muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/218, Karar No: 2008/220, Tarih: 05.03.2008

Buna göre, belediye ve mücavir alan sınırları dışında kalan bir taşınmazın Bakanlar Kurulu Kararnamesinin yukarıda değinilen 1/d maddesi uyarınca arsa sayılabilmesi için, bu madde bendinde sayılan özellikte olması ve taşıdığı bu özelliği nedeniyle de İmar ve İskân Bakanlığının önerisi üzerine Bakanlar Kurulu Kararı ile belirlenen alanların sınırları içinde imar planı ile iskan sahası olarak ayrılan yerde bulunması gerektiği her türlü duraksamadan uzaktır.

Öte yandan; imar planlarının, uygulama imar planı ve nazım imar planından oluştuğu göz önüne alındığında, arsa niteliğinin salt uygulama imar planında kalan yerlere hasredilip hasredilemeyeceği, bir başka ifade ile nazım imar planı kapsamında bulunan yerlerinde arsa niteliğinde kabul edilip edilemeyeceği ve buna ilişkin aranacak ek şartlar Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu’nun 17.4.1998 gün ve 1996/3 Esas 1998/1 Karar sayılı Kararı ile açıklığa kavuşturulmuştur. Sözü edilen İçtihadı Birleştirme Kararına göre, uygulama imar planı dışında bulunan taşınmaz nazım imar planı içinde ise, kural olarak yine arsa niteliğinde bulunmakla birlikte, yerleşim yerlerine ve alt yapı hizmetlerinin geldiği bölgeye uzak mesafelerde bulunuyorsa ve yakın zamanda yerleşime açılabilecek bölge içinde bulunmuyorsa arsa niteliğinde kabul edilmeyecektir. Taşınmaz belediyece yapılan imar planı dışında, ancak belediye veya belediye mücavir alan sınırları içerisinde ise, yine anılan İçtihadı Birleştirme kararına göre taşınmazın arsa olarak değerlendirilmesi için, etrafının meskûn olması ve belediye hizmetlerinden yararlanması gerekir.

Kısaca özetlemek gerekirse; belediyece yapılan uygulamalı imar planı içerisinde bulunan taşınmazların kesin olarak arsa niteliğinde bulunduğu; uygulama imar planı dışında olup da nazım imar planı içerisinde bulunan taşınmazlar kural olarak arsa niteliğinde bulunmakla birlikte 17.4.1998 gün ve 1996/3 Esas 1998/1 Karar sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurul Kararı’nda açıklanan istisnaların mevcudiyeti halinde arsa niteliğinde kabul edilemeyecekleri; imar planı dışında, ancak belediye veya belediye mücavir alan sınırları içerisinde bulunan taşınmazların, etrafının meskûn olması ve belediye hizmetlerinden yararlanması halinde arsa niteliğinde kabulü gerektiği; nihayet taşınmaz, belediyece yapılan imar planlarının dışında olduğu gibi, belediye veya belediye mücavir alan sınırlarının da dışında ise, 28.02.1983 gün ve 83/6122 sayılı Bakanlar Kurulu Kararnamesinin 1/d maddesinde sayılan özellikte olması ve bu özelliği nedeniyle de İmar ve İskân Bakanlığının önerisi üzerine Bakanlar Kurulu Kararı ile belirlenen alanların sınırları içinde imar planı ile iskan sahası olarak ayrılan yerde bulunması halinde ancak arsa olarak kabul edilebileceği, kuşkusuzdur.

Dosyada yer alan bilgi ve belgelere göre, dava konusu 3556 parsel sayılı taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle imar planı ve belediye mücavir alanı dışında bulunduğu, belediye hizmetlerinden yararlanmadığı, 1/25000 ölçekli Çevre Düzeni Planında Organize Sanayi Bölgesi alanında kaldığı anlaşılmaktadır. Esasen bu konuda Özel Daire ile Yerel Mahkeme arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır.

Çözülmesi gereken sorun, belediye ve mücavir alan sınırları dışında kalan (ve dolayısıyla belediye nazım ve uygulama imar planları içerisinde yer almayan) taşınmazın, salt Çevre Düzeni Planında Organize Sanayi Bölgesi alanında bulunması nedeniyle arsa sayılıp sayılamayacağı; bir başka ifadeyle, 28.02.1983 gün ve 83/6122 sayılı Bakanlar Kurulu Kararnamesinin 1/d maddesi hükmü kapsamında arsa niteliğinde kabul edilip edilemeyeceği noktasındadır.

Belediye ve mücavir alan sınırları dışında kalan bir taşınmazın 28.02.1983 gün ve 83/6122 sayılı Bakanlar Kurulu Kararnamesinin yukarıda değinilen 1/d maddesi uyarınca arsa sayılabilmesi için, bu madde bendinde sayılan özellikte olması ve taşıdığı bu özelliği nedeniyle de İmar ve İskân Bakanlığının önerisi üzerine Bakanlar Kurulu Kararı ile belirlenen alanların sınırları içinde imar planı ile iskân sahası olarak ayrılan yerde bulunması gerekir.

Somut olayda, değerlendirme tarihine göre belediye ve mücavir alan sınırları dışında kalan dava konusu taşınmazın, Bakanlar Kurulu Kararı ile belirlenen alanların sınırları içinde yer almadığı ve imar planı ile iskan sahası olarak ayrılmadığı anlaşılmaktadır. Şu halde, 28.02.1983 gün ve 83/6122 sayılı Bakanlar Kurulu Kararnamesi’nin 1.maddesinin (d) bendi kapsamı dışında kalan ve maddenin diğer bentlerinde sayılan özellik ve nitelikleri de taşımayan dava konusu taşınmazın arsa niteliğinde kabulü mümkün değildir. Dava konusu taşınmazın yukarda bahsi geçen İçtihadı Birleştirme Kararına göre de arsa vasfında görülmesi olanaksızdır. Taşınmazın tarım arazisi olduğunda kuşku bulunmamaktadır. Böylece, tarım arazisi niteliğindeki taşınmazın değerinin emsal mukayesesi yapılmak suretiyle değil, net geliri esas alınmak suretiyle belirlenmesi gerektiği tartışmasızdır.

Hal böyle olunca; Yerel Mahkemece, isabetli değerlendirme sonucu dava konusu taşınmazın tarım arazisi niteliğinde olduğuna ilişkin direnme kararı yerinde olduğu gibi; arazi niteliğindeki taşınmaza net gelir metoduna göre değer biçen bilirkişi kurulu raporu esas alınmak suretiyle kamulaştırma bedelinin tespiti ile hak sahiplerine ödenmesine karar verilmesi doğrudur. Bu nedenle, usul ve yasaya uygun bulunan direnme kararının onanması gerekir.

S O N U Ç: Davalılar vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile, direnme kararının yukarıda açıklanan nedenlerle ONANMASINA, aşağıda dökümü yazılı (0,90) YTL. harcın temyiz edenden alınmasına,  05.03.2008 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13101, Karar No: 2018/1112, Tarih: 05.02.2018

**13. Ceza Dairesi         2016/13101 E.  ,  2018/1112 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

1-Sanıkların firari üçüncü kişi ile birlikte 11.01.2013 günü katılanın dört nolu ikametinin de bulunduğu apartmana kapı kilidini zorlamak suretiyle girip katılanın daire kapısını zorladıkları ancak açamayarak olay yerinden ayrıldıkları, 31.01.2013 günü sanıklarımızın bu kez yanlarında ... ve ... olduğu halde belirtilen aynı apartmana yine kapı kilidini zorlamak suretiyle girdikleri ve tanık ...'in ihbar üzerine gelen kolluk görevlilerince de henüz apartman içerisinde iken yakalanmış olduklarının anlaşılması karşısında, öncelikle sanıklar ile ... ve ... hakkında 31.01.2013 tarihli eylemlere ilişkin soruşturmaların akıbeti araştırılıp şayet dava açılmamış ise açtırılması, derdest kovuşturma dosyalarının bulunması halinde ise davaların bağlantı nedeni birleştirilmesi, birleştirmenin mümkün olmaması halinde ise bu kez dosyalarının denetime olanak verecek şekilde getirtilmesi sağlandıktan sonra özellikle TCK'nın 43.maddesinde düzenlenen zincirleme suç hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağı tartışılmak suretiyle sanıkların hukuki durumlarının değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeksizin eksik araştırma ile yazılı şekilde hükümler kurulması,

2-Kabule göre de; Katılanın ikametinin bulunduğu apartmana birden fazla kişi ile birlikte girilmiş olduğunun anlaşılması karşısında, haklarında TCK'nın 119/1-c maddesinin uygulanmaması,

3-Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 günlü, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanan kısmi iptal kararı uyarınca, 5237 Sayılı TCK 53.madde 1.fıkra b. bendinde düzenlenen “seçme ve seçilme ehliyetinden ve diğer siyasi hakları kullanmaktan yoksun bırakılmasına” hükmünün iptal edilmesi nedeniyle uygulanamayacağının gözetilmesi zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ... müdafiinin temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 05.02.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/12236, Karar No: 2011/14149, Tarih: 26.12.2011

**4. Hukuk Dairesi         2010/12236 E.  ,  2011/14149 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 24/07/2009 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 13/05/2010 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, basın yoluyla kişilik haklarına saldırıdan kaynaklanan manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece; talebin kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hak ve nısfetle karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Davaya konu olan olayda; dava konusu olayın gelişimi ve oluş biçimi, haberin veriliş sekli, olay tarihi, tarafların sosyal ve ekonomik durumu ve yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde davacılar yararına takdir edilen manevi tazminat tutarı fazladır. Daha alt düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 26/12/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/26992, Karar No: 2015/25652, Tarih: 28.09.2015

**22. Hukuk Dairesi         2015/26992 E.  ,  2015/25652 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, verimlilik teşvik primi farkı, yabancı dil ücret farkı, idareci primi farkı ile dil primi eklenmesinden kaynaklanan yıllık izin ücreti farkı alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, bozmaya uyarak isteğin reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 28.09.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/30859, Karar No: 2015/35535, Tarih: 15.12.2015

**9. Hukuk Dairesi         2015/30859 E.  ,  2015/35535 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL ANADOLU 20. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 14/07/2015

NUMARASI : 2014/699-2015/271

Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile yıllık izin ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili, davacının bir kısım işçilik alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti alacaklarını istemiştir.

B)Davalı cevabının özeti:

Davalı Belediye Başkanlığı vekili, iddia ve taleplerin yersiz olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı Şirketler vekili, iddia ve taleplerin yersiz olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

C)Yerel Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, Dairemizin ...Esas sayılı bozma ilâmına uyulduğu ve taleplerin sübut bulduğu gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D)Temyiz:

Karar süresi içinde davacı vekili, davalı Şirketler vekili ve davalı Belediye Başkanlığı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E)Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Somut olayda, Dairemizin ... Esas sayılı bozma ilâmında “davacının hizmet süresine ilişkin uyuşmazlık açısından, Mahkeme tarafından davacının 28/11/1999-11/03/2010 tarihleri arasında davalı işyerinde çalıştığının kabul edildiği, ancak, bu yaklaşımın hatalı olup kurum kayıtlarının esas alınması gerektiği, ayrıca davacının 19/02/2000-31/07/2000 tarihleri arasında çalışması görünen ... sicil numaralı işyerinin kayıtları getirtilerek, söz konusu çalışmanın davalı nezdinde gerçekleşip gerçekleşmediğinin araştırılması gerektiği, “iş güvenliği eğitim tutanağı ve yetkinlik geliştirme ve eğitim formu” başlıklı belgenin tarihi 01/02/2010 olmasına karşın bilirkişinin başka bir tarihi esas almasının hatalı olduğu” gerekçesi ile hizmet süresinin tespiti açısından bozulmuştur.

Dosyaya celbedilen SGK belgelerinden ... sicil numaralı işyerinin “çöp toplama ve taşıma işi” yaptığı anlaşılmaktadır. Bu nedenle, ... sicil numaralı işyerinin kayıtlı olduğu A. Şirketi ile davalı Belediye'nin taşeronluk sözleşmesi yapmadığını belirtmiş olması davacının 19/02/2000-31/07/2000 tarihleri arasında davalı işverenliklerde çalışmadığını göstermez.

Dosyaya celbedilen SGK belgelerinden ... sicil numaralı işyerinin “çöp toplama ve taşıma işi” yaptığı anlaşılmaktadır. Bu nedenle, ... sicil numaralı işyerinin kayıtlı olduğu A. Şirketi ile davalı Belediye'nin taşeronluk sözleşmesi yapmadığını belirtmiş olması davacının 19/02/2000-31/07/2000 tarihleri arasında davalı işverenliklerde çalışmadığını göstermez.

Öncelikle SGK'ndan .. sicil numaralı işyerinin kayıtlı olduğu A. Şirketi'nin çalışması açısından kuruma ibraz edilen tüm belgeler, işyeri belgeleri ve asıl-alt işverenlik, taşeronluk, hizmet alım, müteahhitlik belgeleri, ihale belgeleri ve bu işin kim/hangi kurum için neye dayanılarak yapıldığını gösteren tüm belgeler ile, A. Şirketi'nin işyeri adreslerini, ortaklarını, yetkililerini, temsile yetkili kişilerini gösteren belgeler celbedilmelidir.

Davalı Belediye'den 19/02/2000-31/07/2000 tarihleri arasında çöp toplama ve taşıma işini alan şirkete ilişkin mevcut tüm belgeler ve hizmet alım sözleşmesi ve ekleri ile dayanakları celbedilmelidir.

19/02/2000-31/07/2000 tarihleri arasında davalı Belediye'nin çöp toplama ve taşıma işini yapan işverenliğin SGK'ndan ve Ticaret Sicili Müdürlüğü'nden ilk tesis tarihinden itibaren kurucularını, ortaklarını, yetkililerini, merkez adreslerini, şubelerini ve şubelerinin adreslerini, iştigal konularını, devir, birleşme, ünvan değişikliği gibi durumlarını gösteren tüm belgeler celbedilmelidir.

Bir üst parafgrafta belirtilen belgeler ..SGK sicil numaralı işyeri için de SGK'dan ve Ticaret Sicili Müdürlüğü'nden getirtilmelidir.

... SGK sicil numaralı A. Şirketi'ne gerekirse müzekkere yazılarak davalı Belediye için iş yapıp yapmadığı, davalı Belediye'den veya Belediye'den iş alan bir başka işyerinden iş alıp almadığı, almış ise veya davalı Belediye için iş yapmış ise bu işi yapmasına dayanak asıl-alt işverenlik, hizmet alım sözleşmesi, ihale, taşeronluk, müteahhitlik sözleşmesi gibi tüm belgelerin gönderilmesi istenmelidir.

Bu araştırmalar sonucunda ... SGK sicil numaralı işyeri ile davalı Belediye veya 19/02/2000-31/07/2000 tarihleri arasında davalı Belediye için çalışan bir işveren arasında asıl-alt işverenlik, taşeronluk, müteahhitlik, birlikte istihdam, ihale, organik bağ ve benzeri bir ilişki olup olmadığı araştırılmalı, tarafların bu konularda beyanları alınmalı, 19/02/2000-31/07/2000 tarihleri arasında davacının çalıştığı görünen ... SGK sicil numaralı işyeri ile davalı Belediye ve diğer davalılar arasındaki ilişki bu şekilde tespit edilmelidir.

Belirtilen araştırmalar yapılmaksızın 19/02/2000-31/07/2000 tarihleri arasının davacının hizmet süresinden dışlanması hatalıdır.

3-Hükmedilen miktarın net mi yoksa brüt mü olduğunun hükümde belirtilmemesinin infazda tereddüte yol açacağının düşünülmemesi de hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F)Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 15/12/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14789, Karar No: 2020/3504, Tarih: 03.03.2020

**9. Hukuk Dairesi         2016/14789 E.  ,  2020/3504 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalıya ait taş ocağında loder operatörü olarak 14.06.2006-31.08.2012 tarihleri arasında kesintisiz çalıştığını, aylık net ücretinin 1.460.00 TL olduğunu, loderi sert kullandığı gerekçesi ile iş akdinin feshedildiğini ve banka hesabına 7.000.00.TL yatırıldığını, haftanın 7 günü 06.40-18.20 saatleri arasında çalıştığını, 30 dakika yemek molası verildiğini, dini bayram günleri dışında kalan genel tatil günlerinde çalıştığını ancak fazla mesai, hafta tatili ve genel tatil ücretlerinin ödenmediğini ileri sürerek, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla çalışma ücreti, hafta tatili ücreti ve genel tatil ücretinin davalıdan tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının 18.10.2007-25.10.2010 ve 02.02.2010-31.08.2012 tarihleri arasında iki dönem halinde çalıştığını, birinci dönem çalışmasına karşılık 5.215.33 TL kıdem tazminatı ödendiğini ve müvekkili şirketi ibra ettiğini, ikinci dönem çalışmasına karşılık 10.09.2012 günlü ibranameyi verdiğini, ayrıca davacının Bakırköy 9. İş Mahkemesi’nin 2013/381 Esas sayılı dosyasında tanık olarak verdiği ifadesinde şirketten alacağı olmadığını, tazminatlarının ödendiğini beyan ederek ibranameyi teyit ettiğini, 16.08.2012 tarihli dilekçesi ile kendi isteğiyle ayrılan davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazanamayacağını, davacının fazla mesai, hafta tatili ve bayram genel tatil alacakları için banka hesabına 7.000.00-TL yatırıldığını, işyerindeki çalışma saatlerinin yazın 08.00-18.00, kışın 08.00-17.30 arasında olduğunu, toplam 1.5 saat yemek ve çay molası olduğunu, fazla mesai ile ilgili çizelgeler ve ödeme belgeleri ile yapılan fazla mesai ücretlerinin ödendiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraf vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının tüm davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraf vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının tüm davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, iş yeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazı kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazı kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazı kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Somut uyuşmazlıkta, davacı işçi davalı işyerinde haftanın 7 günü 06:40-18.20 saatleri arasında çalışma yaptığını ancak karşılığının ödenmediği ileri sürüp fazla çalışma alacağı talep etmiş, davalı ise iddianın doğru olmadığını savunmuştur. Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda haftalık 15 saat fazla çalışma yaptığı belirtilmiş, davalının cevap dilekçesinin ekinde ibraz ettiği bir kısım ödeme belgeleri ve mesai çizelgelerine itibar edilerek ödeme belgesi bulunan aylar dışlanmış ve diğer aylara ilişkin hesaplama yapılmıştır. Ödeme belgeleri ve mesai çizelgelerine karşı davacı taraf; günlük 10 saatlik fiili çalışmanın karşılığının ödenmediğini, 10 saati aşan çalışmaların karşılığının ise ödendiğini beyan etmiştir.

Davalı tarafından sunulan söz konusu ödeme belgeleri ile imzasız mesai çizelgelerinin incelenmesinden, davalı iş yerinde günlük 10 saat çalışmanın normal çalışma olarak kabul edildiği, davacının günlük 10 saatlik fiili çalışma süresini aşan fazla çalışma ücretlerinin ödendiği ancak 4857 sayılı Yasanın açıklanan hükümleri gereğince fazla çalışmaların, kanunda yazılı koşullar çerçevesinde haftalık 45 saati aşan çalışmalar olarak kabulü gerektiği, davacının iş yerinde haftada en az 60 saat çalıştığı ve haftalık 15 saatlik fazla çalışma yaptığı, bu fazla çalışma ücretlerinin ödendiğinin ise işverence yukarıda açıklanan ilkeler uyarınca usulünce ispatlanamadığı anlaşılmıştır.

Mahkemece, davacının fazla çalışma ücreti alacağının ibraz edilen ödeme belgeleri dikkate alınmadan haftalık 15 saat üzerinden belirlenip taktiri indirim yapılarak hüküm altına alınması gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 03/03/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.