muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/210, Karar No: 2013/4243, Tarih: 26.03.2013

**1. Hukuk Dairesi         2013/210 E.  ,  2013/4243 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KARŞIYAKA 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 16/11/2011

Yanlar arasında görülen tapu iptali ve tescil veya tenkis davası sonunda, yerel mahkemece davanın, reddine ilişkin olarak verilen karar asıl ve birleşen davanın davacıları tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 19.02.2013 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacılar H.. A.. Y.. vd.vekili Avukat S.. Y.., davacı S.. K.. vk. Av.A.. Ç..ile temyiz edilen davalı O.. K.. vekili Avukat C..A.. geldiler, davetiye tebliğine rağmen temyiz edilen davalılar R.. O.. vd. Vekili Avukat, davalı Çiğili Belediye Başkanlığı vekili Avukat, davalı A..D.. K..gelmediler, yokluklarında duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava ve birleşen dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil, (olmadığı taktirde tenkis) isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın ve birleşen davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden, toplanan delillerden; miras bırakan O.. K..’nın çekişme konusu 698 parsel sayılı taşınmazın 912/1822 payını yarı yarıya olmak üzere oğulları davalılar O.. ile A.. D.. K..’ya 13.08.1975 tarihli akitle, aynı taşınmazın 389/1822 payını 16.06.1982 tarihli akitle oğlu davalı O..’a, yine aynı taşınmazın 330/1822 payını damadı davalı A..’e, 226/1822 payını kızı davalı R..’e ve 32/1822 payını da oğlu davalı O..’a 18.01.1982 tarihli akitle satış suretiyle temlik ettiği, anılan davalılar adına paylı mülkiyet üzere kayıtlı olan taşınmazın 16.11.1995 tarihinde imar suretiyle 102 ada 2, 3, 4, 5 ve 6 parsel sayılı taşınmazlar olarak davalılar adına tescil edildiği, davalı R..’in 102 ada 2 parsel sayılı taşınmazın 130/335 payını imar sonrası davalı Sasalı Belediyesinden satış suretiyle edindiği anlaşılmaktadır.

Davacılar, anılan temliklerin mirasçıdan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek eldeki davayı açmışlardır.

Dosya kapsamı ile, miras bırakan O..K..’nın davalı Sasalı Belediyesine (yeni Çiğli Belediyesine) yaptığı bir taşınmaz temliki bulunmadığı, anılan belediyenin imar uygulaması sonucunda dava konusu 102 ada 6 parsel sayılı taşınmazda paydaş hale geldiği gözetildiğinde, davalı Çiğli Belediyesine (öncesinde Sasalı) yönelik davanın reddedilmiş olmasında bir isabetsizlik yoktur. Davacıların bu yöne değinen temyiz itirazları yerinde değildir. Reddine.

Dosya kapsamı ile, miras bırakan O..K..’nın davalı Sasalı Belediyesine (yeni Çiğli Belediyesine) yaptığı bir taşınmaz temliki bulunmadığı, anılan belediyenin imar uygulaması sonucunda dava konusu 102 ada 6 parsel sayılı taşınmazda paydaş hale geldiği gözetildiğinde, davalı Çiğli Belediyesine (öncesinde Sasalı) yönelik davanın reddedilmiş olmasında bir isabetsizlik yoktur. Davacıların bu yöne değinen temyiz itirazları yerinde değildir. Reddine.

Davacıların öteki temyiz itirazlarına gelince; bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nispi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türü dür. Söz konusu Muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l-4-1974 tarih 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Medeni Kanunun 706, Borçlar Kanunun 213 (6098 sayılı Türk Borçlar Yasasının 237) ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince; davacıların miras bırakan O..’ın ilk eşinden olma ölen kızı B.. K..’nın çocukları, dolayısıyla murisin torunları oldukları, davalıların ise ikinci eşten olma çocukları ve ikinci eşinden olma kızı E.. Ç..’ın eşi yani murisin damadı bulundukları, miras bırakanın kendi evinde oturan, emekli maaşı olan, mal satmaya ihtiyacı bulunmayan biri olup, tek mal varlığını paylara bölmek suretiyle ikinci eşten olma çocuklarına temlik ettiği görülmektedir.

Somut olaya gelince; davacıların miras bırakan O..’ın ilk eşinden olma ölen kızı B.. K..’nın çocukları, dolayısıyla murisin torunları oldukları, davalıların ise ikinci eşten olma çocukları ve ikinci eşinden olma kızı E.. Ç..’ın eşi yani murisin damadı bulundukları, miras bırakanın kendi evinde oturan, emekli maaşı olan, mal satmaya ihtiyacı bulunmayan biri olup, tek mal varlığını paylara bölmek suretiyle ikinci eşten olma çocuklarına temlik ettiği görülmektedir.

Öyleyse, değinilen bu olgular, yukarıda belirtilen ilkeler çerçevesinde değerlendirildiğine miras bırakan O..’ın dava konusu taşınmaz paylarını temlikteki gerçek iradesinin mirasçıdan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğu kabul edilmelidir.

Hal böyle olunca; davalı Çiğli Belediyesi dışındaki davalılar bakımından miras bırakan O..’dan davalılara temlik edilen paylar gözetilerek davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ve hukuki olmayan gerekçe ile yazılı olduğu üzere hüküm tesisi isabetsizdir.

Davacıların bu yönlere değinen temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK.'nın 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 29.12.2012 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesinin 14. maddesi gereğince gelen temyiz eden davacılar vekilleri için 990.00'ar.-TL. duruşma avukatlık parasının temyiz edilenden alınmasına, 26.3.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/700, Karar No: 2014/9408, Tarih: 07.05.2014

**6. Ceza Dairesi         2012/700 E.  ,  2014/9408 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2009/120781

MAHKEMESİ : Ankara 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 04/12/2008

NUMARASI : 2007/387 (E) ve 2008/1075 (K)

SUÇ : Hırsızlık, Mala zarar vermek

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanık Ö.. K..’nin adli sicil kaydına göre, Ankara 17. Asliye Ceza Mahkemesi'nin, 03/06/2005, 2005/144 Esas, 2005/331 Karar sayılı, 22.09.2005 kesinleşme tarihli tekerrüre esas eski hükümlülüğü bulunduğu ve koşulları oluştuğu halde hakkında 5237 sayılı TCY’nin 58. maddesini uygulanmaması karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Hükmün gerekçesinde iddia ve savunmada ileri sürülen görüşler, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin belirtilmesi gerekirken, bunlara yer verilmeyerek 5271 sayılı CMK’nın 230/1. maddesine aykırı davranılması,

2- Dairemiz tarafından UYAP sisteminden yapılan sorgulamada, sanık M.. Ç..’in hüküm tarihinde başka suçtan Ankara 2 Nolu L Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olduğunun anlaşılması karşısında; sanığın karar oturumunda hazır bulundurulmayarak yokluğunda hükümlülüğüne karar verilmesi suretiyle, 5271 sayılı CMK'nın 196. maddesine aykırı davranılması, böylece savunma hakkının kısıtlanması,

3- Soruşturma evresine ait evrakın bir kısmının onaysız fotokopi olduğunun anlaşılması karşısında, onaylı suretlerinin dosya içerisine getirtilmesi,

4- Sanık M.. Ç..’e ait adli sicil kaydının dosya içerisine konulmadan, sanık hakkında hüküm kurulması,

5- Sanık Ö.. K..’nin tüm aşamalarda “diğer sanık M.. Ç..’i tanımadığını, araç ve plaka hırsızlıkları ile bir ilgisinin olmadığını” savunmuş, buna karşın M.. Ç.. ise, “olay günü, arkadaşı Özhan’ın kendisini telefonla arayıp, “gezelim” demesi üzerine, suça konu araçla gelip, kendisini aldığını ve bu araçla gezdiklerini” beyan etmiş olması karşısında, soruşturma aşamasında, 10/12/2005 tarihinde kendisine gösterilen arşiv resimlerinden sanıkları teşhis eden M...T... ve D... takma adlı kişilerin, tanık olarak ifadelerine başvurulmadan eksik inceleme ile yetinilerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

6- 09/12/2005 tarihinde, sanıkların, M...T.. ve D.... takma adlı kişilere yönelik “nitelikli yağma ve cinsel saldırı” suçlarını işlediklerinden bahisle adı geçen bayanların arkadaşı ile sanıklar arasında çıkan silahlı çatışmada, sanık M.. Ç..’in yaralanmasıyla neticelenen olay sonrası sanıkların çaldıkları iddia edilen araç ve plakaların ele geçtiğinin anlaşılması karşısında, belirtilen suçlara ilişkin yargılamanın yapıldığı dosyanın, bu dosya bakımından delil niteliği bulunmakla aslı veya onaylı sureti getirtilerek incelenmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Kabule göre de;

Kabule göre de;

7- Yakınan S.. E.. kollukta alınan ilk ifadesinde, “.............. plakalı babası adına kayıtlı aracını, 08.12.2005 tarihinde, saat 20:00 sıralarında sokak üzerine park ettikten sonra, 09.12.2005 tarihinde, saat 11:00’da aracının yanına geldiğinde, plakaların çalınmış olduğunu gördüğünü” beyan etmesi ve ANKARA/K.......’de kış saati uygulamasına göre 08/12/2005 tarihinde, güneşin saat 16.27’de batıp, ertesi gün saat 06:55’te doğduğunun anlaşılması nedeniyle; suçun geceleyin işlendiğine ilişkin kanıtların nelerden ibaret olduğu karar yerinde gösterilip tartışılmadan 5237 sayılı TCK’nın 143. maddesi gereğince cezada arttırma yapılması,

8- Yakınan C.. Ç.. kollukta alınan ilk ifadesinde, “........... plakalı aracını, 08.12.2005 tarihinde, saat 19:00 sıralarında sokak üzerine park ettikten sonra, 09.12.2005 tarihinde, saat 07:00’da aracının yanına geldiğinde, ön plakanın çalınmış olduğunu gördüğünü” beyan etmesi ve ANKARA/K.......’de kış saati uygulamasına göre 08/12/2005 tarihinde, güneşin saat 16.27’de batıp, ertesi gün saat 06:55’te doğduğunun anlaşılması nedeniyle; suçun geceleyin işlendiğine ilişkin kanıtların nelerden ibaret olduğu karar yerinde gösterilip tartışılmadan 5237 sayılı TCK’nın 143. maddesi gereğince cezada arttırma yapılması,

9- Sanıkların, yakınan A.. D..’in kapı ve camlarını kilitleyip yol üzerine park ettiği aracın kapı kilidini kırıp, düz kontak yapmak suretiyle aracı çalması şeklindeki eylemlerin, 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesine uymasına rağmen aynı Yasanın 142/1-e maddesinden uygulama yapılması,

10- Kolluk görevlilerince düzenlenen 10/12/2005 tarihli "tutanak" ve aynı tarihli "görgü tespit ve teslim ve tesellüm tutanağı" başlıklı tutanaklarda yakınan A..R..’ya ait araçta meydana gelen hasarın, silahlı çatışma sırasında araca isabet eden mermilerden kaynaklandığının” belirtilmesi ve 08/11/2007 tarihli celsede ifadesi alınan yakınan A.. D..’in, “araçtaki hasarın tutanakta belirtilen şekilde oluştuğunu” teyit etmesi karşısında, sanıklar hakkında mala zarar vermek suçundan beraatleri yerine, yazılı şekilde hükümlülüklerine karar verilmesi,

11- Kasten işlemiş olduğu suçtan, hapis cezasıyla mahkumiyetinin yasal sonucu olarak sanığın, 5237 sayılı TCY’nın 53/1. maddesinin “a, b, c, d, e” bentlerinde yazılı haklardan aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca cezanın infazı tamamlanıncaya kadar, kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise anılan maddenin 3. fıkrası uyarınca mahkum olduğu hapis cezasından koşullu salıverilinceye kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

12-Suçu birlikte işleyen sanıkların neden oldukları yargılama giderlerinden ayrı ayrı sorumlu tutulmaları yerine 5271 sayılı CMK'nın 326/2. maddesine aykırı biçimde "müştereken ve mütesaviyen tahsiline" biçiminde karar verilmesi,

12-Suçu birlikte işleyen sanıkların neden oldukları yargılama giderlerinden ayrı ayrı sorumlu tutulmaları yerine 5271 sayılı CMK'nın 326/2. maddesine aykırı biçimde "müştereken ve mütesaviyen tahsiline" biçiminde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar Ö.. K.. ve M.. Ç..’in temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle istem gibi BOZULMASINA, 07.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3821, Karar No: 2018/388, Tarih: 24.01.2018

**4. Hukuk Dairesi         2016/3821 E.  ,  2018/388 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... Gazete Dergi Basım A.Ş. ve ... aleyhine 09/02/2015 gününde verilen dilekçe ile basın yolu ile kişilik haklarına saldırıdan kaynaklanan manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 29/12/2015 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, basın yolu ile kişilik haklarına saldırıdan kaynaklanan manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili; müvekkilinin 12/10/2014 tarihinde yapılan Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulu (HSYK ) üyeliği seçimlerine adli yargıdan aday olduğunu, adaylığının açıkça Yargıçlar ve Savcılar Birliği (...) ve Yargıçlar Sendikası tarafından desteklenmesine rağmen davalı şirket tarafından yayımlanan ... Gazetesinin 23/07/2014 tarihli nüshasında, davalı ... tarafından kaleme alınan köşe yazısında "Paralel Yapı" olarak tanımlanan yasa dışı oluşumun adayı olduğu ve bu yapı tarafından desteklendiği şeklinde haber yapıldığını, söz konusu bu haberin gerçek dışı olup kişilik haklarının zedelendiğini belirterek, oluşan manevi zararının tazminini talep etmiştir.

Davalılar, davanın reddi gerektiğini savunmuşlardır.

Mahkemece; haberin, yazarın kaynağından aldığını söylediği ve inanmak istemediğini belirttiği bir açıklama ile yapıldığı, herhangi bir delillendirme ya da gerçek olup olmadığı yönünde yapılan bir araştırmayı yansıtmadığı, davalının hiç bir araştırma yapmadan haber kaynağı olarak belirttiği bir kişinin beyanını yazdığı, okuyucuların da ilgilisi hakkında bir kanaat uyandırdığı ve bunu HSYK seçimleri aşamasında yaparak gündeme taşıdığı, ayrıca kullandığı kelimeler ve ifade ile hakarete varan bir anlatım sergilediği, kullanılan sözcüklerin haber verme haklarını aşan hukuka aykırı saldırı teşkil ettiği gerekçesiyle istemin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Basın özgürlüğü, Anayasa'nın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Kanunu'nun 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durum da halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır.

Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasa'nın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanunu'nun 24. ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

Davaya konu yayın bir bütün olarak değerlendirildiğinde; güncel olduğu, toplumun bilgi edinme, basının haber verme hakkı kapsamında kaldığı, özle biçim arasındaki dengenin bozulmadığı, davacının kişilik haklarına saldırının gerçekleşmediği anlaşıldığından istemin tümden reddine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmesi doğru değildir. Kararın açıklanan nedenlerle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 24/01/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3790, Karar No: 2021/18975, Tarih: 07.12.2021

**6. Ceza Dairesi         2021/3790 E.  ,  2021/18975 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Nitelikli hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını ihlal etme, mala zarar veme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I-Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükme ilişkin yapılan temyiz incelemesinde;

14/04/2011 tarihinde yayınlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen ek 2. madde uyarınca doğrudan verilen 3.000 TL'ye kadar olan adli para cezalarından ibaret mahkumiyet hükümleri kesin olup, suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan dolayı tayin edilen 1.320 TL adli para cezasına ilişkin hükmün, cezanın türü ve miktarı itibariyle temyizi mümkün bulunmadığından, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi gereğince suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazının tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

II-Suça sürüklenen çocuk hakkında nitelikli hırsızlık suçundan kurulan hükme ilişkin yapılan temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

III-Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlal etme suçu yönünden yapılan temyiz incelemesinde;

Suç tarihinde (15-18) yaş aralığında olan suça sürüklenen çocuğun eylemine uyan 5237 sayılı TCK’nın 116/4, 31/3. maddelerine uyan iş yeri dokunulmazlığını ihlal etme suçu için öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı Kanun’un 66/1-e, 66/2. maddelerinde öngörülen 5 yıl 4 aylık zamanaşımının karar tarihi olan 10/05/2016 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunduğu gözetilerek, suça sürüklenen çocuk hakkındaki kamu davasının zamanaşımı süresinin dolması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi uyarınca zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 07.12.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5372, Karar No: 2024/663, Tarih: 19.02.2024

**3. Hukuk Dairesi         2023/5372 E.  ,  2024/663 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

SAYISI : 2020/171 E., 2023/222 K.

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen asıl davada verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyulduktan sonra davaların birleştirilmesi üzerine yeniden yapılan yargılama sonucunda; asıl davanın pasif husumet yokluğundan reddine birleşen davanın kabulü ile 10.000 TL’nin dava tarihinden 53.920,00 TL’nin ıslah tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı birleşen davadaki taraf vekillerince temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun'un 25 ve geçici 2. maddeleri uyarınca kurulan bölge adliye mahkemeleri, 07/11/2015 tarihli ve 29525 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan karar ile 20/07/2016 tarihinden itibaren tüm yurtta göreve başlamıştır.

6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesinin 2. fıkrası uyarınca; Bölge Adliye Mahkemelerinin göreve başlama tarihinden sonra verilen kararlar hakkında, istinaf yoluna başvurulabilir.

HMK’nun 373 üncü maddesinin dördüncü fıkrasında, Yargıtayın bozma kararı üzerine ilk derece mahkemesince bozmaya uygun olarak karar verildiği takdirde, bu karara karşı temyiz yoluna başvurulabilebileceği öngürülmüştür.

Dosyanın incelenmesinde, asıl dava hakkında verilen ve istinaf incelemesinden geçen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda Dairece Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verildiği, davaların bozma kararından sonra birleştirildiği ve birleşen dava hakkında bozma kararı olmayıp, son verilen karar hakkında yalnızca birleşen davanın taraflarınca kanun yoluna başvurulduğu anlaşılmıştır.

Birleştirilen dava hakkında ilk kez karar verilmiş olması ve asıl dava ile ilgili olarak verilen karar hakkında kanun yolu başvurusunun bulunmaması nedeniyle gidilecek kanun yolu istinaftır. Dosyanın istinaf incelemesi yapılmak üzere Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Dosyanın kararı veren Mahkemeye GÖNDERİLMESİNE,

19.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.