muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/392, Karar No: 2019/671, Tarih: 26.11.2019

Kanunun açık düzenlemesinden de anlaşılacağı üzere; aleyhe değiştirme yasağının kapsamı yalnızca ceza ve yaptırım miktarı ile sınırlı olacaktır. Sanık veya onun lehine ilgililer tarafından temyiz davası açıldığı durumda kanun koyucu suçun niteliği veya adı yönünden sanık yararına kazanılmış bir hak tanımamıştır. Yargıtayca suç niteliğinde yanılgıya düşüldüğü saptandığında aleyhe temyiz bulunmasa bile, cezanın tür ve miktarı yönünden kazanılmış hak saklı kalmak şartıyla hükmün bozulmasına karar verilecektir. Aksinin kabulü hukuk kuralları ile kanuni düzenlemelerin ülke genelinde farklı uygulanmasına yol açar ki, bu durum eşitlik, adalet ve hakkaniyet ilkelerine aykırılık oluşturacaktır. Zira aynı eylem nedeniyle farklı mahkemelerde yargılanan sanıklardan, suçunun hukuki niteliği doğru olarak belirlenen sanığın mahkûmiyeti ile zamanaşımı, süreli veya süresiz olarak bir kamu görevini üstlenmekten yoksun bırakılma, seçme ve seçilme hakkının kaybı gibi hak yoksunluklarının yanında, muhtemel bir genel veya özellikle de özel af karşısında farklı sonuçlarla karşılaşmasına rağmen, suç vasfı hatalı olarak belirlenen sanığın, açıklanan sonuçlarla karşılaşmaması söz konusu olabilir ki, bu durum eşitlik ilkesi ile hak ve adalet duygusuna da uygun değildir. O hâlde, lehe temyiz davası üzerine suç vasfının saptanmasında hataya düşüldüğünün belirlenmesi hâlinde cezanın tür ve miktarı yönünden kazanılmış hak saklı tutularak hükmün bozulmasına karar verilmelidir.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Sanıkların basit zimmet suçunu işlediklerinden TCK’nın 247. maddesinin birinci cümlesi uyarınca cezalandırılmasına ilişkin Yerel Mahkeme hükmünün, Özel Dairece, eylemin daha ağır cezayı gerektiren TCK'nın 247. maddesinin ikinci cümlesinde düzenlenen nitelikli zimmet suçunu oluşturduğunun kabulü ile hükmün yalnızca sanıklar lehine temyiz edilmiş olması nedeniyle eleştirilmek ve düzeltilmek suretiyle onanmasına karar verilmiş ise de; 1412 sayılı Ceza Muhakemesi Usulü Kanunu'nun, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca karar tarihi itibarıyla uygulanması gereken 326. maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca aleyhe değiştirme yasağı münhasıran “cezalar” ile ilgili ve sınırlı olup fiilin nitelendirilmesinde ve suç adının belirlenmesinde geçerli değildir. Yargıtayca suç niteliğinde yanılgıya düşüldüğü saptandığında, aleyhe temyiz bulunmasa bile, cezanın tür ve miktarı yönünden aleyhe değiştirme yasağı saklı kalmak şartıyla hükmün bozulmasına karar verilmelidir. Zira Yargıtayca yol göstermek ve uygulamada birliği sağlamak amacıyla eleştiri ile yetinilerek aleyhe temyiz olmadığı vurgulanmak suretiyle hükmün onanması hâlinde, 5275 sayılı CGTİHK'nın 5. maddesi uyarınca mahkemece kesinleşen cezaya ilişkin hükmün, cezanın infazı için Cumhuriyet Başsavcılığına gönderecek olması, eleştirinin hükümde dikkate alınamaması ve infazının söz konusu olmaması nedenleriyle farklı sonuçlara sebebiyet verebilecektir. Aksinin kabulü, sanığın mahkûmiyeti ile zamanaşımı, süreli veya süresiz olarak bir kamu görevini üstlenmekten yoksun bırakılma, seçme ve seçilme hakkının kaybı gibi hak yoksunluklarının yanında, muhtemel bir genel veya özellikle de özel af hâllerinde eşitlik ilkesi ile hak ve adalet duygusuna da uygun düşmeyen sonuçlarla karşılaşmasına neden olabilecektir. Açıklanan nedenlerle, Özel Dairece sanıkların eylemlerinin daha ağır cezayı gerektiren TCK'nın 247. maddesinin ikinci fıkrasında düzenlenen nitelikli zimmet suçunu oluşturduğunun kabulü ile hükmün yalnızca sanıklar lehine temyiz edilmiş olması nedeniyle eleştirilerek veya düzeltilerek onanmasına karar verilmesinin isabetli olmadığı kabul edilmelidir.

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının kabulüne karar verilmelidir.

Ulaşılan bu sonuç karşısında dördüncü uyuşmazlık konusu değerlendirilmemiştir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan beş Ceza Genel Kurulu Üyesi; "Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin eleştiri ile düzeltilerek onanması gerektiği" düşünceyle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle,

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının;

a-) Sanıkların eylemlerinin basit zimmet suçunu mu, yoksa nitelikli zimmet suçunu mu oluşturduğuna ilişkin uyuşmazlık bakımından REDDİNE,

Ulaşılan bu sonuç karşısında dördüncü uyuşmazlık konusu değerlendirilmemiştir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan beş Ceza Genel Kurulu Üyesi; "Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin eleştiri ile düzeltilerek onanması gerektiği" düşünceyle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle,

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının;

a-) Sanıkların eylemlerinin basit zimmet suçunu mu, yoksa nitelikli zimmet suçunu mu oluşturduğuna ilişkin uyuşmazlık bakımından REDDİNE,

b-) Aleyhe temyiz bulunmayan davada, sanıklar hakkında TCK'nın 247. maddesinin ikinci fıkrası yerine, 247. maddenin birinci fıkrası uyarınca hüküm kurulduğundan bahisle "eleştiri ile veya düzeltilerek onama" mı yoksa aleyhe değiştirme yasağı gözetilerek "bozma" kararı mı verileceğine ilişkin uyuşmazlık bakımından ise KABULÜNE,

2- Yargıtay 5. Ceza Dairesinin 08.10.2015 tarihli ve 6037-14929 sayılı düzeltilerek onama kararının KALDIRILMASINA,

3- Adana 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 31.01.2006 tarihli ve 372-22 sayılı hükümlerinin, sanıkların eylemlerinin nitelikli zimmet suçunu oluşturduğu gözetilmeksizin, sanıklar hakkında basit zimmet suçundan mahkûmiyet hükümleri kurulması isabetsizliğinden aleyhe yönelen temyiz olmaması nedeniyle 1412 sayılı CMUK'nın 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca karar tarihi itibarıyla uygulanması gereken 326/son maddesine göre ceza miktarı bakımından aleyhe değiştirme yasağı saklı tutulması kaydıyla BOZULMASINA,

4- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 26.11.2019 tarihinde yapılan müzakerede birinci ve ikinci uyuşmazlık yönünden oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/3046, Karar No: 2025/7618, Tarih: 07.05.2025

**10. Hukuk Dairesi         2025/3046 E.  ,  2025/7618 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2024/233 E., 2024/22 K.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak verilen karar; davalı ve feri müdahil Kurum vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; müvekkilinin davalı işverene ait işyerinde 01.04.2014 - 01.09.2016 tarihleri arasında çalıştığının tespiti ile sigortalılık başlangıç tarihinin 01.04.2014 tarihi olarak tespitine, bu süreleri içinde yatırılmayan primlerin davalı tarafından yatırılmasına ve SGK kayıtlarına işlenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1. Davalı vekili cevap dilekçesinde; açılan davayı kabul etmediklerini, davacının iş yerine girişi ve işten kendisinin ayrılışının resmi belgelerle sabit olduğunu, davacının yaz ve kış ayları için belirttiği mesai sürelerinin doğru olmadığını beyan ederek, haksız açılan davanın reddine, lehine ücret ve masraf takdirine karar verilmesini talep etmiştir.

2.Fer'i müdahil Kurum vekili cevap dilekçesinde; davacı tarafın talep ve davasının kabulünün mümkün olmadığını, Kurumun davalı olarak değil feri müdahil olarak davalara kabul edilmesini, davacının, Kurumun bilgisayar kayıtlarında yapılan incelemesinde ... Sicil No ile 4A sigorta kaydının olduğunun tespit edildiği, davalı işverenin ise ......sicil numarası ile Kuruma kayıtlı olduğunu, davalı işveren nezdinde davacının adına hizmet bildirimi yapılmadığını, haksız davanın reddine, yargılama giderleri ve vekalet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 21.10.2020 tarihli kararı ile açılan davanın kabulü ile ...T.C. kimlik numaralı, ... sigorta sicil numaralı davacı ...'nin Sosyal Güvenlik Kurumunda ... iş yeri sicil numaralı davalı şirkete ait iş yerinde hizmet akdine istinaden kesintisiz olarak 01.04.2014 ile 31.08.2016 tarihleri arasında toplam 870 gün çalıştığının, bu çalışmasının 510 gününün Sosyal Güvenlik Kurumuna bildirildiğinin, 360 gününün bildirilmediğinin tespitine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin 21.10.2020 tarihli kararına karşı süresi içinde davalı ve fer'i müdahil Kurum vekilleri tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin 14.12.2022 tarihli kararı ile istinaf isteminin ayrı ayrı esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin 21.10.2020 tarihli kararına karşı süresi içinde davalı ve fer'i müdahil Kurum vekilleri tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin 14.12.2022 tarihli kararı ile istinaf isteminin ayrı ayrı esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

Bölge Adliye Mahkemesinin 14.12.2022 tarihli kararının süresi içinde davalı ve fer'i müdahil Kurum vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairece, somut dosyada, davacıya ilişkin yaşlılık aylığıyla ilgili tahsis dosyası celp edilmeli, yaşlılık aylığı aldığının tespiti halinde davacının beyanı alınmak suretiyle talebin sosyal güvenlik destek primine tabi olarak geçen sürelerin tespitine mi yoksa hizmet akdine dayalı zorunlu çalışmaların tespitine mi yönelik olduğu hususları açıklığa kavuşturulmalı, elde edilecek sonuç değerlendirilmek suretiyle karar verilmelidir, gerekçesiyle İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile açılan davanın kabulü ile ...T.C. kimlik numaralı, ... sigorta sicil numaralı davacı ...'nin Sosyal Güvenlik Kurumunda ... işyeri sicil numaralı davalı şirkete ait işyerinde 01.04.2014-31.08.2016 tarihleri arasında toplam 870 gün hizmet akdine dayalı olarak asgari ücretle sosyal güvenlik destek primine tabi konumda çalıştığı ve bu çalışma süresinin 510 gününün Sosyal Güvenlik Kurumu Başkanlığına bildirildiği, 360 gününün bildirilmediğinin tespitine karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

1.Davalı vekili:

a.İşe başlama tarihinin kesin delillerle kanıtlanması gerektiğini, soyut deliller ile bunun kabulünün mümkün olmadığını

b. Kamu düzenini ilgilendiren davada usul hukukuna aykırı delillerin toplanmış olmasının yasaya aykırı olduğunu beyan etmektedir.

2.Feri müdahil Kurum vekili:

Kamu düzeneni ilgilendiren hizmet tespiti davasında, toplanan deliller ve eksik araştırma ile karar verilmesinin bozma nedeni olduğunu beyan etmektedir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Dosya içeriğine, bozmanın mahiyeti ve kapsamına göre taraflar arasındaki uyuşmazlık, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz eden vekillerinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz eden ilgiliye yükletilmesine,

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz eden vekillerinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz eden ilgiliye yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

07.05.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14475, Karar No: 2013/3381, Tarih: 28.03.2013

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2012/14475 E.  ,  2013/3381 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... Yönetimi tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında .... Köyü 101 ada 94 parsel sayılı 2824,08 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, belgesizden incir ve zeytinlik niteliği ile ... adına tesbit edilmiştir.

Davacı ... Yönetimi, taşınmazın orman sayılan yerlerden olduğu iddiasıyla tesbitin iptali için dava açmıştır. Mahkemece davanın reddine, dava konusu taşınmazın tesbit gibi tesciline karar verilmiş, hüküm davacı ... Yönetimi tarafından temyiz edilmekle, Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 2008/14439 - 18616 sayılı ve 26.12.2008 günlü kararı ile bozulmuştur.

Hükmüne uyulan bozma kararında özetle: [Hükme dayanak alınan bilirkişi raporunda, çekişmeli taşınmazın 1964 tarihli memleket haritasında meyve bahçesi rumuzlu orman sayılmayan alanda kaldığının bildirilmesi üzerine Orman Yönetiminin davasının reddine karar verilmişse de, davalının ormandan tarla açarak fidan dikme suçundan sanık olarak yargılandığı ve Tire Sulh Ceza Mahkemesinin 06.02.1990 gün ve 1989/249 Esas - 1990/30 Karar sayılı ilâmında mahkumiyetine karar verildiği anlaşılmaktadır. Mahkemece hükme dayanak alınan orman yüksek mühendisi ve kadastro teknisyeninin birlikte düzenledikleri 26.06.2008 tarihli raporlarında özet olarak; "Tire Sulh Ceza Mahkemesinin 06.02.1990 gün ve 1989/249 Esas - 1990/30 Karar sayılı davasına konu olan taşınmazın dayanak krokilerinin, dava konusu 101 ada 94 sayılı parselin dışında kaldığı ve yörede 3402 sayılı Kanunun 5304 sayılı Kanunla değişik 4. maddesine göre yapılan orman kadastrosu sırasında sözü edilen mahkeme kararına konu yerlerin Hazine adına orman niteliği ile tesbit ve tescil edilen 101 ada 2 sayılı parselin sınırları içine alınmış olduklarını tesbit ettiklerini" bildirmişlerse de, ceza dosyasının dayanağı krokilerin 101 ada 2 sayılı parselin hangi bölümlerine ait olduğu kadastro paftasında gösterilerek keşfi ve bilirkişi raporlarını denetleme ve izleme olanağı sağlanmamıştır. Gerek, 1986 tarihli Orman Kadastro Yönetmeliğinin 23/G, gerekse 15.07.2004 tarihli Resmî Gazetede yayımlanan Orman Kadastro Yönetmeliğinin 26/g ve 26/2. maddeleri gereğince "Devlet Ormanı olduğuna dair kesinleşmiş mahkeme kararı bulunan yerlerin Devlet Ormanı olarak sınırlandırılması gerekir. Böyle bir yerin herhangi bir şekilde komisyonlarca sınırlama dışı bırakılmış olması veya orman sayılmamış olması bu yerlerin orman olma niteliğini ortadan kaldırmaz".

Bu nedenle; yörede 3402 sayılı Kanunun 4. maddesine göre yapılan orman kadastrosuna ilişkin işe başlama, çalışma (özellikle bilirkişilerin raporlarında infaz edildiğinden söz ettikleri Tire Sulh Ceza Mahkemesinin 06.02.1990 gün ve 1989/249 Esas - 1990/30 Karar sayılı ilâmına ilişkin çalışma tutanağı sahifesinin), işi bitirme tutanakları ile askı ilân tutanağının ve tahdit haritasının orjinalinden çekilmiş onaylı fotokopi örneği ile Tire Sulh Ceza Mahkemesinin 06.02.1990 gün ve 1989/249 Esas - 1990/30 Karar sayılı dosyadaki kroki ve kararın, Orman İdaresinden ve mahkemesinden varsa bilirkişi raporu ile krokiler getirtildikten sonra, önceki bilirkişiler dışında bir orman yüksek mühendisi ve kadastro teknisyeni ya da fen elemanı aracılığı ile ve yerel bilirkişi yardımıyla yeniden yapılacak keşifte, ceza davasına konu olan taşınmaz ya da taşınmazların yerinin, suç zabıt varakası ile keşif tutanaklarındaki mevki, miktar, nitelik ve krokilerinde belirlenen hudut anlatımlarından (şahıs, dere, yol, orman vs.) yararlanılarak kadastro paftası üzerinde nereye isabet ettiği duraksamaya yer vermeyecek biçimde saptanması; çekişmeli taşınmaz ya da başka bir parsel içerisinde kalıp kalmadığının orman kadastro çalışma tutanaklarından da yararlanmak suretiyle belirlenmesi; orman ve fen bilirkişiden keşfi ve uygulamayı gösterir krokili raporun alınması; ceza dosyasının davalı yönünden H.U.M.K.'nun 237. maddesine göre kesin hüküm olacağının düşünülmesi; bundan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi” gereğine değinilmiştir.

Mahkemece, bozma kararına uyulduktan sonra davanın reddine ve dava konusu Arpadere Köyü 101 ada 94 nolu parselin tesbit gibi tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş, hüküm davacı ... Yönetimi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kadastro tesbitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 5304 sayılı Kanun ile değişik 3402 sayılı Kanunun 4. maddesi hükmüne göre orman sınırlandırması yapılmış, çekişmeli parsel orman alanı dışında bırakılmıştır.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kadastro tesbitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 5304 sayılı Kanun ile değişik 3402 sayılı Kanunun 4. maddesi hükmüne göre orman sınırlandırması yapılmış, çekişmeli parsel orman alanı dışında bırakılmıştır.

Dosya kapsamına, toplanan delillere ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince işlem yapılarak ve özellikle keşif sonucu düzenlenen bilirkişi raporlarında ceza davasına konu olan taşınmazın dava konusu 101 ada 94 sayılı parsel sınırları içerisinde değil, 101 ada 2 nolu orman parseli içerisinde kaldığı, 3402 sayılı Kanunun 5304 sayılı Kanun ile değişik 4. maddesi hükmüne göre yapılan orman kadastrosu sırasında ceza davalarının gözetilerek sözü edilen mahkeme kararına konu olan yerlerin Hazine adına orman niteliği ile tespit ve tescil edilen 101 ada 2 sayılı parselin sınırları içerisine alındığı, bu durumun orman parselinin edinme sebebi sütunun da açıklandığı, çekişmeli taşınmazın, üzerinde 30-40 yıllık incir ağaçları ile 50-80 yaşlarında zeytin ağaçları olan tarım arazisi niteliğinde bulunduğu saptanarak hüküm kurulmuş olduğuna göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, usûl ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının Orman Yönetimine yükletilmesine 28.03.2013 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1227, Karar No: 2016/3337, Tarih: 25.02.2016

**8. Hukuk Dairesi         2016/1227 E.  ,  2016/3337 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Muhdesatın Tespiti

... ile ... ve müşterekleri aralarındaki muhdesatın tespiti davasının kabulüne dair ... 8. Asliye Hukuk Mahkemesi'nden verilen ... gün ve ... sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı ... vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili, ortaklığın giderilmesi davasına konu edilen ... parsel sayılı taşınmaz üzerinde bulunan iki oda, salon, mutfak, holden oluşan daire ve dava dilekçesinde sayı ve niteliklerini belirttiği ağaçların vekil edenine ait olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Davalı ... vekili davanın reddine karar verilmesini savunmuş, davalılar ..., ..., ... 09.10.2013 tarihinde yapılan keşifteki beyanlarında, dava konusu bina ve ağaçların davacı tarafından meydana getirildiğini açıklamışlardır.

Mahkemece, davanın kabulü ile ... tarihli rapora ekli krokide gösterilen iki oda salon, mutfak, antre, hol ve wc'den ibaret bina ile, 10-15 yaşlarında 50 adet zeytin, 20-25 yaşlarında 2 adet zeytin, 1 adet ceviz, 1 adet incir, 1 adet çam, 3 adet dut, 3 adet narenciye ağaçlarının davacıya aidiyetinin (ait olduğunun) tespitine, 2.108,77 TL harç, 1.965,35 TL yargılama gideri ve 4.780,30 TL vekalet ücretinin davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine karar verilmesi üzerine; hüküm, davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

l-Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verildiğine ve takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına göre yazılı şekilde hüküm verilmiş olmasında işin esası yönünden bir isabetsizlik bulunmadığından aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan ve işin esasına yönelik davalı ... vekilinin diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Dava, muhdesat tespiti isteğine ilişkindir.

Bir şeye malik olan kimse, o şeyin bütünleyici parçalarına da malik olur (4721 s.lı TMK 684/1 m). Arazi üzerindeki mülkiyet, kullanılmasında yarar olduğu ölçüde, üstündeki hava ve altındaki arz katmanlarını kapsar. Bu mülkiyet kapsamına, yasal sınırlamalar saklı kalmak üzere yapılar, bitkiler ve kaynaklar da girer (TMK 718 m). 22.12.1995 tarih ve 1/3

-//-

sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında da vurgulandığı gibi Eşya Hukukunda, muhdesattan, bir arazi üzerinde yapı ve tesisler ile bağ ve bahçe şeklinde dikilen ağaçları anlamak gerekir. Muhdesat, sahibine arazi mülkiyetinden ayrı, bağımsız bir mülkiyet veya sınırlı bir ayni hak bağşetmez. Muhdesat sahibinin hakkı, sadece şahsi bir haktır(TMK 722, 724, 729 m.ler). Taşınmaz üzerindeki bina, ağaç gibi bütünleyici parça niteliğindeki muhdesatların taşınmazın arzından ayrı bir mülkiyetinin varlığından söz edilemez. Açıklanan ilke ve esaslara göre, kural olarak muhdesatın arz malikinden başkasına aidiyetinin tespiti istenemez.

Ne var ki; çoğun içinde azda vardır kuralı gereğince, muhdesatın mülkiyetinin aidiyetinin tespiti isteğinin, muhdesatı meydana getirenin tespitini de kapsadığı kabul edilmelidir. Muhdesatın aidiyeti isteğiyle açılan bu tür davalarda, güncel hukuki yararın mevcut olması ve iddianın kanıtlanması durumunda muhdesatın davacı tarafça meydana getirildiğinin tespitine karar verilmesi gerekir. |

Somut olayda; dosyanın içeriğine, toplanan delillere, tanık beyanlarına göre dava konusu bina ve ağaçtan oluşan muhdesatların davacı tarafından meydana getirildiği sabit olmuştur. Mahkemece muhdesatların davacı tarafından meydana getirildiğinin tespitine karar verilmesi gerekirken, muhdesatın aidiyetine karar verilmesi doğru değilse de, bu husus yeniden yargılama yapmayı gerektirmediğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Bundan ayrı; dava konusu muhdesatların üzerinde bulunduğu ... parsel sayılı taşınmaz davacı ve davalılar adına elbirliği mülkiyet şeklinde kayıtlıdır. Davanın değeri ise muhdesatın davalıların paylarına isabet eden değeridir (zemin bedeli hariç). Buna göre, yargılama sonucunda hüküm altına alınan nispi karar ve ilam harcı ile aynı şekilde 6100 sayılı HMK'nun 326/2. maddesi uyarıca yargılama giderinden ve davacı yararına takdir edilen vekalet ücretinden her bir davalının tapu payları oranında sorumlu tutulmaları gerekirken; bunların davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesi doğru olmamıştır. Davalı ... vekilin temyiz itirazları bu yönden yerinde olup hükmün bu nedenle bozulması gerekmekteyse de; bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün aşağıdaki şekilde hükmün düzeltilerek onanması yoluna gidilmiştir (HUMK. m. 438/7).

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle, hükmün 1. fıkrasının “....davacıya aidiyetinin (ait olduğunun) tespitine...” sözlerinin çıkarılmasına, yerine “...davacı tarafından meydana getirildiğinin tespitine..” sözlerinin yazılmasına; 2. , 3. ve 4. fıkralarındaki " davalılardan müştereken ve müteselsilen " kelimesinin hükümden çıkartılarak yerine "davalıların tapu kaydındaki payları oranında" tümcesinin yazılmasına, hükmün düzeltilmiş bu şekliyle 1086 sayılı HUMK'nun 438/7 maddesi uyarınca ONANMASINA, diğer temyiz itirazlarının yukarıda (1) numaralı bentte gösterilen sebeple reddine, taraflarca HUMK'nun 440/1 maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme talebinde bulunulabileceğine ve 696,00 TL peşin harcın istek halinde temyizedene iadesine, 25.02.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.