muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/12918, Karar No: 2012/12784, Tarih: 28.06.2012

**11. Ceza Dairesi         2011/12918 E.  ,  2012/12784 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek ve kullanmak

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanık hakkında 2002 takvim yılında “sahte fatura düzenlemek” suçundan açılan kamu davası ile ilgili her zaman mahallinde hüküm kurulması mümkün görülmüştür.

Sanığa yüklenen 2003 takvim yılında sahte fatura düzenlemek ve sahte fatura kullanmak suçlarının ayrı ve bağımsız suçları oluşturduğu, her bir suç yönünden ayrı hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde tek hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken, 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5349 sayılı Kanunla değişik 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. madde hükümleri karşısında; sanığa yüklenen 2003 takvim yılında “sahte fatura düzenlemek” ve “sahte fatura kullanmak” suçlarının yasada gerektirdiği cezalarının türü ve üst sınırı itibariyle tabi oldukları, suç tarihlerinde yürürlükte bulunan ve sanık lehine olan 765 sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımlarının suç tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiğinden yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken, 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün bulunduğundan, sanık hakkında açılan kamu davalarının gerçekleşen zamanaşımları nedeniyle 765 sayılı TCK.nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK.nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, 28.06.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11547, Karar No: 2013/15987, Tarih: 21.11.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/11547 E.  ,  2013/15987 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Bilirkişi kurulunca taşınmazın değerinin belirlenmesine esas alınan portakalın 2012 yılı itibarıyla dekar başına ortalama verimine, kilogram başına toptan satış fiyatına ve dekar başına üretim giderine (gider kalemlerini tek tek açıklar biçimde) ilişkin veri listesinin gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden getirtilip dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 21.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1252, Karar No: 2022/9037, Tarih: 11.05.2022

**2. Ceza Dairesi         2022/1252 E.  ,  2022/9037 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mala zarar verme suçundan sanık ...'in 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 151/1, 29 ve 62/1. maddeleri gereğince 1.500,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına, REŞADİYE Asliye Ceza Mahkemesinin 17/09/2020 tarihli ve 2019/221 esas, 2020/134 sayılı karar aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 18/11/2021 gün ve 94660652-105-60-10615-2021-Kyb sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 30/12/2021 gün ve 2021/144123 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

Dosya aslının diğer sanık yönünden istinaf incelemesi için Bölge Adliye Mahkemesine gönderildiği anlaşıldığından onaylı dosya sureti üzerinde yapılan incelemede;

Dosya kapsamına göre, somut olayda 23/03/2019 tarihinde müşteki ....,'e ait ... plakalı araca aynı gün gece saatlerinde kavga ettiği şahıslar olan ... ve ... tarafından zarar verildiği iddiasıyla yürütülen soruşturma sonunda, mala zarar verme suçundan delil yetersizliği nedeniyle şüpheli ... hakkında Reşadiye Cumhuriyet Başsavcılığınca 14/06/2019 tarihli ve 2019/238 sayılı ek kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın verildiği, kararın itiraz edilmeden kesinleştiği, bununla birlikte aynı soruşturma dosyasında şüpheliler ... ve ... hakkında silahla tehdit suçundan, ....,hakkında ise basit yaralama suçundan Reşadiye Cumhuriyet Başsavcılığınca 06/09/2019 tarihli ve 2019/156 esas sayılı iddianamesiyle kamu davası açıldığı, yargılamanın Reşadiye Asliye Ceza Mahkemesinin 2019/221 esasında görüldüğü,

Öte yandan, Reşadiye Asliye Ceza Mahkemesinin 09/01/2020 tarihli ve 2019/265 esas, 2020/6 sayılı kararına konu dosyada, Reşadiye Cumhuriyet Başsavcılığının 14/10/2019 tarihli ve 2019/191 esas sayılı iddianamesiyle daha önce hakkında aynı olayla ilgili ek kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilen şüpheli ... hakkında mala zarar verme suçundan kamu davası açıldığı, aralarında fiili ve hukuki irtibat bulunması sebebiyle Reşadiye Asliye Ceza Mahkemesinin 2019/221 esas sayılı dosyasına birleştirme kararı verildiği,

Evvelce aynı fiilden dolayı mala zarar verme suçundan ek kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilen sanık ... hakkında birleşen dosyanın iddianamesi ile aynı suçtan suçtan açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda Reşadiye Asliye Ceza Mahkemesinin 17/09/2020 tarihli ve 2019/221 esas, 2020/134 sayılı kararı ile sanığın mahkumiyetine karar verildiği,

Evvelce aynı fiilden dolayı mala zarar verme suçundan ek kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilen sanık ... hakkında birleşen dosyanın iddianamesi ile aynı suçtan suçtan açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda Reşadiye Asliye Ceza Mahkemesinin 17/09/2020 tarihli ve 2019/221 esas, 2020/134 sayılı kararı ile sanığın mahkumiyetine karar verildiği,

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 172/1-2. maddesindeki, "(1) Cumhuriyet savcısı, soruşturma evresi sonunda, kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak delil elde edilememesi veya kovuşturma olanağının bulunmaması hâllerinde kovuşturmaya yer olmadığına karar verir. Bu karar, suçtan zarar gören ile önceden ifadesi alınmış veya sorguya çekilmiş şüpheliye bildirilir. Kararda itiraz hakkı, süresi ve mercii gösterilir. (2) Kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildikten sonra kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak yeni delil elde edilmedikçe ve bu hususta sulh ceza hâkimliğince bir karar verilmedikçe, aynı fiilden dolayı kamu davası açılamaz." şeklindeki düzenlemeye nazaran,

Mala zarar verme suçundan sanık hakkında Reşadiye Cumhuriyet Başsavcılığınca 14/06/2019 tarihli ve 2019/238 sayılı ek kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiğinin anlaşılması karşısında, sanık hakkındaki anılan ek kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın itiraz edilmeden kesinleştiği, anılan kararla ilgili kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak yeni delil elde edilip bu hususta sulh ceza hâkimliğince bir karar verilmesi hâlinde sanık hakkında aynı suç nedeniyle kamu davasının açılabileceği, dosya kapsamında sulh ceza hâkimliğince verilen bir kararın bulunmadığı, sözü edilen suç nedeniyle soruşturmaya devam edilmek suretiyle iddianame düzenlenip dava açılamayacağı, bu nedenle sanık hakkında usulüne uygun şekilde açılmış bir kamu davası bulunmadığı gözetilmeden, yazılı şekilde sanığın mahkumiyetine karar verilmesinde isabet görülmediğinden 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Dosya kapsamına göre, somut olayda 23/03/2019 tarihinde müşteki ...'e ait ... plakalı araca aynı gün gece saatlerinde kavga ettiği şahıslar olan ... ve ... tarafından zarar verildiği iddiasıyla yürütülen soruşturma sonunda, mala zarar verme suçundan delil yetersizliği nedeniyle şüpheli ... hakkında Reşadiye Cumhuriyet Başsavcılığınca 14/06/2019 tarihli ve 2019/238 sayılı ek kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın verildiği, bu kararın sanık ve müştekiye doğrudan MERNİS adreslerine Tebligat Kanunu’nun 21/2. maddesi gereğince “MERNİS adresi” ibaresi ile çıkarılan tebligat işlemlerinin usule aykırı olmasından dolayı bu ek kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kesinleşmediği, bununla birlikte aynı soruşturma dosyasında şüpheliler ... ve ... hakkında silahla tehdit suçundan, Murat Güner hakkında ise basit yaralama suçundan Reşadiye Cumhuriyet Başsavcılığınca 06/09/2019 tarihli ve 2019/156 esas sayılı iddianamesiyle kamu davası açıldığı, yargılamanın Reşadiye Asliye Ceza Mahkemesinin 2019/221 esasında görüldüğü,

Öte yandan, Reşadiye Asliye Ceza Mahkemesinin 09/01/2020 tarihli ve 2019/265 esas, 2020/6 sayılı kararına konu dosyada, Reşadiye Cumhuriyet Başsavcılığının 14/10/2019 tarihli ve 2019/191 esas sayılı iddianamesiyle daha önce hakkında aynı olayla ilgili ek kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilen şüpheli ... hakkında mala zarar verme suçundan kamu davası açıldığı, aralarında fiili ve hukuki irtibat bulunması sebebiyle Reşadiye Asliye Ceza Mahkemesinin 2019/221 esas sayılı dosyasına birleştirme kararı verildiği,

Evvelce aynı fiilden dolayı mala zarar verme suçundan ek kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilen sanık ... hakkında birleşen dosyanın iddianamesi ile aynı suçtan açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda Reşadiye Asliye Ceza Mahkemesinin 17/09/2020 tarihli ve 2019/221 esas, 2020/134 sayılı kararı ile sanığın mahkumiyetine karar verildiği,

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 172/1-2. maddesindeki, "(1) Cumhuriyet savcısı, soruşturma evresi sonunda, kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak delil elde edilememesi veya kovuşturma olanağının bulunmaması hâllerinde kovuşturmaya yer olmadığına karar verir. Bu karar, suçtan zarar gören ile önceden ifadesi alınmış veya sorguya çekilmiş şüpheliye bildirilir. Kararda itiraz hakkı, süresi ve mercii gösterilir. (2) Kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildikten sonra kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak yeni delil elde edilmedikçe ve bu hususta sulh ceza hâkimliğince bir karar verilmedikçe, aynı fiilden dolayı kamu davası açılamaz." şeklindeki düzenlemeye nazaran,

Mala zarar verme suçundan sanık hakkında Reşadiye Cumhuriyet Başsavcılığınca 14/06/2019 tarihli ve 2019/238 sayılı ek kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiğinin anlaşılması karşısında, sanık hakkındaki anılan ek kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kesinleşmesi beklenip, sonradan anılan kararla ilgili kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak yeni delil elde edilip bu hususta sulh ceza hâkimliğince bir karar verilmesi hâlinde sanık hakkında aynı suç nedeniyle kamu davasının açılabileceği, ek kovuşturmaya yer olmadığına dair karar kesinleşmediği gibi dosya kapsamında sulh ceza hâkimliğince verilen bir kararın bulunmadığı, sözü edilen suç nedeniyle soruşturmaya devam edilmek suretiyle iddianame düzenlenip dava açılamayacağı, bu nedenle sanık hakkında usulüne uygun şekilde açılmış bir kamu davası bulunmadığı gözetilmeden, yazılı şekilde sanığın mahkumiyetine karar verilmesi nedeniyle kanun yararına bozma istemi yerinde görüldüğünden (REŞADİYE) Asliye Ceza Mahkemesinden kesin olarak verilen 17.09.2020 tarihli ve 2019/221 E., 2020/134 K. sayılı kararın 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesinin 3. fıkrası uyarınca BOZULMASINA, aynı maddenin 4. fıkra (b) bendi uyarınca sonraki işlemlerin yerel mahkemece yerine getirilmesine, 11/05/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/7933, Karar No: 2011/8330, Tarih: 23.06.2011

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2011/7933 E.  ,  2011/8330 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

K A R A R

Dava, çekişme konusu taşınmazın kıyı kenar çizgisi içinde kaldığı nedenine dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkin olduğundan, 2797 sayılı Yargıtay Kanununun 14.maddesi gereğince temyiz incelemesi 1.Hukuk Dairesine ait bulunmaktadır.

Yukarıda belirtilen nedenle dosyanın görevli sözü edilen Yüksek Daire Başkanlığına gönderilmesine, 23.06.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5079, Karar No: 2014/6249, Tarih: 03.11.2014

**15. Hukuk Dairesi         2014/5079 E.  ,  2014/6249 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Kahramanmaraş 1. Asliye Hukuk Hakimliği

Tarihi :13.11.2012

Numarası :2010/511-2012/535

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Davada, sözlü olarak kurulan eser sözleşmesi ile davalıya ait 45 daireli inşaatın alçı, sıva, saten ve fonbord işçiliklerinin üstlenildiği, üstlenilen işlerin yapılarak teslim edildiği, ancak işin kesin hesabında davalı ile anlaşma sağlanamadığı iddia edilerek ödenmeyen bakiye iş bedeli alacağının tahsili istenmiş, mahkemece taraflar arasındaki hukuki ilişki hizmet akdî olarak değerlendirilip davaya bakmakla görevli olan mahkemenin iş mahkemesi olduğu belirtilerek görevsizlik kararı verilmiş, karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Yanlar arasında yazılı olarak düzenlenmiş bir sözleşme bulunmamaktadır. Genel olarak uyuşmazlık yanlar arasındaki akdî ilişkinin eser sözleşmesi mi yoksa iş (hizmet) akdî mi olduğu noktasında toplanmaktadır. Davalı davaya cevabında, davacının kendisinden kaynaklanan nedenlerle 1.162,90 TL alacağı bulunduğunu, davacı yanında davacı ile beraber iş yapan işçilerden Adnan'ın 97,48 TL, Aydın'ın 1.162,90 TL, Fahri'nin 1.328,36 TL, Murat'ın 1.092,96 TL, Tarık'ın 1.008,39 TL, Hüseyin'in 1.112,94 TL, Mehmet'in 1.639,41 TL ve Ünal'ın 556,47 TL alacağı bulunduğunu, bu miktarları ödemeyi davacıya teklif ettiği halde davacının kabul etmeyerek eldeki davayı açtığını savunmuştur. Davalı, adı geçen işçilerin ücretlerini ödemeyi davacıya teklif ettiğine göre bu işçilerin kendisinin işçisi olmayıp davacının işçileri olduğunu ikrar ve kabul etmiştir. Mahkemece adı geçen işçiler tanık olarak dinlenmiş, beyanlarında davalıdan işi davacının aldığını, kendilerinin davacının işçileri olup ücretlerini davacıdan aldıklarını beyan etmişlerdir. 1475 sayılı İş Kanunu'nun 16. maddesine göre birden çok işçinin meydana getirdiği bir takımı temsilen bu işçilerden birinin takım klavuzu sıfatıyla iş verenle takım sözleşmesi yapması mümkün ise de, aynı maddeye göre takım sözleşmesinin yazılı şekilde yapılması zorunlu olup davalı takım sözleşmesinin varlığını da kanıtlayamamıştır. Davalının cevap dilekçesindeki ikrar ve kabulü ile davacı tanıklarının beyanları birlikte değerlendirildiğinde taraflar arasında kurulan sözleşmenin eser sözleşmesi olduğu anlaşılmaktadır.

Bu durumda, mahkemece işin esasının incelenerek ve taraf delilleri toplanarak varılacak sonuca göre hüküm kurulması gerekirken akdî ilişkinin niteliği konusunda yanılgıya düşülerek görevsizlik kararı verilmesi doğru değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 03.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/479, Karar No: 2024/1226, Tarih: 27.02.2024

**2. Hukuk Dairesi         2024/479 E.  ,  2024/1226 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 38. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1242 E., 2023/1413 K.

DAVA TARİHİ : 10.10.2016

KARAR : Kısmen kabul

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen karşılıklı boşanma davalarında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Bölge Adliye Mahkemesi kararının tazminat miktarları yönlerinden bozulmasına karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; kadın için yeniden maddî ve manevî tazminata karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1.... erkek vekili dava dilekçesinde; tarafların ilk evliliklerinin 10.01.1992 - 08.02.1994 tarihleri arasında olduğunu, ikinci evliliklerinin 19.07.2004 tarihinde olduğunu, bu evliliklerinden ortak 3 çocuklarının bulunduğunu, davalı eşin aleyhine İstanbul 12. Aile Mahkemesinin 2012/1000 esas sayılı dosyası ile ayrılık davası ikame edildiğini, kendisinin mukabil olarak boşanma davasına ikame ettiğini, mahkemenin ayrılık talebini kabul ile 1 yıl ayrılık kararı verdiğini, kendisinin mukabil boşanma davasını ise reddettiğini, kabul edilen ayrılık davasının 28.02.2015 tarihinde kesinleştiğini, ayrılık kararı sonrasında davalı ile bir araya gelmediklerini, evlilik birliğinin temelinden sarsıldığı için bir araya gelinmesi ihtimalinin olmadığını belirterek 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 172 nci maddesinin ikinci fıkrası gereğince boşanmalarına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

2.... erkek vekili birleşen dava dilekçesinde; daha önce İstanbul Anadolu 12. Aile Mahkemesinin 2012/1000 Esas sayılı dosyası ile dava açtığını, davanın reddedildiğini, 28.02.2015 tarihinde kesinleştiğini, kesinleşmenin üstünden 3 yıl geçtiğini belirterek 4721 sayılı Kanun’un 166 ncı maddesinin dördüncü fıkrası gereğince boşanmalarına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

3.... erkek 09.05.2018 tarihli dilekçesinde; tedbirler nedeniyle borçlandığı için 570.729,00 TL maddî, 150.000,00 TL manevî tazminat istemiştir.

II. CEVAP

1.Davalı-davacı kadın vekili cevap dilekçesinde; boşanma davasının reddine karar verilmesini, mahkemenin farklı görüşte olması ve boşanma kararı verilirse 300.000,00 TL maddî, 300.000,00 TL manevî tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

3.... erkek 09.05.2018 tarihli dilekçesinde; tedbirler nedeniyle borçlandığı için 570.729,00 TL maddî, 150.000,00 TL manevî tazminat istemiştir.

II. CEVAP

1.Davalı-davacı kadın vekili cevap dilekçesinde; boşanma davasının reddine karar verilmesini, mahkemenin farklı görüşte olması ve boşanma kararı verilirse 300.000,00 TL maddî, 300.000,00 TL manevî tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

2.Davalı-davacı kadın vekili birleşen nafaka davasında; İstanbul Anadolu 12. Aile Mahkemesi'nin 2012/1000 Esas, 2014/933 Karar sayılı ilamı ile davalının açtığı boşanma davasının red edildiğini, açtığı ayrılık davasının kabulüne ve kadın için 1.000,00 TL, ortak çocuk için 750,00 TL tedbir nafakası takdir edildiğini, kadının tedbir nafakasının 5.300,00 TL'ye, ortak çocuğun tedbir nafakasının 2.500,00 TL'den az olmamak üzere karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

3.Erkeğin birleşen fiili ayrılığa dayalı davasında ki cevabında; 2004 yılında Avusturya'da yeniden evlendiklerini, Türkiye'ye gelerek ticaretle uğraştığını, 2007-2008 yıllarında spor otomobil, lüks yat aldığını, borçlandığını, 2010 yılında çocukları ve müvekkilini Avusturya'ya çocukların orada devlet okulunda eğitim almaları için gönderdiğini, müvekkilinin Moda'daki aile konutundaki kaydının kaldırdığını, para göndermemesi üzerine 4721 sayılı Kanun'un 197 inci maddesine göre dava açıldığını, aile konutuna eşinden habersiz alarm ve kamera taktırdığını, çocukların öncelikle küçük çocuk Nazlı Lara'nın geleceği için aile birliğinin devamı ve korunması gerektiğini, boşanma davasının haksız ve iyi niyetten yoksun olduğundan reddine, aksi halde müvekkili yararına 300.000,00 TL maddî, 300.000,00 TL manevî tazminata, tedbir nafakası davasında hükmedilecek bedelin her yıl TEFE-TÜFE oranında artırım kaydı ile iştirak ve yoksulluk nafakası olarak devamına, annede olan velâyetin devamına karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; erkeğin eşini ve çocuklarını yurt dışına gönderdiği, red edilen boşanma davasından sonra aile birliğinin tesisi için çaba harcamadığı gibi eşin ve çocukların ihtiyaçlarını karşılama konusunda yeterli destek vermediği ve görevlerini tam yerine getirmediği, tarafların ret kararından sonra bir araya gelmedikleri, barışmadıkları kabul edildiğinden önceki dosyadaki kusur durumuna göre değerlendirlmesi gerektiği, ailenin ekonomik ve sosyal durumunu bozarak çocukların Türkiye'de eğitiminin devam etmemesi, okul ücretlerinin ödenememesi sonucunu oluşturcak şekilde harcamalar yaptığı, lüks nitelendirilecek tekne gibi mal varlığı alımları olduğu, eşini ve çocuklarını her ne kadar önce ortak karar olarak yapıldıysa da yurtdışına eğitim daha ucuz olduğundan yolladığı, geri gelmeleri için bir çaba içinde olmadığı belirtilerek evlilik birliğinin sona ermesine neden olan olaylarda erkeğin tamamen kusurlu olduğu belirtilerek erkeğin 4721 sayılı Kanun'un 172 nci maddesinin ikinci fıkrası ve 166 ncı maddesinin son fıkrasına dayalı boşanma davalarının kabulüne, kadının tedbir nafakası davasının kısmen kabulüne, kadının tedbir nafakası talebinin reddine, ortak çocuk yararına 1.500,00 TL tedbir ve iştirak nafakasına, velâyetin anneye bırakılmasına, kadın lehine 70.000,00 TL maddî tazminat ve kadının manevî tazminat talebinin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı;

1.... erkek vekili, hükmün usul ve kanuna aykırı bulunduğunu ileri sürerek; kusur, çocuk için belirlenen nafaka, kadın lehine hükmedilen maddî tazminat, lehine maddî ve manevî tazminata hükmedilmemesi yönlerinden kararın kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

2.Davalı-karşı davacı kadın vekili, hükmün usul ve kanuna aykırı bulunduğunu ileri sürerek; boşanma davalarının kabulü, reddedilen yoksulluk nafakası, maddî tazminat tutarı, manevî tazminat talebinin reddi, çocuk için belirlenen tedbir nafakasının miktarı, kadına tedbir nafakası verilmemesi yönlerinden kararın kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

B. Gerekçe ve Sonuç