muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/8719, Karar No: 2014/9254, Tarih: 12.05.2014

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin(AİHS), temel amacı,insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları,insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS. madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet,hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre,her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre,hiç kimse ...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre,herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile,anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin pek çok kararlarında tanımladığı gibi,bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'in vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 18/07/2003 tarihinde muvazaalı olarak eşinden boşandığı, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte

yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanunun 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle,usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 12/05/2014 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/420, Karar No: 2013/2891, Tarih: 19.02.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/420 E.  ,  2013/2891 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 4. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen ....06.2011 tarih ve 2009/180-2011/214 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, bazı noksanlıkların ikmali için dosya mahalline gönderilmişti. Bu noksanlıkların giderilerek dosyanın gönderildiği anlaşılmakla dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin ''Bir Zamanlar Bir Yar Vardı'' isimli şiirini 1960 yılında yazdığını ve Yelpaze Mecmuası'nın ....11.1960 tarihli sayısında yayınlandığını, müvekkilinin bu şiirinin izinsiz olarak, intihal yolu ile alınmak ve bazı cümleleri değiştirilmek suretiyle davalı tarafından bestelendiğini, söz ve bestesinin davalıya ait olduğu belirtilmek suretiyle birçok sanatçının albümlerinde yayınlandığını belirterek müzik eserimin sözlerinin müvekkiline ait olduğunun ve davalı tarafından şiirin tahrif ve tağyir edilerek intihal yolu ile bestelendiğinin tespitine, davalının hukuka aykırı fiillerinin önlenmesine, manevi haklara tecavüzün ref'i ve men'ine, kararın ilanına karar verilmesini talep ve dava emiştir.

Davalı vekili, dava konusu eserin söz yazarı ve bestecisi olan müvekkilinin eseri 1958 yılının kış aylarında meydana getirdiğini, davacının iddialarının doğru olmadığını belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre, davacının eser sahibi olduğu şiirin ilk paragrafı ve ana temasının davalı tarafından izinsiz olarak işlenmek suretiyle müzik eseri güftesi haline dönüştürüldüğü ve piyasaya sunulduğu, bu suretle davacının ''eser sahibinin adının eser üzerine konulması'', ''eserde değişiklik yapılması'' gibi manevi hakları ile ''eserin işlenmesi'', ''yayma'' ve ''çoğaltma'' gibi mali haklarının davalı tarafından ihlal edildiği gerekçesi ile davanın kabulüne dava konusu müzik eserine konu güfte üzerinde asıl eser sahibinin davacı olduğunun ve davalı tarafından davacının eserden ... haklarının ihlal edildiğinin tespitine, davalının eserden ... hakkın ihlali eyleminin önlenmesine, men'ine ve güfte sahibi olarak davalının gözüktüğü bütün müzik eserlerinin toplanmasına ve imhası suretiyle ref'ine, hükmün ilanına karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 05,90 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, ....02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/17728, Karar No: 2013/9229, Tarih: 03.06.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/17728 E.  ,  2013/9229 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek

HÜKÜM : Beraat

Gerekçeli karar başlığında yanlış yazılan suç tarihlerinin 31.12.2003, 31.12.2004 ve en son 2005/Eylül döneminde KDV beyannamesi verilmesi nedeniyle 30.09.2005 olarak mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

I-2005 takvim yılına ilişkin kurulan beraat hükmüne yönelik katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde:

Elde edilen delillerin hükümlülüğe yeter nitelik ve derecede bulunmadığı dosya içeriğine uygun şekilde gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

II-2003 ve 2004 takvim yıllarına ilişkin kurulan beraat hükmüne yönelik katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince:

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen 2003 ve 2004 takvim yıllarında "sahte fatura düzenlemek” suçunun tabi olduğu suç tarihinde yürürlükte bulunan ve sanığın lehine olan 765 sayılı TCK'nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suç tarihleri olan 31.12.2003 ve 31.12.2004'den temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Kanunun 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkında açılan kamu davasının 765 sayılı TCK'nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK'nun 223/8. maddeleri gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE, 03.06.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6262, Karar No: 2015/9305, Tarih: 15.10.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/6262 E.  ,  2015/9305 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sivas 2. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 29/04/2014

NUMARASI : 2013/5-2014/8

Tereke hukukuna ilişkin davada Kadıköy 2. Sulh Hukuk Mahkemesi ve Sivas 2. Sulh Hukuk Mahkemesince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, terekenin tespiti istemine ilişkindir.

Kadıköy 2. Sulh Hukuk Mahkemesince, murisin yerleşim yeri adresi tespit edilemediğinden, nüfusa kayıtlı olduğu yer olan Sivas Mahkemelerinin yetkili olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Sivas 2. Sulh Hukuk Mahkemesi tarafından ise; müteveffaya ölmeden önceki yerleşim yerinin neresi olduğunun belirlenmesi için kolluk vasıtası ile yapılan araştırmada; mütevveffanın ölmeden evvel ''Ö. Mah. Ziya Gökalp Cad. 1. Sok. No:8 - 10/2 Ataşehir/İSTANBUL'' adresinde ikamet ettiğinin saptandığı gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 589. maddesinde "Miras bırakanın yerleşim yeri sulh hâkimi, istem üzerine veya re’sen tereke mallarının korunması ve hak sahiplerine geçmesini sağlamak üzere gerekli olan bütün önlemleri alır.", aynı Kanunun 19/1. maddesine göre de; "Yerleşim yeri, bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir."

Dosya kapsamından, 02.01.2014 tarihli kolluk araştırmasına göre; ''Ö... Mah. Ziya Gökalp Cad. 1. Sok. No:8 - 10/2 Ataşehir/İSTANBUL'' adresinde ikamet etmekte iken 02.12.2012 tarihinde vefat ettiği anlaşıldığından, uyuşmazlığın İstanbul Anadolu Nöbetçi Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince İstanbul Anadolu Nöbetçi Sulh Hukuk Mahkemesinin (Kapatılan Kadıköy 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin) YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 15/10/2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4068, Karar No: 2017/5, Tarih: 09.01.2017

**15. Ceza Dairesi         2016/4068 E.  ,  2017/5 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Temyiz isteminin reddi

Güveni kötüye kullanma suçundan sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin karara yönelik katılan vekilinin temyiz isteminin reddine dair 09.06.2016 tarihli ek karar katılan vekili tarafından tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılan vekilinin temyiz isteminin reddine dair 09.06.2016 tarihli ek karara yönelik 23.06.2016 tarihli temyiz dilekçesi ile ilgili tebliğnamede görüş bulunmadığından bu hususta Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından ek tebliğname düzenlenerek görüşünün belirtilmesi için dosyanın tetkiksiz Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 09.01.2017 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1184, Karar No: 2024/8604, Tarih: 18.11.2024

**2. Hukuk Dairesi         2024/1184 E.  ,  2024/8604 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 42. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1738 E., 2023/1830 K.

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Gaziosmanpaşa 4. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2021/1401 E., 2023/734 K.

Taraflar arasındaki boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir. Bu karara karşı davacı kadın vekili tarafından istinaf talebinde bulunulmuş İlk Derece Mahkemesi ek karar ile istinaf başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi ek kararının davacı kadın vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı kadın vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı kadın vekili dava dilekçesinde; evlilik birliğinin temelinden sarsıldığını iddia ederek 4721 sayılı Türk Medeni Kanun'un (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesi gereğince tarafların boşanmalarına karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı erkek vekili cevap dilekçesinde; davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

1.İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne, tarafların boşanmalarına ve fer'îlerine karar verilmiştir.

2.İlk Derece Mahkemesinin 21.09.2023 tarihli ek kararı ile verilen kesin süreye rağmen istinaf karar harcı ile istinaf masraflarının tamamlanmadığından istinaf başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde .davacı kadın vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı kadın vekili, istinaf başvuru harcının, istinaf karar harcını da karşıladığını, İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve kanuna aykırı bulunduğunu ileri sürerek; kararın kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile İlk Derece Mahkemesi ek kararının usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesi ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı kadın vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı kadın vekili; istinaf dilekçesini tekrarla, Bölge Adliye Mahkemesi kararının usul ve kanuna aykırı bulunduğunu ileri sürerek; kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı kadın vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı kadın vekili; istinaf dilekçesini tekrarla, Bölge Adliye Mahkemesi kararının usul ve kanuna aykırı bulunduğunu ileri sürerek; kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, boşanma davası olup, uyuşmazlık, İlk Derece Mahkemesi ek kararının doğru olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 342 nci maddesi, 344 üncü maddesi, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 371 inci maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı kadın vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

18.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19569, Karar No: 2015/11648, Tarih: 13.10.2015

**16. Hukuk Dairesi         2014/19569 E.  ,  2015/11648 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında ... Köyü çalışma alanında bulunan temyize konu 176 ada 84 parsel sayılı 9.652,44 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, dava dışı 176 ada 12 parsele uygulanan vergi kaydının miktar fazlası olarak tarla vasfıyla davalı Hazine adına tespit edilmiştir. Davacı ...., dava dışı 176 ada 12 parsel sayılı taşınmazın adına eksik yüzölçümü ile tespit edildiğini, mevcut eksikliğin temyize konu 176 ada 84 parselde kaldığını ileri sürerek ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak taşınmazın bir bölümünün adına tescili istemi ile dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kısmen kabulüne, temyize konu 176 ada 84 parsel sayılı taşınmazın 07.10.2013 havale tarihli teknik bilirkişi raporunda (a) harfi ile gösterilen 7.000,00 metrekare yüzölçümündeki bölümünün davacı .... adına, aynı raporda (b) ile gösterilen 2.652.44 metrekare yüzölçümündeki bölümün ise tespit gibi tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm, davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece; çekişmeli 176 ada 84 parsel sayılı taşınmazın teknik bilirkişi raporunda (A) harfi ile gösterilen bölümü üzerinde davacı yararına kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği ile taşınmaz edinme koşullarının oluştuğu gerekçe gösterilerek karar verilmiş ise de varılan sonuç dosya kapsamına uygun bulunmamaktadır. Davacı; adına tespit edilen dava dışı 176 ada 12 parsel sayılı taşınmazın 7.000,00 metrekare eksik yüzölçümü ile belirlendiğini, bu eksikliğin çekişmeli taşınmaz içinde kaldığını öne sürerek dava açmıştır. Davacı adına tespit edilen 176 ada 12 parsele uygulanan 1937 tarih 256 sayılı vergi kaydı çekişmeli taşınmaz yönünü “emvali milliye“ olarak okumaktadır. Ayrıca çekişmeli taşınmaza doğu yönden komşu olan dava dışı 176 ada 15 parsel sayılı taşınmazın tespitine 19.04.1963 tarih 39 sayılı tapu kaydı ile 249 sayılı vergi kaydı esas alınmış olup tapu kaydı 223.100,00 metrekare miktarıyla “kaçak ve yitik kişilerden metruken Hazineye intikal ettiği“ gerekçesiyle idari yoldan oluşturulmuştur. Her ne kadar dava dışı 176 ada 15 parselin tespitine esas alınan tapu ve vergi kaydı çekişmeli taşınmaz yönünü “Ali“ olarak davacı adına tespit edilen 12 parselin tespitine esas vergi kaydının malikini okuyor ise de; dava dışı 15 parsel sayılı taşınmazın tespitine esas alınan tapu kaydının iktisap nedeninin “kaçak ve yitik kişilerden intikale” dayanması, tapu kayıt miktarının 223.100,00 olmasına rağmen uygulandığı 15 parselin 28.758,00 metrekare olup miktarından çok az şekilde revizyon görmesi ile davacı dayanağı vergi kaydının miktarı ile dava dışı 12 parsele revizyon görüp çekişmeli taşınmaz yönünü emvali milliye okuması hususları bir arada gözetildiğinde çekişmeli taşınmaz bölümünün 19.04.1963 tarih 39 sayılı Hazine tapusu kapsamında kaldığının kabulü gerekir. Hal böyle olunca; kaçak ve yitik kişilerden kalan taşınmazların kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği ile iktisabı mümkün olmadığından davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi isabetsiz olup, davalı Hazine vekilinin temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 13.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11880, Karar No: 2017/7614, Tarih: 03.10.2017

**19. Ceza Dairesi         2016/11880 E.  ,  2017/7614 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Beraat, Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre;

1- İİK’nın 331. maddesinden kurulan beraat hükmüne yönelik incelemede;

Sanıklardan ... kendisini vekille temsil ettirmediği halde vekalet ücretine hükmedilmesi, ayrıca asil yerine vekil lehine vekalet ücretine hükmedilmesi,

Kanuna aykırı ve şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün BOZULMASINA, bozma sebebi 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesi uyarınca, yeniden yargılama yapılmasına gerek olmaksızın düzeltilebilir nitelikte bulunduğundan, hüküm fıkrasının 3 nolu bendinin silinerek yerine, “Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre hesaplanan 300,00'er TL maktu vekalet ücretinin şikayetçiden alınıp sanıklar... ve....'ya verilmesine” ibaresi eklenmek suretiyle başkaca yönleri kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

2-İİK’nın 337/a maddesinden kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik incelemede;

Sanıklar ... ve ...’un borçlu şirketi temsile yetkilerinin oladığının anlaşılması karşısında atılı suçun yasal unsurları oluşmayacağından sanıkların beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetlerine karar verilmesi,

Kabule göre de;

Dava ve cezanın İİK'nın 354. maddesinde yazılı bulunan sebeplerden düşeceğinin kararda gösterilmemesi,

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaşma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaşmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanıklar hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,