muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/14577, Karar No: 2008/3973, Tarih: 20.03.2008

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2007/14577 E.  ,  2008/3973 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi (Kapatıldı)

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, davalıların tapu tahsis belgesi ile sahip oldukları taşınmazı harici sözleşme ile satın aldığını, taşınmazın 3. şahis adına kayıtlı olduğunun ve tapu tahsis belgesinin de geçersiz olduğunun anlaşıldığını hileli işlemlerle aldatıldığını, taşınmazın rayiç değeri kadar zararı olduğunu ileri sürerek 50.000 YTL'nin ödetilmesine karar verilmisini istemiştir.

Davalılar davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece taraflar arasındaki protokolde davalı ...'un vekil olarak imza attığını, diğer davalı ...'in ilgisi bulunmadığı, satışın resmi belge ile ispat edilmediği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının davalı ...'e yönelik temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacı, davasını açarken davalı ...'un kendi mülkü olmayan taşınmazı satıp parasını aldığını ancak taşınmazında elinden alındığı iddiası ile uğradığı zarar karşılığının tazmini için bu davayı açmıştır. Davalı sözleşmede taraf olmadığını vekaleten satış yaptığını 2007/14577-2008/3973

savunmuştur. Davacının dayandığı 20.8.1996 tarihli protokol başlıklı belgede gecekondunun ... ...'a ait olduğu ve ...'unda onun yetkili vekili olduğu, vekaletnamenin de ekli olduğu belirtilmek suretiyle davacıya satış yapıldığı, satış bedelinin 370.000 TL olarak tahsil edildiği anlaşılmaktadır. Davalı savunmasında vekaleten bu satışı yaptığını belirttiğine göre, kendinden adına satış yaptığı kişiden aldığı vekaleti varsa ibrazının sağlanması, davacı başkasına ait taşınmazın kendisine satıldığını ve kandırıldığını iddia ederek davalının haksız fiiline dayanmış olduğundan bu konudaki taraf delilleri de toplanıp, hep birlikte değerlendirilerek sonucuna uygun karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve yanlış değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bent gereğince davalılardan Recai Altınel'e yönelik temyiz itirazlarının reddine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 20.3.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3391, Karar No: 2021/13532, Tarih: 04.11.2021

**10. Hukuk Dairesi         2021/3391 E.  ,  2021/13532 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : ... Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

İlk Derece

Mahkemesi : ... 4. İş Mahkemesi

Dava, davalı ...'ın meslekte kazanma gücü kayıp oranının tespiti istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın reddine dair verilen karara karşı davacılar vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesince verilen kararın, davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddî delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, 04/11/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/28712, Karar No: 2014/15251, Tarih: 18.09.2014

**11. Ceza Dairesi         2012/28712 E.  ,  2014/15251 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2010/255029

MAHKEMESİ : Tarsus 1.Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 04/06/2010

NUMARASI : 2009/580 (E) ve 2010/493 (K)

SUÇ : Vergi Usul Kanunu'na muhalefet

5271 sayılı CMK'nun 225. maddesi uyarınca hükmün konusu duruşmanın neticesine göre iddianamede gösterilen fiilden ibaret olup, "sahte fatura düzenlemek" ve "defter ve belgeleri ibraz etmemek " suçlarının birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olduğu ve Tarsus Cumhuriyet Başsavcılığının 17/07/2009 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında mütalaa, vergi suçu ve vergi tekniği raporlarına uygun olarak "sahte fatura düzenlemek ve defter ve belgeleri ibraz etmemek " suçlarından kamu davası açıldığı halde atılı eylemlerin ayrı suçları oluşturduğu gözetilmeden ve hangi suçtan hüküm kurulduğu da gösterilmeden ayrıca vergi incelemesine esas olmak üzere istenilen 2004, 2005, 2006, 2007, 2008 takvim yıllarına ait belgelerin çalındığından dolayı incelemeye ibraz edemediğini savunan sanığın işyerinde vergi incelemesi yapılması zorunluluğu bulunmadığı, 213 sayılı Kanunun 139/2. maddesindeki istisnai şartların varlığının kabulü gerekeceği, defter ve belgelerin çalındığı ileri sürülerek ibrazından kaçınılması durumunda süreklilik gösteren dairemiz kararları ve ayrıntıları Ceza Genel Kurulunun 23.11.1999 gün ve 1999/11-273-288 sayılı içtihatında açıklandığı üzere mükellefe usulüne uygun tebligat yapılmasının aranmayacağı cihetle işyerine ait bütün belgelerin (alış faturaları, sevk irsaliyeleri, düzenlenmiş eski faturalar vs.) araçta bulundurulmasının mutat olmaması, defter ve belgeleri çaldırdığını ileri sürerek ibrazdan kaçınmış olmasının yaşamın olağan akışına uygun düşmemesi, hırsızlık olayına ilişkin 10.12.2007 tarihli olay yeri inceleme raporunda, şirkete ait dosyalar, kaşeler irsaliye faturları bulunan çantanın araç sağ ön koltuk üzerinden alınmış olduğunun şikayetçinin beyanından anlaşılmış olduğunun belirtilmesi, hangi yıla ilişkin defter ve belgelerin çalındığı hususundan bahsedilmemesi de gözetilerek ileri sürülen mücbir sebebin varlığının ve niteliğinin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi bakımından, savunmasında belirttiği, sanığa belgelerin araçta bulunma sebebinin ve Ticaret Mahkemesinden zayi belgesi alınıp alınmadığı hususunun sorulması ve sonucuna göre hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik soruşturma sonucu, “atılı suçun” sanık tarafından işlenmediğinden bahisle yazılı şekilde beraatine hükmolunması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 18/09/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/10887, Karar No: 2020/7977, Tarih: 17.12.2020

**3. Hukuk Dairesi         2020/10887 E.  ,  2020/7977 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen istirdat davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece bölge adliye mahkemesi kararının kaldırılmasına ve ilk derece mahkemesi kararının bozulmasına dair verilen karara, ilk derece mahkemesince uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına yönelik olarak verilen kararın, süresi içinde davalılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

6100 sayılı HMK’nın “Bozmaya uyma veya direnme” başlıklı 373. maddesinin birinci fıkrası; “Yargıtay ilgili dairesinin tamamen veya kısmen bozma kararı, başvurunun bölge adliye mahkemesi tarafından esastan reddi kararına ilişkin ise bölge adliye mahkemesi kararı kaldırılarak dosya, kararı veren ilk derece mahkemesine veya uygun görülecek diğer bir ilk derece mahkemesine, kararın bir örneği de bölge adliye mahkemesine gönderilir.” hükmünü,

Aynı maddenin dördüncü fıkrası ise; “Yargıtayın bozma kararı üzerine ilk derece mahkemesince bozmaya uygun olarak karar verildiği takdirde, bu karara karşı temyiz yoluna başvurulabilir.” hükmünü içermektedir.

Açıklanan madde hükümleri birlikte değerlendirildiğinde; ilk derece mahkemesi tarafından, Yargıtay’ın bozma kararı doğrultusunda karar verilmesi halinde, davanın taraflarına, karara karşı sadece temyiz yoluna başvuru olanağı tanındığı anlaşılmaktadır.

Bu halde ise; ilk derece mahkemesince verilen kararın, HMK’nın 362. maddesinde bölge adliye mahkemeleri tarafından verilen kararlar için öngörülen temyiz kesinlik sınırına tabi olacağı tartışmasızdır.

6763 sayılı kanun ile 6100 sayılı HMK'ya eklenen ek 1. madde uyarınca; aynı Kanunun 362. maddesinde öngörülen kesinlik sınırı, 01.01.2020 tarihinden itibaren 72.070TL’ye çıkartılmıştır.

Bozmaya uyularak verilen karar, karar tarihi itibariyle kesin niteliktedir. HMK'nın 366. maddesi atfıyla aynı Kanunun 352. maddesi uyarınca, kesin olan karar hakkında Yargıtay tarafından temyiz isteminin reddine karar verilebilir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz dilekçesinin miktar itibariyle REDDİNE ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 17.12.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6038, Karar No: 2012/7785, Tarih: 28.03.2012

**2. Ceza Dairesi         2012/6038 E.  ,  2012/7785 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kumar oynanması için yer ve imkan sağlama suçundan sanıklar ..., ... ve ...'ın 5237 sayılı Kanun’un 228/1. maddesi gereğince 2'ser ay hapis ve 40'ar yeni Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmalarına dair MALATYA 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 30/12/2005 tarihli ve 2003/140 esas, 2005/1066 sayılı karar aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 03.11.2011 gün ve 2011/14010/56893 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 20.01.2012 gün ve 2011/379500 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

Dosya kapsamına göre;

1-Sanıkların kumar oynatmak şeklinde belirlenen eylemleri sebebiyle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 228/1 .maddesi gereğince ayrı ayrı cezalandırılmalarına karar verilmiş ise de, suç tarihinin 03/12/2002 olması karsısında, 765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun ve 5237 sayılı Kanun'un ilgili hükümlerinin bir bütün olarak olaya uygulanması suretiyle lehe olan kanunun belirlenmesi gerektiği, somut olayda 765 saydı Kanun hükümlerinin sanıklar lehine olduğu, bu nedenle anılan Kanun hükümleri uyarınca hafif hapis ve hafif para cezasına hükmedilmesi gerektiği, ancak 01/06/2005 tarihinde yürürlüğe giren 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 7. Maddesinin başlığı 53449 sayılı Kanun'la '' Hafif hapis ve hafif para cezalarının idarî para cezasına dönüştürülmesi" olarak değiştirilerek aynı maddenin 1. fıkrasında " Kanunlarda hafif hapis ve hafif para cezası olarak öngörülen yaptırımlar idarî para cezasına dönüştürülmüştür." düzenlemesine yer verildiği anlatılmakla, mahkemesince sanıkların lehine olarak tespit edilmesi gereken hafif hapis ve hafif para cezasının, 5252 sayılı Kanun'un 7. maddesi I. fıkrası uyarınca idarî para cezasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeksizin, yazılı şekilde karar verilmesinde,

2-Suç tarihi ile karar tarihi arasında 765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 102/5 ve 104 maddeleri uyarınca dava zamanaşımı süresinin dolduğu gözetilmeksizin mahkumiyete karar verilmesinde, isabet görülmediğinden 5271 Sayılı CMK.nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

2797 sayılı Yargıtay Kanununun, 6110 sayılı Kanunun 8.maddesi ile değişik 14.maddesi ve 01.07.2011 tarihinde yürürlüğe giren Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 12.05.2011 gün ve 2011/1 sayılı kararı uyarınca, Malatya 1.Sulh Ceza Mahkemesinin, 17.02.2003 gün, 2002/1024, 2003/78 sayılı görevsizlik kararındaki sevk ve anlatıma göre kanun yararına bozma istemini inceleme görevi Yüksek 15.Ceza Dairesine ait olduğundan dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dosyanın ilgili daireye sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE, 28.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4750, Karar No: 2018/10575, Tarih: 24.10.2018

**3. Hukuk Dairesi         2017/4750 E.  ,  2018/10575 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki tazminat davasının Mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı ve dahili davalılar tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalı ... ile aralarında 01.06.1999 başlangıç tarihli kira sözleşmesi bulunduğunu, kiralananın arsa niteliğinde olduğunu ve oto yıkama yeri olarak kullanıldığını, kira sözleşmesi devam ederken dava konusu taşınmazın kiraya veren tarafından 02.06.2000 başlangıç tarihli iki yıl süreli sözleşme ile dava dışı ...'a kiralandığını öğrendiğini, 12.07.2001 tarihli ihtarname ile işyeri teslimi ve zarar giderimi hususu davalıya bildirildiği halde işyeri tesliminin sağlanmadığını ve zararın her geçen gün arttığını belirterek işyerinin bir başkasına kiraya verilmesi sebebiyle uğradığı zararlardan fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 20.000.-TL tazminatın 12.07.2001 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiş, 25.12.2012 tarihinde talebini 60.000.-TL 'ye çıkararak davasını ıslah etmiştir.Davalı ...'in yargılama devam ederken 01.04.2005 tarihinde vefat ettiği, davalının mirasçıları davaya dahil edilmek suretiyle yargılamaya devam edildiği anlaşılmış, davaya dahil edilen mirasçılar davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, davanın reddine dair verilen hükmün davacı tarafından temyizi üzerine, Yargıtay 13. Hukuk Dairesi'nin 25.03.2010 tarih 2009/13398 Esas ve 2010/4058 Karar sayılı ilamı ile, ".... Dava konusu ihtilafta uygulanacak zaman aşımı süresi sözleşme ilişkilerindeki zaman aşımı süresi olup 13.08.2004 tarihinde açılan dava tarihi itibariyle zaman aşımı süresi dolmadığından davanın esasına girilip taraf delilleri toplanarak sonucuna göre karar verilmesi gerektiği " gerekçesiyle hükmün bozulmasına karar verilmiş, bozma üzerine yapılan yargılama sonucunda davanın kısmen kabulüne 01.06.2000- 13.08.2004 dönemleri için bilirkişi kurulu tarafından hesaplanan 9.000.09.-TL ecrimisil bedelinin her dönem için dönem sonundan işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan tahsiline karar verilmiş, hüküm davacı ve dahili davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

1-) Davacının ve dahili davalıların bilirkişi deliline yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Dava tarihinde yürürlükte bulunan 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 96. (TBK.112) maddesinde alacaklının, borçludan borcun hiç veya gereği gibi ifa edilmemesi nedeniyle tazminat isteyebilmesi için, bu yüzden bir zarara uğramış olması gerektiği, düzenlenmiştir. Sözleşmeden kaynaklanan zarar müspet zarar olacağı gibi, menfi zarar da olabilir. Müspet zarar; Borçlu edayı gereği gibi ve vaktinde yerine getirseydi alacaklının mameleki ne durumda olacak idiyse, bu durumla eylemli durum arasındaki farktır. Diğer bir anlatımla, müspet zarar, sözleşmenin hiç veya gereği gibi yerine getirilmemesinden doğan zarardır: kuşkusuz kâr mahrumiyetini de içine alır.Kâr kaybı, kârdan mahrum kalma karşılığı meydana gelen zarardır. Genelde sözleşmeyi kusuruyla fesheden taraftan istenir. Aslında kâr kaybı açısından kârdan yoksun kalan tarafın malvarlığında kusurlu fesihten önce ve sonra bir değişiklik yoktur. Burada kârdan yoksun kalan kusurlu fesih yüzünden mal varlığında ileride meydana gelecek çoğalmadan mahrum kalır. Kâr kaybı zararının müspet zarar kapsamında bulunduğu şüphesizdir. Elde edilecek fark miktara da net kâr denilir. Bu yönteme uygun kâr kaybı zararı hesaplanırken davacının davalıya ödemesi gereken kira paraları da elbette davacının yapması zorunlu giderler içindedir.Davacı ile kiraya veren ... arasındaki 01.06.1999 başlangıç tarihli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Kiralanan (oto yıkama yeri), niteliği itibariyle Türk Borçlar Kanunu'nun adi kira hükümlerine tabi olup 6098 Sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 327. (mülga 818 Sayılı Borçlar Kanunu'nun 263. ) maddesi gereğince sözleşmede açık ya da örtülü biçimde bir süre belirlenmiş ise, kira sözleşmesi bu sürenin sonunda kendiliğinden sona erer. Taraflar bu durumda açık bir anlaşma olmaksızın kira ilişkisini sürdürürlerse, kira sözleşmesi belirsiz süreli sözleşmeye dönüşür. Dosyada mevcut belgelerden taraflarca sözleşmenin feshine ya da devamına ilişkin bir ihtar olmadığına göre kira sözleşmesi belirsiz süreli sözleşmeye dönüşmüştür. Somut olayda; Davalı kiraya verenin, dava konusu taşınmazı 02.06.2000 tarihli kira sözleşmesi ile dava dışı ...'a kiraya verdiği anlaşılmaktadır. Bu itibarla kiraya verenin kira süresince kiralananı kiracının yararlanmasına hazır halde bulundurma yükümlülüğüne aykırı davrandığı, bir 3. şahsın el atmasıyla kiracı kiralanandan yararlanamadığından kiraya veren kiracının zararını ödemekle mükellef olduğu tartışmasızdır. O halde; sözleşmeden dönmeyen kiracı, kusurlu fesih nedeniyle kiraya veren davalıdan kâr kaybı zararı adı altında bir miktar paranın kendisine ödenmesini isteyebilecektir. Davacı yargılama sırasında dava dışı ... tarafından kiralanana girilmesine engel olduğunu bildirmiş ancak dosya kapsamından davacının kiralanana girilmesine engel olunan tarih net olarak anlaşılamamaktadır

. O halde; sözleşmeden dönmeyen kiracı, kusurlu fesih nedeniyle kiraya veren davalıdan kâr kaybı zararı adı altında bir miktar paranın kendisine ödenmesini isteyebilecektir. Davacı yargılama sırasında dava dışı ... tarafından kiralanana girilmesine engel olduğunu bildirmiş ancak dosya kapsamından davacının kiralanana girilmesine engel olunan tarih net olarak anlaşılamamaktadır. Mahkemece, belirtilen husus taraflardan sorularak tahliye tarihinin saptanması, bundan sonra davalının tazminat sorumluluğu, davacı kiracının aynı şart ve koşullarda kiracı olarak faaliyetini yürütebileceği başka bir oto yıkama yerini yeniden kiralayabileceği süre ile sınırlı olduğu gözetilerek inceleme yapılması gerekmektedir. Öte yandan, kar mahrumiyeti bedeli belirlenirken hükme esas alınan bilirkişi raporunun da denetime elverişli ve ayrıntılı düzenlenmediği anlaşılmaktadır.Bu durumda mahkemece yapılacak iş; öncelikle davacı kiracının aynı nitelikte ve aynı şartlarla bir işyeri kiralaması için gereken makul sürenin tespit edilmesi, aynı özelliklere sahip benzer işletmelerin gelir–gider durumlarının vergi dairesi, esnaf odası, ticaret odası ve benzeri resmi kurumlardan araştırılarak sözleşme ifa ile bitse idi zarar görenin elde etmesi muhtemel bütün gelirlerin ayrıntılı ve denetime elverişli bir şekilde belirlenmesi, belirlenen davacı gelirlerinden davacının işyerini kullansa idi yapması gereken bilcümle zorunlu harcama kalemleri ile sözleşme süresinden evvel feshedildiğinden süresinden evvel fesih nedeniyle sağladığı yani tasarruf ettiği haklar ve yine bu süre içerisinde başka işten sağlayacağı veya kasten sağlamaktan kaçındığı kazanç miktarları ve davacının davalıya ödemesi gereken kira paraları toplamının mahsubunun gerektiği gözetilip bu konuda ayrıntılı ve denetime elverişli bir şekilde bilirkişilerden ek rapor alınarak davacının benzer işyerini yeniden kiralamak için geçecek makul süre kadar kâr kaybının hesaplanması ve sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde eksik araştırma ve incelemeyle yetersiz bilirkişi raporuna itibar edilerek karar verilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenlerle bozulmalıdır.

2-) Bozma nedenine göre davacı ve dahili davalıların sair temyiz itirazlarının incelenmesine bu aşamada gerek görülmemiştir. SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenle davacı ve dahili davalıların diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK. nun 440. maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 24.10.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/17823, Karar No: 2013/4294, Tarih: 20.02.2013

**2. Hukuk Dairesi         2012/17823 E.  ,  2013/4294 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, kusur belirlemesi, tazminatlar ve nafakalar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, yerinde bulunmayan temyiz isteğinin reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, peşin alınan harcın mahsubuna ve 103.50 TL. temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oyçokluğuyla karar verildi. 20.02.2013 (Çar.)

....

KARŞI OY YAZISI

Temyiz talebine konu edilmeyen boşanma kararı ile birlikte; davalı kadın yararına aylık 1000 TL. yoksulluk nafakası, 50.000 TL. manevi tazminata karar verilmiştir. Davacı kadının kocasını aşağılama ve hakaret içeren sözler söylediği; buna karşılık davalı kocanın eşine basit fiziksel şiddet uyguladığı, güven sarsıcı davranışlar içine girdiği ve eşine hakaret ettiği sabit görülerek boşanmaya karar verilmiştir. Mahkemenin kusura ilişkin bu tespitleri yerinde olup; mahkemenin de benimsediği gibi; boşanmaya neden olan olaylarda, her iki taraf da kusurlu olmakla birlikte; eşine göre davalı koca daha fazla kusurludur. Taraflar 2005 yılında evlenmiş olup, ortak çocukları bulunmamaktadır. Koca 1974, eşi 1980 doğumludur. Davacı kadının yüksek okul mezunu olduğu, ancak çalışmadığı; geçimini babasının sağladığı, herhangi bir gelir ve malvarlığı bulunmadığı; buna karşılık, davalı kocanın ise, ...pilot olarak, aylık 8000 TL. çevresinde geliri bulunduğu anlaşılmaktadır. Tarafların açıklanan ekonomik/sosyal durumları, davacının da az da olsa müterafik kusurunun (TBK.md.52/1) bulunması ve tüm ödeme yükümlülüğü göz önüne alındığında; davacı kadın yararına hükmedilen hem maddi tazminat, hem de manevi tazminatın fazla/çok olduğunu ve hükmün diğer bölümleri onanmakla birlikte, bu iki yönden bozulması gerektiğini düşünüyorum.

....