02.2024

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; haksız fiil tarihindeki veriler üzerinden zarar miktarının belirlendiği, haksız fiil tarihinden itibaren faiz işletilmesi gerektiği, tarafların tacir olduğu ve dava dilekçesi ile avans faiz talep edildiğinden davacı vekilinin faizin başlangıç tarihi ve türüne yönelik itirazın yerinde olduğu, olay tarihi olan 2016 yılı itibariyle zarar belirleneceğinden o tarihteki onarım ve değişmesi gereken makine, teşhizat ve parçaların 2016 yılı itibariyle piyasa rayiç değerinin hükme esas alınması gerektiği, son alınan bilirkişi heyet raporunda 2021 yılı verilerine göre belirlenen zarar üzerinden istemin kabulüne karar verildiği, davacıya ait iş yerindeki makine ve araçların elektrik hatlarının yer altına alınması işlemi sırasında davalı şirket çalışanlarının hatalı işlemi sonucu zarar gördüğünden davacı tarafın zararlı sonucun meydana gelmesinde üzerine atfedilecek müterafik kusuru bulunduğu yönünde bir bulgu ve tespit de bulunmadığından davalı tarafın zararının 2021 yılı verilerine göre belirlenmesine ilişkin itirazı haklı olup diğer istinaf nedenlerinin yerinde görülmediği, zararın kapsamı ve mahiyeti bakımından dosya içeriğine toplanan delillere göre son bilirkişi heyetince de benimsenen ve iştirak edilen tespit dosyasındaki zararın dosya kapsamına uygun düştüğü, davanın dava dilekçesi ile talep edilen miktar üzerinden kabulü gerektiği, ıslah ile arttırılan güncel (2021 yılı için geçerli) zarar miktarı üzerinden hüküm kurulmasının hatalı olduğu, davacı vekilinin zararın miktarı ve kapsamına ilişkin itirazının yersiz olduğu, tespit dosyası giderleri, yargılama giderinden olduğundan yargılama giderleri içinde hesaplanarak karar altına alınması gerektiğinden bahisle; tarafların istinaf istemlerinin ayrı ayrı kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, davanın kısmen kabulü ile 88.700,00 TL tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; zarar tutarı dövize bağlı olduğundan, İstinaf Mahkemesince hükmedilen tutarın, tazminat hukukunun fonksiyonuna ve kanun koyucunun iradesine aykırı şekilde müvekkili şirketin zararını karşılamadığını, mülkiyet hakkını ve adil yargılanma hakkını ihlal ettiğini, dava konusu cihazlar için zararın güncel piyasa değerleri üzerinden belirlenmesi gerektiğini, tazminat hukukunda zararın tam olarak giderimi esas olduğundan zarar gören açısından zarar hangi para biriminden oluşmuşsa tazminatında o para birimi esas alınarak giderilmesi gerektiğini ileri sürerek; kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davalı ... şirketinin kusurlu olarak elektrik dağıtımını gerçekleştirdiği iddiasıyla tazminat istemine ilişkindir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davalı ... şirketinin kusurlu olarak elektrik dağıtımını gerçekleştirdiği iddiasıyla tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 49 uncu maddesi

3. Değerlendirme

1.Haksız fiil nedeniyle tazmini gereken zarar, haksız fiile maruz kalanın eylem tarihi itibariyle malvarlığında meydana gelen azalmayı veya bu eylemle önlenen muhtemel çoğalmayı ifade eder. Bu bağlamda hukukumuzda gerçek zarar ilkesi geçerlidir.

2.Bölge Adliye Mahkemesinin temyizen incelenen kararında, olay tarihi itibariyle zarar belirleneceğinden o tarihteki onarım ve değişmesi gereken makine, teşhizat ve parçaların 2016 yılı itibariyle piyasa rayiç değerinin hükme esas alınması gerektiğine ilişkin kararında bir isabetsizlik bulunmadığı, hükme esas alınan bilirkişi raporunun dosya kapsamına uygun olduğu anlaşılmakla, davacı vekili tarafından ileri sürülen temyiz itirazlarının reddi ile kararın onanmasını gerektirmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle,

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Fazla alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

22.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/8993, Karar No: 2020/3014, Tarih: 02.03.2020

**15. Ceza Dairesi         2018/8993 E.  ,  2020/3014 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : TCK 155/1, 43, 62/1, 52/2, 53 maddeleri gereği mahkumiyet

Güveni kötüye kullanma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Gerekçeli karar başlığında 2008 olarak yazılan suç tarihinin 2008- 04/2012 olarak mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

Dairemizin bozma ilamı doğrultusunda dosyanın uzlaştırma bürosuna gönderildiği, ancak uzlaştırmanın sağlanamadığı belirlenerek yapılan incelemede:

Sanık ...'ın muhasebeci olan babasının yanında çalıştığı, 2007 yılından itibaren katılanın ortağı ve yetkilisi olduğu ... Pasta San. Tic. Ltd. Şti'nin defter ve belgelerini tutmaya başladıkları, sanığın şirkete ait defter ve kayıtlar doğrultusunda tespit ettiği vergi ödemeleri ile SGK primlerini şirkete şifaen bildirdiği, bildirilen ödemelerin şirket tarafından nakit olarak sanığa verildiği ve sanığın şirket adına ödemeleri yaptığı, 2008 yılı başından itibaren 2012 yılı Nisan ayına kadar geçen süre içerisinde katılana ait şirketten vergi ve SGK ödemeleri nedeniyle nakit paraları aldığı ancak ödemeleri yapmayarak aldığı paraları mal edindiği, 2012 yılı Mayıs ayında vergi dairesinden görevlilerin katılanı arayarak vergi borçlarının ödenmediğini söylemesi üzerine durumun fark edildiği, sanığın bu suretle güveni kötüye kullanma suçunu işlediği iddia edilen olayda, katılan beyanı, sanık savunması, uzlaştırma raporu ile dosya içeriğine göre atılı suçun sanık tarafından işlendiği sabit olmakla bu gerekçelere dayanan mahkemenin kabul ve uygulamasında bir isabetsizlik bulunmamıştır.

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanık müdafiinin atılı suçun sanık tarafından işlenmediğine ve lehe hükümlerin uygulanmadığına ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 02/03/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/30205, Karar No: 2014/7433, Tarih: 17.03.2014

**13. Hukuk Dairesi         2013/30205 E.  ,  2014/7433 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İnegöl 2. Asliye Hukuk Mahkemesi(Tüketici Mahkemesi Sıfatıyla)

TARİHİ : 18/07/2013

NUMARASI : 2010/165-2013/597

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabul kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı ile yapılan konut kredisi sözleşmesi ile aylık % 1,60 faiz oranı üzerinden 140.000 TL bedelli kredi kullandığını, 53 adet taksit ödemesinden sonra bir başka bankadan 137.850 kredi kullanarak davalıdan aldığı krediyi kapattığını,ancak davacının 49 aylık taksit ödemesinde yapılan taksit ödemelerini hiç ana paradan mahsup etmediğini, yalnızca 4 aylık taksit ödemesinden 5.473,77 TL ana para mahsubu yaptığını, yapılan faiz ödemesinin 26.526,23 TL fazla hesaplanarak tahsil edildiğini,ayrıca kendisinden yasal olmayan şekilde 2.700 TL erken ödeme komisyonu alındığını ileri sürerek; 29.226,23 TL'nin yasal faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, kredi ödeme planının davacının talebi üzerine hazırlandığını,davacının fazla bir faiz ödemesinin olmadığını savunmuştur.

Mahkemece davanın kısmen kabulü ile, 11.988,32 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş,hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalı ile yapılan konut kredisi sözleşmesine konu borcu erken ödeme yaparak kapattığını,kredi taksiti olarak davalıya yapılan ödemelerde her taksit içinde bir miktar ana para alacağının mahsubu gerekirken sadece 4 taksit ödemesi içinde ana para tahsilatına konu mahsup işlemi yapılmak suretiyle davalının kendisinden fazla faiz ödemesi 2013/30205 2014/7433

Davacı, davalı ile yapılan konut kredisi sözleşmesine konu borcu erken ödeme yaparak kapattığını,kredi taksiti olarak davalıya yapılan ödemelerde her taksit içinde bir miktar ana para alacağının mahsubu gerekirken sadece 4 taksit ödemesi içinde ana para tahsilatına konu mahsup işlemi yapılmak suretiyle davalının kendisinden fazla faiz ödemesi 2013/30205 2014/7433

tahsil ettiğini ileri sürerek bu fazla ödemenin iadesi isteminde bulunmuştur. Mahkemece davacının iddialarının araştırılması kapsamında iki ayrı heyetten bilirkişi raporu alınmış olup,12.09.2011 tarihli ilk bilirkişi heyet raporunda kredi geri ödeme planına göre kredinin tasfiyesi aşamasına kadar yapılan ödemelerin tamamına yakın kısmının faize mahsup edilmesi nedeniyle haksız tahsil edilmiş bir bedel bulunmadığı rapor edilmiştir.03.04.2013 tarihli karara esas alınan bilirkişi raporunda ise ,davacının kredi kapatma tarihi itibariyle ödemesi gereken bedel ile kredi borcuna mahsuben yapılan ödeme farkının 11.988,32 olduğu,bu fazla ödenen miktarı davacının talep edebileceği rapor edilmiştir. Dosyada birbiriyle çelişen farklı bilirkişi raporları mevcuttur. Hal böyle olunca eldeki dosyada aldırılan bilirkişi raporuna dayanılarak hüküm tesis edilemez. O halde mahkemece, taraflar arasındaki sözleşmenin niteliği gözetilerek faizsiz bankacılık konusunda uzman bilirkişininde yeraldığı yeni bir bilirkişi kurulu oluşturulmak suretiyle taraf, mahkeme ve Yargıtay denetimine elverişli olacak ve bilirkişi raporları arasındaki çelişki giderilecek şekilde rapor hazırlanması sağlanarak hasıl olacak sonuca uygun karar verilmelidir. Mahkemece, açıklanan hususlar göz ardı edilerek eksik incelemeye dayalı olarak yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün temyiz eden davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 17.3.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4706, Karar No: 2017/21, Tarih: 09.01.2017

**21. Ceza Dairesi         2016/4706 E.  ,  2017/21 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

2005, 2006 ve 2007 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek ve kullanmak eylemleri nedeniyle kamu davası açılan sanık hakkında, her bir takvim yılı yönünden, sahte fatura düzenlemek ve sahte fatura kullanmak suçlarından gerekçeleri de belirtilmek suretiyle ayrı ayrı hükümler kurulması gerekirken hangi takvim yılına ilişkin karar verildiği de belirtilmeksizin yazılı şekilde tek hüküm kurulması aleyhe temyiz bulunmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddiyle,

Sanığın 5237 sayılı Yasanın 53 maddesinin 1.fıkrasının (c) bendinde yer alan haklardan kendi alt soyu dışındaki kişiler için de yoksun bırakılmasına ve bu yoksunluğun hapis cezasının infazına kadar sürdürülmesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasından TCK'nun 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin tüm kısımların çıkartılması ile yerine “TCK'nun 53. maddesinin Anayasa Mahkemesinin 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı da gözetilmek suretiyle uygulanmasına” ibaresi eklenmek suretiyle, sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün istem gibi DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 09.01.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13161, Karar No: 2015/8702, Tarih: 21.04.2015

**21. Hukuk Dairesi         2014/13161 E.  ,  2015/8702 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Dava; davacının, ... Bakanlığı'na bağlı ..... hizmetli olarak 15.10.1998 – 01.11.2008 tarihleri arasında geçen çalışmalarının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece; davacının 15.10.1998 – 01.11.2008 tarihleri arasında davalı ...'na bağlı ...... çalıştığının tespitine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacının, 01.01.1998 – 18.11.1998 ve 01.01.1999 – 04.01.1999 tarihleri arasında Mahmut Kurt adına kayıtlı işyerinde geçen çalışmalarının davalı Kurum'a bildirildiği, davalı ilköğretim okulundan ise 01.11.2008 tarihinden itibaren çalışma bildirildiği, davacı tarafından delil olarak sunulan “... Koruma Derneği Tarafından Çalıştırılan Ücretli Personel Takip Çizelgesi” başlıklı belgelerde; 1998/10 ile 1999/6. ay arası imzalı ücret ödeme çizelgesi bulunduğu, davacının şikayeti üzerine İl Eğitim Denetmeni tarafından okulda yapılan inceleme sırasında müdür olan ... 18.10.2012 tarihli ifadesinde; okuldaki belgeler üzerinde yaptığı araştırmada davacının 15.10.1998 tarihinden beri okulda çalıştığını tespit ettiğini, davacının 2008/11 – 2010/2. aylar arasındaki ücretinin anasınıfı hesabından ödendiğini, davacının 2010/3. aydan itibaren temizlik şirketi ile anlaşma yapıldığından şirket bünyesinde çalıştığını beyan ettiği anlaşılmaktadır.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasa'nın 79/10. ve 5510 sayılı Yasa'nın 86/9. maddeleri bu tip hizmet tespiti davaları için özel bir ispat yöntemi öngörmemiş ise de davanın niteliği kamu düzenini ilgilendirdiği ve bu nedenle özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi gerektiği Yargıtay'ın ve giderek Dairemizin yerleşmiş içtihadı gereğidir.

Öte yandan; hizmet tespiti davalarında, davacının tespitini istediği çalışmanın geçtiği işyerinin sahibi olan gerçek ya da tüzelkişi işveren, Sosyal Güvenlik Kurumu ile zorunlu dava arkadaşıdır. Hal böyle olunca, işveren dışındaki gerçek ya da tüzelkişilere bu davada husumet yöneltilemez.

Somut olayda; davacının çalışmalarının davalı ... nezdinde geçtiğinin tespiti yerine ....... tüzel kişiliğinin bulunmadığı göz ardı edilerek çalışmaların burada geçtiğinin tespitine karar verilmesi, ayrıca Mahmut Kurt unvanlı işyerinde geçen çalışmalar araştırılmadan bu işyerinde geçen çalışmaları da kapsayacak şekilde ve yaz tatillerinde çalışma bulunup bulunmadığı hususunda araştırma yapılmadan sonuca gidilmesi isabetsiz olmuştur.

Somut olayda; davacının çalışmalarının davalı ... nezdinde geçtiğinin tespiti yerine ....... tüzel kişiliğinin bulunmadığı göz ardı edilerek çalışmaların burada geçtiğinin tespitine karar verilmesi, ayrıca Mahmut Kurt unvanlı işyerinde geçen çalışmalar araştırılmadan bu işyerinde geçen çalışmaları da kapsayacak şekilde ve yaz tatillerinde çalışma bulunup bulunmadığı hususunda araştırma yapılmadan sonuca gidilmesi isabetsiz olmuştur.

Mahkemece yapılacak iş; ... unvanlı işyeri ile davalı arasında bağlantı bulunup bulunmadığını araştırarak, bağlantı bulunmamakta ise; davalı yanında geçen çalışmaların tespitinde söz konusu çalışmaları dışlamak, ........ talep edilen dönemde çalışmaları bulunan okul müdürü, öğretmen vb çalışanları yeniden dinleyerek davacının yaz aylarında çalışmasının bulunup bulunmadığını tespit etmek ve böylece toplanan deliller değerlendirilmek sureti ile .... tüzel kişiliğinin bulunmadığı, bu nedenle çalışmaların davalı ... nezdinde geçtiğinin kabulü gerektiği de dikkate alınarak hüküm kurmaktan ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözönünde tutulmaksızın eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 21/04/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/5057, Karar No: 2007/5824, Tarih: 17.05.2007

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2007/5057 E.  ,  2007/5824 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 3.10.2005 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali tescil veya tazminat istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 14.9.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, 442 sayılı Köy Kanununa 3367 sayılı yasa ile eklenen ek madde 15 uyarınca yapılan satışa dayalı tapu iptali ve tescil istemiyle açılmıştır.

Mahkemece taşınmazın rayiç bedeli tümüyle ödenmediğinden bahisle dava reddedilmiştir.

Hükmü davacı temyiz etmiştir.

Gerçekten 3367 sayılı yasanın ek madde 15 hükmünce köy tüzel kişiliği adına köy yerleşme planına göre tescil edilen parsellerin 2000 m2’yi geçmemek üzere köyde ikamet eden ve köy nüfusuna kayıtlı olup evi bulunmayan ihtiyaç sahiplerine ihtiyar meclisi kararı ile rayiç bedel üzerinden satışı mümkündür. Satışı yapılan taşınmazların satış bedeli peşin veya en çok 5 yılda ve 5 eşit taksitte tahsil edilerek köyün imar işlerinde kullanılmak üzere köy sandığına yatırılır. Her ne kadar ek madde 15 son fıkrada köy ihtiyar meclisince satılan parseller üzerine satış tarihinden itibaren en geç 5 yıl içinde bina yapılması zorunlu kılınmışsa da, yasada bina yapılmaması halinde ne gibi bir müeyyide uygulanacağı gösterilmemiştir. Yasanın 17. maddesi hükmüne dayanılarak çıkartılan yönetmeliğin 15. maddesinde ise arsaların hak sahipleri adına

tescili tarihinden itibaren 5 yıl içinde bina yapılmadığı takdirde köy muhtarlığınca yargı kararı ile tapu iptal edilerek köy tüzel kişiliği adına tescil edileceği hükme bağlanmıştır. Dava konusu taşınmaz henüz davacı adına tescil edilmediğinden, olayda yönetmeliğin 15. maddesinin uygulama olanağı bulunmamaktadır.

Somut uyuşmazlıkta çözümü gereken husus davacının köy ihtiyar meclisince satışı yapılan 173 ada 3 parsel sayılı taşınmazın ek madde 15 uyarınca rayiç bedelinin köy sandığına yatırılıp yatırılmadığı sorunudur. Dosyada yer alan 10.12.1999 tarihli köyün muhtarı ve köy azalarınca imzalanmış satış senedinde satışı yapılan parsel satış bedelinin tamamının ödendiği yazılı bulunduğuna satış bedelini tahsil etmeye yetkili mercii de köy ihtiyar meclisi olduğuna göre Köy Yerleşim Alanı Tespit Komisyonu Başkanlığınca bedel saptaması yapılması davacının taşınmazın rayiç bedelini ödemediği anlamına gelmez. Hal böyle olunca, mahkemece davanın kabul edilmesi yerine bedel ödenmediğinden söz edilerek istemin reddi doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, 17.05.2007 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/9716, Karar No: 2024/14292, Tarih: 24.10.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/9716 E.  ,  2024/14292 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi

TEMYİZ EDENLER : Taraf vekilleri

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 39. İş Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesinin 31.05.2022 tarihli kararı ile davanın kabulüne karar verilmiş; kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin 13.09.2022 tarihli kararı ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi tarafından yapılan yargılama neticesinde 07.03.2023 tarihli karar ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin 10.10.2023 tarihli kararı ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak dosyanın ikinci kez İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin kaldırma kararı üzerine İlk Derece Mahkemesince yeniden yapılan yargılama sonucunda, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince, davacı ve davalı vekillerinin başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekillerince temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre somut uyuşmazlıkta; 01.01.2023-31.12.2024 yürürlük süreli toplu iş sözleşmesindeki taban ücret uygulaması sebebiyle davacının bireysel iş sözleşmesinde belirlenen ücretinin, asgari ücretle olan bağının 01.01.2023 tarihi itibarıyla kesildiği görülmekle; somut davadaki hükmün, ücret tespiti bakımından temyiz kesinlik sınırını aşacak şekilde ileriye yönelik bir etkisinin bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Hüküm altına alınan ve davalı tarafça temyize konu edilen miktar ile reddedilen ve davacı tarafça temyize konu edilen miktarlar, Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibarıyla kesinlik sınırı olan 378.290,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davacı ve davalı vekillerinin temyiz dilekçelerinin miktardan REDDİNE,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde davacı tarafa iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

24.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.