muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/5891, Karar No: 2023/6318, Tarih: 05.06.2023

F. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile Yargıtay bozma ilamına uyulmasına karar verilerek bozma kararı doğrultusunda yapılan incelemede; "1-Davanın kısmen kabul kısmen reddine, 2701007957614 sigorta sicil numaralı davacı ...'ın davalı işveren şirkete ait 1023284.27 sicil numaralı iş yerinde 29.06.2008 12.12.2008 ve 29.01.2010 - 02.04.2012 tarihleri arasında aralıksız olarak asgari ücret karşılığı sigortaya tabi hizmetle çalıştığının tespitine, fazlaya ilişkin talebin reddine” karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı Kurum vekili; gerekçeli kararın usulsüz olarak sözleşmesi feshedilen Av. Ahmet Köse'ye tebliğ edildiğini, davacının işyerinde çalışmasının bozma gereğince tam olarak aydınlatılmadığını, bozma sonrası dinlenen tanık ...'ın sigortasız olarak çalıştığını beyan ettiği, bu nedenle beyanına itibar edilemeyeceğini, davanın ispatlanamadığını, davanın tereddütsüz olarak aydınlatılmadığını, Kurum aleyhine yargılama gideri ve vekalet ücretine hükmedilmemesi gerektiğini beyanla eksik incelemeye dayalı kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacının 13.09.2007-02.04.2012 tarihleri arasında davalı şirket tarafından diğer davalı Kuruma bildirilmeyen hizmet sürelerinin tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 506 sayılı Kanun'un ve 5510 sayılı Kanun'un ilgili maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Davalı Kurum vekilinin temyiz talebinin mahkeme tarafından ek karar ile reddine karar verilmiş ise de; 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun “elektronik tebligat” başlıklı 7/a maddesi; “Aşağıda belirtilen gerçek ve tüzel kişilere tebligatın elektronik yolla yapılması zorunludur.

...

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 506 sayılı Kanun'un ve 5510 sayılı Kanun'un ilgili maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Davalı Kurum vekilinin temyiz talebinin mahkeme tarafından ek karar ile reddine karar verilmiş ise de; 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun “elektronik tebligat” başlıklı 7/a maddesi; “Aşağıda belirtilen gerçek ve tüzel kişilere tebligatın elektronik yolla yapılması zorunludur.

...

1. 10.12.2003 tarihli ve 5018 sayılı Kamu Malî Yönetimi ve Kontrol Kanununa ekli (I), (II), (III) ve (IV) sayılı cetvellerde yer alan kamu idareleri ile bunlara bağlı döner sermayeli kuruluşlar.…” düzenlemesini, aynı Kanun’un 11. maddesi ise; “Vekil vasıtasıyla takip edilen işlerde tebligat vekile yapılır. Vekil birden çok ise bunlardan birine tebligat yapılması yeterlidir. Eğer tebligat birden fazla vekile yapılmış ise, bunlardan ilkine yapılan tebliğ tarihi asıl tebliğ tarihi sayılır…” düzenlemesini içerdiğinden, davalı Kurumun 5018 sayılı Kamu Malî Yönetimi ve Kontrol Kanununa ekli (IV) sayılı cetvelde yer alan kamu idarelerinden olduğu gözetilerek, mahkeme kararı vekil adı tebliğ mazbatasında belirtilmek suretiyle davalı Kurumun ilgili birimine tebliğ edilmesi gerekirken, gerekçeli kararın doğrudan 16.08.2016 tarihinde azledilen vekil Av. Ahmet Köse adına 10.12.2022 tarihinde elektronik ortamda tebliğ edilmesinin hatalı olduğu, buna göre gerekçeli karar davalı Kuruma usulüne uygun olarak tebliğ edilmediğinden davalı Kurum adına temyiz dilekçesinin, öğrenme tarihine göre süresi içerisinde sunulmuş olduğu anlaşıldığından İlk Derece Mahkemesinin temyiz isteminin süresinde olmadığından reddine dair ek kararının kaldırılmasına,

2. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

3. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle,

Davalı Kurum vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,05.06.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11318, Karar No: 2016/2078, Tarih: 10.02.2016

**19. Hukuk Dairesi         2015/11318 E.  ,  2016/2078 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi (Ticaret Mahkemesi Sıfatıyla)

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin yetkilisi olduğu ....'ne ait 52 RA 469 plakalı otobüsün dava dışı ... adlı şahsa kiralandığını, ancak kira süresi bitmesine rağmen aracın teslim edilmediğini, ...'un sigortalı çalışanı olan davalı ve ... tarafından otobüsün alıkonulduğunu, davalı yapılan görüşmede davalının ...'dan olan alacağını almak için aracı parçalayıp satacağını, ancak ...'un borcunun ödenmesi halinde aracı teslim edeceğini söylediğini, müvekkilinin de aracın parçalanıp parça olarak satılması tehdidi altında davalıya 60.000 TL bedelli bono imzalayarak verdiğini ve aracı teslim aldığını, baskı ve şantajla verilen bononun bedelsiz olduğunu ileri sürerek, müvekkilinin bono nedeniyle davalıya borçlu olmadığının tespitini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin ... plakalı otobüs üzerinde gayri resmi olarak % 25 pay sahibi olduğunu, ...’un bu otobüsü ...'nin temsilcisi olan davacı ile olan samimiyetine güvenerek, şirket adına görünürde devrettiğini, otobüsün ...'ne satılması ile plakasının ... olarak değiştiğini, sonrasında ...’un otobüsü satmak için müşteri yolladığında müvekkilinin otobüs üzerindeki % 25 payı konusunda ... ile görüştüğünü ve bu payın karşılığı olarak aralarında 90.000 TL bedel üzerinde uzlaştıklarını, bu miktar için müvekkilinin belge istediğini, ...’un kendi düzenleyeceği bir senet vermek istemesine karşılık tahsil kabiliyeti olmayacağından müvekkilinin bunu kabul etmediğini, bunun üzerine ...’un davacı ...’ı müvekkiline 60.000 TL'lik senet vermek konusunda ikna ettiğini ve dava konusu senedin otobüsteki gayri resmi hissesine karşılık olarak bu suretle verildiğini, davacının iddia ettiği gibi baskı ve tehdit olmadığını, senede karşı davacının iddialarını yazılı belge ile ispatlaması gerektiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, kural olarak ispat yükünün senedin bedelsiz olduğunu savunan tarafa ait olduğu, davacının senedin dava dışı ...'un borcu nedeniyle davacı tarafından rıza ile verildiğini beyan etmesi ile ispat yükünün davalı tarafa geçtiği, davacının dava dışı ...'un borcunu üstlendiğinin ve senedin bu amaçla verildiğinin davalı tarafından yasal delillerle ispatlanamadığı gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Mahkemece, kural olarak ispat yükünün senedin bedelsiz olduğunu savunan tarafa ait olduğu, davacının senedin dava dışı ...'un borcu nedeniyle davacı tarafından rıza ile verildiğini beyan etmesi ile ispat yükünün davalı tarafa geçtiği, davacının dava dışı ...'un borcunu üstlendiğinin ve senedin bu amaçla verildiğinin davalı tarafından yasal delillerle ispatlanamadığı gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Dava, bonodan dolayı borçlu olunmadığının tespiti istemine ilişkindir. Kambiyo senetlerine ilişkin uyuşmazlıklarda ispat yükü borçlu olmadığını iddia eden davacıya aittir. Mahkemece davalının bononun alınış sebebini açıklayan beyanı dikkate alınarak ispat külfetinin davalıya ait olduğuna ilişkin tespiti yerinde değildir. Mahkemece ispat yükümlülüğünün davalıya ait olduğu belirtilerek yazılı şekilde karar verilmesi isabetsiz olup taraflar arasında ... Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2014/48 Esas sayılı dosyasındaki dava sonucunun bu dava sonucunu doğrudan etkileyeceği göz önüne alınarak 6098 sayılı TBK'nın 74. maddesi uyarınca ceza davasının bekletici mesele yapılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yanılgı gerekçe ve eksik inceleme ile hüküm tesis edilmesi doğru görülmemiş, hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 10.02.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10681, Karar No: 2014/25885, Tarih: 01.12.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/10681 E.  ,  2014/25885 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 3. İş Mahkemesi

TARİHİ : 18/12/2013

NUMARASI : 2013/832-2013/651

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılar vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, davacının davalı işveren nezdinde 01/03/2000-05/08/2005 tarihleri arasında ve en son aylık 400,00 TL ücret ile çalıştığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece verilen davanın kabulüne ilişkin karar, Dairemizin 14.11.2013 tarih ve 2013/17573 Esas ve 2013/20783 Karar no lu ilam ile“işçilik alacakları ve hizmet tespitine ilişkin davaların tefrikine karar verilmesi gerektiği” yönünde bozulmuştur. Yapılan yargılama sonucu Mahkemece bozma ilamına uyulmak suretiyle; davanın kabulü ile “davacının davalıya ait iş yerinde 15/03/2000-16/08/2005 tarihleri arasında hükümde yazılı şekilde ücret karşılığı sigortalılığa esas çalışması bulunduğunun tespitine”, şeklinde karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasa'nın 79/10. ve 5510 sayılı Yasa'nın 86/9. maddeleri bu tip hizmet tespiti davaları için özel bir ispat yöntemi öngörmemiş ise de, davanın niteliği kamu düzenini ilgilendirdiği ve bu nedenle özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi gerektiği Yargıtay'ın ve giderek Dairemizin yerleşmiş içtihadı gereğidir.

Bu tür davalarda öncelikle davacının çalışmasına ilişkin belgelerin işveren tarafından verilip verilmediği yöntemince araştırılmalıdır. Bu koşul oluşmuşsa işyerinin gerçekten var olup olmadığı kanun kapsamında veya kapsama alınacak nitelikte bulunup bulunmadığı eksiksiz bir şekilde belirlenmeli daha sonra çalışma olgusunun varlığı özel bir duyarlılıkla araştırılmalıdır.

Çalışma olgusu her türlü delille ispat edilebilirse de çalışmanın konusu, niteliği, başlangıç ve bitiş tarihleri hususlarında tanık sözleri değerlendirilmeli, dinlenen tanıkların davacı ile aynı dönemlerde işyerinde çalışmış ve işverenin resmi kayıtlara geçmiş bordro tanıkları yada komşu işverenlerin aynı nitelikte işi yapan ve bordrolarına resmi kayıtlarına geçmiş çalışanlardan seçilmesine özen gösterilmelidir. Bu tanıkların ifadeleri ile çalışma olgusu hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek şekilde belirlenmelidir.Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 16.9.1999 gün 1999/21-510-527, 30.6.1999 gün 1999/21-549-555- 3.11.2004 gün 2004/21- 480-579 sayılı kararları da bu doğrultudadır.

Dosyadaki kayıt ve belgelerin incelenmesinden; davacının elektrikçi olarak davalı işyerinde çalıştığı, hizmet cetvelinde 27/03/2002- 02/07/2005 tarihleri arasında ... muhtelif sicil no ile davalı işyerinden davacı adına toplam 117 gün, 30 günden az ve kesintili olarak hizmet bildiriminde bulunulduğu, bu işyerlerinin davalıya ait olduğunun dönem bordrolarından tespit olunduğu, işe giriş ve işyerinden ayrılış bildirgelerinin dosyada yer almadığı, en son 2005/3. ayında 30 günlük hizmet bildirimde bulunulmuş olup o ay için davacı adına 488.70 TL prime esas kazancın Kurum'a bildirildiği, 01/12/1981 tarihinde K. İnş. Ve Tic.Koll.Şti. Tahsin Kaya ve Ort. ünvanlı işyerinin Kanun kapsamına alınmış olup 16/11/2001 tarihinde Marmara Üniversitesi Hastanesi İnşaatı adresli ve ... sicil no lu K.r İnşaat Ticaret ve Sanayi A.Ş. ünvanlı davalı işyerinin Kanun kapsamına alınmış olduğu, İstanbul Ticaret Odası tarafından 2000-2005 yılları arası elektrikçi-teknisyenin alabileceği günlük net ücretin 15-40 TL arası olduğunun Mahkeme'ye bildirildiği, işyeri şahsi dosyasından traktör şoförü olarak çalışan davacının 30/09/2002 tarihli işyerinden ilişik kesme belgesinin düzenlenmiş olduğu, 15/05/2003 tarihli işe başvuru belgesinin olduğu, yıllık izin talebi belgelerinden 02/08/2004 tarihli belge üzerinde davacının toplam 2003 yılından 12 gün izin hakkı olduğunun belirtilmiş olup ilk işe giriş tarihinin bu belge üzerinde 01/04/2003 tarihi olarak belirtildiği, Hastane Kampüsü inşaatı çalışmaları esnasında davacının işyerine gelmediğini belirtir tutanakların yer aldığı, 2004-2005 yıllarına ait 5 adet vizite kağıdı, 3 adet sağlık belgesinin sunulduğu, muhtelif sicil no ları ile davalı işyerine ait 2001/3-2005/7.ay dönem bordrolarının getirtildiği, davacı tanıklarından bir kısmına ait hizmet cetvellerinin getirildiği, tanıklara ait hizmet cetvellerinde ihtilaf konusu dönem içerisinde davalı işyeri olup olmadığı anlaşılmayan( 364160 ve 587585 sicil no lu ) işyerlerince hizmet bildirimde bulunulduğu, yargılama esnasında alınan bilirkişi raporlarının dosyaya sunulduğu, duruşmalarda davacı ve davalı tanıklarının dinlendiği, dinlenen davalı ve davacı tanıklarının bir kısmının bordrolu tanıklar olduğu anlaşılmaktadır.

Somut olayda Mahkemece çelişkili ve yetersiz tanık beyanları dikkate alınarak sonuca gidilmesi hatalı olmuştur.

Somut olayda Mahkemece çelişkili ve yetersiz tanık beyanları dikkate alınarak sonuca gidilmesi hatalı olmuştur.

Yapılacak iş; tanık beyanları arasındaki çelişkiyi gidermek bakımından davacıya ihtilaf konusu dönem içerisinde davalının hangi işyerinde, hangi tarihler arasında çalıştığını açıklatıp buna göre belirlenecek dönem bordrolarında adı geçen sair sigortalı kaydı yer alan çalışanları tanık olarak dinlemek, ayrıca bu tanıkların adresleri tespit edilemediği ya da beyanları ile yetinilmediği takdirde Sosyal Güvenlik Kurumu, zabıta, maliye, meslek odası aracılığı ve muhtarlık marifetiyle davalı işyerine komşu işyerlerini tespit edip bu işyerlerinin uyuşmazlık konusu dönemde çalıştığı tespit edilen kayıtlı çalışanları, yoksa işyeri sahipleri araştırılıp tespit edilerek çalışmanın niteliği ile gerçek bir çalışma olup olmadığı yönünde yöntemince beyanlarını almak ve davanın nitelikçe kamu düzenini ilgilendirdiği nazara alınıp araştırma genişletilerek tüm deliller birlikte değerlendirilip sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz eden davalılardan K.. A..'ye iadesine

01.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/4927, Karar No: 2007/4393, Tarih: 13.11.2007

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2007/4927 E.  ,  2007/4393 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında kadastro tesbitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında 102 ada 200 parsel sayılı 6551,68 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz mera vasfı ile orta malı olarak sınırlandırılmıştır. Davacı ..., yasal süresi içinde kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine ve çekişmeli parselin tespit gibi tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının sair temyiz itirazları yerinde değildir. Ancak 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 16/B maddesi uyarınca “nizalı taşınmazın tespit gibi mera vasfıyla sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına” karar vermek gerekirken, yazılı olduğu şekilde “taşınmazın yapılan kadastro tespiti gibi tapu siciline kayıt ve tesciline” karar verilmiş olması isabetsiz ise de, bu yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden gerekçeli kararın hüküm fıkrasının birinci bendinde yer alan “taşınmazın yapılan kadastro tespiti gibi tapu siciline kayıt ve tesciline” ibarelerinin hüküm fıkrasından çıkartılarak yerine “tespit gibi mera vasfıyla sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına” kelimeleri yazılarak hükmün düzeltilmiş bu şekli ile ONANMASINA, 13.11.2007 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

MUHALEFET ŞERHİ

Dava konusu 102 ada 200 parsel sayılı taşınmaz, davalı adına tespit edilen dava dışı aynı ada 107 parsel sayılı taşınmaza uygulanan 98 ve 100 tahrir sayılı vergi kayıtlarının sınırlarında mera okunduğu gerekçesi ile taşınmazın yakınında bulunan dava dışı aynı ada 199 parsel sayılı taşınmaz da komşu 103 parsel sayılı taşınmaza uygulanan vergi kaydının miktar fazlası olarak mera niteliği ile sınırlandırılmış; kadim ya da tahsisli mera olduklarından söz edilmemiştir. Bir kaydın sınırında mera yazılmış olması, o yerin mutlak surette mera olduğu anlamına gelmez. Bir yerin mera sayılabilmesi için öncesi bilinmeyen bir zamandan beri geleneksel olarak sırf hayvan otlatmak amacı ile kullanılıyor olması ya da ilgili idari birimlerce usulüne uygun biçimde mera olarak tahsis edilmiş olması gereklidir. Taşınmazın bulunduğu Çaylıca Köyünde, kesinleşen mera tahsisi bulunmadığı İlçe Tarım Müdürlüğünün 27.5.2005 günlü cevap yazısından anlaşılmaktadır. Mahkemece yapılan iki ayrı keşifte ayrı köyden ve komşu köyden dinlenilen yerel bilirkişi ve tanıklar taşınmazın mera olarak kullanıldığını görmediklerini, bilmediklerini, taşınmazın bulunduğu mevkide köyün merasının olmadığını, hayvanların köyün 15 km. güneyinde Alaçam yaylasında otlatıldığını haber vermişlerdir. Keşifte hazır bulunan harita ve kadastro mühendisi ... tarafından düzenlenen 10.01.2005 havale tarihli rapor ve ekindeki haritada ise taşınmazın bulunduğu yerde orman kadastro çalışmalarının ve 1744 sayılı yasa ile değişik 2. maddesi uygulamasının yapılıp kesinleşerek 14.7.1981 tarihinde tapuya tescil edildiği belirtilmiştir. Buna göre vergi kayıtlarının sınırında “mera” okunan yerin, gerçekte “orman” olduğu sonucuna varılmakta ise de, orman kadastrosu ve 2. madde uygulamasına ilişkin harita ve belgelerin uzman orman mühendisi bilirkişi tarafından uygulanması gerekirken “İnegöl Kadastro Müdürlüğünde kontrol mühendisi” olarak görev yapan ...’in uygulaması ile yetinilmesi olanaklı bulunmadığından, mahkemece önceki keşiflerde dinlenilen yerel bilirkişi ve tanıklar da hazır bulundurulmak suretiyle serbest orman mühendisi ve üç kişilik ziraatçi bilirkişi kurulu aracılığı ile taşınmaz başında yeniden yapılacak keşifte orman kadastrosu ve 2. madde uygulamasına ilişkin harita ve belgeler yeniden yerine uygulanmak suretiyle taşınmazın orman sınırları dışında kalıp, kalmadığının saptanması, orman sınırlaması dışında kalıyor ise, orman kadastrosunun kesinleştiği 14.7.1981 günü ile kadastro tespitinin yapıldığı 6.4.2004 günü arasında 3402 sayılı Yasa’nın 14

. madde uygulamasına ilişkin harita ve belgeler yeniden yerine uygulanmak suretiyle taşınmazın orman sınırları dışında kalıp, kalmadığının saptanması, orman sınırlaması dışında kalıyor ise, orman kadastrosunun kesinleştiği 14.7.1981 günü ile kadastro tespitinin yapıldığı 6.4.2004 günü arasında 3402 sayılı Yasa’nın 14. maddesinde öngörülen koşulların gerçekleşmiş olması halinde taşınmazın zilyedi adına tesciline karar verilmesi gerekeceği gözönünde bulundurularak, daha önceki ziraat bilirkişilerinin raporları arasındaki çelişkiyi giderecek şekilde üç kişilik uzman ziraatçi bilirkişi kurulundan rapor alınması, davacının taşınmazın hangi bölüm ya da bölümlerinde zilyet olduğunun, yerel bilirkişi ve tanıklardan yeniden ayrıntılı biçimde sorulup saptanması, bu konuda fen bilirkişisinden ayrıntılı rapor alınması, mahkemenin gözlemini de yansıtacak şekilde keşif yerinin fotoğraflarının da dosyaya konularak toplanan ve toplanacak olan zilyetlik delilleri değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiği düşüncesi ile hükmün araştırmaya yönelik olarak bozulması görüşünde olduğumdan, sayın çoğunluğun onama görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2013/15250, Karar No: 2014/6402, Tarih: 20.05.2014

**6. Hukuk Dairesi         2013/15250 E.  ,  2014/6402 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Küçükçekmece 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 05/06/2013

NUMARASI : 2009/306-2013/266

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tazminat davasına dair karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kiralananın kötü kullanılmasından kaynaklanan hasar ve zarar bedelinin tazmini istemine ilişkindir. Mahkemece istemin kısmen kabulüne karar verilmiş olup hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili dava dilekçesinde; Davacıya ait işyerinin 15.03.2007 başlangıç tarihli sözleşme ile davalıya kiraya verildiğini, davalının haber vermeden taşınmazı terk ettiğini, kiralanandaki hasara ilişkin olarak Büyükçekmece 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2009/123 d.iş sayılı dosyası ile tespit yaptırdıklarını, sunulan bilirkişi raporuna göre verilen zararın 16.000 TL olduğunu, ayrıca 1.379,30 TL tespit masrafı yaptığını belirterek toplam 17.379,30 TL alacağın davalıdan tahsilini istemiştir. Davalı vekili ise bilirkişi raporunun ayrıntılı olmadığı, hangi hasarlar için hangi malzeme ve işçilik bedelinin belirlendiği ve olağan kullanım hasarı olup olmadığının belirli olmadığını belirterek davanın reddini istemiştir.

Taraflar arasında 15.03.2007 başlangıç tarihli ve 1 yıl süreli kira sözleşmesi imzalanmıştır. Sözleşmeye konu taşınmaz davalıya subazlı mürekkep imalathanesi olarak işletilmek üzere kiraya verilmiştir. 6099 Sayılı T.B.K.’nun 316/1. maddesi (B.K.’nun 256.maddesi) hükmü uyarınca kiracı kiralananı özenle kullanmak ve aynı kanunun 334. maddesi (B.K.’nun 266.maddesi) gereğince sözleşme sonunda aldığı hali ile kiralayana teslim etmekle yükümlüdür. Kiracının bu yükümlülüğünün ihlali halinde kiraya veren; bu yüzden uğradığı zararın tazminini kiracıdan isteyebilir. Ancak kiracı sözleşme sınırları içinde kiralanandan yararlanması sonucu meydana gelen yıpranma ve bozulmalardan sorumlu değildir. O nedenledir ki kiralanandaki hasar ve bozukluğun kötü kullanımdan kaynaklanıp kaynaklanmadığının tespiti gerekir. Somut olaya bu çerçeveden bakıldığında, gerek tespit sonucu, gerekse mahkemece alınan bilirkişi raporunda hasar kalemlerinin tek tek belirtilmemesi ve hangi hasarlar için ne gibi masrafların yapılması gerektiğinin kalem kalem açıklanmaması doğru değildir. Kiralanan taşınmazın amacı doğrultusunda atölye olarak kullanılması nedeniyle taşınmazın kendisinde ve demirbaş eşyalarına meydana gelen olağan eskime ve yıpranmalardan davalı kiracının sorumlu olmayacağı kuşkusuzdur. Bu nedenle mahkemece ek bilirkişi raporu alınmak suretiyle yukarıda açıklanan ilke ve esaslar doğrultusunda hasar kalemlerinin ayrı ayrı belirlenerek kullanma süresi de dikkate alınarak