muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/26440, Karar No: 2015/3473, Tarih: 24.02.2015

**5. Hukuk Dairesi         2014/26440 E.  ,  2015/3473 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Şiran Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 13/11/2012

NUMARASI : 2011/32-2012/132

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmış ise de, alınan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

1) Dava konusu taşınmaz mal arsa niteliğindedir. Kamulaştırma Kanununun kıymet takdir esaslarını belirleyen 11. maddesinin 1. fıkrasının arsalara ilişkin (g) bendi uyarınca arsaların bedelinin değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre hesaplanması zorunludur.

Dosyada mevcut bilgilere göre; bilirkişi kurulunca değerlendirmede esas alınan İne mahallesi 181 ada 30 parsel sayılı taşınmazın mevcut olmadığı ve tapu kaydının bulunmadığı gibi bilirkişilerce bu parselin sehven emsal alındığını beyan ettikleri dikkate alındığında mevcut olmayan emsal üzerinden taşınmazın m2 bedeli tespit edildiğinden bu rapora göre hüküm kurulması mümkün değildir.

Bu durumda; taraflara dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi, dava konusu taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Sicil Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere olan mesafesini de gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu ile mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 24.02.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/7392, Karar No: 2019/11395, Tarih: 27.06.2019

**12. Hukuk Dairesi         2019/7392 E.  ,  2019/11395 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Yargıtay 19. Ceza Dairesi'nin 06/04/2017 tarih, 2016/7331 Esas-2017/3103 Karar sayılı bozma ilamı öncesinde, yerel mahkemece verilen 24/02/2015 tarih ve 2013/289 Esas- 2015/46 Karar sayılı karara karşı aleyhe temyiz bulunmadığından 1412 sayılı CMUK'nun 326/son maddesi gereğince sanık lehine cezanın cinsi ve miktarı itibariyle kazanılmış hak oluştuğu halde yazılı şekilde fazlaca cezaya hükmedilerek 1412 sayılı CMUK'nun 326/son maddesine muhalefet edilmesi,

Kanuna aykırı görüldüğünden, hükmün BOZULMASINA, bozma sebebi 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesi uyarınca, yeniden yargılama yapılmasına gerek olmaksızın düzeltilebilir nitelikte bulunduğundan, hükmün 1. paragrafından sonra gelmek üzere “ yerel mahkemece verilen 24/02/2015 tarih ve 2013/289 Esas- 2015/46 Karar sayılı karara karşı aleyhe temyiz bulunmadığından 1412 sayılı CMUK'nun 326/son maddesi gereğince sanık lehine cezanın cinsi itibariyle kazanılmış hak oluştuğundan, sanığın neticeden hapis cezasından çevrilen 90 gün karşılığı 1.800-TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibaresi eklenmek suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 27/06/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/17032, Karar No: 2012/3995, Tarih: 22.03.2012

**11. Ceza Dairesi         2010/17032 E.  ,  2012/3995 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM : 213 sayılı Kanunun 359/b-1 maddesi ve 765 sayılı Kanunun 80. maddesi gereğince 21 ay hapis cezası

Gerekçeli kararda yanlış gösterilen suç tarihinin en son sahte faturanın düzenlendiği 21.12.2004 olarak mahkemesince düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

“Sahte fatura düzenlemek” ve “sahte fatura kullanmak” suçlarının birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olduğu, 5271 sayılı CMK'nun 225. (1412 sayılı CMUK'nun 257 ve 150.) maddesi uyarınca hükmün konusu, duruşmanın neticesine göre iddianamede gösterilen fiilden ibaret olup, vergi inceleme, vergi suçu raporları ile defterdarlık mütalaasına aykırı olarak iddianamede sanığın “2004 takvim yılında sahte fatura kullanmak” suçundan cezalandırılması talep edildiği, iddianamedeki sevk ve tavsife göre “sahte fatura düzenlemek” suçundan açılmış bir dava bulunmadığı gözetilmeden sanığın “2004 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan” mahkumiyetine hükmolunması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 22.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/298, Karar No: 2020/4309, Tarih: 09.07.2020

**11. Ceza Dairesi         2019/298 E.  ,  2020/4309 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme, defter ve belgeleri gizleme

HÜKÜM : Beraat, mahkumiyet

A) Sanık hakkında “2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik katılan vekilinin temyiz isteminin incelenmesi:

Yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığı dosya içeriğine uygun şekilde gerekçeleri gösterilerek Mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğu anlaşılmakla; katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden hükmün ONANMASINA,

B) Sanık hakkında “defter ve belgeleri gizleme” suçundan kurulan mahkûmiyet hükmüne yönelik katılan vekili ve sanığın temyiz istemlerinin incelenmesi:

5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yargılamanın hukuka uygun olarak yapıldığı, iddia ve savunmada ileri sürülen hususların gerekçeli kararda gösterilip tartışılarak değerlendirildiği, fiilin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, suç vasfının doğru biçimde belirlendiği, cezanın kanuni takdir sınırlarında uygulandığı, incelenen dosyaya göre kurulan hükümde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmış, katılan vekili ve sanığın temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden hükmün ONANMASINA,

C) Sanık hakkında “2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçundan kurulan mahkûmiyet hükmüne yönelik katılan vekili ve sanığın temyiz istemlerinin incelenmesi:

Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilerek tartışılan delillere, Mahkemenin oluşa uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir, ancak;

1-2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan açılan kamu davasında; sanığın savunması da dikkate alınarak, maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti bakımından, 06.04.2012 tarih ve...... sayılı vergi tekniği raporunun 5 ve 6. sayfalarında basım bilgileri açıklanan irsaliyeli faturaların mükellefe teslimine ilişkin belge teslim tutanaklarının asıllarının getirtilmesi, suça konu faturalar ve belge teslim tutanaklarındaki imza ve yazıların sanığa ait olup olmadığı konusunda uzman bir kurum veya kuruluştan rapor alınması; faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişilerden, kanaat oluşturacak sayıda kişinin, CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak, tanık sıfatıyla dinlenmeleri, sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıklarının, sanığı tanıyıp tanımadıklarının ve faturaların alınması / verilmesi konusunda sanığın bir iştirakinin bulunup bulunmadığının sorulması, sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile hüküm kurulması,

2- Kabule göre:

2- Kabule göre:

a) Her takvim yılı içinde düzenlenen faturaların ayrı suçları oluşturması, ancak aynı takvim yılına ait birden fazla fatura düzenlenmesi halinde zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiği dikkate alınarak, sanık hakkında TCK'nin 43. maddesinin 1. fıkrasının uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi yasaya aykırı,

b) 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekili ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 09/07/2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2005/7757, Karar No: 2007/1916, Tarih: 28.03.2007

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2005/7757 E.  ,  2007/1916 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hüküm taraf vekilince temyiz edilmiş, davalı vekili tarafından duruşma istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen günde davacı avukatı gelmedi. Davalı vekili avukat .... Temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan davalı avukatı dinlendikten sonra vaktin darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması başka güne bırakılmıştı.Bu kere dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği konuşulup düşünüldü

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre tarafların sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Dava, eser sözleşmesinden kaynaklanan gizli ayıp alacağının tahsili istemine ilişkindir.

BK’nın 362/III.maddesi uyarınca; yapılan şeydeki kusur, sonradan meydana çıkarsa iş sahibi vâkıf olur olmaz keyfiyeti müteahhide haber vermeye mecburdur. Aksi takdirde, iş sahibi kabul etmiş sayılır.

Somut olayda, yüklenicinin yaptığı boya işinde, gizli ayıpların varlığı, davacı tarafından yapılan 17.01.2000 tarihli ayıp ihbarı ile bildirilmiş ve giderilmesi için 30 günlük süre tanınmıştır. Yüklenici bu ihbarın gereğini yerine getirmediğinden, davacının 30 günlük sürenin bitmesini takip eden mâkul sürede gizli ayıp zararını talep etmesi gerekirken, uzunca bir süre bekleyip 16.05.2003 tarihinde dava açması ve mahkemenin de 2000 yılı ilk yarı serbest piyasa fiyatları yerine, davanın açıldığı 2003 yılı fiyatlarını esas alması doğru görülmemiştir.

Öte yandan, mahkemece 10.000,00 YTL’ye hükmolunduğuna göre, bu miktar üzerinden de %054 oranında ilâm harcına hükmetmesi gerekirken, başka bir anlatımla 540,00 YTL’den peşin alınan 135,00 YTL’nin mahsubu ile bakiye 405,00 YTL’ye hükmetmesi gerekirken, karar yerinde yazılı miktarın tahsili de isabetli bulunmamıştır.

Ayrıca, davada hükmedilecek alacağa reeskont faizi uygulanması istenmiştir. 3095 sayılı Kanun’un 4489 sayılı Kanun ile değişik 2/III.maddesinde ticarî işlerde temerrüt faizi, TCMB’nın kısa vadeli krediler için öngördüğü reeskont faiz oranına göre istenebilir. Dava konusu iş TTK’nın 12/III.maddesince ticarî iş sayıldığından, davacının reeskont faizi istemi kabul edilmelidir. Bu nedenle, dava tarihinden itibaren Merkez Bankası reeskont faiz oranlarına göre hüküm kurulması yerine talep aşılarak 01.05.2005 tarihine kadar avans faiz oranına, bu tarihten sonra da yasal faize hükmedilmiş olması usul ve yasaya aykırı olmuştur.

SONUÇ:Temyiz olunan hükmün ikinci bentte açıklanan nedenlerle taraflar yararına BOZULMASINA, birinci bent uyarınca tarafların sair temyiz itirazlarının reddine, 500,00 YTL vekâlet ücretinin davacıdan alınarak kendisini Yargıtay duruşmasında vekille temsil ettiren davalıya verilmesine, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden taraflara geri verilmesine, 28.03.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5552, Karar No: 2010/6022, Tarih: 27.05.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/5552 E.  ,  2010/6022 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ARHAVİ ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ,

TARİHİ : 16/06/2009

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı Hazine, davalı  adına  kayıtlı 2  parsel  sayılı  taşınmazın  bir  kısmının   kıyı-kenar   çizgisi  içerisinde  kaldığını  ileri  sürerek  bu  kısmın  kaydının  iptaline   karar  verilmesini  istemiştir.

Davalı,  davanın  reddini  savunmuştur.

Mahkemece, davanın  kabulüne  karar  verilmiştir.

Karar, davacı  tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi  .... raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, çekişmeli taşınmazın kıyı-kenar çizgisine göre kıyıda kaldığı

iddiasına dayalı tapu iptal ve sicilin kütükten terkini isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine ve toplanan delillere göre; çekişme konusu 2 ada, 2 parsel sayılı taşınmazın kadastm tespitinin 18.02.1986 tarihinde yapıldığı, 02.05.1989 tarihinde kesinleştiği ve davanın 04.10.2005 tarihinde açıldığı anlaşılmaktadır.

Her nekadar, nizalı taşınmazın kıyı-kenar çizgisi içinde kalan bölümü devletin hüküm ve tasarrufu altında ve kamu malı niteliğinde özel mülkiyete konu olamayacak (Anayasanın 43, 3402 Sayılı Kadastro Yasasının 16/C maddesi gereğince) yerlerden olduğu keşfen saptanmış ise de; 25.2.2009 tarihinde kabul edilip, 14.3.2009 tarihinde yürürlüğe giren 5841 Sayılı Yasanın 2. maddesi ile 3402 Sayılı Yasanın 12. maddesinin 3. fıkrasına eklenen "bu hüküm iddia ve taşınmazın niteliğine yahut Devlet ve diğer kamu tüzel kişileri dahil tarafların sıfatına bakılmasızın uygulanır" ve 3. maddesi ile eklenen geçici 10. maddesinin" bu kanunun 12. maddesinin 3. fırkası hükmü devletin hüküm ve tasarrufu altında olduğu iddiası ile yürürlük tarihinden önce açılmış ve henüz hükme bağlanmamış olan davalarda dahi uygulanır" şeklindeki hükmü gözetildiğinde kadastro tespitinin kesinleştiği tarih olan 2.5.1989 ile davanın açıldığı tarih arasında 3402 Sayılı Yasanın 12.maddesinde sözü edilen 10 yıllık hak düşürücü sürenin geçmiş olduğu sabittir.

Hemen belirtilmelidir ki; kuralolarak sonradan yürürlüğe giren yasa hükümlerinin ve İçtihadı Birleştirme Kararlarının kazanılmış hak (usulü müktesep hak) ilkesinin 28.6.1960 tarih, 21/9 Sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı gereğince istisnai niteliği gereği kesin hüküm halini almamış eldeki davalarda da gözetilmesi ve uygulanması gerekeceği tartışmasızdır. Öte yandan, yürürlüğe konulan hükümler kamu düzeniyle ilgili bulunduğundan ve re'sen gözetilmesi gerektiğinden somut olayda, aleyhe bozma yasağı ilkesinin de uygulanma yeri bulunmadığı izahtan varestedir.

Hal böyle olunca; yukarıda belirtilen yasal düzenlemeler gözetilerek davanın hak düşürücü süreden dolayı reddine karar verilmek üzere hüküm bozulmalıdır.

Hal böyle olunca; yukarıda belirtilen yasal düzenlemeler gözetilerek davanın hak düşürücü süreden dolayı reddine karar verilmek üzere hüküm bozulmalıdır.

Öteyandan bilindiği üzere; bir taraf, dava açıldığı andaki mevzuata ve içtihat durumuna göre davasında haklı olup da, dava açıldıktan sonra yürürlüğe giren (geçmişe etkili) yeni bir yasa hükmü ya dayeni bir İnançları Birleştirme Kararı gereğince davayı kaybederse, davada haksız çıkmış olmasına rağmen, yargılama giderlerine mahkum edilemez.

Anılan bu kural yasal- ve yargısal uygulamada kararlılık kazanmıştır. (Baki Kuru, Hukuk Usulü Muhakemeleri 5. cilt, sayfa 5338, dipnot 159; 10. H.D. 21/12/1976, 8770/8739 ve dipnot 160: 5. HD 12/09/1977, 5445/5655 dipnot 161: 10.HD 24/02/1976, 6296/1297) Her dava açıldığı tarihteki koşullarla bağlıdır. Öte yandan avukatlık ücreti 29.05.1957 tarih ve 4/16 sayılı İnançları Birleştirme Kararı uyarınca yargılama giderlerinden sayılır. Davacı hazine temyiz dilekçesinde bu hususa da değinmiştir.

Hal böyle olunca somut o~Y.AA mahkemece yapılan keşif soncu çekişmeli bölümün kıyı kenar çizgisigıfi~~'ıti1'unduğu ve dava tarihinde davacı hazinenin haklı olduğu anlaşıldığına ve yargılama sırasında yürürlüğe giren 5841 sayılı yasa gereğince dava reddedileceğine göre davalının tüm yargılama giderlerinden ve avukatlık ücret sorumlu tutulması gerekirken aksine yazılı düşüncelerle hüküm kurulması is betsizdir.

Davacı hazinenin  yukarıd değinilen yargılama giderleri ve avukatlık ücretinden ötürü temyiz itir zı yerindedir. Kabulüyle hükmün açıklanan nedenlere hasren HUMK'nun 28. maddesi uyarınca BOZULMASINA,  27.5.2010  tarihinde  oybirliğiyle  karar  verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2091, Karar No: 2013/5108, Tarih: 25.03.2013

**19. Hukuk Dairesi         2013/2091 E.  ,  2013/5108 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi (Ticaret Mahkemesi Sıfatıyla)

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkili ile davalı arasındaki ticari münasebet gereğince davalının şirket elemanı ... imzasına teslim edilen malzemelere ilişkin düzenlenen 29.11.2010 tarihli ve 4.842,72 TL bedelli fatura borcunun ödenmemesi üzerine, müvekkilinin faturaya dayalı alacağının tahsili amacıyla yapılan takibe davalının haksız itirazı ile takibin durduğunu belirterek, davalının itirazının iptali ile takibin devamına ve %40 icra inkar tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, dava dilekçesi ekli meşruhatlı duruşma gün ve saatini bildiren davetiye kendisine usulüne uygun şekilde tebliğ edilmesine rağmen davaya cevap vermemiş, davalı vekili 23.05.2012 tarihli duruşmaya katılarak, defter ibrazı için süre verilmesini ve ek bilirkişi raporu alınmasını talep etmiştir.

Davalı, dava dilekçesi ekli meşruhatlı duruşma gün ve saatini bildiren davetiye kendisine usulüne uygun şekilde tebliğ edilmesine rağmen davaya cevap vermemiş, davalı vekili 23.05.2012 tarihli duruşmaya katılarak, defter ibrazı için süre verilmesini ve ek bilirkişi raporu alınmasını talep etmiştir.

Mahkemece toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre; davacının davalı şirkete sattığı malzemeler karşılığında 29.11.2010 tarihli, 002123 seri nolu ve 4.842,72 TL bedelli faturayı tanzim ettiği, fatura bedelinin ödendiğini gösteren herhangi bir bilgi ve belgenin olmadığı, sözkonusu faturada gösterilen malzemelerin teslimi anında tanzim edilen 29.11.2010 tarihli ve 003080 nolu sevk irsaliyesinde imzası olan ...'nin 24.09.2012 tarihli duruşmada sözkonusu sevk irsaliyesi suretindeki imzanın kendisine ait olduğunu, faturaya konu edilen ve irsaliyede belirtilen malzemeleri anılan tarihte davalı.....,Ltd. Şti. yetkilisi ...'e bizzat kendisinin teslim ettiğini beyan ettiği, davada alacak konusu yapılan fatura ve irsaliyenin bu davada alacağı ispatlayan geçerli belgeler olduğu, davalı şirkete ait yasal defter ve belgeler davalıdan istenmesine rağmen, ibraz edilen 2010 yılına ait yevmiye defteri ve kebir defterinin bilgisayardan çıkartılan örnek kayıtlarının gerçek defter vasfını taşımadığı, 6762 sayılı TTK' nun 82. maddesinde belirtildiği üzere defterlerin delil olabilmesi için kanunlara uygun olarak tutulması gerektiği, kanuna uygun olarak tutulan defterlerin açılış ve kapanış tasdiklerinin de olması gerektiği, iş bu davada davalı şirketin ticari defterlerinin kanunlara uygun olarak tasdikinin yapılmadığı ve defterlerin bilgisayar örnek çıktılarının incelemeye sunulmuş olması nedeniyle 6762 sayılı TTK'nun 86. maddeye göre gerçek defterlerin ibrazından kaçınılmış olduğu kanaatine varıldığı gerekçesiyle davanın kabulü ile; davalının İnegöl 1.İcra Müdürlüğünün 2011/4860 esas sayılı takip dosyasına yapmış olduğu itirazın iptali ile takibin devamına ve 6352 sayılı yasanın 11 ve 106. Maddeleri uyarınca 4.842,72 TL olan asıl alacağın % 20' si oranında icra inkar tazminatının davalıdan alınarak davacıya verilmesine, davacının fazlaya ilişkin isteminin reddine karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalıya teslim edilen mal bedelinin tahsili için icra takibi başlatmış, itiraz üzerine itirazın iptali davası açılmıştır.

Davacı, davalıya teslim edilen mal bedelinin tahsili için icra takibi başlatmış, itiraz üzerine itirazın iptali davası açılmıştır.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir. Karşılıklı edim yükleyen satım akdinde davacı satıcının satım konusu malın davalı alıcıya teslimini kanıtlaması gerekir. Somut olayda davacı 29.11.2010 tarihli, teslim eden ... imzası bulunan sevk irsaliyesine dayanmıştır. Bu irsaliyede teslim alan adına atılmış bir imza bulunmamaktadır. Davacının teslim olgusunu yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. Teslim konusunda tanık dinlenmez. Kaldı ki, dinlenen tanık ... de davalının yetkilisi olmadığını, kendisinin nakliyeci olduğunu bildirmiştir. Davacı defterlerinde de faturanın kayıtlı olduğu belirlenemediğinden, davacının teslimi kanıtlayamadığının kabulü gerekir. Mahkemece bu yön üzerinde durulmadan yazılı şekilde karar verilmesi isabetli olmamış, mahkeme kararının bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 25.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/20447, Karar No: 2014/7397, Tarih: 16.04.2014

**6. Ceza Dairesi         2011/20447 E.  ,  2014/7397 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kayıp eşyayı sahiplenmek

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; Yargıtay Büyük Genel Kurulunun işbölümüne ilişkin 12/05/2011 tarih ve 2001/1 sayılı kararı gereğince Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 2008/6800 esas sayılı, 17/04/2008 tarihli yazısı ile Dairemize gönderilerek başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanığa yüklenen ve 765 sayılı TCK'nın 511. maddesine uyan suçun gerektirdiği cezanın türü ve üst sınırına göre; aynı Yasanın 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen 7 yıl 6 aylık zamanaşımının suç tarihi olan 05.08.2004 tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanı ile Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nın 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 16.04.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.