muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/2999, Karar No: 2025/737, Tarih: 26.02.2025

2. İlk Derece Mahkemesinin 2018/45 Esas, 2019/474 Karar, 20.06.2019 tarihli kararı ile bozma ilamına uyulmasına ve davanın kısmen kabulü ile 2.002.872,20 TL davacı alacağının dava tarihinden itibaren işleyecek avans faiziyle birlikte davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine dair kararının süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 6. Hukuk Dairesi 2021/147 Esas, 2021/2545 Karar, 23.12.2021 tarihli kararı ile bozma ilamında rapor alınarak ikinci ihalenin makul süre içinde, ilk ihale ile aynı koşulda ve özelliklerde yapılması halinde olması gereken ikinci ihale bedelinin hesaplattırılması gerektiği belirtilmiş olup bozmadan önce ve sonra alınan raporlarda bu şekilde bir hesaplama yapılmadığı, mahkemece dosya kapsamında yapılan hesaplamanın ise Yargıtay denetimine elverişli olmadığı, ikinci ihalenin makul süre içinde ilk ihale ile aynı koşulda ve özelliklerde yapılması halinde olması gereken ikinci ihale bedelinin tespitine yönelik resen yapılan hesaplamanın denetlenemediği gibi hesaplamada maddi hataların da mevcut olduğu anlaşılmakla bozma ilamı gereği yerine getirilmeden usuli kazanılmış hakka aykırı şekilde karar verilmesi hatalı olduğu, bu durumda mahkemece yapılacak işin; yeniden seçilecek konusunda uzman inşaat mühendisi, mimar ve hesap uzmanı bilirkişiden oluşacak kuruldan, taraflar arasındaki sözleşmenin feshi tarihinde kalan imalâtın ilk ihalede yükleniciden sonra en düşük teklifi veren şirkete işin verilmiş olması halinde ödenmesi gereken bedel (kaçırılan fırsat) ile ilk sözleşmede kalan işler ile ilgili fesihten itibaren makul süre içerisinde ve ilk ihale ile aynı koşullarda ikinci ihale yapılmış olsaydı olması gereken ikmâl inşaatı bedeli ile bu bedel ve kaçırılan fırsat olarak adlandırılan bedel arasındaki menfi zarar miktarı konusunda denetime elverişli ve gerekçeli rapor alınıp değerlendirildikten sonra sonucuna uygun karar verilmesinden ibaret iken yazılı şekilde karar verilmesinin hatalı olduğu gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile bozma ilamına uyulmasına, bozma ilamına uygun düzenlenen bilirkişi heyet raporu ve ek raporuna göre, davacının talep edebileceği ile menfi zarar tutarının 860.778,08 TL olduğu, ancak davalının evvelce verilen 2014/1391 Esas, 2015/559 Karar sayılı ilk kararı da temyiz etmediği, dolayısıyla davacı yararına kazanılmış hak oluştuğu dikkate alındığında, bu kararda verilen miktar olan 1.913.069,10 TL üzerinden davanın kısmen kabulü ile 1.913.069,10 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek avans faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

1. Davacı vekili temyiz dilekçesinde; yaptıkları hesaplamaya göre doğan zararın 3.253.439,10 TL olduğunu, mahkemece kabul edilen bilirkişi raporundaki hesaplamaya itiraz ettiklerini, usuli kazanılmış hak kabul edilecekse bunun 20.06.2019 tarih, 2018/45 E., 2019/474 K. sayılı ilamı ile karar verilen “2.002.872.20 TL” için uygulanması gerektiğini beyan etmektedir.

2. Davalı vekili temyiz dilekçesinde; her iki Yargıtay bozma ilamında menfi zarar hesaplamasında kaçırılan fırsat tanımının yapıldığını, hesaplamanın ne şekilde yapılması gerektiğinin anlatıldığı, bilirkişi raporlarının ise Yargıtay bozma ilamında belirtilen hesaplama yöntemine aykırı şekilde hazırlandığı, bu durumda Mahkemece verilmiş ilk kararın davacı lehine müktesep hak oluşturamayacağı, nakde çevrilen teminat mektupları da göz önünde bulundurulduğunda davacının herhangi bir alacağı olmadığını, raporlardaki hesaplamaların hatalı olduğunu, inşaat sahasında kalan bir kısım malzemenin bedelinin mahsubu gerekirken yapılmadığını beyan etmektedir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Dosya içeriğine, bozmanın mahiyeti ve kapsamına göre taraflar arasındaki uyuşmazlık, eser sözleşmesi uyarınca tazminat istemine ilişkindir.

1. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkan bulunmadığı anlaşılmasına göre davalı vekilinin tüm, davacı vekilinin aşağıdaki paragrafların kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2.1. Davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesine gelince; Mahkemece verilen 19.06.2015 tarihli ilk kararda davanın 1.913.069,10 TL üzerinden kısmen kabulüne karar verilmiş, taraflar temyiz talebinde bulunmuş ancak davalı tarafça gönderilen muhtıraya rağmen süresinde eksik harç tamamlanmadığından kararın temyiz edilmemiş sayılmasına karar verilmiştir. Ardından İlk Derece Mahkemesince, bozma ilamına uyulmuş, verilen 20.06.2019 tarihli 2.kararda davanın 2.002.872,20 TL üzerinden kısmen kabulüne karar verilmiş, taraflar kararı temyiz etmiş ancak yine davalı tarafça tebliğ edilen muhtıraya rağmen süresinde eksik harç tamamlanmadığından temyiz edilmemiş sayılmasına karar verilmiştir. Devamında İlk Derece Mahkemesince bozma ilamına uyulmuş, bozma ilamında belirtilen ilkeler uyarınca bilirkişi heyeti tarafından hesaplama yapılmış, menfi zarar tutarının 860.778,08 TL olduğu tespit edilmiş ise de, usuli kazanılmış hak kapsamında ilk kararda hükmedilen 1.913.069,10 TL üzerinden davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

2.2. Bu durumda mahkemece, ikinci kararında hükmedilen ve son bozma ilamı öncesinde verilen 2.002.872,20 TL üzerinden davanın kısmen kabulü kararının, davalı tarafça temyiz edilmediği, mahkemenin de bozma ilamına uyduğu anlaşıldığından, davacı lehine usuli kazanılmış hak oluşturduğunun kabulü gerekmektedir. Böylece, 2.002.872,20 TL yönünden davanın kısmen kabulüne karar verilmesi gerekirken mahkemece ilk kararda kabul edilen kısım yönünden davanın kısmen kabulüne karar verilmesi hatalı olup kararın bozulması gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden taraflara iadesine,

Karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine,

26.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7608, Karar No: 2018/4210, Tarih: 09.04.2018

**19. Ceza Dairesi         2016/7608 E.  ,  2018/4210 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1- İİK’nın 345/a maddesine ilişkin kurulan hükme yönelik incelemede,

İİK'nın 345/a maddesindeki suçun oluşabilmesi için, aynı Kanun'un 179 ve 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun 376. (6762 sayılı TTK'nın 324.) maddesinde öngörülen koşullarda şikayet tarihi itibariyle şirketin aktif ve pasif durumu belirlenerek, sonucuna göre şirketin iflasının istenmesi şartlarının bulunup bulunmadığının tespit edilmesi gerektiği cihetle, gerekli araştırmalara rağmen borçlu şirkete ait ticari defterlere ulaşılamamış olması karşısında, banka hesapları bulunduğu yerden temin edilerek, kesinleşmiş icra takip dosyalarının borçları da dosyada mevcut olan vergi borçları ile birlikte pasife dahil edilecek şekilde bilirkişi incelemesi yaptırılıp, şikayet tarihi itibariyle iflasın istenmesinin gerekip gerekmediği tespit edilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdiri gerekirken, şikayet tarihi olan 12/05/2014 tarihi itibariyle mevcut durumu tespit etmeyen sadece bilançolar esas alınarak düzenlenen bilirkişi raporuna dayanılarak yazılı şekilde beraat kararı verilmesi

Kabule göre de,

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 75. maddesinin birinci fıkrası uyarınca uzlaştırma kapsamındaki suçlar hariç olmak üzere, yalnız adli para cezasını gerektiren veya kanun maddesinde öngörülen hapis cezasının yukarı sınırı altı ayı aşmayan suçlar ön ödemeye tabi olup, 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu’nun 345/a maddesinde öngörülen suçun cezasının üst sınırının üç ay hapis cezası olduğu ve suç tarihi itibariyle uzlaştırma kapsamında bulunmadığı gözetilerek sanık hakkında önödeme ihtaratında bulunulup sonucuna göre durumunun tayini gerekirken anılan ihtarat yapılmadan mahkumiyet kararı verilmesi,

2- İİK’nın 331/1. maddesinden kurulan hükme yönelik incelemede,

Başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

2- İİK’nın 331/1. maddesinden kurulan hükme yönelik incelemede,

Başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 331/1 maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

2- Sanık hakkında verilen kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi uyarınca hak yoksunluklarına hükmedilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 09/04/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/17702, Karar No: 2010/19305, Tarih: 14.06.2010

**2. Ceza Dairesi         2009/17702 E.  ,  2010/19305 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2007/192718

MAHKEMESİ : Bursa 13. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 21/11/2006

NUMARASI : 2006/951 Karar - 2006/689 Esas

SUÇ : Elektrik Hırsızlığı

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5237 Sayılı TCY.nın 145.maddesindeki "malın değereinin azlığı" kavramı, 5237 Sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, bunun; daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar, değer olarak az olan şeyi alma durumunda, olayın özelliği ve sanığın kişiliği de değerlendirilerek, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden, olayda suçun işlenme şekline göre de oluşmadığı halde, sanık hakkında 5237 Sayılı TCK.nun 145.maddesinin uygulanmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, O Yer C.Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 14/06/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9430, Karar No: 2012/17106, Tarih: 11.10.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/9430 E.  ,  2012/17106 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek

HÜKÜM : Mükerrer açılan davaların reddi

Sanık hakkında kardeşi ...’ın mükellefiyeti üzerinden 2004, 2005, 2006 takvim yıllarında “sahte fatura düzenlemek” suçundan zamanaşımı içerisinde kamu davası açılması mümkün görülmüştür.

Sanık hakkında Kadıköy Cumhuriyet Başsavcılığının 13.10.2008 gün ve 40065/1126/6163 sayılı iddianamesi ile 2003, 2004, 2005, 2006, 2007 takvim yıllarında “sahte fatura düzenlemek” suçundan açılan davanın; mükellefiyetlerin farklı olduğu ve “sahte fatura kullanmak” ve “sahte fatura düzenlemek” suçlarının birbirinden bağımsız ayrı suçları oluşturduğu gözetildiğinde inceleme konusu 2004, 2005, 2006 takvim yıllarında üzerinden “sahte fatura kullanmak” suçundan açılan davadan farklı bir dava olduğu, mükerrer dava bulunmadığı ayrıca 213 sayılı VUK.nun 367. maddesi uyarınca dava şartı olan mütalaa alınmadan yargılamaya devamla hüküm kurulamayacağı gözetilmeden yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, ancak İstanbul Vergi Dairesi Başkanlığı’nın 19.06.2008 ve 11131 sayılı yazısından mütalaa verilmeyeceği anlaşılmakla yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davasının yargılama koşulunun gerçekleşmemesi nedeniyle 5271 sayılı CMK.nun 223/8. maddesi uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, 11.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8803, Karar No: 2016/14804, Tarih: 14.12.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/8803 E.  ,  2016/14804 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ...ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

..

Taraflar arasındaki istirdat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalı elektrik şirketlerinin, düzenlediği faturalar ile kendisinden hukuka aykırı olarak kayıp-kaçak dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim bedeli ve bu bedeller üzerinden trt payı, enerji fonu ve belediye tüketim vergisi adı altında fazladan ücret tahsil ettiğini ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakkı saklı kalmak üzere, 06/01/2014 abonelik tarihinden önce davalı ... yönünden 06/01/2014 tarihi ile dava tarihi arasındaki dönem için davalı ....' yönünden sorumlu olmak kaydıyla şimdilik 10.000,00 TL'nin işleyecek faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar, husumetin kendilerine yönlendirilemeyeceğini, ayrıca kayıp-kaçak ve diğer bedellerin ilgili mevzuat çerçevesinde abonelere yansıtıldığını ve uygulanmasının yasal bir zorunluluk olduğunu savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; dava konusu bedellerin davalı elektrik şirketi tarafından tahsil edilebileceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm, davacı tarafça temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak, dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim bedelinin istirdatı istemine ilişkindir.

TTK'nun 4.maddesinde ticari davalar tanımlanmıştır. Anılan maddenin 1.fıkrasında "her iki tarafın da ticari işletmesiyle ilgili hususlardan doğan hukuk davaları ile tarafların tacir olup olmadıklarına bakılmaksızın; bu Kanunda..."sayılan davaların ticari dava olduğu öngörülmüştür.

6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun 12.maddesinde "Bir ticari işletmeyi, kısmen de olsa, kendi adına işleten kişiye tacir denir" hükmünü içermektedir.

26/06/2012 tarihinde kabul edilen ve 30 Haziran 2012 tarihli Resmi Gazete'de yayınlanan 6335 sayılı yasanın 2.maddesinde, "6102 sayılı Kanun'un 5.maddesinin başlığı" 2. ticari davalar ve çekişmesiz yargı işlerinin görüleceği mahkemeler" şeklinde, 1.fıkrasında yer alan "davalara" ibaresi ise davalar ve ticari nitelikteki "çekişmesiz yargı işlerine" şeklinde 3.ve 4. fıkraları aşağıdaki şekilde değiştirilmiştir.

Asliye Ticaret Mahkemesi ile Asliye Hukuk Mahkemesi ve diğer hukuk mahkemeleri arasındaki ilişki görev ilişkisi olup, bu durumda göreve ilişkin usul hükümleri uygulanır". şeklinde düzenlenmiştir.

Asliye Ticaret Mahkemesi ile Asliye Hukuk Mahkemesi ve diğer hukuk mahkemeleri arasındaki ilişki görev ilişkisi olup, bu durumda göreve ilişkin usul hükümleri uygulanır". şeklinde düzenlenmiştir.

6102 sayılı TTK 16/1.maddesinde : "Ticaret şirketleriyle, amacına varmak için ticari bir işletme işleten vakıflar, dernekler ve kendi kuruluş kanunları gereğince özel hukuk hükümlerine göre yönetilmek veya ticari şekilde işletilmek üzere Devlet, il özel idaresi, belediye ve köy ile diğer kamu tüzel kişileri tarafından kurulan kurum ve kuruluşlar da tacir sayılırlar." ve TTK'nun 19.maddesinde "Bir tacirin borçlarının ticari olması asıldır. Ancak, gerçek kişi olan bir tacir, işlemi yaptığı anda bunun ticari işletmesiyle ilgili olmadığını diğer tarafa açıkça bildirdiği veya işin ticari sayılmasına durum elverişli olmadığı takdirde borç adi sayılır. Taraflardan yalnız biri için ticari iş niteliğinde olan sözleşmeler, Kanunda aksine hüküm bulunmadıkça, diğeri için de ticari iş sayılır" hükmü bulunmaktadır.

Görevle ilgili düzenlemeler kamu düzenine ilişkin olup taraflar ileri sürmese dahi yargılamanın her aşamasında re'sen gözetilir. Görevle ilgili hususlarda kazanılmış hak söz konusu olmaz. Mahkeme duruşma yapmadan, yani taraflara tebligat yapıp onları dinlemeden dosya üzerinden de görevsizlik kararı verebilir. Taraflar da yargılama bitinceye kadar görev itirazında bulunabilirler. Görev itirazı yapılmış ise veya yapılmamış olsa bile re'sen mahkeme, ilk önce görevli olup olmadığını inceleyip, karara bağlamalıdır.

Bu açıklamalar ışığında somut olaya bakıldığında ise; davaya Tüketici Mahkemesi sıfatıyla bakılmasına karşın, davanın taraflar arasındaki sanayi elektrik aboneliği sözleşmesinden kaynaklandığı, tarafların tüketici sıfatına haiz olmadığı ve her iki tarafın da ticari işletmesine ilişkin olduğu anlaşılmaktadır. Bu doğrultuda, taraflar arasında görülen davalarda görevli mahkeme Tüketici Mahkemesi olmayıp Asliye Ticaret Mahkemesi olduğu kuşkusuzdur.

Hal böyle olunca, mahkemece; davanın ticari dava olarak kabulü ile uyuşmazlığın çözümünde Asliye Ticaret Mahkemesinin görevli olduğu gözetilerek, öncelikle yargı yerinde ayrı Asliye Ticaret Mahkemesi varsa görevsizlik nedeniyle HMK'nın 114/1-c ve 115/2. maddeleri uyarınca davanın usulden reddine, ayrı Asliye Ticaret Mahkemesi yoksa davaya Asliye Ticaret Mahkemesi sıfatıyla bakılması ve 6100 sayılı HMK'nun 297/1-a maddesi uyarınca da kararın Asliye Ticaret Mahkemesi sıfatıyla verildiğinin hükümde gösterilmesi gerekirken, bu yönün gözardı edilerek, yazılı şekilde Tüketici Mahkemesi Sıfatıyla davanın esası hakkında hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

2-)Bozma kapsamına göre sair temyiz itirazları bu aşamada incelenmemiştir.

2-)Bozma kapsamına göre sair temyiz itirazları bu aşamada incelenmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bendde açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ikinci bendde açıklanan nedenle davacı tarafın diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, HUMK'nun 440/1 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 14/12/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3835, Karar No: 2024/5835, Tarih: 10.10.2024

**8. Hukuk Dairesi         2024/3835 E.  ,  2024/5835 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

SAYISI : 2015/54 E., 2019/67 K.

KARAR : Davacıların açtıkları davanın kısmen kabulüne ve kısmen reddine, asli müdahiller Hazine , ... Belediye Başkanlığı, ... Belediye Başkanlığının açtıkları davaların kısmen kabulüne ve kısmen reddine, asli müdahil ..., ... (ölü) mirasçılarının ve diğer asli müdahillerin açtığı davanın reddine

DAVA TÜRÜ : Kadastro tespitine itiraz

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonucunda Mahkemece verilen, davacıların açtıkları davanın kısmen kabulüne ve kısmen reddine, asli müdahiller Hazine, ... Belediye Başkanlığı, ... Belediye Başkanlığının açtıkları davaların kısmen kabulüne ve kısmen reddine, asli müdahil ..., ... (ölü) mirasçılarının ve diğer asli müdahillerin açtığı davanın reddine dair kararın Asli müdahil ... Belediye Başkanlığı vekili, davalı ... vekili, davalı ... ve arkadaşları vekili, asli müdahil Hazine vekili, asli müdahil ..., davacılar ... ... ve arkadaşları vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 23.11.2023 tarihli ve 2021/13632 Esas, 2023/6161 Karar sayılı ilamı ile asli müdahil ...'nun, davalı ... ve arkadaşları vekilinin davacı ... ... ve arkadaşları vekilinin temyiz itirazlarının reddine, Asli müdahil Hazine vekili, asli müdahil ... Belediye Başkanlığı vekili ve davalı ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir. Davacılar ... ... ve değerleri vekili tarafından süresinde kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü.

KARAR

Dosya muhtevasına, dava evrakı ile tutanaklar münderecatına, Yargıtay ilâmında açıklanan gerektirici sebeplere göre yerinde olmayan ve 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun (1086 sayılı Kanun) 440 ıncı maddesinde yazılı hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin REDDİNE,

1086 sayılı Kanun'un 442 nci maddesi uyarınca takdiren 2.505,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyen ... ... vd. alınarak Hazineye irad kaydına,

891,50 TL peşin harcın red harcına mahsubuna,

10.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6395, Karar No: 2019/14459, Tarih: 04.07.2019

**3. Ceza Dairesi         2019/6395 E.  ,  2019/14459 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosya kapsamı ve iddianamenin anlatım kısmına göre; sanığın, mağdur ...’a karşı, aynı gün içerisinde farklı zamanlarda iki kez silahla yaralama suçunu işlediği anlaşılmakla, hastanede meydana gelen ikinci olayda mağdurda meydana gelen yaralanmanın niteliğine ilişkin ayrı adli rapor alınarak, bu hususta zamanaşımı süresince her zaman bir karar verilmesi mümkün görülmüştür.

Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibareler iptal edilmiş ise de, bu husus infaz aşamasında dikkate alınabileceğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA, 04.07.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.