muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/1334, Karar No: 2013/17034, Tarih: 07.11.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/1334 E.  ,  2013/17034 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, mağdurun durumu, fiille olan ilişkisi, kullanılan hilenin şekli, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; Usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. (Ek cümle: 07/05/2004-5170/7 md.)Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin (AİHS), temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'in vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 16/04/1999 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'in vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 16/04/1999 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra,eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında,eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, beraat hükümlerinin ONANMASINA, 07.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9482, Karar No: 2016/3734, Tarih: 29.03.2016

**1. Hukuk Dairesi         2014/9482 E.  ,  2016/3734 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın kısmen kabulüne ilişkin olarak verilen karar taraf vekillerince yasal süre içerisinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 29.03.2016 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden vekili Avukat ... ile diğer temyiz eden vekili Avukat ... geldiler duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptal ve tescil isteğine ilişkindir.

Davacı, mirasbırakanın maliki olduğu 121 ada 1, 226 ada 8 ve 230 ada 7 parsel sayılı taşınmazlarını davalıya satış suretiyle temlik ettiğini, yapılan işlemlerin mirasçıdan mal kaçırma amaçlı bedelsiz ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek miras payı oranında tapu iptal ve tescile karar verilmesini istemiştir.

Davalı, iddiaların yerinde olmadığını, satış bedelini ödediğini, davacıya da murisin karşılıksız temliklerde bulunduğunu belirtip davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, 121 ada 1 parsel sayılı taşınmaz bakımından murisin yaptığı temlikin muvazaalı olduğu, diğer taşınmazların ise davalıya bedeli karşılığı temlik edildiği gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden ve toplanan delillerden; mirasbırakanın maliki olduğu ahşap ev ve arsa niteliğindeki 121 ada 1 parsel sayılı taşınmazını 13.11.2007 tarihinde, tarla niteliğindeki 230 ada 7 ve 228 ada 8 parsel sayılı taşınmazlarını 9.5.2008 tarihinde satış suretiyle davalıya temlik ettiği, murisin 16.11.2010 tarihinde öldüğü ve mirasçı olarak davacı ile davalının kaldığı anlaşılmaktadır.

Mahkemece, çekişme konusu 230 ada 7 ve 226 ada 8 parsel sayılı taşınmazların muris tarafından davalıya temlikinde mirasçıdan mal kaçırma amacı bulunmadığı benimsenerek bu parseller bakımından davanın reddine karar verilmiş olmasında bir isabetsizlik yoktur. Davacının temyiz itirazları yerinde değildir. Reddine.

Davalının temyiz itirazlarına gelince;

Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada mirasbırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 1.4.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 706., Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 237. (Borçlar Kanunu'nun (BK) 213.) ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle mirasbırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince; davacının, mirasbırakan ...’nin oğlu, davalının ise kızı olduğu, murisin eşinin kendisinden önce 19.6.2007 tarihinde öldüğü, eşinin ölümünden sonra ve hasta olması sebebiyle murise davalının baktığı, gerekli her türlü tedavisi ile ilgilendiği, tüm sosyal ve ekonomik ihtiyaçlarını karşıladığı ve murise hayatı boyunca bir evladın ebeveynine bakmakla ve göstermekle yükümlü olduğu şartların fevkinde ilgisini ve hizmetini esirgemediği dosya kapsamı ile sabittir.

Oysa, çekişme konusu 121 ada 1 parsel sayılı taşınmazın satış şeklinde davalıya temlik edildiği görülmektedir. Hemen belirtilmelidir ki, satışa konu edilen bir malın devrinin belirli bir semen karşılığında olacağı kuşkusuzdur. Semenin bir başka ifade ile malın bedelinin ise mutlaka para olması şart olmayıp belirli bir hizmet veya bir emekte olabileceği kabul edilmelidir. Esasen yukarıda da değinildiği üzere muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı olarak açılan davaların hukuki dayanağını teşkil eden 01.04.1974 tarihli ve 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında mirasbırakanın gerçek iradesinin mirasçıdan mal kaçırma olması halinde uygulanabilirliğinin kabulü gerekir. Bir başka ifade ile murisin iradesi önem taşır.

O hâlde, yukarıda değinilen somut olgular açıklanan ilkeler çerçevesinde değerlendirildiğinde, mirasbırakının yapmış olduğu temlikle ilgili olarak gerçek amaç ve iradesinin mirasçıdan mal kaçırmak olmadığı kendisine bakan kızına minnet duygusu ile temlikleri gerçekleştirdiğinin kabulü gerekir.

Hâl böyle olunca; çekişme konusu 121 ada 1 parsel sayılı taşınmaz bakımından da açılan davanın reddine karar verilmesi gerekirken kabulü yönünde hüküm kurulmuş olması doğru değildir.

Davalının bu yönlere değinen temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün yukarıda açıklanan nedenlerden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 21.12.2015 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesi gereğince gelen temyiz eden taraf vekillerinden davalı vekili için 1.350.00.-TL. duruşma vekâlet ücretinin diğer temyiz eden karşı taraftan alınmasına, 29.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9642, Karar No: 2017/4945, Tarih: 14.06.2017

**19. Hukuk Dairesi         2016/9642 E.  ,  2017/4945 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin .... olduğu 7.445,00 TL meblağlı bononun davalı şirket tarafından icra takibine konu edildiğini,müvekkilinin davalı şirkete borcunun bulunmadığını, bonoda bedel kaydının malen yazılmış olduğunu, davalı şirketin müvekkiline herhangi bir mal teslim etmediğini, aralarında ticari ilişki olmadığını belirterek müvekkilinin ... 4. İcra Müdürlüğünün 2014/2542 esas sayılı dosyasına konu bono nedeniyle borçlu olmadığının tespitine, icra takibinin iptaline, asıl alacağın %20'si oranında kötüniyet tazminatına hükmedilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, borçlu borcun varlığını inkar ediyorsa, bu durumlarda ispat yükünün davalı durumunda olmasına karşın alacaklıya düştüğü, somut olayda alacaklı durumunda olan davalıya ticari defter ve belgelerini ibraz etmek üzere kesin süre verildiği, verilen kesin süre içerisinde ticari defter ve belgelerin ibraz edilmediği, bu durumda davalının alacaklı olduğunu ispat edemediği gerekçesiyle davanın kabulüne, davacının davalıya icra takibine konu bono nedeniyle borçlu olmadığının tespitine, davalının itirazında kötü niyetli olmadığı anlaşıldığından kötü niyet tazminatı talebinin reddine karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1-Hükmü katılma yolu ile temyiz eden davacı vekiline, davalının temyiz dilekçesinin 23/02/2016 tarihinde tebliğ edildiği ve yasal 10 günlük süre içinde katılma yolu ile temyizin süresinde yapılmadığı anlaşıldığından, davacı vekilinin katılma yolu ile temyiz isteminin reddine,

2-Dava kambiyo senedine karşı borçlu olmadığının tespiti istemine ilişkin menfi tespit davasıdır. Senet malen kayıtlı olup, mal verildiğine karinedir. Davacı vekilinin dava dilekçesinde dayanmış olduğu deliller kısmında münhasıran davalı defterlerine dayanmamıştır.Bu durumda ispat külfeti davacı tarafta olup iddiasını usulüne uygun yazılı delillerle kanıtlaması gerekirken davalının münhasıran dayanılmayan defterleri sunulmadığı gerekçesiyle yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda (1) nolu bentte belirtilen sebeplerle davacı vekilinin katılma yolu ile temyiz isteminin reddine,(2) nolu bentte açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 14/06/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/10789, Karar No: 2023/1627, Tarih: 05.04.2023

**2. Hukuk Dairesi         2022/10789 E.  ,  2023/1627 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun ayrı ayrı esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle;kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava ve cevaba cevap dilekçesinde; davalının sürekli olarak sabaha karşı eve alkollü geldiğini, öğlene kadar uyuduğunu, tekrar dükkana gittiğini, müşterek çocuk ve müvekkili ile ilgilenmediğini, özen sevgi ve saygı göstermediğini, müvekkilini sadece ihtiyaçlarını karşılayan cinsel bir obje olarak gördüğünü ve bunu da söylemekten çekinmediğini, davalının arkadaşının müvekkilini yanında fiziksel rahatsız etmesine tepki dahi göstermediğini, davalının evliliğin başından beri neden olduğunu ailesinin de bilmediği borçları çıktığını, evlilik birliğinin temelinden sarsıldığını ve çekilmez hale geldiğini beyanla, tarafların boşanmalarına, müvekkili lehine aylık 1.000,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakası ile ortak çocuk lehine aylık 1.500,00 TL iştirak nafakasına hükmedilmesine, müvekkili lehine 100.000,00 TL maddî ve 100.000,00 TL manevî tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili davaya ve cevaba cevap dilekçesinde; davacının iddialarını ve davayı kabul etmediklerini, taraflar arasında evlilik birliğini temelinden sarsacak nitelikte geçimsizlik bulunmadığını, davacının daha önce davalının alkol kullanmasından rahatsızlık duyduğunu belirtmediğini, her gün alkol kullanmadığını, davalının sabit işi ve geliri yoksa da bazen annesine ait markette ve bazen de babasına ait takside çalıştığını, davacının eczacı kalfası olarak çalıştığın ve ımaddî bir sıkıntısının bulunmadığını beyanla davacının talepleri ile davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile: davalı erkeğin sürekli kaynağı belli olmayan borçlanma yaptığı, davacı kadına karşı ilgi göstermediği ve manevî-duygusal olarak ilgisiz olduğu, alkol kullandığı ve müşterek eve geç saatlerde geldiği, taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve evlilik birliğinin devamına imkan vermeyecek nitelikle bir geçimsizliğin mevcut olduğu, davalı erkeğin tam kusurlu eylemleri nedeni ile evlilik birliğinin çekilmez hale geldiği ve evlilikte tarafların menfaatinin kalmadığı gerekçesi ile: davanın kabulüne 4721 sayılı Türk Medeni Kanun'un (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin birinci fıkrası gereğince tarafların boşanmalarına, ortak çocuğun velâyetinin davacı anneye verilmesine, çocuk için 650,00 TL tedbir ve iştirak nafakasına, kadın için 450,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakasına, kadın lehine 15.000,00 TL maddî, 20.000,00 TL manevî tazminata karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı vekili; hükmedilen tazminat miktarlarının çok düşük olduğunu beyanla, kararın kaldırılmasını ve taleplerinin kabulüne karar verilmesini talep etmiştir.

2.Davalı vekili; tarafların arasında geçimsizlik olmadığını, açılan davanın haksız olduğunu, müvekkilin alkolik olmadığını,davacının maddî bir sıkıntısının bulunmadığını, hükmedilen yoksulluk nafakası ile tazminatların haksız ve fazla olduğunu beyanla, kararın kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

1.Davacı vekili; hükmedilen tazminat miktarlarının çok düşük olduğunu beyanla, kararın kaldırılmasını ve taleplerinin kabulüne karar verilmesini talep etmiştir.

2.Davalı vekili; tarafların arasında geçimsizlik olmadığını, açılan davanın haksız olduğunu, müvekkilin alkolik olmadığını,davacının maddî bir sıkıntısının bulunmadığını, hükmedilen yoksulluk nafakası ile tazminatların haksız ve fazla olduğunu beyanla, kararın kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile: İddia ve savunma ile delil durumuna göre, evlilik birliğinin devamı sırasında davalı erkeğin boşanmaya sebep olan olaylarda tam kusurlu olduğu, davacı kadına yönelik kusur iddialarının ispatlanamadığı, mahkemece kusurlu davranışların ve kusur derecesinin doğru tespit edildiği, erkeğin kusurlu davranışlarının kadının kişilik haklarına saldırı niteliğinde olduğu, boşanmakla evlilikten beklenen menfaatleri ihlal edilen ve kusuru bulunmayan davacı kadın lehine maddî ve manevî tazminata hükmedilmesinde, davacı kadının çalıştığı ve geliri olduğu anlaşılmış ise de, tarafların sosyal ve ekonomik durumuna göre, davalı erkeğin maddî durumunun daha iyi olduğu, asgari ücret seviyesindeki gelirin kişiyi yoksulluktan kurtarmayacağı dikkate alındığında, kadın lehine yoksulluk nafakasına hükmedilmesinde, tarafların sosyal ve ekonomik durumu, evlilik süresi, yaşı, kusur durumu, kusurun niteliği, paranın satın alma ve davalının ödeme gücü, hakkaniyet ilkesi dikkate alındığında, davacı kadın lehine hükmedilen yoksulluk nafakası ile maddî ve manevî tazminat miktarlarının yerinde olduğu, kararın usul ve kanuna uygun olduğu gerekçesi ile; taraf vekillerinin istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin (1) inci fıkrasının (b) bendinin (1) inci alt bendi gereğince ayrı ayrı esastan reddine karar verilmiştir

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili; tarafların arasında geçimsizlik olmadığını, davacının müvekkili ve ailesi tarafında sevildiğini ve el üstünde tutulduğunu, müvekkilin alkolik olmadığını, davacının maddî bir sıkıntısının bulunmadığını, hükmedilen yoksulluk nafakası ile tazminatların haksız ve fazla olduğunu beyanla, kararın usul ve kanuna aykırı bulunduğunu ileri sürerek; davanın kabulü, kusur tespiti, yoksulluk nafakası ile maddî ve manevî tazminat ve miktarları yönlerinden bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme