muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/1162, Karar No: 2020/2121, Tarih: 11.03.2020

**2. Hukuk Dairesi         2020/1162 E.  ,  2020/2121 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre davalı erkeğin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumlarına, nafakanın niteliğine, günün ekonomik koşullarına göre davacı kadın yararına hükmedilen yoksulluk nafakası çoktur. Mahkemece Türk Medeni Kanunu'nun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak daha uygun miktarda nafakaya hükmedilmesi gerekir. Bu yön gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

3-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davacı kadın yararına takdir edilen maddi ve manevi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanunu'nun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanunu'nun 50 ve 51. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddi (TMK m. 174/1) ve manevi (TMK m. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. ve 3. bentlerde gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 11.03.2020 (Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2011/11593, Karar No: 2012/22596, Tarih: 02.07.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/11593 E.  ,  2012/22596 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık hakkında hazineye ait taşınmaza şezlong koymak, otel binası, tenis kortu ve yeşil alan yapmak suretiyle tecavüz ettiğinden bahisle dava açılmış ise de; dosyada tapu kaydı, ayrıntılı kroki, ada ve parseli gösteren pafta örneği bulunmadığından tecavüze konu taşınmazın varsa tapu kaydı, pafta örneği getirtilerek gerektiğinde refakate inşaat mühendisi bilirkişide alınarak yeniden keşif yapılıp taşınmazın niteliği, bina vasfında olup olmadığı, yapımı için ruhsat gerekip gerekmediği, İmar mevzuatı kapsamında kalıp kalmadığı belirlenmek suretiyle sanığın tecavüz ettiği iddia olunan taşınmazın Kıyı Kanununa göre kıyıda veya uygulama imar planı varsa sahil şeridinde kalıp kalmadığı, tecavüze konu binanın belediye sınırları içinde veya özel imar rejimine tabi yerde olup olmadığı ve binanın yapım tarihide araştırılarak sonucuna göre gerekirse Belediye Başkanlığının da duruşmadan haberdar edilerek TCK.nun 184 ve Kıyı Kanunu'nun 15. maddesi uyarınca sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan hazine vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5230 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken CMUK.nun 321. maddesi uyarınca (BOZULMASINA), 02.07.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/18712, Karar No: 2017/6078, Tarih: 23.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/18712 E.  ,  2017/6078 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 23/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/14227, Karar No: 2024/4481, Tarih: 04.04.2024

**4. Ceza Dairesi         2023/14227 E.  ,  2024/4481 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

EK KARAR SAYISI : 2017/378 E., 2017/576 K.

SUÇ : Fuhuş

KARAR : Temyiz isteminin kabule değer sayılmamasından dolayı reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Bölge Adliye Mahkemesince verilen ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası gereği ek karara yönelik temyiz isteğinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İlk Derece Mahkemesinin kararıyla fuhuş suçundan sanığın iki kez mahkumiyetine karar verilmiştir.

2. Bölge Adliye Mahkemesinin 14.03.2017 tarihli ve 2017/278 Esas, 2017/576 Karar sayılı kararıyla istinaf başvurusunun esastan reddine kesin olarak hükmedilmiştir.

3. Bölge Adliye Mahkemesinin 03.08.2023 tarihli ve aynı sayılı ek kararıyla sanığın 7188 sayılı Kanun kapsamındaki temyiz başvurusu hakkında, 5271 sayılı Kanun'un 296 ncı maddesinin birinci fıkrası gereği "temyiz isteminin kabule değer sayılmamasından dolayı reddine" karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi, dava ile hiçbir ilgisinin bulunmadığına ve dosyasının ele alınarak hakkında beraat kararı verilmesi talebine ilişkindir.

III. GEREKÇE

24.10.2019 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanun'un 29 uncu maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun'un 286 ncı maddesinin üçüncü fıkrası ve aynı Kanun'un geçici 5 inci maddesinin (f) fıkrasına göre, 5271 sayılı Kanun'un 286 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yapılan düzenlemenin, 7188 sayılı Kanun'un yayımlandığı tarihten itibaren 15 gün içerisinde talep edilmesi koşuluyla anılan maddede belirtilen suçlarla ilgili olarak bölge adliye mahkemelerince verilmiş kesin nitelikteki kararlar hakkında uygulanacağının belirtilmesi karşısında, fuhuş suçunun bu kapsamda olmadığı anlaşılmakla, sanığın ek karara yönelik temyiz istemi yerinde görülmemiştir.

IV. KARAR

Açıklanan nedenle Bölge Adliye Mahkemesinin ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz isteğinin, 5271 sayılı Kanun'un 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca İzmir 11. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

04.04.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/22411, Karar No: 2015/3684, Tarih: 26.02.2015

**5. Hukuk Dairesi         2014/22411 E.  ,  2015/3684 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 29/04/2014

NUMARASI : 2013/74-2014/129

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın M.. B.. yönünden husumetten reddine, İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığı yönünden kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalılardan İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığı vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece M.. B.. hakkındaki davanın husumetten reddine, İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığı aleyhine açılan davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalılardan İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığı vekilince temyiz edilmiştir.

Mahallinde yapılan keşif sonucu, taşınmazın dava tarihindeki değerinin biçilmesinde ve alınan rapor uyarınca bedelinin tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığı vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, temyiz edenden peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 26.02.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/9687, Karar No: 2024/540, Tarih: 06.02.2024

**2. Hukuk Dairesi         2022/9687 E.  ,  2024/540 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2019/1092 E., 2022/427 K.

DAVA TARİHİ : 27.04.2017

KARAR : İstinaf başvurusunun kabulü ile esas hakkında hüküm kurulması

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 15. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2017/335 E., 2019/177 K.

Taraflar arasındaki evlat edinme davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulüne, İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı ... tarafından duruşma istemli temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, 06.02.2024 tarihinde duruşma yapılmasına ve duruşma gününün taraflara davetiye ile bildirilmesine karar verilmiştir.

Belli edilen günde temyiz eden davalı ... gelmedi. Karşı taraf davacı ... vekili Avukat Adnan Şerif Uzun geldi. Gelenin sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için uygun görülen günde Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlenerek dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkili Bülent'in, evlat edinilmek istenen Kuzey'in annesi Sema ile evli olduğunu, Kuzey ile müvekkili arasında baba-oğul ilişkisi kurulduğunu, davalı babanın psikolojik problemleri ve alkol bağımlılığı sebebi ile Kuzey ile ilişki kurmaktan kaçındığını, Kuzey'in müvekkili tarafından evlat edinilmesinin küçüğün üstün yararına uygun olduğunu iddia ederek evlat edinmeye, küçüğün baba adının "Bülent", soyadının da "Öztürk" olarak değiştirilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalılar cevap dilekçesi vermemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

II. CEVAP

Davalılar cevap dilekçesi vermemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalıların 29.06.2006 tarihinde evlendikleri, bu evliliklerinden 22.10.2008 doğumlu Kuzey adında bir çocuklarının olduğu ve davalıların 21.04.2010 tarihinde boşandıkları, davacı ... ile davalı ...'nın 2015 yılında evlendikleri, Kuzey'in velâyetinin annesinde olduğu, davalı babanın çocuğunun evlat edinilmesine rızasının olmadığı, davacının çocuk sevgisini tatmak gibi bir amacından da bahsedilemeyeceği, zira tarafların zaten ortak iki çocuklarının olduğu, somut olayda kanunun amacına uygun evlat edinme ilişkisini düzenleyen bir durumun olmadığı, davacı ... ile davalı eşi Sema'nın ortak çocuklarıyla dava konusu küçük Kuzey'in soyisimlerinin ve baba adlarının bir olmasına ilişkin anne bir baba ayrı kardeşlerin psikolojik olarak da öz kardeşmiş gibi büyüme temennilerinin davanın kabulüne yeterli görülmediği, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 305 ve devamı maddelerin koşullarının oluşmadığı, aksi halde baba ile çocuk arasındaki bağın tamamen kopmuş olacağı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili, evlat edinmeye karar verilmesi gerektiğini, İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve yasaya aykırı olduğunu ileri sürülerek kararın kaldırılmasına, davanın kabulüne karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili, evlat edinmeye karar verilmesi gerektiğini, İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve yasaya aykırı olduğunu ileri sürülerek kararın kaldırılmasına, davanın kabulüne karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile çocuğun annesi ile babası (davalı) ...'ın 21.04.2010 tarihinde kesinleşen kararla boşandıkları, boşanma kararı ile ortak çocuk Kuzey’in velâyetinin anneye verildiği, çocuğun babasının boşanma tarihinden itibaren eldeki dava açılıncaya kadar çocuğunu arayıp sormadığı, çocuğunu en son 2016 yılının Temmuz ayında davalı ...'nın babasının cenazesinde gördüğü, çocukla kişisel ilişki bile kurmadığı, bu suretle çocuğuna karşı özen yükümlülüğünü yerine getirmediği, 4721 sayılı Kanun'un 311 inci maddesinin ikinci fıkrası gereğince babanın rızasının aranmayacağı, davacının, küçük Kuzey'in annesi olan davalı ... ile 16.10.2015 tarihinde evlendikleri, davacının küçüğü kendi evladı gibi benimsediği, küçüğün bakım, eğitim ve her türlü ihtiyacı ile yakından ilgilendiği gibi küçüğün de kendisini davacının oğlu olarak gördüğü, okul ödev ve kitaplarına soyadı olarak davacının soyadını yazdığı, bu haliyle taraflar iki yıldan bu yana evli olmamış olsalar bile, davacının dava tarihinde otuz yaşını doldurduğu, 4721 sayılı Kanun'un 306 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yazılı koşulların bir tanesinin varlığının diğer eşin çocuğunu evlat edinmek için yeterli olduğu, davacının evlat edinme talebinin kabulüne karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğu gerekçesi ile istinaf başvurusunun kabulüne, İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, davanın kabulüne, küçüğün evlat edinmesinde babasının rızası aranmamasına, 4721 sayılı Kanun'un 313 üncü maddesi uyarınca davacının küçüğü evlat edinmesine izin verilmesine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı ... temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı ..., davanın reddi gerektiği, babalık görevini layıkıyla yerine getirdiğini, kendisi hayattayken çocuğunun devşirilmesine rızası olmadığını, davanın reddi gerektiğini, Bölge Adliye Mahkemesi kararının usul ve kanuna aykırı bulunduğunu ileri sürerek; kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, evlat edinme istemine ilişkin olup, uyuşmazlık, davanın kabulü koşulları oluşup oluşmadığı, evlat edinmede davalı babanın rızasının aranmaması koşullarının oluşup oluşmadığı noktalarında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, evlat edinme istemine ilişkin olup, uyuşmazlık, davanın kabulü koşulları oluşup oluşmadığı, evlat edinmede davalı babanın rızasının aranmaması koşullarının oluşup oluşmadığı noktalarında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Kanun'un 306 ncı, 311 inci, 313 üncü ve devamı maddeleri; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu, 370 inci ve 371 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen ..., tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı ... tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Duruşma için takdir olunan 17.100,00 TL vekâlet ücretinin Tekin'den alınarak Bülent'e verilmesine,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden Tekin'e yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

06.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/8662, Karar No: 2020/4124, Tarih: 02.06.2020

**13. Hukuk Dairesi         2017/8662 E.  ,  2020/4124 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 13. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki kurum işleminin iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı ilk derece mahkemesi sıfatıyla Adıyaman 1. Asliye Hukuk Mahkemesince 2015/362 esas 2017/175 karar sayılı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükme karşı yapılan istinaf başvurusunun esastan reddine dair ... Bölge Adliye Mahkemesi 13. Hukuk Dairesi'nin 2017/1215-2017/2026 karar sayılı kararının süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, ... Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi İşletme bölümünde araştırma görevlisi iken, 2005 yılında 2547 sayılı Yükseköğretim Kanunu'nun 35. maddesi uyarınca Kocaeli Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü'nde doktora eğitimi programında görevlendirildiğini, görevlendirilmesinin yapılabilmesi için mecburi hizmet yükümlülüğüne ilişkin taahhüt ve kefalet senedi imzalamak zorunda kaldığını, doktora eğitimini tamamlamasının ardından mecburi hizmet yükümlülüğünü yerine getirmek üzere kadrosunun 25/9/2011 tarihinde ... Üniversitesine aktarıldığını, burada bir süre görev yaptıktan sonra ... Üniversitesinde kadro olmadığından 24/5/2012 tarihinde Adıyaman Üniversitesi'ne atandığını, 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu'nun ek 35. Maddesi gereğince mecburi hizmet yükümlüğü getirilemeyeceğini, mecburi hizmet yükümlülüğünün kaldırılması ve doktora eğitiminde görevlendirilirken imzalamış olduğu taahhüt ve kefalet senedinin iade edilmesi istemi ile davalı ... Rektörülüğü'ne yaptığı başvurunun reddedildiğini belirterek, mecburi hizmet yükümlülüğünün kaldırılmasını ve taahhüt ve kefalet senedinin iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

İlk Derece Mahkemesi, '657 sayılı yasanın ek 35. Maddesi ile mecburi hizmet yükümlülüğü ve tazminat sorumluluğuna ilişkin 2547 sayılı Kanun'un 35/3. Maddesinin uygulama alanının kalmadığı' gerekçesi ile davanın kabulüne, davacının mecburi hizmet yükümlülüğü bulunmadığının tespitine, doktora eğitimi öncesinde imzalamış olduğu mecburi hizmet yükümlülüğü nedeni ile taahhüt ve kefalet senedinin iadesine karar verilmiş; bu karara karşı davalı istinaf yoluna başvurmuştur.

Davalının istinaf itirazlarını inceleyen ... Bölge Adliye Mahkemesi 13. Hukuk Dairesi, '657 sayılı yasanın Ek 35. maddesi düzenlemesinin araştırma görevlisiyken taahhüt veren davacıyı kapsamadığı, davacının taahhütnameyi özgür iradesi ile imzalayıp, hata, hile veya tehdit altında kendisine imzalatıldığını da ileri sürmediği, davalı üniversitenin yükümlülüklerini yerine getirmesine rağmen davalı yükümlülüğünü yerine getirmediği' gerekçeleri ile davalının istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve davanın reddine karar vermiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi 13. Hukuk Dairesinin anılan kararı, süresi içinde davacı tarafından temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

SONUÇ: Dosya kapsamının birlikte değerlendirilmesiyle yapılan inceleme sonucunda, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kurallarına göre, Bölge Adliye Mahkemesi kararında bir isabetsizlik bulunmadığından, davacının yerinde olmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usûl ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda dökümü yazılı 23,00 TL. kalan harcın temyiz edenden alınmasına, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine GÖNDERİLMESİNE, 02/06/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9641, Karar No: 2014/20708, Tarih: 23.10.2014

**2. Hukuk Dairesi         2014/9641 E.  ,  2014/20708 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İzmir 6. Aile Mahkemesi

TARİHİ :21.01.2014

NUMARASI :Esas no:2013/265 Karar no:2014/44

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı tarafından; kusur belirlemesi, tazminatlar ve nafakalar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı kocanın aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumlarına, nafakanın niteliğine, günün ekonomik koşullarına göre davacı kadın yararına takdir edilen yoksulluk nafakası çoktur. Mahkemece Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak daha uygun miktarda nafakaya hükmedilmesi gerekir. Bu yön gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

3-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumlarına, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur derecelerine, paranın alım gücüne, ihlal edilen mevcut ve beklenen menfaatlerin kapsamına nazaran, davacı kadın yararına hükmolunan maddi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50. ve devamı maddeleri hükmü nazara alınarak, daha uygun miktarda maddi tazminat (TMK.md.174/1) takdiri gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. ve 3. bentlerde gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, hükmün bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.23.10.2014(Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2016/18718, Karar No: 2017/6084, Tarih: 23.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/18718 E.  ,  2017/6084 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 23/01/2017 tarihinde karar verildi.