muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/4667, Karar No: 2020/3644, Tarih: 29.06.2020

**11. Ceza Dairesi         2019/4667 E.  ,  2020/3644 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme, defter ve belge gizleme

HÜKÜM : Mahkumiyet

A) ”Defter ve belge gizleme” suçundan kurulan mahkûmiyet hükmüne yönelik temyiz talebinin incelenmesi:

Gerekçeli karar başlığında “01/01/2013” şeklinde yanlış yazılan suç tarihinin, defter ve belgelerin ibrazına dair isteme yazısının tebliğ edildiği 21/01/2013 tarihinden 15 gün sonrası olan “06/02/2013” olarak Mahkeme tarafından düzeltilmesi ile 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesi’nin 08/10/2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yargılamanın hukuka uygun olarak yapıldığı, iddia ve savunmada ileri sürülen hususların gerekçeli kararda gösterilip tartışılarak değerlendirildiği, fiilin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, suç vasfının doğru biçimde belirlendiği, cezanın kanuni takdir sınırlarında uygulandığı, incelenen dosyaya göre kurulan hükümde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmış, sanığın temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden hükmün ONANMASINA,

B) ”2008, 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme” suçlarından kurulan mahkûmiyet hükmüne yönelik temyiz talebinin incelenmesi:

1- 14/02/2013 tarih, 2013-A-2193/1 sayılı vergi tekniği raporu ile aynı tarihli ve 2193/3 sayılı vergi suçu raporunda, sanığın “2008, 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura ve müstahsil makbuzu düzenlediğinin” belirtilmesi ve Viranşehir Cumhuriyet Başsavcılığının 08/04/2013 tarihli iddianamesi ile bu suçlardan da dava açılmasına karşın, hükmün gerekçesinde yalnızca defter ve belge gizleme suçuna yönelik tespit ve değerlendirmelerde bulunulduğu, sahte fatura ve müstahsil makbuzu düzenleme suçu yönünden ise; Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 141/3, CMK'nin 34 ve 230. maddeleri uyarınca gerekçe bölümünde iddia ve savunmada ileri sürülen görüşlerin belirtilmesi, mevcut delillerin tartışılması ve değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterilmesi, bu delillere göre ulaşılan sonuçların, iddia, savunma ve dosyadaki diğer belgelere ilişkin değerlendirmeler ile sanığın fiilinin ve yüklenen suçun unsurlarının nelerden ibaret olduğunun, hangi gerekçeyle hangi delillere üstünlük tanındığının açık olarak gerekçeye yansıtılması, delillerle sonuç arasında bağ kurulması gerektiği dikkate alınıp; sanığın sabit kabul edilen fiilinin ne olduğunun belirtilmesi ve buna dayanak olan delillerin gösterilip tartışılması gerektiği gözetilmeden, Anayasa'nın 141 ve 5271 sayılı CMK'nin 34 ve 230. maddelerine aykırı davranılarak gerekçeden yoksun hüküm kurulması,

2-Sahte fatura düzenleme suçunda, her takvim yılında işlenen suçların birbirinden ayrı ve bağımsız suçları oluşturduğu, aynı takvim yılına ait birden fazla fatura düzenlenmesi hâlinde ise her yıl için zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiği gözetilmeden, hangi takvim yılından kurulduğu da belirtilmeksizin sanık hakkında tek bir mahkûmiyet hükmü kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ceza miktarı bakımından kazanılmış hakkın saklı tutulmasına,

29/06/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1298, Karar No: 2023/21461, Tarih: 21.09.2023

**4. Ceza Dairesi         2023/1298 E.  ,  2023/21461 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

EK KARAR SAYISI : 2021/1545 E., 2022/576 K.

SUÇ : Hakaret

KARAR : Temyiz isteminin kabule değer sayılmamasından dolayı reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Bölge Adliye Mahkemesi ek kararının; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Alanya 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 16.03.2021 tarihli ve 2020/515 Esas, 2021/347 Karar sayılı kararı ile sanığın hakaret suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi ve dördüncü fıkrası uyarınca neticeten 1 yıl 9 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2. Bölge Adliye Mahkemesinin 21.03.2022 tarihli ve 2021/1545 Esas, 2022/576 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanığın istinaf başvurusu sonucunda, 5271 sayılı Kanun'un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

3. Bölge Adliye Mahkemesinin 27.09.2022 tarihli ve aynı sayılı ek kararı ile sanığın temyiz başvurusu hakkında, 5271 sayılı Kanun'un 296 ncı maddesinin birinci fıkrası gereği "temyiz isteminin kabule değer sayılmamasından dolayı reddine" karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi, ret kararına karşı Yargıtay nezdinde itirazının olduğuna ilişkindir.

III. GEREKÇE

Sanığın yokluğunda kurulup 16.05.2022 tarihinde usûlüne uygun şekilde tebliğ edilen asıl karara karşı, 5271 sayılı Kanun'un 291 inci maddesinin birinci fıkrasında belirlenen 15 günlük kanunî süre geçtikten sonra 12.09.2022 ve 16.09.2022 tarihlerinde temyiz isteminde bulunulduğu anlaşılmakla, sanığın ek karara yönelik temyiz istemi yerinde görülmemiştir.

IV. KARAR

Açıklanan nedenle Bölge Adliye Mahkemesinin ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun'un 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Alanya 3. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

21.09.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12954, Karar No: 2015/11912, Tarih: 30.11.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/12954 E.  ,  2015/11912 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Dursunbey Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 26/12/2013

NUMARASI : 2012/179-2013/219

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı Hazine vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Balıkesir ili, Dursunbey ilçesi, Aşağıyağcılar köyü 216 ada 27 parsel sayılı 32613,32 m2 yüzölçümlü taşınmaz tarla vasfı ile davalı M.. A.. adına tapuda kayıtlıdır.

Davacı Hazine vekili, taşınmazın önceden beri ağaçlarla kaplı ve orman niteliğinde olup devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olduğunu iddia ederek tapu kaydının iptali ile Maliye Hazinesi adına tapuya tesciline karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, tapu iptali ve tescil davasıdır.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde tespit tarihinden önce 1942 yılında yapılıp kesinleşen orman kadastrosu bulunmaktadır. Daha sonra 1977 yılında ilân edilerek kesinleşen aplikasyon ve 2 madde uygulaması ile 2007 yılında yapılan genel arazi kadastrosu vardır.

Mahkemece, çekişmeli taşınmazın orman sayılan yerlerden olmadığı, taşınmaz üzerinde zilyetlik iradesi bulunmakla özel mülkiyete konu olabileceği ve öteden beri kullanıldığı gerekçesiyle davacı Hazinenin davasının reddine karar verilmiş ise de, yapılan inceleme ve araştırma hükme yeterli değildir.

Mahkemece, çekişmeli taşınmazın orman sayılan yerlerden olmadığı, taşınmaz üzerinde zilyetlik iradesi bulunmakla özel mülkiyete konu olabileceği ve öteden beri kullanıldığı gerekçesiyle davacı Hazinenin davasının reddine karar verilmiş ise de, yapılan inceleme ve araştırma hükme yeterli değildir.

Şöyle ki; hükme esas alınan uzman orman bilirkişi raporunda çekişmeli taşınmazın tarihi belirtilmeyen memleket haritasında (A) ve (C) harfleri ile gösterilen kısımlarının kısmen beyaz renkte ağaçsız alanda kısmen de meyve ağaçları ile kaplı araziler dahilinde, (B) harfi ile gösterilen kısmının ise beyaz renkte ağaçsız alanda kaldığı, tarih belirtilmemiş hava fotoğrafındaki konumunun memleket haritası ile aynı olduğu rapor edilmiş ise de rapor ekinde taşınmazın belgelerdeki konumu gösterilmediği gibi zirai bilirkişinin hükme esas raporunda taşınmazın (A) harfi ile gösterilen kısmında 15 - 20 yıldır tarım yapılmadığı, kuzey yöne doğru bitki örtüsü nedeniyle marjinal kullanılabilecek arazide azalma olduğu, % 80 - 90 oranında taşlılık olduğu, (B) ve (C) harfleri ile gösterilen kısımlarda ise 50-60 yıldır tarım yapılmadığı, farklı boy ve çapta kızılçam ile kaplı olduğu, tarım dışı arazi olup kuzey ve doğudaki tarlalar ve (A) harfi ile gösterilen kısım ile bütünlük arzetmediği bildirilmiş, 14.01.2015 tarihli Dairenin iade kararı sonrasında alınan ek zirai bilirkişi raporunda ise taşınmazın (A) harfi ile gösterilen kısmında 15 - 20 yaşlarında meşe ağaçlarının bulunduğu, ağaçların kapalılık oluşturmadığı, (B) ve (C) harfleri ile gösterilen kısımlarda bulunan kızılçam ağaçlarının 30 - 40 yaşlarında olup kapalılık oluşturduğu rapor edilmiştir. Bu haliyle taşınmazın bir kısmının tespit tarihi itibariyle ağaçlarla kaplı olduğu sabit olup hükme esas orman bilirkişi raporu ekinde eski tarihli

belgelerdeki konumu gösterilmediğinden taşınmazın evveliyatı denetlenememektedir. Ayrıca, keşif tarihi itibariyle taşınmazın bir kısmında 50 - 60 yıldır bir kısmında ise 15 - 20 yıldır tarım yapılmadığının tespiti karşısında taşınmazın kullanılmadığı sürenin iradi terk anlamında değerlendirilip değerlendirilmeyeceği mahkemece irdelenmemiştir. Denetlemeye uygun olmayan bilirkişi raporlarına dayanılarak eksik araştırma ve inceleme ile hüküm kurulamaz.

O halde; doğru sonuca varılabilmesi için, çekişmeli taşınmazın bulunduğu yöreye ait en eski tarihli hava fotoğrafı, memleket haritası ile tespit tarihten 15 - 20 yıl öncesine ait iki ayrı tarihte çekilmiş stereoskopik hava fotoğrafları ve bu fotoğraflara dayanılarak üretilmiş orijinal renkli memleket haritaları ve varsa amenajman planları ile uydu fotoğrafları bulunduğu yerlerden istenip getirilerek dosya keşfe hazırlanmalı, önceki bilirkişiler dışında halen Çevre ve Orman Bakanlığı (Orman ve Su İşleri Bakanlığı) ve bağlı birimlerinde görev yapmayan bu konuda uzman orman yüksek mühendisleri arasından seçilecek bir orman yüksek mühendisi veya mühendisi, bir ziraat mühendisi ve bir fen bilirkişi yardımıyla yeniden yapılacak inceleme ve keşifte, çekişmeli taşınmaz ile birlikte çevre araziye de uygulanmak suretiyle taşınmazın öncesinin bu belgelerde ne şekilde nitelendirildiği belirlenmeli; 3116, 4785 ve 5658 sayılı kanunlar karşısındaki durumu saptanmalı; tapu ve zilyedlikle ormandan toprak kazanma olanağı sağlayan 3402 sayılı Kanunun 45. maddesinin ilgili fıkraları, Anayasa Mahkemesinin 01.06.1988 gün ve 31/13 E.K.; 14.03.1989 gün ve 35/13 E.K. ve 13.06.1989 gün ve 7/25 E.K. sayılı kararları ile iptal edilmiş ve kalan fıkraları da 03.03.2005 gününde yürürlüğe giren 5304 sayılı Kanunun 14. maddesi ile yürürlükten kaldırılmış olduğundan, bu yollarla ormandan yer kazanılamayacağı, öncesi orman olan bir yerin üzerindeki orman bitki örtüsü yokedilmiş olsa dahi, salt orman toprağının orman sayılan yer olduğu düşünülmeli; toprak yapısı, bitki örtüsü, ağaçların yaşı, cinsi, sayısı, kapalılık durumu, çevresi, incelenmeli, çekişmeli taşınmazın eylemli durumu incelenerek değerlendirilmeli; yukarıda değinilen belgeler fen ve uzman orman bilirkişiler eliyle yerine uygulattırılıp; orijinal-renkli (renkli fotokopi) memleket haritasının ölçeği kadastro paftası ölçeğine, yine kadastro paftası ölçeği de memleket haritası ölçeğine çevrildikten sonra, her iki harita komşu ve yakın komşu parselleri de içine alacak şekilde birbiri üzerine aplike edilmek suretiyle, çekişmeli taşınmazın konumunu çevre parsellerle birlikte haritalar üzerinde gösterecekleri, hava fotoğraflarında çekişmeli taşınmaz ve çevresinin stereoskop aleti vasıtasıyla üç boyutlu incelemesi yapılarak, taşınmaz üzerindeki bitki örtüsünü oluşturan unsurların tek tek sayı olarak tarif edildiği, ağaçların cinsi, ortalama yaşı, kapalılık oranı, hakim ağaç türü ve kullanım şekli ile memleket haritasındaki durumunun ne olduğu ve orman içi açıklık olup olmadığının açıklandığı, yalnız büro incelemesine değil, uygulamaya ve araştırmaya dayalı, bilirkişilerin onayını taşıyan krokili bilimsel verileri bulunan yeterli rapor alınmalıdır.

Yukarıda açıklanan yönteme göre yapılacak araştırma sonunda, taşınmazın orman olmadığı ve zilyetlikle iktisap edilecek yerlerden olduğu anlaşılırsa, bu defa davalı gerçek kişi yönünden 3402 sayılı Kanunun 14 ve 17. maddelerindeki koşulların gerçekleşip gerçekleşmediği araştırılmalı; imar ve ihya üzerinde durulup, bu konuda ve zilyetliğin tesbiti yönünden tanık beyanlarına başvurulmalı; parselin öncesinin ne olduğu, imar ve ihyanın kim tarafından ve hangi tarihte tamamlanıp bittiği, zilyetliğin hangi tarihte başlayıp kimler tarafından ne biçimde sürdürüldüğü, kullanımın ekonomik amacına uygun olup olmadığı, tanıkların imar ve ihya ile zilyetlik olgusunu hangi olaylarla nasıl hatırladıkları saptanmalı; ziraat bilirkişi raporuna göre taşınmazın bir kısmının 50 - 60 yıldır bir kısmının ise 15 - 20 yıldır kulanılmamasının iradi terk anlamına gelip gelmediğinin belirlenmesi amacı ile; taşınmazın ne kadar zamandır boş vaziyette olup kullanılmadığı yerel bilirkişi ve tanıklardan sorulmak suretiyle tesbit edilmeli, taşınmazın öncesinde ne şekilde tasarruf edildiği ayrıntılı biçimde açıklattırılmalı, davalı gerçek kişinin belgesiz zilyetlik yoluyla kazandıkları toprak olup olmadığı, varsa cinsi ve miktarı tapu ve ilgili kadastro müdürlüklerinden çekişmeli taşınmaz dışında, başka taşınmazlar için salt zilyetlik nedenine dayalı olarak açtıkları tescil davalarının bulunup bulunmadığı mahkemeler yazı işleri müdürlüğünden sorulup tesbit edilmeli ve 3402 sayılı Kanunun 30/2. maddesi gereğince tarafların gösterecekleri deliller ile mahkemece re'sen lüzum görülen diğer deliller de toplanıp, dava konusu taşınmazın gerçek hak sahibi adına tesciline karar verilmesi gerekir.

Açıklanan hususlar gözetilmeksizin yetersiz bilirkişi raporuna dayanılarak yazılı biçimde hüküm kurulması usul ve kanuna aykırıdır.

SONUÇ :Yukarıda açıklanan nedenlerle; davacı Hazinenin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA 30/11/2015 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/28967, Karar No: 2017/17887, Tarih: 09.11.2017

**9. Hukuk Dairesi         2016/28967 E.  ,  2017/17887 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine, işe iadesine ve yasal sonuçlarına hükmedilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının 13.09.2006- 06.11.2014 tarihleri arasında davalı işyerinde mağazacılık bilgi işlem bölümünde çalıştığını, iş akdinin feshinin yeniden yapılanma ve organizasyon olduğunun bildirildiğini, davacının savunmasının alınmadığını, keyfi uygulama yapıldığını, davacının iş akdinin haksız olarak feshedildiğini iddia ederek, davacının eski işine iadesine, davacı için boşta geçen süre ücret alacağı ile diğer haklarının davalıdan alınmasına ve işe başlatılmadığı takdirde en az 8 aylık ücreti tutarında işe başlatmama tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davalının öncülük ettiği sektörle ilgili satış ve kar sağlayabilmek için dünya çapındaki markalarla rekabet sağlayabilmek amacı ile yeni bir strateji ve yapılanma süreci belirleyebilmek zorunda kalındığını, davacının tüm işçilik hakları ödenerek iş akdinin feshedildiğini, davacının imzaladığı ibranamede tüm haklarını aldığının belirtildiğini, davacının ibranameyi kendi özgür iradesi ile yaptığını, iş akdinin geçerli sebeple feshedildiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davalı tarafça sunulan işçi giriş çıkış kayıtları incelemesinde davalı işyerine davacı niteliğinde işçi alındığını gösterir tespit olmadığı, davacının iş akdinin feshinin geçerli nedene dayandığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili yasal süresi içinde temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Gerekçeli karar başlığında davalının ticaret ünvanının “ ... Helvacılık Mağazalar Ticaret ve Sanayi A.Ş.” yerine “ Mermer Helvacılık Mağazalar Ticaret ve Sanayi A.Ş.” şeklinde yazılması mahallinde düzeltilebilir maddi hata kabul edilmiştir.

Dosya içeriğine göre; davacının 13.09.2006 tarihinde ... Helva Sanayi ve Ticaret A.Ş.’de çalışmaya başladığı, 17.01.2008 tarihinde bu şirketten davalı iş yerine geçişinin yapılarak iş sözleşmesinin devredildiği tespit edilmiştir. 01.10.2014 tarihli davalı iş yeri yönetim kurulu kararında; maliyetlerin düşürülerek kara geçilebilmesi için davacının çalıştığı bölüm olan “ bilgi işlem” bölümüne ait destek hizmetlerinin ana grup firması olan ve davacının ilk işe girdiği ve devrolduğu dava dışı ... Helva Sanayi ve Ticaret A.Ş.’den alınmasına karar verildiği görülmüştür.

Bu nedenle, Davacının daha önce çalıştığı, davalı şirket ile organik bağ içerisinde olan dava dışı ... Helva Sanayi ve Ticaret A.Ş.’de istihdam imkanı olup- olmadığının tayini yönünden araştırma yapılarak, feshin son çare olma ilkesinin tutarlı şekilde uygulandığının denetime uygun şekilde ortaya konması gerekmektedir. Mahkemece bu hususta gerekli araştırma yapılarak sonuca gidilmesi için hükmün bozulması gerekmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 09.11.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5145, Karar No: 2021/27612, Tarih: 24.11.2021

**4. Ceza Dairesi         2019/5145 E.  ,  2021/27612 K.**

**"İçtihat Metni"**

NCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit, 6136 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-6136 sayılı Yasanın 15/4. maddesinde tanımlanan suçun tehlike suçu olması ve “taşınması ve bulundurulması yasak olmayan bıçak ve diğer aletlerin bir suçta kullanılmaksızın sırf saldırı amacıyla taşınması halinde oluşacağının” belirtilmesi karşısında, 6136 sayılı Yasanın 4. maddesi kapsamında yasak niteliği haiz bıçaklardan olmayan suça konu bıçağın silahla tehdit suçunda kullanıldığı ve sanığın da silahla tehdit suçundan da mahkum olduğu anlaşıldığından "sırf saldırıda kullanmak amacıyla taşıma" unsurunun ne şekilde oluştuğu tartışılmadan, sanık hakkında ayrıca 6136 sayılı Yasanın 15/4. maddesinden mahkumiyet karar verilmesi,

2-6136 sayılı Yasanın 15/4. maddesinde öngörülen cezanın miktarı itibariyle ön ödeme kapsamında olmasına karşın, TCK’nın 75. maddesi uyarınca sanığa ön ödeme uyarısında bulunulması gerektiği gözetilmeden, yargılamaya devamla yazılı biçimde hüküm kurulması,

3-Tekerrüre esas alınan kasıtlı suçun, TCK'nın 191/1. maddesi uyarınca hükmolunan kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma olması, 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'la, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191. maddesinin değiştirilmiş olması ve anılan Kanun'un 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 7. maddesindeki düzenleme karşısında; bu suç yönünden, uyarlama yargılaması yapılıp yapılmadığı araştırılarak sonucuna göre, tekerrür hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilmemesi,

4-TCK'nın 53/1-b maddesinde yer alan hak yoksunluğunun uygulanmasına ilişkin hükmün, Anayasa Mahkemesi'nin, 08/10/2015 tarih ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararıyla, iptal edilmiş olması nedeniyle, uygulanma olanağının ortadan kalkmış olması,

Bozmayı gerektirdiğinden, sanık ...'ın temyiz nedenleri yerinde görülmekle, tebliğnameye aykırı olarak, HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayıp sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 24/11/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/706, Karar No: 2012/8091, Tarih: 14.03.2012

**8. Ceza Dairesi         2012/706 E.  ,  2012/8091 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık hakkında hazineye ait taşınmaza tuvalet, kafeterya, gölgelik, soyunma kabini ve duş yeri yapmak suretiyle tecavüz ettiğinden bahisle dava açılamış ise de; dosyada tapu kaydı, ayrıntılı kroki, ada ve parseli gösteren pafta örneği bulunmadığından tecavüze konu taşınmazın varsa tapu kaydı, pafta örneği getirtilerek refakate inşaat mühendisi bilirkişide alınarak yeniden keşif yapılıp taşınmazın niteliği, bina vasfında olup olmadığı, yapımı için ruhsat alınmasının gerekip gerekmediği, İmar Kanunu ve mevzuatı kapsamına girip girmediği belirlenmek suretiyle sanığın tecavüz ettiği iddia olunan taşınmazın Kıyı Kanununa göre kıyıda veya uygulama imar planı varsa sahil şeridinde kalıp kalmadığı, tecavüze konu binanın belediye sınırları içinde veya özel imar rejimine tabi yerde olup olmadığı ve binanın yapım tarihi de araştırılarak sonucuna göre TCK'nın 184 ve Kıyı Kanunu'nun 15. maddesi uyarınca sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan hazine vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5230 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken CMUK.nun 321. maddesi uyarınca (BOZULMASINA), 14.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.