muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/1147, Karar No: 2021/6331, Tarih: 26.04.2021

**5. Hukuk Dairesi         2021/1147 E.  ,  2021/6331 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare ile davalı ... ve davalı ... vd. vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş; karar, davacı idare ve bir kısım davalılar vekillerince temyiz edilmiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak bilirkişi incelemesi yaptırılmış ise de, alınan rapor hüküm kurumaya elverişli değildir. Şöyle ki;

1-Dava konusu Ankara İli, Akyurt İlçesi, ... Mahallesi, 4210 ada 22-23 parsel (eski 124 parsel) sayılı taşınmaz arsa niteliğindedir. Kamulaştırma Kanunu'nun kıymet takdir esaslarını belirten 11. maddesinin 1. fıkrasının arsalara ilişkin (g) bendi uyarınca, arsaların bedelinin değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre hesaplanması zorunludur. Bu itibarla, emsal satışların değerlendirme tarihindeki karşılıklarının fiyat artış endekslerinin uygulanması suretiyle tespiti, bundan sonra emsal ile dava konusu taşınmazın eksik ve üstün yönlerinin neler olduğu ve oranları açıklanmak suretiyle değer biçilmesi gerekir.

Hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda dava konusu taşınmazın değerinin tespitinde, özel amaçlı satışların emsal olarak alınması doğru olmadığı gibi, dava konusu taşınmaz değerlendirmeye esas alınan emsallerle kıyaslanırken eksik ve üstün yönleri oranları ile birlikte ayrı ayrı açıklanmak suretiyle değer biçilmediği, ayrıca aynı amaçla kamulaştırılan birbirine komşu olan taşınmazlarla ilgili olarak açılan davalarda aynı değerlendirme tarihi itibariyle benzer sonuçlara ulaşılması, oluşabilecek farklılıkların da makul gerekçelerle açıklanması gerektiği halde birbirine komşu taşınmazlar için yeterli gerekçe gösterilmeden çok farklı metrekare birim fiyatları belirlendiğinden denetime elverişli olmayan bu rapora göre karar verilmesi mümkün değildir.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2-3402 sayılı Kadastro Kanununun 22/a maddesi uyarınca yargılama sırasında yapılan yenileme çalışmaları sonucu dava konusu 11.540,00m2 yüzölçümlü 124 parsel sayılı taşınmazın 4210 ada 23 ve 22 parsel olarak 334m2 ve 11.476,53 m2 yüzölçümü ile tapuya tescil edildiği anlaşıldığından, yenileme sonucu oluşan yeni tapu kaydı ile yeni kadastro krokisi ilgili Tapu Müdürlüğü ve Kadastro Müdürlüklerinden getirtilip, yeni duruma göre kamulaştırılan alanının ölçekli kroki üzerinde gösterilmesi için fen bilirkişisinden ve sonucuna göre yenileme sonrası oluşan yüzölçümüne göre yeniden tespiti için ise bilirkişi kurulundan ek rapor alınması sağlanmadan, eksik incelemeyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

3-Dava konusu taşınmaz için bozma sonrası tespit edilen bedelin ilk karar ile tespit edilen bedelden düşük olduğu ve bozma öncesi hükmedilen bedelin de davalılara ödendiği gözetilerek ödeme hükmü kurulması gerekirken infazda tereddüt oluşturacak şekilde karar verilmesi,

4-Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin 12055/17 numaralı başvuru sonucu verilen 23.10.2018 tarihli kararı ve Anayasa Mahkemesinin 2016/9364 başvuru numaralı, 01.06.2019 gün 30791 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan kararı da göz önüne alınmaksızın davacı idare lehine vekalet ücretine hükmedilmesi,

Doğru olmadığı gibi;

5-Anayasa Mahkemesinin 27/11/2020 gün 31317 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 16/07/2020 tarih 2018/104 Esas, 2020/39 Karar sayılı kararı ile 7139 sayılı Kanunla Değişik Kamulaştırma Kanununun 10/8. fıkrasının dördüncü cümlesi;

“idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit edilen bedelden az olması durumunda hâkim tarafından tespit edilen bedel, fazla olması durumunda idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedel, peşin ve nakit olarak hak sahibi adına, kalanı ise bedele ilişkin kararın kesinleşmesine kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmak

“idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit edilen bedelden az olması durumunda hâkim tarafından tespit edilen bedel, fazla olması durumunda idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedel, peşin ve nakit olarak hak sahibi adına, kalanı ise bedele ilişkin kararın kesinleşmesine kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmak

ve kesinleşen karara göre hak sahibine verilmek üzere” bölümü ile yedinci cümlesinde yer alan “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedelden fazla olması halinde fazla olan tutarın bloke edildiğine” ibaresinin Anayasa’ya aykırı olduğu ve iptal edildiği nazara alınarak hüküm kurulması gerektiğinden,

Hükmün yukarıda açıklanan gerekçelerle davacı idare ile bir kısım davalılar vekillerinin temyiz isteminin kabulü ile HUMK'nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davacı idare ile davalı ... ve davalı ... vd.den peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 26/04/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3220, Karar No: 2016/18927, Tarih: 07.11.2016

**3. Ceza Dairesi         2016/3220 E.  ,  2016/18927 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1)Sanığın eylemi sonucu katılanın yüzde sabit iz ve kemik kırığı meydana gelecek şekilde yaralandığına dair iddia ve kabul karşısında, meydana gelen birden fazla nitelikli yaralanma hali gözetilerek sanık hakkında temel cezanın tayininde TCK'nin 61. maddesi gereğince asgari hadden uzaklaşılarak ceza tayini gerektiğinin gözetilmemesi,

2)TCK'nin 53.maddesi gereğince hak yoksunları uygulanırken, Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanan 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas - 2015/85 Kararının gözetilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafii ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 6723 sayılı Kanunun 33.maddesiyle değişik 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 07.11.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/7291, Karar No: 2024/4765, Tarih: 25.06.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/7291 E.  ,  2024/4765 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 28. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/869 E., 2023/1027 K.

KARAR : İstinaf başvurusunun kısmen kabulü ile yeniden esas hakkında hüküm kurma

İLK DERECE MAHKEMESİ : Kalecik Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

SAYISI : 2021/796 E., 2023/6 K.

Taraflar arasındaki boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına ve boşanmanın fer'îlerine karar verilmiştir.

Kararın davalı erkek tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince, başvurunun kabulü ile hükmün kaldırılarak eksiklikler giderildikten sonra karar verilmek üzere, dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Gönderme kararı sonrasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına ve boşanmanın fer'îlerine karar verilmiştir.

Kararın davalı erkek vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kısmen esastan reddi ve kısmen kabulü ile yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı erkek vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı kadın dava dilekçesinde özetle; erkeğin 2014 yılında boşanma davası açtığını ve davanın 05.03.2015 tarihinde ret ile sonuçlandığını, 05.05.2015 tarihinde kesinleştiğini, tarafların bu tarihten sonra bir araya gelemediklerini, davalı erkeğin başka bir bayanla görüştüğünü, birlikte yaşamaya başladığını iddia ederek; tarafların evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeniyle boşanmalarına, ortak çocuğun velâyetinin anneye verilmesine, ortak çocukların her biri için aylık 400,00 TL tedbir ve iştirak nafakasına kadın yararına aylık 400,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakası ile 50.000,00 TL maddî ve 50.000,00 TL manevî tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı erkek cevap dilekçesinde özetle; kadının kusurlu olduğunu, tazminat ve nafaka istemeye hakkı bulunmadığını, evlilikleri süresince ev işlerini yapmaktan imtina ettiğini, eşine sevgi, saygı ve ilgi göstermediğini belirterek tarafların boşanmalarına, ortak çocuğun velâyetinin müvekkiline verilmesine, davacı kadının tazminat ve nafakaların reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

A. İlk Derece Mahkemesinin Birinci Kararı

II. CEVAP

Davalı erkek cevap dilekçesinde özetle; kadının kusurlu olduğunu, tazminat ve nafaka istemeye hakkı bulunmadığını, evlilikleri süresince ev işlerini yapmaktan imtina ettiğini, eşine sevgi, saygı ve ilgi göstermediğini belirterek tarafların boşanmalarına, ortak çocuğun velâyetinin müvekkiline verilmesine, davacı kadının tazminat ve nafakaların reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

A. İlk Derece Mahkemesinin Birinci Kararı

İlk Derece Mahkemesinin18.04.2019 tarih ve 2017/155 Esas,2019/104 Karar sayılı kararı ile; "davalının 2014 yılında boşanma davası açtığını, davanın 05.03.2015 tarihinde davalının evden ayrılması ve bir başka kadınla birlikte yaşaması, davalı erkeğin tamamen kusurlu olduğu, davacı kadına atfı kabil bir kusur isnadının mümkün bulunmadığı gerekçesiyle ret ile sonuçlandığını, 05/05/2015 tarihinde kesinleştiğini, kesinleşme tarihinden yaklaşık iki yıl sonra açılan iş bu davada, dinlenen davalı tanıklarının beyanları ilk davanın reddi nedeniyle, ilk davanın açılmasından önceki olaylara dayalı olduğundan davacı kadına bir kusur yüklenemez. İlk davanın açılmasından sonra tarafların biraraya geldikleri iddia edilmediği gibi, fiili ayrılık döneminde davacı kadından kaynaklanan ve ona kusur olarak yüklenebilecek yeni bir maddî olayın varlığı iddia ve ispat edilmiş değildir. Yargılama sırasında dinlenen davalı tanığının beyanında davalı erkeğin ayrılık süresi içerisinde başkasıyla gayri resmi birliktelik yaşayarak sadakatsiz olduğu, Bu durumda, davacı kadına kusur olarak yüklenecek bir olayın varlığının kanıtlanamadığı, evlilik birliğinin temelinden sarsılmasını gerektiren olaylarda, ilk davayı açarak boşanma sebebi yaratan, davalı erkek tam kusurlu olduğu; davacı kadından evlilik birliğini sürdürmesinin beklenemeyeceği" gerekçesiyle tarafların 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca boşanmalarına, ortak çocuğun velâyetinin anneye verilmesine, baba ile kişisel ilişki tesisine, ortak çocuk için aylık 300,00 TL tedbir ve iştirak nafakasına, kadın yararına aylık 250,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakası ile 12.000,00 TL maddî, 8.000,00 TL manevî tazminata karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Gönderme Kararı

1.İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı erkek hükmün tamamı yönünden istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Gönderme Kararı

1.İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı erkek hükmün tamamı yönünden istinaf başvurusunda bulunmuştur.

2. Bölge Adliye Mahkemesini 05.10.2021 tarihli 2019/1932 Esas 2021/1481 Karar sayılı kararı ile, "Tarafların, taraf ve dava ehliyetine sahip olmaları dava şartı olup, bu husus kamu düzeniyle ilgilidir. Mahkeme, dava şartlarının mevcut olup olmadığını, davanın her aşamasında kendiliğinden araştırmakla yükümlüdür. Taraflar da dava şartı noksanlığını her zaman ileri sürebilirler. Davada, davalı erkeğin cevap dilekçesi ile; davacı kadının ruhsal sorunları olduğunu, davranış ve konsantrasyon bozukluğu yaşadığını, çocuğun bakımını ve ihtiyaçlarını karşılayamadığını, çocukla kadının annesinin ilgilendiğini belirterek davacı kadının ruhsal rahatsızlığı olduğunu ileri sürdüğü ve bu durumun tanıkların bununla uyumlu beyanları ve sosyal inceleme raporunda uzmanın; davacının kendini ifade ederken ve iletişim kurarken zorlandığı, kısmen konuşma bozukluğunun olduğu, algılama güçlüğü yaşadığı, iletişim ve kendisini anlatma konusunda annesinden destek aldığı yönündeki tespitleri ile doğrulandığı görülmüştür. İlk derece mahkemesince bu hususta dosyada araştırma yapılmadığına göre, mahkemece yapılacak iş; kadının psikiyatri epikriz raporları ve tüm tedavi evrakları getirtilerek 4721 sayılı Kanunun Türk Medeni Kanununun 405 inci ve 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 56 ıncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca davacı kadının vesayet altına alınmasının gerekip gerekmediğinin araştırılması, bu hususun bir ön sorun sayılması, Bu yön göz önünde tutulmadan yargılamaya devam olunarak işin esası hakkında karar verilmesi usul ve kanuna aykırıdır." kararı gereğince davalı erkeğin istinaf talebinin esasa ilişkin itirazları incelenmeksizin kabulüne, ilk derece mahkemesi kararının tamamının kaldırılmasına,eksiklikler giderildikten sonra karar verilmek üzere, dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine ve kaldırma sebebine göre sair istinaf itirazlarının incelenmemesine karar verilmiştir.

C. İlk Derece Mahkemesinin Son Kararı

C. İlk Derece Mahkemesinin Son Kararı

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; "..davalının 2014 yılında boşanma davası açtığını, davanın 05.03.2015 tarihinde davalının evden ayrılması ve bir başka kadınla birlikte yaşaması, davalı erkeğin tamamen kusurlu olduğu, davacı kadına atfı kabil bir kusur isnadının mümkün bulunmadığı gerekçesiyle ret ile sonuçlandığını, 05/05/2015 tarihinde kesinleştiğini, kesinleşme tarihinden yaklaşık iki yıl sonra açılan iş bu davada, dinlenen davalı tanıklarının beyanları ilk davanın reddi nedeniyle, ilk davanın açılmasından önceki olaylara dayalı olduğundan davacı kadına bir kusur yüklenemez. İlk davanın açılmasından sonra tarafların biraraya geldikleri iddia edilmediği gibi, fiili ayrılık döneminde davacı kadından kaynaklanan ve ona kusur olarak yüklenebilecek yeni bir maddî olayın varlığı iddia ve ispat edilmiş değildir. Yargılama sırasında dinlenen davalı tanığının beyanında davalı erkeğin ayrılık süresi içerisinde başkasıyla gayri resmi birliktelik yaşayarak sadakatsiz olduğu, Bu durumda, davacı kadına kusur olarak yüklenecek bir olayın varlığının kanıtlanamadığı, evlilik birliğinin temelinden sarsılmasını gerektiren olaylarda, ilk davayı açarak boşanma sebebi yaratan, davalı erkek tam kusurlu olduğu" ; davacı kadından evlilik birliğini sürdürmesinin beklenemeyeceği, boşanma davası açmakta haklı olduğu, gerekçesi ile; tarafların 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca boşanmalarına, ortak çocuğun velâyetinin anneye verilmesine, baba ile kişisel ilişki tesisine, ortak çocuk için aylık 400,00 TL tedbir ve iştirak nafakasına, kadın yararına aylık 400,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakası ile 15.000,00 TL maddî, 20.000,00 TL manevî tazminata karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı erkek vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı erkek vekili istinaf dilekçesinde özetle; hükmün tamamı yönlerinden İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak talepleri doğrultusunda karar verilmesi istemi ile istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı erkek vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı erkek vekili istinaf dilekçesinde özetle; hükmün tamamı yönlerinden İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak talepleri doğrultusunda karar verilmesi istemi ile istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; İlk Derece Mahkemesinin ilk kararı ile kadın ve çocuk yararına nafakalara ve tazminatlara hükmedildiği, bu karara karşı sadece davalı erkeğin istinafının bulunduğu yoksulluk nafakası ile çocuk ve kadın yararına hükmedilen tedbir ve iştirak nafakası tazminatların miktarı yönünden, usuli kazanılmış hak ilkesine aykırı olacak şekilde, İlk Derece Mahkemesinin birinci kararına karşı istinafa başvurmayan kadın yararına artırıma gidilmesinin doğru olmadığı ve istinafa konu sair yönlerden kararın usul ve kanuna uygun olduğu gerekçesi ile; erkeğin, ortak çocuk yararına hükmedilen tedbir ve iştirak nafakası miktarı, kadın yararına hükmedilen tedbir ve yoksulluk nafakası ile maddî ve manevî tazminat miktarı yönünden kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının ilgili bentleri kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle kadın yararına aylık 250,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakası ile çocuk yararına aylık 300,00 TL tedbir iştirak nafakasına, kadın yararına 12.000,00 TL maddî, 8.000,00 TL manevî tazminata ve erkeğin sair istinaf taleplerinin esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı erkek vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı erkek vekili temyiz dilekçesinde özetle; kadına kusur eklenerek kusur derecelendirmesi değiştirildiği halde İlk Derece Mahkemesinin birinci kararındaki tazminatlar ile aynı miktarda tazminata hükmedilmesinin çelişki oluşturduğunu ve boşanmaya neden olan olaylarda kadının kusurlu olduğunu belirterek; kusur belirlemesi ve aleyhe hükmedilen tazminatlar, nafakalar ile velâyet düzenlemesi yönlerinden kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, kusur belirlemesi, nafakalar, tazminatlar ve miktarları ile velâyet düzenlemesi noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 190 ıncı maddesi, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri. 4721 sayılı Kanun’un 4 üncü ve 6 ncı maddesi, 166 ncı maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 169 uncu, 174 üncü, 175 inci, 182 nci, 330 uncu, 335 inci vd. maddeleri. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 50 nci ve 51 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı erkek vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,25.06.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3888, Karar No: 2015/3346, Tarih: 05.03.2015

**1. Hukuk Dairesi         2014/3888 E.  ,  2015/3346 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KARAMAN 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 17/12/2013

NUMARASI : 2012/453-2013/623

Taraflar arasında görülen elatmanın önlenmesi, yıkım, eski hale getirme, ecrimisil davası sonunda, yerel mahkemece davanın kısmen kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalılar H.. Ö.., H.. Ü.., A.. E.., M.. E.., Y.. E.. ve T.. T.. vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, çaplı taşınmaza elatmanın önlenmesi, yıkım, eski hale getirme ve ecrimisil isteklerine ilişkindir.

Mahkemece, kayden davacının maliki olduğu taşınmaza davalının haksız yere elattığı, öte yandan her ne kadar davalı temliken tescil talep etmiş ise de, bu talebe konu yapının ekonomik değeri çok düşük olup, davacının mülkiyet hakkının zedelenmesinin hakkaniyete uygun düşmeyeceği bu nedenle temliken tescil isteğinin reddi cihetine gidildiği gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle; davacının maliki olduğu 4908 parsel sayılı taşınmaza davalıların haklı ve geçerli bir nedenleri olmadan müdahale ettikleri saptanmak suretiyle elatmanın önlenmesi, yıkım ve ecrimisil isteklerinin kabulüne karar verilmiş olmasında kural olarak bir isabetsizlik yoktur.

Ne var ki, mahallinde yapılan uygulama neticesinde fen bilirkişileri H.. K.. ile A.. A.. tarafından düzenlenen 09.07.2013 tarihli bilirkişi raporunda, çekişmeye konu taşınmazda davalıların elattıkları bölümler (A), (D) ve (F) harfleri ile gösterildiği ve elatılan bölümler arasında (E) harfi ile gösterilen 24,68 m²'lik bölüm bulunmadığı halde, bu kısmın da kabul kapsamına alınmış olması doğru değildir.