muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/8532, Karar No: 2012/13253, Tarih: 12.06.2012

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille söz konusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı yazılı delille kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda da ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Günlük çalışma süresinin 11 saati aşamayacağı Kanunda emredici şekilde düzenlendiğine göre, bu süreyi aşan  çalışmaların  denkleştirmeye  tabi  tutulamayacağını  ve zamlı ücret ödemesi veya serbest zaman kullanımının söz konusu olacağı kabul edilmelidir.

Yine işçilerin gece çalışmaları günde yedibuçuk saati geçemez (m.69/3). Bu hal de günlük çalışmanın, dolayısıyla fazla çalışmanın bir sınırını oluşturur. Gece çalışmaları yönünden haftalık 45 saat olan kanuni çalışma sınırı aşılmamış olsa da günde 7.5 saati aşan çalışmalar için fazla çalışma ücreti ödenmelidir.

Sağlık Kuralları Bakımından Günde Ancak Yedibuçuk Saat veya Daha Az Çalışılması Gereken İşler Hakkında Yönetmeliğin 4. maddesine göre hükümlerine göre günde 7.5 saat çalışmasını gerektiren  işlerde çalışan  işçinin 7.5 saati aşan  çalışma süreleri ile 7.5 saatten az çalışılması gereken işler bakımından Yönetmeliğin 5. maddesinde sözü edilen günlük çalışma sürelerini aşan  çalışmalar doğrudan fazla çalışma niteliğindedir. Sözü edilen çalışmalarda haftalık 45 saat  olan yasal sürenin aşılmamış  olmasının önemi yoktur.

Fazla çalışma yönünden diğer bir kanuni sınırlama da, 4857 sayılı Kanun’un 41. maddesinde yazılı olan fazla çalışma süresinin toplamı bir yılda ikiyüzyetmiş saatten fazla olamayacağı şeklindeki hükümdür. Ancak bu sınırlamaya rağmen işçinin daha fazla çalıştırılması halinde, bu çalışmalarının karşılığı olan fazla mesai ücretinin de ödenmesi gerektiği açıktır. Kanundaki sınırlama esasen işçiyi korumaya yöneliktir.

Fazla çalışma yönünden diğer bir kanuni sınırlama da, 4857 sayılı Kanun’un 41. maddesinde yazılı olan fazla çalışma süresinin toplamı bir yılda ikiyüzyetmiş saatten fazla olamayacağı şeklindeki hükümdür. Ancak bu sınırlamaya rağmen işçinin daha fazla çalıştırılması halinde, bu çalışmalarının karşılığı olan fazla mesai ücretinin de ödenmesi gerektiği açıktır. Kanundaki sınırlama esasen işçiyi korumaya yöneliktir.

Fazla çalışmanın yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez. Fazla çalışmanın belirlenmesinde 4857 sayılı Kanun'un 68. maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin dikkate alınması gerekir. Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda indirim yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır. Ancak, fazla çalışmanın takdiri delil niteliğindeki tanık anlatımları yerine, yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir.

Somut olayda,  davacı davalı Milli Savunma Bakanlığına ait işyerinde alt işveren  durumundaki şirketler işçisi olarak çalışmıştır. Mahkemece karara esas alınan bilirkişi raporunda ücret bordrolarında fazla çalışma ücretlerinin mevcut olmadığı, davalı tarafın denkleştirme çalışması veya telafi çalışması yaptırdığına ilişkin bir savunması bulunmadığı, dosya içinde çalışma sürelerini gösteren nöbet çizelgesi, fazla çalışma talimatı, vardiya listesi, işyeri giriş çıkış kayıtları, elektronik takip kartı gibi belgelerin mevcut olmadığı gerekçesiyle  tanık anlatımlarına göre hesaplama yapılmış ise de yapılan araştırma karar verilmeye yeterli değildir. Mahkemece öncelikle her iki davalıdan işyeri kayıtları, hizmet alım sözleşmesi, ihale belgeleri, teknik ve idari şartnameler, işe  giriş ve çıkış kayıtları, kamu idaresi tarafından alt işverene verilmiş işle ilgili olarak özellikle alt işverende çalışan işçilerin  özlük haklarına yönelik tuttuğu kayıt ve belgeler getirtilmeli, davacı işçilerin çalıştıkları işyerlerini günlük çalışma düzenine ilişkin olarak asıl işveren tarafından yapılmış düzenlemeler varsa ilgili belgeler getirtilmeli, alt işverenin üstlendiği işte çalışacak işçi sayısı ve günlük çalışma sürelerinin kanuni sınırları aşmasının mümkün olup olmadığı, bu hususta asıl işverenin izninin veya icazetinin gerekip gerekmediği araştırılıp tespit edilmeli, belirtilen tüm bu yönler açıklığa kavuşturulduktan sonra bilirkişiden yukarıda belirtilen ilkeler doğrultusunda hesaplama yapılmak üzere ek  rapor alınmalı, alınan bilirkişi raporu dosyadaki tüm delillerle birlikte yeniden bir değerlendirmeye tabi tutularak oluşacak sonuca göre karar verilmelidir.

Mahkemece tüm bu yönler gözetilmeden  dava sonucundan yararı olan ve  işverene aynı   haklarla   ilgili   dava   açan   tanık   beyanlarına    itibarla    bilirkişi  tarafından  yapılan hesaplama doğrultusunda karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 12.06.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2016/7955, Karar No: 2019/3261, Tarih: 30.04.2019

**16. Hukuk Dairesi         2016/7955 E.  ,  2019/3261 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : KADASTRO TESPİTİNE İTİRAZ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi süresinde duruşmalı olarak istenmiştir. Yargıtay duruşması için gerekli tebligat giderlerinin ödenmemesi nedeniyle duruşma isteminin reddine, incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildi. İnceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu. GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında ... İlçesi Aydoğan Köyü çalışma alanında bulunan 101 ada 69 parsel sayılı 327,76 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle ... adına tespit edilmiştir. Davacı ... ve arkadaşları, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği iddiasına dayanarak dava açmıştır. Mahkemece Dairemizin usule ilişkin bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda davanın reddine, çekişmeli 101 ada 69 parsel sayılı taşınmazın kadastro tespiti gibi tesciline karar verilmiş; hüküm, ... ve arkadaşları vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre sair temyiz itirazları yerinde değildir. Ancak, bizzat davalı ...'un 10.10.2011 tarihli yazılı beyanından taşınmaz üzerindeki meyve ağaçlarının davacı tarafça dikildiği ve meyvelerinin de bu kişi tarafından toplandığı belirtildiğine göre Mahkemece 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 19/2. maddesi gereğince taşınmaz üzerindeki ağaçlarla ilgili davacı taraf adına muhdesat şerhi verilip verilmeyeceği hususunun tartışılıp değerlendirilmemiş olması isabetsizdir. Hal böyle olunca, çekişmeli taşınmazın başında ziraatçi bilirkişinin katılımı ile yeniden keşif yapılarak, davalıya ait taşınmaz üzerindeki ağaçların yaşları ve cinsleri tespit edilip davacı taraf lehine muhdesat şerhi verilip verilmeyeceği değerlendirilmeli ve sonucuna göre bir karar verilmelidir. Mahkemece bu husus gözden kaçırılarak yazılı şekilde karar verilmesi isabetsiz olup, temyiz itirazları açıklanan nedenle yerinde bulunduğundan kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz edenlere iadesine, yasal koşullar gerçekleştiğinde kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 30.04.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/7191, Karar No: 2008/10541, Tarih: 16.10.2008

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2008/7191 E.  ,  2008/10541 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde eğitim ve öğretim giderinden kaynaklanan 52.003,33 YTL borcun 8.000 YTL.sinden davacı ...'in, 21.292,04 YTL.sinden davacı ...'in, tamamından da davacı ...'in sorumlu olmadıklarının tespiti istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-Yükümlü ...'in Kuleli Askeri Lisesine girişi sırasında verilen ve 12.08.2003 gününde düzenlenen yüklenme senedinin düzenlenme tarihinde ergin olmaması nedeniyle velisi olarak annesi ... tarafından imzalandığı, ancak, okuldan ayrılması üzerine hesaplanan ve davacı asılın sorumlu olduğu eğitim ve öğretim giderlerinin Kara Kuvvetleri Komutanlığı Kara Harp Okulu Komutanlığının 26.09.2007 gün ve 1433 sayılı yazısı ile davacı ...'den de istenildiği, borcun istenildiği ve davanın açıldığı tarih itibariyle 10.09.1989 doğum tarihli olan yükümlü ...'in ergin olduğu, bu nedenle velayeten yüklenme senedini imzalayan ve kendisinden borç talep edilen davacı ...'in istemi gibi davaya konu borcun tamamından sorumlu olmadığının tespitine karar verilmesi gerektiği düşünülmeden, veli ... yönünden davanın husumetten reddine karar verilmiş olması,

2-Dosya içerisinde bulunan ve davacı ...'in Kuleli Askeri Lisesine girerken vermiş olduğu ve ... 8. Noterliğince 12.08.2003 gün ve 07781 yevmiye numarasıyla düzenlenmiş yüklenme senedinde "yetkili merciler veya mahkemelerce hakkımda verilen herhangi bir ceza nedeniyle merci veya kurullarca ittihaz olunan

karara istinaden okuldan çıkarılmam halinde Silahlı Kuvvetler adına askeri öğrenci olarak öğrenime başladığım tarihten ilişiğimin kesilmesine kadar Milli Savunma Bakanlığınca zimmetime tazminat olarak tahakkuk ettirilecek tazminatı (yiyecek, yemek pişirme ve su masrafları, giyim-kuşam, öğrenci aylıkları, kitap ve kırtasiye, ..., diploma, sınav ve benzeri harçlar, öğretim ve eğitimin gerektirdiği ulaşım hizmetleri, ilaç ve tedavi giderleri, barındırma, aydınlatma, ısıtma, temizlik, yakıt, yatı masrafları ve benzeri masraflar ile askeri liseler hazırlık sınıfı yabancı dil eğitimi, atış, amortisman, personel giderleri) sarf tarihinden tahsil tarihine kadar geçen süre için hesap edilecek kanuni faizi ile birlikte ayrıca hükme gerek kalmaksızın hazine emrine ödeyeceğimi şimdiden kabul eyler, yüklenirim." denilerek taahhüt altına girilmiştir.

13.2.1992 tarihli Resmi Gazetede yayımlanan yönetmeliğe uygun olarak düzenlenmiş bulunan yüklenme senedi hükümleri uyarınca davacılar askeri lise ve harp okulu dönemine ait maliyet çizelgesinde yer alan atış, personel ve amortisman giderinden de sorumludur. Buna rağmen mahkemece davacıların askeri lise ve harp okulu dönemine ilişkin harcamalar arasında yer alan personel giderinden sorumlu olmadığı düşüncesiyle hazırlanan bilirkişi raporu hükme esas alınarak davacıların borçlu olmadığı miktarın tespit edilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Mahkemece, yukarıda sözü edilen iki numaralı bozma doğrultusunda bilirkişiden ek rapor alınmalı, alınan bu ek raporun bozmaya uygunluğu da denetlendikten sonra yine yukarıda sözü edilen (1) numaralı bozma da dikkate alınarak oluşacak sonuç doğrultusunda karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edenlerden davacı tarafa iadesine, 16.10.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7646, Karar No: 2012/15652, Tarih: 28.11.2012

**6. Hukuk Dairesi         2012/7646 E.  ,  2012/15652 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Eşya alacağı

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı eşya alacağı davasına dair karar, davacı tarafından süresi içinde duruşmalı olarak temyiz edilmiş, ancak miktar itibariyle duruşmaya tabi olmadığından duruşma talebinin reddine karar verildikten sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, çeyiz eşyaları ve bir adet altın takı setinin aynen iadesi, mümkün olmaması halinde bedelinin ödenmesi istemine ilişkindir. Mahkemece, altın takı seti dışındaki eşyaların yargılama sırasında davacıya teslim edildiğinden, bu eşyalara yönelik dava konusuz kaldığından karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş, altın takı setine yönelik olarak, ise diğer takılarını yanında götüren davalının, altın takı setinin davalıda kaldığını ispat edemediğinden talebin reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından, reddedilen takı setine yönelik olarak temyiz edilmiştir.

Türk Medeni Kanunu'nun 6. maddesi hükmü uyarınca kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça taraflardan her biri hakkını dayandırdığı olguların varlığını kanıtlamakla yükümlüdür. Gerek doktrinde, gerek Yargıtay içtihatlarında kabul edildiği üzere ispat yükü hayatın olağan akışına aykırı durumu iddia eden ya da savunmada bulunan kimseye düşer. Öte yandan ileri sürdüğü bir olaydan kendi yararına haklar çıkarmak isteyen kimse iddia ettiği olayı kanıtlaması gerekir. Davacı kadın dava konusu edilen ziynet eşyasının davalıda kaldığını ileri sürmüş, davalı koca ise onun tarafndan götürüldüğünü savunmuştur. Hayat deneylerine göre olağan olanın bu çeşit eşyanın kadının üzerinde olması ya da evde saklanması, muhafaza edilmesidir. Başka bir anlatımla bunların davalı tarafın zilyetlik ve korumasına terk edilmesi olağan durumla bağdaşmaz. Diğer taraftan ziynet eşyası rahatlıkla saklanabilen, taşınabilen, götürülebilen türden eşyalardandır. Bu nedenle evden ayrılmayı tasarlayan kadının bunları önceden götürmesi, gizlemesi her zaman mümkün olduğu gibi evden ayrılırken üzerinde götürmesi de mümkündür. Bunun sonucu olarak normal koşullarda ziynet eşyalarının kadının üzerinde olduğunun kabulü gerekir.

Davacı, dava konusu ziynet eşyasının varlığını, evi terk ederken bunların zorla elinden alındığını ve götürülmesine engel olunduğunu, evde kaldığını ispat yükü altındadır. Olayda, davacı kadın evi terk ettiği tarih itibariyle dava konusu bir adet altın takı setinin götürülmesine engel olunduğunu ve zorla elinden alındığını, daha önce de götürme fırsatı elde edemediğini dinlettiği tanıkların beyanı ile ispat edememiştir. Bununla birlikte davacı delil listesinde açıkça yemin deliline de dayanmış olduğundan davacıya, davaya konu ziynet eşyasının elinden alındığı, götürülmesine engel olunduğu, davalı tarafta kaldığı konusunda yemin teklif etme hakkı hatırlatılarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 28/11/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14081, Karar No: 2012/17729, Tarih: 22.11.2012

**4. Hukuk Dairesi         2012/14081 E.  ,  2012/17729 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 21/03/2011 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 31/05/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, hakaret nedeniyle uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davalı tarafından temyiz olunmuştur.

Davacı, idari yargıda davalı tarafından açılan bir dava dosyasında dosyanın tarafı olmadığı halde mahkemeye sunulan ve davalının imzasını taşıyan dilekçe içeriğiyle kişilik haklarına saldırıda bulunulduğunu beyanla uğradığı manevi zararın ödetilmesini istemiştir.

Davalı, dava konusu dilekçede geçen sözlerin savunma sınırları içinde olduğunu, hakaret ve iftira kastı taşımadığını savunarak davanın reddedilmesini istemiştir.

Mahkemece, davalı tarafından idari yargıda görülen dava dosyasına ibraz olunan dilekçe içeriğinde geçen cümlelerin, davacının kişilik haklarına saldırı niteliği taşıdığının kabulü ile istemin bir bölümünün ödetilmesine karar verilmiştir.

Borçlar Yasası'nın 53. maddesi gereğince ceza mahkemesinin beraat kararı, hukuk yargıcı yönünden bağlayıcı değil ise de ceza mahkemesince belirlenecek maddi olgular hukuk yargıcı yönünden de bağlayıcıdır. Dava konusu olayın özelliği nedeniyle ceza mahkemesindeki dava sonucu beklenerek ondan sonra tüm kanıtlar birlikte değerlendirilip varılacak sonuca uygun bir karar verilmelidir

Mahkemece açıklanan yönler gözetilmeyerek yerinde olmayan gerekçeyle, yazılı biçimde karar verilmiş olması, usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA; bu bozma nedenine göre öteki temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 22/11/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9507, Karar No: 2013/14502, Tarih: 27.06.2013

**10. Hukuk Dairesi         2013/9507 E.  ,  2013/14502 K.**

**"İçtihat Metni"**

..........

Davacı, yurt dışında Türk Vatandaşlığı döneminde geçen 01.09.1984-23.09.1999 tarihleri arası süreyi 3201 sayılı Yasa kapsanmada borçlanabileceğinin tespitini istemiştir.

Mahkeme, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

14.10.1999 tarihi itibarıyla izinle çıkarak Türk Vatandaşlığını kaybeden 23.02.1965 doğumlu davacı, 21.06.2012 günlü borçlanma başvurusuyla .......’da ev kadını olarak geçen süreleri 3201 sayılı Yasa ile borçlanmak istemiş,ancak,talep tarihinde Türk Vatandaşı olmadığı gerekçesiyle reddi üzerine eldeki bu dava açılmıştır.Dosya içerisinde yer alan ikamet belgelerine göre de, 01.09.1984 tarihinden itibaren .....’da ev kadını olarak ikamet ettiği anlaşılan davacının,.....’da ki çalışmalarının varlığına dair dosyada bir kayıt ve belge de bulunmamaktadır.

Davacı, yurt dışında ......döneminde geçen 01.09.1984-23.09.1999 tarihleri arası süreyi 3201 sayılı Yasa kapsanmada borçlanabileceğinin tespitini istemiştir.

Mahkeme ise, yurt dışında ...... döneminde, ev kadınlığı ve çalışma süreleri yönünden davanın kabulüne karar vermiştir.

Dava dosyası içerisinde, davacının yurt dışındaki çalışma sürelerinin varlığına dair bir kaydın yer almaması, giderek, 21.06.2012 günlü borçlanma talebinde, sadece ev kadınlığı süresinin borçlanmaya konu yapılmış olması karşısında; ev kadınlığı süresinin yanında, yurt dışı çalışma sürelerinin de dava ve uyuşmazlığa konu yapılıp yapılmadığının, davacıya sorulup, açıklığa kavuşturularak, uyuşmazlığa konu yapılması halinde, çalışma sürelerinin varlığı da araştırılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve araştırmayla, yazılı şekilde karar tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

./..

-2-

O hâlde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün BOZULMASINA, 27.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.

.........
Yargıtay — Esas No: 2021/43378, Karar No: 2022/2913, Tarih: 23.02.2022

**11. Ceza Dairesi         2021/43378 E.  ,  2022/2913 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇLAR : Resmi belgede sahtecilik, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına dolandırıcılık

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

Sanık hakkında nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarından verilen esastan ret kararına yönelik yapılan temyiz talebi üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesi’nin 16.11.2021 tarihli ek karar ile temyiz talebinin reddine karar verildiği bu kararı sanığın temyiz etmesine rağmen sadece dolandırıcılık suçundan görüş bulunduğu sahtecilik ve ek karara yönelik tebliğnamede görüş bulunmadığından, bu hususta ek tebliğname düzenlendikten sonra iadesinin temini için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE 23.02.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/14371, Karar No: 2012/2921, Tarih: 23.02.2012

**6. Ceza Dairesi         2007/14371 E.  ,  2012/2921 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

5237 sayılı TCK.nun 150.maddesinin 2.fıkrasındaki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK.nun 522.maddesindeki “hafif” veya “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerçekten az olan şeylerin alınması durumunda, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden, somut olayda koşulları bulunmadığı halde, 150.maddenin 2.fıkrasına düzenleniş amacının dışında yorumlar getirilerek cezadan indirim yapılması, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre, sanıklar ..., ... ve ... savunmanlarının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğname gibi ONANMASINA, 23/02/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.