muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/1432, Karar No: 2014/5831, Tarih: 31.03.2014

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin(AİHS), temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları,insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup,insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar,hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet,hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre,her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre,hiç kimse … aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre,herkes özel ve aile yaşamına … saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS,özel ve aile Yaşamına,haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile,anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı,anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin pek çok kararlarında tanımladığı gibi,bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir.Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; resmi nikahlı evli iken, sanık ...'nin vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için

10/11/2000 tarihinde muvazaalı olarak eşinden boşandığı, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK' dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanunun 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği,bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı,sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek,dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa,AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında,bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle,usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 31/03/2014 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8937, Karar No: 2015/21003, Tarih: 09.06.2015

**9. Hukuk Dairesi         2014/8937 E.  ,  2015/21003 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, fark ücret alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili, davacının davalı Belediye'de çalışmakta iken 10.11.2010 tarihinde tüm özlük hakları ile birlikte İl Tarım Müdürlüğü'ne atandığını, halen ..... İlçe Tarım Müdürlüğü'nde çalıştığını, müvekkilinin davalı Belediye'de çalıştığı süre içinde günlük 75,03 TL. ücret üzerinden aylık alırken 15.04.2010 tarihinde yevmiyesinin 61,03 TL.'na indirildiğini ve davalı Belediye'nin bu yevmiye üzerinden ücret ödenmeye başlandığını, davacının bu haksız uygulamanın düzeltilmesi ve tam ücretinin ödenmesi için davalı Belediye'ye 17.03.2011 tarihli ihtarname ile başvurduğunu, davalı Belediye'nin 22.04.2011 tarihli cevabî yazısında Belediye ile yetkili sendika arasında yapılan en son toplu sözleşmenin 40. maddesi gereği eşit işe eşit ücret indiriminin yapıldığını bildirerek talebi kabul etmediğini, ama TİS'nin 40. maddesinde bu şekilde bir düzenleme olmadığını, davacının elinden kazanılmış hakkının alınamayacağını, İl Tarım Müdürüğü'nde de ücret düşüklüğünün aynen devam ettiğini, zira, bütün ücret ve zamların en son belirlenen 61,03 TL. günlük yevmiye üzerinden hesaplandığını ileri sürerek, davacının ücretinin düşürülmesinden doğan alacaklarının tespiti ile ücret farkı alacağını istemiştir.

B)Davalı cevabının özeti:

B)Davalı cevabının özeti:

Davalı vekili, davacının belediye bünyesinde şoför olarak çalışmakta iken 5747 sayılı Büyükşehir Belediyesi İçerisinde İlçe Kurulması ve Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun hükümleri doğrultusunda 10.11.2010 tarihinde Belediye ile ilişiği kesilerek İlçe Tarım Müdürlüğü'nde göreve başladığını, davacının yevmiyesinin günlük 61,01 TL. olup, Tüm Belediye ve Genel Hizmet İşçileri Sendikası ile Belediye arasıda aktedilen 15/04/2008-14/04/2010 tarihleri arasında geçerli TİS'nin 45. maddesine göre her kıdem yılı için günlük yevmiyesine 0,07 Krş. kıdem zammı eklenerek günlük yevmiyesinin 75,03 TL. olarak hesaplandığını ve bu tutar üzerinden ödemelerin yapıldığını, ama aynı Sendika ile aktedilen 15/04/2010-14/04/2012 tarihleri arasında geçerli TİS'nin 40. maddesi gereğince işçi ücretleri arasındaki farklılığın giderilmesi için eşit işe eşit ücret ve sosyal adalet ilkesinden hareket ile günlük yevmiyesi 60-63 TL. arasında olan işçilerin yevmiyelerinin ilk yıl için dondurularak 2. yıl için 63 TL.'na yükseltilmesinin uygun görüldüğünü ve işçilerin kıdem zammı ile ilgili olarak da aynı maddenin son fıkrasında işçilerin “aylık ücretlerine işyerinde geçen her hizmet yılı için 0,07 Krş. kıdem zammı ilave edilecektir“ şeklinde düzenleme yapıldığını, davacının günlük yevmiyesi olan 61,03 TL.'dan ayrı olarak, kıdem zammının aylık ücretine yansıtıldığını, yani, 2010-2012 yılları arasında geçerli TİS hükümlerine göre davacının yevmiyesine eklenmesi gereken bir kıdem zammı bulunmadığını, dolayısıyla davacının yevmiyesinde bir eksilme bulunmadığını, iddia ve taleplerin yersiz olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

C)Yerel Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, davacının, davalı Belediye'de çalışırken önceleri günlük 75,03 TL. üzerinden maaş aldığı, 15.04.2013 tarihinden itibaren davalı Belediye tarafından Toplu İş Sözleşmesi'nin 40. maddesi gerekçe gösterilerek davacının yevmiyesinin günlük 61,03 TL.'na indirildiği, Toplu İş Sözleşmesi'nin 40. maddesi incelendiğinde o tarihte çalışanlara ödenen günlük yevmiyelerden indirim yapılacağı yönünde açık bir düzenleme olmadığı, sadece düşük olan yevmiyeler yönünde ayarlamalar yapıldığı, davalı işveren tarafından yapılan ücret indiriminin 4857 sayılı İş Kanunu'nun 22. maddesine de aykırılık teşkil ettiği, yapılan indirimin yasal bir dayanağının olmadığı gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

D)Temyiz:

Karar süresi içinde davalı Belediye vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E)Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Somut olayda, dosya kapsamına göre ücret düşüşünün ilk kez 2010 yılı Eylül ayı bordrosunda yapılmasına rağmen 2010 yılı Mayıs ayından itibaren ücret farkı hesaplanması hatalıdır.

D)Temyiz:

Karar süresi içinde davalı Belediye vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E)Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Somut olayda, dosya kapsamına göre ücret düşüşünün ilk kez 2010 yılı Eylül ayı bordrosunda yapılmasına rağmen 2010 yılı Mayıs ayından itibaren ücret farkı hesaplanması hatalıdır.

3-Davacının 10/11/2010 tarihinde İl Tarım Müdürlüğü'ne atandığı anlaşıldığından davalı Belediye aleyhine 2012 yılı Aralık ayına kadar ücret alacağı hesaplanması hatalıdır. Davacının ücretinin İl Tarım Müdürlüğü'ne atandıktan sonra eksik ödenen kısmı var ise bu miktarın İl Tarım Müdürlüğü'nden talep edilebileceği gözetilerek, davacının davalı Belediyeden varsa fark ücret alacağı İl Tarım Müdürlüğü'ne atandığı 10/11/2010 tarihine kadar hesaplanmalıdır.

4-Ücret farkının hesaplanma şekline gelince;

Dosyada 2008-2010 yılları arasında geçerli TİS bulunmamaktadır. Öncelikle bu TİS getirtilmelidir.

Davacının, yevmiye düşüşünden önceki ücreti olan 75,03 TL. günlük yevmiyenin, sonraki dönemler ücretlerinin tespiti açısından tamamının taban ücret kabul edilip edilemeyeceği, 75,03 TL. günlük yevmiyeye nasıl ulaşıldığı tespit edilmelidir. Bu bakımdan 2008 yılından geriye doğru gereken tüm TİS'leri ve davacının bordroları getirtilmeli, hesap bilirkişisinden denetime elverişli ve detaylı rapor alınmalıdır.

Bu araştırma ve incelemeler neticesinde, tüm dosya kapsamı ile birlikte davacının iddiaları ve davalının savunmaları yeniden değerlendirilerek fark ücret alacağı olup olmadığı ve varsa miktarı belirlenerek hüküm kurulmalıdır.

F)SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 09/06/2015 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9655, Karar No: 2016/22496, Tarih: 16.11.2016

**19. Ceza Dairesi         2015/9655 E.  ,  2016/22496 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6831 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1) Sanık hakkında açma suçundan kurulan hükme ilişkin yapılan incelemede,

Yükletilen suçun sanık tarafından işlendiğinin kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun'da öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından, sanık müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye aykırı olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA,

2) Sanık hakkında ağaç kesme suçundan kurulan hükme ilişkin yapılan incelemede,

Başkaca temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden reddine, Ancak;

Mahallinde yapılan keşif sonucu düzenlenen ziraat bilirkişinin 26/02/2013 günlü raporunda açmanın 2005-2006 yılları arasında yapıldığının tespit edilmesi ve suç tarihi itibariyle ağaç kesme eyleminin açma suçunun unsurunu oluşturması karşısında, sanık hakkında ağaç kesme suçundan açılan dava hakkında beraat kararı verilmesi gerekirken yetersiz gerekçe ile yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye uygun olarak, hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 16/11/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7037, Karar No: 2016/4919, Tarih: 20.04.2016

**23. Ceza Dairesi         2015/7037 E.  ,  2016/4919 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : 1-Sanık ... hakkında: TCK'nın 157/1, 50/1-a, 52/2-4, 53/1. maddeleri uyarınca 1 yıl 6 ay hapis ve 2.000 TL adli para cezası ile mahkumiyet,

2-Sanık ... hakkında: TCK'nın 157/1, 50/1-a, 52/2-3-4. maddeleri uyarınca hapisten çevrilen 7.300 TL ile doğrudan verilen 80 TL adli para cezası ile mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanıkların, katılana küçükbaş hayvan satmak amacıyla buluştukları, yaptıkları pazarlık sonucu 3.000.TL kaparo bedelinin sanık ... tarafından, 500.TL paranın ise sanık ... tarafından alındığı, ertesi günü hayvanların teslim edilmesi sırasında kalan paranın ödeneceği konusunda anlaşıldığı, sanıkların telefonla tekrar para istedikleri, sanıkların hayvanları teslim etmeden para istemeye devam etmelerinden şüphelenen katılanın fotoğraf ve video çekimleri yaptığı, katılandan daha fazla para alamayacağını anlayan sanıkların ortadan kayboldukları, bu şekilde dolandırıcılık suçunu işledikleri iddia edilen olayda;

Sanıkların savunmaları, katılan beyanları, tanık anlatımları, teşhis ve tüm dosya kapsamına göre, sanıkların mahkumiyetine dair mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, Cumhuriyet savcısı, sanık ... müdafii ve sanık ... müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine,

Ancak,

1)Sanık ... hakkında hükmedilen 5 gün adli para cezasının TCK’nın 52/2-3 maddeleri gereğince adli para cezasına çevrilmesi sırasında 100 TL yerine 80 TL olarak yazılmak suretiyle eksik ceza tayin edilmesi,

2)5237 sayılı TCK'nın 53/1. maddesinde düzenlenen hak yoksunluklarının, Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih, 2014/140 E, 2015/85 sayılı iptal kararı doğrultusunda infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmekle beraber, maddenin (b) fıkrasında yer alan "ve diğer siyasi hakları kullanmaktan" şeklindeki ibarenin Anayasa Mahkemesi tarafından iptal edilmesi nedeniyle uygulanmaması gerektiğinin gözetilmemiş olması,

2)5237 sayılı TCK'nın 53/1. maddesinde düzenlenen hak yoksunluklarının, Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih, 2014/140 E, 2015/85 sayılı iptal kararı doğrultusunda infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmekle beraber, maddenin (b) fıkrasında yer alan "ve diğer siyasi hakları kullanmaktan" şeklindeki ibarenin Anayasa Mahkemesi tarafından iptal edilmesi nedeniyle uygulanmaması gerektiğinin gözetilmemiş olması,

Bozmayı gerektirmiş, Cumhuriyet savcısı, sanık ... müdafii ve sanık ... müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, sanık ... hakkında kurulan hüküm fıkrasından adli para cezasına ilişkin "80 TL" ibaresinin çıkartılarak yerine, "100 TL" ibaresinin eklenmesi, ayrıca sanık ... hakkında kurulan hüküm fıkrasındaki TCK'nın 53/1. maddesinin (b) bendinin uygulanmasına ilişkin kısımda yer alan "ve diğer siyasi hakları kullanmaktan" ibaresinin çıkartılması suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 20/04/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/3280, Karar No: 2010/1149, Tarih: 05.03.2010

**7. Hukuk Dairesi         2009/3280 E.  ,  2010/1149 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı hazine tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşılmakla, dosya incelendi, dosyadaki belgeler okundu. Tetkik hakiminin açıklamaları dinlendi. Gereği görüşüldü:

Kadastro sırasında 172 ada 81 parsel sayılı 6804,48 m2 yüzölçümündeki taşınmaz dava dışı aynı ada 82 parsel sayılı taşınmaza uygulanan vergi kaydının miktar fazlası olarak mera niteliği ile sınırlandırılmak suretiyle tespit edilmiştir. Davacı ... vergi kaydına, miras yoluyla gelen hakka, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak taşınmazın belirli bölümüne yönelik olarak dava açmıştır. Mahkemece davanın kabulüne dava konusu taşınmazın davacı ... adına tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm, davalı hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dışı 172 ada 82 parsel sayılı taşınmaza uygulanan vergi kaydı dava ve temyiz konusu aynı ada 81 sayılı parsel yönünü mera olarak göstermiştir. Ayrıca dava dışı 172 ada 80, 77 ve 76 nolu parsellere uygulanan 1937 tarih, 125 tahrir numaralı vergi kaydı da dava konusu taşınmaz yönünü mera olarak okumaktadır. Bu durumda kayıt miktar fazlası olan dava konusu taşınmazın meradan kazanıldığının kabulü gerekir. Kural olarak eylemli duruma aykırı düşen bilirkişi sözlerine değer verilemez. Meralar üzerinde sürdürülen zilyetlik süresi ne olursa olsun hukukça değer taşımaz. Hal böyle olunca mahkemece davanın reddine, taşınmazın tespit gibi mera olarak sınırlandırılmasına karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde davacı adına tesciline karar verilmesi isabetsiz olduğu gibi kabule göre de davacının taşınmazın belirli bölümüne yönelik dava açtığı gözardı edilerek mahkemece talepten fazlaya hükmedilerek HUMK 74. maddesi hükmüne aykırı hüküm kurulması dahi isabetsiz olduğundan davalı hazinenin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 05.03.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1197, Karar No: 2021/102, Tarih: 11.03.2021

**Ceza Genel Kurulu         2017/1197 E.  ,  2021/102 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı Veren

Yargıtay Dairesi : 12. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Asliye Ceza

Sayısı : 531-171

Taksirle birden fazla kişinin yaralanmasına neden olma suçundan sanık ... hakkında CMK'nın 223/4-d maddesi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına ilişkin Bergama 1. Asliye Ceza Mahkemesince 09.07.2014 tarih ve 476-264 sayı ile verilen hükmün katılan vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 12. Ceza Dairesince 17.09.2015 tarih ve 21853-13727 sayı ile;

"...... 1 nolu Acil Sağlık Hizmetleri kadrosunda görevli acil tıp teknisyeni olarak görev yapan ambulans şoförü olan sanığın, idaresindeki ambulansla Dikili istikametinde meydana gelen trafik kazasına müdahale etmek üzere seyir hâlinde olduğu, bu sırada ışık kontrollü kavşakta geçiş yaparken katılanın idaresindeki araca çarparak iki kişinin basit tıbbi müdahele ile giderilebilecek şekilde yaralanmasına neden olduğu olayda, yaralanmalarının basit olduğu gözetilerek, adalet, hakkaniyet ve nasafet kurallarına uygun, makul bir cezaya hükmedilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi," isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Bergama 1. Asliye Ceza Mahkemesi ise 13.04.2016 tarih ve 531-171 sayı ile;

"...Adli tıp kurumu trafik ihtisas dairesinin 21.04.2014 tarihli raporunda da belirtildiği üzere ambulansın tepe lambası ve sirenin çalışır vaziyette kazanın meydana gelmesi durumunda sanığın tali kusurlu olduğu aksi durumda sanığın asli kusurlu olduğunun belirtildiği, dosya kapsamına göre sanığın kullandığı ambulansın tepe lambası ve sireninin çalışıp çalışmadığı yönünde şüphe bulunduğu, bu hususun net olarak ortaya konulamadığı bu hususun sanık lehine yorumlanması gerektiği, somut olayda her iki tarafında kusurunun bulunduğu bu nedenle sanığın da katılanlar... ve ...'nin yaralanmaları olayında taksirli hareketi ile sorumlu olduğu ancak olay tarihinde göreve giden sanığın eyleminde haksızlık içeriğinin az olduğu, sanığın biran önce ölümlü kaza olayının bulunduğu mahalle gitmek istediği de değerlendirilerek sanık hakkında ceza verilmesine yer olmadığına karar vermek gerekmiştir." gerekçesiyle bozma kararına direnerek sanık hakkında önceden olduğu gibi ceza verilmesine yer olmadığına karar vermiştir.

Direnme kararına konu bu hükmün de katılan vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 29.06.2016 tarihli ve 264819 sayılı “Bozma” istekli tebliğnamesiyle Yargıtay Birinci Başkanlığına gelen dosya, Ceza Genel Kurulunca 07.12.2016 tarih ve 1048-957 sayı ile; 6763 sayılı Kanun'un 38. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen Geçici 10. madde uyarınca kararına direnilen daireye gönderilmiş, aynı madde uyarınca inceleme yapan Yargıtay 12. Ceza Dairesince 08.11.2017 tarih ve 92-8627 sayı ile direnme kararının yerinde görülmemesi üzerine Yargıtay Birinci Başkanlığına iade edilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile Yerel Mahkeme arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; taksirle birden fazla kişinin yaralanmasına neden olma suçunda sanık hakkında CMK’nın 223. maddesinin 4. maddesinin d fıkrasında yer alan “İşlenen fiilin haksızlık içeriğinin azlığı” nedenine dayanılarak ceza verilmesine yer olmadığına dair karar verilip verilemeyeceğinin belirlenmesine ilişkin ise de, Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 27. maddesi uyarınca öncelikle, suç tarihinde Acil Sağlık Hizmetleri İstasyonunda ambulans şoförü olarak çalışmakta olan sanığın, idaresindeki ambulansla trafik kazasına müdahale etmek üzere seyir hâlinde olduğu sırada meydana gelen kaza ile ilgili olarak yargılanabilmesi için, 4483 sayılı Kanun’un 2. maddesine göre izin alınmasının gerekip gerekmediği, bu bağlamda eksik araştırma ile hüküm kurulup kurulmadığının değerlendirilmesi gerekmektedir.

İncelenen dosya kapsamından;

Sanık ...’in yönetimindeki ambulans ile meydana gelen trafik kazasında yaralılara müdahale edilmesi amacıyla seyir hâlinde olduğu sırada ışık kontrollü kavşakta geçiş yaparken katılan ...’in idaresindeki araca çarparak iki kişinin basit tıbbi müdahele ile giderilebilecek şekilde yaralanmasına neden olduğu,

Trafik bilirkişisince düzenlenen 09.01.2014 tarihli rapora göre; katılanın, 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu’nun 57/1-d maddesinde sayılan “Işıklı trafik işaretleri izin verse bile trafik akımı; kendisini kavşak içinde durmaya zorlayacak veya diğer doğrultudaki trafiğin geçişine engel olacak ise sürücülerin kavşağı girmeleri yasaktır.” kuralını ihlâl etmesi nedeniyle meydana gelen trafik kazasında birinci derecede; sanığın ise aynı Kanun’un 47/1-b maddesinde sayılan “Kırmızı ışık kuralına uymamak” kuralını ihlal etmesi nedeniyle ikinci derecede kusurlu olduğu,