muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/7864, Karar No: 2016/2861, Tarih: 22.02.2016

**18. Hukuk Dairesi         2015/7864 E.  ,  2016/2861 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, davacının nüfusta 15.06.1972 olan doğum tarihinin 15.06.1968 olarak düzeltilmesi istenilmiştir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin gerçekte 15.06.1968 tarihinde doğduğu halde, nüfusa 15.06.1972 doğumlu olarak tescil edildiğini, bu yanlışlığın mağduriyetine yol açtığını ileri sürerek, nüfusta 15.06.1972 olan doğum tarihinin, gün ve ayı aynı kalmak üzere 1968 olarak düzeltilmesini istemiş; mahkemece, alınan sağlık kurulu raporu, doğum tutanağı ile doğum tarihinin talep ettiği tarihi doğrulamadığı, tanık beyanlarının ise, aradan uzun zaman geçmiş olması sebebiyle yanılgı olasılığının yüksek olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyaya alınan belgelerden, davacının, ...Köyü Muhtarlığınca 1826 sayılı Af Kanununa göre düzenlenen 14.03.1977 tarihli ilmuhaber üzerine nüfus memurluğunca tanzim olunan doğum tutanağına istinaden 15.06.1972 doğumlu olarak nüfusa tescil edildiği anlaşılmaktadır. Doğumun nüfusa tescili, 1826 sayılı Af Kanununa dayanmaktadır. 20.06.1974 tarihinde kabul edilip 28.06.1974 tarihinde yürürlüğe giren bu Kanun, yürürlüğe girdiği tarihten önce, bir evlenme akdine dayanmaksızın birleşip karı koca gibi yaşayanlardan doğan çocukların, kemik yaşıyla ilgili tabib raporu aramaksızın düzgün nesepli olarak nüfusa tesciline imkan tanımıştır. Davacının, anne ve babasının Kanunun yürürlüğünden önce süregelen evlenme akdine dayanmayan birleşmelerinin de aynı Kanuna göre "evlilik" olarak tescil edildiği görülmektedir.

Davacı, dava dilekçesi ekinde iddiasının dayanağı olarak, 26.05.1980 tarihli beş sınıflı ilkokul diplomasının örneğini sunmuştur. Bu diplomada, davacının, beş sınıflı ilkokulundan, 1979-1980 öğretim yılında mezun olduğu yazılıdır. Bu belge mahkemece değerlendirilmemiştir. Bu haliyle yapılan araştırma ve inceleme yeterli değildir. İlkokula başlama yaşı nazara alındığında, 1972 doğumlu bir çocuğun, sekiz yaşında iken beş sınıflı ilkokuldan 1980 yılında mezun olmasının mümkün olmadığı ve mahkemece aldırılan hastane raporunun da, davacının iddiasını dışlamadığı nazara alınarak, mahkemece sunulan diploma örneğinin, sahih olup olmadığının ilçe milli eğitim müdürlüğünden veya okul müdürlüğünden araştırılması, gerekmesi halinde tanıkların nüfus kayıtları da getirtilip, beyanlarının denetlenmesi ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonuca ulaşılması gerekirken, eksik inceleme ve hatalı değerlendirme ile hüküm kurulması doğru bulunmamıştır.

Bu itibarla yukarda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, davacının temyiz itirazları bu sebeplerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 428'nci maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, işbu kararın tebliğinden itibaren onbeş gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 22.02.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2657, Karar No: 2020/5820, Tarih: 17.06.2020

**17. Ceza Dairesi         2020/2657 E.  ,  2020/5820 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

İş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükümde suçun birden fazla kişi ile birlikte işlediğinin anlaşılması karşısında; suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı TCK'nun 119/1-c maddesinin tatbik edilmemesi suretiyle eksik ceza tayini, aleyhe temyiz olmadığından, bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 17.06.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14000, Karar No: 2014/18395, Tarih: 23.09.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/14000 E.  ,  2014/18395 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Orhaneli Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Tarihi : 24.04.2014

No : 2013/2-2014/80

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Davanın yasal dayanağı olan 506 sayılı Kanunun 79/10. maddesi olup, bu tür sigortalı hizmetlerin tespitine ilişkin davalar, kamu düzenine ilişkindir. Bu nedenle, özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmesi zorunludur. Bu çerçevede hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, bu tür davalarda tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyerek, gerekli araştırmaların re'sen yapılması ve kanıtların toplanması gerektiği, göz önünde bulundurulmalıdır.

Yine, 506 sayılı Kanunun 79/10. maddesinde; yönetmelikle belirlenen belgeleri işveren tarafından verilmeyen veya çalıştıkları, Kurumca saptanamayan sigortalıların, çalıştıklarını, hizmetlerinin geçtiği yılın sonundan başlayarak beş yıl içerisinde mahkemeye başvurarak alacakları ilâm ile kanıtlayabildikleri takdirde, bunların mahkeme kararında belirtilen aylık kazanç toplamları ile prim ödeme gün sayılarının dikkate alınacağı açıklanmıştır. Anlaşılacağı üzere, çalışmanın tespiti istemiyle hak arama yönünden kanun ile getirilen süre, doğrudan doğruya hakkın özünü etkileyen hak düşürücü niteliktedir ve dolması ile hakkın özü bir daha canlanmamak üzere ortadan kalkmaktadır. Söz konusu Kanunun kabul edilip yürürlüğe girdiği tarih itibarıyla beş yıl olarak öngörülen süre, 09.07.1987 tarihinde yürürlüğe giren 3395 sayılı Kanunun beşinci maddesiyle on yıla çıkarılmış, daha sonra 07.06.1994 tarihinde yürürlüğe giren 3995 sayılı Kanunun üçüncü maddesiyle yeniden beş yıl olarak düzenlenmiş olup, halen geçerliliğini korumaktadır. Dairemizin yerleşmiş içtihatlarında ifadesini bulduğu üzere, sigortalılara ilişkin olarak yönetmelikte belirtilen belgelerin Kuruma verilmesi ya da çalışmaların Kurumca tespit edilmesi halinde, Kurumca öğrenilen ve sonrasında kesintisiz devam eden çalışmalar bakımından hak düşürücü sürenin geçtiğinden sözedilemeyeceği gibi, sigortalıların Kuruma bildiriminin, işe giriş tarihinden sonra yapılması durumunda, bildirimin yapıldığı tarihten önceki çalışmanın, bildirimi de kapsar biçimde kesintisiz devam etmiş olması bir başka anlatımla, blok çalışmanın varlığı halinde, Kuruma bildirilmeyen çalışma süresi yönünden hak düşürücü sürenin hesaplanmasında, bildirim dışı tutulan sürenin sonu değil, kesintisiz olarak geçen çalışmaların sona erdiği yılın sonu başlangıç alınacaktır. Bu yönde; sigortalıların, aynı işverenin değişik işyerlerinde ya da aynı işyerinde, farklı işverenler tarafından, ara vermeksizin sürekli biçimde çalıştırılmaları durumunda da, beş yıllık hak düşürücü sürenin hesaplanmasında aynı esas uygulanacaktır. Mevsimlik çalışma yapılan işyerlerinde, ara verme dönemlerinde ise hizmet akdi askıda ve bu çerçevede askı dönemine ilişkin olarak da kesintisizliğin kabul edilmesi gerekecektir. Buna göre; işe giriş bildirgesi düzenlenmediği, düzenlenmesine karşın yasal hak düşürücü süre içerisinde Kuruma verilmediği, bu süre içerisinde Kuruma verilen dönem bordroları ile bildirimin yapılmadığı, sigorta primlerinin Kuruma yatırılmadığı, çalışmanın varlığı yönünde sigorta müfettişince herhangi bir saptamanın söz konusu olmadığı durumlarda, hizmetin varlığını ileri süren kişilerin hak düşürücü süre içerisinde yargı yoluna başvurması zorunludur. Bununla birlikte değinilen kuralın tek istisnası, kamu kurum ve kuruluşlarında gerçekleşen hizmete ilişkin olarak, Kuruma aktarılmasa dahi işveren tarafından ödenen ücret/maaş üzerinden sigorta primi kesintisi yapılması olgusudur

. Bununla birlikte değinilen kuralın tek istisnası, kamu kurum ve kuruluşlarında gerçekleşen hizmete ilişkin olarak, Kuruma aktarılmasa dahi işveren tarafından ödenen ücret/maaş üzerinden sigorta primi kesintisi yapılması olgusudur. Bir başka anlatımla, sözü edilen niteliğe sahip işyerinde çalışanların kayıtlara geçirilmesi ve ücret ödemelerinin de belgelere dayandırılması asıl olduğundan, yukarıda açıklanan durumların hiç biri gerçekleşmemiş olsa da Sosyal Güvenlik Kurumu Başkanlığı’na aktarılmamasına karşın işverence ilgiliye ödenen ücret/maaş üzerinden sigorta primi kesintisi yapıldığı takdirde hak düşürücü süreye ilişkin hüküm uygulanamaz.

2-Eldeki somut olayda; davacının, 1975/3. dönemi ile 21.01.1978 tarihleri arasında farklı sicil numaralı işyerlerinden kesintili ve kısmi bildirimlerinin bulunduğu, 35644 sicil numaralı Kamu Kurumu niteliğindeki işyerinden verilme, 11.10.1977 başlangıç tarihli işe giriş bildirgesi ile 1977/Ekim ayına ait imzalı istihkak bordro örneğinin dosyada yer aldığı, tanık beyanları da gözetilerek, istem gibi kabul kararı verildiği anlaşılmaktadır.

Mahkemenin kabulü eksik araştırma ve incelemeye dayalıdır. Davacı tanıklarının; “kış aylarında dikim, yaz aylarında teras ve temizlik işlerinde” kesintisiz çalışmayı belirttikleri, tarım işinde çalışanlardan 506 Sayılı Yasa kapsamında değerlendirilecek çalışmalarla ilgili düzenlemenin 11.08.1977 tarih 2100 Sayılı Yasayla getirilmiş olduğu, ancak; orman işyerlerinde tarımsal nitelikli olmayan işlerde çalışma olanağı mevcut bulunduğu gibi, tarım işi sayılmayan işlerin tespiti amacıyla, Çalışma ve Tarım Bakanlıklarıyla, Sosyal Sigortalar Kurumu ve Orman

Genel Müdürlüğü yetkilileri arasında yapılmış olan, 01.04.1965 tarihli protokol ve bunun kapsamını genişleten protokollerin mevcudiyeti, tanık beyanları ile dikim, teras ve temizlik işlerinde çalıştığı belirtilen davacının, yaptığı işin niteliği ve tarım işi olup olmadığı araştırılmalı, dava konusu dönemde hizmet bildirilen işyeri sicil numaraları gözetilerek işyeri dosyaları ile dönem bordroları davalı Kurumdan, puantaj kayıtları, ücret tediye bordrolarının asılları ile var ise diğer delilleri davalı genel müdürlükten celbedilmeli, iş bu belgelerden sigortalının imzasını içerenler yönünden imzanın davacıya aidiyeti davacı tarafından kabul edilenler ile inkar edilip de aidiyeti ehil bilirkişi incelemesiyle saptananlardan yine davacı tarafından hata-hile-ikrah durumu iddia ve ispat edilemeyenler bakımından, işbu yazılı belgelerin aksi eşdeğerde delillerle kanıtlaması için davacıya delilleri sorulmalı, dava konusu dönemdeki diğer hizmetlerin davalı genel müdürlükten bildirilip bildirilmediği araştırılarak davacı çalışmaları yönünden hak düşürücü süre irdelenmeli, yine bu dönemde davacı ile birlikte çalışan bordro tanıkları resen dinlenilmeli, bunun dışında sigortalının kayıtlarda gözükmeyen çalışmalarının hangi nedenlerle kayıtlara geçmediği ya da bildirim dışı kaldığı hususu gereğince araştırılmalı, yargılama sürecinde dinlenen tanık anlatımlarının değerlendirilmesinde, iş yerinin kapsamı, kapasitesi ve niteliği nazara alınmalı, böylece bu konuda gerekli tüm araştırma yapılarak uyuşmazlık konusu husus, hiçbir kuşku ve duraksamaya yer bırakmayacak biçimde çözümlenip; deliller hep birlikte değerlendirilip takdir edilerek varılacak sonuç uyarınca bir karar verilmelidir.

2-Davada taraf olabilmek ancak Medeni Kanun gereğince gerçek veya tüzel kişiliğe sahip olmakla mümkündür. Bu nedenle husumetin, işveren sıfatıyla tüzel kişiliği haiz Orman Genel Müdürlüğüne yöneltilmesi gerekirken, tüzel kişiliği ve aktif husumet ehliyeti bulunmadığı anlaşılan O.. M..ne yöneltilmiş olması da isabetsiz bulunmuştur.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz ardı edilerek, eksik araştırma ve inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalılar vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılardan Orman Genel Müdürlüğü'ne iadesine, 23.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8747, Karar No: 2013/9370, Tarih: 22.05.2013

**4. Hukuk Dairesi         2012/8747 E.  ,  2013/9370 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... Reklamcılık Yayıncılık Matbaacılık Organizasyon Sanayi ve Ticaret Ltd. Şti. vd. aleyhine 27/10/2010 gününde verilen dilekçe ile yayın yolu ile kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 29/12/2011 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA ve aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 22/05/2013 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Dava basın yolu ile kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkin olup, yerel mahkemece davalı şirket hakkındaki davanın kısmen kabulüne, diğer davalı hakkındaki davanın reddine ilişkin verilen karar, davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, 16/05/2010 günlü .... Dergisi'nde ... İçinde Gizli Örgütlenme başlığı altında yayınlanan haberde kişilik haklarına saldırıldığını ifade etmiştir.

Davalılar, dava konusu yayının ... İddianamesinin ek klasörlerine dayanılarak yapıldığını savunarak davanın reddini istemişlerdir.

Basın özgürlüğü, Anayasanın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Yasasının 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durum da halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır. Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasanın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanununun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

Davaya konu olayda; davalıların cevap dilekçesinde belirtmiş oldukları ... İddianamesinin ek klasörleri getirtilip incelenerek ve yukarıda belirtilen ilkeler dikkate alınarak bir karar verilmesi gerekirken; eksik inceleme ile karar verilmiş olması doğru değildir. Bu nedenle, kararın bozulması gerektiği düşüncesinde olduğumuzdan sayın çoğunluğun görüşüne katılmıyoruz. 22/05/2013
Yargıtay — Esas No: 2009/2004, Karar No: 2009/3755, Tarih: 22.06.2009

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2009/2004 E.  ,  2009/3755 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, İİK’nın 67. maddesi hükmüne dayalı olarak açılmış olup, icra takibine borçlu davalının vâki itirazının iptâline ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş ve verilen karar, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

İnegöl 2. İcra Müdürlüğü’nün 2007/2893 takip sayılı dosyası kapsamında; davacının davalı hakkında, adî takip yoluyla başlatmış olduğu icra takibinde 1.600,00 YTL asıl alacak, 107,60 YTL işlemiş yasal faiz ve 3,00 YTL matbu evrak masrafı olmak üzere toplam 1.710,60 YTL alacağın tahsilinin istendiği, davalının süresi içerisindeki itirazı sonucu takibin durduğu anlaşıldığı gibi; itirazın iptâli davasının da bir yıllık süresi içinde açıldığı tespit olunmuştur.

Tarafların açıklamaları ve toplanan deliller birlikte değerlendirildiğinde; davalının binasının onarım, boya işini yanlar arasındaki “sözlü” sözleşme ile davalının yüklendiği anlaşılmaktadır. Yanlar arasındaki akdi ilişkinin, Borçlar Kanunu’nun 355. maddesinde tanımlandığı üzere “eser sözleşmesi” olduğu sonucuna varılmaktadır. Yine tarafların açıklamaları birlikte değerlendirildiğinde malzemeli iş bedelinin 4.600,00 TL olduğu ortaya çıkmaktadır.

Davalı dış cephe kaplama işinin ayıplı yapılması sebebiyle, dava ve takip konusu 1.600,00 TL alacağın ödenmediğini savunmaktadır. Borçlar Kanunu’nun 356/I. maddesi hükmünde düzenlendiği üzere yüklenici, iş sahibine olan özen borcunun gereği olarak yüklendiği işi sözleşme ve yasa hükümlerine göre, fen ve sanat kurallarına uygun olarak yapmakla ödevlidir. Açık ayıplarda Borçlar Kanunu’nun 359., gizli ayıplarda ise aynı Kanunun 362. maddesi hükmünde öngörülen süresi içinde ayıp ihbarında bulunulması

halinde; iş sahibi Borçlar Kanunu’nun 360. maddesi hükmünde kendisine tanınan haklardan birisini kullanabilir. Somut olayda da, bilirkişi raporları ve tanık açıklamalarına göre dış cephedeki kusur, açık ayıp niteliğinde olduğu gibi, davalı tarafından da ayıp ihbarının süresinde yapıldığı anlaşılmaktadır. Davalı iş sahibi, Borçlar Kanunu’nun 360. maddesi hükmünde kendisine tanınan haklardan, iş bedelinde 1.600,00 TL indirim yapılması gerektiğini savunmaktadır.

Yukarıda açıklanan sebeplerle mahkemece yapılacak iş; inceleme yaptırılan bilirkişiden ek rapor alınarak ve ya yerinde keşif yapılmak suretiyle, bilirkişiye inceleme yaptırılarak ayıplı iş sebebiyle 4.600,00 TL iş bedelinden ne miktar indirim yapılması gerektiğinin tespit olunması ve varılacak sonuca göre uyuşmazlık hakkında hüküm kurmaktan ibaret olmalıdır.

Yukarıda açıklanan sebeplerle mahkemece yapılacak iş; inceleme yaptırılan bilirkişiden ek rapor alınarak ve ya yerinde keşif yapılmak suretiyle, bilirkişiye inceleme yaptırılarak ayıplı iş sebebiyle 4.600,00 TL iş bedelinden ne miktar indirim yapılması gerektiğinin tespit olunması ve varılacak sonuca göre uyuşmazlık hakkında hüküm kurmaktan ibaret olmalıdır.

Öte yandan, davacı yararına icra inkâr tazminatına hükmolunabilmesi için İİK’nın 67. maddesinde öngörülen yasal koşulların birlikte gerçekleşmesi ve bu kapsamda davası kabul edilen asıl alacağın takip borçlusu davalı tarafından belirlenebilir olması yani likid olması zorunludur. Oysa az yukarıda açıklandığı üzere, takip konusu alacağın belirlenmesi bilirkişi incelemesini gerektirdiğinden likid değildir. O halde mahkemece, davacı yararına davası kabul edilen alacağın %40’ı oranında icra inkâr tazminatına hükmolunması da doğru olmamıştır.

Ayrıca Borçlar Kanunu’nun 101. maddesi gereğince davalı icra takip tarihi itibariyle borçlu temerrüdüne düşürüldüğü halde, icra takibinden öncesi borçlu temerrüdü gerçekleşmişçesine yazılı şekilde takip konusu işlemiş temerrüt faizine davalının itirazının mahkemece, iptâline karar verilmesi doğru değildir.

Açıklanan sebeplerle karar bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan sebeplerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüne ve kararın davalı yararına BOZULMASINA, fazla alınan temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, 22.06.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/1549, Karar No: 2006/4309, Tarih: 08.06.2006

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2006/1549 E.  ,  2006/4309 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasında genel kadastro ile oluşan tapunun, tapu kaydına dayanarak açılan iptali davası sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca duruşmalı olarak incelenmesi istenilmekle; duruşma için belli edilen 12.4.2005 ... ve saatte temyiz eden ... ... vs. vekili Avukat ... ... ve ... ... vekili Avukat ... ... ile aleyhine temyiz istenilen Hazine vekili Avukat ... geldiler. Gelenlerin yüzlerine karşı duruşmaya başlandı. Tarafların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmanın bittiği bildirildi. Süresi içinde inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında 2045 parsel sayılı 136500 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz öncesi hali yerlerden olup yağışlı yıllarda ... haline gelerek köy halkının kamışından istifade ettiği ve halen ham ... vasfında olması nedeniyle davalı ... adına tesbit edilmiştir. Davalı Köy Tüzel Kişiliğinin itirazı Kadastro Komisyonunca kabul edilerek taşınmazın krokide “A” harfi ile işaretli 100.000 metrekarelik kısmının Köy Tüzel Kişiliği, “B” harfi ile işaretli 36500 metrekarelik kısmının Hazine adına tesciline karar verilmiştir. Davacı ..., taşınmazın tamamının ... yatağı olduğu, davacı ..., harici satın alma ve 40 yılı ... süredir zilyet olduğu iddiasına dayanarak dava açmıştır. Yargılama sırasında ... ..., vergi kaydı ve zilyetliğe dayanarak taşınmazın kendisine ait 1738 ve 1740 parsellerin devamı olduğunu iddia ettiği 4000 ve 7000 metrekarelik kısımları için, ... ... ise, kendine ait 1706 ve 1707 parsel sayılı taşınmazların 8000 metrekarelik kısmının 2045 nolu parsel içinde kaldığı iddiasına dayanarak davaya katılmışlardır. Bu ve temyiz etmeyen diğer davacıların davaları birleştirilerek mahkemece yapılan yargılama sonunda; davacı ...’nin davasının kabulüne, çekişmeli parselin kıyı kenar çizgisi dışında kalan kısımlar ile birlikte 2045 nolu parselin 13277.12 metrekare olarak ham ... vasfı ile Hazine tesciline, ... bilirkişi raporunda belirtilen 2045 nolu parselin kıyı kenar çizgisi içinde kalan 3559 metrekarelik kısmın tesbit dışı bırakılmasına, sair tüm davaların reddine karar verilmiş; hüküm, davacı ..., davacı ..., müdahiller ... ..., ... ..., ... ... ve davalı ... Belediye Başkanlığı vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.