muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/13903, Karar No: 2024/8138, Tarih: 02.10.2024

Hükümde, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen, muhafaza altına alınan emval bulunmadığı ve eylemin 6831 sayılı Kanun'un 116 ncı maddesi kapsamında kaldığı tespit edildiği halde emval mülkiyetinin kamuya geçirilmesine karar verilmesi dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

III. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle katılan vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hükümden (3) numaralı bendin çıkartılması suretiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 02.10.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/9799, Karar No: 2023/19595, Tarih: 07.06.2023

**4. Ceza Dairesi         2021/9799 E.  ,  2023/19595 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/129 E., 2015/756 K.

SUÇLAR : Görevi yaptırmamak için direnme, mala zarar verme, yivli ve yivsiz silahlarla bıçak ve diğer aletleri sırf saldırıda kullanmak amacıyla taşımak

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret onama

Sanık hakkında mala zarar verme ve yivli ve yivsiz silahlarla bıçak ve diğer aletleri sırf saldırıda kullanmak amacıyla taşımak suçlarından neticeten hükmolunan adlî para cezalarına ilişkin mahkûmiyet hükümlerinin, tür ve miktarları itibarıyla 5320 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (5320 sayılı Kanun) geçici 2 nci maddesi uyarınca kesin nitelikte bulundukları anlaşılmıştır.

Sanık hakkında görevi yaptırmamak için direnme suçundan kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararıyla sanık hakkında;

1.Mala zarar verme suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 151 inci maddesinin birinci fıkrası, 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları uyarınca neticeten 2.400,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına ve 12 eşit taksitlendirmeye,

2.Yivli ve yivsiz silahlarla bıçak ve diğer aletleri sırf saldırıda kullanmak amacıyla taşımak suçundan 6136 sayılı Ateşli Silahlar ve Bıçaklar İle Diğer Aletler Hakkında Kanun'un (6136 sayılı Kanun) 15 inci maddesinin dördüncü fıkrası, 5237 sayılı Kanun'un 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları uyarınca neticeten 600,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına ve 4 eşit taksitlendirmeye,

3.Görevi yaptırmamak için direnme suçundan 5237 sayılı Kanun'un 265 inci maddesinin birinci ve üçüncü fıkraları, 63 üncü ve 53 üncü maddeleri uyarınca 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve gözlem altında kaldığı bir günlük sürenin cezasından mahsubuna ve hak yoksunluklarına,

Karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; asıl mağdurun kendisi olduğuna, olayda yanında olup darp edilen arkadaşı M.Y.'nin hiç bir şeklide ifadesinin alınmadığına, yargılamanın eksik yapıldığına, kamu görevlilerinin alkollü olup kendini bilmez vaziyette olan kişileri darp ederek yetkilerini kötüye kullanmamaları gerektiğine ve olayın bu nedenle vuku bulduğuna, nefsi müdafaa etmek zorunda kaldığına ilişkindir.

Karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; asıl mağdurun kendisi olduğuna, olayda yanında olup darp edilen arkadaşı M.Y.'nin hiç bir şeklide ifadesinin alınmadığına, yargılamanın eksik yapıldığına, kamu görevlilerinin alkollü olup kendini bilmez vaziyette olan kişileri darp ederek yetkilerini kötüye kullanmamaları gerektiğine ve olayın bu nedenle vuku bulduğuna, nefsi müdafaa etmek zorunda kaldığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Sanık ... ve temyiz dışı sanık ... E.'nin olay tarihinde birlikte alkol alırken sanık ...'ın kahvehanenin camını kırdığı, yapılan ihbar üzerine olay yerine gelen polislerin olayla ilgili soruşturma başlattığı sırada polis merkezine götürmek üzere gözlem altına alınırken sanık ve temyiz dışı sanığın birlikte katılan polis memuru S.S.'ye vurmaya çalıştıkları, sanığın katılanın üzerine yürüdüğü ve şarap şişesini fırlatıp yaralamaya çalıştığı, yine tekme atıp yere düşürdüğü, sanık ve temyiz dışı sanığın birlikte katılanın üzerine saldırdıkları ve cebir kullanarak direndikleri Yerel Mahkemece kabul olunmuştur.

2. Sanığın, üzerine atılı suçlamaları kabul etmediği yönünde savunma yaptığı anlaşılmıştır.

3.Katılan S.S.'nin, soruşturma ve kovuşturma aşamalarında oluşa ilişkin istikrarlı ve birbiriyle uyumlu anlatımlarının bulunduğu belirlenmiştir.

4.Tanık Y.S., M.K.'nin beyanları tespit edilerek dava dosyasına eklenmiştir.

5.Olay tutanağı, katılan S.S.'de meydana gelen yaralanmalara ilişkin tanzim edilmiş doktor raporu dava dosyasında mevcuttur.

IV. GEREKÇE

A.Sanık Hakkında Mala Zarar Verme, Yivli ve Yivsiz Silahlarla Bıçak ve Diğer Aletleri Sırf Saldırıda Kullanmak Amacıyla Taşımak Suçlarından Kurulan Hükümler Yönünden

Hükümlerin tür ve miktarları itibarıyla 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 31.03.2011 tarihli ve 6217 sayılı Kanun’un 26 ncı maddesiyle 5320 sayılı Kanun’a eklenen geçici 2 nci maddesi uyarınca kesin nitelikte bulundukları anlaşılmakla, sanığın temyiz isteğinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

B.Sanık Hakkında Görevi Yaptırmamak İçin Direnme Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

1.Katılan beyanı ve bu beyanı doğrulayan tanıklar Y.S. ve M.K.'nın anlatımları, oluş, incelenen dava dosyası içeriği karşısında, sanığın görevi yaptırmamak için direnme eyleminin sübuta erdiğine dair Mahkemenin takdir ve gerekçesi yerinde görülmüş, sanık hakkında mahkûmiyet hükümleri kurulmasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

2.Sanığa yükletilen görevi yaptırmamak için direnme eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanun'a uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Sanığın görevi yaptırmamak için direnme eyleminin kullanımı itibari ile silah niteliğinde şarap şişesi kullanılarak gerçekleştirildiğinin kabul edilmesine karşın, sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 265 inci maddesinin dördüncü fıkrasının uygulanıp uygulanmayacağı tartışılmamış ise de, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma yapılamayacağı,

Anlaşıldığından, sair yönlerden yapılan incelemede hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

A.Sanık Hakkında Mala Zarar Verme ve Yivli ve Yivsiz Silahlarla Bıçak ve Diğer Aletleri Sırf Saldırı da Kullanmak Amacıyla Taşımak Suçlarından Kurulan Hükümler Yönünden

Gerekçe bölümünün (A) bendinde açıklanan nedenle Yerel Mahkemenin kararına yönelik sanığın temyiz isteğinin, 1412 sayılı Kanun'un 317 nci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B. Sanık Hakkında Görevi Yaptırmamak İçin Direnme Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Gerekçe bölümünün (B) bendinde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemenin kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

07.06.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7944, Karar No: 2019/9401, Tarih: 12.06.2019

**19. Ceza Dairesi         2018/7944 E.  ,  2019/9401 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dağ, Komando Okulu ve Eğitim Merkezi Komutanlığı Askerî Mahkemesinin 20/01/2015 tarihli ve Esas 2014/392, Karar 2015/2 sayılı kararı aleyhine Milli Savunma Bakanlığının 21.03.2017 tarihli, ...YRD.: 51393309-9010-1972-17/As.Adlt. ve Kan.Gn. Md.As.Adlt.Czev. ve Müt.D.Rap.Tet. ve İşl.Ş.(26-B-59-17) sayılı “Kanun Yararına Bozma istemi” konulu yazısı ekindeki dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 12/11/2018 gün ve 2018/23736 sayılı ihbarnamesi ile Dairemize gönderilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

“1. Dağ, Komando Okulu ve Eğitim-Merkezi Komutanlığı Askeri Mahkemesinin askeri eşyayı kasten tahrip etmek suçundan sanık terhisli ikm.Bçvş. ... hakkındaki 2014/392 Esas sayılı dava dosyası incelenmiştir.

2. Dağ, Komando Okulu ve Eğitim Merkezi Komutanlığı Askeri Mahkemesinin 20 Ocak 2015 tarihli, 2014/392, 2015/2 Esas ve Karar sayılı hükmü ile; sanığın, 01.03.2012 tarihinde askeri eşyayı kasten tahrip etmek suçunu işlediği sabit görülerek, eylemine uyan ASCK'nin 130/1'inci ve TCK'nin 32/2 ve 62. maddeleri uyarınca iki ay iki gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, CMK'nin 231'inci maddesi uyarınca işbu hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiş; süresi içerisinde itiraz edilmeyen bu karar, 13.02.2015 tarihi itibariyle kesinleşmiştir.

3.5271 sayılı CMK'nin 231/6. maddesinde "Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilebilmesi için;

a) Sanığın daha önce kasıtlı bir suçtan mahkûm olmamış bulunması;

b) Mahkemece, sanığın kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları göz önünde bulundurularak yeniden suç işlemeyeceği hususunda kanaate varılması;

c) Suçun işlenmesi ile mağdurun veya kamunun uğradığı zararın, aynen iade, suçtan önceki hale getirme veya tazmin suretiyle tamamen giderilmesi, gerekir. (25.07.2010 tarih ve 27652 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 22.07.2010 tarih ve 6008 sayılı Kanun'un 7'nci maddesi ile eklenen cümle) Sanığın kabul etmemesi halinde, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmez." hükmü, öngörülmüş olup; CMK'nin 231/6-c maddesi gereğince sanığın kabul etmemesi halinde hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilemeyecektir.

4.Dosyanın incelemesinde; dosya içerisinde mevcut sanığın tüm sorgu ve savunmalarında, sanığa hükmün açıklanmasının geri bırakılması kurumunun açıklanarak, uygulanmasını isteyip istemediği hususunun sorulmadığı, sanığın hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanmasını istediği yönünde bir beyanının da olmadığı dikkate alındığında, CMK'nin 231/6-c maddesinde öngörülen sanığın kabul etmemesi halinde, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmez şeklindeki objektif koşulun somut olayda gerçekleşmemesi nedeniyle sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının verilmesinin hukuka aykırılık oluşturduğu değerlendirilmiştir.

5.Bu nedenle, bahse konu dava dosyası ...'da gönderilmiş olup, Dağ, Komando Okulu ve Mahkemesinin 20 Ocak 2015/2 Esas ve Karar sayılı kararının kanun yararına bozulması için, 353 sayılı Kanun'un 243'üncü maddesi gereğince Askerî Yargıtay Başkanlığına başvurulması..." istenilmekle;

Yukarıda sözü edilen kanuni düzenlemeler karşısında Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden, Dağ, Komando Okulu ve Eğitim Merkezi Komutanlığı Askerî Mahkemesinin 20/01/2015 tarihli ve Esas 2014/392, Karar 2015/2 sayılı kararının CMK’nin 309/4. maddesi uyarınca BOZULMASINA, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı CMK’nin 223. maddesinde tanımlanan ve davanın esasını çözen karar niteliğinde olmadığından müteakip işlemlerin mahallinde mahkemesince yerine getirilmesine, 12/06/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/13348, Karar No: 2010/3753, Tarih: 06.04.2010

**6. Ceza Dairesi         2006/13348 E.  ,  2010/3753 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

5237 sayılı TCY.nın 150. maddesinin 2.fıkrasındaki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCY’nın 522. maddesindeki “hafif “ veya “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerçekten az olan şeylerin alınması durumunda, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden, koşulu bulunmadığı halde, 150.maddenin 2. fıkrasına düzenleniş amacının dışında yorumlar getirilerek, sanığın cezasından indirim yapılması karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozmaya, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre sanık ... savunmanının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle eleştiri dışında usul ve yasaya uygun bulunan hükmün istem gibi ONANMASINA, 06.04.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/6636, Karar No: 2009/7458, Tarih: 25.06.2009

**1. Hukuk Dairesi         2009/6636 E.  ,  2009/7458 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : EDREMİT 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 16/04/2009

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, davalı adına kayıtlı bulunan . parsel sayılı taşınmazın kıyı kenar çizgisi kapsamında kaldığını ileri sürüp tapu kaydının iptali ile yapıların yıkımına karar verilmesini istemiştir.

Davalı, dava konusu taşınmazın kıyı ile ilgisi bulunmadığını, taraflar arasında aynı yer hakkında kesin hüküm bulunduğunu belirtip davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece,çekişme konusu taşınmazın kadastro tespitinin kesinleşme tarihinden itibaren 10 yıllık hak düşürücü süre içinde dava açılmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi   raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü

Dava, 3621 Sayılı Yasadan kaynaklanan tapu iptali, terkin ve yıkım isteklerine ilişkindir.

Mahkemece, 25.02.2009 tarihinde kabul edilip, 14.03.2009 tarihinde yürürlüğe giren 5841 Sayılı Yasanın 2. maddesi ile 3402 Sayılı Yasanın 12. maddesinin 3. fıkrasına eklenen ve 3. maddesi ile eklenen geçici 10. madde hükümleri dikkate alınarak çekişmeli taşınmazın kadastro tespitinin kesinleşme tarihi ile dava tarihi arasında 10 yıllık hak düşürücü sürenin geçtiği gözetilerek davanın reddine karar verilmiş olmasında bir isabetsizlik yoktur. Davacının bu yöne ilişkin temyiz itirazları yerinde değildir. Reddine.

Davacının öteki temyiz itirazlarına gelince; dava hak düşürücü süreden reddedildiğine göre Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 7. maddesi hükmü gereğince davalı yararına maktu ücreti vekalet takdiri gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı olduğu üzere nispi avukatlık parasının hüküm altına alınmış olması isabetsizdir.

Davacının bu yöne ilişkin temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerle HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 25.06.2009 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9049, Karar No: 2015/20195, Tarih: 11.11.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/9049 E.  ,  2015/20195 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Cizre Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 20/05/2014

NUMARASI : 2013/192-2014/369

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmazın bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm davalı idare vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yapılmıştır. Alınan rapor ve yapılan araştırma hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

Bir taşınmazın arsa sayılabilmesi için, değerlendirme tarihinde belediye imar planı içinde olması, değilse, belediye veya mücavir alan sınırları dahilinde bulunması ve ayrıca belediye hizmetlerinden yararlanması, etrafının da meskun olması gerekir. Cizre Belediye Başkanlığının cevabi yazısında, taşınmazların belediye ve mücavir alan sınırları dışında olduğu belirtilmiştir.

Taşınmazın mevcut durumu itibariyle arsa vasfını kazanmadığı anlaşıldığından, arazi niteliğinde olduğu gözetilerek arazi değerlendirmesi yapılması için yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu eşliğinde keşif yapılıp, taşınmazın olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelirine göre kapitalizasyon faiz oranı uygulanmak suretiyle değer biçildikten sonra bulunan bedele taşınmazın bilirkişi raporunda belirtilen özelliklerine göre objektif değer arttırıcı unsur ilave edilip edilmeyeceği değerlendirilmek suretiyle değer tespiti gerekirken eksik inceleme ile hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 11/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/732, Karar No: 2022/567, Tarih: 14.04.2022

**Hukuk Genel Kurulu         2020/732 E.  ,  2022/567 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Yargıtay 4. Hukuk Dairesi (İlk Derece Mahkemesi Sıfatıyla)

1. Taraflar arasındaki “tazminat” davasından dolayı Yargıtay 4. Hukuk Dairesince ilk derece mahkemesi sıfatıyla yapılan yargılama sonunda, davanın esastan reddine karar verilmiştir.

2. Karar davacı tarafından temyiz edilmiştir.

3. Hukuk Genel Kurulunca dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

I. YARGILAMA SÜRECİ

Davacı İstemi:

4. Davacı dava dilekçesinde; Sağlık Bakanlığına bağlı Okmeydanı Eğitim ve Araştırma Hastanesinde başhemşire olarak görev yapmakta iken 31.12.2005 tarihinde görevden alınarak süresiz geçici görevle iki ebe ve bir hemşirenin görev yaptığı Gültepe Sağlık Merkezinde başhemşire olarak görevlendirildiğini, açtığı dava sonucunda işlemin iptali ile 08.02.2007 tarihinde Okmeydanı Eğitim ve Araştırma Hastanesindeki görevine iade edildiğini, kararın idare tarafından şiddetli tepkiyle karşılandığını ve şeklen uygulandığını, görev ve yetkilerinin geçici görev döneminde başhemşire yardımcısına devredildiğini, göreve iade tarihine kadar tek bir ceza almadığı hâlde göreve iade sonrası bir yıl içinde iki uyarma, iki kınama ve bir yazılı ikaz cezası verildiğini, cezalara karşı iptal davası açtığını, bir uyarma ve bir kınama cezasının “uyarma ve kınama cezalarına karşı idari yargıya başvurulamayacağı” gerekçesiyle incelenmeksizin reddedildiğini, diğer cezaların ise iptal edildiğini, görevine iade kararına kadar sicil notlarının 90 üzerinde belirlenmişken 2007 yılında sicil notunun “64” olarak aşırı düşük şekilde belirlendiğini, bu sicil notuna karşı açtığı dava sonucunda Danıştay tarafından notunun iptal edildiğini, şahsına yönelik psikolojik taciz ve şiddet (mobbing) uygulandığını, bu eylemler nedeniyle açtığı manevi tazminat davası sonucunda lehine manevi tazminata hükmedildiğini, idarenin tüm baskısına rağmen görevden ayrılmaması üzerine yeniden görevden uzaklaştırılması kastıyla hakkında inceleme başlatıldığını, kendisine hakkındaki suçlamalar bildirilmeksizin ve savunması alınmaksızın mevzuata aykırı şekilde düzenlenen inceleme raporu sonrasında hakkında disiplin işlemi başlatıldığını ve kınama cezası verildiğini, rapor üzerine görevinden yeniden alınarak Şişli Devlet Hastanesine hemşire olarak tayin edildiğini, İstanbul 7. İdare Mahkemesi ve Danıştay 5. Dairesinin bir kısım üyeleri tarafından kayırma ve taraf tutularak, farklı bir anlam yükleyemeyecek kadar açık ve kesin kanun hükmüne aykırı şekilde davanın reddine karar verildiğini, kararların gerekçesinde görevden alınmasının dayanağı olarak belirtilen suçlamaların kanuna, yönetmeliğe, hakkaniyete ve hukuka aykırı açıkça aykırı olduğunu, “yetki aşımında bulunarak iki başhemşire yardımcısına disiplin cezası verdiği” yönündeki tespitin kanun ve yönetmelik hükümlerine aykırı olduğunu, iki başhemşire yardımcısının bir hemşire hakkında düzenledikleri şikâyet dilekçesini imzalayarak 1. sicil amirleri olduğu hâlde tarafına hiçbir bilgi vermeden makam atlayarak doğrudan başhekime verdiklerini, bu durumun Devlet Memurlarının Şikayet ve Müracaatları Hakkındaki Yönetmeliğin 4. ve 5

. sicil amirleri olduğu hâlde tarafına hiçbir bilgi vermeden makam atlayarak doğrudan başhekime verdiklerini, bu durumun Devlet Memurlarının Şikayet ve Müracaatları Hakkındaki Yönetmeliğin 4. ve 5. maddelerine aykırı olduğunu, buna rağmen yetki aşımında bulunduğuna dair suçlamanın farklı bir anlam yüklenemeyecek kadar açık ve kesin bir kanun (veya yönetmelik) hükmüne, hakkaniyete ve hukuka aykırı olduğunu, “başhemşire yardımcısının görevine yetkisi dışında son verdiği” isnadının gerçeğe aykırı, haksız ve kasıtlı olduğunu, tarafınca hiçbir başhemşire yardımcısının görevine son verilmediğini, buna dair hiçbir belge veya bilginin de ibraz edilmediğini, “başhekimin imzalamadığı yazıyı ilgiliye tebliğ ettiği” suçlamasına ilişkin yazının başhekimin yazılı talimatı gereği başhemşire yardımcısına verdiği yazılı talimat olduğunu, başhekimin başhemşire yardımcısını hastaneye bağlı A, B ve Kağıthane Semt Polikliniğinden sorumlu olarak görevlendirdiğini ve gereği için kendisine yazılı talimat vermesi üzerine kendisinin de bu kişiye başhekim tarafından belirlenen doğrultuda görev yapması için talimat verdiğini, başhemşire olarak başhemşire yardımcılarının 1. sicil amiri olarak ilgili Yataklı Tedavi Kurumları İşletme Yönetmeliğinin 130. maddesi gereği verdiği görevleri yerine getirmekle yükümlü olduklarını, yazılı veya sözlü talimat vermesinde mevzuata aykırı bir yön bulunmadığını, “başhemşire odası yetersiz olduğunu ileri sürerek idarenin bilgisi dışında bilirkişi tespiti yaptırdığı” suçlamasının ise hak arama hürriyetine aykırı olduğunu, yargı kararı sonrası görevine iade edildikten sonra İdarenin psikolojik taciz ve şiddet içeren eylemlerine karşı yapmayı düşündüğü suç duyurusunda delil olarak ibraz edilmek üzere avukatı tarafından Şişli Sulh Hukuk Mahkemesine başvurulduğunu, talebinin kabul edilerek tespit yapıldığını, açtığı manevi tazminat davasında idarenin bu eyleminin mobbing olarak değerlendirildiğini, idari yargı kararının gerekçesinde yer alan “davacının şikayet dilekçesinde EEG teknisyeni olarak görev yapan bir ebenin nöbetten muaf tutulmasının Yasa ve Yönetmelik hükümlerine aykırı olduğu yolundaki iddiasının ise sübut bulmadığı” hususunun görevden alınma gerekçesi olarak belirtilmesinin kabulünün mümkün olmadığını, başhekimin EEG teknisyeni olarak görev yapan bir ebenin nöbetten muaf tutulması talimatı verdiğini, başhemşire olarak resmî kayıtlarda yaptığı incelemede bu kişinin 01.08.2007-11.09