muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/9952, Karar No: 2023/13257, Tarih: 21.12.2023

II.CEVAP

Davalı SGK vekili cevap dilekçesinde özetle; davada uyuşmazlığın davacı şirketin Tuzla Vergi Dairesinden olan KDV iadesi alacaklarının müvekkili Kurum hesaplarına kanuni süresi dışında geç intikal ettirilmesinden kaynaklandığını, davacının bu gecikmenin Tuzla Vergi Dairesinin KEÖS sisteminde meydana gelen bir arızadan kaynaklandığını ileri sürdüğünü, davacının zararının tahsilinin Tuzla Vergi Dairesinden talep etmesi gerektiğini, bu nedenle davanın usulden reddi gerektiğini beyan ederek, davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

III.İLK DERECE MAHKEME KARARI

Mahkemece, "Davanın kısmen kabülü ile

Davalı idarenin 09.01.2019 tarihli red işleminin dayanak işlemlerinin kabul edilen kısım kadarı için kaldırılması ile Temmuz 2018 SGK prim borcuna işletilen prim borcunun iptaline,

5510 sayılı Kanun'dan gelen indirimin iptali nedeniyle idareye başvuru ile ihtirazı kayıt ile davacı tarafça ödenen, 52.094,23 TL 'nin davalı idareden alınarak davacı tarafa ödenmesine,

Fazlaya ilişkin taleplerin reddine" karar verilmiştir.

IV.İSTİNAF

A.İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili istinaf yoluna başvurmuştur.

B.İstinaf Sebepleri:

Davalı Kurum Vekilinin İstinaf Sebepleri

Davalı SGK vekili istinaf dilekçesinde özetle; KEOS sistemindeki hatanın Kurumdan kaynaklanmamış olup Vergi Dairesinden kaynaklandığını, Vergi Dairesi tarafından süresinde söz konusu meblağın Kuruma intikal ettirilmediği için Kurumca gerçekleştirilen işlemlerde hukuka aykırılık bulunmadığını, davacı şirketin söz konusu zararını zarara sebebiyet veren Maliye Bakanlığı'ndan tazmin ettirebileceğinden husumet yönünden davanın reddi gerektiğini, ayrıca söz konusu hatanın oluşumunda Kurumun bir dahili olmadığından Kurum aleyhine vakalet ücreti ile masrafa hükmedilemeyeceğini, davada iadesine karar verilen 52.094,23 TL nin neye göre belirlendiğinin ve dayanağının da anlaşılamadığını, davanın reddi gerektiğini belirterek istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

C.Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

V.TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, süresi içinde davalı Kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı Kurum vekili; istinaf sebepleri doğrultusunda temyiz talebinde bulunmuştur.

C.Gerekçe

1.Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava; Kurum işleminin iptali ile davacı şirketin teşvik indirimden faydalandırılmaması sonucunda ödenen 53.204,58 TL’nin iadesi istemine ilişkindir.

2.İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Dava; Kurum işleminin iptali ile davacı şirketin teşvik indirimden faydalandırılmaması sonucunda ödenen 53.204,58 TL’nin iadesi istemine ilişkindir.

2.İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı Kurum vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle,

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

21.12.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3656, Karar No: 2022/1440, Tarih: 10.01.2022

**4. Ceza Dairesi         2021/3656 E.  ,  2022/1440 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

TEMYİZ EDENLER : Sanık, O Yer Cumhuriyet Savcısı

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Sanığın, 02.03.2015 tarihinde icra hukuk mahkemesindeki dosyasının akıbetini sormak için gittiği kalemde, kalem personeli olan müştekilerle arasında çıkan tartışmada önce müşteki Şeyhmus Bağcı’ya hitaben “ben bunun hesabına sorarım” demek suretiyle hemen sonrasında da müşteki ...’ye hitaben” ben seni iyi tanırım, buranın neresi olduğunu sana gösteririm, buradan çıkamazsın” biçiminde sözlerle tehditte bulunduğu, 07.03.2015 tarihinde ise aralarında yaşanan bu tartışma nedeniyle ve aynı kasıt altında tanık ...’a müştekilere iletmesi kastıyla müştekilerin her ikisine yönelik olarak “ Bundan sonra onlar günyüzü görmeyecekler onları Allah kurtarır, ben ne yapacağımı biliyorum, akşamüzeri daireye geleceğim, sıkıysa işimi yapmamış olsunlar” biçiminde sözler söyleyerek tehdit etmesi biçimindeki eylemlerinin, sözlerin söylendiği bağlam ve olay kapsamında TCK’nın 106/1. maddesinin 2. cümlesinde düzenlenen tehdit sözleri niteliğinde olduğu ve aynı kasıt altında aynı müştekilere yönelik farklı tarihlerde gerçekleştirilen eylemlerin TCK’nın 43/1. maddesi uyarınca zincirleme suç kapsamında değerlendirilmesi, yine birden fazla müştekiye yönelik olarak işlenmesi nedeniyle ayrıca TCK’nın 43/2. maddesi yollaması ile aynı Kanunun 43/1. maddesi uyarınca arttırım yapılması gerektiği gözetilmeden ve ek savunma hakkı da tanınmadan iki ayrı TCK’nın 106/1. maddesinin 1. cümlesinde düzenlenen tehdit suçundan hüküm kurulması,

2- Kabule göre de,

a-) 6763 sayılı Kanunun 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaşma hükümleri yeniden düzenlenmiş ve sanığa isnat edilen TCK'nın 106/1. maddesi kapsamındaki tehdit suçunun uzlaştırma kapsamına alındığı anlaşılmış olmakla, Türk Ceza Kanunu'nun 2 ve 7. maddeleri de gözetilerek, uzlaştırma işlemi uygulanarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun bu kapsamda tekrar değerlendirilip belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

2- Kabule göre de,

a-) 6763 sayılı Kanunun 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaşma hükümleri yeniden düzenlenmiş ve sanığa isnat edilen TCK'nın 106/1. maddesi kapsamındaki tehdit suçunun uzlaştırma kapsamına alındığı anlaşılmış olmakla, Türk Ceza Kanunu'nun 2 ve 7. maddeleri de gözetilerek, uzlaştırma işlemi uygulanarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun bu kapsamda tekrar değerlendirilip belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

b-) Uzlaşmanın sağlanmaması durumunda, 17/10/2019 gün ve 7188 sayılı Kanun'un 24. maddesi ile 5271 sayılı CMK'nın 251. maddesinde Basit Yargılama Usulü düzenlenmiş olup, bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak, CMK’ya 7188 sayılı Kanunla eklenen geçici 5. maddenin birinci fıkrasının (d) bendinde yer alan “hükme bağlanmış” ibaresinin, Anayasa Mahkemesinin 14/01/2021 tarihli ve 2020/81 E. 2021/4 Karar sayılı kararıyla "basit yargılama usulü" yönünden Anayasa'nın 38. maddesine aykırı görülerek iptaline karar vermesi karşısında, temyiz incelemesi yapılan ve CMK’nın 251/1. maddesi kapsamına giren suçlar yönünden; Anayasanın 38. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nın 7 ve CMK'nın 251 vd. maddeleri gereğince yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirdiğinden, sanık ... ve O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz nedenleri yerinde görülmekle, tebliğnameye uygun olarak, HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayıp sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 10 /01/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9378, Karar No: 2013/14279, Tarih: 22.10.2013

**1. Hukuk Dairesi         2013/9378 E.  ,  2013/14279 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BODRUM 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 31/10/2011

Yanlar arasında görülen tapu iptali, tescil davası sonunda, yerel mahkemece  davanın, reddine ilişkin olarak verilen karar davacılar vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 22.10.2013 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz edenler vekili Avukat A.Ç. ile temyiz edilen vekili Avukat J.A.geldiler, duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi .tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü: Dava ve birleşen dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı miras payı oranında tapu iptali ve tescil isteğine ilişkin olup mahkemece, kanıtlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; asıl davanın davacıları S. A.ve F. ile birleşen davanın davacısı A.T.'in miras bırakan E. H.K.'nun ilk eşinden olma çocukları, her iki davanın davalısı olan N.'in ise miras bırakanın 3. eşi oldukları, miras bırakan ile davalının 20.11.1992 tarihinde evlendikleri, miras bırakanın 617 parsel sayılı, üzerinde dubleks mesken bulunan taşınmazını 9.7.1998 tarihli akitle davalı eşine satış suretiyle temlik ettiği ve ayrıca bundan önce, İstanbul, Kadıköy ilçesinde bulunan 19 no'lu bağımsız bölümünü de 8.2.1995 tarihli vasiyetname ile yine davalı eşine vasiyet ettiği, davacıların vasiyetnamenin iptaline yönelik olarak açtıkları davanın reddine karar verildiği, miras bırakanın bu iki taşınmazdan başka mal varlığının bulunmadığı; davacıların miras bırakanın yapmış olduğu temlikin kendilerinden mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek eldeki davayı açtıkları  anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 1.4.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanununun 706., Türk Borçlar Kanununun 237. (Borçlar Kanununun 213.) ve Tapu Kanununun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay  sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler. Hemen belirtmek gerekir ki;  bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince, dava konusu taşınmazın gerçek değeri ile akitteki değeri arasında fahiş fark bulunduğu,, taşınmazın gerçek bedelinin ödendiğinin savunulmadığı, davalı N.in alım gücünün tespiti açısından iddia ettiği kurumda çalıştığına ve emekli olduğuna ilişkin dosyaya hiç bir belge ibraz edilmediği, miras bırakanın cerrah doktor olarak Amerika'da çalışıp oradan emekli olduğu, ayrıca davacıların miras bırakana yurt dışından para gönderdiklerinin havale makbuzları ile sabit olduğu, davacı tanıklarının beyanlarına göre, davalının miras bırakana '' taşınmazı kendisine devretmezse bakmayacağını'' söyleyerek telkinlerde bulunduğu, ''miras bırakanın satmaya ihtiyacının, davalının da alım gücünün bulunmadığı, satışın gerçek olmadığını'' ifade ettikleri, davalı tanıklarından O. Ş.'ün ise, miras bırakanın '' N. bana o kadar iyi bakıyor ki çocuklarımdan fayda yok, zaten onlar Amerika'da yaşıyor, N.'in hakkını ödeyemem, bu nedenle Bodrum'daki evi onun üzerine geçireceğim, ben ölünce mağdur olmasın'' dediğini ifade ettiği, yine davalı tanıklarından Z.B.'ın, '' miras bırakanın çocukları ile arasının iyi olmadığı, dava konusu taşınmazı maddi ihtiyacı için değil, ancak çocuklarından huzursuz olduğu için satmak istediğini'' beyan ettiği, yine davalı tanıklarından B.Ç.'in '' konuşmaları sırasında miras bırakanın dava konusu taşınmazı çocuklarından vefa görmediği için davalı eşine sattığını'' bildirdiği görülmektedir.

Anılan bu olgular yukarıda değinilen ilkeler çerçevesinde değerlendirildiğinde,  miras bırakanın arasının iyi olmadığı çocuklarından mal kaçırmak amacıyla ve muvazaalı olarak dava konusu taşınmazı davalı eşine temlik ettiği sabittir.

Hal böyle olunca, davanın ve birleşen davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu üzere hüküm kurulmuş olması doğru değildir.

Kabule göre de; davacı A.T. tarafından açılan birleşen davada olumlu veya olumsuz bir karar verilmemiş olması da isabetsizdir.

Davacıların, temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle hükmün açıklanan nedenlerle (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 29.12.2012 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesinin 14. maddesi gereğince gelen temyiz edenler vekili için 990.00.-TL. duruşma avukatlık parasının temyiz edilenden alınmasına,  22.10.2013  tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/10894, Karar No: 2010/6100, Tarih: 24.05.2010

**4. Hukuk Dairesi         2009/10894 E.  ,  2010/6100 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 20/06/2008 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 18/06/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili ve davalı vekili taraflarından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, haksız eylem nedeniyle kişilik haklarına saldırıdan dolayı uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, taraflarca temyiz olunmuştur.

Dava konusu olay nedeniyle İzmir 3. Sulh Ceza Mahkemesi’nin 2007/368 Esas ve İzmir 5. Sulh Ceza Mahkemesi’nin 2007/1664 Esas sayılı dava dosyalarında açılan ceza davalarının henüz sonuçlanmadığı anlaşılmaktadır.

Borçlar Yasası'nın 53. maddesi gereğince ceza mahkemesinin beraat kararı, hukuk yargıcı yönünden bağlayıcı değilse de ceza mahkemesince belirlenecek maddi olgular hukuk yargıcı yönünden de bağlayıcıdır. Dava konusu olayın özelliği nedeniyle ceza mahkemelerindeki davaların sonuçları beklenmeli ve ondan sonra tüm kanıtlar birlikte değerlendirilerek varılacak sonuca uygun bir karar verilmelidir.

Yerel mahkemece açıklanan yönler gözetilmeyerek, yerinde olmayan gerekçeyle, yazılı biçimde karar verilmiş olması, usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenle taraflar yararına BOZULMASINA; bozma nedenine göre öteki temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına ve temyiz eden taraflardan peşin alınan harçların istekleri halinde geri verilmesine 24/05/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/14127, Karar No: 2009/3291, Tarih: 14.04.2009

6. Hukuk Dairesi 2008/14127 E., 2009/3291 K.

**6. Hukuk Dairesi 2008/14127 E., 2009/3291 K.**

**- İBRA

- KİRA ALACAĞININ TESPİTİ**- 818 S. BORÇLAR KANUNU [ Madde 262 ]

**"İçtihat Metni"**

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan alacak davasına dair karar davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup, gereği görüşülüp düşünüldü.

Uyuşmazlık, erken tahliye nedeniyle mahrum kalınan kira alacağının tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece istemin kısmen kabulüne karar verilmesi üzerine, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, dava dilekçesinde kiralananda 01.09.1997 başlangıç tarihli ve 5 yıl süreli sözleşme ile kiracı olan davalının sözleşme süresi bitmeden 30.06.1999 tarihinde keşide ettiği ihtarname ile taşınmazı, 31.07.1999 tarihinde tahliye edeceğini ve sözleşmenin artık kendilerini bağlamayacağını bildirerek tek taraflı feshi ihbarda bulunduğunu, ihtarnamenin kendilerine 06.07.1999 tarihinde tebliğ edildiğini, kiralananın 15.05.2000 tarihine kadar boş kaldığını ve bu tarihte yeniden kiraya verildiğini belirterek taşınmazın boş kaldığı 31.07.1999 ile 15.05.2000 tarihlerini kapsayan döneme ilişkin kira bedeli olan 3.434 YTL'nin tahliye tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir. Davalı vekili, davanın süresinde açılmadığını, 27.12.1999 tarihli tutanakta karşılıklı olarak hiçbir hak ve ala

caklarının olmadığını, birbirini ibra ettiklerini belirttiklerini savunarak davanın reddini istemiştir.

Davada dayanılan ve hükme esas alınan 01.09.1997 başlangıç tarihli ve 5 yıl süreli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulun-mamaktadır. Sözleşmede aylık kira bedelinin 400 Alman Markı olduğu ve aylık peşin olarak ödeneceği kararlaştırılmıştır. Taşınmazın 31.07.1999 tarihinde tahliye edildiği, 15.05.2000 tarihinde yeniden kiraya verildiği hususunda ta-raflar arasında bir çekişme yoktur. Kiralananın tahliyesinden sonra taraflar 27.12.1999 tarihli tutanak başlıklı belge ile davalı kiracı şirketin kiralanan taşınmaza ilişkin hiçbir şekilde borcu kalmadığını belirtmişlerdir.

Yasalarımızda düzenlenmemiş olmasına karşın gerek doktrinde, gerekse uygulamada kabul edildiği üzere ibra, alacaklı ile borçlu arasındaki mevcut bir borcu kısmen veya tamamen ortadan kaldıran bir sözleşmedir. İbra, alacak ve borcu doğrudan doğruya ve kesin olarak ortadan kaldırır. Böylece borçlu borcundan kurtulmuş olur. Bu özelliği ile ibra, borcu sona erdiren sebeplerden birini oluşturur. Davacı kiralayan ile davalı kiracı arasında düzenlenen "tutanak" başlıklı belgede, davalı kiracı şirketin kiralanan taşınmaza ilişkin hiçbir şekilde borcu kalmadığı, davalı kiracıyı kira sözleşmesinden doğan tüm borçlarından ibra ettiği anlaşıldığından, mahkemece davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmadığından, hükmün bozulması gerekmiştir.

Sonuç: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile HUMK'nın 428. maddesi uyarınca hükmün (BOZULMASINA), istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 14.04.2009 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/8361, Karar No: 2024/1625, Tarih: 14.02.2024

**5. Hukuk Dairesi         2023/8361 E.  ,  2024/1625 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/2670 Esas, 2023/1158 Karar

İLK DERECE MAHKEMESİ : Malatya 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/161 Esas, 2022/410 Karar

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10 uncu maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalılar vekilince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı idare vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda,

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) öngördüğü yargılama sistemine göre ilk derece mahkemesinin kesin olmayan kararına karşı önce istinaf yoluna başvurulabilmektedir. İstinaf başvurusu üzerine bölge adliye mahkemesince, başvuran tarafın istinaf başvurusunun usulden ya da esastan reddine karar verilebilir veya ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak yeniden hüküm kurulabilir.

Bu durumda Bölge Adliye Mahkemesi kararına karşı, istinaf başvurusu reddedilen tarafın ya da istinaf incelemesi sonucunda ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak yeni hüküm kurulması hâlinde aleyhine karar verilen tarafın temyiz hakkı bulunmaktadır. Başka bir deyişle istinaf başvurusunun reddi hâlinde bölge adliye mahkemesi kararına karşı temyiz hakkı sadece istinaf başvurusu reddedilen tarafa ait olup bu hâlde ilk derece mahkemesi kararını istinaf etmeyen tarafın temyiz hakkı bulunmamaktadır.

Somut uyuşmazlıkta, İlk Derece Mahkemesince verilen davanın kabulüne dair karara karşı davalılar tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur. Davalıların istinaf başvurusu da esastan reddedilmiştir. Hâl böyle iken İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf yoluna başvurmayan davacı idare vekilinin, istinaf başvurusunun esastan reddine dair Bölge Adliye Mahkemesi kararına karşı temyiz hakkı bulunmamaktadır.

Bu nedenle, davacı idare vekilinin temyiz isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı idare vekilinin temyiz dilekçesinin REDDİNE,

Peşin alınan temyiz harcının istek halinde iadesine,

14.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.