muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/1862, Karar No: 2019/4371, Tarih: 01.04.2019

**17. Ceza Dairesi         2018/1862 E.  ,  2019/4371 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel mahkemece sanıklar ..., ..., ..., ... hakkında hırsızlık suçundan verilen hükümler temyiz edilmekle, başvuruların süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanıkların, park halinde bulunan, olay yeri ve müştekinin soruşturma evresindeki ifadesine göre kapıları kilitli aracın bagajında bulunan sakızları çalması şeklindeki eylemlerinin TCK'nun 142/1-b maddesindeki suçu oluşturduğu gözetilmeden, aynı Yasa'nın 141/1. maddesinde düzenlenen hırsızlık suçundan hüküm kurulması,

2-5237 sayılı TCK'nun 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nun 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. TCK'nun 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nun 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nun 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nun 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; sanıkların, müştekiye ait aracın bagajında bulunan değer tespit tutanağına göre, 29.04.2012 tarihli takdiri kıymet ve teslim tutanağına göre 50,00- TL değerindeki sakızların çalınması karşısında; sanık hakkında suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması karşısında TCK'nun 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Somut olayda ise; sanıkların, müştekiye ait aracın bagajında bulunan değer tespit tutanağına göre, 29.04.2012 tarihli takdiri kıymet ve teslim tutanağına göre 50,00- TL değerindeki sakızların çalınması karşısında; sanık hakkında suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması karşısında TCK'nun 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

3-Anayasa Mahkemesinin hükümden sonra 24/11/2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 08/10/2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 sayılı kararı ile TCK'nun 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararlarının da değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ..., ..., ..., ...’ın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nun 326/son maddesi uyarınca sanıkların kazanılmış hakkının gözetilmesine, 01.04.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2020/7375, Karar No: 2021/6214, Tarih: 30.03.2021

**6. Ceza Dairesi         2020/7375 E.  ,  2021/6214 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Nitelikli hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını ihlal, mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin, mahkumiyet kararlarının tümünü temyiz ettiği anlaşılmakla yapılan incelemede;

I-Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığını ihlal ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlerin incelemesinde;

Suça sürüklenen çocuk ... hakkında işyeri dokunulmazlığını ihlal ve mala zarar verme suçlarından hükmolunan doğrudan para cezasının miktarı bakımından, 14/04/2011 tarih ve 27905 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanunun 26. maddesi ile eklenen 5329 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun geçici 2. maddesinin 1. fıkrası uyarınca üç bin liraya kadar olan mahkumiyet hükümlerinin kesin nitelikte olması ve temyiz kabiliyetinin de bulunmaması nedeniyle suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz itirazının CMUK'nun 317. maddesi gereğince REDDİNE,

II-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve yasaya uygun bulunan hükmün, tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 30.03.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/2869, Karar No: 2009/10092, Tarih: 30.06.2009

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2009/2869 E.  ,  2009/10092 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı,davalı işveren nezdinde 1.7.1981-21.8.1981 tarihleri arası çalıştığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün davacı ile davalılardan Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Davacı, davalı işverene ait işyerinde 01.07.1981-21.08.1981 tarihleri arasında kesintisiz olarak 506 sayılı Yasaya tabi sigortalı çalıştığının tesbitini istemiştir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş ise de bu sonuç yanlış değerlendirmeye dayalı olup usul ve yasaya aykırıdır.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, davalı işverence davalı Kuruma tesbiti talep edilen döneme ilişkin dönem bordrolarının verilmediği, davacının 01.07.1981 tarihiNde davalı işverene ait işyerinde işe girdiğine dair işe giriş bildirgesinin 11.08.1981 tarihinde davalı Kuruma verildiği,mahkemece zabıtaya yaptırılan komşu işyeri tanığı araştırmasının işyerinin bulunduğu "Büklüm sokak, no:34/e Kavaklıdere" adresinde yapılması gerekirken davalı işverenin ikamet adresi olan "Kenedy caddesi, Yalım sokak, Oğuz apartmanı, 10/2 Küçükesat" adresinde yapıldığı, dinlenen davacı tanığı ...’ın davalı işverene ait işyerinin bulunduğu "Büklüm sokak no:32/A" adresinde ikamet ettiği görülmektedir.

Uyuşmazlık, somut olayda fiili çalışma olgusunun yöntemince kanıtlanmış olup olmadığı, mahkemece bu yönde yapılan inceleme ve araştırmanın hükme yeterli bulunup bulunmadığı noktasında toplanmaktadır.

Uyuşmazlık, somut olayda fiili çalışma olgusunun yöntemince kanıtlanmış olup olmadığı, mahkemece bu yönde yapılan inceleme ve araştırmanın hükme yeterli bulunup bulunmadığı noktasında toplanmaktadır.

Davanın yasal dayanağını oluşturan, 506 sayılı Sosyal Sigortalar Yasa’sının 2 ve 6. maddelerinde açıkça belirlendiği üzere, sigortalılığın oluşumu yönünden çalışma olgusunun varlığı zorunludur. Eylemli veya gerçek biçimde çalışmanın varlığı saptanmadıkça, hizmet akdine dayanılarak dahi sigortalılıktan söz edilemez. Fiili veya gerçek çalışmayı ortaya koyacak belgeler, işe giriş bildirgesiyle birlikte 506 sayılı Yasa’nın 79. maddesinde belirtilen sigortalının gün sayısını, kazanç durumunu, çalışma tarihleriyle birlikte ortaya koyan aylık sigorta gün bilgileri ile Sosyal Sigorta İşlemleri Yönetmeliği’nin 17. maddesinde belirtilen 4 aylık prim bordroları gibi Kuruma verilmesi zorunlu belgelerdir. 506 sayılı Yasa'nın 79/10. maddesinde bu tür hizmet tespit davalarının kanıtlanması yönünden özel bir yöntem öngörülmemiştir. Kimi ayrık durumlar dışında resmi belge veya yazılı delillerin bulunması sigortalı sayılması gereken sürelerin saptanmasında güçlü delil olmaları itibariyle sonuca etkili olurlar. Ne var ki bu tür kanıtların bulunmaması salt, bu nedene dayalı istemin reddine neden olmaz. Somut bilgilere dayanması koşuluyla, bordro tanıkları veya iş ilişkisini bilen veya bilmesi gereken komşu işyerleri kayıtlı çalışanları gibi kişilerin bilgileri ve bunları destekleyen kim diğer kanıtlarla dahi sonuca gitmek mümkündür. Kamu düzenine dayalı bu tür davalarda hakim, görevi gereği doğrudan soruşturmayı genişleterek sigortalılık koşullarının oluşup oluşmadığını belirlemelidir. Bu yön, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 16.9.1999 gün 1999/21-510-527, 30.6.1999 gün 1999/21-549-555, 5.2.2003 gün 2003/21-35-64, 15.10.2003 gün 2003/21-634-572, 3.11.2004 gün 2004/21-480-579 ve 2004/21-479-578, 10.11.2004 gün 2004/21-538 ve 1.12.2004 gün 2004/21-629 sayılı kararlarında da vurgulanmıştır.

Somut olaya gelince; davalı işverence tesbiti talep edilen döneme ilişkin bordroların davalı Kuruma verilmemiş olması, mahkemece yaptırılan komşu işyeri tanığı araştırmasının işyeri adresinde yapılması gerekirken, davalı işverenin ikamet adresinde araştırma yapılması ve komşu işyeri tanığı tesbit edilememesi karşısında, dinlenen davacı tanığı ...’ın işyerinin bulunduğu sokak ile aynı sokakta ikamet ediyor olması dolayısıyla komşu işyeri tanığı olması ve davacının tesbitini talep ettiği sürelerde davalı işveren yanında fiili çalışmasını doğrulaması,ayrıca dinlenen diğer davacı tanığının da fiili çalışmayı doğrulaması dikkate alındığında mahkemece davanın kabulü yerine varsayıma dayalı olarak davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak iş; davacının davalı işverene ait işyerinde 01.07.1981-21.08.1981 tarihleri arasında 506 sayılı Yasa kapsamında sigortalı çalıştığının tesbitine karar vermekten ibarettir.

Yapılacak iş; davacının davalı işverene ait işyerinde 01.07.1981-21.08.1981 tarihleri arasında 506 sayılı Yasa kapsamında sigortalı çalıştığının tesbitine karar vermekten ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA,temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine , 29.06.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/11241, Karar No: 2011/20248, Tarih: 26.09.2011

**11. Ceza Dairesi         2010/11241 E.  ,  2011/20248 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hüviyet cüzdanı, pasaport gibi belgelerde sahtecilik

HÜKÜM : 765 sayılı TCK.nun 350/1-3, 59/2 maddeleri ile 647 sayılı Kanunun 4 ve 5 maddeleri gereğince 3.300.00 YTL apc ve bu cezanın aylık 10 eşit taksitte tahsili

Suça konu sahte nüfus cüzdanının, muhtarlıktan alınan kayıp değiştirme belgesi ile Nüfus Müdürlüğünden çıkartılması karşısında sanık hakkında teselsül hükümlerinin uygulanması ve suçun işleniş şekil ve özellikleri ile kastın yoğunluğu dikkate alınarak temel cezanın alt sınırdan ayrılarak belirlenmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde eksik ceza tayini isabetsizlikleri aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Daha önce kasıtlı suçtan mahkumiyeti bulunması nedeniyle 5728 sayılı Yasa ile değişik CMK. nun 231. maddesinin uygulanma olanağı bulunmayan sanık hakkında, yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, sanığın suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezayı azaltıcı sebebin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş ve incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 26.09.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5841, Karar No: 2015/4527, Tarih: 15.09.2015

**1. Ceza Dairesi         2014/5841 E.  ,  2015/4527 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs ve bu suça azmettirmek

Sanıklar İmdat ve Mehmet hakkında kasten öldürmeye teşebbüs ve kasten öldürmeye teşebbüse azmettirme suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesinde,

Alt sınırı beş yıldan fazla hapis cezasını gerektiren kasten öldürmeye teşebbüs ve kasten öldürmeye teşebüse azmettirme suçlarından yargılanan sanıklar hakkında mazeret bildiren müdafiinin yokluğunda karar verildiği,ancak bu durumdan sanıklar ve müdafiinin haberdar olmadığı anlaşılmakla CMK'nun 188/1. maddesi uyarınca, duruşmaya gelmeyen müdafiinin duruşmada hazır bulunarak görevini yapmaya zorlanması, katılmadığı oturumlardaki bilgi, belge ve işlemlere karşı savunma yapmaya davet edilmesi, gerektiğinde CMK.nun 150/3. maddesi uyarınca sanıklara zorunlu bir müdafii görevlendirilmesi yoluna gidilerek, savunmalarda oluşan boşluk ve kısıtlılığın giderilmesi gerektiği düşünülmeksizin,müdafiinin yokluğunda yargılamaya devam edilerek yazılı şekilde mahkumiyet hükümleri kurulması,

30.06.2007 tarihli hüküm aleyhine bozulan sanık Mehmet'in bozma sonrası yargılama sırasında dinlenmemesi suretiyle CMUK 326/2 maddesi aykırı davranılması ve savunma hakkının kısıtlanması,

Usule aykırı olup, sanıklar müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, kurulan hükümlerin sair yönleri incelenmeksizin tebliğnamedeki düşünce gibi (BOZULMASINA), 15/09/2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5657, Karar No: 2013/10753, Tarih: 27.06.2013

**1. Hukuk Dairesi         2013/5657 E.  ,  2013/10753 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA 10. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 25/12/2012

Yanlar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece, görevsizlik nedeniyle dava dilekçesinin reddine ilişkin olarak verilen karar davacılar tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, tetkik hakimi  raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp, düşünüldü:

Dava, tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, taraflar arasındaki ihtilafın şerefiye bedelinin miktarı ve cinsinden kaynaklanmakta olup, davanın 634 sayılı kat mülkiyeti kanunu hükümlerine dayalı olarak açıldığı, davaya bakmanın Sulh Hukuk Mahkemesinin görevi olduğu gerekçesiyle mahkemenin görevsizliğine karar verilmiştir.

Davacılar, miras bırakan H. E.’den kalan 41666 ada 1 ve 2 parsel sayılı taşınmazlarda bina yapımı için dava dışı H.İnşaat ve Ticaret Ltd. Şti. ile 04.05.2006 tarihinde kat karşılığı inşaat sözleşmesi imzaladıklarını, tevhitle oluşan 43497 ada 1 parsel sayılı taşınmazda bina yapıldığını, tapu, imar müdürlüğü ve belediyedeki işlemleri arsa sahipleri adına takip etmesi için davalı M.S.Ö.’e vekaletname verdiklerini, anılan vekaletnamede “kendilerine ait gayrimenkullerin uhdelerinde kalması kayıt ve şartına” işaret ettiklerini, inşaat bitme aşamasında noterde yapılan kura ile 6 adet bağımsız bölümün kendilerine isabet ettiğini, bunun üzerine tapu işlemlerini yapan vekil davalı M. S.’ın vekalet görevini kötüye kullanarak kendilerine isabet eden 1 nolu dairede önce annesi davalı F.’yı 5169/18250 paylı hissedar gösterip, daha sonra annesi davalı F.’ya ait bu payı diğer davalı eşi davalı P.’e satış suretiyle temlik ettiğini belirterek 1 nolu bağımsız bölümde davalı P.adına olan payın tapu kaydının iptali ile adlarına tesciline karar verilmesi istemiyle eldeki davayı açmışlardır.

Yukarıda açıklanan iddianın ileri sürülüş biçimi ve dava dilekçesi içeriğinden, davacıların isteğinin Borçlar Yasası hükümlerinden kaynaklandığı, davada vekalet görevinin kötüye kullanılması hukuksal nedenine dayalı olarak tapu kaydının iptal ve tescilinin istendiği, davanın açıldığı tarih ve dava dilekçesinde gösterilen dava değeri gözetildiğinde davanın Asliye Hukuk Mahkemesinin görevinde bulunduğu açıktır. Hal böyle olunca; mahkemece, 1086 sayılı HUMK.nun (6100 sayılı HMK.nın) göreve ilişin hükümleri ile Borçlar Yasasının (6098 sayılı Türk Borçlar Yasasının) hükümleri dikkate alınarak gerekli araştırma ve inceleme yapılması ile davanın esası hakkında hüküm kurulması gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile davanın 634 sayılı Kat Mülkiyeti Yasası hükümlerine dayalı olduğundan bahisle görevsizlik kararı verilmesi isabetsizdir.

Davacıların bu yönlere ilişkin temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK.'nın 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 27.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar  verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13125, Karar No: 2015/2033, Tarih: 12.02.2015

**18. Hukuk Dairesi         2014/13125 E.  ,  2015/2033 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, ... İli .... İlçesi ... Köyü 102 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ve idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm bir kısım davalı ve davacı vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Bilirkişi kurulu tarafından değerlendirmeye alınan zeytinin 2013 yılı itibarıyla kuru ve sulu şartlarda dekar başına asgari ve azami verimine, kilogram başına toptan satış fiyatına ve dekar başına ayrıntılı üretim giderine ilişkin veri listesinin gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden ve zeytin üretim birliklerinden, kirazın ise 2011, 2012 ve 2013 yılları itibarıyla dekar başına asgari ve azami verimi, ayrıntılı üretim giderleri çizelgesi ve kilogram başına toptan satış fiyatlarını gösterir biçimde veri cetvelinin gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden getirtilerek dosya içerisine konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 12.02.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/29429, Karar No: 2012/28487, Tarih: 17.12.2012

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/29429 E.  ,  2012/28487 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... Mahkemesi

DAVA : Davacı, fazla çalışma ücreti, yıllık izin ücreti, genel tatil alacağı, kıdem ve ihbar tazminatının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteğin reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davalı T.C. ... avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan ödetilmesini istemiştir.

Davalılar vekilleri, kesin süre içerisinde gider avansı yatırılmadığından dava şartı yokluğundan davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, dosyanın henüz ön inceleme aşamasının tamamlanmadığı ve Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 114. maddesi gereğince Adalet Bakanlığınca çıkartılan Hukuk Muhakemeleri Kanun Gider Avansı Tarifesi 4. maddesindeki düzenleme gereğince hesaplanan toplam 400,00 TL gider avansının davacı tarafça yatırılması için Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 120/2 maddesi gereğince davacıya 2 hafta kesin süre verildiği, davacı tarafça verilen kesin süre içinde gider avansı yatırılmamış olduğundan Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 115/2 maddesi gereğince davanın dava şartı yokluğundan usulden reddine karar verilmiştir.

Karar davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine göre, dava tarihinin 18.04.2012 olduğu, aynı gün ön inceleme ve hazırlık tutanağı ve tensip tutanağı düzenlendiği, bu ihtarın olmadığı ancak ayrı bir ihtaratla gider avansı yönetmeliğine göre 400,00 TL gider avansını yatırılmasının istendiği, ancak verilen sürede ihtaratın yerine getirilmediğinden dava şartı yokluğu nedeni ile davanın usulden reddine karar verildiği anlaşılmaktadır.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 120. maddesinde belirlenen gider avansı ile 324. maddesinde belirtilen delil ikamesi için avans ayrı maddelerde düzenlenerek farklı sonuçlara bağlanmıştır. Buna göre gider avansı, delillerin ikamesi dışındaki yargılama giderlerini kapsamaktadır. Öyleyse delil ikamesi avansı ile dava şartı olan gider avansının birbirinden ayrılması, gider avansı ve delil avansı kalemlerine ilişkin miktarlarının ayrı ayrı belirlenmesi, delilerin ikamesi için alınacak avansın gider avansı içinde yer almaması gerekir.

Tanık dinlenmesi, bilirkişi raporu alınması ve keşif gideri gibi delil ikamesine yönelik giderlerin gider avansı içinde değerlendirilmesi olanağı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 324. maddesi düzenlemesi karşısında bulunmamaktadır. Ayrıca delil ikamesi avansının da ispat külfetine göre taraflara yükletilmesi gerekir.

Mahkemece gider avansı ile delillerin ikamesine yönelik avans ayrılmalı, gider avansının da nelerden ibaret olduğu net olarak belirlenmeli ve tarafa da hem gider avansının hem de delil ikamesi avansının hukuki sonuçları konusunda uyarı yapılmalıdır.