muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/5332, Karar No: 2018/2751, Tarih: 13.03.2018

Kabule göre de;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 13/03/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/4379, Karar No: 2009/7238, Tarih: 15.04.2009

**2. Hukuk Dairesi         2008/4379 E.  ,  2009/7238 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm her iki dava yönünden temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davacı-davalı kocanın aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2- Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, paranın alım gücü, kusur dereceleri ve özellikle kişilik haklarına saldırı niteliğindeki olaylar dikkate alınarak \*davalı-davacı kadın yararına hükmolunan manevi tazminat çoktur.

Türk Medeni Kanununun 4.maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile, Borçlar Kanununun 44. ve 49. maddeleri nazara alınarak daha uygun miktarda manevi tazminat (TMK.174/2) takdiri gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerinin yukarıda l. bentte gösterilen nedenlerle ONANMASINA, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.15.04.2009 çar.
Yargıtay — Esas No: 2011/1712, Karar No: 2012/8864, Tarih: 25.05.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/1712 E.  ,  2012/8864 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 4. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 12/05/2010 tarih ve 2009/276-2010/222 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı TPE vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, uzun yıllardan beri faaliyette bulunan müvekkili adına 1995 yılından beri tescilli “Günaydın” “Günaydın Horoz Güneş Şekli” ve “Horoz Güneş Şekli” markalarını kullandığını, bu markaların 29, 30, 35, 40 ve 42. sınıflarda tescilli bulunduğunu, davalının tescilini talep ettiği “Işılan Günaydın Tavukçuluk Şekil” markasının müvekkili markaları ile ayırt edilemeyecek kadar benzer bulunduğunu, buna rağmen TPE tarafından müvekkilinin itirazının reddinin hukuka aykırı olduğunu, müvekkilinin markasının KHK'nın 8/4. maddesi gereğince tanınmış olduğunu, markalar arasında iltibas tehlikesinin oluştuğunu ileri sürerek YİDK'nın 2009-M-4431 sayılı kararının iptaline, davalı markanın tescili halinde hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı TPE vekili, başvuru kapsamında yer alan malların ait oldukları sektörler, karşıladıkları ihtiyaçlar karşısında karıştırılma ihtimali bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Diğer davalı cevap vermemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davacı markaları ile davalı başvuru arasında görsel, sesçil ve kavramsal benzerlik bulunduğu, davalının başvurusu markasının 29, 30 ve 31. sınıfta yer alan malları kapsadığı ve bunlardan bir kısmının davacının tescili kapsamındaki ürünlerle 8/1-b anlamında benzer olduğu, davacının delillerinden markasının tanınmış olduğu hususunun anlaşılamadığı, gerekçesiyle “Kahve, kakao, kahve veya kakao esaslı içecekler, çikolata esaslı içecekler, makarnalar, mantılar, erişteler, bal, toz şeker, kesme şeker, pudra şekeri, şekerlemeler, çikolatalar, bisküviler, krakerler, gofretler, sakızlar, dondurmalar, yenilebilir buzlar” yönünden 2009 M 4431 sayılı YİDK'nın iptaline, sair emtialar yönünden davanın reddine, hükümsüzlük davası yönünden konusuz kalma nedeniyle karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Kararı davalı TPE vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı TPE vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı davalı TPE vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı TPE vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı TPE vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 4,00 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 25/05/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2994, Karar No: 2025/902, Tarih: 20.01.2025

**11. Ceza Dairesi         2024/2994 E.  ,  2025/902 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2016/161 E., 2018/96 K.

SUÇ : Defter, kayıt ve belgeleri gizleme

KARAR : Mahkûmiyet

KANUN YARARINA BOZMA YOLUNA BAŞVURAN : Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Küçükçekmece 8. Asliye Ceza Mahkemesinin, 04.12.2023 tarihli ve 2016/161 Esas, 2018/96 Karar sayılı ek kararı ile sanık hakkında yapılan uyarlama yargılaması sonucunda, defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçundan, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 359/a-2. maddesi ve 7394 sayılı Kanun uyarınca 9 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin hükmün, itiraz edilmeksizin kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 18.03.2024 tarihli ve 2024/3891 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 03.04.2024 tarihli ve KYB-2024/34770 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 03.04.2024 tarihli ve KYB-2024/34770 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“Defter ve belgeleri ibraz etmemek suretiyle 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’na muhalefet suçundan sanık ...'in, anılan Kanun'un 359/a-2 ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun ve 62/1. maddeleri gereğince 15 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına dair Küçükçekmece 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 28/02/2018 tarihli ve 2016/161 esas, 2018/96 sayılı kararının, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesinin 11/05/2018 tarihli ve 2018/2324 esas, 2018/2300 sayılı kararı ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmesi sonucu kesinleşmesini müteakip, 15/04/2022 tarihinde yürürlüğe giren 7394 Sayılı Hazineye Ait Taşınmaz Malların Değerlendirilmesi ve Katma Değer Vergisi Kanunu'nda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun ile Bazı Kanunlarda ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun gereğince uyarlama kararı verilmesi talebi üzerine, sanığın 213 sayılı Kanun'un 359/a-2 ve 359/son maddeleri gereğince 9 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin Küçükçekmece 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 04/12/2023 tarihli ve 2016/161 esas, 2018/96 sayılı ek kararını kapsayan dosya incelendi.

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 7. maddesinin 2. fıkrasında "Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur.", şeklindeki düzenleme ile benzer bir olaya ilişkin Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 12/10/2023 tarihli ve 2023/15838 esas, 2023/13367 karar sayılı ilâmına nazaran, sonraki kanunun unsurlarının veya özel hâllerinin değişmesi, cezanın teşdiden tayini nedeni sayılacak olguların tartışılması, alt ve üst sınırlar arasında bir oran belirlenmesi ya da artırım veya indirim sebeplerinin değerlendirilmesi, cezanın paraya veya tedbire çevrilmesi veya ertelenmesi hususunda mahkemece takdir hakkının kullanılması ve böylece bireyselleştirme yapılmasının zorunlu olduğu hâllerde, duruşma açılmak suretiyle tüm bunların neden ve gerekçeleri de gösterilerek hüküm kurulması gerekeceği gözetilmeden, sanık haberdar edilmeksizin ve duruşma açılmadan savunma hakkı kısıtlanmak suretiyle dosya üzerinden yazılı şekilde karar verilmesinde,

Kabule göre de,

Küçükçekmece 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 28/02/2018 tarihli kararı ile sanık hakkında defter ve belgeleri ibraz etmemek suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne dair 5237 sayılı Kanun'un 62/1. maddesinde düzenlenen takdiri indirim nedenlerinin tayin edilen cezaya uygulanarak karar verilmiş olması karşısında, 5237 sayılı Kanunu'nun 7/2. maddesi uyarınca yapılan uyarlama yargılaması neticesinde de anılan Kanun'un 62/1. maddesi uygulamasının zorunluluk arz ettiği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesinde,

İsabet görülmemiştir.”

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. Küçükçekmece 8. Asliye Ceza Mahkemesinin, 28.02.2018 tarihli ve 2016/161 Esas, 2018/96 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçundan, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 359/a-2. maddesi ve 5237 sayılı Kanun'un 62. maddesi uyarınca 15 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesinin, 11.05.2018 tarihli ve 2018/2324 Esas, 2018/2300 Karar sayılı ilamı ile sanık hakkında kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

2. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesinin, 11.05.2018 tarihli ve 2018/2324 Esas, 2018/2300 Karar sayılı ilamı ile sanık hakkında kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

3. 15.04.2022 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7394 sayılı Kanun’un 4 üncü maddesi ile 213 sayılı Kanun'un 359 uncu maddesinin son fıkrasından önce gelmek üzere; “Bu maddede yazılı fiillerle verginin ziyaa uğratıldığının tespit edilmesine bağlı olarak tarh edilen verginin, gecikme faizi ve gecikme zammının tamamı ile kesilen cezaların yarısı ve buna isabet eden gecikme zammının; soruşturma evresinde ödenmesi halinde verilecek ceza yarı oranında, kovuşturma evresinde hüküm verilinceye kadar ödenmesi halinde ise verilecek ceza üçte bir oranında indirilir. Tarh edilen vergi ve vergi aslına bağlı olarak kesilen cezanın bulunmadığı durumlarda verilecek ceza yarı oranında indirilir.” fıkralarının eklendiği ve 7394 sayılı Kanun’un 6 ncı maddesi ile 213 sayılı Kanun'a eklenen geçici 34 üncü maddesinde; "Haklarında hüküm verilmiş olup da dosyası infaz aşamasında olanlar, 359 uncu maddede yazılı fiillerle verginin ziyaa uğratıldığının tespit edilmesine bağlı olarak tarh edilen verginin, gecikme faizi ve gecikme zammının tamamı ile kesilen cezaların yarısı ve buna isabet eden gecikme zammını, bu maddeyi ihdas eden Kanunun yürürlüğe girdiği tarihten itibaren bir yıl içinde Hazineye ödedikleri takdirde 359 uncu maddede bu maddeyi ihdas eden Kanunla soruşturma evresi için yapılan etkin pişmanlık düzenlemesinden faydalanabilir.” hükmünün yer aldığı anlaşılmıştır.

4. Cumhuriyet Başsavcılığınca, yukarıda belirtilen değişiklik doğrultusunda bir karar verilmesinin talep edilmesi üzerine dosya üzerinden uyarlama yargılamasının yapıldığı ve Küçükçekmece 8. Asliye Ceza Mahkemesinin, 04.12.2023 tarihli ve 2016/161 Esas, 2018/96 Karar sayılı ek kararı ile "...defter ve belge ibraz etmeme suçundan verilen cezadan 7394 sayılı yasanın 4. maddesi ile değişik 359 maddesinin eklenen son fıkrasının 2. bendine göre tarh edilen vergi ve vergi aslına bağlı kesilen ceza bulunmadığından 1/2 oranında indirim yapılmasının gerektiği.." şeklindeki gerekçe ile hüküm kurulduğu belirlenmiştir.

5. 5237 sayılı Kanun’un 58 inci maddesinin birinci ve ikinci fıkralarının; "- (1) Önceden işlenen suçtan dolayı verilen hüküm kesinleştikten sonra yeni bir suçun işlenmesi halinde, tekerrür hükümleri uygulanır. Bunun için cezanın infaz edilmiş olması gerekmez.

(2) Tekerrür hükümleri, önceden işlenen suçtan dolayı;

a) Beş yıldan fazla süreyle hapis cezasına mahkûmiyet halinde, bu cezanın infaz edildiği tarihten itibaren beş yıl,

b) Beş yıl veya daha az süreli hapis ya da adlî para cezasına mahkûmiyet halinde, bu cezanın infaz edildiği tarihten itibaren üç yıl,

Geçtikten sonra işlenen suçlar dolayısıyla uygulanmaz.

"

Şeklinde düzenlendiği anlaşılmıştır.

(2) Tekerrür hükümleri, önceden işlenen suçtan dolayı;

a) Beş yıldan fazla süreyle hapis cezasına mahkûmiyet halinde, bu cezanın infaz edildiği tarihten itibaren beş yıl,

b) Beş yıl veya daha az süreli hapis ya da adlî para cezasına mahkûmiyet halinde, bu cezanın infaz edildiği tarihten itibaren üç yıl,

Geçtikten sonra işlenen suçlar dolayısıyla uygulanmaz.

"

Şeklinde düzenlendiği anlaşılmıştır.

6. Bu kapsamda inceleme konusu dava dosyası değerlendirildiğinde; defter, kayıt ve belgelerin ibraz edilmemesi hâlinde herhangi bir vergi ziyaı oluşmadığı gibi söz konusu eylemden dolayı 213 sayılı Kanun'un 353 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezasının, aynı Kanun'un 359 ve 371. maddelerinde belirtilen tarh edilen vergi ve vergi aslına bağlı olarak kesilen bir ceza olmadığı, bu nedenle 7394 sayılı Kanun’un 4 üncü ve 6 ncı maddeleri gereğince yapılan uyarlama yargılamasında, sanık hakkında alt sınırdan tayin edilen temel ceza üzerinden 1/2 oranında indirim yapılmasında isabetsizlik görülmediği, bununla birlikte; Küçükçekmece 8. Asliye Ceza Mahkemesinin, 28.02.2018 tarihli ve 2016/161 Esas, 2018/96 Karar sayılı kararı ile defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçundan sanığın 15 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin kararda sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulandığı ancak, adli sicil kayıtları incelendiğinde, tekerrüre esas alınan İstanbul 14. Ağır Ceza Mahkemesinin (uyarlama neticesinde verilen) 14.06.2006 tarihli ve 2002/137 Esas, 2002/191 Karar sayılı ilamındaki 6 yıl 3 ay hapis cezasının 30.05.2007 tarihinde, 3.000,00 TL adli para cezasının ise 21.11.2008 tarihinde infaz edildiği, 5237 sayılı Kanun'un 58. maddesi uyarınca bu tarihlerden itibaren 5 yıl geçtikten sonra tekerrüre esas alınamayacağı, defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçu yönünden ise suç tarihinin 20.09.2015 olduğu nazara alındığında, Bölge Adliye Mahkemesince verilen kesin nitelikteki istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin karara karşı, 5271 sayılı CMK'nın 308/A maddesi kapsamında, Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından sanık lehine itiraz yoluna başvurulup başvurulmayacağı hususunda ihbarda bulunularak, sonucuna göre cezanın kişiselleştirilmesine ilişkin hükümlerin uygulanma olanağının duruşmalı olarak değerlendirilmesinin gerektiği ve 28.02.2018 tarihli hükümde 5237 sayılı Kanun 62. maddesi uyarınca indirim yapıldığı halde, uyarlama yargılamasında bu maddenin uygulanmaması Kanun'a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Küçükçekmece 8. Asliye Ceza Mahkemesinin, 04.12.2013 tarihli ve 2016/161 Esas, 2018/96 Karar sayılı ek kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Küçükçekmece 8. Asliye Ceza Mahkemesinin, 04.12.2013 tarihli ve 2016/161 Esas, 2018/96 Karar sayılı ek kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (a) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

20.01.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/7698, Karar No: 2009/8351, Tarih: 04.12.2009

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2009/7698 E.  ,  2009/8351 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında kadastro tesbitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında 109 ada 19 parsel sayılı 22154,24 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği ve mirasçılarının bilinememesi nedeni ile ölü ... ... adına tespit edilmiştir. ... ... mirasçısı olan davacı ..., yasal süresi içerisinde satış ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak ... ... mirasçıları olan davalılar ... ... ve müştereklerini hasım göstermek suretiyle çekişmeli taşınmazın 12.000 metrekarelik bölümünün adına tescili istemi ile dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın reddine, çekişmeli taşınmazın tespit gibi tesciline karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, davacı yararına kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği ile mülk edinme şartlarının gerçekleşmediği kabul edilmek sureti ile hüküm kurulmuş ise de; yapılan araştırma, inceleme ve uygulama hüküm vermeye yeterli bulunmamaktadır. Davacı, 29.03.1991 tarihli senet ile çekişmeli taşınmazın 12.000 metrekarelik bölümünü babasından satın aldığı ve o tarihten bu yana taşınmazın zilyetliğinde bulunduğu iddiasına dayanmış olduğu halde mahkemece, senet tanıkları detaylı olarak dinlenmemiş, yerel bilirkişi ve tanıklara senetteki sınırlar okunmak ve teknik bilirkişiye krokisinde işaret ettirilmek suretiyle senet kapsamı belirlenmemiştir. Uyuşmazlık ... ... tarafından çekişmeli taşınmaz bölümünün 29.03.1991 tarihli senetle oğlu ... ...'a satılıp, satılmadığı noktasındadır. Doğru sonuca varılabilmesi için öncelikle mahallinde yeniden keşif ve uygulama yapılarak davacının dayandığı satış senedi, sınırları bilirkişi ve tanıklardan sorulmak suretiyle uygulanarak kapsamı kesin olarak belirlenmeli, senet tanıkları dinlenmeli, senedin, dava konusu taşınmaz bölümüne ait olduğunun saptanması halinde, zilyetliğin de devredilmiş olup, olmadığı zilyetliğin taşınmazın kim tarafından ne zamandan beri ne suretle kullanıldığı sorulup saptanmalı, tespite aykırı sonuca ulaşılması halinde tespit bilirkişilerinin tamamı tanık sıfatıyla dinlenmeli ve gerektiğinde beyanlar arasındaki çelişkiler yüzleştirme yapılmak suretiyle giderilmeli, 29.03.1991 tarihli senette ... oğlu ... ...'ın da alıcı konumunda olduğu ve dava açmadığı dikkate alınarak taleple sınırlı kalınmak suretiyle tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmelidir. Eksik incelemeye dayalı olarak yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenle yerinde bulunduğundan kabulüyle hükmün BOZULMASINA, 04.12.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/11149, Karar No: 2023/813, Tarih: 25.01.2023

**5. Hukuk Dairesi         2022/11149 E.  ,  2023/813 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Adıyaman 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkin davada yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince, İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak davanın yeniden görülmesi için dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin kaldırma kararı üzerine yargılama yapan İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü düzeltilerek yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı idare tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

Miktar veya her paydaş için değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın her paydaş için değeri kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre her paydaş için hüküm altına alınan ve temyize konu edilen miktar 8.501,00 TL olup Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 107.090 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple; davalı idare vekilinin temyiz dilekçesinin REDDİNE,

Peşin alınan temyiz harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 25.01.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2011/370, Karar No: 2011/6632, Tarih: 03.11.2011

**7. Hukuk Dairesi         2011/370 E.  ,  2011/6632 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dava, taşınmazın kıyı kenar çizgisi içinde kalması nedeniyle tapu iptali ve tescil harici bırakılması istemine ilişkindir.

Davanın açıklanan bu niteliğine göre, verilen hükmün temyiz inceleme görevi 2797 sayılı Yargıtay Yasası ve ilgili Başkanlar Kurulu Kararı uyarınca Yüksek (1). Hukuk Dairesine ait bulunduğundan dosyanın ilgisi yönünden anılan Daire Başkanlığına SUNULMASINA, 03.11.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.