muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/22020, Karar No: 2014/19459, Tarih: 02.10.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/22020 E.  ,  2014/19459 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 15. İş Mahkemesi

TARİHİ : 24/10/2013

NUMARASI : 2013/745-2013/636

Davacı, Bağ-Kur sigortalılığının ve hangi tarihte emekli olacağının tespitiyle, 6111 sayılı kanundan yararlandırılmasına karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Davacı, Bağ-kur sigortalılığının ve buna göre hangi tarihte emekli olacağının tespiti ile 6111 Sayılı Yasadan yararlandırılmasına karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece 1479 sayılı Yasa'ya 4956 sayılı Yasa ile eklenen Geçici 18. maddeye göre; "Bu Kanuna göre sigortalılık niteliği taşıdıkları halde 04.10.2000 tarihine kadar kayıt ve tescilini yaptırmamış olan sigortalıların sigortalılık hak ve mükellefiyetleri 04.10.2000 tarihinden itibaren başlar" hükmü uyarınca buna dayalı olarak 6111 Sayılı Yasa gereğince yapılandırma da yapılamayacağından davanın reddine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacının davalı Kurum tarafından 04.10.2000 tarihi itibari ile 1479 sayılı Yasa kapsamında sigortalı olarak tescil edildiği, 31.03.1987-01.05.1989 tarihleri arasında prim ödemelerinin olduğu ve bu döneme ilişkin prim borcunun bulunmadığı, dolayısıyla davacının davalı Kurum tarafından ilk olarak 1987 yılında 1479 sayılı Yasa kapsamında sigortalı kabul edildiği, davacının 15.03.1981-01.02.1987, 15.03.1983-08.12.1986, 01.02.1987-29.07.1998, tarihleri arasında vergi kaydı,28.12.1984’ten itibaren ve 24.06.1998-18.08.2008 tarihleri arasında da oda kaydı, 26.07.1985 tarihinden itibaren esnaf sicil kaydı bulunduğu, ayrıca; 1987-1989 tarihleri arasında 506 sayılı Yasa kapsamında çalışması bulunduğu anlaşılmaktadır.

Her uyuşmazlığın, dayandığı işlem veya olayların meydana geldiği tarihte yürürlükte olan yasal kurallara göre çözümlenmesi gerekeceği ilkesinden hareketle yasal koşulların ayrı ayrı ele alınarak Bağ Kur'luluk statüsünün ortaya konması gerekir. 01.04.1972 tarihinde yürürlüğe giren 1479 sayılı Yasa'nın 24. maddesinde zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için esnaf sicili veya kanunla kurulu meslek kuruluşu kaydı aranırken 04.05.1979 tarihinde yürürlüğe giren 2229 sayılı Yasa ile 1479 sayılı Yasa'nın 24. maddesinin öngördüğü meslek kuruluşlarına kayıtlı olma koşulu kaldırılmış sadece yasanın temel ilkesi olan kendi ad ve hesabına çalışma koşulu getirilmiş, 20.04.1982 tarihinde yürürlüğe giren 2654 sayılı Yasa ile 1479 sayılı Yasa'nın 24. maddesi değiştirilecek zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için gelir vergisi mükellefi olması şartı getirilmiş ancak gelir vergisinden muaf olanlar için meslek kuruluşuna kayıtlı olma yeterli görülmüş, 22.03.1985 tarihinde yürürlüğe giren 3165 sayılı Yasa ile 24. madde değiştirilerek zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için vergi kaydı veya esnaf sicil kaydı veya oda kaydının bulunması yeterli görülmüş, 02.08.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4956 sayılı Yasa ile 24. madde değiştirilerek zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için gelir vergisi mükellefi olma şartı getirilmiş ancak gelir vergisinden muaf olanlar için esnaf sicil kaydı ve oda kaydının bir arada bulunması yeterli görülmüştür.

Somut olayda; davacının 15.03.1981-01.05.1989 tarihleri arasında prim ödemelerini yaptığı, vergi ve sigortalılığının vergi ve sicil kaydına dayalı olduğu anlaşılmaktadır. Sigortalılığın başladığı tarihte yürürlükte bulunan 1479 sayılı Yasa'nın 24. maddesine göre zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için vergi kaydı veya esnaf sicil kaydı veya oda kaydının bulunması yeterli olup, bu nedenle, davacının 20.04.1982 tarihinden itibaren zorunlu Bağ-kur sigortalı sayılması ve prim ödemelerinin ise başvuru kabul edilmesi gerekmektedir.

Hal böyle olunca davacının 21.08.2008 tarihinde yaşlılık aylığı tahsis talebinde bulunduğu gözetilerek, yaşlılık aylığından yararlanma koşullarının varlığı; yukarıdaki açıklamalar kapsamında yapılacak değerlendirme sonucuna göre yeniden irdelenmelidir.

Mahkemece; bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 02.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2770, Karar No: 2015/6333, Tarih: 28.10.2015

**19. Ceza Dairesi         2015/2770 E.  ,  2015/6333 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2011/9779

MAHKEMESİ : Karşıyaka 5. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 23/06/2010

NUMARASI : 2008/41 (E) ve 2010/414 (K)

SUÇ : 213 Sayılı Kanuna Aykırılık

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1-Sanığın, 2005 takvim yılında sahte fatura kullandığının iddia ve kabul olunması, Vergi Dairesi' nin 02.05.2008 tarihli yazısı ile faturaları düzenleyen firmalardan Ö.. Birikim şirketi hakkında vergi suçu raporu ve mütalaa düzenlenmediğinin belirtilmesi, düzenleyici diğer firma G... Nak şirketi hakkında dosya içinde bulunan vergi raporu ve anılan şirketin yetkililerinin mahkumiyetine dair İzmir 11. Asliye Ceza Mahkemesi' nin 2007/425 Esas ve 2009/406 sayılı ilamının 2002, 2003 ve 2004 takvim yıllarına ilişkin olması karşısında; kullanıldığı iddia edilen faturaları düzenleyen G... Nak şirketi hakkında 2005 takvim yılına ilişkin olarak düzenlenmiş ise vergi inceleme raporları ve eklerinin aslı veya onaylı örnekleri getirtilerek, anılan raporla ilgili olarak faturaları düzenleyen G.. Nak şirketinin yetkilileri hakkında ''2005 takvim yılında sahte fatura düzenlemek'' suçundan dava açılmış olup olmadığının ilgili vergi dairesinden araştırılması, açıldığının tespiti halinde dava dosyaları getirtilip incelenerek mümkün olması halinde birleştirilmesi aksi halde bu davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dava dosyasına intikal ettirilmesinden sonra sanığın hukuki durumunun takdiri gerekirken eksik kovuşturma sonucu yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

2-Kabule göre ise;

a- 2005 takvim yılında birden fazla sahte fatura kullanılması nedeniyle 5237 sayılı TCK'nın 43. maddesi uyarınca hükmolunan ceza üzerinden arttırım yapılmaması,

b- 5237 sayılı TCK'nın 51/7. maddesinde "hükümlünün deneme süresi içinde kasıtlı bir suç işlemesi veya kendisine yüklenen yükümlülüklere hâkimin uyarısına rağmen uymamakta ısrar etmesi halinde ertelenen cezanın kısmen veya tamamen infaz kurumunda çektirilmesine karar verileceğinin" belirtilmesi karşısında; mahkemece "denetim süresi içinde kasıtlı bir suç işlemesi halinde sanığın ertelenen cezasının aynen çektirilmesine" karar verilerek infazı kısıtlayacak şekilde hüküm tesisi,

c- Suç tarihi itibariyle sabıkasız olan ve hakkında takdiri indirim nedeni uygulanarak cezası ertelenen sanık hakkında yüklenen "sahte fatura kullanmak" fiili nedeniyle bir zararın bulunup bulunmadığı ve bu zararın ödenip ödenmediği katılan kurumdan sorulup araştırılmadan, zarar giderilmediğinden bahisle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

c- Suç tarihi itibariyle sabıkasız olan ve hakkında takdiri indirim nedeni uygulanarak cezası ertelenen sanık hakkında yüklenen "sahte fatura kullanmak" fiili nedeniyle bir zararın bulunup bulunmadığı ve bu zararın ödenip ödenmediği katılan kurumdan sorulup araştırılmadan, zarar giderilmediğinden bahisle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Kanuna aykırı ve sanığın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnameye aykırı olarak hükmün BOZULMASINA, CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca ceza miktarı itibariyle sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 28.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3531, Karar No: 2014/19753, Tarih: 14.10.2014

**12. Ceza Dairesi         2014/3531 E.  ,  2014/19753 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Dava : 466 sayılı Kanun gereğince tazminat

Hüküm : Davaların reddi

Davacılar vekilinin 05.09.2012 tarihli dilekçeleri ile müvekkili davacıların bir suç soruşturması nedeniyle gözaltına alındıklarını, yapılan kovuşturma sonunda üzerlerine atılı suçtan takipsizlik kararı verildiğini belirterek 466 sayılı Kanun gereğince manevi tazminat istemine ilişkin açılan davaların mahkemece reddine ilişkin hükümler, davacılar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Davacılar vekili, 05.09.2012 tarihli dilekçesi ile müvekkili olan davacıların 26.07.1994 ile 01.08.1994 tarihleri arasında "6’şar gün" süre ile haksız olarak gözaltında kaldıklarını belirterek her bir davacı için 2.500' TL manevi tazminat talebinde bulunmuş,

Mahkemece yapılan yargılama (inceleme) sonunda, davaların reddine karar verilmiştir.

Tazminat davasının dayanağını oluşturan Diyarbakır Devlet Güvenlik Mahkemesi Cumhuriyet Başsavcılığının, 1994/5193 Soruşturma - 1994/556 Karar sayılı ceza dosyasının incelenmesinde; sanıkların (davacıların) terör örgütüne yardım ve yataklık etme suçundan, 26.07.1994 – 01.08.1994 tarihleri arasında gözaltında kaldıkları, yapılan soruşturma sonunda davacılar hakkında 11.08.1994 tarihinde kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği, kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildikten sonra, kararın sanıklara veya müdafilerine tebliğ edildiğine dair herhangi bir bilgi veya tebligat parçası bulunmamakta olup, davacıların 07.08.2012 ve 17.08.2012 tarihinde vermiş oldukları vekaletnamelere istinaden Av. ...’in başvurusu üzerine 23.08.2012 tarihinde kararın kesinleşmesi üzerine tazminat davasını açtığı anlaşılmıştır.

Davacılar hakkındaki tutuklama işlemi, 1 Haziran 2005 tarihinden önce gerçekleştiğinden 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 6. maddesine göre, davacının tazminat talebi 466 sayılı Kanun Dışı Yakalanan veya Tutuklanan Kimselere Tazminat Verilmesi Hakkında Kanun hükümlerine tabi olacaktır.

466 sayılı Kanunun 2. maddesine göre de "verilen kararların kesinleştiği veya bu iddiaların mercilerince karara bağlandığı tarihten itibaren üç ay içinde" davanın açılması gerekmektedir.

466 sayılı Kanunun 2. maddesine göre de "verilen kararların kesinleştiği veya bu iddiaların mercilerince karara bağlandığı tarihten itibaren üç ay içinde" davanın açılması gerekmektedir.

Kanunda öngörülen 3 aylık sürenin, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 23.03.2010 tarih ve 2009/256 esas, 2010/57 sayılı kararı ile, "kesinleşen kararların tebliğinden" itibaren başlayacağı kabul edilmiş, ancak, kesinleşmiş kararların tebliğini öngören bir kanuni düzenleme bulunmaması nedeniyle, kararının tebliğ edilmemesi halinde tazminat davasının hangi sürede açılacağı hususu belirtilen kararda tartışılmamış, Ceza Genel Kurulu'nun 6.5.2014 tarih ve 141-229 sayılı kararında da 466 sayılı Kanuna göre incelenen tazminat davasının usul ve yasaya uygun yapılan kesinleşmesinden itibaren her halükarda 10 yıl içinde eğer kesinleşmiş beraat kararı tebliğ edilmiş ise tebliğ tarihinden itibaren 3 ay içinde davanın açılması gerektiği kabul edilmiştir.

Bununla beraber ceza yargılaması sonunda verilen beraat hükümlerinin, hükümden sonra usulüne uygun olarak tebliğ edilememesi veya tebliğ edildiğine dair tebligat parçalarının dosyada bulunamaması gibi hallerde, kısaca zamanında kesinleştirilmeyen beraat veya kovuşturmaya yer olmadığına dair kararlarda tazminat davasının hangi sürede açılacağı konusunda açıklık bulunmamakla birlikte, belirsiz olan bu durumun ila nihaye devam edemeyeceği nazara alınarak, bir noktadan sonra dava açmanın bir süre ile sınırlandırılması, bilhassa yukarıda zikredilen CGK'nın 23.03.2010 gün ve 256-57 sayılı kararında herhangi bir süre sınırlaması öngörülmemesi nedeniyle adliye arşivlerinin taranarak tazminat davalarının açıldığı gözlemlendiğinden zorunluluk arzetmektedir.

Davalı ... Hazinesinin bu konuda aleyhine açılan tazminat davaları ile ilgili herhangi bir arşiv kaydı veya bilişim sistemleri üzerinden oluşturulmuş bir veri tabanı bulunmadığından, konuya ilişkin temyiz incelemesi yapan dairemizce, aynı yıl içinde aynı hukuksal nedenlerle açılan mükerrer tazminat davalarının bulunduğu da tespit edilmiş olup, bunlara örnek olarak; 12.CD, 16.12.2013/25273-29105 ve 25.3.2013/2459-538 sayılı ilamları gösterilebilir.

Yine aynı şekilde, beraat veya kovuşturmaya yer olmadığına dair kararlar tebliğ edilmesine rağmen bu kararlara kesinleşme şerhleri verilmesi gözardı edilmekte, unutulmakta ve daha sonra bu tebligat parçaları çeşitli nedenlerle dosyadan çıkarılmaktadır. Dolayısıyla, uygulamada beraat kararları ile ilgili sağlıklı bir kesinleştirme işlemi yapılmadığı görülmektedir. Açıklanan nedenlerle bu hakkın kullanılmasının hukuki olarak sınırlandırılması yapılırken, hak kayıplarını önlemeye yönelik bir yolun bulunması da zorunluluk arzetmektedir. Somut olayda da buna benzer bir durum söz konusu olup, karar sonrası kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın tebliğine ilişkin tebligat parçaları dosya içinde bulunmamaktadır. Bu durumda da ya tebligat parçaları sonradan dosyadan çıkarılmış veya karar sonrası tebliğ işlemi hiç yapılmadığı algısı doğmaktadır.

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 2. maddesinde ''Herkes haklarını kullanırken ve borçlarını yerine getirirken dürüstlük kurallarına uymak zorundadır. Bir hakkın açıkça kötüye kullanılmasını hukuk düzeni korumaz” şeklindeki emredici düzenleme ile kanun koyucu kişilere tanıdığı hakların belli sınırlar içinde kullanılmasını istemiş, hakkın kötüye kullanılmasının da hukuk düzenince hiç bir şekilde korunmayacağını belirtmiştir.

Sonuç olarak, bu yöndeki hakların sağlıklı bir şekilde öne sürülmesi ve çözüme kavuşturulması için süre sınırlamasının yapılması ve bu hususun meri mevzuat nazara alınarak bir çözüme kavuşturulmasında zorunluluk bulunmaktadır.

Buna göre;

1- 6216 sayılı Anayasa Mahkemesinin Kuruluş ve Yargılama Usûlleri Hakkında Kanunu'nun 47/5.maddesi, Anayasa Mahkemesine bireysel başvuru için, başvuru yollarının tüketildiği tarihten, başvuru yolu öngörülmemiş ise ihlalin öğrenildiği tarihten itibaren 30 gün içinde yapılmasını,

2- İnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına İlişkin Sözleşmenin 35.maddesine göre de, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesine bireysel başvuruda iç hukuk yollarıyla nihai kararın verilmesinden itibaren 6 aylık süre içinde başvuru yapılmasını,

3- 818 sayılı (Mülga) Borçlar Kanunu'nun 60. maddesi ve 6098 sayılı Borçlar Kanunu'nun 72. maddesi haksız fiiller için açılacak tazminat davasının her halde fiilin işlendiği tarihten başlayarak 10 yılın geçmesiyle zamanaşımına uğrayacağını,

4-2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 12. maddesi idari eylemlerden hakları ihlal edilmiş olanların her halde eylem tarihinden itibaren beş yıl içinde ilgili idareye başvurarak haklarının yerine getirilmesini istemeleri ve öngörülen 60 günlük sürede davaların açmalarını,

5-2004 sayılı İcra İflas Kanunu'nun 39. maddesinde ilama müstenit takip, son muamele üzerinden on sene geçmekle zamanaşımına uğrayacağını, öngörmüş ayrıca Adalet Bakanlığı Merkez ve Taşra Teşkilatı ile Bağlı Kuruluşlar Arşiv Yönetmeliğinde beraatle sonuçlanan dosyalar için birim arşivinde saklanma süresi beş yıl olarak öngörülmüştür.

Görüldüğü üzere yasal mevzuatlarda hak aranma ile ilgili çeşitli süreler öngörülmüş ve bu süreler de en uzun olan süre Borçlar Kanunu ve İcra İflas Kanununda öngörülen 10 yıllık hak arama süreleridir. Kanaatimizce en uzun olan bu süreler nazara alınarak, bir sonuca varılması gerekmektedir.

Açıklanan tüm bu nedenlerle, 466 sayılı Kanun kapsamında görülen tazminat davalarında:

1-C.G.K'nın 06.05.2014/141-229 sayılı kararında belirtildiği gibi beraat veya kovuşturmaya yer olmadığına dair kararların Yazı İşleri Yönetmeliğine göre süresinde tebliğ edilip kesinleşme tarihinden itibaren her halükarda 10 yıl, kesinleşmiş kararların tebliğinden itibaren 3 ay içinde tazminat davalarının açılması,

Açıklanan tüm bu nedenlerle, 466 sayılı Kanun kapsamında görülen tazminat davalarında:

1-C.G.K'nın 06.05.2014/141-229 sayılı kararında belirtildiği gibi beraat veya kovuşturmaya yer olmadığına dair kararların Yazı İşleri Yönetmeliğine göre süresinde tebliğ edilip kesinleşme tarihinden itibaren her halükarda 10 yıl, kesinleşmiş kararların tebliğinden itibaren 3 ay içinde tazminat davalarının açılması,

2-Bunun yanında, kararlar Yazı İşleri Yönetmeliğine göre usulüne uygun olarak tebliğ edilmemiş ve kesinleştirme işlemleri yapılmamış yada kesinleştiği tespit edilmemiş ise, tazminat davalarının karar tarihinden itibaren 10 yıldan fazla bir süre geçtiğinde, somut olayın, tarafların ve davanın özelliği de nazara alınmak suretiyle süresi içinde açılmadığının kabulü gerekmektedir.

Davaya konu olay açısından baktığımızda; davacılar hakkında verilen 11.08.1994 tarihli kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın usulüne uygun olarak kesinleştirildiğine ilişkin bilgi ve belgelere rastlanmamış ve karar tarihinden itibaren 10 yıldan fazla süre geçtikten sonra açıldığının anlaşılması karşısında, süresinde açılmayan davaların reddine karar verilmesinde isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla,

Yapılan incelemeye, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, davacılar vekilinin eksik incelemeye ve davanın süresinde açıldığına ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün davaların reddine ilişkin isteme uygun olarak ONANMASINA, 14.10.2014 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/13844, Karar No: 2020/2869, Tarih: 26.02.2020

**17. Ceza Dairesi         2019/13844 E.  ,  2020/2869 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, 6136 sayılı Yasa'ya muhalefet

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve 6136 sayılı Yasa'ya muhalefet suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

1-Dosyanın incelenmesinde, müştekinin İstasyon Caddesinde bulunan bir iş yerinin önüne park ettiği 2012 model Küba marka Çita 125 tipi motosikletinin müştekinin beyanına göre 23/06/2012 günü saat 23.30 ile 24/06/2012 günü saat 06.00 arasında çalındığı, ancak motosikletin faturasının olmaması nedeniyle müştekinin bu tarihte müracaatta bulunmadığı, 23/06/2012 tutanakta gece saat 03.50 sıralarında suça sürüklenen çocuk ... ve beraberindeki bir şahıs tarafından plakasız bir motosikletin iteklenerek götürüldüğü sırada, suça sürüklenen çocuk ve yanındaki şahsın polis memurlarını görmeleri üzerine bırakarak kaçmaları üzerine motosikletin gerekli araştırmaların yapılmak üzere Bismil Polis Amirliğine teslim edildiğinin belirtildiği, daha sonra 30/06/2012 günü suça sürüklenen çocuğun kırmızı renkli Çelik marka motosiklet ile arkasında bir başka şahısla birlikte trafikte seyir halinde iken yine polis memurlarını görünce motosiklet ile kaçmaya başladığı ve kendisini takip eden görevliler tarafından yakalandığı, suça sürüklenen çocukta yakalanan motosikletin plakasının bulunmadığı, tescil kaydının da olmadığından polis merkezine teslim edildiğinin belirtildiği, daha sonra bu motosikletin suça sürüklenen çocuğun babası... adına... plaka ile tescil edildiğinin görüldüğü, suça konu motosikletin ise 03/07/2012 tarihinde polis amirliğine müracaatta bulunan müştekinin ibraz ettiği fatura karşılığında kendisine teslim edildiği, suça sürüklenen çocuğun tüm aşamalarda 30/06/2012 tarihinde kullandığı motosikletin kendisine ait olduğunu beyan ettiği ancak üzerine atılı bulunan 23/06/2012 tarihli hırsızlık suçlamasını ve tutanak içeriğini kabul etmediğini savunduğu, mahkemece 23/06/2012 tarihli tutanak tanığı olarak dinlenilen polis memuru ...'nın aynı zamanda 30/06/2012 tarihli tutanak altında da imzasının olduğu ve mahkemece alınan ifadesinde 30/06/2012 tarihli tutanağa konu olay ile ilgili bilgi verdiği, 23/06/2012 tarihli suça konu olaya ilişkin olarak sonradan bilgi sahibi olduğunu, tutanakta imzası olan diğer görevlilerin tayin olduklarını beyan ettiği, 23/06/2012 tarihinde gerçekleşen suça konu olaya ilişkin olarak 23/06/2012 ve 29/06/2012 tarihli içeriği aynı olan fakat imzacıları farklı iki ayrı tutanak bulunduğunun anlaşılması karşısında; öncelikle olaya müdahale eden polis memurlarının araştırılarak tespit edildiklerinde tanık olarak beyanları alınmadan hırsızlık suçundan eksik kovuşturma ile mahkumiyet kararı verilmesi,

2-Suça sürüklenen çocuktan elde edilen Adli Emanetin 2012/275 sırasında kayıtlı bulunan suça konu bıçağın 6136 sayılı Yasa kapsamında yasak niteliği haiz olup olmadığının tespiti hususunda Adli Tıp Kurumu, Emniyet veya Jandarma Kriminal Laboratuvarlarından alınacak rapor ile bıçağın niteliği ve 6136 sayılı Yasa'nın 4. maddesinde belirtilen bıçaklardan olup olmadığı kesin biçimde belirlenmeden ve 6136 sayılı Yasa'nın 4. maddesinde sayılan bıçaklardan olduğunun anlaşılması halinde, Yasa'nın 15/1 maddesine göre suça sürüklenen çocuğun hukuki durumunun takdiri gerekirken, eksik kovuşturmayla mahkumiyetine karar verilmesi,

3-6136 sayılı Yasa'ya muhalefet suçundan kurulan hükümde 30.06.2012 olan suç tarihinin yanlış yazılması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedeni bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 26.02.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.