muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/5448, Karar No: 2010/6517, Tarih: 31.05.2010

**4. Hukuk Dairesi         2010/5448 E.  ,  2010/6517 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... tarafından, davalı ... aleyhine 16/07/2007 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 13/11/2008 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı ve davalı taraflarından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalının diğer temyiz itirazına gelince; dava, yargıç olan davalının, geçirdiği soruşturma sırasındaki savunmasında avukat olan davacı hakkında söylediği sözlerin kişilik haklarına saldırı oluşturması nedeniyle uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, taraflarca temyiz olunmuştur.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun (hak ve nasfetle) karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Dava konusu olayda; tarafların konumu, söylenen sözler ve yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde, davacı yararına takdir edilen 1.750.00 YTL manevi tazminat fazladır. Daha alt düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bozulması gerekirse de belirlenen bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nın 438/son maddesi gereğince, davacı yararına 750,00 YTL manevi tazminat takdir olunmak suretiyle kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenle hüküm fıkrasının manevi tazminat takdirine ilişkin 1 nolu bendinde yer alan “…1.750,00…” biçimindeki sayı dizisinin silinerek yerine “…750,00…” sayı dizisinin yazılmasına; harç alınmasına ilişkin 2 nolu bendinde yer alan “…108,00…” ve “…27,00…” biçimindeki sayı dizilerinin ayrı ayrı silinerek yerlerine sırası ile “…40,50…” ve “…94,50…” sayı dizilerinin yazılmasına; davacının tüm, davalının öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddiyle kararın düzeltilmiş bu biçiminin ONANMASINA ve aşağıda yazılı onama harcının temyiz eden davacıya yükletilmesine ve peşin alınan harcın bundan mahsubuna ve temyiz eden davalıdan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 31/05/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2413, Karar No: 2011/3037, Tarih: 04.04.2011

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2010/2413 E.  ,  2011/3037 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı,1.1.1981-1.10.1998 tarihleri arasında 1479 sayılı Yasa kapsamında Bağ-Kur sigortalısı olduğunun ve 5763 sayılı Yasadan yararlanması gerektiğinin tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara,toplanan delillere,hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı 1.1.1981-1.10.1998 tarihleri arasında 1479 sayılı Yasa Bağ-Kur sigortalısı olduğunun ve 5763 sayılı Yasa'dan yararlanması gerektiğinin tesbitine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme istemin kabulüne karar vermiştir.

1.10.1972 tarihinde yürürlüğe giren 1479 sayılı Yasa'nın 24.maddesinde zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için kanunla kurulu meslek kuruluşu kaydı aranırken,20.4.1982 tarihinde yürürlüğe giren 2654 sayılı Yasa ile 1479 sayılı Yasa'nın 24.maddesi değiştirilerek zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için gelir vergisi mükellefi olma şartı getirilmiş,22.3.1985 tarihinde yürürlüğe giren 3165 sayılı Yasa ile 24.madde değişikliğe uğrayarak,zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için vergi kaydı,oda kaydı yada esnaf sicil kayıtlarından birinin bulunması yeterli görülmüştür.

Davacının 1.1.1981-31.12.1997 tarihleri arasındaki vergi kaydına göre,2654 sayılı Yasa ile değişik 1479 sayılı Yasa'nın 24.maddesi uyarınca vergi kaydı esas alınarak,Yasa'nın yürürlük tarihi olan 20.4.1982 tarihinden itibaren zorunlu 1479 sayılı Yasa Bağ-Kur sigortalılığına karar verilmesi gerekirken 1.1.1981 tarihinden itibaren karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Ne var ki bu yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden H.U.M.K'nun 438/7.maddesi gereğince hüküm bozulmaması düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün birinci fıkrası tümüyle silinerek yerine;"Davacının 20.4.1982-31.12.1997 tarihleri arasında 1479 sayılı Yasa Bağ-Kur sigortalısı olduğunun ve 5763 sayılı Yasa'dan yararlanması gerektiğinin tesbitine",rakam ve sözcüklerinin yazılmasına ve hükmün bu düzeltilmiş şekliyle ONANMASINA 4.4.2011 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Dava davacının 1.1.1981- 1.10.1998 tarihleri arasında 1479 sayılı Yasaya tabi sigortalı olduğunun ve 5763 sayılı yapılandırma yasasından yararlanması gerektiğinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece istemin kabulüne karar verilmiştir.

KARŞI OY

Dava davacının 1.1.1981- 1.10.1998 tarihleri arasında 1479 sayılı Yasaya tabi sigortalı olduğunun ve 5763 sayılı yapılandırma yasasından yararlanması gerektiğinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece istemin kabulüne karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden davacının çiftçilik faaliyetinden zirai gelir vergisi mükellefi olarak 1.1.1981- 31.10.1995 tarihleri arasında Akşehir, 1.11.1995- 31,12,1997 tarihleri arasında Konya-Tuzlukçu Vergi Dairesinde vergi kaydının bulunduğu, l.0.l998 - 5.8.2005 tarihleri arasında Saraçlar Odası kaydının olduğu, 2.11.1998 tarihli giriş bildirgesi üzerine davalı Kurumca oda kaydı esas alınarak 1.10.1998 tarihi itibariyle 1479 sayılı Yasaya tabi sigortalı olarak tescil edildiği, pirim borçlarını 5510 sayılı Yasanın geçici 24.maddesi ile getirilen yapılandırma imkanından yararlanarak ödediği anlaşılmaktadır.

14.1972 tarihinde yürürlüğe giren 1479 sayılı Yasa'nın 24. maddesinde zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için esnaf sicili veya kanunla kurulu meslek kuruluşu kaydı aranırken 4.5.1979 tarihinde yürürlüğe giren 2229 sayılı Yasa ile 1479 sayılı Yasa'nın 24. maddesinin öngördüğü meslek kuruluşlarına kayıtlı olma koşulu kaldırılmış sadece yasanın temel ilkesi olan kendi ad ve hesabına çalışma koşulu getirilmiş, 20.4.1982 tarihinde yürürlüğe giren 2654 sayılı Yasa ile 1479 sayılı Yasa'nın 24. maddesi değiştirilecek zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için gelir vergisi mükellefi olması şartı getirilmiş ancak gelir vergisinden muaf olanlar için meslek kuruluşuna kayıtlı olma yeterli görülmüş, 22.3.1985 tarihinde yürürlüğe giren 3165 sayılı Yasa ile 24. madde değiştirilerek zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için vergi kaydı veya esnaf sicil kaydı veya oda kaydının bulunması yeterli görülmüş, 2.8.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4956 sayılı Yasa ile 24. madde değiştirilerek zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için gelir vergisi mükellefi olma şartı getirilmiş ancak gelir vergisinden muaf olanlar için esnaf sicil kaydı ve oda kaydının bir arada bulunması yeterli görülmüştür.

Uyuşmazlık davacının çiftçilik nedeniyle zirai gelir vergisi mükellefi olduğu 1.1.1981- 31.10.1995 ve 1.11.1995- 31.12.1997 tarihleri arasındaki dönemde 1479 sayılı Yasaya tabi sigortalı sayılıp sayılamayacağı noktasındadır.

Uyuşmazlığın çözümü için "zirai kazanç" "serbest meslek kazancı" ve "ticari kazancı" kavramlarının tartışılması gerekir.

Uyuşmazlık davacının çiftçilik nedeniyle zirai gelir vergisi mükellefi olduğu 1.1.1981- 31.10.1995 ve 1.11.1995- 31.12.1997 tarihleri arasındaki dönemde 1479 sayılı Yasaya tabi sigortalı sayılıp sayılamayacağı noktasındadır.

Uyuşmazlığın çözümü için "zirai kazanç" "serbest meslek kazancı" ve "ticari kazancı" kavramlarının tartışılması gerekir.

"93 sayılı Gelir Vergisi Kanununun 2. maddesinde 1.Ticari kazançlar, 2.Zirai kazançlar, 3.Ücretler, 4.Serbest meslek kazançları, 6. Menkul Sermaye İratları, 7. Diğer kazanç ve iratların gelir getiren kazanç ve iratlar oldukları, 37. maddesinde her türlü ticari ve sınai faaliyetlerinden doğan kazancın "ticari kazanç" olduğu, 65. maddesinde sermayeden ziyade şahsi mesai, ilmi veya mesleki bilgi, veya ihtisasa dayanan ve ticari mahiyette olmayan faaliyetlerin bir işverene tabi olmaksızın şahsi sorumluluk altında kendi nam ve hesabına yapılmasının" serbest meslek kazancı" olduğu, 52. maddesinde ise zirai faaliyetten doğan kazancın zirai kazanç olduğu, zirai faaliyetin arazide, deniz, göl ve nehirlerde, ekim, dikim, bakım, üretme, yetiştirme ve ıslah yollarıyla veyahut doğrudan doğruya tabiattan istifade etmek suretiyle nebat, orman, hayvan, balık ve bunların mahsullerinin istihsalini, avlanmasını, avcıları ve yetiştiricileri tarafından muhafazasını, taşınmasını, satılmasını veya bu mahsullerden sair bir şekilde faydalanmasını ifade ettiği, satışların dükkan veya mağaza açılarak yapılması halinde açılan yazıhanelerin gelir vergisine münhasır kalmak şartıyla dükkan ve mağaza sayılmayacağı bildirilmiştir.

Somut olayda davacı uyuşmazlık konusu dönemde çiftçilik yapmakta olup zirai gelir vergisi mükellefi olduğundan daha açık bir deyimle esnaflık faaliyeti bulunmadığından 1479 sayılı Yasaya tabi esnaf Bağ-Kur sigortalısı olarak kabul edilmesi mümkün olmayıp davalı Kurum işlemi doğrudur.

Kararın bu gerekçe ile davanın reddine karar verilmek üzere bozulması gerektiği görüşünde olduğumdan Sayın Çoğunluğun davacının zirai vergi mükellefi olduğu ve çiftçilik yaptığı 20.4.1982- 1.10.1998 tarihleri arasında 1479 sayılı Yasaya tabi sigortalı sayılması gerekeceğinden bahisle mahkeme kararının düzeltilmek suretiyle onanmasına ilişkin kararına katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2016/6601, Karar No: 2016/6383, Tarih: 25.05.2016

**17. Hukuk Dairesi         2016/6601 E.  ,  2016/6383 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :......Sulh Hukuk Mahkemesi

-K A R A R-

İncelemesi gerekli görülen, davacı ...'a çarpan kaza tutanağında 1992 model ve ...'a ait olduğu ve cinsinin motorlu bisiklet olduğu belirtilen aracın trafik tescil kaydının olup olmadığının ilgili birimden sorulması,

Dava dışı ......'a ait olduğu belirtilen motorlu bisikletin şu an .....'ın elinde bulunup bulunmadığı, değilse fiilen aracın nerde olduğunu tespit edilerek ondan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 25/05/2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6581, Karar No: 2016/2730, Tarih: 02.03.2016

**17. Ceza Dairesi         2015/6581 E.  ,  2016/2730 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını ihlal

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

Müştekilerin aşamalarda ikametlerinde saat 02.00 sıralarında uyuduklarını ve 07.30 sıralarında uyandıklarını, uyandıklarında cep telefonlarının ve bir kısım paranın olmadığını farkettiklerini belirtmeleri, suça sürüklenen çocuk ...'nin 16/02/2011 tarihli ifadesinde, olay günü gece saatlerinde hırsızlık için eve girdiğini ancak saatini hatırlamadığını beyan etmesi karşısında; eylemin gece vakti gerçekleştirildiğinin kesin olarak tespit edilememesi nedeniyle, şüpheden sanığın yararlanacağına ilişkin ceza hukuku genel ilkesi de gözönüne alındığında, eylemin gündüz vakti işlendiği kabul edilerek yapılan incelemede;

Suç tarihinde (12-15) yaş aralığında olan suça sürüklenen çocuğun, gece olup olmadığı tespit edilemeyen zaman diliminde, müştekinin ikametinin açık olan pencere camından girerek müşteki ...'nün çantasından 200,00 TL, 200 ABD Dolarını, müşteki ...'nun masanın üzerine bıraktığı cep telefonunu, alması şeklindeki eylemine uyan ve 5237 sayılı TCK’nın 142/1-b, 116/1, 31/2. maddesinde tanımlanan hırsızlık ve konut dokunulmazlığını ihlal suçlarının gerektirdiği cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı Yasa'nın 66/1-e, 66/2. maddelerinde öngörülen 4 yıllık asli zamanaşımının, karar tarihi olan 16/02/2011 tarihi ile inceleme tarihi arasında geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz sebepleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davalarının 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi uyarınca zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 02/03/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6993, Karar No: 2019/9885, Tarih: 27.06.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/6993 E.  ,  2019/9885 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuk ... hakkında verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan verilen hükmün temyiz incelemesinde;

İş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan doğrudan hükmolunan adli para cezasının miktar ve türüne göre; 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Yasa'nın 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000,00 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

II-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde,;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 27.06.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4209, Karar No: 2013/7187, Tarih: 18.11.2013

**23. Hukuk Dairesi         2013/4209 E.  ,  2013/7187 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen birleştirilen kooperatif genel kurul kararının iptali davası sonucunda verilen hükmün bozulmasına ilişkin Dairemizin 19.02.2013 gün ve 2012/6444 Esas, 2013/932 Karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi asıl ve birleşen davada davalı vekili tarafından istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü.

- KARAR –

Asıl davada davacı, birleşen davada davacılar vekili, 1986 yılında alınan yönetim kurulu kararına göre m² farkının ödenmesi koşuluyla isteyen üyelerin ilave m² hakkı kazanacağını, ilave hak sahipliği için başvuran davacıların, belirlenen ödemeleri yaparak standart dairelere oranla daha büyük daire için kazanılmış hak elde ettiklerini, 20.06.2010 tarihli genel kurulun 7. ve 8. maddelerinde, kazanılmış haklarını ihlâl ederek tüm üyelere eşit yüzölçümlü daire verilmesi yönünde karar alındığını, yüklenici ile yapılan paylaşımın genel kurul kararlarına aykırı olduğunu, bu doğrultuda şerefiye hesaplaması yapılmasının hatalı sonuçlara yol açabileceğini ileri sürerek, anılan genel kurulun 7 ve 8 numaralı maddelerinde alınan kararların iptalini talep ve dava etmişlerdir.

Birleşen davada davacı ..., 27.01.2011 tarihinde davadan feragat ettiğini beyan etmiştir.

Asıl ve birleşen davada davalı kooperatif vekili, iptali istenen genel kurul kararlarının icrai nitelikte olmadığını, fazla m²'li daire ortaklığına ilişkin genel kurulda karar alınmadığını, dolayısıyla kazanılmış haktan söz edilemeyeceğini, bu konuda karar almanın münhasıran genel kurulun yetkisinde olduğunu savunarak, asıl ve birleşen davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, kooperatif inşaatlarının bitme aşamasına geldiği, iptal kararının tüm üyelerin zararına olduğu ve uygulama imkânının bulunmadığı, iptali istenen genel kurul kararlarının kanun ve anasözleşmeye aykırı olmadığı, 8 numaralı gündem maddesinin iptalini gerektirir bir durumun bulunmadığı, davacıların yapmış oldukları ödemeleri isteyebilecekleri gerekçesiyle, asıl ve birleşen davanın reddine dair verilen kararın asıl davada davacı ... ve birleşen davada davacı ... vekilinin temyiz istemi üzerine Dairemizin 2012/6444 Esas, 2013/932 Karar sayılı ve 19.02.2013 tarihli ilamıyla, bozulmasına karar verilmiştir.

Bu kez, asıl ve birleşen davada davalı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında belirtilen gerektirici sebeplere göre, HUMK'nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, asıl ve birleşen davada davalı vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, 50,45 TL harç ve takdiren 218,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 18.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8629, Karar No: 2011/10608, Tarih: 20.10.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/8629 E.  ,  2011/10608 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ERZİN ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 05/04/2011

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, kayden paydaşı olduğu 1311 parsel sayılı taşınmazı davalının ağaç dikmek suretiyle işgal ettiğini ileri sürerek elatmanın önlenmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, dava konusu taşınmazı uzun yıllardır kullandığını, ağaçları iyi niyetle yetiştirdiğini belirterek davanın reddini, müdahaleye konu alanın adına temliken tescilini savunmuştur.

Mahkemece, çekişme konusu taşınmaza davalının ağaç dikmek ve yol olarak kullanmak suretiyle müdahale ettiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla, tetkik hakimi . ....raporu okundu. Düşüncesi alındı. Dosya incelendi. Gereği görüşülüp, düşünüldü.  Dava, çaplı taşınmaza elatmanın önlenmesi isteğine ilişkindir. Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden, toplanan delillerden; özellikle, davacının çekişme konusu 1311 parsel sayılı taşınmazda kayden malik olduğu, davalının ise taşınmazda hak sahibi olmayan kişiden haricen satın aldığını savunarak yeri kullanan kişi olduğu belirlenerek ve davacının mülkiyetten kaynaklanan hakkına değer verilerek açmış olduğu davanın mahkemece kabulüne karar verilmiş olması kural olarak doğrudur. Davalının öteki temyiz itirazları yerinde değildir. Reddine.

Ancak, davalının çekişmeli taşınmaz içerisinde hangi bölümü kullandığı saptandığı halde mahkemece hüküm yerinde keşfen belirlenen bölümle bağlantılı olarak elatmanın önlenmesine karar verilmesi gerekirken infazda tereddüt yaratacak şekilde hüküm fıkrasında elatılan yerin gösterilmemiş olması doğru olmadığı gibi, gerek hüküm altına alınacak harcın, gerekse avukatlık ücretinin elatılan yerin zemin değerinin dava değeri olduğu gözetilerk hesaplanması gerekirken taşınmazın tümünün değeri üzerinden yüksek belirlenmesi doğru değildir Hal böyle olunca; davalının bu yönlere değinen temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün (6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun geçici 3. maddesi aracılığıyla) 1086 sayılı HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA,  alınan  peşin  harcın  temyiz  edene  geri  verilmesine, 20.10.2011  tarihinde  oybirliğiyle  karar  verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1797, Karar No: 2019/1736, Tarih: 11.03.2019

**1. Hukuk Dairesi         2018/1797 E.  ,  2019/1736 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 1. HUKUK DAİRESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasındaki görülen tapu iptali ve tescil, tazminat davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen kararın davalı vekili tarafından istinafı üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin olarak verilen karar davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla , Tetkik Hakimi ...’un raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali-tescil ve tazminat isteğine ilişkindir.

Davacılar, mirasbırakanları ...’ın 247,248,1164 ve 1133 parsel sayılı taşınmazlarını davalı ...’a satış suretiyle temlik ettiğini, işlemin dava dışı ikinci eşi ... lehine muvazaalı ve mal kaçırma amacıyla yapıldığını ileri sürerek, davalı adına olan tapu kayıtlarının iptali ile miras payları oranında adlarına tesciline karar verilmesini istemişler, 247 ve 248 parsel sayılı taşımazların yargılamanın devamı sırasında davalı tarafından üçüncü şahsa devredilmesi nedeni ile bu parseller yönünden miras payları oranında tespit edilecek bedelin davalılardan tahsilini istemişlerdir.

Davalı, taşınmazı bedeli karşılığında mirasbırakandan satın aldığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, muvazaa iddiasının ispatlandığı gerekçesiyle 1164 ve 1133 parseller yönünden tapu iptali ve tescile, yargılama aşamasında 3.kişilere devredilen parseller yönünden bedelin tahsiline ilişkin verilen kararın davalı tarafından istinafı üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesince istinaf başvurusu esastan reddedilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden, 1941 doğumlu mirasbırakan ...’ın 27.01.2015 tarihinde öldüğü, geride mirasçı olarak ilk eşi Sabine’den olan davacı çocukları ... ve ...ile 22.05.1992 tarihinde evlendiği ikinci eşi...’nin kaldıkları, mirasbırakan ...’ın 1164,247 ve 248 parsel sayılı taşınmazları ile 1331 parsel sayılı taşınmazdaki 19/28 payını 11.09.2014 tarihinde davalının oğlu olan vekili ... vasıtasıyla davalıya satış suretiyle devrettiği, yargılama devam ederken 15.02.2016 tarihinde 247 ve 248 parsel sayılı taşınmazların davalı tarafından 3.kişiye satış suretiyle temlik edildiği , bu taşınmazlar yönünden davacıların taleplerini bedele dönüştürdükleri , mirasbırakanın 11.09.2014 tarihli “ makbuz” başlıklı belge ile vekili ...’dan 151.000,00 TL satış bedelini teslim aldığına ilişkin belge düzenlediği anlaşılmaktadır.