muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/11161, Karar No: 2023/2262, Tarih: 09.05.2023

Osmaneli'de bulundukları dönemde telefonda "O kızı bu eve getirmeyeceksin." dediğini, bunun üzerine kadının Osmaneli'de kalmayı tercih ettiğini belirterek 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca tarafların boşanmalarına, kadın lehine aylık 2.000,00 TL tedbir-yoksulluk nafakası ile 100.000,00 TL manevî tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı erkek cevap dilekçesinde; iddiaların ... olmadığını, kızıyla olan iletişim sorununun davacı kadın ile aralarının açılmasına sebep olduğunu, her ailede yaşanacak düzeyde tartışmalar olduğunu belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

A. İlk Derece Mahkemesinin Birinci Kararı

İlk Derece Mahkemesinin 21.12.2016 tarih ve 2014/199 Esas, 2016/166 Karar sayılı kararı ile; davalı erkeğin kadını aldattığı, şiddet uyguladığı, ortak çocuğu istemediği, tarafların karşılıklı olarak boşanmayı talep ettiği, evlilik birliğinin temelinden sarsıldığı ve evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına neden olan olaylarda erkeğin ağır kusurlu olduğundan bahisle 4721 sayılı Kanun2un 166 ncı maddesi gereğince tarafların boşanmalarına, kadın lehine aylık 800,00 TL yoksulluk nafakası ile 20.000,00 TL manevî tazminat ödenmesine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Gönderme Kararı

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı erkek vekili tarafından, kusur belirlemesi ile aleyhine hükmedilen yoksulluk nafakası ve manevî tazminat yönünden istinaf başvurusunda bulunulması üzerine; Bölge Adliye Mahkemesinin 27.03.2018 tarih ve 2017/772 Esas, 2018/379 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesi kararının soyut ve gerekçesiz olduğu, yalnızca tarafların iddia ve savunmaları ile tanık beyanları ve delillerin yazılması suretiyle denetime elverişli olmayacak şekilde, deliller tartışılmadan ve tanık beyanlarına ilişkin ... tutma sebepleri gösterilmeden ve tarafların kusurlarının net bir şekilde gösterilmeden karar verilmiş olmasının usul ve kanuna aykırı olduğu gerekçesiyle davalı erkek vekilinin istinaf dilekçesinin kabulüyle İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, gerekçeli hüküm kurulmak üzere dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

C. İlk Derece Mahkemesinin İkinci Kararı

İlk Derece Mahkemesinin 20.03.2019 tarihli ve 2018/57 Esas, 2019/42 Karar sayılı kararıyla; davalı erkeğin evlilik birliğinin yükümlülüklerini yerine getirmediği, eşine şiddet uyguladığı, onu aşağıladığı ve sadakat yükümlülüğüne aykırı davrandığı, böylece evlilik birliğinin temelinden sarsılmasında kusurlu olduğu yönünde yapılan değerlendirme ile 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesi uyarınca tarafların boşanmalarına, kadın lehine aylık 800,00 TL yoksulluk nafakası ile 20.000,00 TL manevî tazminat ödenmesine karar verilmiştir.

D. Bölge Adliye Mahkemesinin İkinci Gönderme Kararı

D. Bölge Adliye Mahkemesinin İkinci Gönderme Kararı

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı erkek vekili tarafından, kusur belirlemesi ile aleyhine hükmedilen yoksulluk nafakası ve manevî tazminat yönünden istinaf başvurusunda bulunulması üzerine; Bölge Adliye Mahkemesinin 04.11.2021 tarihli ve 2019/1458 Esas, 2021/1746 Karar sayılı kararı ile; davacı tanıklarından ortak çocuk Nursel ile davacı kadının ablası Yasemin'in yeminsiz olarak dinlendiği, tanıkların yeminsiz olarak dinlenmesini gerektirir bir sebep bulunmadığı gözetilmeden usul ve kanuna aykırı olacak şekilde dinlenen tanık beyanlarının hükme esas alınmasının hatalı olduğu gerekçesiyle davalı erkek vekilinin istinaf talebinin kabulüyle İlk Derece Mahkemesi kararının boşanma hükmü hariç olmak üzere kaldırılmasına, belirtilen eksikliğin tamamlanmak üzere dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

E. İlk Derece Mahkemesinin Son Kararı

İlk Derece Mahkemesinin yukarıdaki başlıkta tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; Bölge Adliye Mahkemesi tarafından belirtilen eksikliklerin tamamlanması suretiyle, tanıkların yeminli beyanlarının alındığı, tanık beyanlarına göre davalı erkeğin davacı kadına kötü muamelede bulunduğu, sadakat yükümlülüğüne aykırı davrandığı, özen yükümlülüğünü ihlal ettiğine yönelik kusurların kesinleştiği gerekçesiyle erkeğin boşanmaya neden olan olaylarda tam kusurlu olduğu, boşanmanın kesinleştiği yönünde yapılan değerlendirmeler ile kadının boşanma talebinin istinaf incelemesinden geçerek onandığı anlaşıldığından boşanma konusunda karar verilmesine yer olmadığına, kadın yararına dava tarihinden itibaren aylık 800,00 TL yoksulluk nafakası ödenmesine, yoksulluk nafakasına her yılın başında ÜFE oranında artırım yapılmasına, kadın yararına 20.000,00 TL manevî tazminata hükmedilmesine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı davalı erkek vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B.İstinaf Sebepleri

Davalı erkek vekili istinaf dilekçesinde; kararın kusur belirlemesi, aleyhine hükmedilen yoksulluk nafakası ve manevî tazminat yönünden ortadan kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C.Gerekçe ve Sonuç

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı davalı erkek vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B.İstinaf Sebepleri

Davalı erkek vekili istinaf dilekçesinde; kararın kusur belirlemesi, aleyhine hükmedilen yoksulluk nafakası ve manevî tazminat yönünden ortadan kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C.Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 18.10.2022 tarihli ve 2022/1184 Esas, 2022/1572 Karar sayılı kararıyla; İlk Derece Mahkemesince erkeğin kadına kötü muamelede bulunduğu, sadakatsiz davrandığı ve özen yükümlülüğünü ihlal ettiği yönünde yüklenen kusurların kesinleşen boşanma ilamı ile sabit hale geldiği kabul edilmişse de İlk Derece Mahkemesinin ikinci kararında erkeğe yüklenen kusurların kesinleştiğinden bahsedilemeyeceği, Bölge Adliye Mahkemesi'nin 04.11.2021 tarihli kararında kusur belirlemesi yönünden istinaf incelemesinin yapılmadığı bu sebeple erkeğe yüklenen kusurların kesinleşmediği, dosya içerisindeki mevcut delillere göre erkeğin kötü muamelede bulunduğu, ve sadakatsiz olduğunun sabit olduğu ancak özen yükümlülüğüne aykırı davrandığına ilişkin kusurun ispatlanamadığı, kadın yararına dava tarihinden itibaren yoksulluk nafakasına hükmedilmesinin hukuka aykırı olduğu ve kadın tarafından talep edilmemesine rağmen nafakaya ÜFE oranında artırım uygulanmasının hatalı olduğu yönünde yapılan değerlendirme ile davalı erkek vekilinin yüklenen vakıalara yönelik istinaf itirazı ile yoksulluk nafakasına yönelik istinaf itirazının kabulüne, İlk Derece Mahkemesi kararının yoksulluk nafakasına ilişkin hüküm fıkrasının kaldırılmasına, yeniden hüküm kurulması suretiyle boşanma kararının kesinleştiği tarihten itibaren kadın yararına 800,00 TL yoksulluk nafakası ödenmesine, davalı erkek vekilinin sair istinaf itirazlarının ise esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı erkek vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı erkek vekili temyiz dilekçesinde; davalı erkeğin evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına sebep olacak şekilde bir kusurunun ispatlanamadığını, tanık beyanlarının soyut olduğunu, kadın lehine yoksulluk nafakası ile manevî tazminat ödenmesine ilişkin şartların oluşmadığını, erkeğin emekli polis memuru olduğunu kadın lehine hükmedilen nafaka ve manevî tazminat miktarlarının yüksek olduğunu ileri sürerek kararın kusur belirlemesi, aleyhine hükmedilen yoksulluk nafakası ile manevî tazminat ve bunların miktarları yönünden bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, taraflar arasındaki boşanma davasında davalı erkekten kaynaklı bir geçimsizlik bulunup bulunmadığı, kusur belirlemesinin yerinde olup olmadığı, kadın lehine hükmedilen yoksulluk nafakası ile manevî tazminatlara ilişkin şartların oluşup oluşmadığı ile şartlar oluşmuşsa miktarların hakkaniyete uygun belirlenip belirlenmediği noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Kanun'un 4 üncü maddesi, 166 ncı maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 174 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 175 ... maddesi, 6100 sayılı Kanun'un 190 ıncı maddesi, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası, 370 ... maddesi ile 371 ... maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 ... maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı erkek vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 ... maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine ,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

09.05.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1232, Karar No: 2014/9402, Tarih: 06.03.2014

**3. Ceza Dairesi         2014/1232 E.  ,  2014/9402 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

1) Suça konu bina ve ağaçların 5237 sayılı TCK'nin 54. maddesi uyarınca müsaderesi yerine yazılı şekilde hüküm tesisi,

2) Müsadere edilen bina ve ağaçların değeri üzerinden hesaplanacak nispi vekalet ücretine karar verilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ve katılan idare vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden CMUK'un 322. maddesi uyarınca 6831 sayılı Kanunun 93/3. maddesi hüküm fıkrasından kaldırılarak yerine 5237 sayılı TCK'nin 54. maddesi yazılması suretiyle, 600 TL. nisbi vekalet ücretinin sanıktan alınarak katılan idareye verilmesine cümlesi karar fıkrasına eklenerek hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 06.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12067, Karar No: 2012/19168, Tarih: 19.12.2012

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2012/12067 E.  ,  2012/19168 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin davalıya ilaçlama hizmeti verdiğini, davalının faturaların bedelini ödememesi üzerine 4.361.47 TL alacağın tahsili için yapılan icra takibinin davalının haksız itirazı nedeniyle durduğunu ileri sürerek itirazın iptaline, %40 tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili ile davacı arasında ticari ilişki bulunmadığını, davacının kötü niyetli olarak icra takibi yaptığını belirterek davanın reddine, %40 kötü niyet tazminatına karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davacı vekilinin ticari defter ve kayıtlarının kayıp olması nedeniyle davalıya yemin teklifinde bulunduklarını belirttiği, davalının yetkili temsilcisinin talimatla yaptırılan yemininde davaya ve takibe konu faturalardan dolayı davacıya borçlarının bulunmadığını söylediği, davanın ispatlanamadığı gerekçesiyle reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, 19.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/7848, Karar No: 2007/8508, Tarih: 16.10.2007

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2007/7848 E.  ,  2007/8508 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Kamulaştırma Yasasının 11.maddesi hükmüne göre, bedel tespit davalarında öncelikle kamulaştırılan taşınmazın değerlendirme tarihindeki vasfının (arsa veya arazi) belirlenmesi, arsa vasfında ise değerlendirme tarihinden önce özel amacı olmayan emsal satışlara göre satış değeri, taşınmaz arazi vasfında ise değerlendirme tarihindeki mevki ve şartlara göre olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net geliri esas alınmak suretiyle değerinin belirlenmesi gerekir. Geri çevirme kararı üzerine dosyaya getirtilen Belediye Başkanlığı yazılarına göre, dava konusu taşınmazın imar planı dışında, belediye sınırları içerisinde olduğu, belediye hizmetlerinden yararlanmadığı, meskun yerlerden olmadığı, nazım imar planı dışında olup belediye alt yapı hizmetlerinden yararlanmadığı, belediye merkezine 2,5 km uzaklıkta bulunduğu anlaşılmıştır.

Bakanlar kurulunun Yargıtay'ca da kısmen benimsenen 28.02.1983 gün ve 1983/6122 sayılı kararı uyarınca, imar planında yer almayan bir taşınmazın arsa sayılabilmesi için belediye veya mücavir alan sınırları içinde olmakla beraber, belediye hizmetlerinden (belediyece meskun olduğu için veya meskun hale getirileceği için sunulan yol, su, elektrik, ulaşım, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma vd.) yararlanan ve meskun yerler arasında yer alması gerekir. Dava konusu taşınmaz, Bakanlar Kurulu Kararının l.maddesi (b) bendinde de belirtildiği gibi fiilen meskun halde bulunamadığından belirlenen özellikleri nedeniyle "arsa" niteliğinde kabulüne olanak yoktur.

Yukarıda açıklanan nedenlerle taşınmazın arazi olarak değerlendirilmesi gerekirken arsa niteliğine göre değerlendirme yapılarak buna göre bedel belirlenmiş olması doğru görülmemiştir.

Mahkemece İl Tarım Müdürlüğünden değerlendirme tarihine göre münavebeye alınacak ürünlerin hangileri olduğu ve bunlara ait dekar başına ortalama verim, üretim maliyeti ve toptan satış fiyatlarına ilişkin resmi veriler getirtildikten sonra arazi niteliğine göre inceleme yapacak bilirkişi kurulu oluşturularak bu verilere uygun değerlendirme yapan rapor alınmalı ve oluşacak sonuç doğrultusunda karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edenlerden davalıya iadesine, 16.10.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14367, Karar No: 2015/12514, Tarih: 10.12.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/14367 E.  ,  2015/12514 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ...Sulh Hukuk Mahkemesi

Tereke hukukuna ilişkin davada ... 2. Sulh Hukuk Mahkemesi ve ... 3. Sulh Hukuk Mahkemesince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, tereke teslimine ilişkindir.

... 2. Sulh Hukuk Mahkemesince, müteveffanın ... uyruklu olması ve ... ... ilinde bulunması sebebiyle usul ekonomisi gözetilerek yetkisizlik kararı verilmiştir.

... 3. Sulh Hukuk Mahkemesi tarafından ise, murisin amcasının beyanından ve ... İlçe Jandarma Komutanlığının yapmış olduğu araştırmadan murisin ... ilçesi ... mahallesinde ikamet ettiğinin anlaşıldığı gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

5718 sayılı MÖHUK madde 4'te "Bu Kanun hükümleri uyarınca yetkili olan hukukun vatandaşlık esasına göre tayin edildiği hâllerde, bu Kanunda aksi öngörülmedikçe; a) Vatansızlar ve mülteciler hakkında yerleşim yeri, bulunmadığı hâllerde mutad mesken, o da yok ise dava tarihinde bulunduğu ülke hukuku,....uygulanır." hükmüne yer verilmiştir. Aynı Kanunun 43. maddesine göre mirasa ilişkin davalar ölenin ...'deki son yerleşim yeri mahkemesinde, son yerleşim yerinin ...'de olmaması hâlinde terekeye dâhil malların bulunduğu yer mahkemesinde görülür.

Nüfus kaydının incelenmesinde, muris ...'ın yerleşim yeri adresinin ... Mahallesi .../... olduğu görülmüştür.

5718 sayılı MÖHUK madde 4 ve 43 gereğince mirastan doğan davalarda ölen kimsenin ...'deki son yerleşim yeri mahkemesinin yetkili olduğu, murisin amcasının beyanı ve ... İlçe Jandarma Komutanlığı'nın 08.07.2015 tarihli tutanağından murisin son ikamet adresinin ... Mahallesi .../... olduğu ve müteveffanın bu adreste vefat ettiği anlaşıldığından tereke işlemlerinin yerleşim yeri mahkemesi olan ... 2. Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK'nın 21 ve 22. maddeleri gereğince ... 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 10/12/2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/20328, Karar No: 2024/11579, Tarih: 16.12.2024

**7. Ceza Dairesi         2023/20328 E.  ,  2024/11579 K.**

**"İçtihat Metni"**

HÂKİMLİĞİ : Denizli 1. Sulh Ceza Hâkimliği

SAYISI : 2023/4606 Değişik İş

İNCELEME KONUSU KARAR : İtirazın reddi

KANUN YARARINA BOZMA YOLUNA BAŞVURAN : Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararların kanun yararına bozulması

2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu’na (2918 sayılı Kanun) muhalefet etmek eyleminden kabahatli ... hakkında anılan Kanun'un 48/5. maddesi gereğince 4.064,00 Türk lirası idarî para cezası uygulanmasına dair Acıpayam İlçe Emniyet Müdürlüğü Trafik Tescil ve Denetleme Büro Amirliğinin 10.05.2023 tarihli ve MB 09698836 sayılı tutanağı, yine anılan Kanun’un 23/4. maddesi gereğince 6.890,00 Türk lirası idarî para cezası uygulanmasına dair anılan Trafik Tescil ve Denetleme Büro Amirliğinin aynı tarihli ve MB 09698263 sayılı tutanağı ile aynı tarihli ve ... sıra numaralı sürücü belgesinin 184 gün süre ile geri alınması tutanağına karşı yapılan başvurunun reddine ilişkin Acıpayam Sulh Ceza Hâkimliğinin, 07.07.2023 tarihli ve 2023/472 Değişik İş sayılı kararına karşı yapılan itirazın Denizli 1. Sulh Ceza Hâkimliğinin, 14.07.2023 tarihli ve 2023/4606 Değişik İş sayılı kararıyla reddine karar verildiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309/1. maddesi uyarınca, 06.11.2023 tarihli evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay

Cumhuriyet Başsavcılığının, 13.12.2023 tarihli ve KYB - 2023/121412 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 13.12.2023 tarihli ve KYB - 2023/121412 sayılı kanun yararına bozma isteminin; “...Dosya kapsamına göre, Kocaeli Trafik Denetleme Şube Müdürlüğünün 10/05/2023 tarihli sürücü belgesi geri alma tutanağı ile 0.40 promilin üzerinde hususi otomobil dışındaki diğer aracı alkollü olarak kullandığı tespit edilen kabahatli hakkında, 2918 sayılı Kanun'un 48/5. maddesi uyarınca 184 gün süreyle sürücü belgesinin geri alınmasına ilişkin işlem tesis edilmiş ise de,

2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun 48/5. maddesinde, "Yapılan tespit sonucunda, 0.50 promilin üzerinde alkollü olarak araç kullandığı tespit edilen sürücüler hakkında, fiili bir suç oluştursa bile, 700 Türk Lirası idari para cezası verilir ve sürücü belgesi altı ay süreyle geri alınır. Hususi otomobil dışındaki araçları alkollü olarak kullanan sürücüler bakımından promil alt sınırı 0.21 olarak uygulanır." şeklinde olduğu, anılan kanunda sürücü belgesinin alınmasına ilişkin gün, ay ve yıl cinsinden idari yaptırımların bulunduğu ancak bu yaptırımlar infaz edilirken nasıl bir hesaplama yöntemi kullanılacağına dair bir açıklık bulunmadığı,

5326 sayılı Kabahatler Kanunu’nun, "Genel Kanun Niteliği" başlıklı 3. maddesinde; idarî yaptırım kararlarına karşı kanun yoluna ilişkin hükümler ile diğer kanunlarda aksine hüküm bulunmaması halinde, diğer genel hükümlerin, idarî para cezası veya mülkiyetin kamuya geçirilmesi yaptırımını gerektiren bütün fiiller hakkında uygulanacağının belirtildiği, buna karşın genel kanun niteliğinde bulunan 5326 sayılı Kanun'da da gün, ay ve yıl cinsinden idari yaptırımlar infaz edilirken nasıl bir hesaplama yöntemi kullanılacağına dair bir açıklık bulunmadığı, söz konusu idari yaptırım için ilgili maddede öngörülen sürenin ay olarak belirtilmesine karşın, kanuni dayanağı bulunmayan gün hesabıyla idari yaptırıma hükmolunmasının kanuna aykırı olduğu gözetilmeden, itirazın kabulü yerine, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.

” yönündeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

5326 sayılı Kabahatler Kanunu'nun 4/2. maddesinin ''(2) Kabahat karşılığı olan yaptırımların türü, süresi ve miktarı, ancak kanunla belirlenebilir.'' ve 2918 sayılı Kanun'un 48/5. maddesinde yer alan düzenlemenin ''Yapılan tespit sonucunda, 0.50 promilin üzerinde alkollü olarak araç kullandığı tespit edilen sürücüler hakkında, fiili bir suç oluştursa bile, 700 Türk Lirası idari para cezası verilir ve sürücü belgesi altı ay süreyle geri alınır. Hususi otomobil dışındaki araçları alkollü olarak kullanan sürücüler bakımından promil alt sınırı 0.21 olarak uygulanır. Alkollü olarak araç kullanma nedeniyle sürücü belgesi geri alınan kişiye, son ihlalin gerçekleştiği tarihten itibaren geriye doğru beş yıl içinde; ikinci defasında 877 Türk Lirası idari para cezası verilir ve sürücü belgeleri iki yıl süreyle, üç veya üçten fazlasında ise, 1.407 Türk Lirası idari para cezası verilir ve sürücü belgeleri her seferinde beşer yıl süreyle geri alınır. Sürücü belgelerinin herhangi bir nedenle geçici olarak geri alınmış olması hâlinde belirtilen süreler, geçici alma süresinin bitiminde başlar. '' hükümlerini amir olmasına karşın, sürücü belgesi geri alma tutanağı ile muterize ait sürücü belgesinin 6 ay yerine 184 gün süre ile geri alındığı anlaşılmakla; istemin farklı gerekçeyle kabulüne karar vermek gerekmiştir.

III. KARAR

1.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriklerindeki husus farklı gerekçeyle yerinde görüldüğünden talebin KABULÜNE,

2.Denizli 1. Sulh Ceza Hâkimliğinin, 14.07.2023 tarihli ve 2023/4606 Değişik İş sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309/3. maddesi gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

5271 sayılı Kanun’un 309/4-d maddesi uyarınca bozma nedenine göre; sürücü belgesi geri alma tutanağında yer alan geri alma süresinin 6 ay olarak düzeltilmesine, infazın 6 ay üzerinden yapılmasına, dosyanın, Hâkimliğine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 16.12.2024 tarihinde karar verildi.