muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/4107, Karar No: 2017/236, Tarih: 16.01.2017

**11. Ceza Dairesi         2016/4107 E.  ,  2017/236 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

1- 2005-2006 takvim yıllarında sahte fatura düzenlediği iddiasıyla açılan kamu davasında sanığın, suçlamayı kabul etmemesi ve dosya arasında sahte düzenlendiği iddia edilen faturaların yer almaması; sahte fatura düzenleme suçunda suçun maddi konusunun fatura olması ve 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanun'un Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından, hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre de faturaların Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi karşısında, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek bir biçimde belirlenebilmesi için; her takvim yılına ait suça konu fatura asıllarından kanaat oluşturacak sayıda temin edilip dosya arasına konulmasından sonra incelenerek, kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadığının tespit edilmesi, faturaları kullanan şirketler hakkında karşıt inceleme yapılıp yapılmadığı araştırılarak yapılmış olması halinde haklarında düzenlenen vergi inceleme ve sair raporların onaylı suretleri getirtilerek incelenmesi, kamu davası açılıp açılmadığının sorulması, açıldığının tespiti halinde dava dosyasına intikali sağlanarak ayrıntılı özetinin tutanağa geçirilmesi ve bu davayı ilgilendiren bilgi ve belgelerin onaylı örneklerinin alınarak dosyaya konulması, gerektiğinde faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişiler de dinlenerek sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak aldıkları ve sanığı tanıyıp tanımadıklarının sorulması, faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi yönünden mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyeleri, teslim ve tesellüm belgeleri, bedelinin ödendiğine dair ticari teamüle uygun, kanıtlama yeterliliği olan banka hesapları ve kasa mevcuduyla uyumlu geçerli belgeler, faturaları kullananların yeterli mal girişi veya üretimi olup olmadığı da dikkate alınarak faturaları kullanan şirketler ile sanığın ticari defter ve belgeleri üzerinde gerekli görülmesi halinde karşılıklı bilirkişi incelemesi yaptırılması ve fatura ile belgeler üzerindeki imza ve yazıların da sanığa ait olup olmadığı konusunda bilirkişi incelemesine başvurulmasından sonra sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Kabule göre de;

2- Kabule göre de;

a- 08.06.2007 tarihli iddianame ile sanık hakkında vergi suçu, inceleme raporları ve mütalaaya uygun olarak 2005-2006 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçlarından dava açılması karşısında, her takvim yılındaki sahte fatura düzenlemek suçlarının birbirlerinden bağımsız ve ayrı suçları teşkil edeceği, aynı takvim yılında birden fazla fatura düzenlenmesi halinde her yıl için ayrı ayrı zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiği gözetilmeden hangi takvim yılından hüküm kurulduğu da belirtilmeksizin tek suçtan ceza tayini,

b- 5237 sayılı TCK'nın 51/7. maddesinde; “Hükümlünün deneme süresi içinde kasıtlı bir suç işlemesi veya kendisine yüklenen yükümlülüklere hakimin uyarısına rağmen uymamakta ısrar etmesi halinde ertelenen cezanın kısmen veya tamamen infaz kurumunda çektirilmesine karar verileceği”nin belirtilmesi karşısında, sanık hakkında “denetim süresi içinde kasıtlı bir suç işlemesi halinde ertelenen cezasının tamamının infaz kurumunda çektirilmesine” şeklinde infazı kısıtlayacak şekilde hüküm kurulması,

c- 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde yer alan haklardan sanığın sadece kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri yönünden koşullu salıverilme tarihine kadar uygulanması gerektiğinin gözetilmemesinin Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, kazanılmış hakkın saklı tutulmasına, 16.01.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5739, Karar No: 2016/15087, Tarih: 22.11.2016

**2. Hukuk Dairesi         2016/5739 E.  ,  2016/15087 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-davalı tarafından, her iki dava yönünden temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 22.11.2016 günü temyiz eden davacı-davalı ... ile vekili Av. ... Şaziye Biçer ve karşı taraf davalı-davacı ... ile vekili Av. ... geldiler. Gelenlerin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı-davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davalı-davacı kadın yararına takdir edilen maddi ve manevi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50 ve 52. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddi (TMK m. 174/1) ve manevi (TMK m. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.

3-Tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumlarına, nafakanın niteliğine, günün ekonomik koşullarına göre ortak çocuk 25.03.2013 doğumlu ...'ın ihtiyaçlarına nazaran takdir edilen iştirak nafakası çoktur. Mahkemece Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak daha uygun nafakaya hükmedilmesi gerekir. Bu yön gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. ve 3. bentlerde gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, duruşma için takdir olunan 1.350.00 TL vekalet ücretinin...'dan alınıp Seyhan'a verilmesine, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, iş bu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.22.11.2016(Salı)
Yargıtay — Esas No: 2011/12545, Karar No: 2012/917, Tarih: 02.02.2012

**20. Hukuk Dairesi         2011/12545 E.  ,  2012/917 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı gerçek kişiler vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Yörede 5831 sayılı Yasanın 8. maddesiyle 3402 sayılı Yasaya eklenen Ek 4. madde uyarınca yapılan çalışmalar sırasında ... köyü 106 ada 1 parsel sayılı 5131.03 m2 yüzölçümündeki taşınmaz ile 106 ada 2 parsel sayılı 550.61 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, tarla niteliği ile Hazine adına tespit edilmiştir. Beyanlar hanelerinde "6831 sayılı Kanunun 2/B maddesi gereğince orman sınırları dışına çıkarılmıştır. 1. derece doğal sit alanı sınırları içinde kalmakta olup korunması gerekli kültür ve tabiat varlığıdır. ½’şer hisse ile ... kızı ... ve ... kızı ...’in 1994 yılından beri kullanımındadır. Üzerindeki zeytin ağaçları adı geçen kullanıcılara aittir." şeklinde şerh bulunmaktadır. Davacı çekişmeli taşınmazlar üzerinde bulunan zeytin ağaçlarının kendisine ait olduğunu ileri sürerek tutanağın beyanlar hanesindeki davalılar lehine olan şerhin iptaliyle adına şerh verilmesini istemiştir. Mahkemece davanın kabulüne, tespitin iptali ile taşınmazların beyanlar hanesinde "6831 sayılı Kanunun 2/B maddesi gereğince orman sınırları dışına çıkarılmıştır. 1. derece doğal sit alanı sınırları içinde kalmakta olup korunması gerekli kültür ve tabiat varlığıdır. 2004 yılından beri ... kullanımındadır. Üzerindeki zeytin ağaçları adı geçen kullanıcıya aittir." ibareleri yazılmak suretiyle Hazine adına tapuya tescillerine hüküm verilmiş, hüküm davalı gerçek kişiler vekili tarafından temyiz edilmiştir.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenlere yükletilmesine 02.02.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/20675, Karar No: 2017/21134, Tarih: 04.10.2017

**5. Hukuk Dairesi         2016/20675 E.  ,  2017/21134 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili ve ecrimisil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili ve ecrimisil istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Mahkemece bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

... mahallesi 158 Ada 4 ve 5 parsel sayılı taşınmazlar arsa niteliğindedir. Kamulaştırma Kanunu'nun kıymet takdir esaslarını belirten 11.maddesinin 1.fıkrasının arsalara ilişkin (g) bendi uyarınca, arsaların bedelinin değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre hesaplanması zorunludur.

Bu itibarla, emsal satışların değerlendirme tarihindeki karşılıklarının fiyat artış endekslerinin uygulanması suretiyle tespiti, bundan sonra emsal ile dava konusu taşınmazın eksik ve üstün yönlerinin neler olduğu ve oranları açıklanmak suretiyle değer biçilmesi gerekir.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda; emsal olarak incelenen taşınmazların satış bedellerinin gerçeği yansıtmadığından bahisle soyut ifadelerle değer biçildiğinden, denetime elverişli olmayan bu rapora göre hüküm kurulması mümkün değildir.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 04/10/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5144, Karar No: 2014/16823, Tarih: 01.10.2014

**6. Ceza Dairesi         2012/5144 E.  ,  2014/16823 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2009/182235

MAHKEMESİ : Ankara 9. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 16/06/2009

NUMARASI : 2009/120 (E) ve 2009/161 (K)

SUÇ : Yağma

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Olay günü gündüz vakti katılan, çocuğunu okula bırakıp apartmanın garajına aracını park ettiği sırada, apartmanın kapıcısı olan sanık gelerek, katılanın ellerini arkadan tutup elindeki bıçağı göğüs ve sırt kısmına dayamak suretiyle zorla garajın yanındaki kapıcı dairesine götürdüğü, burada ellerini ve ağzını koli bandı ile kapattıktan sonra yine bıçakla tehdit ederek çıplak fotoğraflarını çektiği, ayrıca cinsel birliktelik kurabileceğini, öldürüp parçalayabileceğini, hizbullah vahşetinde olduğu gibi faili meçhula gidebileceği şeklinde tehdit ederek, 5000 TL para isteği ve bu parayı bir ay içerisinde getirmesi konusunda baskı kurmak amacıyla, sözde katılanın, D..T.. ve M. T.. adındaki şahısları öldürmesi için 40.000 ABD Doları verdiğini, eğer yakalanırsa sorumluluk kendisinde olduğu şeklinde yazı yazdırıp altına parmak izini bastırması şeklinde gelişen olayda, sanığın eyleminin bir bütün halinde 765 sayılı TCK'nun 499/1- 1. cümlesindeki suçu oluşturduğu, 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK’nın aynı suça uyan 149/1-a,d, 35, 53 ve 109/2-3,a, 53.maddelerinden, 5237 sayılı Yasanın 7/2, 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddeleri ışığında lehe olan yasanın yerinde yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık A.. Ç.. savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 326/son. maddesinin gözetilmesine, 01/10/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2702, Karar No: 2016/4332, Tarih: 12.04.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/2702 E.  ,  2016/4332 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada... Sulh Hukuk ve ... 13. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Talep, 4721 sayılı TMK'nın 337 ve 404. maddeleri uyarınca annesi ve kendisi onsekiz yaşından küçük ...'a vasi tayin edilmesine ilişkindir.

... Nüfus Müdürlüğü; anne babası evli olmayan annesi ve kendisi 18 yaşından küçük ...'a vasi tayin edilmesi isteğinde bulunmuştur.

... 13. Sulh Hukuk Mahkemesince, "...kısıtlı adayının...'da ikamet ettiğinden... Sulh Hukuk Mahkemesinin yetkili olduğu..." gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

... Sulh Hukuk Mahkemesi ise, "...kısıtlı adayının MERNİS adresinin ..., zabıta araştırmasıyla belirlenen adresinin Ağrı olduğundan kısıtlı adayının yerleşim yerini değiştirdiğine ilişkin dosyada herhangi bir bilgi bulunmadığından, İstanbul Sulh Hukuk Mahkemesinin yetkili olduğu..." gerekçesiyle yetkisizlik kararı vermiştir.

4721 sayılı TMK'nın;

- 411. maddesinde "Vesayet işlerinde yetki küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

- 19. maddesinde ise “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.” hükümlerine yer verilmiştir.

Dosya kapsamından kısıtlı adayının ve annesinin onkesiz yaşından küçük oldukları, anne ve babasının evli olmadıkları, babası tarafından tanınmadığı, annesinin nüfusunda kayıtlı olduğu, küçüğün annesinin "...'da" ikamet ettiği, kısıtlı adayının MERNİS adresi ile zabıta araştırmasıyla belirlenen adresinin "..." olduğu anlaşıldığından yetkili mahkeme, TMK'nın 19 ve 411. maddeleri uyarınca kısıtlı adayının sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerleşim yeri olan ... 13. Sulh Hukuk Mahkemesidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK'nın 21 ve 22. maddeleri gereğince ... 13. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 12/04/2016 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1827, Karar No: 2021/15687, Tarih: 14.10.2021

**6. Ceza Dairesi         2021/1827 E.  ,  2021/15687 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Nitelikli hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını ihlal etme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

1- Suça sürüklenen çocuk ... hakkında iş yeri dokunulmazlığını ihlal etme suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazının incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuğa yüklenen ve 5237 sayılı TCK'nın 116/2-4, 31/3. maddelerine uyan suçun gerektirdiği cezanın türü ve üst sınırına göre; aynı Yasanın 66/1-e, 66/2. maddelerinde belirtilen, 5 yıl 4 aylık asli dava zamanaşımının, suça sürüklenen çocuk hakkında karar verilen 22.03.2016 tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye farklı gerekçeyle uygun olarak BOZULMASINA, bozma sebebi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi uyarınca suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE,

2- Suça sürüklenen çocuk ... hakkında nitelikli hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazının incelenmesinde;

Yargılama sırasında suça sürüklenen çocuğun savunmasının alındığı 19.02.2016 tarihli oturumda 18 yaşını doldurduğu gözetilmeden duruşmanın açık yerine kapalı yapılması suretiyle CMK'nın 182/1. maddelerine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 14.10.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/40475, Karar No: 2017/20411, Tarih: 04.10.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/40475 E.  ,  2017/20411 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE

MAHKEMESİ : ... 7. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : İŞE İADE

.

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; müvekkilinin 10/09/2010 tarihinde bilgi teknolojileri uzmanı olarak işe başladığını, 03/10/2016 tarihine kadar çalıştığını, firmadan ayrılırken her ne kadar ailevi ve benzeri sebeplerden işi bırakıyorum şeklinde el yazısı ile istifa dilekçesi hazırlatılmış ise de müvekkilinin bu kağıdı imzalamak zorunda bırakıldığını, müvekkiline kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ve geçmiş dönem fazla mesai ücreti adı altında bütün haklarının yatırıldığını,işsizlik maaşından da yararlanmaya hak kazandığını, işverence yapılan feshin geçerli bir nedeni bulunmadığını bu nedenlerle feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının kendi istemi üzerine iş akdinin son bulduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

Mahkemece, davacının tüm yasal haklarının ödenmesi kaydı ve şartıyla iş sözleşmesinin şirket tarafından feshedilmesinin ve bu şekilde işten ayrılmayı arz ve talep ettiğine dair dilekçesinin bulunduğu, dinlenen davalı tanıkları ... ve ...'ın davacının kendi isteğiyle istifa talebinde bulunduğunu, bu kararından dönmesi yönünde kendisini ikna çabalarında bulunulduğunu, buna rağmen davacının istifa ettiğini, davacı tanığı ...'ın işten ayrılış şekline dair tam detaylı bilgisinin olmadığını, davacıya zorla istifa dilekçesinin imzalatıldığını, bu iddiayı davacıdan ve personelden duyduğunu beyan ettikleri, davacının 26/09/2016 tarihli dilekçeyi baskı, cebir ve tehdit altında özgür iradesi hilafına yazarak imzaladığı hususunun ispatlanamadığı, davacının işyerinden istifa ederek ayrıldığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

İstinaf:

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı davacı istinaf yoluna başvurmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti:

İstinaf:

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı davacı istinaf yoluna başvurmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti:

Bölge Adliye Mahkemesince, mahkemece istifa nedeniyle davacının işten ayrıldığının kabul edilerek davanın reddinin hatalı olduğu, somut olayda ya işveren feshinin ya da ikalenin tartışılması gerektiği, davalı tanığı ...'ın beyanlarına göre davacının annesinin hasta olduğu, davacının düzenli gelire ve işe ihtiyacı olduğu, işten çıkarılan bir yöneticinin bilgisayarının alınması olayıyla ilgili davacıya bir isnatta bulunulduğu ve davacının tekrar çalıştırılmak istendiği, güncel ... kaydına bakıldığında 23/05/2017 tarihi itibariyle en son çalıştığı yerin davalı şirket olduğu ve halen çalışmadığı, davacının gerçekte anlaşmak suretiyle iş sözleşmesini sona erdirme iradesine sahip olmadığı, dolayısıyla ortada bir işveren feshinin olduğu, davacının işten ayrılış kodunun 04 kodu (bildirimli işveren feshi ) olarak seçilip davacıya kıdem tazminatı ödenmesinin de bu kanaati desteklediği, bir an için ikale yapıldığı kabul edilse bile somut olayın özelliklerine göre davacının işten ayrılmasını isteyen tarafın ve bundan menfaat bekleyenin davalı işveren olduğu ancak ikalede makul yarar sağlanmadığından ikalenin geçersiz olduğu gerekçesiyle davacının işe iadesine karar verilmiştir.

Temyiz:

Bölge Adliye Mahkemesi kararını davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Taraflar arasındaki iş ilişkisinin nasıl sona erdiği hususu temel uyuşmazlığı oluşturmaktadır.

Somut olayda, davacı 26.09.2016 tarihli dilekçe ile özetle; özel nedenleri, maddi ihtiyaçları vb. nedenler ile tüm yasal haklarının ödenmesi kaydı ve şartı ile iş sözleşmesinin davalı şirket tarafından feshedilmesini ve bu şekilde işten ayrılmayı talep etmiş; aynı tarihte davalı işveren vekilince dilekçenin altı ''uygundur''şerhi konularak imzalanmış ve mutabakat beyanı kapsamında davacıya kıdem ve ihbar tazminatı ile geçmiş dönem fazla çalışma ve yıllık izin ödemeleri yapılmıştır.

26.09.2016 tarihli dilekçe, içeriği itibariyle iş ilişkisini karşı tarafın uygun irade beyanı ile anlaşmak suretiyle sona erdirmeye yönelik olduğundan istifa olarak kabulü mümkün olmayıp, ikale sözleşmesi akdetmeye yönelik icap kabul edilmelidir. Bu sebeple bu icap, fesih olarak değerlendirilip, feshe tahvil edilemez (.../...: İş Güvencesi Hukuku, ... 2007 s.99) Dolayısıyla, davacı tarafından verilen dilekçenin ikaleye icap niteliğinde olduğu anlaşıldığından bölge adliye mahkemesince, ilk derece mahkemesince davacının istifa etmiş olduğunun kabul edilmesinin hatalı olduğu yönündeki gerekçesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.