muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/2593, Karar No: 2022/8447, Tarih: 16.05.2022

**11. Ceza Dairesi         2021/2593 E.  ,  2022/8447 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanunu'na aykırılık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Sanık hakkında defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair hükmün itirazen incelenerek kesinleştiği anlaşılmakla inceleme kapsamı dışında bırakılarak yapılan incelemede;

1-Sanık hakkında, 213 sayılı VUK'nin 367. maddesine göre dava şartı olan mütalaa ve dayanağı olan vergi suçu raporunun “2008, 2009, 2010, 2011, 2012 ve 2013 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme” suçlarına ilişkin olduğu, İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığının iddianamesi ile mütalaaya kısmen aykırı olarak 2008, 2009, 2010, 2011 ve 2012 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından kamu davası açıldığı; mahkeme tarafından ise hükmün gerekçesinde sahte fatura düzenleme suçundan bahsedildiği halde çelişki yaratacak şekilde hüküm fıkrasında 2008, 2009, 2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura kullanma suçlarından hüküm kurulması,

2-Hükümden sonra 15.04.2022 tarihinde Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren, 7394 sayılı Kanun’un 4 ve 5. maddeleriyle değişik 213 sayılı Kanun’un 359. maddesinin 3, 4, 5 ve 6. fıkra hükümleri uyarınca 5237 sayılı TCK’nin 7/2. maddesi de gözetilerek sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafisi ile katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 16.05.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/8597, Karar No: 2010/9608, Tarih: 10.12.2010

**5. Ceza Dairesi         2007/8597 E.  ,  2010/9608 K.**

**"İçtihat Metni"**

Reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma, reşit olmayan mağdureyi rızası ile kaçırıp alıkoyma ve bu suçlara iştirakten sanıklar ..., ..., ... ve ...'ın yapılan yargılanmaları sonunda; atılı suçlardan beraetlerine dair, ... Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 16.03.2006 gün ve 2005/647 Esas, 2006/172 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtay’ca incelenmesi katılan vekili ile sanıklar müdafiileri tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelendi;

Katılan vekilinin 31.03.2006 tarihli dilekçe içeriği itibariyle temyiz isteminin sanıklar ..., ... ve ... haklarında kurulan beraet hükümlerine yönelik olduğu, 08.10.2004 günlü hükümde rızaen alıkoyma suçundan sanık ... hakkında kurulan beraet hükmünün temyiz edilmemek suretiyle kesinleştiği cihetle, sanık ... hakkında rızaen alıkoyma suçundan yeniden kurulan hüküm yok hükmünde olup hukuki geçerliliği bulunmadığından, katılanın ve sanık ... müdafiinin bu suça yönelik ve sanık ... müdafii ile sanıklar ..., ... ve ... müdafiinin reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma ve bu suça iştirakten kurulan beraet hükümlerinin gerekçesine yönelik bir temyizlerinin olmaması nedeniyle temyizde hukuki yararları olmadığından, katılan vekilinin fazlaya ilişkin isteminin reddine dair kısmı temyiz etmemiş olması nedeniyle 200 TL. manevi tazminatın sanık ...'dan, 200 TL. manevi tazminatın ise sanık ...'dan alınarak katılana verilmesine ilişkin hükümler ise HUMK.nun 427 maddesi uyarınca kesin olduğundan temyiz istemlerinin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nun 317. maddesi uyarınca reddiyle, incelemenin katılan ..., ..., ... haklarında reşit olmayan mağdure ile rızaen cinsi münasebette bulunma ve bu suça iştirakten kurulan beraet hükümleriyle sınırlı olarak yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Sanıklara isnat olunan suçun yasa maddesinde öngörülen cezasının tür ve tutarına nazaran 765 sayılı TCK.nun 102/4. maddesinde belirlenen 5 yıllık asli zamanaşımına tabi olduğu, zamanaşımını kesen ilk hüküm tarihi olan 18.10.2004 tarihiyle inceleme günü arasında bu sürenin gerçekleştiği anlaşıldığından 5237 sayılı TCK.nun 7/2 ile 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle hükümlerin CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden sanıklar hakkında açılan kamu davalarının aynı Yasanın 322 ve 5271 sayılı CMK.nun 223/8. maddeleri uyarınca zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 10.12.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4729, Karar No: 2013/9732, Tarih: 11.03.2013

**3. Ceza Dairesi         2012/4729 E.  ,  2013/9732 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanıkların mahkumiyetine dair

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1) Sanık ... hakkında kurulan hükme yönelik temyizin incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

2) Sanık ... hakkında kurulan hükme yönelik temyizin incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Tanık ...'nın ve sanık ...'in aşamalardaki samimi anlatımlarına, müşteki ... ...'nin tevilli beyanlarına ve oluşa göre; müşteki ... ...'nin sanık ...'in yüzüne bıçakla vurduktan sonra, bir elinde bıçak da olduğu halde diğer eliyle sanığı ittirmeye devam ederken, müştekinin devam eden bıçaklı saldırısından korunmak için geri geri giden sanığın da eline geçirdiği zincirle müştekiyi basit şekilde yaraladığı olayda; TCK'nin 25. veya 29. maddelerinin şartlarının gerçekleşip gerçekleşmediği tartışılmadan yazılı şekilde hüküm tesisi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 11.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/4266, Karar No: 2009/5407, Tarih: 07.05.2009

**1. Hukuk Dairesi         2009/4266 E.  ,  2009/5407 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÜYÜKÇEKMECE 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 20/11/2006

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, davalılar adına tespit ve tescil edilen 162 parsel sayılı taşınmazın kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığını ve üzerinde bina bulunduğunu ileri sürerek, tapu iptali ile elatmanın önlenmesi ve yapının yıkımını istemiştir.

Davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, çekişme konusu taşınmazın 959.94 m2 lik kısmının uzman bilirkişiler aracılığıyla belirlenen kıyı kenar çizgisinin içerisinde kaldığı ve bu alan üzerinde bina bulunmadığı gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalılar A.. Ve N... Ç... tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, 3621 Sayılı Yasadan kaynaklanan tapu iptali, elatmanın önlenmesi ve yıkım isteklerine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Hüküm davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden, çekişme konusu 162 parsel sayılı taşınmazın kadastro tespitinin 26.8.1965 tarihinde yapıldığı ve 5.9.1967 tarihinde kesinleştiği, eldeki davanın ise 13.11.2002 tarihinde açıldığı anlaşılmaktadır.

Her nekadar, çekişmeli taşınmazın kıyı kenar çizgisi içerisinde kalan bölümü, devletin hüküm ve tasarrufu altında ve kamu malı niteliğinde özel mülkiyete konu olamayacak (Anayasanın 43, 3402 Sayılı Kadastro Yasasının 16/C maddesi gereğince) yerlerden olduğu keşfen saptanmış ise de; 25.2.2009 tarihinde kabul edilip 14.3.2009 tarihinde yürürlüğe giren 5841 Sayılı Yasanın 2. maddesi ile 3402 Sayılı Yasanın 12.maddesinin 3.fıkrasına eklenen “bu hüküm iddia ve taşınmazın niteliğine yahut Devlet ve diğer kamu tüzel kişileri dahil tarafların sıfatına bakılmaksızın uygulanır” ve 3.maddesi ile eklenen geçici 10. maddesinin “bu kanunun 12. maddesinin 3.fıkrası hükmü devletin hüküm ve tasarrufu altında olduğu iddiası ile yürürlük tarihinden önce açılmış ve henüz kesin hükme bağlanmamış olan davalarda dahi uygulanır” şeklindeki hükmü gözetildiğinde kadastro tespitinin kesinleştiği tarih olan 5.9.1967 ile davanın açıldığı tarih arasında 3402 Sayılı Yasanın 12.maddesinde sözü edilen 10 yıllık hak düşürücü sürenin geçmiş olduğu sabittir.

Bilindiği üzere; hak düşürücü süre olumsuz dava şartlarından olup, kamu düzeni ile ilgilidir. Mahkemece, davanın her aşamasında re’sen gözetilmesi gerekli bir kuraldır.

Hal böyle olunca, yukarıda belirtilen yasal düzenlemeler karşısında davanın hak düşürücü süreden dolayı reddine karar  verilmesi için karar bozulmalıdır.

O halde, davalılar N... ve A...’in temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerden ötürü HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine,  7.5.2009  tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/6298, Karar No: 2021/13960, Tarih: 25.11.2021

**5. Hukuk Dairesi         2020/6298 E.  ,  2021/13960 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin ilk derece mahkemesinin kararına karşı davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine, davalılar vekilinin istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesince istinaf isteminin kabulü ile HMK’nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca esas hakkında yeniden karar verilmesine dair yukarıda gün ve sayıları yazılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçelerle istenilmiş; davalılar vekili de temyiz dilekçesinde duruşma isteminde bulunmuş olmakla, duruşma için belirlenen 25/11/2021 günü temyiz eden taraf vekillerinin yüzlerine karşı duruşmaya başlanarak, sözlü açıklamaları da dinlendikten ve dosyadaki kağıtlar okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı taraf vekillerince yapılan istinaf başvurusunun davacı idare vekili yönünden esastan reddine, davalı vekili yönünden kısmen kabulü ile HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca yeniden esas hakkında karar verilmesine ilişkin Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesince verilen hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arazi niteliğindeki Bursa İli, İnegöl İlçesi, ... Köyü ... ada ... parsel sayılı taşınmazın 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 11/1-f maddesi uyarınca olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net geliri üzerinden bilimsel yolla değerinin tespit edilmesine; üzerinde bulunan ve taşınmaz mala bahçe niteliği vermeyen ağaçlara ise

maktuen değer biçilmesine ilişkin ilk derece mahkemesi kararının kaldırılarak taşınmazın sulu tarım arazisi niteliği dikkate alındığında kapitalizasyon faiz oranının %4, objektif değer artış oranının taşınmazın bilirkişi raporundaki özellikleri dikkate alındığında %40 olarak kabulü ile hesaplanan bedel üzerinden hüküm kurularak 6100 sayılı HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca yeniden esas hakkında karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK'nun 370. maddesi gereğince ONANMASINA, davacı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, davalılardan peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 25/11/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12753, Karar No: 2014/17510, Tarih: 28.10.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/12753 E.  ,  2014/17510 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için;

Failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, Kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun Kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md. )Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin(AİHS),temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin(AİHS),temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanık resmi nikahlı evli iken, vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 06.11.2000 tarihinde muvazaalı olarak eşinden boşandığı, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK' dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdığının iddia edildiği olayda; mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı kanunun 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanığın eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 28.10.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/997, Karar No: 2023/801, Tarih: 13.09.2023

**Hukuk Genel Kurulu         2021/997 E.  ,  2023/801 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

KARAR : Davanın kabulüne

Taraflar arasındaki şikâyet isteminden dolayı yapılan inceleme sonunda İlk Derece Mahkemesince şikâyetin kabulüne karar verilmiştir.

Kararın alacaklı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı alacaklı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 12. Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonunda bozulmuş, İlk Derece Mahkemesi tarafından Özel Daire bozma kararına karşı direnilmiştir.

Direnme kararı alacaklı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan gündem ve dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. TALEP

Borçlu vekili; alacaklı vekili tarafından müvekkili aleyhine İstanbul 10. İcra Müdürlüğünün 2018/37331 Esas sayılı dosyasında başlatılan ipoteğin paraya çevrilmesi yoluyla ilâmlı icra takibinde müvekkiline icra emri ekinde takibe dayanak yapılan ihtarnamelerin, kredi sözleşmelerinin, hesap özetinin ve ipotek resmî senedinin tebliğ edilmediğini, takipte işleyecek temerrüt faiz oranının belli olmadığını, alacaklı banka tarafından müvekkiline gönderilen ... Noterliğinin 02.11.2018 tarihli ve 05370 yevmiye No.lu ihtarnamesine süresi içinde itiraz edildiğini, bu nedenle ilâmlı icra takibi yapılamayacağını, alacaklı bankanın ipoteğin paraya çevrilmesi yolu ile ilâmsız icra takibinde bulunması ve müvekkili şirkete icra emri değil örnek 7 ödeme emri (doğrusu örnek 9 ödeme emri) gönderilmesinin gerektiğini, ayrıca takibin mükerrer olduğunu, alacaklı bankanın takip konusu alacağını İstanbul 13. İcra Müdürlüğünün 2018/40730 Esas sayılı dosyasında genel haciz yolu ile ilâmsız icra takibine konu ettiğini, dolayısı ile “tahsilde tekerrür olmamak kaydı” düşülmeden başlatılan takibin mükerrer olduğunu ileri sürerek takibin ve icra emrinin iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Alacaklı vekili; mükerrerlik iddiasının yerinde olmadığını, şikâyet konusu İstanbul Anadolu 10. İcra Müdürlüğünün 2018/37331 Esas sayılı dosyadaki takip talebinde hem de İstanbul 13. İcra Müdürlüğünün 2018/40730 Esas sayılı dosyasındaki takip talebinde “tahsilde tekerrür olmamak” kaydının belirtildiğini, diğer şikâyetlerin de yerinde olmadığını belirterek şikâyetin reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

II. CEVAP

Alacaklı vekili; mükerrerlik iddiasının yerinde olmadığını, şikâyet konusu İstanbul Anadolu 10. İcra Müdürlüğünün 2018/37331 Esas sayılı dosyadaki takip talebinde hem de İstanbul 13. İcra Müdürlüğünün 2018/40730 Esas sayılı dosyasındaki takip talebinde “tahsilde tekerrür olmamak” kaydının belirtildiğini, diğer şikâyetlerin de yerinde olmadığını belirterek şikâyetin reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 26.02.2019 tarihli ve 2018/5 Esas, 2019/124 Karar sayılı kararı ile; borçlunun şikâyet dilekçesine eklediği ödeme emri ve alacaklı vekilinin cevap dilekçesindeki ikrarı ile aynı alacak için borçluya karşı İstanbul 13. İcra Müdürlüğünün 2018/40730 Esas sayılı dosyasında ilâmsız takip başlatıldığının sabit olduğu, dolayısıyla aynı alacak olup olmadığı yönünde inceleme yapılmaksızın borçlunun mükerrer takip şikâyetinin kabulünün gerektiği, alacaklı vekilinin "tahsilde tekerrür olmamak kaydının” ödeme emrinde bulunduğu iddiası yönünden ise, İstanbul 13. İcra Müdürlüğünde başlatılan takip bu şikâyete konu takipten önce başlatılmış olduğundan "tahsilde tekerrür olmamak" kaydının şikâyet konusu takipte bulunması gerektiğinden inceleme yapılmadığı, ayrıca Özel Dairenin 10.10.2017 tarihli ve 2017/6673 Esas, 2017/12218 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere tahsilde tekerrür kaydı bulunsa dahi aynı alacağa yönelik aynı borçluya karşı başlatılan takiplerin mükerrer olacağı gerekçesiyle şikâyetin kabulü ile İstanbul 10. İcra Müdürlüğünün 2018/37331 Esas sayılı dosyasında başlatılan ipoteğin paraya çevrilmesi yoluyla ilâmlı icra takibinin iptaline karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde alacaklı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç