muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/392, Karar No: 2015/13397, Tarih: 15.09.2015

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 2. maddesinde ''Herkes haklarını kullanırken ve borçlarını yerine getirirken dürüstlük kurallarına uymak zorundadır. Bir hakkın açıkça kötüye kullanılmasını hukuk düzeni korumaz” şeklindeki emredici düzenleme ile Kanun koyucu kişilere tanıdığı hakların belli sınırlar içinde kullanılmasını istemiş, hakkın kötüye kullanılmasının da hukuk düzenince hiç bir şekilde korunmayacağını belirtmiştir.

Sonuç olarak, bu yöndeki hakların sağlıklı bir şekilde öne sürülmesi ve çözüme kavuşturulması için süre sınırlamasının yapılması ve bu hususun meri mevzuat nazara alınarak bir çözüme kavuşturulmasında zorunluluk bulunmaktadır.

Buna göre;

1- 6216 sayılı Anayasa Mahkemesinin Kuruluş ve Yargılama Usûlleri Hakkında Kanunu'nun 47/5.maddesi, Anayasa Mahkemesine bireysel başvuru için, başvuru yollarının tüketildiği tarihten, başvuru yolu öngörülmemiş ise ihlalin öğrenildiği tarihten itibaren 30 gün içinde yapılmasını,

2- İnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına İlişkin Sözleşmenin 35.maddesine göre de, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesine bireysel başvuruda iç hukuk yollarıyla nihai kararın verilmesinden itibaren 6 aylık süre içinde başvuru yapılmasını,

3- 818 sayılı (Mülga) Borçlar Kanunu'nun 60. maddesi ve 6098 sayılı Borçlar Kanunu'nun 72. maddesi haksız fiiller için açılacak tazminat davasının her halde fiilin işlendiği tarihten başlayarak 10 yılın geçmesiyle zamanaşımına uğrayacağını,

4-2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 12. maddesi idari eylemlerden hakları ihlal edilmiş olanların her halde eylem tarihinden itibaren beş yıl içinde ilgili idareye başvurarak haklarının yerine getirilmesini istemeleri ve öngörülen 60 günlük sürede davaların açmalarını,

5-2004 sayılı İcra İflas Kanunu'nun 39. maddesinde ilama müstenit takip, son muamele üzerinden on sene geçmekle zamanaşımına uğrayacağını, öngörmüş ayrıca Adalet Bakanlığı Merkez ve Taşra Teşkilatı ile Bağlı Kuruluşlar Arşiv Yönetmeliğinde beraatle sonuçlanan dosyalar için birim arşivinde saklanma süresi beş yıl olarak öngörülmüştür.

Görüldüğü üzere yasal mevzuatlarda hak aranma ile ilgili çeşitli süreler öngörülmüş ve bu süreler de en uzun olan süre Borçlar Kanunu ve İcra İflas Kanununda öngörülen 10 yıllık hak arama süreleridir. Kanaatimizce en uzun olan bu süreler nazara alınarak, bir sonuca varılması gerekmektedir.

Açıklanan tüm bu nedenlerle, 466 sayılı Kanun kapsamında görülen tazminat davalarında:

1-C.G.K'nın 06.05.2014/141-229 sayılı kararında belirtildiği gibi beraat veya kovuşturmaya yer olmadığına dair kararların Yazı İşleri Yönetmeliğine göre süresinde tebliğ edilip kesinleşme tarihinden itibaren her halükarda 10 yıl, kesinleşmiş kararların tebliğinden itibaren 3 ay içinde tazminat davalarının açılması,

Açıklanan tüm bu nedenlerle, 466 sayılı Kanun kapsamında görülen tazminat davalarında:

1-C.G.K'nın 06.05.2014/141-229 sayılı kararında belirtildiği gibi beraat veya kovuşturmaya yer olmadığına dair kararların Yazı İşleri Yönetmeliğine göre süresinde tebliğ edilip kesinleşme tarihinden itibaren her halükarda 10 yıl, kesinleşmiş kararların tebliğinden itibaren 3 ay içinde tazminat davalarının açılması,

2-Bunun yanında, kararlar Yazı İşleri Yönetmeliğine göre usulüne uygun olarak tebliğ edilmemiş ve kesinleştirme işlemleri yapılmamış ya da kesinleştiği tespit edilmemiş ise, tazminat davalarının karar tarihinden itibaren 10 yıldan fazla bir süre geçtiğinde, somut olayın, tarafların ve davanın özelliği de nazara alınmak suretiyle süresi içinde açılmadığının kabulü gerekmektedir.

Davaya konu olay açısından baktığımızda; davacı hakkında verilen 06.09.1996 tarihli beraat kararının usulüne uygun olarak kesinleştirildiğine ilişkin bilgi ve belgelere rastlanmamış ise de davanın safahatı ve karar tarihinden itibaren 10 yıldan fazla süre geçtikten sonra açıldığının anlaşılması karşısında, süresinde açılmayan davanın reddine karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve yetersiz değerlendirme ile kısmen kabulüne karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, davalı vekilinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu sebepten 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince, isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 15.09.2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15824, Karar No: 2013/19057, Tarih: 09.05.2013

**3. Ceza Dairesi         2012/15824 E.  ,  2013/19057 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Mahkemenin gerekçe ve takdirinde bir isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamenin (2) nolu bendinde yazılı bozma düşüncesine iştirak olunmamıştır.

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

Suça konu sahadaki betonarme evler ile meyva ağaçlarının müsaderesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafii ve katılan idare vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden CMUK'un 322. maddesi gereğince karara "suça konu sahadaki betonarme evler ile meyva ağaçlarının 5237 sayılı TCK'nin 54. maddesi uyarınca müsaderesine" cümlesinin eklenmesi suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 09.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6429, Karar No: 2019/1506, Tarih: 05.03.2019

**16. Ceza Dairesi         2018/6429 E.  ,  2019/1506 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Hüküm : TCK'nın 314/2, 3713 sayılı Kanunun 3-5/1, 62, 53, 58/9, 63 maddeleri gereğince mahkumiyetine dair istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebebine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre, sanığın örgütle iltisaklı olması nedeniyle kapatılan okullara çocuklarını göndermesinin örgütsel faaliyet olarak kabul edilemeyeceği belirlenerek yapılan incelemede;

Tüm dosya kapsamına göre sanığın örgüt içindeki konumu, eylem ve faaliyetlerdeki yoğunluğa göre tayin olunan temel cezada alt sınırdan makul surette uzaklaşılması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılamamıştır.

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve

kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanık müdafiinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmediğinden CMK’nın 302/1. maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304/1. maddesi uyarınca dosyanın Isparta 2. Ağır Ceza Mahkemesine kararın bir örneğinin bilgi için Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesi gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 05.03.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14380, Karar No: 2013/27619, Tarih: 26.11.2013

**2. Hukuk Dairesi         2013/14380 E.  ,  2013/27619 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Diyarbakır 1. Aile Mahkemesi

TARİHİ :12.04.2013
Yargıtay — Esas No: 2013/17079, Karar No: 2014/1910, Tarih: 04.02.2014

**11. Hukuk Dairesi         2013/17079 E.  ,  2014/1910 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 33. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 27/12/2011 gün ve 2011/123-2011/65 sayılı kararı bozan Daire’nin 01/04/2013 gün ve 2012/7364-2013/6465 sayılı kararı aleyhinde davacılar vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacılar vekili, müvekkillerinden ... ... ve ... ... müştereken malik oldukları taşınmazın ... ... Bank A.Ş. arasındaki kredi borçlarına karşılık 40.000,00 TL limitle ipotek edildiğini, ... davalıdan 17.500,00 TL tutarında teminat mektubu aldığını, bu mektup henüz nakte çevrilmeden teminat mektubu bedelini ödemeye hazır olduklarını belirtir bir ihtarnameyi davalı Bankaya gönderdiklerini, ihtara yanıt verilmediğini, ardından alacak ve borçları devralan Birleşik Fon Bankası'na, ...'ye ...ye aynı içerikli ihtarın gönderildiğini, tüm çabalarına karşılık borcu ödemek için muhatap bulamadıklarını, müvekkiller hakkında ipoteğin paraya çevrilmesi yoluyla takip yapıldığını, cebri icra tehdidi altında 40.000,00 TL'nin ödendiğini ileri sürerek 17.500,00 TL tutarındaki teminat mektubu bedeli dışında fazla tahsil edilen 22.500,00 TL'nin avans faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, teminat mektubu bedellerinin ödenmemesi üzerine davacıların bildirdikleri adrese gönderileni ihtarname ile ödeme yapılması gerektiğinin bildirildiğini, borçluların temerrüde düşürüldüğünü, bunun üzerine ipoteğin paraya çevrilmesi yoluyla takip başlatıldığını, davacıların İİK 153. maddesine göre ödeme yaparak sorumluluktan kurtulabilecekleri halde bu yola başvurmadıklarını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlara göre, ...'ye teminat mektubu paraya çevrilmeden yaptıkları ihtar ile borcu ödemeye hazır olduklarını belirtmeleri karşısında alacaklı banka ve daha sonra borcu temlik alan davalının uzun süre alacağın tahsili yoluna gitmeyerek borç miktarının çoğalmasına sebebiyet verdiği, alacaklı olan davalı tarafın da borcun artmasında müterafik kusurunun bulunduğu, BK'nın 98. madde yollaması ile 42. ve 43. maddeleri uyarınca müterafik kusur nedeniyle alacaklı davalının kusuru oranında borçtan kurtulacakları ve bu oranda indirim yapılması gerektiği, borcun artmasında alacaklının %20 oranında, borçlular...'in

de %80 oranında kusurlu oldukları kanaatine varıldığı gerekçesiyle fazladan yapılan 22.500 TL ödemeden kusur oranında indirim yapılarak davanın ... yönünden kısmen kabulü ile 4.500 TL'nin ödeme tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, ... yönünden davanın reddine dair tesis edilen karar, davalı ...vekili ile davalı vekillerinin temyizi üzerine, Dairemizce ilamda belirtilen nedenlerle bozulmuştur.

Davacılar vekili, karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacılar vekilinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacılar vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nın 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 01,95 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nın 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 228,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyen davacılardan alınarak hazineye gelir kaydedilmesine, 04/02/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3619, Karar No: 2024/4975, Tarih: 08.05.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/3619 E.  ,  2024/4975 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2023/51 E., 2023/489 K.

KARAR : Kısmen Kabul

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen rücuan tazminat davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 373 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca; Yargıtayın bozma kararı üzerine İlk Derece Mahkemesince bozmaya uygun olarak karar verilmesi halinde, bu karara karşı temyiz yoluna başvurulabilir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak verilen karar, 6100 sayılı Kanun’un 362 nci maddesinde öngörülen kesinlik sınırına tabidir.

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Kanun'un 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre taraf vekilleri tarafından temyize konu edilen miktarlar ayrı ayrı karar tarihi itibariyle kesinlik sınırı olan 238.730,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Taraf vekillerinin temyiz dilekçelerinin miktardan REDDİNE,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

Peşin yatırılan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine,

08.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1847, Karar No: 2023/22821, Tarih: 19.10.2023

**4. Ceza Dairesi         2023/1847 E.  ,  2023/22821 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

EK KARAR SAYISI : 2022/2661 E., 2022/2161 K.

SUÇ : Hakaret

KARAR : Temyiz isteminin kabule değer sayılmamasından dolayı reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Bölge Adliye Mahkemesi ek kararının; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Sakarya 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 27.09.2021 tarihli ve 2021/270 Esas, 2021/568 Karar sayılı kararı ile sanığın hakaret suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi, dördüncü fıkrası, 43 üncü, 62 ve 52 nci maddeleri uyarınca neticeten 8.840,00 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2. Bölge Adliye Mahkemesinin 07.09.2022 tarihli ve 2022/2661 Esas, 2022/2161 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanığın istinaf başvurusu sonucunda, 5271 sayılı Kanun'un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (c) bendi uyarınca hukuka aykırılığın düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

3. Bölge Adliye Mahkemesinin 07.10.2022 tarihli ve aynı sayılı ek kararı ile sanığın temyiz başvurusu hakkında, 5271 sayılı Kanun'un 296 ncı maddesinin birinci fıkrası gereği "temyiz isteminin kabule değer sayılmamasından dolayı reddine" karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi, süresinde temyiz isteminde bulunduğuna ve mağduriyetinin giderilmesi talebine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Sanığın yokluğunda kurulup 16.09.2022 tarihinde usûlüne uygun şekilde tebliğ edilen asıl karara karşı, 5271 sayılı Kanun'un 291 inci maddesinin birinci fıkrasında belirlenen 15 günlük kanunî süre geçtikten sonra 04.10.2022 tarihinde temyiz isteminde bulunulduğu anlaşılmakla, sanığın ek karara yönelik temyiz istemi yerinde görülmemiştir.

IV. KARAR

Açıklanan nedenle Bölge Adliye Mahkemesinin ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun'un 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Sakarya 1. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

19.10.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10884, Karar No: 2012/11514, Tarih: 19.11.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/10884 E.  ,  2012/11514 K.**

**"İçtihat Metni"**

Nitelikli cinsel saldırı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından sanık ...'in yapılan yargılaması sonunda; cinsel saldırı iddiasına konu eylemin reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçunu oluşturduğunun kabulü ile bu suçtan mahkûmiyetine ve atılı diğer suçtan beraatine dair İzmir 2. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 24.12.2008 gün ve 2005/466 Esas, 2008/374 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii ve O Yer Cumhuriyet Savcısı tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan verilen beraat hükmü ile delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçundan kurulan mahkûmiyet hükmü usul ve kanuna uygun olduğundan sanık müdafii ve O Yer Cumhuriyet Savcısının yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 19.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/24781, Karar No: 2013/14611, Tarih: 08.10.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/24781 E.  ,  2013/14611 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanmak

HÜKÜM : Beraat

1-)Katılan vekilinin “2004 takvim yılında sahte fatura kullanmak” suçundan verilen beraat kararına yönelik temyizi üzerine yapılan incelemede;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “2004 takvim yılında sahte fatura kullanmak” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suçun işlendiği tarihten temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, katılan idare vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Kanunun 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkında “2004 takvim yılında sahte fatura kullanmak” suçundan açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK’nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri gereğince istem gibi DÜŞÜRÜLMESİNE,

2-)Katılan vekilinin “2005 takvim yılında sahte fatura kullanmak” suçundan verilen beraat kararına yönelik temyizine gelince;

31.12.2005 tarihine kadar sahte fatura kullanıldığı ve 2005 yılı hesaplarının gelir vergisi ve katma değer vergisi yönünden incelendiği anlaşılmakla, suç tarihinin 21.01.2006-26.03.2006 olduğunun kabulüyle yapılan incelemede;

2-)Katılan vekilinin “2005 takvim yılında sahte fatura kullanmak” suçundan verilen beraat kararına yönelik temyizine gelince;

31.12.2005 tarihine kadar sahte fatura kullanıldığı ve 2005 yılı hesaplarının gelir vergisi ve katma değer vergisi yönünden incelendiği anlaşılmakla, suç tarihinin 21.01.2006-26.03.2006 olduğunun kabulüyle yapılan incelemede;

Sanığın, 2005 takvim yılında, sahte fatura düzenlediği iddia olunan Kızılbey ... mükellefleri ... Matbaacılık Reklam San. Tic. Lt. Şti. ile ... Kırtasiye Bil. Elekt. Tic. Ltd. Şti.den temin ettiği sahte faturaları kullandığının iddia olunmasına göre, düzenlediği faturaların sahte olduğu iddia olunan bu mükellefler hakkında dava açılıp açılmadığı araştırılıp, açıldığının anlaşılması halinde dava dosyaları ile adı geçen şirketler hakkında düzenlendiği anlaşılan 29.11.2007 gün, VDENR-2007-1118/116 sayılı ve 09.10.2007 gün, VDENR-2007-748/51 sayılı vergi tekniği raporlarının onaylı örneklerinin getirtilip incelenmesi, bu davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dosyaya intikalinin sağlanması, gerekirse faturalar konusu mal ve hizmetlerin, faturaları düzenleyen mükelleflerden alınıp alınmadığının tespiti yönünden mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyeleri, teslim tesellüm belgeleri ile kasa mevcuduyla uyumlu ödeme belgelerinin ve banka hesaplarının incelenmesi, fatura bedellerinin satıcıların kasa ya da banka hesaplarına girip girmediğinin, girmiş ise kim tarafından çekildiğinin tespiti ile faturaları düzenleyen mükelleflerin yeterli üretimi, mal girişi ya da stoğu olup olmadığı da araştırılarak, toplanan tüm deliller değerlendirilip sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme ile yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan idare vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 08.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.