muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/11206, Karar No: 2023/8312, Tarih: 21.12.2023

B. Hesap hatası yönünden;

Suça sürüklenen çocuk hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, aynı maddenin üçüncü fıkrasının (e) bendi, 87 nci maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi uyarınca belirlenen 9 yıl 27 ay hapis cezasından 31 ... maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca (1/3) oranında indirim yapılması sırasında "6 yıl 18 ay" yerine "7 yıl 6 ay" hapis cezasına hükmedilmesi ve devamında 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca (1/6) oranında indirim yapılması sırasında "5 yıl 15 ay" yerine "6 yıl 3 ay" hapis cezasına hükmedilmesi suretiyle fazla ceza tayini hukuka aykırı görülmüşse de bu aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde (B) numaralı paragrafta açıklandığı üzere hesap hatası yapılması nedeniyle suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 01.07.2021 tarihli ve 2021/1089 Esas, 2021/1190 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 303 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği hüküm fıkrasında 31 ... maddesinin üçüncü fıkrasının uygulandığı paragraftan "7 yıl 6 ay" ibaresi çıkartılarak yerine "6 yıl 18 ay" eklenmesi ve devamında 62 nci maddesinin birinci fıkrasının uygulandığı paragraftan "6 yıl 3 ay" ibaresi çıkartılarak yerine "5 yıl 15 ay" ibaresinin eklenmesi suretiyle, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Rize Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

21.12.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13942, Karar No: 2014/465, Tarih: 16.01.2014

**7. Hukuk Dairesi         2013/13942 E.  ,  2014/465 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İstanbul Anadolu 9. İş Mahkemesi

Tarihi : 04/02/2013

Numarası : 2011/928-2013/39

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, işyerinde 21.05.2000-10.07.2009 tarihleri arasında teknisyen olarak çalıştığını, fazla çalışma ücretlerinin ödenmemesi sebebiyle iş akdini haklı nedenle feshettiğini ileri sürerek kıdem tazminatı ile yıllık izin, fazla çalışma, hafta tatili ve asgari geçim indirimi alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı, işyerinde fazla mesai uygulamasının olmadığını ve vardiya sisteminin uygulandığını, Pazar günü çalışan davacının hafta içi izin kullandığını, davacının taleplerini zamanaşımına uğradığını, davacının haklı bir sebep olmaksızın iş akdini feshettiğini bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının iş akdini fazla mesai ücretlerinin ödenmemesi nedeniyle 4857 sayılı Yasanın 24/II-e bendi uyarınca haklı nedene dayanarak feshettiği, dosyaya sunulan servis fişleri kayıtları ve tanık beyanları göz önünde bulundurulduğunda davacının haftalık yasal 45 saat olan çalışma süresini 24 saat aşacak şekilde ayda 1 hafta 7 gün, 3 hafta 6 gün çalıştığı gerekçesiyle isteklerin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

İş sözleşmelerinde fazla çalışma ücretinin aylık ücrete dahil olduğu yönünde kurallara sınırlı olarak değer verilmelidir. Dairemiz, 270 saatle sınırlı olarak söz konusu hükümlerin geçerli olduğunu kabul etmektedir.

Günlük çalışma süresinin onbir saati aşamayacağı Kanunda emredici şekilde düzenlendiğine göre, bu süreyi aşan çalışmaların denkleştirmeye tabi tutulamayacağı, zamlı ücret ödemesi veya serbest zaman kullanımının söz konusu olacağı kabul edilmelidir.

Yine işçilerin gece çalışmaları günde yedibuçuk saati geçemez (İş Kanunu, Md. 69/3). Bu durum günlük çalışmanın, dolayısıyla fazla çalışmanın sınırını oluşturur. Gece çalışmaları yönünden, haftalık kırkbeş saat olan yasal çalışma sınırı aşılmamış olsa da günde yedibuçuk saati aşan çalışmalar için fazla çalışma ücreti ödenmelidir. Dairemizin kararları da bu yöndedir.

Fazla çalışma yönünden diğer bir yasal sınırlama da, İş Kanununun 41 inci maddesindeki, fazla çalışma süresinin toplamının bir yılda ikiyüzyetmiş saatten fazla olamayacağı şeklindeki hükümdür. Ancak bu sınırlamaya rağmen işçinin daha fazla çalıştırılması halinde, bu çalışmalarının karşılığı olan fazla mesai ücretinin de ödenmesi gerektiği açıktır. Yasadaki sınırlama esasen işçiyi korumaya yöneliktir.

Fazla çalışmanın belirlenmesinde, 4857 sayılı Yasanın 68 inci maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin de dikkate alınması gerekir.

Fazla çalışmanın belirlenmesinde, 4857 sayılı Yasanın 68 inci maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin de dikkate alınması gerekir.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda hakkaniyet indirimi yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır. Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir. Yapılacak indirim, işçinin çalışma şekline ve işin düzenlenmesine ve hesaplanan fazla çalışma miktarına göre taktir edilmelidir. Hakkın özünü ortadan kaldıracak oranda bir indirime gidilmemelidir.

Somut olayda; taraflar arasında davacının yapmış olduğu fazla çalıma süresi konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının normal şartlarda 08.00-21.00 saatleri arasında çalıştığı kabul edilerek hesaplama yapılmıştır. Oysa dosya içeriği ve tanıkların beyanlarından işyerinde mutad çalışma süresinin 08.00-20.00 olduğu, arızi olarak bazen 20.00’yi geçtiği anlaşılmaktadır. Buna rağmen tüm çalışma süresi boyunca saat 21.00’e kadar çalıştığı kabul edilerek yapılan hesaplamaya itibarla hüküm kurulması hatalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 16.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1161, Karar No: 2018/9538, Tarih: 06.12.2018

**5. Ceza Dairesi         2015/1161 E.  ,  2018/9538 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : İcbar suretiyle irtikap (sanık ... hak.), denetim görevinin ihmali suretiyle irtikap suçunun işlenmesine kasten göz yumma

HÜKÜM : Sanık ... hakkında eyleminin zincirleme basit zimmet suçunu oluşturduğunun kabulü ile mahkumiyet, sanık ... hakkında eyleminin denetim görevinin ihmali suretiyle zimmete neden olma suçunu oluşturduğunun kabulü ile zamanaşımı nedeniyle düşme

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

... Ağır Ceza Mahkemesinin 2007/68 Esas sayılı dosyasının, bulunamaması üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 05/07/2013 tarih, 5- 2012/291511 sayılı yazısına istinaden yerel mahkemece yeniden tekemmül ettirildiği ve O yer Cumhuriyet savcısının temyiz talebinin sanık ... hakkında verilen düşme kararına yönelik olduğu gözetilerek yapılan incelemede;

Suç tarihinde Anamur Belediyesinde hesap işleri müdürü olarak görev yapan sanık ...'in, TCK'nın 53/1-a maddesindeki hak ve yetkileri kötüye kullanmak suretiyle inşaatı bitme aşamasına gelen kooperatiflerden kanalizasyon arıtma tesislerine katılma payı olarak kestirdiği çeklerden bir kısmını kayıtlara intikal ettirme, ancak hamiline kestirdiği toplam 23.300 TL değerindeki çekleri mal edinme şeklindeki, kurum dışı araştırma, ilgililerin beyanları, banka ve kooperatiflerin kayıtlarından mahiyeti ve miktarı ortaya çıkarılabilen eylemlerinin nitelikli zimmet suçunu oluşturduğu anlaşılmasına rağmen hakkında aynı Kanunun 247/2 ve 53/5. maddelerinin uygulanmaması aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamış, 5252 sayılı Yasanın 9/3 ve CMK'nın 34 ve 230. maddelerine uygun olarak lehe olan hükmün önceki ve sonraki kanunların bütün hükümlerinin olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçlarının birbiriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenmesi ve her iki kanunla ilgili uygulamanın denetime olanak verecek şekilde karar gösterilmesi gerekliliğine uyulmamışsa da, sanığın oluşa uygun olarak sübutu kabul edilen eylemlerinin 765 sayılı TCK'nın 202/2. maddesine uyması ve en lehe uygulama halinde dahi söz konusu yasa hükümleri gereğince yapılacak uygulamanın açıkça aleyhe sonuç doğuracağının anlaşılması karşısında, tebliğnamedeki bu hususta bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiş, TCK'nın 53. maddesinin Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarih ve 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal Kararı doğrultusunda uygulanmasının infaz sırasında nazara alınması mümkün görülmüştür.

Delillerle iddia ve savunma, yapılan yargılama göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan kurulan mahkumiyet hükmü ile gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen kamu davasının düşmesine dair hüküm eleştirilen hususlar dışında usul ve kanuna uygun olduğundan yerinde görülmeyen sanık ... müdafi ile O yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 06/12/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4460, Karar No: 2012/12727, Tarih: 10.12.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/4460 E.  ,  2012/12727 K.**

**"İçtihat Metni"**

KARAR

Irza geçme suçundan sanık ...'ın yapılan yargılaması sonunda; eyleminin reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçunu oluşturduğunun kabulü ile mahkûmiyetine dair Antalya 1. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 30.01.2006 gün ve 2005/615 Esas, 2006/24 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi katılan vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Oluşa uygun kabule göre, reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçunun 765 sayılı TCK.nın 416/son maddesinde öngörülen cezanın üst sınırı itibarıyla aynı Kanunun 102/4 ve 104/2. maddelerine göre 7 yıl 6 aylık asli ve ilave zamanaşımına tâbi olduğu, suç tarihi olan Eylül 2000'den itibaren inceleme gününe kadar bu sürenin gerçekleştiği anlaşıldığından, 5237 sayılı TCK.nın 7/2 ile 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddeleri gözetilmek suretiyle hükmün CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, aynı Kanunun 322/1 ve 5271 sayılı CMK.nın 223/8. maddeleri uyarınca sanık hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 10.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2010/10835, Karar No: 2011/17139, Tarih: 22.12.2011

**8. Ceza Dairesi         2010/10835 E.  ,  2011/17139 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Yüklenen suçun kesintisiz suçlardan olması sebebiyle, suç tarihinin hukuki kesintinin gerçekleştiği 12.09.2006 iddianame tarihi olacağı gözetilmeden gerekçeli karar başlığında suç tarihinin, müracaat tarihi olan 31.05.2006 tarihi olarak yazılması,

2- Sonradan değiştirilmesini önlemek, delil olma yeteneğini ve güveni sağlamak için hükme esas alınan soruşturma evrakını ilgilendiren belge örneklerinin, Cumhuriyet Başsavcılıkları ile Adli Yargı İlk Derece Ceza Mahkemeleri Kalem Hizmetlerinin Yürütülmesine Dair Yönetmeliğin 63. maddesi uyarınca onaylanmış olması gerektiği gözetilmeden, onaysız belge fotokopilerine dayanılarak yazılı şekilde karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanık ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeksizin hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 22.12.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/5556, Karar No: 2010/8012, Tarih: 06.07.2010

**11. Ceza Dairesi         2008/5556 E.  ,  2010/8012 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 Sayılı Yasaya Muhalefet

HÜKÜM : Beraat

Gerekçeli karar başlığında yanlış yazılan suç tarihinin 01.05.2003 olarak mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

İnşaat Gıda Turizm Sanayi ve Ticaret Limited Şirketi ortağı ve müdürü olan sanığın 2002 takvim yılındaTekstil Kürk Kundura Turizm Gıda Limited Şirketi tarafından düzenlenmiş 35 adet sahte faturayı kullandığının iddia olunması, sanığın faturaların sahte olmayıp gerçek bir ticari ilişkiyi yansıttığını savunması, dosya içersinde fotokopisi bulunan Ankara Gelirler Bölge Müdürlüğü Vergi Denetmenleri Birim Başkanlığı’nın 14.03.2003 gün ve 2003/108/VTR-21 sayılı Vergi Tekniği Raporundan suça konu faturaları düzenleyen şirket yetkililerinin 2001 ve 2002 takvim yıllarında hiçbir mal ve hizmet karşılığı olmaksızın komisyon karşılığı sahte fatura düzenlediklerinin belirlendiğinin anlaşılması karşısında; gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi bakımından,öncelikle anılan Vergi Tekniği Raporunun aslına uygunluğu sağlanıp faturaları düzenleyen şirket hakkında vergi suçu ve inceleme raporları düzenlenip düzenlenmediği, açılmış soruşturma ve dava bulunup bulunmadığı araştırılıp tespiti halinde bu rapor ve dava veya soruşturma dosyalarının getirtilip, incelenerek; özetlerinin duruşma tutanağına geçirilmesi, bu davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dava dosyasına intikal ettirilmesi, suça konu faturaların şirket giderlerinin %58’ni oluşturduğu da gözetilerek sanıktan suça konu faturaları ve muhteviyatı malları hangi şirket yetkilisinden aldığı, bedellerinin nasıl ödediği, nerede kullanıldığı, nasıl naklettiği hususları sorulup gerektiğinde faturaları düzenleyen ve kullanan şirketlerin ticari defter ve belgeleri üzerinde bu faturaların gerçek alım satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi yönünden mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyeleri, teslim ve tesellüm belgeleri, bedellerinin ödendiğine ve satıcı hesabına girdiğine dair ticari teamüle uygun kanıtlama yeteneği olan (varsa) şirketin banka hesapları veya kasa mevcuduyla uyumlu geçerli belgeler ve faturaları düzenleyenlerin üretimi veya yeterli mal girişi veya stoku olup olmadığı da dikkate alınarak bilirkişi incelemesi yaptırılması, toplanan deliller bir bütün olarak değerlendirilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken, delilleri serbestçe takdir edip gerçeği ortaya çıkarmak görev ve yetkisi bulunan ceza hâkimini bağlamayan vergi mahkemesi kararı esas alınarak eksik soruşturma sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK. nun 321 nci maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 06.07.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10316, Karar No: 2015/8210, Tarih: 01.10.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/10316 E.  ,  2015/8210 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Afyonkarahisar 2. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 22/05/2015

NUMARASI : 2015/534 - 2015/513

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada İscehisar Sulh Hukuk ve Afyonkarahisar 2. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, 4721 sayılı TMK'nın 407. maddesi uyarınca hükümlüye vasi atanmasına ilişkindir.

İscehisar Sulh Hukuk Mahkemesince, kolluk araştırmasına göre hükümlünün cezaevine girmeden önce “İ. Mah., Doğan Sok., H.Sit. No: . İç Kapı No: 9 Merkez/AFYONKARAHİSAR” adresinde ikamet ettiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Afyonkarahisar 2. Sulh Hukuk Mahkemesi tarafından ise, hükümlünün MERNİS adresinin ve kendi beyanına göre cezaevine girmeden önceki adresinin “Z. Mah., Ankara Cad., No: 60/4 İscehisar/AFYONKARAHİSAR” olduğu gerekçesiyle mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir. “Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

İscehisar Emniyet Müdürlüğünce yapılan araştırmaya göre hükümlünün cezaevine girmeden önce “İ. Mah., D. Sok., Hilal Sit., No: .İç Kapı No: 9 Merkez/AFYONKARAHİSAR” adresinde ikamet ettiği anlaşıldığından uyuşmazlığın Afyonkarahisar 2. Sulh Hukuk Mahkemesinde çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle 6100 sayılı HMK'nın 21 ve 22. maddeleri gereğince Afyonkarahisar 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 01/10/2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9164, Karar No: 2018/8651, Tarih: 01.11.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/9164 E.  ,  2018/8651 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Beraat

I-Sanık hakkında 2006, 2007, 2008, 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek ve defter ve belgeleri ibraz etmemek suçlarıdan verilen hükme yönelik katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde:

Yüklenen suçların unsurları itibariyle oluşmadığı dosya içeriğine uygun şekilde gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

II-Sanık hakkında 2005 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan verilen hükme yönelik katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Sanığa yüklenen “2005 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçunun 213 sayılı VUK'nin 359/b-1 maddesindeki cezasının üst sınırına göre tabi olduğu 5237 sayılı Kanun'un 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, en aleyhe kabulle suçun işlendiği 31/12/2005 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, katılan vekilinin temyiz itirazları üzerine sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılara karar verilmesi mümkün olduğundan sanık hakkında açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5237 sayılı TCK’nın 66/1-e, 67/4 ve 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, 01.11.2018 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/3095, Karar No: 2010/4399, Tarih: 17.02.2010

**2. Ceza Dairesi         2009/3095 E.  ,  2010/4399 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Elektrik hırsızlığı

HÜKÜM : Ceza vermekten vazgeçilmesine

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanığın direkten kablo çekerek sayaçtan geçirmeden kiracı olarak oturduğu evde kaçak elektrik kullandığının anlaşılması karşısında, 5237 sayılı TCK.nun 145.maddesindeki suçun konusunu oluşturan malın değerinin azlığı kavramından , daha çoğunu alabilme imkanı varken sadece gereksinimi kadar ve değer olarak da az şeyi alma durumunun anlaşılması ve suçun işleniş şekli ile özellikleri de nazara alınarak uygulanabileceğinden, söz konusu olayda 5237 sayılı TCK.nun 145.maddesinin uygulama imkanı olmadığı gözetilmeden sanığa ceza vermekten vazgeçilmesine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 17.02.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/19092, Karar No: 2010/2959, Tarih: 10.03.2010

**9. Ceza Dairesi         2009/19092 E.  ,  2010/2959 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle ölüme neden olma

Hüküm : Sanığın taksirinin bulunmaması nedeniyle CMK'nın 223/2-c maddesi uyarınca beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Mahkemece Adli Tıp Kurumunun 25.04.2008 tarihli raporuna göre seçenekli olarak verilen kusura ilişkin raporun 2 nolu sonuç bölümünde tarif edilen, "kazanın park halindeki kamyonun havası boşalan dingilinin altında oynamakta olan çocuğun üzerine inmesi sonucu meydana geldiğinin" kabul edildiği, ancak 15.11.2005 tarihli ölü muayene ve otopsi tutanağında ölende tarif edilen yaygın ekimoz ve sıyrıkların sürtünmeden kaynaklandığının belirtildiği ve tanık ...’nın gerek otopsi sırasında gerekse mahkemede saptanan yeminli beyanlarında, kamyonun yanına gittiğinde arka dingil ile ön teker arasında çocuğu gördüğünü ve çıkarttığını belirtmiş olması, bu nedenle kamyonun hareket halindeyken olayın meydana geldiğinin kabulü ile buna göre takdir ve değerlendirme yapılması gerektiği gözetilmeden, yazılı gerekçe ile hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, katılanın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 10.03.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.