muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/10921, Karar No: 2015/496, Tarih: 15.01.2015

2-6353 sayılı Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun geçici 1. maddesinin 2. fıkrasında "...bağlı her derecedeki eğitim kurumuna 1997 ve sonraki yıllarda giren ve askeri öğrencilikten kendi isteğiyle ayrılan veya sağlık sebepleri dışında askeri öğrencilikten çıkarılanlardan; yüklenme ve kefalet senetlerinde yazılı olsa dahi ilaç ve tedavi giderleri, kitap, kırtasiye giderleri, öğrenci harçlıkları ile yiyecek giderinin yarısı ve bunlara tekabül eden faizleri geri alınmaz.” düzenlemesine yer verilmiş olup bilirkişi tarafından bu düzenlemeye uygun olarak asıl alacak kısmı hesap edilmesine karşın yiyecek giderlerinin masraflara dahil edilen yarısı için faiz hesaplanması gerekirken bu kısım dahil edilmeden yapılan eksik faiz hesabına göre karar verilmiş olması,

3-Davalıların borcu yargılama sırasında yürürlüğe giren Yasa hükümlerine göre yeniden belirlendiğine göre; davacı vekili yararına hükmedilecek vekalet ücreti ile yargılama giderlerinin dava tarihindeki haklılık miktarlarına göre belirlenmesi gerekir. Bu sebeple; mahkemece, yargılama sırasında yürürlüğe giren 6353 sayılı Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun yürürlüğe girmemiş olsaydı davaya konu asıl alacağın red ve kabul edilecek miktarları bilirkişiye hesap ettirilip bu miktarlar üzerinden davada kendisini vekille temsil ettiren taraflar yararına vekalet ücretine ve yargılama giderlerine hükmedilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edenlerden davalı tarafa iadesine, 15.01.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2019/9406, Karar No: 2020/18078, Tarih: 05.11.2020

**8. Ceza Dairesi         2019/9406 E.  ,  2020/18078 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık, genel güvenliği kasten tehlikeye sokacak şekilde silahla ateş etme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Sanık hakkında 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz incelemesinde;

Suça konu silahı temin ederek ikametine getiren sanığın eyleminin 6136 sayılı Yasanın 13/1. maddesinde yazılı suçu oluşturduğu gözetilmeden, aynı Yasanın 13/3. madde ve fıkrası uyarınca hüküm kurulması suretiyle eksik ceza tayini aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanığın, eksik inceleme yapıldığına, meşru savunmada bulunduğuna yönelik temyiz itirazları yerinde görülmediğinden reddiyle, hükümlerin ONANMASINA,

2- Sanık hakkında Genel Güvenliğin Kasten Tehlikeye Düşürülmesi suçundan kurulan hükme yönelik temyiz incelemesinde ise;

Sanığın aşamalardaki savunmalarında suçu kabul etmeyerek 24.04.2015 tarihli celsede, suça konu tabancayı ikametinde ele geçirilmeden 10-15 gün önce yeğeni Ahmet Uyar tarafından kendisine emanet olarak bırakıldığı beyanı karşısında adı geçen Ahmet Uyar’ın tanık olarak dinlenildikten sonra tüm delillerle birlikte değerlendirilerek sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeblerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken CMUK.nun 321. madde ve fıkrası uyarınca BOZULMASINA, 05.11.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15811, Karar No: 2015/1322, Tarih: 11.02.2015

**7. Hukuk Dairesi         2014/15811 E.  ,  2015/1322 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Konya 2. İş Mahkemesi

Tarihi : 24/07/2014

Numarası : 2012/215-2014/401

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı karşı davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1- Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı-karşı davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2- Davacı, davalı işyerinde 22.09.2007-01.09.2009 tarihleri arasında satış elemanı olarak çalıştığını, iş akdinin davalı tarafından haksız ve geçersiz şekilde feshedildiğini bildirerek kıdem ve ihbar tazminatı ile ücret, fazla mesai, yıllık izin ve genel tatil ücreti alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

İşyerinde üst düzey yönetici konumda çalışan işçi, görev ve sorumluluklarının gerektirdiği ücretinin ödenmesi durumunda, ayrıca fazla çalışma ücretine hak kazanamaz. Bununla birlikte üst düzey yönetici konumunda olan işçiye aynı yerde görev ve talimat veren bir başka yönetici ya da şirket ortağı bulunması halinde, işçinin çalışma gün ve saatlerini kendisinin belirlediğinden söz edilemeyeceğinden, yasal sınırlamaları aşan çalışmalar için fazla çalışma ücreti talep hakkı doğar. O halde üst düzey yönetici bakımından şirketin yöneticisi veya yönetim kurulu üyesi tarafından fazla çalışma yapması yönünde bir talimatın verilip verilmediğinin de araştırılması gerekir. İşyerinde yüksek ücret alarak görev yapan üst düzey yöneticiye işveren tarafından fazla çalışma yapması yönünde açık bir talimat verilmemişse, görevinin gereği gibi yerine getirilmesi noktasında kendisinin belirlediği çalışma saatleri sebebiyle fazla çalışma ücreti talep edemeyeceği kabul edilmelidir.

Somut olayda davacının fazla mesai alacağı bilirkişi tarafından tanık beyanları esas alınmak suretiyle yazın 09.00-09.30/23.00-23.30 saatleri arasında çalışıldığının, kışın ise saat 22.30'a kadar çalışıldığının ve haftada 2 gün işe saat 12.30'da gelindiğinin ve 1 gün işten saat 19.00'da çıkıldığının kabulü ile hesaplama yapılmış ve yapılan bu hesaplama mahkemece hüküm altına alınmıştır. Oysa aynı işyerinde çalışıp aynı işi yapan bir işçinin açmış olduğu ve Dairemiz tarafından fazla mesai alacağı yönünden onanan Konya 1. İş Mahkemesinin 2012/86 E.-2014/85 K. numaralı dosyada mevcut olan hesaplamadan farklı olarak davacının haftada 3 gün 10.00-22.00 saatleri, haftada 2 gün 12.00-22.00 saatleri ve haftada 1 gün 10.00-19.00 saatleri arasında çalıştığının ve ayrıca yılda iki defa 3'er günlük kampanya döneminde 4'er saatlik ekstra fazla mesai yaptığının kabulü ile hesaplama yapılmıştır. Mahkemece yapılacak iş yukarıda numarası verilen emsal dosyada fazla mesai ücreti hesaplamasına esas alınan çalışma saatleri dikkate alınmak suretiyle, davacının fazla mesai ücretini yeniden hesaplamaktır. Diğer yandan davacı dava dilekçesinde 10.00-22.00 saatlari arasında çalıştığını beyan etmiş olmasına rağmen, fazla mesai ücreti hesaplanırken davacının 09.00-09.30/23.00-23.30 saatleri arasında çalıştığının kabulü talep aşımı olup 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 26. maddesine aykırıdır. Mahkemece bu hususlar gözetilmeksizin hatalı bilirkişi raporu hükme esas alınmak suretiyle fazla mesai ücretine hükmedilmiş olması doğru olmayıp bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenlle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalı-karşı davacıya iadesine, 11.02.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4337, Karar No: 2014/15907, Tarih: 04.06.2014

**5. Hukuk Dairesi         2014/4337 E.  ,  2014/15907 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Akçaabat 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 12/12/2013

NUMARASI : 2013/156-2013/384

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın irtifak hakkı karşılığı ve pilon yeri bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın irtifak hakkı karşılığı ve pilon yeri bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmış ise de, alınan rapor geçersizdir. Şöyle ki;

1) Dava konusu taşınmaz mal arsa niteliğindedir. Kamulaştırma Kanununun kıymet takdir esaslarını belirleyen 11. maddesinin 1. fıkrasının arsalara ilişkin (g) bendi uyarınca arsaların bedelinin değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre hesaplanması zorunludur.

Bilirkişi kurulu raporunda emsal alınan taşınmazın satış tarihi 15.07.1990 olup değerlendirme tarihinden yaklaşık 23 sene öncesine ait satış işlemi olduğu gibi, taşınmazın konumu itibariyle de dava konusu taşınmaza oldukca uzak mahalde bulunduğu anlaşıldığından, bu rapora göre hüküm kurulması mümkün değildir.

Bu durumda; taraflara dava konusu taşınmaza yakın mahalden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi, dava konusu taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Sicil Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere olan mesafesini de gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu ile mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2-Dava konusu taşınmazdaki yapıların yaşı tespit edilerek, elatma tarihinden sonra yapıldıklarının anlaşılması halinde, yapıların değer düşüklüğü bedeline hükmedilemeyeceği gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

2-Dava konusu taşınmazdaki yapıların yaşı tespit edilerek, elatma tarihinden sonra yapıldıklarının anlaşılması halinde, yapıların değer düşüklüğü bedeline hükmedilemeyeceği gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde görüldüğünden hükmün açıklanan nedenle HUMK’nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 04.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17975, Karar No: 2015/8964, Tarih: 21.12.2015

**19. Ceza Dairesi         2015/17975 E.  ,  2015/8964 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : IC - 2013/156878

MAHKEMESİ : Serik İcra Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 11/03/2013

NUMARASI : 2012/309 (E) ve 2013/193 (K)

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

1-İİK'nın 349. maddesi gereğince şikayetçi veya vekilinin duruşmada bulunması zorunlu olup, yokluğunda karar verilemeyeceği gözetilmeden, 11.03.2013 tarihli celse için mazeretinin kabulünü müteakip yargılamaya devamla yazılı şekilde şikayet hakkının düşürülmesine karar verilmesi,

2-Kabule göre de,

İİK'nın 349. maddesi gereğince şikayetçinin şikayet hakkının düşürülmesi yerine davanın düşürülmesine karar verilmesi,

Kanuna aykırı ve şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 21.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/5419, Karar No: 2021/3698, Tarih: 15.09.2021

**5. Ceza Dairesi         2020/5419 E.  ,  2021/3698 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Zimmet

...

Mahalli mahkemece verilen hükümler ve ek kararlar temyiz edilmekle dosya incelendi;

Duruşmalı inceleme isteme hak ve yetkisi bulunmadığından şikayetçi ...'ın duruşma talebinin 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'un 318. maddesi uyarınca REDDİNE ve incelemenin duruşmasız yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen temyiz isteminin reddine dair ek kararlar usul ve kanuna uygun olduğundan yerinde görülmeyen şikayetçinin temyiz itirazlarının reddiyle 06/02/2018 ve 08/03/2018 tarihli ek kararların ONANMASINA 15/09/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2014/37133, Karar No: 2015/13171, Tarih: 14.04.2015

**3. Ceza Dairesi         2014/37133 E.  ,  2015/13171 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2014/144004

MAHKEMESİ : Kastamonu(Kapatılan) 1. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 18/03/2014

NUMARASI : 2014/44 (E) ve 2014/211 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuk hakkında kasten yaralama suçundan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiş ve denetim süresi içinde yeniden suç işlemiş olması nedeniyle önceki hükmün aynen açıklanmasına karar vermek gerekirken, hapis cezasının para cezasına çevrilmesi temyiz edenin sıfatı itibariyle aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine; ancak,

Suça sürüklenen çocuğun, TCK'nin 6/1-f-4 maddesi uyarınca silahtan sayılan jop ile mağduru basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralaması neticesinde, suça sürüklenen çocuğa 5237 sayılı TCK'nin 86/2, 86/3-e ve 31/3 maddeleri gereğince verilen 4 ay hapis cezasından TCK'nin 62/1 maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılması ile sonuç cezanın 3 ay 10 gün olarak belirlenmesi ve TCK'nin 50/1-a ve 52/2 maddeleri uygulaması ile günlüğü 20,00-TL'den 2000,00-TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi gerekirken, suça sürüklenen çocuğun 3 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve bu cezanın TCK 50/1-a ve 52/2 maddesi uyarınca günlüğü 20,00-TL'den adli para cezasına çevrilerek neticeten 2100,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmek suretiyle, suça sürüklenen çocuk hakkında fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuğun temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeple 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesi gereğince hükmün B bölümünün TCK.'nin 62/ 1 maddesinin uygulandığı 4. paragrafındaki “3 ay 15 gün hapis cezası” ibaresinin hükümden çıkarılarak yerine “3 ay 10 gün hapis cezası” ibaresinin eklenmesine; devamında TCK'nin 50/1-a ve 52/2 maddelerinin uygulanması ile ilgili 5. paragrafındaki “105 tam gün olarak belirlenen adli para cezasının aynı yasanın 52/2 maddesi uyarınca günlüğü takdiren 20,00 TL'den hesap edilerek sanığın 2100 TL Adli Para Cezası İle Cezalandırılmasına" ibaresinin hükümden çıkartılarak yerine “100 tam gün olarak belirlenen adli para cezasının aynı yasanın 52/2 maddesi uyarınca günlüğü takdiren 20,00 TL'den hesap edilerek sanığın 2000 TL Adli Para Cezası İle Cezalandırılmasına" ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 14/04/2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/2082, Karar No: 2021/3598, Tarih: 25.03.2021

**15. Ceza Dairesi         2021/2082 E.  ,  2021/3598 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli hırsızlık (değişen suç vasfına göre güveni kötüye kullanma)

HÜKÜM : TCK'nın 155/1, 62/1, 50/1-a ve 52/2-4 maddeleri uyarınca mahkumiyet

Güveni kötüye kullanma suçundan sanık hakkında verilen mahkumiyet hükmü sanık ve O yer Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü;

1-Sanığın temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanığın yüzüne karşı verilen 30/03/2016 tarihli mahkumiyet hükmünü, CMUK'nın 310. maddesinde belirtilen bir haftalık yasal süre geçtikten sonra 11/04/2016 tarihinde temyiz ettiğinden temyiz inceleme başvurusunun 5320 sayılı Kanun'un 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesi ile değişik 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

2-O yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazlarının incelenmesinde;

A-)Takibi şikayete bağlı suçlarda, şikayetten vazgeçme, soruşturmanın başlamasına, başlamış soruşturmada ise soruşturmanın devamına engel olan bir kovuşturma şartıdır. Şikayetten vazgeçme, her türlü delille ispatlanabilen, özgür irade ile yapıldığı takdirde geri alınması, dönülmesi, cayılması mümkün olmayan, şarta bağlanamayan, hukuki sonuçları bulunan fiili bir durumdur. Birbirinden bağımsız olan ve bu nedenle bölünebilen eylemlerde her bir eylem için ayrı ayrı şikayetçi olmak ya da şikayetten vazgeçmek mümkündür. Takibi şikayete bağlı bir suçta, şikayetten vazgeçmenin kovuşturma aşamasında düşme şeklinde hukuki sonuç doğurabilmesi, TCK’nın 73/6. maddesine göre sanığın kabulüne bağlı iken, soruşturma aşamasında şikayetten vazgeçmenin hukuki sonuç doğurması, şüphelinin kabulüne bağlı tutulmamıştır.

Her ne kadar iddianamede; sanık hakkında nitelikli hırsızlık suçundan dolayı kamu davası açılmış ise de; olay tarihinde sanığın arkadaşı olan katılandan cep telefonunu kullanmak için saat 16:00'a kadar ödünç olarak istediği, katılanın telefonu sanığa vererek zilyetliği devrettiği, ancak sanığın belirtilen saatte telefonu iade etmediği, katılanın kendi rızasıyla telefonu vermesi ve zilyetliği devretmesi nedeni ile eylemin hırsızlık suçunu oluşturmadığı, eyleminin takibi şikayete bağlı güveni kötüye kullanma suçunu oluşturduğu, katılan her ne kadar yargılama aşamasında sanıktan şikayetçi olarak katılma isteminde bulunmuş ise de; soruşturma aşamasında alınan 14/04/2015 tarihli ek beyanında sanıktan şikayetçi olmadığını beyan etmesi ve bu hususun kolluk tarafından tutanakla tespit edilmesi, bu nedenle sanık hakkında takibi şikayete bağlı olan güveni kötüye kullanma suçundan kovuşturmaya yer olmadığı kararı verilmesi gerekirken anılan suçtan dava açılması yasaya uygun değil ise de, açılmış bu davada kovuşturma şartı olan şikayetin yokluğu nedeniyle CMK’nın 223/8. maddesinin ilk cümlesi gereğince düşme kararı verilmesi gerekirken mahkumiyet hükmü verilmesi,

Kabule göre de;

Kabule göre de;

b-) Sanığa yüklenen 5237 sayılı TCK’nın 155/1. maddesinde düzenlenen "güveni kötüye kullanma" suçu nedeniyle, hükümden sonra 02/12/2016 tarih ve 29906 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. ve 254. madde fıkraları gereğince uzlaştırma işlemleri için gereği yapılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, O yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca sair hususlar incelenmeksizin BOZULMASINA, 25/03/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13663, Karar No: 2017/2634, Tarih: 17.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/13663 E.  ,  2017/2634 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 17/01/2017 tarihinde karar verildi.