muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/11170, Karar No: 2018/5303, Tarih: 21.05.2018

tarihli kusur raporunu hükme esas alarak davacının maliki olduğu kamyonetin önünde meydana gelen hasardan önündeki aracı güvenli takip mesafesinde izlemediğinden %100 oranında sorumlu olduğu, davalı sürücü ...'ın davacının maliki olduğu kamyonetin arkasında meydana gelen hasardan güvenli takip mesafesinde izlemediğinden %100 oranında sorumlu olduğu sonucuna varılarak davanın kısmen kabulüne karar vermiştir.

Somut olaya bakıldığında; kaza tespit tutanağında, söz konusu zincirleme kazanın oluşumunda; dava dışı en öndeki aracın sürücüsünün kusurunun bulunmadığı, Arkasından gelen sırayla; ... , ... davacı aracının sürücüsü Adil, ... ..., ... , ... 52/1 c diğer bir aracı izlerken, hızlarını kullandıkları aracın yük ve teknik özelliğine, görüş, yol, hava ve trafik durumunun gerektirdiği şartlara uydurmadan güvenli bir mesafe bırakmamak kuralını ihlal ettikleri tespit edilmiştir. Mahkemece yargılama sırasında 26/09/2008 tarihli makine mühendisi bilirkişiden, daha sonra 09/06/2011 tarihinde ... dan ve 29/12/2011 tarihinde de üçlü makine mühendisi bilirkişilerinin yer aldığı heyetten alınan raporlarda; davacının maliki olduğu ... plakalı kamyonetin sürücü ...'in davacının maliki olduğu kamyonetin önünde meydana gelen hasardan önündeki aracı güvenli takip mesafesinde izlemediğinden %100 oranında sorumlu olduğunu, davalı sürücü ...'ın ise davacının maliki olduğu kamyonetin arkasında meydana gelen hasardan güvenli takip mesafesinde izlemediğinden %100 oranında sorumlu olduğunu belirtmişlerdir. Ceza mahkemesince ise; trafik uzmanı ve daha sonra üçlü trafik uzmanı heyetinden alınan raporlarda; dava dışı sürücü ’ın yönetimindeki tankerin yolun kapalı olduğunu görünce nizami olarak durduğu, ancak arkasından gelen sürücü ...’in durmayarak önünde duran bu tankere çarptığını,daha sonra arkasından gelen eldeki davanın davacısına ait aracın sürücüsü olan ...’in önünde duran taşıta çarpmamak için duruşa geçtiği ancak yaklaşık beş dakika sonra arkasından gelen davalı sürücü ...’ın duramayarak davacının aracına çarptığı olayın bu şekilde devam ettiğini bu nedenle de dava dışı ve eldeki davanın davacısına ait aracın sürücüsü ...’in nizami olarak durduklarından dolayı kusursuz bulundukları diğer araçların ise asli kusurlu olduklarının tespitini içerdiği görülmekte olup kusur durumu ile ilgili olarak ceza mahkemesi kararı ile eldeki davadaki kusur saptaması arasında çelişki doğmuştur.

Bu durumda mahkemece; ceza mahkemesince alınan ve hükme esas kabul edilen kusur bilirkişi raporları ile yerel mahkemenin aldığı bilirkişi raporları arasında çelişki bulunduğu gözetilerek, ... Müdürlüğü Fen Heyeti veya İTÜ'den tüm dosya kapsamına göre, kazadaki tarafların kusur durumlarının belirlenmesi konusunda ayrıntılı, gerekçeli, denetime elverişli ve çelişkileri giderir şekilde rapor alınması ve oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken; yazılı olduğu biçimde hüküm tesisi doğru görülmemiştir.

2-Bozma ilamının kapsam ve şekline göre; davacı vekili ve davalı ... vekilinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesine bu aşamada gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle; davacı vekili ve davalı ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA; (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin ve davalı ... vekilinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacı ve davalıya geri verilmesine 21.5.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/561, Karar No: 2017/9317, Tarih: 07.11.2017

**19. Ceza Dairesi         2017/561 E.  ,  2017/9317 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanıkların üzerine atılı bulunan İİK'nın 331. maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen takibi şikayete bağlı olan seçimlik hareketli bu suçun; "Haciz yolu ile takip talebinden sonra veya bu talepten önceki iki yıl içinde borçlu; alacaklısını zarara sokmak maksadıyla,

“1-)Mallarını veya bunlardan bir kısmını mülkünden çıkararak,

2-)Telef ederek

3-)Kıymetten düşürerek,

4-)Hakiki surette yahut gizleyerek muvazaa yoluyla başkasının uhdesine geçirerek,

5-) Asıl olmayan borçlar ikrar ederek;

Mevcudunu suni surette eksiltirse” şeklinde sıralanan seçimlik hareketlerden herhangi birisinin işlenmesiyle, diğer koşulların da ( alacaklının, borçlu aleyhine aciz belgesi aldığını veya alacağını alamadığını ispat ettiği takdirde) gerçekleşmesi halinde oluşacağının yerleşik uygulamalarda benimsenmiş olması, somut olayımızda; müşteki tarafça, sanıkların, üzerine kayıtlı taşınmazların, alacaklılarını zarara uğratmak amacıyla amacıyla devredildiğinin iddia edilmesi karşısında, şikayete konu taşınmazlara ilişkin satım sözleşmeleri getirtilip ve eyleme konu taşınmazların devir tarihindeki değeri ile gerçek değeri arasında fahiş fark olup olmadığı konusunda bilirkişi incelemesi yaptırılıp, satın alan şahıslarla satış işlemini yapan sanıklar arasında yakın akrabalık ya da yakın arkadaşlık ilişkisi bulunup bulunmadığı araştırılıp ve şikayete konu icra takip dosyasının içerisinde Şanlıurfa 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2014/395 esas sayılı dosyasıyla, şikayetçi alacaklı tarafından sanıklar aleyhine tasarrufun iptali davası açıldığının anlaşılması karşısında, tasarrufun iptaline ilişkin dava dosyasının sonucu araştırılmadan mahkemece eksik kovuşturmayla yetinilerek yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre de,

Kabule göre de,

1-02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 331. maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanıklar hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

2-Anayasanın 141, CMK’nın 34 ve 230. maddeleri uyarınca mahkeme kararlarının sanıkları, mağdurları, Cumhuriyet savcısını ve herkesi inandıracak ve Yargıtay denetimine imkan verecek biçimde olması gerekir. Yargıtay’ın gerekçelerde tutarlılık denetimini yapabilmesi için; kararın dayandığı tüm verilerin, bu veriler konusunda mahkemenin ulaştığı sonuçların, iddia, savunma ile mağdur ve tanık anlatımlarına ilişkin değerlendirmelerin, hangi anlatımın ne gerekçeyle diğerine üstün tutulduğunun açık olarak hükmün gerekçesine yansıtılması ve mahkemece ulaşılan vicdani kanı sonucunda sanığın hangi fiillerinin suç sayıldığı açıklandıktan sonra kabul edilen bu fiillerin hukuki nitelendirilmesinin yapılması, adli sicil kaydı bulunmayan sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK’nın 50. ile 51. maddelerinde düzenlenen seçenek yaptırımlara çevirme ve erteleme nedenlerinin kanuni bağlamda tartışılması gerekirken tartışılmaması,

Bozmayı gerektirmiş ve sanıklar müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 07.11.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12239, Karar No: 2014/3142, Tarih: 20.02.2014

**11. Hukuk Dairesi         2013/12239 E.  ,  2014/3142 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KOCAELİ 2. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 29/04/2013

NUMARASI : 2011/371-2013/113

Taraflar arasında görülen davada Kocaeli 2. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 29/04/2013 tarih ve 2011/371-2013/113 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı bankanın 0041430 hesap numaralı müşterisi olduğunu, bankanın Ağustos 2006 tarihine kadar, hesabından havale yoluyla "SSK ve vergi borçlarını" ödediğini, fakat Ağustos 2006-Mart 2007 tarihleri arasında "Peşin Vergi, Stopaj, KDV ve SSK Primi" karşılığı toplam 122.118,66 YTL'nın davalı bankadan çekildiği halde Alemdar Vergi Dairesi ve SSK İl Müdürlüğü'ne ödeme yapılmadığı, bu nedenle müvekkilinin gecikme zammı ile birlikte vergi dairesine 62.179,60 YTL, SSK İl Müdürlüğü'ne 68.298,68 YTL olmak üzere toplam 130.478,28 YTL ödeme yaptığını,davalının kusurundan kaynaklanan bu zararın ihtara rağmen ödemediğini ileri sürerek,130.478,28 YTL'nin ihtarnamenin tebliğ tarihi olan 26.04.2007 tarihinden itibaren avans faiziyle tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin Ağustos 2006 tarihine kadar davacının SSK ve vergi borçlarını firmanın muhasebecisi M.. S.. ve çalışanı F.. Ş..'in getirdiği tahakkuk fişlerine istinaden ilgili merciin hesabına havale yoluyla ödeme yaptığını, Ağustos 2006 tarihinden sonra F.. Ş..'in banka personeline ödemelerde sorunlar yaşandığını, SSK ve vergi dairesine elden ödeme yapacaklarını belirttiğini,bunun üzerine banka tarafından bu kişiye ödeme yapıldığını, kusurları olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, Dairemizin bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda, davanın kısmen kabulü ile, davalı bankanın yetkisiz kişiye elden ödeme yapması nedeni ile davacının zararı olan 125.849,95 TL'nin bilirkişi raporunda belirtildiği şekilde davacının da %1 müterafik kusuru olduğu kabul edilerek bu kusura isabet eden 1.258,50 TL düşüldükten sonra bakiye 124.591,45 TL’nin 27/04/2007 tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak ve bilirkişi raporuna itibar edilerek yazılı şekilde karar verilmiş ise de, bozma ilamında belirtildiği üzere, her ne kadar bankadan para çekme yetkisi bulunmayan şirket çalışanına ödeme yapılması davalı banka yönünden kusur teşkil eder ise de, anılan işlemleri yapan kişinin şirket çalışanı olması sebebiyle çalışanını seçmede ve onu denetlemede gerekli özeni göstermeyen davacının da olayda müterafik kusuru bulunmaktadır ve bu kusura karşılık verilen %1 kusur oranı somut olaya göre azdır. Nitekim davalı vekili de bu hususu bilirkişi raporuna itirazında dile getirmiştir. Mahkemece yeniden müterafik kusur oranı konusunda, üç kişiden oluşan bir bilirkişi heyetinden rapor alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, hatalı bilirkişi raporunun benimsenerek hüküm kurulması doğru olmamış, davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle, kararın davalı yararına bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan sebeplerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle, kararın davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davacıya iadesine, 20/02/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2695, Karar No: 2015/10936, Tarih: 24.11.2015

**14. Ceza Dairesi         2015/2695 E.  ,  2015/10936 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı eylemi reşit olmayanla cinsel ilişki kabul edilerek şikayet yokluğu nedeniyle kamu davalarının düşmesi, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan beraat, temyiz isteminin reddi

İlk derece mahkemesince temyiz isteminin reddine dair verilen Ek karar temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Gerekçesi gösterilmek suretiyle temyiz isteminin reddine dair verilen Ek karar usul ve kanuna uygun olduğundan, mağdure vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle Ek kararın ONANMASINA, 24.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/20513, Karar No: 2014/4157, Tarih: 19.02.2014

**7. Hukuk Dairesi         2013/20513 E.  ,  2014/4157 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Çorum 1.İş Mahkemesi

Tarihi : 11/06/2013

Numarası : 2011/417-2013/648

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı vekili, müvekkilinin davalı yöneticiliğe bağlı apartmanda işe başladığı 1987 yılından emekli olduğu 2010 yılına kadar aralıksız çalıştığını, davalıya ait iş yerinde kış döneminde 05,00-24.00 yaz döneminde ise 07.30-22.00 saatleri arasında çalıştığını, hafta tatillerinde, genel tatillerde ve dini bayramlarda da aralıksız olarak çalışmaya devam ettiğini, müvekkilinin çalıştığı süre içersinde yıllık ücretli izin hakkını da kullanmadığını, karşı tarafın belirttiği toplam 25.000,00 TL alacak miktarını parçalar halinde aldığını ileri sürerek kıdem tazminatı ile bazı işçilik alacaklarının ödetilmesini istemiştir.

Davalı vekili, geçerli ibraname nedeniyle davanın reddi gerektiğini, davacı tarafın dava dilekçesinde 25.000,00 TL ödeme yapıldığını kabul ettiğini, tüm bunların ibraname niteliğindeki belge ile uyumlu bilgiler olduğunu, ihbar tazminatı hakkı olmadığını davacı tarafın dahi kabul ettiğini savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davacının davasının kısmen kabulü ile hafta tatili, genel tatil ve yıllık izin ücreti taleplerinin kabulüne, kıdem tazminatı, fazla mesai ücreti ve ücret alacağı taleplerinin reddine karar verilmiştir.

Taraflar arasında düzenlenen ibranamenin geçerliliği konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun yürürlüğe girdiği 01.07.2012 tarihinden sonra düzenlenen ibra sözleşmeleri için yasal koşulların varlığı aranmalıdır. Ancak 6098 sayılı Borçlar Kanununun yürürlükte olmadığı dönemde imzalanan ibranamenin geçerliliği sorunu, Dairemizin konuyla ilgili ilkeleri çerçevesinde değerlendirilmelidir. İbranamenin feshi izleyen bir aylık süre içinde düzenlenmesi ve ödemelerin banka kanalıyla yapılmamış oluşu 01.07.2012 tarihinden önce düzenlenen ibra sözleşmeleri için geçersizlik sonucu doğurmaz.

İşçi ve işveren arasında işverenin borçlarının sona erdirilmesine yönelik olarak Türk Borçlar Kanunu’nun yürürlülüğü öncesinde yapılan ibra sözleşmeleri yönünden geçersizlik sorunu aşağıdaki ilkeler dahilinde değerlendirilmelidir:

İşçi ve işveren arasında işverenin borçlarının sona erdirilmesine yönelik olarak Türk Borçlar Kanunu’nun yürürlülüğü öncesinde yapılan ibra sözleşmeleri yönünden geçersizlik sorunu aşağıdaki ilkeler dahilinde değerlendirilmelidir:

Dairemizin kökleşmiş içtihatları çerçevesinde, iş ilişkisi devam ederken düzenlenen ibra sözleşmeleri geçersizdir. İşçi bu dönemde tamamen işverene bağımlı durumdadır ve iş güvencesi hükümlerine rağmen iş ilişkisinin devamını sağlamak veya bir kısım işçilik alacaklarına bir an önce kavuşabilmek için iradesi dışında ibra sözleşmesi imzalamaya yönelmesi mümkündür,

İbranemenin tarih içermemesi ve içeriğinden de fesih tarihinden sonra düzenlendiğinin açıkça anlaşılamaması durumunda ibranameye değer verilemez.

İbranamenin geçerli olup olmadığı 01.07.2012 tarihine kadar yürürlükte olan 818 sayılı Borçlar Kanununun irade fesadını düzenleyen 23-31. maddeleri yönünden de değerlendirilmelidir. İbra sözleşmesi yapılırken taraflardan birinin esaslı hataya düşmesi, diğer tarafın veya üçüncü şahsın hile ya da korkutmasıyla karşılaşması halinde, ibra iradesinden söz edilemez.

Öte yandan 818 sayılı Borçlar Kanununun 21 inci maddesinde sözü edilen aşırı yararlanma (gabin) ölçütünün de ibra sözleşmelerinin geçerliliği noktasında değerlendirilmesi gerekir.

İbranamedeki irade fesadı hallerinin, 818 sayılı Borçlar Kanununun 31 inci maddesinde öngörülen bir yıllık hak düşürücü süre içinde ileri sürülmesi gerekir. Ancak, işe girerken alınan matbu nitelikteki ibranameler bakımından iş ilişkisinin devam ettiği süre içinde bir yıllık süre işlemez.

İbra sözleşmesi, varlığı tartışmasız olan bir borcun sona erdirilmesine dair bir yol olmakla, varlığı şüpheli ya da tartışmalı olan borçların ibra yoluyla sona ermesi mümkün değildir. Bu nedenle, işçinin hak kazanmadığı ileri sürülen bir borcun ibraya konu olması düşünülemez. Savunma ve işverenin diğer kayıtları ile çelişen ibra sözleşmelerinin geçersiz olduğu kabul edilmelidir.

Miktar içeren ibra sözleşmelerinde ise, alacağın tamamen ödenmiş olması durumunda borç ifa yoluyla sona ermiş olur. Buna karşın kısmi ödeme hallerinde, Dairemizin kökleşmiş içtihatlarında ibraya değer verilmemekte ve yapılan ödemenin makbuz hükmünde olduğu kabul edilmektedir. Miktar içeren ibranamenin çalışırken alınmış olması makbuz etkisini ortadan kaldırmaz.

Miktar içermeyen ibra sözleşmelerinde ise, geçerlilik sorunu titizlikle ele alınmalıdır. İrade fesadı denetimi yapılmalı ve somut olayın özelliklerine göre ibranamenin geçerliliği konusunda çözümler aranmalıdır.

Yine, işçinin ibranamede yasal haklarını saklı tuttuğuna dair ihtirazi kayda yer vermesi ibra iradesinin bulunmadığını gösterir.

Miktar içermeyen ibra sözleşmelerinde ise, geçerlilik sorunu titizlikle ele alınmalıdır. İrade fesadı denetimi yapılmalı ve somut olayın özelliklerine göre ibranamenin geçerliliği konusunda çözümler aranmalıdır.

Yine, işçinin ibranamede yasal haklarını saklı tuttuğuna dair ihtirazi kayda yer vermesi ibra iradesinin bulunmadığını gösterir.

İbranamede yer almayan işçilik alacakları bakımından, borcun sona erdiği söylenemez. İbranamede yer alan işçilik alacaklarının bir kısmı yönünden savunma ile çelişkinin varlığı ibranameyi bütünüyle geçersiz kılmaz. Savunma ile çelişmeyen kısımlar yönünden ibra iradesine değer verilmelidir. Başka bir anlatımla, bu gibi durumlarda ibranamenin bölünebilir etkisinden söz edilebilir. Bir ibraname bazı alacaklar bakımından makbuz hükmünde sayılırken, bazı işçilik hak ve alacakları bakımından ise çelişki sebebiyle geçersizlikten söz edilebilir.

İbraname savunması, hakkı ortadan kaldırabilecek itiraz niteliğinde olmakla yargılamanın her aşamasında ileri sürülebilir.

Somut olayda, davacının iş akdinin sona ermesinden sonra 30/09/2010 tarihinde imzaladığı ibranamede "24 yıllık çalıştığım süreler için kıdem tazminatı, haftalık ve yıllık izinlerim, fazla çalışmalarım karşılığı olarak 25.000.00 TL para ödenmiş olup, apartmandan hiçbir yasal alacağım kalmamıştır. Bu tutanak tarafımızdan tanzim ve imza edilmiştir." yazılı olduğu ve davacının herhangi bir ihtirazi kayıt düşmeden belgeyi imzaladığı sabittir. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davacının 18/01/1987-31/07/2010 tarihleri arasında davalı işyerinde asgari ücretle çalıştığı kabul edilmiştir. Davacının iş akdinin feshi tarihi olan 31/07/2010 tarihinden iki ay sonra 30/09/2010 tarihinde bahse konu ibranamenin düzenlendiği, davacının herhangi bir ihtirazi kayıt göstermeden ibranameyi imzaladığı ve kıdem tazminatı, hafta tatili, yıllık izin ve fazla çalışma ücreti karşılığı olarak 25.000,00 TL ödemeyi davacının aldığı anlaşılmıştır. İbranamenin iş akdinin feshi tarihinden iki ay sonra imzalanması nedeniyle davacının iradesinin fesada uğratılarak ibraname imzalatıldığından da söz edilemez. Bu durumda davacının, ibraname metninde yazılı işçilik alacakları olan yıllık izin, hafta tatili ve fazla çalışma ücret alacaklarını almış olduğunun kabulü gerekir. Bu durum değerlendirilerek genel tatil ücreti alacağı dışındaki hak ve alacakların reddine karar verilmesi gerekirken kabulüne karar verilmiş olması hatalı olup bozma nedenidir.

O halde davalı vekilinin bu yönü amaçlayan temyiz itirazı kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 19.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3021, Karar No: 2013/7699, Tarih: 09.09.2013

**20. Hukuk Dairesi         2013/3021 E.  ,  2013/7699 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar ... ve arkadaşları ile davalılar ... ve arkadaşları vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı ... Yönetimi vekili 17.05.1971 tarihli dilekçe ile .... İlçesinde görevli 21 nolu Orman Tahdit Komisyonunca .... serisi Devlet ormanın tahdidi yapılıp ilân edildiğini, ancak; bu tahdit sırasında ... Köyü, Yellice Mevkiinde davalılar ... ve ...’ın sanık olduğu ....Sulh Ceza mahkemesinin 964/89 ve 965/13 esasında kayıtlı Ceza davalarına konu yerlerin 485 ve 486 orman sınır noktalarının doğusunda ve orman kadastro sınırları dışında bırakıldığını belirterek, bu yerlerin orman olduğu iddiasıyla 485 ve 486 orman sınır noktalarının doğusunda bulunan yerlerin orman sınırları içine alınması istemiyle husumeti ... ve ...’a yönelterek .... Asliye Hukuk Mahkemesine dava açmıştır.

... Asliye Hukuk mahkemesince 11.07.1991 tarih ve 1971/145 – 1991/90 sayılı kararla, 29.06.1991 tarihinde yapılan keşifte dava konusu yerden arazi kadastrosu geçtiği ve dava konusu taşınmazın 635 parsel olarak bir bütün halinde tespit gördüğü ve 635 parselin kadastro mahkemesinin 1990/276 sayılı dosyası ile davalı olduğu gerekçesiyle mahkemenin görevsizliğine ve dosyanın Sultanhisar Kadastro Mahkemesine devredilmesine karar verilmiştir.

Kadastro sırasında .... Köyü, 635 ve 636 parsel sayılı sırasıyla 20225,00 m² ve 16525,00 m² yüzölçümündeki taşınmazlar, 1938 tarih ve 774 tahrir numaralı vergi kaydı ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle incirlik vasfıyla 635 parsel ..., 636 parsel ... adına tesbit edilmişlerdir.

Davacı ... Yönetimi 04.05.1990 havale tarihli dilekçeleriyle, 635 ve 636 parsel sayılı taşınmazların kesinleşmiş orman kadastro sınırları içinde kaldıkları iddiasıyla taşınmazların orman niteliğiyle Hazine adına tescili istemiyle kadastro mahkemesine her bir parsel yönünden ayrı ayrı dava açmıştır.

Kadastro sırasında ...Köyü, 603 ve 604 parsel sayılı sırasıyla 675,00 m² ve 41850,00 m² yüzölçümündeki taşınmazlardan 603 parsel 1938 tarih 774 numaralı vergi kaydı, 604 parsel ise 1938 tarih ve 777 ile 778 tahrir numaralı vergi kayıtları ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle incirlik vasfıyla 603 parsel ..., 604 parsel ise ... adına tesbit edilmiş ve bu tesbitler itiraz edilmeksizin kesinleşmiş, ancak; mahkemece kadastro tutanakları kesinleştirilmiş ise de, taşınmazların incelemeye konu iş bu davada davalı oldukları gerekçesiyle 604 parselin tutanak aslı (603 parselin tutanak aslı getirtilmemiştir, dairece iade ile getirtilmiştir.) getirtilerek ve her iki parsele de “sicil kaydının iptali ile davalıdır” şerhi verdirilmiştir.