muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/2209, Karar No: 2022/12409, Tarih: 18.10.2022

**4. Hukuk Dairesi         2020/2209 E.  ,  2022/12409 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Av.... tarafından, davalı ... aleyhine 05/03/2015 gününde verilen dilekçe ile muarazanın meni istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonucunda; davanın reddine dair verilen 03/12/2019 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

K A R A R

Davacı vekili, 6360 sayılı Kanun’un 1/1. maddesi gereği Aydın Belediyesinin büyükşehir belediyesi statüsü kazandığını, 5216 sayılı Büyükşehir Belediye Kanunu’nun 7 ve 27. maddesi gereğince Aydın Büyükşehir Belediye Meclisinin kararı ile büyükşehir belediye sınırları içerisinde bulunan alanların büyükşehir belediyesince yürütülmesine karar verildiğini, Nazilli Belediye Başkanlığının 25 adet otobüs durağı reklam panosu ile 25 adet ışıklı raket kiralaması devrine olumsuz cevap verdiğini ve devir işlemini gerçekleştirmediğini belirterek muarazanın meni ile alanların davacıya aidiyetinin tespiti ve teslimini istemiştir.

Davalı vekili, Nazilli Belediye Başkanlığının 6360 sayılı Kanun ile tüzel kişiliği kaldırılan bir belediye olmadığını, bu sebeple sahip olduğu her türlü malvarlığını büyükşehir belediyesine devretmek zorunda olmadığını, Büyükşehir Belediye Meclisince alınan kararın davalı ... Belediyesini bağlamayacağını, davaya konu 25 adet ışıklı raket ve 25 adet otobüs durağı reklam panolarının Nazilli Belediye Encümeninin 21/11/2005 tarihli ve 5/699 sayılı kararı ile 31/11/2008 tarihine kadar kiralandığını, sözleşmenin 31/12/2017 tarihine kadar yenilendiğini, Nazilli Belediye Encümeninin kiralamaya ilişkin son kararına karşı davacı tarafından idari yargıya gidilmediğini belirterek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Dava, muarazanın meni istemine ilişkindir.

Mahkemece, tarafların 3533 sayılı Kanun’un 1. maddesi kapsamında kurumlar olduğu, dava konusu uyuşmazlığa bakma yetkisinin hakeme ait olduğu gerekçesiyle görevsizlik nedeniyle davanın reddine dair verilen ilk kararın, Dairemizin 18/06/2015 gün, 2015/7499 E - 2015/8212 K sayılı ilamı ile onanmasına karar verildiği, onama ilamı sonrasında dosyanın Nazilli 2. Asliye Hukuk Mahkemesine gönderildiği, Nazilli 2. Asliye Hukuk Mahkemesince hakem sıfatıyla yargılama yapıldığı ve davalının eylemlerinin haksız eylem niteliğinde olmayıp idari işlem ve eylem niteliğinde olduğu, uyuşmazlığın hakem sıfatı ile yapılacak yargılamada ele alınamayacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verildiği anlaşılmaktadır.

Dairemizden sadır olan 18/06/2015 gün, 2015/7499 E- 2015/8212 K sayılı onama ilamı ile uyuşmazlığın hakem sıfatıyla görülmesi gerektiği hususu kesinleşmiş olmakla, uyuşmazlığa bu şekilde bakılıp yine hakem sıfatıyla uyuşmazlığın çözümü gerekmektedir. Öte yandan, mahkemece hakem sıfatıyla esasa kaydı yapılan dosyanın hakem sıfatıyla görülemeyeceği gerekçelendirilerek hüküm kurulması, kesinleşmiş hususların ihlali anlamına gelmektedir. Şu durumda mahkemece, uyuşmazlığının esasının hakem sıfatıyla çözülmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi doğru değildir. Kararın bu nedenle bozulması gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 18/10/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/998, Karar No: 2023/4151, Tarih: 05.07.2023

**11. Hukuk Dairesi         2022/998 E.  ,  2023/4151 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2013/677 Esas, 2015/854 Karar

HÜKÜM : Kısmen kabul

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonucunda Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Mahkeme kararı, davalı ... vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkili banka ile davalı ... arasında 10.11.1998 tarihli tüketici kredisi sözleşmesi ve 09.11.1998 tarihli kredili mevduat sözleşmesi imzalandığını, diğer davalıların dava konusu sözleşmeyi müşterek borçlu müteselsil kefil sıfatı ile imzalandıklarını, kredi borcunun ödenmemesi üzerine davalılara ihtarname gönderilerek kredi borcunun faiz ve fer'ileriyle birlikte ödenmesinin talep edildiğini, buna rağmen borcun ödenmediğini ileri sürerek kredili mevduat sözleşmesi nedeniyle 45.263,70 TL alacağın ve tüketici kredisi nedeniyle 42.069,25 TL alacağın fazlaya ilişkin haklar saklı kalmak kaydı ile anaparaya dava tarihinden itibaren uygulanacak faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalılar davaya cevap vermemişlerdir.

III. MAHKEME KARARI

Mahkemece Verilen Karar

1.İstanbul 3. Tüketici Mahkemesinin 01.02.2013 tarih, 2013/267 E. ve 2013/36 K. sayılı kararı ile kredili mevduat hesabı nedeniyle açılan davanın genel mahkemelerde görülmesi gerektiği gerekçesiyle mahkemenin görevsizliğine, karar kesinleştiğinde ve talep halinde dosyanın İstanbul Nöbetçi Sulh Hukuk Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiş, davacı vekili dosyanın görevli mahkemeye gönderilmesini istemiştir.

2.İstanbul 9. Sulh Hukuk Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile alınan bilirkişi raporuna göre davalı ...'ın asıl borçlu, diğer davalıların müşterek müteselsil kefil sıfatıyla asıl alacaktan sorumlu oldukları, davalıların temerrüde düşürülme tarihinden dava açılma tarihi olan 05.10.2009 tarihine kadar yaklaşık 9 yıllık bir sürenin geçtiği, borcun çoğalmasına alacaklının kendisinin sebep olduğu, bu nedenle davacının faiz talebinin hakkaniyete uygun olmadığı, aynı davalılar hakkında görülen tüketici kredisine ilişkin İstanbul 3. Tüketici Mahkemesinde görülen davada da aynı doğrultuda karar verildiği ve bu kararın Yargıtayın 13. Hukuk Dairesince onandığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne 2.513,73 TL'nin (... ve ...'nın 2.500,00 TL asıl alacak ile sorumlu olmak kaydı ile) dava tarihinden itibaren işleyecek temerrüt faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin talebinin reddine karar verilmiştir.

IV. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

IV. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı ... vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı ... vekili temyiz dilekçesinde özetle; müvekkilinin kefil sıfatıyla imzası bulunan kredi sözleşmesinin sahte olduğunu, davacı bankanın bir kısım personelinin de üyesi bulunduğu suç örgütü tarafından hiç bir şeyden haberdar olmayan yüzlerce insanın ad ve soyadı kullanılarak ve imzaları taklit edilerek adlarına kredi sözleşmeleri tanzim edildiğini, müvekkilinin de o kişilerden biri olduğunu, bu sözleşmelr ile kredi kullandırılmış gibi gösterildiğini, bankanın kendi çalışanlarının fillerinden sorumlu olduğunu, kredi sözleşmesini imzalayanların imzalarının kendilerine ait olmadığını, kredi karşılığı verilen paranın alınmadığını, müvekkilinin imzasının da iradesi sakatlanarak alındığını ve sahte olduğunu, kefaletin feriliği ilkesi gereği asıl borçlu ...'ın da imzasının sahte olması ihtimaline binaen asıl borçlunun da imzasının sıhhatinin araştırılması gerektiğini, davacı tarafından muhtelif mahkemelrde açılan davaların reddedildiğini ve Yargıtay incelemesinden geçerek kesinleştiğini belirterek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, kredili mevduat sözleşmesinden doğan alacağın tahsili istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 1 inci ve devamı maddeleri, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 169 uncu maddesi.

3. Değerlendirme

1.Davacı vekili, 09.11.1998 tarihli kredili mevduat sözleşmesinden kaynaklanan kredi borcunun asıl borçlu davalı ... tarafından ödenmediği iddiasıyla sözleşmede kefil olarak imzası bulunan asıl borçlu ve diğer davalılardan tahsili için işbu davayı açmış olup, davalı ... davaya cevap vermediği gibi, duruşmalara da gelmemekle münkir duruma düşmüştür. Bu durumda alacağın ispatı davacı taraf üzerindedir.

2.Davalı ... vekili temyiz dilekçesinde kredi sözleşmesinin sahte olduğunu, imzaların müvekkiline ve asıl borçluya ait olmadığını ileri sürmüştür. Bu halde davanın dayanağı olan kredi sözleşmesi adi nitelikte bulunduğundan 6100 sayılı Kanun'un 169 uncu maddesi gereğince davalı ... ile davalı ...'ın isticvapına karar verilerek sözleşmedeki imzaların davalı ... ve asıl borçlu ...'a ait olup olmadığının usulüne uygun araştırılması gerekirken eksik inceleme ile karar verilmesi doğru olmamış kararın bozulması gerekmiştir.

V. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Mahkeme kararının BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın Mahkemesine gönderilmesine,

05.07.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/5019, Karar No: 2024/4704, Tarih: 30.04.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/5019 E.  ,  2024/4704 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/782 E., 2023/479 K.

KARAR : Esastan red

İLK DERECE MAHKEMESİ : Denizli 4. İş Mahkemesi

SAYISI : 2022/121 E., 2022/197 K.

Taraflar arasındaki menfi tespit davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince 08.06.2022 tarihinde davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

Kararın davacılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacılar vekili tarafından temyiz edilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince 17.10.2023 tarihli ek karar ile temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin ek kararına davacılar tarafından adli yardım talepli olarak temyiz başvurusunda bulunulmuştur.

Dairemizce adli yardım talebinin reddine, temyiz harç ve giderlerindeki eksikliğin giderilmesi için dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine geri çevrilmesine karar verilmiş, davacılar tarafından adli yardım talebinin reddi kararına karşı yasal sürede itiraz dilekçesi verilmemiş, yatırılması gerekli temyiz harç ve giderleri ödenmemiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince 20.03.2024 tarihli ek karar ile temyiz harç ve giderlerinin ödenmemesi sebebiyle temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

20.03.2024 tarihli ek karar davacılar vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartları ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyiz istemi, başvuru için gerekli harç ve giderlerin süresinde ödenmediği gerekçesiyle davacılar vekilinin temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına yönelik Bölge Adliye Mahkemesinin 20.03.2024 tarihli ek kararına ilişkindir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 344 üncü maddesi gereğince, temyiz dilekçesi verilirken ödenmeyen temyiz harç ve giderlerinin muhtıranın tebliğ tarihinden itibaren bir haftalık kesin süre içerisinde ödenmesi gerekir. 6100 sayılı Kanun’un anılan hükümleri gereğince, verilen kesin süre içinde harç ve giderler tamamlanmadığı takdirde, temyiz başvurusu yapılmamış sayılır.

Dosya içeriğine göre Bölge Adliye Mahkemesince ödenmeyen temyiz harç ve giderlerinin bir haftalık kesin sürede ödenmesi için usulüne uygun olarak düzenlenen muhtıra, davacılar vekiline 10.03.2024 tarihinde tebliğ edilmiştir. Temyiz harç ve giderleri davacılar vekili tarafından bir haftalık yasal süre içerisinde mahkeme veznesine yatırılmamıştır.

Temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına ilişkin Bölge Adliye Mahkemesince verilen ek karar, yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olduğundan temyiz isteminin reddi ile söz konusu kararın onanması gerekir.

KARAR

Temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına ilişkin Bölge Adliye Mahkemesince verilen ek karar, yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olduğundan temyiz isteminin reddi ile söz konusu kararın onanması gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Bölge Adliye Mahkemesince verilen 20.03.2024 tarihli ek kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin ilgiliden alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

30.04.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6788, Karar No: 2011/11638, Tarih: 26.10.2011

**6. Hukuk Dairesi         2011/6788 E.  ,  2011/11638 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı kişisel eşyanın iadesi davasına dair karar davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, ziynet eşyalarının aynen iadesi, olmadığı takdirde bedelinin tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hükmü davacı vekili temyiz etmiştir.

1- Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı vekili; davaya konu ziynet eşyalarının davalıda kaldığını, müvekkilinin ziynet eşyaları olmadan evden ayrılmak zorunda kaldığını belirterek aynen iadesine veya bedellerinin davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir. Davalı vekili ise davacının evden ayrılırken ziynet eşyalarını beraberinde götürdüğünü, bunların müvekkilinde kaldığının davacı tarafından kanıtlanamadığını savunmuştur. Mahkemece davanın reddine karar verilmiştir.

Türk Medeni Kanunu’nun 6.maddesi hükmü uyarınca kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça taraflardan her biri hakkını dayandırdığı olguların varlığını kanıtlamakla yükümlüdür. Gerek doktrinde, gerekse Yargıtay içtihatlarında kabul edildiği üzere ispat yükü hayatın olağan akışına aykırı durumu iddia eden ya da savunmada bulunan kimseye düşer. Öte yandan ileri sürdüğü bir olaydan kendi yararına haklar çıkarmak isteyen kimse iddia ettiği olayı kanıtlaması gerekir.

Öte yandan Ziynet eşyası rahatlıkla saklanabilen, taşınabilen, götürülebilen türden eşyalardandır. Normal koşullarda ziynet eşyalarının kadının üzerinde olduğunun kabulü gerekir.

Olayımızda, davacı kadın, evi terk ettiği tarih itibariyle ziynet eşyalarının müşterek konutta kaldığını veya başka bir şekilde alma imkanı olmadığını dinlettiği tanıkların beyanı ile ispat edememiştir. Bununla birlikte davacı dava dilekçesinde “sair kanuni delil” demek suretiyle yemin deliline de dayanmış olduğundan, davacıya, ziynet eşyalarının davalı tarafta kaldığı konusunda davalıya yemin teklif etme hakkı hatırlatılarak, sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme sonucu yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi doğru görülmediğinden hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda 2 nolu bentte açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 26.10.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9205, Karar No: 2018/3038, Tarih: 16.04.2018

**4. Hukuk Dairesi         2016/9205 E.  ,  2018/3038 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... ve diğerleri aleyhine 14/05/2013 gününde verilen dilekçe ile ağaç bedeli nedeni ile maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 04/02/2016 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine ve özellikle davaya konu ağaçların davacı tarafça dikildiği hususu mevcut delillere göre ispat edilememiş olmasına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan kararın ONANMASINA ve aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 16/04/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1687, Karar No: 2014/8960, Tarih: 07.05.2014

**15. Ceza Dairesi         2013/1687 E.  ,  2014/8960 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, Kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak ya da bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun Kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7.5.2004-5170/7 md.) Usulüne göre

yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır. Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır. İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına ... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir. AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanık ... Zor'un resmi nikahlı evli iken vefat eden babasının ölümünden dolayı, dul ve yetim maaşı alabilmek için, eşi ... ile 02.03.2006 tarihinde anlaşmalı olarak boşandığı, ancak boşandıktan sonra fiilen hiç ayrılmayıp, birlikte yaşamaya devam ederek SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmişse de, mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin

bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun’un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai bir düzenlemenin bulunmadığı, sanığın eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler çerçevesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 07.05.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5049, Karar No: 2017/24244, Tarih: 14.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/5049 E.  ,  2017/24244 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 14/02/2017 tarihinde karar verildi.