muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/8023, Karar No: 2012/13720, Tarih: 18.06.2012

Davacı son olarak aylık 1.120,00 TL net ücret aldığını, kayıtlarda eksik gösterildiğini ileri sürmüştür. Mahkemece İTO ücret araştırması ve davacı tanıklarının beyanları dikkate alınarak davacının aylık net 1.100,00 TL ücret aldığı kabul edilmesi isabetli ise de bordroda yer almayan ve yazılı delille kanıtlanamayan ikramiye iddiasının salt tanık beyanlarına dayanılarak kabul edilmesi  ve ikramiyenin ücrete dahil edilmesi  doğru olmamıştır.

Karara dayanak yapılan bilirkişi raporunda 01.08.2010 öncesi dönem için tanık beyanlarına göre belirlenen haftalık 18 saatlik fazla çalışmaya göre hesaplama yapılmış, Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı müfettişinin 11.02.2011 tarihli yazısına işaret edilerek oradaki tespite göre 01.08.2010 tarihi itibariyle işçilere 24 saat haftalık fazla mesai ücreti tahakkuk ettirilmesi gerektiği belirtilmiş ve o tarihten sonra haftalık 24 saat fazla mesai yapıldığı kabul edilerek hesaplama yapılmıştır. Mahkemece Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığının yazısının dayanağı teftiş raporu getirtilmeden, müfettiş tarafından haftalık 24 saat mesainin neye göre tespit edildiği incelenip denetlenmeden bilirkişi raporuna itibar edilmesi hatalıdır.

Dosya içeriğinden davacının hangi tarihler arasında yıllık izin kullandığı anlaşılamamaktadır. Ancak bilirkişi raporunda yıllık izin sürelerinin dışlandığına dair açıklama yoktur. Bu sebeple davalı işverenden yıllık izin kullandığı tarihlerin getirtilerek fazla çalışma ücreti, hafta tatili ücreti, genel tatil ücreti alacaklarının hesaplanmasında dikkate alınması gerekirken denetlenmeden rapora itibar edilmesi doğru görülmemiştir.

Fazla mesai, hafta tatili ve genel tatil ücreti alacakları yönünden davacının ıslah dilekçesi üzerine davalı vekili yönemine uygun olarak zamanaşımı definde bulunduğu halde; bu yönden ek rapor alınmaması ve ıslah tarihine göre zamanaşımına uğrayan miktarların dışlanmamış olması da ayrı bir bozma sebebidir.

Yargıtay'ın son yıllarda istikrar kazanan uygulamasına göre fazla çalışma, hafta tatili ve genel tatil çalışmalarının uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde hakkaniyet indirimi yapılması gerekmektedir. Dosyada yapılan hesaplamaya göre belirlenen alacaklarda uygulanan 1/4 indirim oranı yeterli değildir, %30 oranında indirim yapılması dosya içeriğine ve hakkaniyete uygun olacaktır.

Kabule göre de; dosyada gerçekleşen temerrüt tarihinden önceki bir tarihten itibaren faiz başlatılması hatalıdır.

SONUÇ:  Temyiz olunan hükmün yukarıda açıklanan sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 18.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/7327, Karar No: 2020/4895, Tarih: 23.09.2020

**11. Ceza Dairesi         2017/7327 E.  ,  2020/4895 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanma

HÜKÜM : Beraat

1- Katılan vekilinin 2007 takvim yılına ilişkin beraat hükmüne yönelik temyiz taleplerinin incelenmesinde ;

Sanığa yüklenen sahte fatura kullanma suçunun Kanun’daki cezasının türü ve üst sınırına göre 5237 sayılı TCK'nin 66/1-e ve 67/4 maddelerinde öngörülen 12 yıllık olağanüstü dava zamanaşımının suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA,ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanunun 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5237 sayılı TCK'nin 66/1-e, 67/4 ve 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi gereğince DÜŞMESİNE,

2- Katılan vekilinin 2008 takvim yılına ilişkin beraat hükmüne yönelik temyiz taleplerinin incelenmesinde ;

Sanığın 2008 takvim yılında, hakkında Vergi Tekniği Raporu bulunan üç ayrı mükelleften aldığı faturaların gerçek bir alışverişi yansıtmadığı ve bu faturaları KDV indiriminde kullanmak suretiyle sahte fatura kullanma suçunu işlediği iddiasıyla açılan kamu davasında; sanığın suçlamayı kabul etmeyerek bilerek sahte fatura kullanmadığını savunması karşısında, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi bakımından,

1-Faturaları düzenleyen mükellef/mükellefler hakkında tanzim edilen vergi inceleme raporlarının ilgili vergi dairesinden getirtilmesi,

2-Aynı mükellefler hakkında ilgili takvim yılında “sahte fatura düzenleme suçundan” dava açılıp açılmadığının araştırılması; dava açılmış ise dosyaların getirtilerek incelenmesi ve ilgili belgelerin onaylı örneklerinin dosyaya alınması,

3-Gerektiğinde, faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi için; faturaları düzenleyen mükellefe ait mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyelerinin, teslim ve tesellüm belgelerinin, bedelinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun ve kanıtlama yeterliliği olan banka hesaplarının ve kasa mevcuduyla uyumlu geçerli belgeler ile faturaları düzenleyen mükellefin yeterli mal girişi veya üretimi olup olmadığına ilişkin belgelerin getirtilmesi, faturaları düzenleyen mükellef ile kullanan mükellefin ticari defter ve belgeleri üzerinde karşılıklı bilirkişi incelemesi yaptırılması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile beraat hükmü kurulması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile beraat hükmü kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 23.09.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1102, Karar No: 2013/26837, Tarih: 26.11.2013

**12. Ceza Dairesi         2013/1102 E.  ,  2013/26837 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

Hüküm : 1-) Sanık ... hakkında; 2863 sayılı Kanunun 67/1, 5237 sayılı TCK'nın 53/1-2-3 maddeleri gereğincemahkumiyet,

2-) a- Sanık ...'in 2863 sayılı kanuna aykırılıksuçu hakkında; 2863 sayılı Kanunun 67/1, 5237 sayılıTCK'nın 53/1-2-3, 58/1 maddeleri gereğince mahkumiyet,

b- Sanık ...'in ruhsatsız tabanca bulundurmaksuçu hakkında; 6136 sayılı kanunun 13/1, 5237 sayılıTCK'nın 52/2, 53/1-2-3, 58/1, 54 maddeleri gereğincemahkumiyet,

c- Sanık ...'in ruhsatsız bıçak bulundurmaksuçu hakkında;6136 sayılı kanunun 15/1, 5237 sayılı

TCK'nın 52/2, 53/1-2-3, 58/1, 54 maddeleri gereğincemahkumiyet

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanıkların mahkumiyetlerine ilişkin hükümler, sanıklar tarafından, 6136 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanık ...'in mahkumiyetlerine ilişkin hükümler, adı geçen sanık tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ...'in bir otobüs firmasıyla Kırşehir'e geleceği, elinde kültür varlıkları bulunduğu bilgisi alınması üzerine, söz konusu otobüs durdurularak, sanığın çantasında yapılan aramada 55 adet sikkenin ele geçirildiği, aynı zamanda sanık ...'in konutunda yapılan aramada, bir kısım eserler ile tabanca, bıçak ve kasaturanın ele geçirildiği, Kayseri Kriminal Polis Labaratuvarı Müdürlüğü'nün 18.03.2008 tarihli ekspertiz raporuna göre, bıçak ve kasaturanın, 6136 sayılı kanunun 4. maddesinde belirtilen yasak niteliğe sahip eşyalar olduğu, tabancanın 6136 sayılı kanun kapsamında ateşli silah olup, vahim nitelikte olmadığının bildirildiği anlaşılmakla,

Yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Sanık ...'in olayın hemen akabinde emniyette vermiş olduğu ifadesinde, “söz konusu sikkeleri, Patnos İlçesi'nde tanımadığı bir şahıstan merakı nedeniyle, cep telefonunu takas etmek suretiyle aldığına” ilişkin savunması karşısında eyleminin 2863 sayılı Kanunun 70. maddesine temas eden “kültür varlığı bulundurma” suçunu oluşturacağının gözetilmemesi,

Yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Sanık ...'in olayın hemen akabinde emniyette vermiş olduğu ifadesinde, “söz konusu sikkeleri, Patnos İlçesi'nde tanımadığı bir şahıstan merakı nedeniyle, cep telefonunu takas etmek suretiyle aldığına” ilişkin savunması karşısında eyleminin 2863 sayılı Kanunun 70. maddesine temas eden “kültür varlığı bulundurma” suçunu oluşturacağının gözetilmemesi,

2- Sanık ...'den ele geçirilen dava konusu eserler üzerinde üniversitelerin arkeoloji ve sanat tarihi kürsülerine mensup öğretim üyelerinden oluşan tarafsız bilirkişi kuruluna inceleme yaptırılarak, mevcut durumları itibariyle bilim, kültür, din veya güzel sanatlarla ilgileri, 2863 sayılı Kanun kapsamında korunması gerekli taşınır kültür varlığı olup olmadıkları, tasnif ve tescile tabi olup olmadıkları, bildirim zorunluluğu olan eserlerden olup olmadıklarının tespit edilmesi ve sonucuna göre, eserlerin anılan özellikleri taşıdığının tespiti durumunda, sanığın, “evinde şark köşesi yaparak, şark köşesine koyduğuna, evinde durduğuna” ilişkin savunması karşısında eyleminin, 2863 sayılı Kanunun 70. maddesine temas eden “kültür varlığı bulundurma” suçunu oluşturacağı gözetilmeksizin, hatalı nitelendirme ile karar verilmesi ve dosyanın tarafı konumundaki Kırşehir Müze uzmanlarının düzenlemiş olduğu raporun hükme esas alınması,

3- Sanık ...'den ele geçirilen, tabanca, bıçak ve kasaturanın, adı geçen sanığın evinde yapılan aramada birlikte ele geçirilmeleri karşısında, 5237 sayılı TCK'nın 44. maddesinde düzenlenen fikri içtima kuralı uyarınca, bu suçların cezası en ağır olan 6136 sayılı Kanunun 13/1 maddesi gereğince alt sınırdan uzaklaşılarak cezalandırılması gerekirken, ayrıca aynı kanunun 15/1 maddesi gereğince ceza tayin edilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin bu sebeplerden dolayı, sanıkların kazanılmış hakları saklı kalmak kaydıyla, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme kısmen aykırı olarak BOZULMASINA, 26.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14988, Karar No: 2015/12315, Tarih: 19.11.2015

**11. Hukuk Dairesi         2014/14988 E.  ,  2015/12315 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada .... Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 26/05/2014 tarih ve 2013/244-2014/123 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 20/10/2015 günü hazır bulunan davalı vekili Av. ... ile davacı vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, başlangıçta .... ile birlikte grup şirketi olarak faaliyet gösteren müvekkili ...'nin söz konusu grup şirketlerini birleşme sureti ile devraldığını, gurup şirketleri olarak faaliyet gösterilen dönemde müvekkili şirketin 1992 yılında ...ini 2002 yılında hizmete soktuğunu, 2006 yılında o tarihler de faaliyette bulunan .... şirketi üzerinden ...nin yatırımına başladığını, müvekkili şirketin 2005 yılında satın alıp işletmeye soktuğu ... Otelinin satım alımında kullanılmak üzere davalı bankadan 10.05.2005 tarihinde 10.000.000 Euro kredi aldığını, .... üzerinden başladığı ... Otelini kullanılmak üzere de ... ve davalı banka ile birlikte ortak yapılan finansman koşulları çerçevesinden ...'ndan 17.500.000 Euro, davalı bankadan da 17.500.000 Euro olmak üzere toplam 35.000.000 Euro kredi aldığını, sektörün önde gelen firmalarından olan müvekkili şirketin dünyada ve ülkemizde yaşanan 2008 krizine yatırım döneminde yakalandığını, davalı bankanın 17.09.2008 tarihinden 21.10.2008 tarihine kadar geçen 1 ay gibi kısa bir süre içinde bankalardan kullanılan işlek döviz kredilerinin faizlerinin %300’ ün üzerinde arttırdığını, artan faiz yüküne rağmen müvekkilinin kullanmış olduğu kredilerin geri ödemelerini aksatmamaya gayret etmekle birlikte zaman içinde vergi daireleri ve ... 'na olan vergi ve prim borçları ile işçi alacaklarının ve piyasa olan çek senet borçlarını ödeyemez hale geldiğini, dava ve icra takipleri ile karşı karşıya kaldıklarının çok ciddi mali kriz içine girdiğini, 2008 yılında başlayıp 2009 yılında gittikçe ağırlaşan mali kriz ve dar boğazdan kurtulabilmek için ... ve davalı bankanın birlikte kullandırdığı kredinin yeniden yapılandırılması için görüşmeler başlatıldığını, ...'ndan kullanılan kredilerin yeniden yapılandığını, kredilere ilave dönemsiz ödemeler tanımlandığını, ana para geri ödemelerinin ertelenerek vadelerinin uzatıldığını, davalı bankanın ise değil bu kolaylıkları sağlamak, müvekkilinin içinde bulunduğu zor durumdan yararlanmak sureti ile mevcut kredilerin şartlarını kendi lehlerine daha da ağırlaştırdıklarını, bunun üzerine

müvekkilinin varlık satışı suretiyle krizi atlatma çabası içine girdiğini, bir kısım taşınmazlarını değerlerinin altında satmak zorunda kaldıklarını, davalı Banka'nın müvekkilinin bu zor durumundan yararlanarak bu davaya konu olan çok ağır şartlar içeren ek kredi sözleşmesinin müvekkiline dayattığını ve kabul ettirdiğini, davalı banka ile müvekkili şirket arasında imzalanan 14.01.2010 tarihli ek kredi sözleşmesinde edimler arasında açık bir dengesizlik olduğunun ve bunun müvekkilinin o dönem içinde bulunduğu koşullar itibari ile müzayaka halinde bulunduğunu ileri sürerek, olayda gabinin objektif ve subjektif unsurların gerçekleştiğini veya uygulanan yönetim masrafı ve kredi faiz oranlarının ahlaka aykırılık oluşturacak derecede fahiş olduğunu veyahut da olayda davalı banka uygulamalarının MK'nın 2.maddesi anlamında objektif iyi niyet kurallarına aykırılık teşkil ettiğinin tespitine, ek kredi sözleşmesinin 3.maddesinde yer alan yönetim komisyonuna ilişkin maddenin hukuka aykırı ve geçersiz bulunduğunu veya fahiş olduğunun tespit ve kabulü ile haksız ve hukuka aykırı tahsil edilen miktardan fazlaya ilişkin talep ve dava hakları saklı kalmak kalarak 5.000 Euro'nun, müvekkiline dayatılarak kabul ettirilen kredi faiz oranlarının fahiş olduğunun tespiti ile fazla ödenen miktarlardan fazlaya ilişkin talep ve dava hakları saklı kalarak 5.000 Euro'nun, 20.04.2004 tarihinde ana para üzerinden % 0.50 oranında hesaplanın müvekkilinden ikinci kez tahsil olunan yönetim komisyonunun hukuka aykırı olduğunun ve geçersiz bulunduğunun tespit ve kabulü ile bundan doğan müvekkili alacağından fazlaya ilişkin dava hakları saklı kalmak kaydı ile şimdilik 5.000 Euro'nun, ek kredi sözleşmesinin 5.maddesinde yer alan erken erken kapama komisyonuna ilişkin maddenin hukuka aykırı ve geçersiz bulunduğu veya fahiş olduğunun kabulü ile erken kapama komisyonu adı altında müvekkilinden haksız tahsil eden miktardan fazlaya ilişkin dava hakları saklı kalmak kaydı ile şimdilik 5.000 Euro nun, tahsiline, bu talepler yerinde görülmediğinde ek sözleşmenin 3 ve 5.maddesine ve erken ödeme komisyonuna dayalı olarak şimdilik toplam 15.000 Euro’nun temerrüt faizi ile davalıdan tahsili talep ve dava etmiş, ıslah dilekçesi ile istemini 332.825.11 Euro’ya yükseltmiştir.

Davalı vekili, davaya dayanak sözleşmelerin tarafların özgür iradeleri ile yapıldığını, yapılan uygulamaların sözleşmeye, bankacılık usul ve esaslarına uygun olduğunu savunarak, davanın yetki, usul ve esas yönünden reddini istemiştir.

Davalı vekili, davaya dayanak sözleşmelerin tarafların özgür iradeleri ile yapıldığını, yapılan uygulamaların sözleşmeye, bankacılık usul ve esaslarına uygun olduğunu savunarak, davanın yetki, usul ve esas yönünden reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna göre, taraflar arasında imzalanan sözleşmelerin sözleşme serbestisi içerisinde imzalandığı, bankacılık sektöründe yeterli rekabet şartlarının oluşmuş olması nedeniyle tarafların özgür iradeleri ile sözleşmelerin tesis edildiği, buna dayalı olarak faiz dışına alınan ücret ve komisyonlarının yine sektör uygulamaları içerisinde makul sınırlar içerisinde ve sözleşme şartlarına uygun olarak alındığı, ek sözleşmenin 3. maddesi uyarınca alınan %1,5 oranındaki 20/04/2010 tarihinde ek sözleşme kapsamında kullanılan kredilerin faiz oranlarında yapılan müşteri lehine iyileştirme sonrasında alınan %0,50 oranında komisyonların tarafların irade beyanları çerçevesinde alındığı sözleşme serbestisi çevçevesinde değerlendirildiği, ek sözleşmenin beşinci maddesi uyarınca erken kapama komisyonu hesaplama esasını belirleyen formülün davacı tarafın iddia ettiği şekilde yorumlanması gerektiği, buna göre her iki kredinin toplam 429.947,51 Euro komisyon + 21.497,38 Euro BSMV (Toplam 451.444,89 Euro) alınması gerekirken 746.653 Euro komisyon +37.617 Euro BSMV (Toplam 784.270 Euro) alındığı, 332.825,11 Euro nun fazla alındığı gerekçesiyle davanın kabulü ile 332.825,11 Euro’nun davalıdan temerrüt faizi ile tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dava, kredi sözleşmesine dayalı erken ödeme komisyonunun istirdatı istemine ilişkin olup, 6100 sayılı Kanun'un 184. ve devamı maddeleri uyarınca, yargıç tarafların iddia ve savunmalarıyla toplanan kanıtları inceledikten sonra duruşmada hazır bulunan taraflara

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dava, kredi sözleşmesine dayalı erken ödeme komisyonunun istirdatı istemine ilişkin olup, 6100 sayılı Kanun'un 184. ve devamı maddeleri uyarınca, yargıç tarafların iddia ve savunmalarıyla toplanan kanıtları inceledikten sonra duruşmada hazır bulunan taraflara

tahkikatın tümü hakkında açıklama yapabilmeleri için söz verir. Taraflar tahkikatın tamamı hakkında açıklamada bulunduktan sonra, yargıç yeniden araştırma yapılmasını gerektiren bir husus kalmadığı sonucuna varırsa tahkikatın bittiğini taraflara tefhim eder. Anılan Kanun'un 186. maddesi hükmüne göre, tahkikatın bitiminden sonra sözlü yargılama ve hüküm için tayin olacak gün ve saatte mahkemede hazır bulunmalarını sağlamak amacıyla iki tarafı davet eder. Taraflara çıkartılacak olan davetiyede belirlenen gün ve saatte mahkemede hazır bulunmadıkları takdirde yokluklarında hüküm verileceği hususu bildirilir. Ancak, taraflar duruşmada hazırsa bu bildirim sözlü olarak yapılır, tutanağa geçirilir ve taraflara imzalatılır. Sözlü yargılama aşamasında taraflara son sözleri sorularak hüküm tefhim edilir. Sözlü yargılama safhasında taraflar kanıt sunmadan kendisi ve karşı tarafın iddia ve savunmaları ile kanıtlarıyla ilgili hukuki değerlendirme yaparak neden haklı olduklarını açıklama hakkı elde ederler, yargıç da gerektiğinde salt hukuki değerlendirmeye esas olmak üzere taraflara soru sorma ve tereddütlü noktaları son kez açıklığa kavuşturma imkanına sahip olur. Anılan hususlara uyulmadan mahkemece hüküm kurulması savunma hakkının kısıtlanması niteliğinde olduğundan adil yargılanma hakkı ve hukuki dinlenilme hakkına aykırıdır.

Somut uyuşmazlıkta, mahkemece tahkikat aşamasının bittiği taraflara tefhim edilmeden ve yukarıda açıklanan hükümler çerçevesinde sözlü yargılama için taraflara süre verilmeden ya da tarafların bu konuda süre istemediklerine ilişkin beyanları tespit edilmeden davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bu itibarla, mahkemece yukarıda yapılan açıklamalar doğrultusunda HMK'nın 184 ve devamı maddelerinde belirtilen usullere uyulmadan, tarafların iddia ve savunma hakkını kısıtlar şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, kararın bu nedenle davalı yararına bozulması gerekmiştir.

2-Bozma sebep ve şekline göre, davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davalı yararına BOZULMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, takdir olunan 1.100,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınıp davalıya verilmesine, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 19/11/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/20413, Karar No: 2013/6452, Tarih: 11.03.2013

**2. Hukuk Dairesi         2012/20413 E.  ,  2013/6452 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Manavgat 3. Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :13.06.2012
Yargıtay — Esas No: 2013/22355, Karar No: 2014/6268, Tarih: 18.03.2014

**7. Hukuk Dairesi         2013/22355 E.  ,  2014/6268 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Hatay İş Mahkemesi(Müstemir Yetkili)

Tarihi : 03/07/2013

Numarası : 2012/69-2013/316

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay’ca incelenmesi davalı Maliye Bakanlığı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalı Maliye Bakanlığı'nın aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine

2-Davacı, davalı işyerinde temizlik elemanı olarak çalışırken iş akdinin işveren tarafından haksız olarak sonlandırıldığından bahisle kıdem ve ihbar tazminatı ile bazı işçilik alacaklarının ödetilmesini istemiştir.

Davalı, davacının iş akdinin haklı nedenle sonlandırıldığını, tüm haklarının ödendiğini hiçbir alacağı olmadığını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davacının iş akdinin haklı neden olmadan feshedildiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Anayasanın 141'nci maddesi uyarınca, yargı kararlarının gerekçeli olarak yazılması gerekir. Bu husus 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 297nci maddesinde de hüküm altına alınmıştır. Anılan anayasal ve yasal düzenlemeler gereğince yargıcın, tarafların iddia ve savunmalarının özetini, anlaştıkları ve anlaşamadıkları hususları, çekişmeli vakıalar hakkında toplanan delilleri, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesini, sabit görülen vakıalarla bunlardan çıkarılan sonuç ve hukuki sebepleri kararda göstermesi zorunludur. Maddi olgularla hüküm fıkrası arasındaki hukuki bağlantı da ancak bu şekilde kurulabilecek, ayrıca yasal unsurları taşıyan bu gerekçe sayesinde, kararların doğruluğunun denetlenebilmesi mümkün olacaktır. Kararın gerekçesi ile hüküm fıkrasının birbirine aykırı olmaması gerekir. Kısa kararda ve gerekçeli kararın hüküm fıkrasında davacının yıllık izin alacağının hüküm altına alınmasına rağmen, hükmün gerekçesinde davacının yıllık iznini Ramazan ayında kullandığının kabul edildiğinin bildirilmesi nedeniyle hüküm ve gerekçe arasında çelişki oluşturulmuştur.

Yapılacak iş; Bu aykırılığın giderilmesi suretiyle gerçeğe ve hukuka uygun bir karar vermektir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin yazılı biçimde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli, hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalı Maliye Bakanlığının yıllık izin alacağının hesabına yönelik diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, 08.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.