muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/1048, Karar No: 2015/17410, Tarih: 12.02.2015

**15. Ceza Dairesi         2015/1048 E.  ,  2015/17410 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için;

Failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır.

Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık Huriye'nin vefat eden babasından yetim maaşı alabilmek için 26/04/2011 tarihinde muvazaalı olarak eşi-sanık ...'dan boşandığı, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı,sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, sanıklar hakkında verilen beraat hükümlerinin, ONANMASINA, 12.02.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17643, Karar No: 2016/5800, Tarih: 10.05.2016

**1. Hukuk Dairesi         2014/17643 E.  ,  2016/5800 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ECRİMİSİL

Taraflar arasında birleştirilerek görülen ecrimisil davası sonunda, yerel mahkemece davanın kısmen kabulüne ilişkin olarak verilen karar taraf vekillerince yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'ın raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Asıl ve birleşen dava, paydaşlar arasında ecrimisil istemine ilişkindir.

Davacılar, mirasbırakan anneleri adına kayıtlı 12391 ve 12393 parsel sayılı taşınmazları davalının tek başına işlettiğini, bostan ve çilek yetiştirdiğini, ağaçlardan zeytin ve zeytinyağı elde ederek gelir sağladığını ileri sürerek, 2011 ve 2012 yıllarında elde edilebilecek net gelirin tespiti ve bu gelirden paylarına isabet eden miktarın faizi ile birlikte tahsilini istemişler, davacı ... aşamada davadan feragat etmiş, birleşen davasında davacı ..., davalının 2013 yılında taşınmazlara çilek ekmek suretiyle gelir etmesi nedeniyle, 2013 yılına ilişkin gelirin tespiti ile miras payı karşılığı miktarın faizi ile birlikte tahsilini istemiştir.

Davalı, davacının gelirden pay isteme hakkı olmadığını, kullanım bedeli isteyebileceğini, ancak buna ilişkin intifadan men şartını kanıtlaması gerektiğini, dava dilekçesinde kullanım bedeli istemediğini, 12391 parsel sayılı taşınmazın işlenmediğini, 12393 parsel sayılı taşınmaza ise 2011 yılında karpuz ekilip zarar edildiğini, 2012 yılında dava dışı ...’la ortak olarak çilek diktiklerini, ancak yine zarar ettiklerini, 2013 yılında herhangi bir yatırım yapmadığını, taşınmazları kullanmadığını, davanın haksız ve kötüniyetle, somut verilere dayanmadan açıldığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davacı ... yönünden davanın feragat nedeniyle reddine, davacı ... yönünden kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Çekişme konusu iki parça taşınmazın tarafların mirasbırakanı adına kayıtlı olduğu, davalının 2011 ve 2013 yıllarında taşınmazları kullandığı, 2012 yılında ise davalının ekerek, davacının da zeytin mahsulünü toplayarak taşınmazları kullandığı toplanan tüm delillerden anlaşılmaktadır.

Davacı, dava dilekçesinde taşınmazdan elde edilebilecek net gelir üzerinden ecrimisil istediği halde, mahkemece bu husus gözetilmediği gibi, taşınmazın 2012 yılında taraflarca kullanıldığı hususu sabit olmasına rağmen bu yıl için de ecrimisil hesabı yaptırılmış, davalının zeytin ağaçlarının 1 yıl ürün verip, 1 yıl ürün vermediği savunması üzerinde durulmamış, 2011-2013 yıllarında zeytin ağaçlarının mahsul verip vermediği tespit edilmemiştir.

Davacı, dava dilekçesinde taşınmazdan elde edilebilecek net gelir üzerinden ecrimisil istediği halde, mahkemece bu husus gözetilmediği gibi, taşınmazın 2012 yılında taraflarca kullanıldığı hususu sabit olmasına rağmen bu yıl için de ecrimisil hesabı yaptırılmış, davalının zeytin ağaçlarının 1 yıl ürün verip, 1 yıl ürün vermediği savunması üzerinde durulmamış, 2011-2013 yıllarında zeytin ağaçlarının mahsul verip vermediği tespit edilmemiştir.

Hâl böyle olunca, 2011 ve 2013 yıllarında taşınmazlardan elde edilebilecek net gelirin bilirkişi aracılığı ile saptanması, bu hesaplamada zeytin ağaçlarından her yıl zeytin ürünü elde edilip edilmeyeceği hususunun değerlendirilmesi ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken değinilen hususları içermeyen biçimde yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Tarafların temyiz itirazı açıklanan nedenlerden ötürü yerindedir. Kabulüyle, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 10.05.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/21035, Karar No: 2014/6060, Tarih: 06.03.2014

**5. Hukuk Dairesi         2013/21035 E.  ,  2014/6060 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Erzurum 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 25/04/2013

NUMARASI : 2011/566-2013/386

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma konusu irtifak hakkı ve pilon yeri bedelinin tespiti ve bu hakkın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma konusu irtifak hakkı ve pilon yeri bedelinin tespiti ve bu hakkın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dava konusu taşınmazların niteliği, tamamının yüzölçümü, geometrik durumu ve enerji nakil hattı güzergahı dikkate alınarak değer düşüklüğü oranı belirlenmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1) Dava konusu taşınmaz mal arsa niteliğindedir. Kamulaştırma Kanunu'nun kıymet takdir esaslarını belirten 11.maddesinin 1.fıkrasının arsalara ilişkin (g) bendi uyarınca arsaların bedelinin değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre hesaplanması zorunludur.

Bu itibarla, emsal satışların değerlendirme tarihindeki karşılıklarının fiyat artış endekslerinin uygulanması suretiyle tesbiti, bundan sonra emsal ile dava konusu taşınmazın eksik ve üstün yönlerinin neler olduğu ve oranları açıklanmak suretiyle değer biçilmesi gerekir.

Bilirkişi raporlarında bu yönteme uyulmadan değer biçilmiştir. Bu durumda taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre değer biçilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kuruluyla keşif yapılarak sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi doğru olmadığı gibi,

2) 2942 sayılı kamulaştırma Kanununun 10. maddesine 6459 sayılı yasanın 6. maddesi ile eklenen hüküm uyarınca dava 4 aylık süre içinde sonuçlandırılmadığından Anayasa Mahkemesi’nin 19.12.2013 tarih ve 2013/817 başvuru numaralı 1. Bölüm kararı da göz önüne alınarak kamulaştırma bedeline 02.04.2012 tarihinden, karar tarihine kadar geçen süre için yasal faiz yürütülmesi gerektiğinden,

Mahkememe kararının açıklanan nedenlerle taraf vekillerinin temyiz itirazları doğrultusunda BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 06.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11707, Karar No: 2018/7215, Tarih: 12.06.2018

**19. Ceza Dairesi         2016/11707 E.  ,  2018/7215 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

ŞİKAYETÇİ : ...

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 26/05/2009 tarih, 2009/16-15 Esas, 2009/138 Karar sayılı kararında da belirtildiği üzere gerçeğe aykırı beyan suçunun “oluşabilmesi için bildirimin bizzat borçlu tarafından ve gerçeğe aykırı olduğu bilinerek yapılması ve aynı zamanda bu bildirimin İİY’nın 74'üncü maddesinde gösterilen hususları da içermesi gerekir.

Anılan maddede ise mal beyanının içeriği; “....borçlunun gerek kendisinde ve gerek üçüncü şahıslar yedinde bulunan mal ve alacak ve haklarında borcuna yetecek miktarın nev’ini mahiyet ve vasıflarını ve her türlü kazanç ve gelirlerini ve yaşayış tarzına göre geçim membalarını ve buna nazaran borcunu ne suretle ödeyebileceğini yazı ile veya şifahen icra dairesine bildirmesi” olarak açıklanmıştır.

Madde metninden de anlaşıldığı üzere, içeriği itibariyle kanuna uygun bir bildirimden söz edilebilmesi için borçlunun bu beyanında;

a) Çeşit, mahiyet ve vasıflarını da göstermek suretiyle borcuna yetecek miktardaki mal, alacak ve haklarını,

b) Her türlü kazanç ve gelirlerini,

c) Yaşayış tarzına göre geçim kaynaklarını,

d) Borcunu ne surette ödeyebileceğini, bildirmiş olması gerekir.

Sanığın ... 2. İcra Müdürlüğü’nün 2014/1545 Esas numaralı icra takip dosyasına 13/06/2014 tarihinde bulunmuş olduğu beyanda her türlü kazanç ve gelirleri ile yaşayış tarzına göre geçim kaynaklarını ve borcunu ne surette ödeyebileceğini belirtmemiş olması karşısında İİK’nın 74. maddesine uygun olarak yapılmış bir mal beyanının bulunmaması nedeniyle unsurları oluşmayan suç bakımından sanığın beraatine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de;

Sanığın ... 2. İcra Müdürlüğü’nün 2014/1545 Esas numaralı icra takip dosyasına 13/06/2014 tarihinde bulunmuş olduğu beyanda her türlü kazanç ve gelirleri ile yaşayış tarzına göre geçim kaynaklarını ve borcunu ne surette ödeyebileceğini belirtmemiş olması karşısında İİK’nın 74. maddesine uygun olarak yapılmış bir mal beyanının bulunmaması nedeniyle unsurları oluşmayan suç bakımından sanığın beraatine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de;

1-02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 338. maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

2-Hakkında mahkumiyet hükmü verilen sanığa, İİK’nın 354. maddesi gereği şikayetçinin şikayetten vazgeçmesi veya borcun ödenmesi halinde cezanın bütün neticeleri ile beraber düşeceğinin hatırlatılmaması,

Bozmayı gerektirmiş ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 12/06/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8052, Karar No: 2014/9340, Tarih: 29.05.2014

**18. Hukuk Dairesi         2014/8052 E.  ,  2014/9340 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 18/06/2013

NUMARASI : 2010/990-2013/404

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı idare vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece bilirkişi incelemesi yaptırılmışsa da alınan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir.

Şöyle ki;

2942 sayılı Yasanın 11. maddesinin (d) bendi gereğince emlak vergi değerlerinin de dava konusu taşınmaz ile emsalin karşılaştırılmasında gözönünde tutulması gerekir. Bu itibarla dava konusu taşınmazların ve emsalin emlak vergisine esas tutulan asgari m² değerlerinin oranı ile bilirkişi raporunda değerlendirmeye esas alınan oran birbirinden fahiş ölçüde farklı olduğunda bu farklılık ve çelişki giderilmelidir. Dosyadaki kayıtlara göre 2010 yılında dava konusu ... ada 2 parsel sayılı taşınmazın emlak vergisine esas değeri 20 TL, emsal alınan ... ada 5 parselin değeri ise 100 TL'dir. Buna göre emsal taşınmazın dava konusu taşınmazdan daha değerli olduğu, dava konusu taşınmazın emsal taşınmazla en fazla eşdeğer kabul edilerek değerlendirme yapılabileceği düşünülmeden dava konusu taşınmaz daha değerli kabul edilerek vergi değerlerine ters düşecek şekilde yeterli, inandırıcı ve somut gerekçelere dayandırılmayan rapor doğrultusunda hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 29.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/26113, Karar No: 2019/22661, Tarih: 09.12.2019

**22. Hukuk Dairesi         2017/26113 E.  ,  2019/22661 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dava dilekçesi ile; müvekkilinin KPSS sonuçlarına göre davalı emrinde 24/12/2004 tarihinde teknisyen olarak işe başladığını, 15/01/2013 tarihine kadar çalışmasının sürdüğünü, davalı yerin Özelleştirme sonrası davacının nakle tabi personel olduğunun tespiti amacıyla ... İdare Mahkemesinde 2012/3194 esasla dava açtığını, iptal kararına istinaden davacının ... İl Müdürlüğüne memur olarak atandığını, sonrasında atama işleminin geri alındığını, davacının ... Devlet Hastanesinde 4/C’ li olarak işe devam ettiğini, davacının 31.07.2008-02.03.2009 arasında askerlik hizmeti yaptığını, davacıya kıdem ve ihbar tazminatının iş akdinin sona ermesinde verilmediğini, yıllık izin hakkının olduğunu belirterek, Kıdem tazminatı, İhbar tazminatı, yıllık izin alacaklarının davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı cevap dilekçesi ile; davacının kendi isteği ile işten ayrılmak istediğini, kıdem ve ihbar tazminatına hak kazanma koşullarının oluşmadığını, yıllık isteminin haksız olduğunu belirterek davanın reddi talep edilmiştir,

Mahkemece, toplanan delillere dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Taraflar arasında davacının kıdem ve ihbar tazminatı alacağına hak kazanıp kazanmadığı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşverene ait bir ya da birkaç işyerinde belli bir süre çalışmış bir işçinin, işini kaybetmesi halinde işinde yıpranması, yeni bir iş edinmede karşılaşacağı güçlükler ve işyerine sağladığı katkı göz önüne alınarak, geçmiş hizmetlerine karşılık işveren tarafından işçiye kanuni esaslar dahilinde verilen toplu paraya “kıdem tazminatı” denilmektedir. Kıdem tazminatının koşulları, hesabı ve ödeme şekli doğrudan İş Kanunlarında düzenlenmiştir. Kıdem tazminatı, feshe bağlı haklardan olsa da, iş sözleşmesinin sona erdiği her durumda talep hakkı doğmamaktadır.

Somut olayda, davacının davalı iş yerinde 4857 sayılı Yasaya tabi kapsam dışı personel olarak çalışmakta iken davalı iş yerinin özelleştirilmesinden dolayı 4046 sayılı Yasa kapsamında tanınan nakil hakkından faydalanmak üzere iş verene yaptığı başvurunun reddedilmesi üzerine ret kararının iptali için davacı tarafça idare mahkemesinde dava açıldığı ve ... İdare Mahkemesi'nin 25.04.2013 tarihli karar ile davacının nakil hakkından yararlandırılması gerekirken bu yöndeki başvurusunun reddine ilişkin işlemde hukuka uyarlık bulunmadığı sonucuna varılarak dava konusu işlemin iptal edildiği ve davacının 14/01/2013 tarihinde iş akdi sonlandırılarak, İl Milli Eğitim Müdürlüğüne atamasının yapıldığı, davalının idare mahkemesi kararını yürütmeyi durdurma istemli olarak temyiz etmesi üzerine, davacının İl Milli Eğitim Müdürlüğüne yapılan atama işleminin 14/02/2014 tarihinde geri alındığı, Danıştay 5.HD’sinin 2013/6139 esas, 2014/3153 karar sayılı ilamı ile; “4046 sayılı Yasa'nın Geçici 21. maddesinde tanınan nakil hakkından yararlanabilmek için gerekli koşulları taşımayan davacının, nakle tabi personel olarak değerlendirilmesi istemiyle yaptığı başvurunun reddine ilişkin dava konusu işlemde hukuka aykırılık, anılan işlemin iptali yolunda verilen İdare Mahkemesi kararında ise hukuki isabet görülmemiştir. “ gerekçesi ile bozulduğu ve ... İdare mahkemesince davanın reddine karar verildiği, davacının daha sonra kamu hastanelerinde 4/C kapsamında 26/04/2014 tarihinden itibaren çalışmaya devam ettiği anlaşılmıştır.