muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/11840, Karar No: 2018/8627, Tarih: 05.07.2018

**2. Ceza Dairesi         2015/11840 E.  ,  2018/8627 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suça sürüklenen çocuk hakkında, geçmişi ve kişiliği mahkemede olumlu kanaat uyandırmadığından 5237 sayılı TCK’nın 62. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına, aynı kanunun 51. maddesi uyarınca ise, yargılama sürecindeki davranışları göz önünde bulundurularak tekrar suç işlemeyeceği yönünde kanaat oluştuğu gerekçesiyle suça sürüklenen çocuğa verilen hapis cezasının ertelenmesine karar verildiği, her iki Kanun maddesinin uygulanması sırasında gösterilen gerekçelerin farklı olduğunun anlaşılması karşısında, tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Suça sürüklenen çocuğun yaşının Batman 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2013/168 esas, 2013/459 karar ve 21.08.2013 kesinleşme tarihli ilamına göre 05.02.1994 olarak düzeltildiği ve hüküm tarihinde 18 yaşından büyük olduğu halde TCK’nın 31/3. maddesi ile indirim yapılarak eksik ceza tayini,

2- Müşteki ...’nin iş yerinden çalınan iki gömleğin değerinin 60 TL olduğunu, müşteki ...’in ....Giyim isimli iş yerinden çalınan gömleğin değerinin 60 TL olduğunu beyan etmeleri, ayrıca müşteki ...’in ise ...isimli iş yerinden çalınan 2 adet tişörtün değerinin tespit edilmediğinin anlaşılması karşısında, suça sürüklenen çocuk hakkında müştekiler Veysi, Yahya ve Ğıdır'a yönelik hırsızlık suçlarından hüküm kurulurken, hırsızlık konusunu oluşturan malların değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesinin uygulanması gerekip gerekmediğinin tartışılmaması,

3- Suça sürüklenen çocuk hakkında müşteki Veysi’ye karşı işlemiş olduğu hırsızlık suçundan dolayı 8 ay olarak verilen hapis cezasının TCK’nın 50/1-a maddesi uyarınca adlî para cezasına çevrilmesi sırasında, uygulama maddesi olan TCK’nın 52/2 maddesinin ve esas alınan tam gün sayısının hükümde gösterilmemiş olması

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 05.07.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8342, Karar No: 2017/2667, Tarih: 10.04.2017

**11. Ceza Dairesi         2016/8342 E.  ,  2017/2667 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gerekçeli karar başlığında yanlış gösterilen suç tarihlerinin suça konu faturaların 2005, 2006, 2007 ve 2008 takvim yıllarında kurumlar vergisinde kullanılması nedeniyle 16.04.2006, 26.04.2007, 26.04.2008 ve 26.04.2009 olarak mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine incelenen dosya içeriğine göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Sahte fatura kullanmak suçunda suçun maddi konusunun fatura olması, 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanunun Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre de faturaların Vergi Usul Kanununun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi karşısında, her takvim yılı için kanaat oluşturacak sayıda fatura aslı ya da onaylı suretinin temin edilip dosya arasına konulmasından sonra, yasada öngörülen zorunlu bilgileri içerip içermediği incelenerek, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayin edilmesi gerektiği gözetilmeden, eksik incelemeyle yazılı şekilde karar verilmesi,

2- 2007 takvim yılında sahte fatura kullanmak suçundan kurulan hükümde, suç tarihi itibariyle yürürlükte bulunan ve 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı yasanın 276. maddesiyle değişik 213 sayılı Kanun'un 359/b. maddesinde öngörülen cezanın alt sınırının 3 yıl hapis olduğu gözetilmeden, temel cezanın suç tarihi itibariyle yürürlükte bulunmayan değişiklikten önceki 359/b-1. maddesi uyarınca 18 ay olarak tespiti suretiyle eksik ceza tayini,

3- 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde yer alan haklardan sanığın sadece kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri yönünden koşullu salıverilme tarihine kadar uygulanması gerektiğinin gözetilmemesinin Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ceza miktarı itibariyle kazanılmış hakkın saklı tutulmasına, 10.04.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2464, Karar No: 2011/39494, Tarih: 23.11.2011

**2. Ceza Dairesi         2010/2464 E.  ,  2011/39494 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2008/117286

MAHKEMESİ : Gaziosmanpaşa 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 23/01/2008

NUMARASI : 2008/32

SUÇ : Elektrik enerjisi hırsızlığı

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın, savunmasında olay tarihi öncesi evde kiracıların oturduğunu, çoğu kez kiralarını bile ödemeden habersizce ayrılıp gittiklerini belirttiği nazara alınarak, söz konusu evde suç tarihinden önce fiilen kimin oturduğu kolluk aracılığıyla araştırılıp, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerekirken, eksik inceleme ile beraat kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 23.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/22026, Karar No: 2018/2836, Tarih: 26.02.2018

**5. Hukuk Dairesi         2016/22026 E.  ,  2018/2836 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir.Şöyle ki;

Arsa niteliğindeki dava konusu ... Mahallesi 1768 ada 10 parsel (1768 ada 8 parselden ifrazla) sayılı taşınmaz ile emsal olarak mukayeseye esas alınan taşınmazın değerlendirme tarihi olan 2015 yılında Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından resen belirlenen emlak vergisine esas olan m² değerleri karşılaştırıldığında, emsalin rayiç değeri 57,78-TL dava konusu taşınmazın rayiç değeri 47,27-TL dir. Dava konusu taşınmazın vergi değeri daha düşük olmasına rağmen emsalden 2 kat daha değerli kabul edilmesi ve emsal taşınmazın küçük hisseli satış olması nedeniyle rapor inandırıcı görülmemiştir.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve

emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 26/02/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/6027, Karar No: 2023/8995, Tarih: 25.09.2023

**5. Ceza Dairesi         2023/6027 E.  ,  2023/8995 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/817 Esas, 2022/936 Karar

...

SUÇLAR : Zimmet (tüm sanıklar hak.), özel belgede sahtecilik (sanık ... hak.)

HÜKÜMLER : A) ... 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 29.03.2022 tarihli ve 2020/104 Esas, 2022/89 sayılı Kararı ile; atılı suçlardan beraat

B) Adana Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin 05.07.2022 tarihli ve 2022/817 Esas, 2022/936 sayılı Kararı ile; istinaf başvurusunun esastan reddi

...

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin reddi, onama

Adana Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 05.07.2022 tarihli ve 2022/817 Esas, 2022/936 sayılı Kararının, katılanlar vekilleri tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın (2709 sayılı Kanun) 40 ıncı maddesinin ikinci fıkrası, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 34 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 231 inci maddesinin ikinci fıkrası, 232 nci maddesinin altıncı fıkrası ve 291 inci maddesinin birinci ve ikinci fıkraları uyarınca karar ve hükümlerde, başvurulabilecek kanun yolu, süresi, sürenin ne zaman başlayacağı, mercii, başvuru şekli ve kanun yollarına başvurulmadığı takdirde hükmün kesinleşeceğinin tereddüde yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesinin zorunlu olduğunun belirtilmesi ve 5271 sayılı Kanun'un 294 üncü maddesinin birinci fıkrasında, ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır'', aynı Kanun'un "Temyiz gerekçesi" başlığını taşıyan 295 inci maddesinin birinci fıkrasında ise; "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir'' şeklindeki düzenlemeler karşısında;

Katılan Hazine vekiline 26.07.2022 tarihinde tebliğ olunan hükümde 5271 sayılı Kanun'un 295 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçenin tebliğden itibaren (7) gün içerisinde verilmesi gerektiğinin bildirilmediği gibi bu hususun meşruhatlı tebligat ile de ihtar edilmediği anlaşıldığından, adı geçene yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda usulüne uygun şekilde ''5271 sayılı Kanun'un 295 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca gerekçeli temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçenin tebliğden itibaren (7) gün içerisinde verilmesi halinde temyiz talebinin incelenebileceği, aksi halde sebep yokluğundan temyiz talebinin reddedileceği'' hususlarını içeren meşruhatlı tebligat ile gerekçeli kararın tebliğ edilmesi,

Temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçe verilmesi halinde ise bu hususta ek tebliğname düzenlenmesi sonrasında iadesinin temini için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

Oy birliğiyle, 25.09.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/5091, Karar No: 2020/7528, Tarih: 21.12.2020

**11. Ceza Dairesi         2020/5091 E.  ,  2020/7528 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü’nün 05/10/2020 tarih ve 2016/13827 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 26/10/2020 tarih ve KYB-2020/88534 sayılı ihbarname ile;

213 sayılı Vergi Usul Kanunu’na muhalefet suçundan sanık ...'nin, anılan Kanun'un 359/b-1, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 43/1 ve 62/1. maddeleri uyarınca 3 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin ... 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 23/01/2015 tarihli ve 2011/319 esas, 2015/29 sayılı kararının kesinleşmesini müteakip, aynı eylem nedeni ile açılan mükerrer dava sonucunda sanığın, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 359/b-1 ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 62/1. maddeleri uyarınca 3 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına dair ... 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 23/06/2016 tarihli ve 2014/324 esas, 2016/1082 sayılı kararının "5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 223/7. maddesinde yer alan “Aynı fiil nedeniyle, aynı sanık için önceden verilmiş bir hüküm veya açılmış bir dava varsa davanın reddine karar verilir.” şeklindeki düzenleme nazara alındığında, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’na muhalefet suçundan dolayı yapılan yargılama sonucunda, ... 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 23/01/2015 tarihli ve 2011/319 esas, 2015/29 sayılı kararı ile sanığın mahkumiyetine karar verildiğinin anlaşılması karşısında, sanığın aynı eylemi sebebiyle ... Cumhuriyet Başsavcılığının 04/06/2014 tarihli ve 2013/34540 soruşturma, 2014/5925 esas, 2014/2337 sayılı iddianamesi ile açılan mükerrer davanın, 5271 sayılı Kanun’un 223/7. maddesi gereğince reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden“ bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca, bozulması istenilmiş olmakla,

Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

... Küçük ve Orta Ölçekli Mükellefler Grup Başkanlığı’nın 03/12/2013 tarih ve 2013-A-3101/32 sayılı vergi inceleme raporunda, sanığın ... Elek. Turz. San. Tic. Ltd. Şti.‘nin yetkilisi sıfatıyla, 2008 takvim yılında ... Petrol İnş. Nak. Tem. Ltd. Şti. tarafından düzenlenen sahte faturaları kayıtlarına intikal ettirmek suretiyle sahte fatura kullandığının belirtilmesi üzerine, ... Cumhuriyet Başsavcılığının 04/06/2014 tarih ve 2014/5925 Esas sayılı iddianamesi ile açılan kamu davasına istinaden yapılan yargılama sonucunda, ... 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 23/06/2016 tarihli 2014/324 Esas ve 2016/1082 Karar sayılı kararı ile sanığın 213 sayılı VUK‘nin 359/b, TCK'nin 62. maddesi uyarınca 3 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırıldığı, bu kararın 19/07/2016 tarihinde temyiz edilmeden kesinleştiği; sanık hakkında daha önce de aynı mükellefiyetine ilişkin 28/03/2011 tarih ve VDENR-2011-2666/4 sayılı vergi inceleme raporu esas alınarak, 2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura kullanma suçlarını işlediğinden bahisle ... Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından 12/05/2011 tarih ve 2011/4665 Esas sayılı ayrı bir iddianame düzenlendiği, bu davaya konu yargılama neticesinde, ... 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 23/01/2015 tarihli 2011/319 Esas ve 2015/29 Karar sayılı kararı ile talep dışı 2007 takvim yılı ile beraber, incelemeye konu “2008 takvim yılında sahte fatura kullanma“ suçundan da sanığın 213 sayılı VUK‘nin 359/b, TCK'nin 43 ve 62. maddeleri uyarınca 3 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, kararın temyiz edildiği ve Dairemizin 16/06/2020 tarihli 2019/783 Esas ve 2020/3155 Karar sayılı ilamıyla, 2007 takvim yılına ilişkin düşme, 2008 takvim yılı yönünden ise “düzeltilerek onama“ kararı verilmek suretiyle bahse konu hükmün kesinleştiği belirlenerek yapılan incelemede;

... Cumhuriyet Başsavcılığının 04/06/2014 tarihli iddianamesi ile açılan kamu davasına konu sahte faturaların, ... Petrol İnş. Nak. Tem. Ltd. Şti. tarafından düzenlendiği, 12/05/2011 tarihli iddianameye konu faturaların ise, ayrıntıları 28/03/2011 tarih ve VDENR-2011-2666/4 sayılı vergi inceleme raporunda belirtildiği üzere, 7 farklı mükellef tarafından düzenlendiği, ancak bu mükellefler arasında ... Petrol İnş. Nak. Tem. Ltd. Şti.‘nin bulunmaması nedeniyle mükerrer davadan bahsedilemeyeceği anlaşılmakla; ... 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 23/06/2016 tarihli 2014/324 Esas ve 2016/1082 Karar sayılı kararına yönelik kanun yararına bozma istemine atfen düzenlenen ihbarnamedeki düşünce yerinde görülmediğinden REDDİNE, ancak; sanığın aynı takvim yılında farklı mükelleflerden temin ettiği sahte faturaları kullandığına ilişkin tespitin yeni bir suçu oluşturmayıp, zincirleme suç kapsamında kaldığı, zincirleme suça dahil olan bir suçtan dolayı, bu durum gözetilmeksizin mahkûmiyet hükmü verilmiş ve kesinleşmiş ise, o tarihte henüz kesinleşmeyen dosya bakımından TCK’nin 43. maddesinin uygulanması suretiyle yeni bir hüküm kurulup, kesinleşen hükümdeki sonuç cezanın mahsubunun gerekeceği gözetilerek, ... 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 23/01/2015 tarihli 2011/319 Esas ve 2015/29 Karar sayılı ilamındaki sanığın “2008 takvim yılında sahte fatura kullanma“ suçundan mahkûmiyetine ilişkin Dairemizin 16/06/2020 tarihli 2019/783 Esas ve 2020/3155 Karar sayılı “düzeltilerek onama” kararına karşı, 5271 sayılı CMK'nin 308/1. maddesi kapsamında itiraz edilip edilmeyeceği hususunda gereğinin takdir ve ifasının Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca değerlendirilmesine, dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 21/12/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/2311, Karar No: 2021/4571, Tarih: 26.04.2021

**3. Hukuk Dairesi         2021/2311 E.  ,  2021/4571 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece bölge adliye mahkemesi kararının kaldırılmasına ve ilk derece mahkemesi kararının bozulmasına dair verilen karara, ilk derece mahkemesince uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen kararın, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

6100 sayılı HMK’nın “Bozmaya uyma veya direnme” başlıklı 373. maddesinin birinci fıkrası; “Yargıtay ilgili dairesinin tamamen veya kısmen bozma kararı, başvurunun bölge adliye mahkemesi tarafından esastan reddi kararına ilişkin ise bölge adliye mahkemesi kararı kaldırılarak dosya, kararı veren ilk derece mahkemesine veya uygun görülecek diğer bir ilk derece mahkemesine, kararın bir örneği de bölge adliye mahkemesine gönderilir.” hükmünü,

Aynı maddenin dördüncü fıkrası ise; “Yargıtayın bozma kararı üzerine ilk derece mahkemesince bozmaya uygun olarak karar verildiği takdirde, bu karara karşı temyiz yoluna başvurulabilir.” hükmünü içermektedir.

Açıklanan madde hükümleri birlikte değerlendirildiğinde; ilk derece mahkemesi tarafından, Yargıtay’ın bozma kararı doğrultusunda karar verilmesi halinde, davanın taraflarına, karara karşı sadece temyiz yoluna başvuru olanağı tanındığı anlaşılmaktadır.

Bu halde ise; ilk derece mahkemesince verilen kararın, HMK’nın 362. maddesinde bölge adliye mahkemeleri tarafından verilen kararlar için öngörülen temyiz kesinlik sınırına tabi olacağı tartışmasızdır.

6763 sayılı kanun ile 6100 sayılı HMK'ya eklenen ek 1. madde uyarınca; aynı Kanunun 362. maddesinde öngörülen kesinlik sınırı, 01.01.2020 tarihinden itibaren 72.070 TL’ye çıkartılmıştır.

Bozmaya uyularak verilen karar, karar tarihi itibariyle kesin niteliktedir. HMK'nın 366. maddesi atfıyla aynı Kanunun 352. maddesi uyarınca, kesin olan karar hakkında Yargıtay tarafından temyiz isteminin reddine karar verilebilir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz dilekçesinin miktar itibariyle REDDİNE ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 26/04/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11742, Karar No: 2016/1036, Tarih: 02.02.2016

**19. Ceza Dairesi         2015/11742 E.  ,  2016/1036 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5846 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanığın adli sicil kaydında yer alan açıklanması geri bırakılan hükümlerin 5271 sayılı CMK'nın 231/6-a maddesi kapsamında kasıtlı suçtan mahkumiyet olarak nitelendirilemeyeceği düşünülmeden, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin diğer subjektif koşullar değerlendirilmeksizin yalnızca sabıkada yer alan ilamlar gerekçe gösterilerek hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına dair karar verilmesi,

Kanuna aykırı ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, tebliğnameye aykırı olarak HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 02/02/2016 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

MUHALEFET ŞERHİ

Daire çoğunluğu ile aramızdaki görüş farklılığı;

1- 5846 sayılı Kanun'un 81. maddesi (ve 08.11.2001 tarih, 24577 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanan ilgili Yönetmelik) hükümlerine göre oluşturulan İl Denetim Komisyonlarının suç soruşturmasına esas olacak şekilde denetim, arama ve el koymaya yetkili olup olmadığı, somut olayda İl Denetim Komisyonu tarafından usulüne uygun gerçekleştirilen bir denetimin

.\..

bulunup bulunmadığı, İl Denetim Komisyonları 5846 SK'na göre bandrol denetimi yaparken, anılan Kanun'un 81. maddesi kapsamında kalan bir suçun işlendiğini tespit etmesinden sonra nasıl hareket edilmesi gerektiği, dolayısıyla ele geçirilen suç eşyasının hukuka aykırı yöntemle elde edilmiş delil olup olmadığı,

2- Sanığın ikrar niteliğinde kabul edilebilecek beyanlarının bulunup bulunmadığı, ikrarının olduğu kabul edilse bile maddi delillerle desteklenmeyen ikrarına itibar edilip edilemeyeceği ve mahkumiyetine yeterli başkaca delil bulunup bulunmadığı,

3- Anayasa ve CMK'nun amir hükümleri karşısında, mahkûmiyet hükmünün gerekçesinde delillerin tartışılarak değerlendirilmesinin yapılması ve hükme esas alınan ve reddedilen delillerin gösterilmesi gerekip gerekmediğine ilişkindir.