muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/21863, Karar No: 2017/10535, Tarih: 05.12.2017

**19. Ceza Dairesi         2015/21863 E.  ,  2017/10535 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

ŞİKAYETÇİ : ...

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14/02/2012 tarih, 2011/505, 509, 513 E, 21/02/2012 tarih, 2011/506, 510, 511, 621 E sayılı kararlarında açıklandığı üzere “ tacir sayılan limited şirketlerin, temsil ve idareye yetkili müdürlerinin, sorumlu oldukları şirketlerin, ticareti terk etmeleri halinde; İcra İflas Kanunu'nun 44. maddesindeki yükümlülükleri yerine getirmeyeceklerine ilişkin bir istisnaya yer verilmediğine göre, tıpkı gerçek kişi tacirler gibi aynı Kanun'un 337/a maddesi uyarınca cezalandırılmalarına bir engel bulunmadığı" yönündeki ulaşılan sonucun zaman içerisinde yerleşik uygulamaya dönüşmüş olması, ticareti terk eden tacir açısından; muhatapların haklarını korumaya yönelik olarak İİK'nın 44. maddesi ile, ticareti terk eden bir tacire; 15 gün içerisinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirme ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunma, Ticaret Sicili Memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazete'de ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan etme ve ilan masraflarını da ödeme yükümlülükleri yüklenmiş, bu yükümlülüklere aykırı davranmanın yaptırımı ise İİK’nın 337/a maddesinde düzenlenmiş olup, takibi şikayete bağlı olan seçimlik hareketli bu suçun;

1- İİK'nın 44. maddesine göre mal beyanında bulunulmaması,

2- Mal beyanında mevcudun eksik gösterilmiş olması,

3- Aktifte yer alan malın veya yerine kaim olan değerin haciz veya iflas sırasında gösterilmemesi,

4- Mal beyanından sonra, beyan edilen bu mallar üzerinde tasarruf edilmesi” şeklinde sıralanan seçimlik hareketlerden herhangi birisinin işlenmesiyle, diğer koşulların da (alacaklının zarar görmesi ve borçlunun tacir olması gibi...) gerçekleşmesi halinde oluşacağı konusunda gerek uygulamada gerek öğretide herhangi bir duraksamanın mevcut olmaması ve somut olayımızda bu eylemden dolayı şikayetçi olan müşteki(müştekilerin) zarar gördüğünün dosya içeriğinden anlaşılması karşısında; öncelikle borçlu ticaret şirketinin kayıtlı olduğu Vergi Dairesi Müdürlüğünden mükellefiyetinin devam ettiğinin bildirilmesi karşısında ,şikayet tarihi itibariyle en son verilen vergi beyanname örnekleri getirtilerek incelenip, delillerin bir bütün halinde değerlendirilmesi suretiyle sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik kovuşturmayla yetinilerek yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre de,

Kabule göre de,

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337 maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 05.12.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/12698, Karar No: 2024/14299, Tarih: 24.10.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/12698 E.  ,  2024/14299 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

TEMYİZ EDENLER : Taraf vekilleri

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 30. Hukuk Dairesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davacı ve davalı vekilleri tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre 01.01.2023-31.12.2024 yürürlük süreli toplu iş sözleşmesindeki taban ücret uygulaması sebebiyle davacının bireysel iş sözleşmesinde belirlenen ücretinin, asgari ücretle olan bağının 01.01.2023 tarihi itibarıyla kesildiği görülmekle; somut davadaki hükmün, ücret tespiti bakımından temyiz kesinlik sınırını aşacak şekilde ileriye yönelik bir etkisinin bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Hüküm altına alınan ve davalı tarafça temyize konu edilen miktar ile reddedilen ve davacı tarafça temyize konu edilen miktar, İlk Derece Mahkemesinin karar tarihi itibarıyla kesinlik sınırı olan 20.520,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davacı ve davalı vekillerinin temyiz dilekçelerinin ayrı ayrı miktardan REDDİNE,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde davacı tarafa iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

24.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/9309, Karar No: 2021/8409, Tarih: 13.10.2021

**11. Ceza Dairesi         2017/9309 E.  ,  2021/8409 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Defter, kayıt ve belgeleri gizleme

1)213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 139. maddesine göre vergi incelemelerinin iş yerinde yapılması gerektiği, iş yeri faal olan sanığın hesaplarının dairede incelenmesine imkan veren 213 sayılı Kanun’un 139/2. maddesindeki istisnalardan birinin varlığının önceden belirlenip belirlenmediğinin incelemeyi yapan vergi denetmeninden sorulması, iş yeri dışında inceleme yapılması gerektiğine ilişkin bir tespiti varsa buna ilişkin belgenin dosyaya ibrazının istenmesi, aksi takdirde yapılan tebligatın hukuki sonuç doğurmayacağı ve bu itibarla suçun unsurlarının oluşmayacağı nazara alınmadan, eksik araştırma neticesinde mahkumiyet hükmü kurulması yasaya aykırı;

2)Kabule göre de; 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 13.10.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1300, Karar No: 2022/8230, Tarih: 27.09.2022

**9. Ceza Dairesi         2022/1300 E.  ,  2022/8230 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Sanığın atılı suçlardan mahkumiyetine dair Adana 7. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 18.12.2020 gün ve 2020/212 Esas, 2020/346 Karar sayılı hükümlere yönelik istinaf başvurusun çocuğun cinsel istismarı suçu bakımından esastan reddi, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçu açısından ise hükmün kaldırılarak müsnet suçtan beraatine karar verilmek suretiyle istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

5271 sayılı CMK'nın 288 ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler nazara alınıp, aynı Kanunun 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri ile sanık müdafisi ve katılan Bakanlık vekilinin temyiz dilekçesinde belirttikleri nedenler de gözetilerek yapılan değerlendirmede, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından gerçekleştirilen inceleme neticesinde vaki istinaf başvurusunun çocuğun cinsel istismarı suçundan kurulan hüküm yönünden esastan reddine, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hüküm açısından ise düzeltilerek esastan reddine dair kurulan hükümlere yönelik temyiz sebepleri yerinde görülmediğinden, sanık müdafisi ve katılan Bakanlık vekilinin temyiz istemlerinin 5271 sayılı CMK'nın 302/1. madde ve fıkrası gereğince esastan reddiyle hükümlerin ONANMASINA, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin Adana Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesine gönderilmesine, 27.09.2022 tarihinde oy çokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Daire çoğunluğunca sanığın kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan beraatine dair hükmün onanmasına karar verilmiş ise de;

İlk derece mahkemesi, bölge adliye mahkemesi ve dairemizce de sabit görüldüğü üzere; sanık ... ile mağdur ...'in Suriye ülkesi vatandaşı oldukları ve bitişik evlerde ikamet ettikleri, olay günü katılan ...'nın mağdur ...'i sanık ...'ın bulunduğu eve zeytin vermek amacıyla gönderdiği, mağdur ...'in bir şişe zeytin ile sanık ...'ın ikametine gittiği, ikametin kapısını sanığın açtığı, "ben yorgunum sen zeytin şişesini mutfağa götür" diyerek mağdur ...'i evin içerisine aldığı, mağdur ...'in zeytinleri mutfağa bıraktıktan sonra geri döndüğü esnada sanık ...'ın mağdur ...'i elinden tutarak salona götürdüğü, yere yatırıp cinsel istismarda bulunduğu ve mağduru serbest bırakarak evden çıkmasını sağladığı,

Bölge adliye mahkemesince sanığın eyleminin sadece cinsel istismar suçunu oluşturup eylemle sınırlı sürede mağduru evde tutmasının ayrıca kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturmadığından bahisle beraatine karar verilmiş ise de, sanığın kapısına gelen mağdurun elinden zeytin kavanozunu alıp göndermesi gerekirken cinsel istismar eylemini gerçekleştirmek amacıyla hile kullanıp mağdura yorgun olduğunu söyleyerek kavanozu mutfağa bırakmasını istediği, bu şekilde mağdurun içeri girmesini sağladığı, kavanozu mutfağa bırakan mağdurun evden çıkmasını önleyerek elinden tutup salona götürerek orada cinsel istismar eylemini gerçekleştirdiği, bu haliyle eylemin TCK'nın 109/2 maddesinde tanımlanan haliyle hile kullanarak kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturduğu, bu suçtan kurulan beraat hükmünün bozulması gerektiği kanaatinde olduğumuzdan onama yönündeki çoğunluk görüşüne katılmıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2018/1486, Karar No: 2019/2235, Tarih: 27.03.2019

**1. Hukuk Dairesi         2018/1486 E.  ,  2019/2235 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 1. HUKUK DAİRESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL - TENKİS

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil-tenkis davası sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine ilişkin olarak verilen kararın davacı tarafça istinafı üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının ortadan kaldırılmasına ve davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar taraflarca yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi,Tetkik Hâkimi ...’ın raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil olmadığı takdirde tenkis isteklerine ilişkindir.

Davacı, mirasbırakanı ...'in maliki olduğu 8770 ada 24 parsel sayılı taşınmazdaki 5 nolu bağımsız bölümü satış göstermek sureti ile davalıya temlik ettiğini, yapılan işlemin mirastan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu, ayrıca davalının murise ait ev eşyalarına ve ziynet eşyasına da haksız şekilde el koyarak mal edindiğini ileri sürerek dava konusu taşınmazın tapu kaydının iptali ile payı oranında adına tesciline, olmadığı takdirde tenkisine, ev eşyası ve ziynet eşyası niteliğindeki kazandırmaların ölüm tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte tenkisine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, dava konusu taşınmazı bedelini elden ödemek sureti ile satın aldığını ayrıca murisin başkaca taşınmazının da bulunduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, miras bırakının yapmış olduğu temlikle ilgili olarak gerçek iradesinin mirasçıdan mal kaçırmak olmadığı, minnet duygusuna dayalı olduğu gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş, verilen karara karşı istinaf talebinde bulunulması üzerine, ... Bölge Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi 14.12.2017 tarihli ilamı ile, murisin davalıya yaptığı devir işleminin minnet duygusuyla değil, bağışlama amacıyla gerçekleştiği gerekçesi ile mahkemece verilen kararın kaldırılmasına ve davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden ve toplanan delillerden, 1949 doğumlu mirasbırakan ...’in 07.03.2013 tarihinde dul ve çocuksuz olarak öldüğü, geriye mirasçı olarak davacı kardeşi ... ile dava dışı annesi ...ve dava dışı kardeşi ...’in kaldıkları, davalı ...’in ise murisin kardeşi ...’in kızı olduğu, murisin adına kayıtlı 8700 ada 24 parsel sayılı taşınmazdaki 5 nolu bağımsız bölümünü 05.01.2005 tarihinde satış yolu ile davalıya devrettiği anlaşılmaktadır.

Somut olgular ve toplanan deliller itibari ile davacı vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine.

Davalı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Somut olgular ve toplanan deliller itibari ile davacı vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine.

Davalı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada mirasbırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 1.4.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 706., Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 237., (Borçlar Kanunu'nun (BK) 213.) ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün, diğer bir söyleyişle mirasbırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ile durumun aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile mirasbırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Öte yandan, muvazaa iddiasına dayalı davalarda mirasbırakanın kastının açık bir şekilde saptanması gerekmektedir. Bu kapsamda, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun (HMK) 190. maddesi ile Türk Medeni Kanununun (TMK) 6. maddesi uyarınca herkes iddiasını ispatla mükelleftir. Bir başka ifade ile temlikin mirasçılardan mal kaçırma amaçlı olduğunu ispat külfeti davacı tarafa aittir.

Öte yandan, muvazaa iddiasına dayalı davalarda mirasbırakanın kastının açık bir şekilde saptanması gerekmektedir. Bu kapsamda, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun (HMK) 190. maddesi ile Türk Medeni Kanununun (TMK) 6. maddesi uyarınca herkes iddiasını ispatla mükelleftir. Bir başka ifade ile temlikin mirasçılardan mal kaçırma amaçlı olduğunu ispat külfeti davacı tarafa aittir.

Somut olaya gelince, davacı tanıklarının beyanlarıyla mirasbırakanın diğer mirasçılarından mal kaçırmasını gerektirir bir nedenin ve muvazaanın varlığı konusunda somut bir olgunun ortaya konulamadığı, davalı tanıklarının ise murise davalı ve annesi ... tarafından bakıldığını, yine dava konusu taşınmazın satış bedelini davalının babasının ödediğini beyan ettikleri, dosya içeriği itibari ile murisin adına kayıtlı bir parça daha taşınmazının bulunduğu, eğer mal kaçırma amacı olsaydı bu taşınmazın da devredilmiş olacağı hususları sabittir.

Hal böyle olunca, iddianın kanıtlanamadığı gözetilerek davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi isabetsizdir.

Davalının yerinde görülen temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 371/1-a maddesi uyarınca ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi kararının BOZULMASINA, Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 373/2.maddesi gereğince dosyanın kararı veren ... Bölge Adliye Mahkemesi 1.Hukuk Dairesi’ne gönderilmesine, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 27.03.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4306, Karar No: 2011/8089, Tarih: 22.12.2011

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2011/4306 E.  ,  2011/8089 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının temyiz itirazı yerinde değildir.

2-Davalının temyizine gelince;

Davacı işçi, iş sözleşmesinin geçerli neden olmadan işverence feshedildiğini ileri sürerek feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminat ile boşta geçen süre ücret ve diğer haklarının belirlenmesini istemiştir.

Davalı işveren iş sözleşmesinin davacının teklifi üzerine yapılan anlaşma üzerine feshedildiğini belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece kıdem ve ihbar tazminatının yalnızca hizmet akdinin feshi durumunda ödenmesi mümkün olan haklar olması nedeniyle çelişki oluşturması ve gerek ikale sözleşmesinde ve gerekse ibraname içeriğinde işe iade davası açma hakkından feragat edildiğine ve açması halinde kendisine ödenen miktarın faiziyle birlikte ödeyeceğine dair taahhüt hükmü birlikte düşünüldüğünde, bunun gerçek anlamda bir ikale değil , işe güvencesi hükümlerinden yararlanma hakkını ortadan kaldırmak amacıyla düzenlenmiş ve davacının özgür iradesini yansıtmayan bir sözleşme olduğu , yani ikale değil fesih olduğu kanaatine varılmakla gerekçesi ile davanın kabulüne karar vermiştir.

Hüküm taraflar avukatlarınca temyiz edilmiştir.

Taraflar arasındaki iş sözleşmesinin ikale ile sona erip ermediği uyuşmazlık konusudur.

İkale, sözleşmenin, tarafların ortak iradeleriyle sona erdirilmesidir. Niteliği itibariyle bir sözleşme olduğundan tarafların serbest iradelerine dayanmalıdır. Bu bağlamda ikale icabı işverenden gelmişse yasal tazminatlarına ilaveten işçiye ek bir menfaat(makul yarar) sağlanmalıdır. Aksi halde iş sözleşmesinin ikale ile sona erdirildiğinden söz edilemez.

Hüküm taraflar avukatlarınca temyiz edilmiştir.

Taraflar arasındaki iş sözleşmesinin ikale ile sona erip ermediği uyuşmazlık konusudur.

İkale, sözleşmenin, tarafların ortak iradeleriyle sona erdirilmesidir. Niteliği itibariyle bir sözleşme olduğundan tarafların serbest iradelerine dayanmalıdır. Bu bağlamda ikale icabı işverenden gelmişse yasal tazminatlarına ilaveten işçiye ek bir menfaat(makul yarar) sağlanmalıdır. Aksi halde iş sözleşmesinin ikale ile sona erdirildiğinden söz edilemez.

Somut olayda, davacı tarafından 31.12.2009 tarihinde davalıya hitaben yazdığı yazıda, çalışmakta olduğu görevinden şahsi nedenlerden dolayı işten ayrılmak istediğini beyan ettiğinden dolayı 04.01.2010 tarihinde bir miktar tazminatını da alarak hizmet sözleşmesi sona ermiştir. Davacı, davalı işyerinde yönetici pozisyonunda çalışan ve eğitimi itibariyle imzaladığı belgelerin içeriğini ve hukuksal sonuçlarını tayin ve takdir edecek durumda personel olup, dilekçesini verdiği tarihe kadar işveren tarafından hizmet sözleşmesinin feshedileceği yönünde baskı olduğunu gösterir somut bir delil mevcut değildir. Bu nedenlerle davacının iradesinin sakatlandığı ve dilekçesinin geçersiz olduğu kabul edilemez. Davacının iş akdinin kendisinin talepi üzerine sonlandırıldığı, davacıya bir miktar tazminatta ödendiği uyuşmazlık konusu olmadığından, davacının iş akdinin sonlandırılmasına yönelik talebinin irade fesadına uğradığını da kanıtlayamadığından, taraflar arasında davacıdan gelen istek uyarınca iş sözleşmesinin ikale yoluyla sonlandırıldığının kabulü ile davanın reddi gerekirken yazılı gerekçelerle kabulü yerinde değildir.

4857 sayılı İş Yasasının 20/3 maddesi uyarınca yerel mahkeme kararının bozularak ortadan kaldırılması ve aşağıdaki şekilde hüküm kurulması gerekmiştir.

HÜKÜM: Yukarıda açıklanan gerekçe ile;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davanın REDDİNE,

3-Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

4-Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 40,00 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5-Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.200,00 TL ücreti vekâletin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6-Davalı tarafından yatırılan temyiz harcının istek halinde kendisine iadesine, kesin olarak 22/12/2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi.