muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/28351, Karar No: 2016/2246, Tarih: 28.01.2016

**22. Hukuk Dairesi         2014/28351 E.  ,  2016/2246 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ücret alacağı, yıllık izin, fazla mesai, hafta tatili, çalışan gazeteciler bayramı, ikramiye, gıda yardımı, yol yardımı, giyecek yardımı, çocuk yardımı, yakacak yardımı, bayram yardımı ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, iş sözleşmesini haklı nedenle feshettiğini ileri sürerek, kıdem tazminatı ile bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı ... İflas İdaresi Memurluğu adına Avukat ... temyiz etmiştir.

Yargılamanın hukuka uygun ve sağlıklı bir biçimde sürdürülebilmesi, iddia ve savunmanın özgürce ileri sürülebilmesi ve delillerin eksiksiz olarak toplanıp tartışılabilmesi, öncelikle tarafların yargılamadan haberdar edilmeleri ile imkanlıdır. Hasımsız davalar hariç olmak üzere, dava dilekçesi ile duruşma gün ve saati karşı tarafa tebliğ edilmeden ve taraf teşkili sağlanmadan davaya bakılamaz ve yargılama yapılamaz.

2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 184. maddesinde, iflasın açılması ile müflisin mal varlığına dahil olan bütün mal ve hakların iflas masasını oluşturacağı; aynı Kanun'un 226. maddesinin birinci fıkrasında masanın kanuni mümessilinin, iflas idaresi olduğu; yine aynı Kanun'un 164 maddesinde, iflas kararına karşı kanun yoluna başvurulmasının, iflasın ilanına ve masanın teşkiline mani olmayacağı, yalnız ikinci alacaklılar toplantısının, iflas kararı kesinleşmedikçe yapılamayacağı düzenlenmiştir. Yargıtay 12. Hukuk Dairesinin 08.09.2015 tarihli 2015/17668 esas sayılı kararında; iflasına karar verilen borçlu şirketin temsil yetkisi iflas idaresine geçtiğinden ve iflas kararının bozulması ile iflas idaresinin temsil görevinin son bulmayacağı belirtilmiştir.

Somut olayda, davalı şirketin 05.02.2007 tarihinde ... Asliye Ticaret Mahkemesinde iflasın ertelenmesi talepli dava açtığı, mahkemece 09.04.2009 tarihinde davacı şirketin iflasının bir yıl süre ile ertelenmesine, şirkete kayyım atanmasına ve İcra ve İflas Kanunu'nun 179/b bendindeki tedbirlerin uygulanmasına karar verildiği, kararın Yargıtay 19. Hukuk Dairesinin 24.03.2010 tarih, 2010/1383 esas, 2010/3339 karar sayılı ilamı ile onandığı, davacı tarafın iflasın ertelenmesi süresi bittikten sonra tekrar iflasının ertelenmesi talebinde bulunduğu, mahkemece 28.10.2010 tarihli ve 2007/60 esas, 20009/150 karar sayılı ek kararı ile iflasın erteleme talebinin reddine ve “...”nin iflasına, İflasın 28.10.2010 günü saat 11.56 itibari ile açılmasına karar verildiği, kararın Yargıtay 23. Hukuk Dairesinin 27.09.2011 tarihli ve 2011/613 esas 623 karar sayılı ilamı ile bozulduğu, bu kez mahkemece 08.07.2013 tarihli ek karar “...”nin iflasına, İflasın 08.07.2013 günü saat 10.16 itibari ile açılmasına karar verildiği, kararın Yargıtay 23. Hukuk Dairesinin 2013/9424 esas sayılı 09.05.2014 tarihli onama kararı ile onandığı, aynı dairenin 18.06.2015 tarihli kararı ile de karar düzeltme isteminin reddine karar verildiği anlaşılmaktadır. Bu durumda davalı şirketin, dava tarihinden sonra iflasına karar verilmiş olup, anılan sebeplerle mahkemece, iflas idaresi yönünden usulünce taraf teşkili sağlanılmadan davaya devam edilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, bozma sebebine göre sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 28.01.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/31721, Karar No: 2018/16458, Tarih: 02.07.2018

**22. Hukuk Dairesi         2015/31721 E.  ,  2018/16458 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili , müvekilinin davalıya ait otel iş yerinde 01/04/2011-30/10/2012 tarihleri arasında çalıştığını, iş akdinin yasalara uygun olmayan şekilde iş veren tarafından feshedildiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının en son 03/05/2012 başlangıç tarihli ve 1 yıl süreli belirli iş sözleşmesi imza edip çalıştığını, sözleşmede davacının 2013 yılı mayıs ayına kadar kış dönemi dahil çalışması hususunda anlaşıldığını ancak davacının sözleşmeye rağmen 2013 yılı sezon içerisinde yaşının ilerlediğini ve çalışmak istemediğini söyleyerek ayrılmak istediğini ancak işletme görevlilerince sezon bitimine az kaldığı telkinlerinde bulunulduğundan bu isteğinden vazgeçip sezon sonu olan 30/10/2012 tarihinde 1 ay ücretli izne ayrıldığı, izin dönüşü iş verene sunduğu 31/11/2012 tarihli dilekçe ile, kışın çalışmak istemediğini ve işten ayrılma iradesini ifade edip istifa ettiğini beyanla davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışındaki tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Taraflar arasında işçiye ödenen aylık ücretin miktarı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 32. maddenin ilk fıkrasında, genel anlamda ücret, bir kimseye bir iş karşılığında işveren veya üçüncü kişiler tarafından sağlanan ve para ile ödenen tutar olarak tanımlanmıştır.

Ücret kural olarak dönemsel (periyodik) bir ödemedir. Kanunun kabul ettiği sınırlar içinde tarafların sözleşme ile tespit ettiği belirli ve sabit aralıklı zaman dilimlerine, dönemlere uyularak ödenmelidir. Yukarıda değinilen Yasa maddesinde bu süre en çok bir ay olarak belirtilmiştir.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 32. maddenin ilk fıkrasında, genel anlamda ücret, bir kimseye bir iş karşılığında işveren veya üçüncü kişiler tarafından sağlanan ve para ile ödenen tutar olarak tanımlanmıştır.

Ücret kural olarak dönemsel (periyodik) bir ödemedir. Kanunun kabul ettiği sınırlar içinde tarafların sözleşme ile tespit ettiği belirli ve sabit aralıklı zaman dilimlerine, dönemlere uyularak ödenmelidir. Yukarıda değinilen Yasa maddesinde bu süre en çok bir ay olarak belirtilmiştir.

İş sözleşmesinin tarafları, asgarî ücretin altında kalmamak kaydıyla sözleşme özgürlüğü çerçevesinde ücretin miktarını serbestçe kararlaştırabilirler. İş sözleşmesinde ücretin miktarının açıkça belirtilmemiş olması, taraflar arasında iş sözleşmesinin bulunmadığı anlamına gelmez. Böyle bir durumda dahi ücret, Borçlar Kanunun 323 üncü maddesinin ikinci fıkrasına göre tespit olunmalıdır. İş sözleşmesinde ücretin kararlaştırılmadığı hallerde ücretin miktarı, işçinin kişisel özellikleri, işyerindeki ya da meslekteki kıdemi, meslek unvanı, yapılan işin niteliği, iş sözleşmesinin türü, işyerinin özellikleri, emsal işçilere o işyerinde ya da başka işyerlerinde ödenen ücretler, örf ve adetler göz önünde tutularak belirlenir.

Çalışma yaşamında daha az vergi ya da sigorta pirimi ödenmesi amacıyla zaman zaman, iş sözleşmesi veya ücret bordrolarında gösterilen ücretlerin gerçeği yansıtmadığı görülmektedir. Bu durumda gerçek ücretin tespiti önem kazanır. İşçinin kıdemi, meslek unvanı, fiilen yaptığı iş, işyerinin özellikleri ve emsal işçilere ödenen ücretler gibi hususlar dikkate alındığında imzalı bordrolarda yer alan ücretin gerçeği yansıtmadığı şüphesi ortaya çıktığında, bu konuda tanık beyanları gözetilmeli ve işçinin meslekte geçirdiği süre, işyerinde çalıştığı tarihler, meslek unvanı ve fiilen yaptığı iş bildirilerek sendikalarla, ilgili işçi ve işveren kuruluşlarından emsal ücretin ne olabileceği araştırılmalı ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek bir sonuca gidilmelidir.

Somut olayda, davacı aylık net 1.100,00 TL ücret ile çalıştığını öne sürmüş, davalı işveren davacının net 797 TL ücret aldığını savunmuştur. Davacının 2012 yılı Kasım ayı bodrosuna göre ücreti bürüt 975 TL dir. Davacı tanıkları davacının aldığı ücretin miktarını bilmediklerini beyan etmiştir. Davalı tanıkları ise davacının asgari ücret aldığını beyan etmiştir. Mahkemece yapılan emsal ücret araştırmasında ; ... (güney ... turistik otelciler ve işletmeciler birliği) davacının aylık net 900 TL, ... Sendikası ise aylık net 1200-1300 TL arasında ücret alabileceğini bildirmiştir. Mahkemece davacının iddiası doğru kabul edilerek net 1.100,00 TL ücret aldığı kabul edilmiş ise de; dosyadaki açıklanan bilgi ve belgelere göre davacının emsal ücret araştırmasında ... tarafından bildirilen aylık net 900.00 TL ücret ile çalıştığının kabulü dosya kapsamına uygun düşecektir.

Mahkemece bu husus gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozma nedenidir.

Mahkemece bu husus gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozma nedenidir.

3-Davanın belirsiz alacak davası olarak açıldığı ve hafta tatili yönünden davalının temerrüde düşmediği nazara alındığında söz konusu alacağın hüküm altına alınan tüm miktarına dava tarihinden faiz yürütülmesi gerektiği gözetilmeksizin hüküm kurulması da hatalıdır.

4-Taraflar arasında fazla çalışma ücret alacaklarının hesaplanmasında hafta tatili günlerindeki çalışmalarının dahil edilip edilmeyeceği konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Somut uyuşmazlıkta, davalı işyerinde beach boy olarak çalışmış olan davacının 1 Mayıs-30 Ekim sezon döneminde haftanın 7 günü 07.00-21.00 saatleri arası çalıştığı tespitiyle, 7 gün üzerinden fazla çalışma ücret alacağı hesaplaması yapılmıştır. Ancak, davacının hafta tatili ücret alacağı da bulunduğundan, aynı dönem için ayrıca hafta tatili ücret alacağı da hesap edilmek suretiyle, mükerrerliğe neden olunmuştur. Oysa,hafta tatili günlerinde yalnızca 7,5 saati aşan çalışmalar için fazla mesai alacağı hesaplanması gerekirken, bu hususa dikkat edilmeden mükerrer alacağa sebebiyet verecek şekilde yapılan hesaplama hatalı bulunup, bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 02.07.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/15415, Karar No: 2009/5336, Tarih: 16.04.2009

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2008/15415 E.  ,  2009/5336 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalıya sattığı malzeme bedellerinin fatura tebliğine rağmen ödenmediğini, yapılan ica takibine itiraz edildiğini ileri sürerek itirazın iptali ile inkar tazminatını talep etmiştir.

Davalı,faturadaki malları teslim almadıklarını savunarak davanın reddine dilemiştir.

Mahkemece,bilirkişi raporuna dayanılarak itirazın kısmen iptaline, 6.511,89 YTl asıl, 1.650,42 YTL işlemiş faiz üzerinden devamına, fazla istemin reddine, hükmedilen miktar üzerinden inkar tazminatına karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Davacı davalı kooperatife inşaat malzemesi sattığını, ancak fatura tebliğine rağmen bedelin ödenmediğini ileri sürerek eldeki davayı açmıştır. Davalı faturadaki malları teslim almadıklarını bildirmektedir.Mahkemece yaptırılan bilirkişi incelemesinde her iki tarafın defterleri incelenmiş, ve defterlerin kapanış tastiklerinin bulunmadığı, davacının yevmiye defterine faturaların işlendiği, ödeme yapılıp kapatıldığı şerhinin düşüldüğünün belirlenmesine rağmen sonrasında alınan ek rapor ile ters madde yapılıp ödemenin düzeltildiği belirtilmiş, mahkemece bu rapora itibar edilerek hüküm kurulmuştur. Öncelikle kapanış tastikleri bulunmayan usulüne uygun tutulmayan defterlerin davacı lehine delil olması mümkün değildir. Diğer yandan fatura ... başına alacağı kanıtlamaya yeterli olmamaktadır. Bu durumda davacının malları teslim ettiğini yasal delillerle ispatlaması gerekmektedir. Davacının teslime ilişkin fatura dışında herhangibir yasal delil sunamadığı tüm dosya içeriği ile sabittir. Ne var ki davacı delil listesinde her türlü yasal delil demek suretiyle yemin deliline dayanmıştır. Mahkemece davacıya, davalı tarafa yemin yöneltme hakkı hatırlatılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

2-Ayrıca hükümde kabul ve red oranına göre davalı vekili lehine hükmedilmesi gereken vekalet ücretinin de davalıdan alınıp davacıya verilmesine ve mahkemenin kabulüne göre, inkar tazminatının asıl alacak üzerinden hesaplanması gerekirken, işlemiş faizde dahil edilerek hükmedilen miktar üzerinden hesaplanması da usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: YukarIda 1. ve 2. bentlerde açıklanan nedenlerden dolayı mahkeme kararının davalı yararına BOZULMASINA; peşin harcın istek halinde iadesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde iadesine, 16.4.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17262, Karar No: 2015/6163, Tarih: 27.04.2015

**19. Hukuk Dairesi         2014/17262 E.  ,  2015/6163 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi (Tic. Mahk. Sıfatıyla)

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın açılmamış sayılmasına yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Davacı vekili, müvekkilinin davalılardan hazır beton satın aldığını, ancak daha sonra betonların istenilen kalitede olmadığının anlaşıldığını, müvekkilinin bu nedenle zarara uğradığını belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 9.000,00 TL maddi ve manevi tazminatın davalılardan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... ve diğer davalılar vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece toplanan delillere göre; davacı vekilinin 24/12/2013 tarihli celseye herhangi bir mazeret sunmaksızın katılmadığı, HMK'nın 150.maddesi gereğince dosyanın işlemden kaldırıldığı, davanın yasal üç aylık süre içerisinde yenilenmediği gerekçesiyle davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 27.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/35657, Karar No: 2020/6927, Tarih: 16.06.2020

**19. Ceza Dairesi         2019/35657 E.  ,  2020/6927 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

I- TAPDK vekilinin temyiz isteminin incelenmesinde;

Sanıkların eylemlerinin suç tarihi ve ele geçen eşyanın niteliği itibariyle 5752 sayılı Kanun ile değişik 5607 sayılı Kanun kapsamında kaldığı cihetle, suçtan doğrudan zarar görmeyen TAPDK'nin davaya katılma ve hükmü temyize yetkisi bulunmadığı gözetilerek TAPDK vekilinin vaki temyiz talebinin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nin 317. maddesi gereğince tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

II-Katılan vekilinin temyiz istemine yönelik yapılan incelemede;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1-Sanık ... hakkında verilen beraat hükmünün incelenmesinde;

Eyleme ve yükletilen suça yönelik katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA,

2-Sanık ... hakkında verilen beraat hükmünün incelenmesinde;

Sanık hakkındaki ihbar üzerine sanığın ikametinde 28 karton ve diğer sanık ile birlikte oturduğu ikametinde 78 karton gümrük kaçağı sigara ele geçirilmesi, gümrük kaçağı sigaraların miktar itibariyle ticari mahiyette olduğu, eylemin 5607 sayılı Kanun kapsamında bulunduğu anlaşılmakla, sanığın bu suçtan mahkumiyetleri yerine yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı ve katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye uygun olarak, HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 16/06/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11726, Karar No: 2016/7799, Tarih: 14.11.2016

**14. Ceza Dairesi         2016/11726 E.  ,  2016/7799 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma

HÜKÜM : Zamanaşımı nedeniyle kamu davasının düşmesi

İlk derece mahkemesince kamu davasının zamanaşımı nedeniye düşmesine dair verilen Ek karar temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen düşme hükmü usul ve kanuna uygun olduğundan, mağdure vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle Ek kararın ONANMASINA, 14.11.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/24680, Karar No: 2013/5562, Tarih: 27.02.2013

**4. Ceza Dairesi         2010/24680 E.  ,  2013/5562 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanığın katılanı birden fazla kez aradığının ileşitim tespit tutanakları ile tespit edilmesine karşın TCK'nın 43. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması,

2-Sanığın adli sicil kaydında yer alan ilamın silinme koşullarının oluşması, yargılama sürecinde duyduğu pişmanlık ve tekrar suç işlemeyeceği kanaati oluştuğu gerekçeleriyle hükmolunan hapis cezası ertelenmiş olmasına karşın, "ceza miktarı" biçimindeki yasal olmayan gerekçe ile CMK'nın 231. maddesinin uygulanmaması,

3-Hükme esas alınan sanığa ait nüfus kayıt örneği ile adli sicil kaydının imzasız olması,

4-09.04.2007 tarihli tensip zaptının katip tarafından imzalanmayarak CMK'nın 219/1. maddesine uyulmaması,

Kanuna aykırı ve O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 27.02.2013 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞIOY:

Sanık hakkında hüküm kurulurken cezanın alt sınırdan takdir edilmesine karşın, erteli ceza bakımından gerekçe gösterilmeden, hükmolunan cezadan fazla süreyle denetim süresine karar verilmiştir.

TCY’nın 51 nci maddesinin üçüncü fıkrası gereğince, erteleme kararı verilince, sanık hakkında bir yıl ile üç yıl arasında bir sürenin denetim süresi olarak uygulanması gerekmektedir. Somut olayımızda sanığa 6 ay hapis cezası hükmolunmuş, ancak gerekçe gösterilmeksizin doğrudan 2 yıllık deneme süresi uygulanmıştır. Gerekçesiz ve takdire dayandırılmayan bu uygulama, kişiselleştirmede çelişki yarattığından, yasaya aykırıdır.

Şöyle ki; bütün mahkemelerin her türlü kararlarının gerekçeli olacağına ilişkin emredici kurallar (Anayasa, m.141/3; Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesine ilişkin Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi kararları; 5271 sayılı CYY, m. 34/1 ve 230) ile mahkeme kararlarının gerekçeli olup olmama yönlerinden temyiz incelemesi yapılması zorunluluğu ve mahkeme kararlarının gerekçesiz olmasının kesin bozma nedeni olduğuna ilişkin yasa düzenlemesi karşısında (5271 sayılı CYY, m. 289/1-g ve halen yürürlükte olan 1412 sayılı CYY’nın 308/7 nci maddesi), erteli cezayla ilgili olarak hükmolunan ceza süresi dikkate alınarak, 6 ay yerine, gerekçe gösterilmeksizin doğrudan 2 yıl olarak belirlenmesi, anayasa, AİHS ve CYY'na aykırıdır.

Belirtilen amir hükümler karşısında, denetim süresinin belirlenmesinde, TCY'nın 51 nci maddesinin 3 ncü fıkrasında, bu konuda, gerekçe gösterilir denmesinin aranmasına gerek yoktur. Çünkü yasa koyucu, örneğin, ceza miktarı kadar veya tek bir rakkamla 3 yıl gibi bir rakkama yer vermeyip, 1 ila 3 yıl arasında bir deneme süresi kabul etmekle, yargıca takdir yetkisi bırakmıştır. Yargıç bu takdir yetkisini kullanırken, diğer tüm kararlarında olduğu gibi, burada da gerekçe göstererek bir deneme süresi belirlemek zorundadır. Yasa koyucu yargıca bu konuda, Anayasa ve AİHS hükümleri karşısında, gerekçe göstermene gerek yoktur diyemezdi. Eğer yasa koyucu böyle bir şeyi düşünseydi, tek bir rakama yer verirdi. Maddede 1 ila 3 yıl arası bir deneme süresinin öngörülmesi karşısında, anayasa, AİHS ve yasanın yukarıda belirttiğimiz düzenlemeleri nedeniyle, yargıcın mutlaka gerekçe göstererek bir deneme süresi belirlemesi gerekir. Bu nedenle, yasa koyucunun kabul ettiği 1 ila 3 yıl arasında bir deneme süresinin belirlenmesinde, "maddede gerekçe göstererek" şeklinde açık bir düzenleme olmasına gerek yoktur. Mahkemelerin her türlü kararlarının gerekçeli olacağına ilişkin düzenleme, denetim sürelerinin belirlenmesinde de dikkate alınmalıdır. Aksinin kabulü, gerekçesiz, somut dosya ve olaylarla ilgili olmayan ve sanığın şahsi durumunu dikkate almayan kararlar verilmesine sebebiyet verir. Bu ise, hukuk devletinin istikrar ve ... ilkesiyle çelişir.

Evrensel bir ilke olan, mahkeme kararlarının gerekçeli olacağına ilişkin düzenlemelerin esas mahkemesince TCY'nın 51 nci maddesinin 3 ncü fıkrası bakımından da dikkate alınması ve yasa yolu incelemesinde de bu hususun bozma nedeni yapılması gerekmektedir.

Bu nedenlerle, yerel mahkeme kararının bu noktadan da bozulması görüşüyle yüksek çoğunluğun kararına iştirak edilmemiştir.