muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/10468, Karar No: 2013/9240, Tarih: 30.09.2013

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2013/10468 E.  ,  2013/9240 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

KANUN YOLU : TEMYİZ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sonucu ... Köyü çalışma alanında bulunan 147 ada 525 parsel sayılı 633.14 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz hisse devri, ifraz, taksim, tapu kaydı ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalı ... adına tespit ve tescil edilmiştir. Davacı ..., davalı ... ve diğer kardeşlerinin imzaladığı taksim senedi ile taşınmazın kendisine düştüğü iddiasına dayanarak tapu iptal ve tescil istemiyle dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, taksimin sabit olduğu, dava konusu taşınmazın davalıya düştüğü, davacıya ise başka parsellerin düştüğü kabul edilmek suretiyle hüküm kurulmuş ise de; yapılan araştırma, inceleme ve uygulama hüküm için yeterli bulunmamaktadır. Davacı, davalı ve diğer kardeşleri ile birlikte düzenleyip imzaladıkları “yerlerin dağıtımı” başlıklı taksim sözleşmesine dayanmıştır. Uyuşmazlık, 19.09.1990 tarihinde yapılan taksim sözleşmesindeki yerlerin dağıtımı sırasında dava konusu taşınmazın davacıya mı yoksa davalıya mı düştüğü konusunda toplanmaktadır. Bu konuda keşifte alınan beyanlar yetersiz olduğu gibi duruşmada dinlenen tanık beyanları da ihtilafı aydınlatmaktan uzaktır. Bu nedenle taşınmazın başında yeniden keşif yapılmalı, taksim senedinde imzası bulunan senet mümzileri taşınmaz başında tanık sıfatıyla dinlenmeli, önceki keşifte bilgisine başvurulan kişiler de dinlenerek taşınmazın taksimde kime düştüğü, taksim tarihinden itibaren kimin tarafından tasarruf edildiği, taksim senedindeki “Kuyyanı gıllagonburnu” mevkiinin dava konusu taşınmazın mevkisi olduğu ve davacıya bırakılan yerler içerisinde belirtildiği halde, davalıya bırakılan yerler içinde bu mevkinin yer almayışı nedeni üzerinde durulmalı, davalıya senette bırakılan yerler keşifte neresi olduğu tespit edilmeli, davacı ve davalının taksime dayalı olarak kullandıkları yerlerin hangi parseller olduğu tam olarak tespit edilmeli, böylece ihtilaf kesin olarak aydınlatılmalı, bu konuda tüm deliller toplanarak sonucuna göre karar verilmelidir. Eksik inceleme ile yazılı olduğu şekilde karar verilmesi isabetsiz olup, temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz edene iadesine, 30.09.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12584, Karar No: 2014/19721, Tarih: 15.12.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/12584 E.  ,  2014/19721 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA 4. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 29/11/2013

NUMARASI : 2013/201-2013/680

Taraflar arasında görülen davada Ankara 4. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 29.11.2013 tarih ve 2013/201-2013/680 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı, davalı şirkete ait uçakla 23/11/2012 tarihinde eşi ile birlikte Ankara'dan Kıbrıs'a gittiğini, uçağa binişte 3 adet bagajı görevlilere teslim etmesine rağmen varış yerinde PC248901 nolu bagajın kendilerine teslim edilmediğini, kayıp bagajın 3 günlük süre içerisinde kendilerine teslimi için davalı şirkete ihtarname gönderildiğini, ancak ihtarnameye internet üzerinden verilen cevapta 9 kg karşılığı 234 Amerikan Doları ödeme teklifi yapıldığını, bagajın ağırlığının 9 kg olduğunu ancak içindeki eşyaların değerinin teklif edilenin üzerinde olduğunu ileri sürerek taşıyıcının sorumluluğunu düzenleyen Varşova Konvansiyonu Lahey Protokolü'nün 22/2-a maddesi uyarınca 2.250 Frank karşılığı 3.000 TL'nin 15/02/2013 tarihinden itibaren avans faizi ile birlikte davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı vekili, müvekkili şirketin davacının kayıp olan bagajına ilişkin sorumluluğunun 2920 sayılı Türk Sivil Havacılık Kanunu gereği 1999 tarihli Montreal Konvansiyonu - Hava Yoluyla Uluslararası Taşımacılığa İlişkin Belirli Kuralların Birleştirilmesine Dair Sözleşmeyle düzenlenen kurallara ve sınırlamalara tabi olduğunu, bu kurallar gereğince davacının 9 kg'lık bagajı için 234 ABD doları ödemekle yükümlü bulunduklarını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, bilirkişi raporunda eşyaların rayiç değerinin 857,50 TL olduğu hesaplanmış ise de, bu değerin istenebilmesi için davacının varış yerinde teslimindeki menfaatine ilişkin özel bir bildirimde bulunması ve gerekiyorsa ek bir meblağ ödemesi ya da Konvansiyonun 25/c-3 maddesindeki halin gerçekleşmiş olması gerektiği, somut olayda bu hususlar gerçekleşmediğinden davacının isteyebileceği miktarın 414,98 TL olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile 414,98 TL nin 15/02/2013 tarihinden itibaren değişen oranda avans faizi ile birlikte davalıdan alınıp davacıya verilmesine, fazlaya yönelik istemin reddine karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, hava taşıma sözleşmesinden kaynaklanan tazminat istemine ilişkin olup, mahkemece somut olaya Varşova Konvansiyonu uygulanarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, hava taşıma sözleşmesinden kaynaklanan tazminat istemine ilişkin olup, mahkemece somut olaya Varşova Konvansiyonu uygulanarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Ancak, 14/04/2009 tarihli Resmi Gazete'de yayınlanan ve 5866 sayılı Kanun ile onaylanan 1999 tarihli Montreal Konvansiyonu'na Türkiye, 26/03/2011 tarihinde taraf olmuştur. Yani bu tarihten önce meydana gelen vakıalara ilişkin ihtilaflar Varşova/Lahey Konvansiyonu ve 4 sayılı Montreal Protokolü çerçevesinde ele alınırken, bu tarihten sonra meydana gelen vakıalara ilişkin ihtilafların 1999 tarihli Montreal Konvansiyonu'na göre çözüme kavuşturulması gerekecektir. Dava konusu olayın tarihi 23/11/2012 olup, somut olaya uygulanacak olan mevzuat Montreal Konvansiyonu'dur. Bu itibarla mahkemece somut uyuşmazlığın bu konvansiyon çerçevesinde değerlendirilmesi ve sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken, eksik inceleme sonucu hüküm kurulması doğru görülmemiş, hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle davacı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile hükmün davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 15.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7875, Karar No: 2013/12200, Tarih: 26.11.2013

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2013/7875 E.  ,  2013/12200 K.**

**"İçtihat Metni"**

Irza geçme suçundan hükümlü ... hakkında 5237 sayılı TCK.nın uygulanıp uygulanmayacağı ile ilgili olarak Konya 1. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 30.04.2013 gün ve 1996/10 Esas, 1996/114 sayılı Ek Kararın süresi içinde Yargıtayca incelenmesi hükümlü tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Gerekçesi gösterilmek suretiyle 765 sayılı Kanuna göre verilip kesinleşen hükmün lehe olması nedeniyle uyarlama yapılmadan önceki hükmün aynen kurulmasına dair Ek Karar usul ve kanuna uygun olduğundan hükümlünün yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle Ek Kararın ONANMASINA, 26.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2626, Karar No: 2019/13818, Tarih: 19.09.2019

**2. Ceza Dairesi         2019/2626 E.  ,  2019/13818 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Müştekinin 10/05/2014 tarihli kolluk beyanına göre çalınan 60 paket sakızın değerinin 350 TL olduğunun anlaşılması karşısında; sanık hakkında TCK’nın 145.maddesinin uygulanmamasında bir isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamedeki bu hususa yönelik düşünceye iştirak edilmemiş, tekerrüre esas sabıkası bulunan sanık hakkında TCK'nın 58. maddesinin uygulanmaması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış; 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş; dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Müştekinin 12/01/2015 tarihli dilekçesi ile kovuşturma aşamasındaki ifadesinde, zararlarının giderildiğini beyan ettiğinin anlaşılması karşısında; sanık hakkında, TCK'nın 168/1. maddesinde belirtilen etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Mahkemece sanığın eyleminin, bina dahilinde muhafaza altına alınmış olan eşya hakkında hırsızlık suçuna uyduğu kabul edildiği halde uygulama maddesinin TCK’nın 142/1-b maddesi yerine 141/1 maddesi olarak gösterilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 19.09.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13583, Karar No: 2015/7695, Tarih: 14.10.2015

**18. Ceza Dairesi         2015/13583 E.  ,  2015/7695 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2013/393012

MAHKEMESİ : Beykoz 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 11/10/2013

NUMARASI : 2012/1145 (E) ve 2013/465 (K)

SUÇ : İmar kirliğinie neden olmak

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

Sanıkların, Boğaziçi Öngörünüm Bölgesinde kalan binalarda, izin almadan teras ve kış bahçesi inşa ettikleri,bina niteliğinde olmayan bu imalatın 12/10/2004 tarihinden önce yapıldığı bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamından anlaşılmıştır.

5237 sayılı TCK'nın 184. maddesinde, yapı ruhsatiyesi almadan veya ruhsata aykırı olarak bina yapmak ve yaptırmak suç olarak düzenlenmiş, bina kavramı ise 3194 sayılı İmar Kanunu'nun 5. maddesinde tanımlanmıştır.

2960 sayılı Boğaziçi Kanunu'nun 13/d maddesinde, yapılarda kullanma izni verildikten sonra imar mevzuatına aykırı olarak yapılan değişiklik ve eklentiler, yıkılması gereken yapılar olarak tespit edilmiştir. Aynı Yasanın 18. maddesi ise anılan maddeye göre yıkılması gereken yapıların sahipleri hakkında hapis cezası öngörmüştür.

2960 sayılı Yasa kapsamındaki bölgede yapılan izinsiz imalatın, bina niteliğinde olması durumunda; sanığın eylemi, 2960 sayılı Yasanın 18 ve TCK'nın 184/1. maddelerinde tanımlanan suçları oluşturacak ve TCK'nın 44. maddesi gereğince sanık hakkında daha ağır cezayı gerektiren TCK'nın 184/1. maddesi, uyarınca hüküm kurulacaktır.

İzinsiz imalat bina niteliğinde değil ise sanığın sadece 2960 sayılı Yasanın 18. maddesinde düzenlenen suçtan sorumlu tutulması gerekecektir.

Somut olayda; izinsiz imalat bina niteliğinde olmadığından, sanıkların eylemlerinin, 2960 sayılı Yasanın 18. maddesi kapsamında değerlendirilmesi gerektiği, izinsiz imalatın yapıldığı 2003 yılı dikkate alınarak yapılan hesaplamaya göre temyiz süreci içinde, sanıklar yararına olan 765 sayılı TCK'nın 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen 7 yıl 6 aylık olağanüstü dava zaman aşımının gerçekleştiği anlaşıldığından HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak CMK'nın 223/8. maddesi gereğince sanıklar hakkında imar kirliliğine neden olma suçundan açılmış olan KAMU DAVALARININ DÜŞMESİNE, 14.10.2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4767, Karar No: 2015/2860, Tarih: 16.06.2015

**19. Ceza Dairesi         2015/4767 E.  ,  2015/2860 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Fikri ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesi

SUÇ : Marka Hakkına Tecavüz

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanık hakkında verilen kısa süreli hapis cezasının 6000,00 TL adli para cezasına, 4 gün adli para cezasının 80,00 TL adli para cezasına hükmolunduğu, hakkında verilen adli para cezasının TCK 52/4. maddesi gereğince 24 eşit taksit ile tahsiline karar verildiği, yerel mahkemenin hangi adli para cezasını taksitlendirdiği konusunda tereddüt bulunduğu, ancak bu hususun infaz aşamasında mahalinde giderilebilir nitelikte olması nedeni ile bozma nedeni yapılmamıştır.

Yükletilen suçun sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun da öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından, sanığın ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye aykırı olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA, 16.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9362, Karar No: 2013/11001, Tarih: 14.05.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2013/9362 E.  ,  2013/11001 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, yıllık izin, fazla çalışma, ulusal bayram genel tatili, hafta tatili ve birikmiş maaş zammı farkları alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... Karakülah tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkili işçinin iş sözleşmesini ücretlerinin ödenmemesi sebebiyle haklı olarak feshettiğini, işçilik alacaklarının işveren tarafından ödenmediğini beyanla, kıdem tazminatı, aylık ücret zam farkı, fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, davacı işçinin iş sözleşmesini fesihte haksız olduğunu, kıdem tazminatına hak kazanmadığını, sair ödenmemiş alacağının ise bulunmadığını beyanla davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının iş sözleşmesini fesihte haklı olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacı işçinin hafta tatili ücretine hak kazanıp kazanmadığını ve fazla çalışma ücreti alacağında uygulanan hakkaniyet indirim oranının yeterliliği noktalarında toplanmaktadır.

Hafta tatili gününde çalıştığını iddia eden işçi, bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda yer alan hafta tatili ücreti ödemesinin yapıldığı varsayılır. Bordroda ilgili bölümünün boş olması ya da bordronun imza taşımaması halinde, işçi hafta tatilinde çalışma yaptığını her türlü delille ispat edebilir.

Hafta tatillerinde çalışıldığının ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, yazılı delil niteliğindedir. Ancak, sözü edilen çalışmanın bu tür yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. Hafta tatili çalışmalarının yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkân dahilindedir, işyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

Somut olayda, dinlenen bir kısım davacı tanığı beyanları ve davalı işverenin İnegöl ilçesinde bulunan işyerinde çalışan işçilerin işverene karşı açtıkları davalarda dinlenen tanık beyanları esas alınarak, hafta tatili alacağı hüküm altına alınmıştır. Dosya kapsamı ve Dairemizce seri halde temyiz incelemesi yapılan emsal dosyalarda dinlenen taraf tanıklarının beyanları nazara alındığında, işyerinde haftanın bir günü izin verildiği anlaşılmaktadır. Hal böyleyken, davacının hafta tatili alacağının reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçeyle kabulüne karar verilmesi hatalıdır.

3-Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda hakkaniyet indirimi yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir.

Somut olayda, tanık beyanlarına itibarla hesaplanan fazla çalışma ücreti alacağında, hesaplamaya esas alman çalışma süresi ve alacağın miktarı nazara alındığında, Mahkemece yapılan indirim oranı yeterli değildir. Anılan nedenle, çalışma süresi ve alacağın miktarına göre, % 30 oranından az olmamak üzere, hakkaniyet indirim oranı yeniden değerlendirilerek, fazla çalışma ücreti alacağı hüküm altına alınmalıdır.

Yukarıda yazılı sebeplerle, eksik incelemeyle karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 14.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3482, Karar No: 2014/5619, Tarih: 24.03.2014

**19. Hukuk Dairesi         2014/3482 E.  ,  2014/5619 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep 1. Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ : 21/03/2013

NUMARASI : 2012/404-2013/708

Taraflar arasındaki alacak davasının bozma kararına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün davalılar vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde taraflardan kimse gelmemiş olduğundan, incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-KARAR-

1-) Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı doğrultusunda inceleme yapılıp hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına, bozmanın kapsamı dışında kesinleşmiş olan yönlere ilişkin temyiz itirazları incelenemeyeceğine göre, davalılar vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan öteki temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2- Davacı işbu davasına ilişkin olarak dava dilekçesinde 17.000 TL römarkta meydana gelen hasar bedeli, 5.455,84 TL çekicide meydana gelen hasar bedeli ile fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak 2.000 TL de kazanç kaybı talebinde bulunmuştur.

Mahkemece davanın reddine dair verilen 29.12.2010 günlü karar davacı vekilinin temyizi üzerine Dairemizin 07.03.2012 tarih, 2011/11225 E, 2012/3565 K. sy kararı ile “ uyuşmazlık satım akdine konu aracın ayıplı olup olmadığı noktasında toplanmaktadır. Makine mühendisi tarafından delil tespiti sırasında düzenlenen tespit raporu ile makine mühendisleri odasından alınan ve üç makine mühendisi tarafından düzenlenen raporda araçta imalat hatası bulunduğu belirtilmiştir. Yargılama sırasında alınan ve sadece bir makine mühendisinin yer aldığı heyet raporunda ise, meydana gelen hasarın aracın hatalı kullanımından kaynaklandığı ifade edilmiş, mahkemece diğer raporlara göre bu raporun neden üstün tutulduğu da açıklanmadan son rapor hükme esas alınarak karar verilmiştir. Bu durumda raporlar arasında çelişki meydana gelmiş olup, mahkemece bu çelişkinin giderilmesi için konusunda uzman üç kişilik yeni bir teknik heyetten rapor alınıp, tüm delillerin birlikte değerlendirilmesi suretiyle varılacak uygun sonuç çerçevesinde bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme sonucunda yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır” gerekçesiyle bozulmuştur. Mahkemece bozmaya uyulduktan sonra davacı şirket vekili 13.02.2013 günlü dilekçe ile ıslah talebinde bulunarak kar mahrumiyeti talebini 39.656,11 TL'ye çıkarmıştır.

Mahkemece açıklanan karar yönünden ıslah gözetilerek toplam 39.656,11 TL'ye hükmedilmiş ise de; HUMK'un 177. maddesinde yer alan "ıslah tahkikatın sona ermesine kadar yapılabilir” hükmü ve 04.02.1948 tarih ve 10/3 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme kararında bozmadan sonra ıslah yapılamayacağının kabul edilmiş olduğu mahkemece gözetilmeden davacı vekilinin kazanç kaybına ilişkin talebinin ıslah dilekçesinde belirtilen miktar üzerinden kabulü isabetsiz olup, hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1 no.lu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin öteki temyiz itirazlarının reddine, 2 no.lu bentte açıklanan nedenlerle hükmün davalılar yararına BOZULMASINA, peşin harçların istek halinde iadesine, 24.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.