muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/15537, Karar No: 2019/15477, Tarih: 23.12.2019

**8. Ceza Dairesi         2017/15537 E.  ,  2019/15477 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

I- Sanık ... hakkında kurulan hükme ilişkin temyiz incelemesinde;

Oluşa ve tüm dosya kapsamına göre; sanık ... 'ın sevk ve idaresindeki sanık ...’a ait keçilerin, katılanın zeytin ağaçlarına zarar vermesi şeklinde gerçekleşen olayda, zarar verme olayının sanık ...’un talimatı ile işlendiğinin dosya kapsamında anlaşılmaması karşısında; sanığın mala zarar verme kastıyla hareket ettiğine dair mahkumiyetine yeterli her türlü şüpheden uzak, kesin, inandırıcı delil bulunmadığı gözetilmeden, beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

II- Sanık ... hakkında kurulan hükme ilişkin temyiz incelemesinde;

Mala zarar verme suçunun kast veya olası kastla işlenmesinin mümkün olduğu, ancak taksirle işlenemeyeceği, somut olayda katılan ...’a ait tarladaki zeytin ağaçların gövdelerine ve alt dallarına zarar veren keçilerin sanık ...’a ait olduğu ve sanık ...’ın ise keçilerin çobanı olduğu, sürüdeki hayvanları çiftliğin yanında bulunan etrafı elektrik telleri ile çevrili merada otlattığını, katılanın arazisinin de hayvanları otlattığı meranın hemen yanında olduğunu, zaman zaman elektrik tellerindeki problemler sebebiyle keçilerin başka arazilere kaçtığını gördüğünü ancak hemen müdahale ederek keçileri geri getirdiğini, civarda başkaca şahısların da hayvan sürüleri olduğunu, o hayvanların da katılanın arazisine girdiğini zaman zaman gördüğünü, gördüğünde o hayvanlara da hemen müdahale edip arazilerden çıkardığını, suç işleme kastı ile hareket etmediğini savunması ve katılan ile arasında husumet bulunmaması karşısında; sanığın bakmakta olduğu keçileri başkalarının tarlasındaki ağaç ve fidanlara zarar vereceğini öngörmesine rağmen bu neticeyi kabul ederek serbest bıraktığına dair kanıt bulunmadığından atılı suçun yasal unsurlarının oluşmaması nedeniyle müsnet suçtan beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanık ... müdafii ve sanık ...’ın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 23.12.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9526, Karar No: 2013/27937, Tarih: 04.11.2013

**9. Hukuk Dairesi         2013/9526 E.  ,  2013/27937 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı vekili, davacının ödenmeyen ek derse ücret alacağının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece davanın kabulüne dair verilen kararın davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 13.02.2013 gün ve 2010/42638 Esas, 2013/5608 Karar sayılı kararı ile “İspat yükü davacıda olup, mahkemece HUMK’nun 355 vd. maddelerinde öngörülen resen yemin teklifiyle sonuca gidilmiş ise de, resen yaptırılan yeminin davalıya yöneltilmesi gerektiği gözetilmeden davacı tarafa yöneltilerek yazılı şekilde sonuca gidilmesinin hatalı olduğu” gerekçesi ile bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozma sonrası yapılan yargılama sonunda, “davacıya yemin teklif olunan 20.07.2010 tarihinde yürürlükte bulunan 1086 sayılı Yasa'nın 356. maddesinde, iddia olunan konunun kesin delillerle ispat edilememiş olması ve iddia olunan konunun ispatı için gösterilen takdiri deliller ile gerçeğe yakın bir şekilde ispat edilmiş olmasına rağmen yargıçta hüküm verecek derecede kanaat oluşturmaması durumunda yargıcın re'sen taraflardan birine yemin teklif edebileceği düzenlenmiş olduğundan; davacının girdiği derslerin ücretinin ödendiğini gösterir herhangi bir belgenin bulunmaması ve işverenin yaptığı ödemeleri yazılı belge ile ispatlayamamış olması nedeni ile davacının ders ücretinin ödenmediği kanısına varılmasının yanı sıra, ücreti ödenmeyen ders sayısının ne kadar olduğu ve ders ücretinin miktarı konusunda sunulan kanıtlarla hüküm verecek derecede kanıya varılamadığı için davacıya yemin teklifi yoluna gidildiği, ücreti ödenmemiş ders sayısı ve ücreti konusundaki iddianın davacı tarafından ileri sürüldüğü ve Yasa'da “iddia olunan konu” tabirine yer verildiği, bu uygulamanın o tarihte yürürlükte bulunan Yasa'ya uygun olduğu, bozma ilamındaki gerekçenin dosya içeriğine ve yasal düzenlemeye uygun olmadığı, bozma kararının verildiği tarihte yürülükte bulunan 6100 sayılı Yasa'da ise re'sen yemin teklifi düzenlemesine yer verilmemesi nedeni ile davalıya re'sen yöneltilebilecek yemin teklifinin söz konusu olamayacağı” gerekçesi ile bozmaya karşı direnilmiştir.

Direnme kararının süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiş olup, Dairemizin 6352 sayılı kanunun 40. maddesi ile eklenen 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun geçici ikinci maddesi uyarınca öncelikle inceleme yetkisi olduğu anlaşılmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dairemizin “İspat yükü davacıda olup, mahkemece HUMK’nun 355 vd. maddelerinde öngörülen resen yemin teklifiyle sonuca gidilmiş ise de, resen yaptırılan yeminin davalıya yöneltilmesi gerektiği gözetilmeden davacı tarafa yöneltilerek yazılı şekilde sonuca gidilmesinin hatalı olduğu” gerekçesi ile verilen karara karşı yerel

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dairemizin “İspat yükü davacıda olup, mahkemece HUMK’nun 355 vd. maddelerinde öngörülen resen yemin teklifiyle sonuca gidilmiş ise de, resen yaptırılan yeminin davalıya yöneltilmesi gerektiği gözetilmeden davacı tarafa yöneltilerek yazılı şekilde sonuca gidilmesinin hatalı olduğu” gerekçesi ile verilen karara karşı yerel

mahkemece “davacıya yemin teklif olunan 20.07.2010 tarihinde yürürlükte bulunan 1086 sayılı Yasa'nın 356. maddesinde, iddia olunan konunun kesin delillerle ispat edilememiş olması ve iddia olunan konunun ispatı için gösterilen takdiri deliller ile gerçeğe yakın bir şekilde ispat edilmiş olmasına rağmen yargıçta hüküm verecek derecede kanaat oluşturmaması durumunda yargıcın re'sen taraflardan birine yemin teklif edebileceği düzenlenmiş olduğundan; davacının girdiği derslerin ücretinin ödendiğini gösterir herhangi bir belgenin bulunmaması ve işverenin yaptığı ödemeleri yazılı belge ile ispatlayamamış olması nedeni ile davacının ders ücretinin ödenmediği kanısına varılmasının yanı sıra, ücreti ödenmeyen ders sayısının ne kadar olduğu ve ders ücretinin miktarı konusunda sunulan kanıtlarla hüküm verecek derecede kanıya varılamadığı için davacıya yemin teklifi yoluna gidildiği, ücreti ödenmemiş ders sayısı ve ücreti konusundaki iddianın davacı tarafından ileri sürüldüğü ve Yasa'da “iddia olunan konu” tabirine yer verildiği, bu uygulamanın o tarihte yürürlükte bulunan Yasa'ya uygun olduğu, bozma ilamındaki gerekçenin dosya içeriğine ve yasal düzenlemeye uygun olmadığı, bozma kararının verildiği tarihte yürülükte bulunan 6100 sayılı Yasa'da ise re'sen yemin teklifi düzenlemesine yer verilmemesi nedeni ile davalıya re'sen yöneltilebilecek yemin teklifinin söz konusu olamayacağı” gerekçesi ile direnilmiş olup, tamamlayıcı yeminin yemin verildiği tarihte yürürlükte olan HUMK.’un 356/2 maddesi kapsamında verildiği, bu nedenle direnmenin doğru olduğu, yerel mahkemesince bu hususun düzeltildiği anlaşıldığından, dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun geçici ek ikinci maddesi uyarınca ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 04.11.2013 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/16178, Karar No: 2018/10734, Tarih: 06.06.2018

**3. Ceza Dairesi         2017/16178 E.  ,  2018/10734 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Mağdurun soruşturma aşamasında bildirdiği adresine çıkartılan çağrı kağıdının usulüne uygun şekilde tebliğ edilmesine rağmen duruşmaya gelmediği, zorla getirme emri ile de adresinde bulunamaması nedeniyle hazır edilemediği, mağdurun beyanının alınmasından vazgeçilerek, soruşturma aşamasında alınan beyanının sanığın hazır olduğu duruşmada okunduğu ve sanığın, mağdurun ifadesinin doğru olduğunu belirterek, aşamalarda alınan beyanlarında da üzerine atılı suçu ikrar ettiği anlaşılmakla, kendisine ulaşılamayan mağdurun ifadesinin alınması zorunlu görülmeyerek, 5271 sayılı CMK'nin 235. maddesi gereğince beyanının alınmasından vazgeçilmesinde bir isabetsizlik görülmediğinden, tebliğnamedeki 4 numaralı bozma görüşüne iştirak edilmemiştir.

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) Mağdurun yaralanmasına ilişkin, İskenderun Devlet Hastanesi tarafından düzenlenen ve hükme esas alınan rapor içeriğinin yetersiz nitelikte olduğu, sağ femur ortada 1-2 cm. genişlikte, 1-2 cm. derinlikte yer alan ve sütür atılan kesinin, basit tıbbi müdahale ile giderilip giderilemeyeceği hususunda tereddüt yarattığı anlaşıldığından, mağdurun tüm tedavi evrakları, geçici ve kesin raporlarıyla birlikte en yakın Adli Tıp Kurumuna gönderilerek, 5237 sayılı TCK'nin 86. ve 87. maddelerinde belirlenen ölçütlere göre rapor alınması gerektiği gözetilmeden, yetersiz rapora dayanılarak eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2) Sanık savunması ve bunu doğrulayan mağdur anlatımına göre, arkadaş olan sanık ve mağdurun olay günü karşılaştıklarında, mağdurun, sanığın üzerindeki bıçağı incelemek için istediği, sanığın vermemesi üzerine mağdurun "bıçağı bana sokamazsın" dediği, sanığın "sokarım" demesi üzerine mağdurun "sende bıçak sokacak yürek yok, sen yapamazsın" demesine sinirlenen sanığın, mağduru bıçakladığı olayda, sanık lehine 5237 sayılı TCK'nin 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının karar yerinde tartışılmaması,

3) Sanık hakkında tekerrüre esas alınan İskenderun 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 28.04.2010 tarih ve 2009/243 Esas - 2010/267 Karar sayılı ilamı ile verilen 1 yıl hapis cezasına ilişkin kararın 07.06.2010 tarihinde kesinleştiği ve 02.08.2011 tarihinde infaz edildiği, bu tarihten itibaren TCK'nin 58/2-b maddesinde belirtilen 3 yıllık tekerrür sürenin geçmesinden sonra 13.10.2014 tarihinde incelemeye konu suçun işlenmiş olması nedeniyle, söz konusu ilamın tekerrüre esas alınamayacağı, sanığın adli sicil kaydına konu tekerrüre esas olabilecek başka bir ilamının da bulunmadığı gözetilmeksizin, mükerrir kabul edilerek sanık hakkında TCK'nin 58. maddesinin uygulanması,

4) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Kabule göre de;

5) Mağdur hakkında İskenderun Devlet Hastanesi tarafından düzenlenen ve hükme esas alınan raporda, mağdurun yaralanmasının basit tıbbi müdahale ile giderilebilir nitelikte olduğu belirtilmesine rağmen, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 86/2. maddesi gereğince temel cezanın belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, bıçakla yaralamanın basit tıbbi müdahale ile giderilemeyeceği kabul edilerek, yasal olmayan gerekçe ile TCK'nin 86/1. maddesi gereğince hüküm kurulması suretiyle fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu nedenlerle 6723 sayılı Kanunun 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, CMUK'un 326/son maddesi gereğince sanığın kazanılmış hakkının dikkate alınmasına, 06.06.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6631, Karar No: 2015/969, Tarih: 22.01.2015

**11. Ceza Dairesi         2013/6631 E.  ,  2015/969 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanmak

HÜKÜM : Beraat

1- Sanık hakkında ''2004 takvim yılında sahte fatura kullanmak'' suçundan verilen hükme yönelik katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5349 sayılı Kanunla değişik 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen "2004 takvim yılında sahte fatura kullanmak" suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve sanık lehine olan 765 sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suçun işlendiği 16.03.2005 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Kanunun 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK'nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK'nun 223/8. maddeleri uyarınca istem gibi DÜŞÜRÜLMESİNE,

2- Sanık hakkında ''2005 takvim yılında sahte fatura kullanmak'' suçundan verilen hükme yönelik katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Sanığın kullandığı faturaları düzenleyen ... yetkilisi ... hakkında 2004 ve 2005 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçundan açılan kamu davası sonucu ... Asliye Ceza Mahkemesinin 25.11.2010 gün ve 2009/989 esas 2010/922 karar sayılı hükmü ile verilen beraat kararının Dairemizin 27.11.2012 tarih 2012/10020-20351 esas ve karar sayılı ilamı ile kısmen bozulmasına karar verildiği anlaşıldığından, gerçeğin şüpheye yer bırakmayacak şekilde tespiti bakımından; yukarıda belirtilen ... yetkilisi... hakkındaki davanın akıbeti araştırılıp mümkünse bu dava ile birleştirilmesi, aksi taktirde dava dosyası celp edilip incelenerek özetinin duruşma tutanağına geçirilmesi, yine bu davayı ilgilendiren ve sahteliği belirleyen delillerin onaylı örneklerinin dava dosyasına intikal ettirilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme sonucu yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 22.01.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/22857, Karar No: 2013/18576, Tarih: 27.11.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/22857 E.  ,  2013/18576 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, mağdurun durumu, fiille olan ilişkisi, kullanılan hilenin şekli, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmıyan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun Kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir.Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanık resmi nikahlı evli iken, vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 21/05/1998 tarihinde muvazaalı olarak eşinden boşandığı, ancak boşandığı eşi ile aynı evde birlikte yaşamaya devam ettiği, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdığı iddia edilmiş ise de,

Somut olayda; sanık resmi nikahlı evli iken, vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 21/05/1998 tarihinde muvazaalı olarak eşinden boşandığı, ancak boşandığı eşi ile aynı evde birlikte yaşamaya devam ettiği, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdığı iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 Sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanığın eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 27.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7516, Karar No: 2014/12864, Tarih: 18.09.2014

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2014/7516 E.  ,  2014/12864 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı kurum vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Bilirkişi kurulunca münavebeye alınan buğday, ayçiçeği, kuru fasulye ve şeker pancarının 2013 yılı itibariyle sulu şartlarda dekar başına ortalama veriminin, kilogram başına toptan satış fiyatının ve dekar başına üretim giderinin (özellikle ayrıntılı olarak) ilçe tarım müdürlüğünden getirtilerek dosyaya alınmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 18.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/26829, Karar No: 2015/25644, Tarih: 28.09.2015

**22. Hukuk Dairesi         2015/26829 E.  ,  2015/25644 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, verimliliği teşvik primi farkı, yabancı dil zammı farkı ile yabancı dil izin ücreti fark alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, bozmaya uyarak isteğin reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 28.09.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.