muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/2652, Karar No: 2017/13341, Tarih: 05.10.2017

**3. Hukuk Dairesi         2017/2652 E.  ,  2017/13341 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki asıl davada tazminat, birleşen davada itirazın iptali davalarının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, asıl ve birleşen davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı kiracı, asıl davada; davaya konu taşınmazı "..." alanı olarak kiraladıklarını, belediyenin davaya konu alanın yapı ruhsatı olmadığından ruhsat alınamadığını, ticari faaliyetlerini yapamadıklarını belirterek 30.000 TL maddi, 20.000 TL manevi tazminatın tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davacı kiracı, birleşen davada; 9 günlük kira bedelinin iadesine yönelik icra takibi başlattıklarını, davalının haksız itiraz ettiğini belirterek, davalının itirazının iptaline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, kiralananın bulunduğu taşınmazın yapı ruhsatı olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, asıl ve birleşen davanın reddine karar verilmiş hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Birleşen dava yönünden; 5219 ve 5236 sayılı yasalar ile HUMK. nun 427.maddesinde öngörülen kesinlik sınırı 01.01.2011 tarihinden itibaren 1.540 TL. ye çıkarılmıştır. Birleşen davada hüküm, karar tarihi itibariyle kesin niteliktedir. Kesin olan kararların temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi 01.06.1990 gün 3/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kurulu uyarınca Yargıtay'ca da temyiz isteminin reddine karar verilebilir. Açıklanan nedenlerle davacının birleşen davaya yönelik temyiz isteminin REDDİNE,

2- Davacının asıl davaya yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Kiracı tarafından akdi ilişkinin devamı sırasında kiralanana değer artırıcı masraf ve harcamaların yapılması durumunda vekaletsiz iş görme hükümlerine göre (6098 sayılı TBK.530 (818 sayılı B.K.'nun, 414. Md.) maddesi) masraf ve harcamaların kiraya verenden istenebilmesi mümkündür. Kiralananda yapılan imalatların, imal tarihindeki değerleri, yıpranma durumları, faydalı ve zorunlu yada lüks imalat olup olmadıkları ayrıntılı olarak belirlenerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekir.

Dava tarihinde yürürlükte bulunan TBK' nun 112. (818 sayılı Borçlar Yasasının 96.) maddesine göre alacaklının, borçludan borcun hiç veya gereği gibi ifa edilmemesi nedeniyle tazminat isteyebilmesi için, bu yüzden bir zarara uğramış olması gerekir. Sözleşmeden kaynaklanan zarar müspet zarar olabileceği gibi, menfi zarar da olabilir.

Dava tarihinde yürürlükte bulunan TBK' nun 112. (818 sayılı Borçlar Yasasının 96.) maddesine göre alacaklının, borçludan borcun hiç veya gereği gibi ifa edilmemesi nedeniyle tazminat isteyebilmesi için, bu yüzden bir zarara uğramış olması gerekir. Sözleşmeden kaynaklanan zarar müspet zarar olabileceği gibi, menfi zarar da olabilir.

Müspet zarar; borçlu edayı gereği gibi ve vaktinde yerine getirseydi alacaklının mameleki ne durumda olacak idiyse, bu durumla eylemli durum arasındaki farktır. Diğer bir anlatımla, müspet zarar, sözleşmenin hiç veya gereği gibi yerine getirilmemesinden doğan zarardır kuşkusuz kâr mahrumiyetini de içine alır. Kâr kaybı, kardan mahrum kalma karşılığı meydana gelen zarardır. Genelde sözleşmeyi kusuruyla fesheden taraftan istenir. Aslında kâr kaybı açısından kârdan yoksun kalan tarafın malvarlığında kusurlu fesihten önce ve sonra bir değişiklik yoktur. Burada kârdan yoksun kalan kusurlu fesih yüzünden mal varlığında ileride meydana gelecek çoğalmadan mahrum kalır. Kâr kaybı zararının müspet zarar kapsamında bulunduğu şüphesizdir. Ancak mahkemece kâr kaybı hesabı yapılırken davacı kiracının dava konusu kiralanan ile aynı vasıf ve özelliklere sahip başka bir taşınmazı aynı şartlarda ne kadar sürede kiralayabileceği bilirkişi aracılığıyla tespit edilerek bu süre ile sınırlı olarak kâr kaybı alacağına hükmedilmesi gerekir.

Taraflar arasında 01.12.2011 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli kira sözleşmesi bulunduğu konusunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Davaya konu kiralananın AVM içerisinde stand(klosk) alanı olduğu, belediye tarafından 03.05.2012 tarihli encümen kararı ile kiralananın ruhsatsız olduğu gerekçesiyle işyerinin faaliyetten men edildiği, kiracı tarafından 28.05.2012 tarihinde ruhsat için başvurulması üzerine, belediyenin kiracıya gönderdiği 29.05.2012 tarihli yazıda; ortak alanlarda hareketli vasıfta yapıların yapı izni olmadığı gerekçesiyle ruhsat talebinin reddedildiği anlaşılmaktadır.

Mahkemece bu durumda gerekirse mahallinde keşif ve bilirkişi incelemesi yapılarak, kiracının neden ruhsat alamadığının tespit edilmesi, AVM' nin yapı izni olduğu dosyadan anlaşılmakla, kiralanan alanda ayrıca yapı ruhsatının gerekip gerekmediği üzerinde de durularak, davalının kusuru olup olmadığı belirlendikten sonra sonucuna göre davacının tazminat istemi hakkında bir karar vermek gerekirken eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davalının birleşen davaya yönelik temyiz isteminin miktardan REDDİNE, ikinci bentte açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün 2. bentte açıklanan nedenlerle davacı taraf yararına HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 05.10.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10513, Karar No: 2015/3853, Tarih: 10.03.2015

**3. Hukuk Dairesi         2014/10513 E.  ,  2015/3853 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÜYÜKÇEKMECE 3. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 05/11/2013

NUMARASI : 2012/354-2013/585

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dilekçesinde; müvekkili idarece, davalıdan, 2004-2008 yıllarına ilişkin gelir vergisi ve damga vergisinin eksik tahsil edildiğini; yapılan tebliğlere rağmen, davalı tarafından herhangi bir ödemede bulunulmadığını; eksik kesilen vergilerin kamu zararına yol açtığından, bahsi geçen zararın tazmini amacıyla bu davayı açtıklarını beyanla; fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile, şimdilik 3.732,33 TL kamu alacağının davalıya borcun bildirildiği 26/03/2009 tarihinden itibaren işletilecek yasal faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, cevap dilekçesinde; davalının, davacı bakanlığa bağlı Beylikdüzü Akaryakıt Gümrük Müdürlüğünde 2007-2008 yıllarında görev yaptığını, Gümrük Yönetmeliğinin 284/c. maddesi gereği sosyal yardımlar adı altında yapılan ödemelerin kurumca 2004 yılından itibaren gelir vergisi matrahına dahil edilerek vergilendirilmediği gerekçesi ile geçmişe dönük olarak toplam 3.732,33 TL gelir vergisi tahsil edildiğini ve bu paranın davalıdan geri istendiğini bu idari işleme karşı, İstanbul 11. Vergi Mahkemesi'ne açtıkları dava sonucunda, mahkemece, davacının vergi tarh etme ve tahsil yetkisi bulunmadığı gerekçesi ile itirazlarının kabulüne karar verildiğini; dolayısıyla, vergi tarh ve tahsil yetkisi bulunmayan davacının böyle bir dava açamayacağını, davalının bir kusuru bulunmadığını savunarak; davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davacının iddiasını ispat edemediği, dolayısıyla davalının davacı aleyhine zenginleşmesinin söz konusu olmadığı, davacı idarenin vergi tarh ve tahsil yetkisinin de bulunmadığı gerekçesi ile; davacının, davasının aktif husumet yokluğu sebebiyle usulden reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından süresinde temyiz edilmiştir.

Dava konusu alacak, sosyal yardım ödemelerinden eksik gelir ve damga vergisi kesilmesi nedeniyle (3.732,33TL) davalıya yapılan fazla ödemenin tahsiline ilişkindir.

Dava konusu fazla ödemenin, idarenin bir şart tasarrufuna dayanmadığı, salt hatalı ödemeden kaynaklandığı anlaşılmaktadır.

TBK. m.77/1'e göre; zenginleşen başkasının malvarlığından veya emeğinden haklı bir sebep olmaksızın elde ettiği zenginleşmeyi geri vermek zorundadır. Geri verme borcunun konusu ve kapsamı; TBK. m. 79 ve 80'de "aynen geri verme ilkesi"ne göre düzenlenmiştir.

Dava konusu fazla ödemenin, idarenin bir şart tasarrufuna dayanmadığı, salt hatalı ödemeden kaynaklandığı anlaşılmaktadır.

TBK. m.77/1'e göre; zenginleşen başkasının malvarlığından veya emeğinden haklı bir sebep olmaksızın elde ettiği zenginleşmeyi geri vermek zorundadır. Geri verme borcunun konusu ve kapsamı; TBK. m. 79 ve 80'de "aynen geri verme ilkesi"ne göre düzenlenmiştir.

Sebepsiz zenginleşme; geçerli olmayan ve tahakkuk etmemiş yahut varlığı sona ermiş bir nedene ya da borçlu olunmayan şeyin hataen verilmesine dayalı olarak gerçekleşebilir. Sebepsiz zenginleşme bunlardan hangisi yoluyla gerçekleşmiş olursa olsun, sebepsiz zenginleşen, aleyhine zenginleştiği tarafa karşı geri verme borcu altındadır.

Borç olmayanı rızası ile ödeyen kimse yanlışlığa düştüğünü ispat ettiği takdirde ödediğini geri isteyebilir. Yanlışlık eda ile ilgili olup, edada bulunan da bağışlama irade ve arzusunun bulunmadığını gösteren bir yanılmadır.

HGK'nun 05.12.1984 tarih ve 1982/13-387 E.-1984/997 K.sayılı kararı ile herhangi bir salt tasarrufa dayanmayan salt hatalı ödemenin idare tarafından BK'nun sebepsiz zenginleşme kurallarına göre geri istenebileceği açıklanmıştır.

Öyle ise, mahkemece; bu ilkeler uyarınca, ödemenin şart tasarrufa dayanmadığı gözönüne alınarak, davacının davaya konu eksik vergi kesintisi nedeniyle davalıya yaptığı fazla ödeme miktarına ilişkin uzman bilirkişiden yeterli ve denetlenebilir rapor alınmak suretiyle, hasıl olacak sonuç dairesinde bir karar verilmesi gerekirken; yanılgılı değerlendirme sonucu davanın reddine ilişkin karar verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 10.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5914, Karar No: 2013/27137, Tarih: 27.11.2013

**12. Ceza Dairesi         2013/5914 E.  ,  2013/27137 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/1, 62, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılanın ifadesinde, öncesinde bağlı olan pitbul cinsi köpeğin aniden kendisine saldırdığını, tanığı olmadığını, sanığın kolluktaki ifadesinde köpeğin pitbul cinsi olduğunu, mahkemedeki savunmasında, labrador cinsi köpeğinin kayışı koptuğu için katılana saldırdığını, olaydan bir ay sonra köpeğin öldüğünü beyan ettikleri dikkate alındığında; sanığın gözetimi altında bulunan hayvanın kontrol altına alınması konusundaki tedbirinin yetersiz kalmak suretiyle kusurlu olduğu, bilirkişi raporu alınmasının dosyaya yenilik katmayacağı anlaşıldığından; tebliğnamede bozma öneren 1 numaralı görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Sanığa ait köpeğin, sanığın inşaatında çalışan katılan işçiye saldırarak ısırması sonucu katılanın yaralandığı olayda; Antalya eğitim ve araştırma hastanesi adli tıp uzmanınca düzenlenen 29.05.2008 tarihli raporda katılanın sol yanağında seviye farkı göstermeyen iki adet sıyrık izi bulunduğu, yaralanmanın basit tıbbi müdahale ile giderilebilir olduğu belirtilmiş olup, katılan vekilinin katılanın yüzünde sabit iz kaldığını iddia etmesi karşısında; sanığın yüzündeki izin sabit iz niteliğinde olup olmadığının araştırılmadan eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi,

2- Hükümde, sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının, her bir gününün TCK’nın 52/2. maddesi uyarınca, sanığın ekonomik, kişisel ve sosyal durumu göz önüne alınarak yapılan değerlendirme sonucu “alt sınırdan uzaklaşılmasını gerektirir bir neden bulunmadığı” belirtildiği halde, her bir gününün asgari hadden uzaklaşılarak 50 TL. hesabıyla paraya çevrilmesi suretiyle çelişkiye neden olunması,

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, sanığın sonuç ceza bakımından kazanılmış hakkının korunmasına 27.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2087, Karar No: 2024/8499, Tarih: 07.11.2024

**8. Ceza Dairesi         2023/2087 E.  ,  2024/8499 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/122 E., 2021/167 K.

SUÇ : 6136 sayılı Kanun'a aykırılık

KARAR : Mahkûmiyet

KANUN YARARINA

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Manyas Cumhuriyet Başsavcılığının, 10.06.2021 tarihli talepnamesi ile hükümlü hakkında 6136 sayılı Kanun'un 13 üncü maddesinin birinci fıkrası, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 250 nci maddesini dördüncü fıkrası uyarınca 6 ay hapis ve 300,00 TL adli para cezası ile 6136 sayılı Kanun'un 15 inci maddesinin birinci fıkrası, 5271 sayılı Kanun'un 250 nci maddesini dördüncü fıkrası uyarınca 3 ay hapis ve 240,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasının talep edildiği, Manyas Asliye Ceza Mahkemesinin 10.06.2021 tarihli kararı ile talepname doğrultusunda hükümlünün her iki suçtan ayrı ayrı mahkumiyetine karar verildiği ve bu kararın itiraz edilmeksizin, 09.07.2021 tarihinde usûlüne uygun şekilde kesinleştiği belirlenmiştir. .

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 08.05.2023 tarihli ve 2022/11333 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 15.06.2023 tarihli ve KYB-2023/55773 Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının,15.06.2023 tarihli ve KYB-2023/55773 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"Benzer bir olaya ilişkin olarak Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 18/11/2015 tarihli ve 2015/7647 esas, 2015/24703 karar sayılı ilamında, "...Sanıktan bir adet ruhsatsız tabanca ve bir adet yasak bıçak ele geçirilmiş olması karşısında, TCK.nun 44. maddesinde düzenlenen ... içtima kuralı uyarınca en ağır cezayı gerektiren fiilden hüküm kurulması, buna göre de sadece 6136 sayılı Kanunun 13/1. madde ve fıkrasında tanımlanan ruhsatsız tabanca taşımak suçundan dolayı silah sayısı dikkate alınarak alt sınırdan uzaklaşılmak suretiyle ceza tayini gerektiği gözetilmeden, sanık hakkında ayrıca 6136 sayılı Kanunun 15/1. madde ve fıkrasında tanımlanan yasak niteliği haiz bıçak taşımak suçundan da mahkumiyet kararı verilmesi..bozmayı gerektirmiştir." şeklinde belirtildiği,

Somut olayda sanıktan 6136 sayılı Kanun'un 13/1. maddesi kapsamında 1 adet tabanca ve fişekler ile yine anılan Kanun'un 15/1. Kapsamında muşta ve bıçak ele geçirilmesi şeklinde gerçekleşen olay nedeniyle, 5237 sayılı Kanun'un 44. maddesine göre fikrî içtima kuralları uygulanarak alt sınırdan uzaklaşmak suretiyle en ağır cezayı gerektiren fiilden hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde her fiil için ayrı ayrı cezalandırılmasına karar verilmesinde isabet görülmemiştir.”

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. İnceleme konusu hükümde, olay tarihinde hükümlüden ele geçirilen 1 adet ruhsatsız tabanca, 3 adet fişek, 1 adet muşta ile 1 adet çakı bıçağı hakkında aldırılan ekspertiz raporuna göre, suça konu tabanca, fişek ve muştanın 6136 sayılı Kanun kapsamında yasak niteliği haiz silahlardan olduğu, bıçağın ise yasak niteliğinin haiz olmadığının tespit edildiği ancak hükümlü hakkında 6136 sayılı Kanun'un 13 üncü maddesinin birinci fıkrası ve aynı Kanun'un 15 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ayrı ayrı mahkumiyet hükümlerinin kurulduğu anlaşılmıştır.

2. 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 44 üncü maddesinde düzenlenen, işlediği bir fiil ile birden fazla farklı suçun oluşmasına sebebiyet veren kişi bunlardan en ağır cezayı gerektiren suçtan cezalandırılır şeklindeki ... içtima kuralı gereğince, hükümlü hakkında 6136 sayılı Kanun'un 13 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca tek mahkumiyet hükmü kurulması ancak ele geçirilen silah sayısı dikkate alınarak ... cezanın alt sınırdan uzaklaşmak suretiyle belirlenmesi gerektiğinin dolayısıyla aynı Kanun'un 15 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ayrıca mahkumiyet hükmü kurulamayacağının gözetilmemesi Kanun'a aykırı olup, kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Manyas Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.06.2021 tarihli ve 2021/122 Esas, 2021/167 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (b) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 07.11.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/37531, Karar No: 2017/16523, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/37531 E.  ,  2017/16523 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21938, Karar No: 2015/13386, Tarih: 10.03.2015

**8. Ceza Dairesi         2014/21938 E.  ,  2015/13386 K.**

**"İçtihat Metni"**

Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

6360 sayılı Yasa uyarınca büyükşehir belediyesi sınırları içinde kalan taşınmazla ilgili olarak verilen kararın, köy tüzel kişliğinin kaldırılması nedeniyle suçtan zarar görme olasılığı bulunan Trabzon Belediye Başkanlığına ve Yomra Belediye Başkanlığına tebliğ edildiğine ilişkin bir belgeye rastlanılmadığından, varsa dosyasına konulması, aksi halde gıyabi hükmün CMK.nun 34/2. madde ve fıkrasında belirtilen başvurulabilecek kanun yolu, süresi, mercii ve şekli de belirtilmek suretiyle yöntemine uygun olarak Trabzon Belediye Başkanlığına ve Yomra Belediye Başkanlığına tebliği sağlanarak tebellüğ belgesi ve temyiz etmeleri halinde dilekçeleri de eklenip ek teb- liğname düzenlendikten sonra iadesi, temyiz etmemeleri halinde ise sanığın temyizine hasren inceleme yapılmak üzere dosyanın geri gönderilmesi için Yargıtay C.Başsav cılığına (TEVDİİNE), 10.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4435, Karar No: 2022/4756, Tarih: 14.06.2022

**12. Ceza Dairesi         2020/4435 E.  ,  2022/4756 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 62, 50, 50/4, 52, 52/4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık müdafii ve katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay günü sanık sürücü ... sevk ve idaresindeki otomobil ile yerleşim yeri içerisinde, asgari hız limitinin 50km/saat olduğu, iki yönlü, asfalt kaplama, aydınlatmanın bulunduğu cadde üzerinde gece vakti seyri sırasında olay mahalli olan Akay sitesi önündeki kavşağa geldiğinde seyir istikametine göre önünde bulunan kamyonet tarzı aracın kavşaktan sola dönüşünü tamamlaması akabinde, istikametine göre yolun sol tarafından sağına doğru karşıdan karşıya geçmek üzere kaplamada bulunan yaya ...'ye aracının sağ ön kısmı ile çarpması sonucu sanığın tali kusuru ile yayanın ölümüne sebebiyet verdiği olayda,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanık müdafinin sair nedenlere, katılanlar vekilinin oluşa, kusur durumuna, eksik incelemeye ve sair nedenlere ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında hükmedilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilirken dayanak madde olan TCK'nın 50/4. maddesi delaletiyle 50/1-a. maddesinin ve adli para cezasının belirlenmesine esas alınan tam gün sayısının gösterilmesi sırasında dayanak madde olan 52/3. maddesinin ve sonuç ceza olan adli para cezasının günlük miktarının takdir edilmesinin dayanak maddesi olan 52/2. maddesinin gösterilmemesi suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine aykırı davranılması,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafinin ve katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususun aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden; hükmün (4) numaralı bendi hükümden çıkartılarak yerine “sanığın kişilik ve sosyal özellikleri nazara alınarak, sanığa verilen hapis cezasının TCK'nın 50/4. maddesi delaletiyle 50/1-a. maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine, sanığa verilen adli para cezasının TCK'nın 52/3. maddesi gereğince 605 tam gün karşılığı adli para cezası olarak belirlenmesine, TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve şahsi halleri gözönünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 12.100,00TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibaresinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 14/06/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.