muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/3370, Karar No: 2022/7070, Tarih: 17.10.2022

**11. Hukuk Dairesi         2021/3370 E.  ,  2022/7070 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Ankara 2. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 15.05.2019 tarih ve 2018/137 E. - 2019/248 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin kabulüne dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce verilen 05.02.2021 tarih ve 2019/988 E. - 2021/134 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı TPMK vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı şirketin "ONEFOODS" ibareli marka başvurusuna müvekkili adına tescilli "ONE" ve "ONEO" asıl unsurlu tanınmış markaları ile benzer olduğu gerekçesiyle yaptıkları itirazın niahi olarak YİDK tarafından reddedildiğini, oysa müvekkili markaları ile dava konusu başvuru arasında görsel, işitsel ve anlamsal olarak ayırt edilemeyecek derecede benzerlik bulunduğunu, marka kapsamlarının da benzer olduklarını, dikkat düzeyi düşük tüketicilerin markaları karıştıracaklarını, müvekkilinin seri markalarından olduğunu düşüneceklerini müvekkilinin itiraza dayanak gösterdiği markalarının tanınmış marka olduklarını, davalı şirketin müvekkili markasıyla benzer bir ibareyi marka olarak tercih ettirmesinin kötü niyetli olduğunu gösterdiğini ileri sürerek, YİDK'in 08/02/2018 tarihli ve 2018-M-931 sayılı kararının iptali ile tescili halinde markanın hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı Türk Patent ve Marka Kurumu vekili, markalarda ortak olan “one” ibaresinin İngilizce “bir” anlamına geldiğini, bu ibarenin ayırt ediciliğinin düşük olduğunu, markaların bıraktıkları bütünsel izlenim ele alındığında markalar arasında karıştırılacak ölçüde benzerlik bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı şirket vekili, davalı şirketin 1930 yılında Brezilya’da kurulduğunu, halen Brezilya’da, Arjantin’de, Avrupa’da, Tayland’da, Malezya ve Birleşik Arap Emrilikleri’nde üretim tesisleri olduğunu, 40’tan fazla ülkede tescilli olduğunu, davacının tek başına “ONE” ya da “ONEO” ibareli bir tescili olmadığını, tüm tescillerin yan unsurlarla gerçekleştiğini, davacı markalarının Türkçe okunduğunu, ancak davalı markasının “VANFUUDS” şeklinde

olduğunu, markalar arasında anlamsal bir benzerlik bulunmadığı, davalı markanın “BİRGIDALAR, TEKGIDALAR” anlamına geldiği, davacı markalarının “O NE O?” anlamında kullanıldığını, davalı markanın “sakızlar” için tescilli olmadığını, “ONE” ifadesinin İngilizce’de en yaygın 4. isim kelime olduğunu, davacının tanınmışlık ve kötü niyet iddialarının yersiz olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

olduğunu, markalar arasında anlamsal bir benzerlik bulunmadığı, davalı markanın “BİRGIDALAR, TEKGIDALAR” anlamına geldiği, davacı markalarının “O NE O?” anlamında kullanıldığını, davalı markanın “sakızlar” için tescilli olmadığını, “ONE” ifadesinin İngilizce’de en yaygın 4. isim kelime olduğunu, davacının tanınmışlık ve kötü niyet iddialarının yersiz olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesince, davacının 2009 16559, 2007 07710, 2010 22132, 2010 22133, 2010 22137, 2010 22138, 2010 22134, 2010 22135, 201022136, 2010 22139, 2010 22140, 2010 22141, 2011 52702, 2010 47229, 2003 00683, 83732, 2010 01056, 2010 22130, 2012 93177, 2012 93171, 2012 93170, 2012 93176, 2012 93174, 2012 93175, 2012 93173, 2013 19334, 2012 93172 sayılı ve “alpella one”, “alpella oneo”, “oneo beyaz gülüşler kalıcı ferahlık şekil”, “oneo beyaz gülüşler kalıcı ferahlık şekil”, “oneo beyaz gülüşler kalıcı ferahlık şekil”, “oneo beyaz gülüşler kalıcı ferahlık şekil”, “oneo beyaz gülüşler kalıcı ferahlık şekil”, “oneo beyaz gülüşler nefis tat şekil”, “oneo beyaz gülüşler nefis tat şekil” , “oneo beyaz gülüşler nefis tat şekil”, “oneo beyaz gülüşler nefis tat şekil”, “oneo beyaz gülüşler nefis tat şekil”, “oneo beyaz gülüşler nefis tat şekil”, “oneo select”, “oneo slims”, “ülker one”, “ülker one”, “ülker oneo”, “ülker oneo kap”, “one select kutup serinliği”, “oneo buz ferahlığı”, “oneo nane ferahlığı”, “oneo select bahar sürprizi”, “oneo select karpuz serinliği”, “oneo select yaz esintisi”, “oneo select çilek keyfi”, “oneo sensitive”, “oneo slims karpuz ferahlığı” ibareli markaları ile davalı tarafın 2016/104626 sayılı “ONEFOODS” marka başvurusu arasında benzerliğin bulunmadığı, dava konusu marka kapsamındaki mallar yönünden davacı markalarına ilişkin 30. sınıf yönünden ayniyet bulunduğu ancak marka işaretleri benzer olmadığından, aralarında karıştırışma ihtimalinin oluşmadığı, markalar arasında benzerlik bulunmaması nedeniyle KHK m. 8/4’ün somut olaya uygulanamayacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından istinaf edilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından istinaf edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince, mahkemece alınan bilirkişi raporunda da belirtildiği üzere dava konusu başvuru kapsamında yer alan 30. sınıf malların tamamının davacının itirazına dayanak markalarının kapsamındaki 30. sınıf mallarla aynı olduğu, esasen mahkemece de bu husus kabul edilmekle birlikte marka işaretleri arasında benzerlik bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verildiği, dava konusu başvuru markasının “one” ve “foods” ibarelerinin bir araya getirilerek oluşturulduğu, başvuru markasında bir araya gelen ibarelerin anlamlarını kaybederek yeni ve farklı anlamda bir ibare ortaya çıkarmadığı, ortalama tüketici kitlesi nezdinde de dava konusu başvuru markasının “one+foods” şeklinde iki ayrı ibare olarak algılanacağı, "foods" ibaresinin tescil edilmek istenen sınıf itibariyle vasıf bildiren, tanımlayıcı bir ibare olduğu nazara alındığında başvuru markasındaki asıl unsurun "one" ibaresi olduğu, bu ibarenin ise ayırt edici olduğu ve davacının özellikle "one" asıl unsurlu markaları ile benzer bulunduğu, başvurunun davacının seri markalarından birisi gibi algılanması ihtimaline yol açtığı, tarafların markalarının kapsamındaki malların, günlük tüketime konu, her yaştan ve her kesimden alıcısı bulunan mallar olduğu düşünüldüğünde, iltibas tehlikesinin daha da arttığı, bu itibarla, tarafların marka olarak kullanmak istedikleri ibarelerin de 556 sayılı KHK’nın 8/1-b. maddesi anlamında iltibas tehlikesi oluşturacak derecede benzer olduğu, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 08.06.2016 gün ve E.2014/11-696, K.2016/778 sayılı kararı uyarınca, iltibas değerlendirmesinin hakimlik mesleğinin gerektirdiği genel hukuki bilgi ile çözümlenmesinin mümkün olduğu bildirildiğinden yeni bir bilirkişi incelemesi yaptırılmadığı, dava konusu marka başvurusunda yer alan tüm mallar bakımından 556 sayılı KHK'nın 8/1-b maddesi anlamında iltibas tehlikesi bulunduğundan, somut olayda KHK'nın 8/4. maddesindeki koşulların oluşup oluşmadığının tartışılmasına gerek görülmediği, mahkemece açıklanan gerekçeler ile davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yazılı şeklide davanın reddine

karar verilmesinin doğru olmadığı gerekçesiyle İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, davanın kabulüne, davalı Türk Patent ve Marka Kurumu YİDK’in 08/02/2018 tarihli ve 2018-m-931 sayılı kararının iptaline, davalı şirket adına tescilli 2016/104626 sayılı "ONEFOODS" ibareli markanın hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmiştir.

karar verilmesinin doğru olmadığı gerekçesiyle İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, davanın kabulüne, davalı Türk Patent ve Marka Kurumu YİDK’in 08/02/2018 tarihli ve 2018-m-931 sayılı kararının iptaline, davalı şirket adına tescilli 2016/104626 sayılı "ONEFOODS" ibareli markanın hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik olarak yapılan istinaf başvurusu üzerine HMK'nın 355 vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince esastan verilen nihai kararda, dosya kapsamına göre saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi HMK'nın 369/1. ve 371. maddelerinin uygulanmasını gerektirici nedenlerin de bulunmamasına göre usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davalı TPMK vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 21,40 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalı TPMK'dan alınmasına, 17/10/2022 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2941, Karar No: 2020/10893, Tarih: 15.09.2020

**19. Ceza Dairesi         2020/2941 E.  ,  2020/10893 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : 5941 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Temyiz İsteminin Reddi

Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince CMK'nin 296/1. maddesi gereği verilen "temyiz isteminin reddi" (ek) kararının sanık müdafi tarafından temyiz edilmesi üzerine, CMK'nin 296/2. maddesi gereği bu hususta bir karar verilmek üzere; dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

5271 sayılı CMK'nin, temyiz edilemeyecek kararları düzenleyen, 286/2-d maddesinin Anayasa Mahkemesinin 27/12/2018 tarihli ve 2018/71 E. 2018/118 K. sayılı kararı ile iptal edilmeden önceki hali;

"...d) Adli para cezasını gerektiren suçlarda ilk derece mahkemelerinden verilen hükümlere ilişkin (Değişik ibare: 6545 - 18.6.2014 / m.78) “her türlü” bölge adliye mahkemesi kararları,

… temyiz edilemez." hükmünü amirken,

15/02/2019 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 27/12/2018 tarihli ve 2018/71 E. 2018/118 K. sayılı kararıyla, CMK'nin 286. maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendi, Bölge Adliye Mahkemelerince ilk defa verilecek mahkumiyet kararlarına karşı üst derece yargı denetimi yolunun kapatılması ve maddenin Anayasa'nın 36. maddesine aykırı olması gerekçeleriyle iptal edilmiştir.

İptal kararı üzerine, CMK'nin 286/2-d maddesinin 20/02/2019 tarihli 7165 sayılı Kanun'un 7. maddesiyle yeniden düzenlenen ve 28/02/2019 tarihinde yürürlüğe giren son hali;

"...d) İlk defa bölge adliye mahkemesince verilen ve 272 nci maddenin üçüncü fıkrası kapsamı dışında kalan mahkûmiyet kararları hariç olmak üzere, ilk derece mahkemelerinin görevine giren ve kanunda üst sınırı iki yıla kadar (iki yıl dâhil) hapis cezasını gerektiren suçlar ve bunlara bağlı adlî para cezalarına ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararları,

... temyiz edilemez." hükmünü amirdir.

7165 sayılı Kanun'un ilgili maddesi yürürlüğe girmeden önce ve halen de yürürlükte bulunan CMK'nin 286/2-e maddesi ise;

"...e) Adlî para cezasını gerektiren suçlarda ilk derece mahkemelerinden verilen hükümlere ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararları,

… temyiz edilemez." hükmünü amirdir.

Buna göre; "ilgili Kanunda sadece adli para cezası öngörülen suçlardan dolayı" ilk derece mahkemesince verilen kararlara ilişkin her türlü Bölge Adliye Mahkemesi kararlarına karşı temyiz yolu kapalı iken, gerek Anayasa Mahkemesinin 15/02/2019 tarihinde yayımlanan iptal kararı, gerekse 28/02/2019 tarihinde yürürlüğe giren yeni madde metni düzenlemesiyle, "ilgili Kanunda sadece adli para cezası öngörülen suçlardan dolayı" ilk derece mahkemesince verilen kararların kaldırılması üzerine, ilk defa Bölge Adliye Mahkemesi ilgili Dairesince verilecek olan, CMK'nin 272/3. maddesinde sayılı (ilk derece mahkemesince verilse dahi kesin nitelikte olduğu belirtilen) kararlar dışındaki, her türlü karara karşı temyiz yolu açılmış bulunmaktadır.

Ancak, somut uyuşmazlıkta; sanık hakkında İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesinin 2019/458 E., 2019/1950 K. sayılı ve 31/05/2019 tarihli kararı, ilk kez Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince verilen bir mahkumiyet hükmü olmadığı gibi, hüküm tarihinde yürürlükte bulunan CMK'nin 286/2-e maddesi gereği verilen hükmün, ilk derece mahkemesi hükmüne ilişkin kesin nitelikte bir karar olduğu, anlaşılmakla,

5271 sayılı CMK'nin 286/2-e maddesi uyarınca, yalnızca adli para cezasını gerektiren suçlarda ilk derece mahkemelerinden verilen hükümlere ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararlarının temyiz edilememesi nedeniyle, hükmün temyizi kabil olmadığı ve temyiz isteminin 5271 sayılı CMK'nun 296/1 maddesi uyarınca reddine dair Bölge Adliye Mahkemesinin 25/12/2019 tarihli ek kararında bir isabetsizlik görülmediğinden, bu karara karşı yapılan temyiz isteminin 5271 sayılı CMK'nun 298/1. maddesi uyarınca, tebliğnameye uygun olarak, REDDİNE ve temyiz isteminin reddine dair verilen ek kararın ONANMASINA, 15/09/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/23247, Karar No: 2023/25218, Tarih: 05.12.2023

**4. Ceza Dairesi         2021/23247 E.  ,  2023/25218 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/683 E., 2015/1040 K.

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Bodrum 2. Sulh Ceza Mahkemesinin, 19.11.2013 tarihli ve 2013/14 Esas, 2013/814 Karar sayılı kararı ile sanığın hakaret suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi ve dördüncü fıkrası uyarınca 8.500,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2. Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen Mahkeme kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay 18. Ceza Dairesinin 02.07.2015 tarihli ve 2015/207 Esas, 2015/4018 Karar sayılı ilamı ile cezada aleniyet artırımının uygulanamayacağı nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. Bozma üzerine verilen ve temyiz incelemesine konu olan yukarıda tarih ve sayısı belirtilen Mahkeme kararı ile sanığın hakaret suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi uyarınca 7.300,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteği; sebebe dayanmamaktadır.

III. OLAY VE OLGULAR

Kızının okulda öğretmeninden şiddet gördüğünü öğrenen sanığın, okul müdürü olan katılanın odasına gidip “Burası sizin çiftliğiniz değil, çocuklar da sizin ineğiniz değil, şerefsiz...” dediği Yerel Mahkemece kabul edilmiştir.

IV. GEREKÇE

Sanık hakkında kurulan hükme ilişkin olarak, sanık savunması, katılan anlatımı, tanıklar M.Ö., N.E., A.K., H.T., E.Ç. ile E.B.'nin anlatımları ve olay tutanağı karşısında, Mahkemenin takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşılmış olup, sanık müdafiinin bozma sebebi dışındaki temyiz istekleri ile vesair nedenler yerinde görülmemiştir.

IV. GEREKÇE

Sanık hakkında kurulan hükme ilişkin olarak, sanık savunması, katılan anlatımı, tanıklar M.Ö., N.E., A.K., H.T., E.Ç. ile E.B.'nin anlatımları ve olay tutanağı karşısında, Mahkemenin takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşılmış olup, sanık müdafiinin bozma sebebi dışındaki temyiz istekleri ile vesair nedenler yerinde görülmemiştir.

17.10.2019 gün ve 7188 sayılı Kanun'un 24 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinde Basit Yargılama Usulü düzenlenmiş olup, bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak, 5271 sayılı Kanuna 7188 sayılı Kanun'la eklenen geçici 5 inci maddenin birinci fıkrasının (d) bendinde yer alan “hükme bağlanmış” ibaresinin, Anayasa Mahkemesinin 14.01.2021 tarihli ve 2020/81 Esas, 2021/4 Karar sayılı kararıyla "basit yargılama usulü" yönünden Anayasa'nın 38 inci maddesine aykırı görülerek iptaline karar verilmesi karşısında, temyiz incelemesi yapılan ve 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinin birinci fıkrası kapsamına giren suçlar yönünden; Anayasa'nın 38 inci maddesi ile 5237 sayılı Kanun'un 7 ve 5271 sayılı Kanun'un 251 vd. maddeleri gereğince yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunduğu belirlendiğinden karar bu yönüyle hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkeme kararına yönelik sanık müdafinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun'un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

05.12.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18970, Karar No: 2015/6898, Tarih: 27.04.2015

**18. Hukuk Dairesi         2014/18970 E.  ,  2015/6898 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, ... Köyü 579 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırmasız el atma nedenine dayalı olarak el atmanın önlenmesi ve eski hale getirilmesi bedelinin faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

Davacı vekili tarafından verilen dava dilekçesinde, köy muhtarlığı tarafından kamulaştırma kararı olmaksızın yol geçirilmek suretiyle dava konusu taşınmaza fiilen el atıldığını ileri sürerek, el atmanın önlenmesi, eski hale getirme ve uğranılan zararın tazmini istenilmiş; mahkemece, davanın kısmen kabulüne ilişkin olarak verilen karar davacılar vekili ile davalının temyizi üzerine, Yargıtay 5 Hukuk Dairesince, bilirkişi kurulu raporunun geçersiz olduğu ve net gelir yöntemine göre dava konusu taşınmazın değerinin belirlenmesi sonucu eski hale getirme bedeli el atılan kısmın değerinden daha az ise eski hale getirmeye, daha fazla ise el konulan zemin bedeline karar vermek gerektiği, dava dilekçesinde davalı olarak ... Köyü Muhtarlığı gösterildiği halde karar başlığında köy muhtarının davalı olarak gösterilmesi, davacılar taşınmazda paydaş olmalarına rağmen tespit edilen zararın tamamının davacılara ödenmesine karar verilmesi doğru görülmeyerek 15.01.2013 tarihinde bozulmasına karar verilmiştir.

1-6100 sayılı HMK.nun 297. maddesi uyarınca; hükmün sonuç kısmında istek sonuçlarından her biri hakkında taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların açık, şüphe ve tereddüde yol açmayacak şekilde gösterilmesi gerekir. Mahkemece bir taraftan davanın reddine karar verilirken diğer taraftan bozmasına uyulan Yargıtay ilamına aykırı olacak şekilde eski hale getirme bedelinin hüküm altına alınması,

2-Dava dilekçesinde Yazır Köyü Muhtarlığı tüzel kişiliği davalı olarak göserildiği halde, gerekçeli karar başlığında davalı olarak köy muhtarının gösterilmesi,

3-Davacılar, taşınmazda paydaş olduğu halde, tespit edilen zararın tamamının davacılara ödenmesine karar verilmesi,

4-Kabule göre de; bilirkişi kurulunca değerlendirmeye esas alınan arpa, buğday ve çekirdeksiz üzümün 2011 yılına ait (kuru-sulu ayrımı yapılmak suretiyle) dekar başına ortalama verimini, dekar başına ayrıntılı üretim giderini (tüm masraflar kalem kalem belirtilerek) ve kilogram başına toptan satış fiyatını gösterir veri cetvelinin Çal Gıda, Tarım ve Hayvancılık İlçe Müdürlüğünden getirtilerek bilirkişi raporunun denetlenmemesi,

Doğru görülmemiştir.

4-Kabule göre de; bilirkişi kurulunca değerlendirmeye esas alınan arpa, buğday ve çekirdeksiz üzümün 2011 yılına ait (kuru-sulu ayrımı yapılmak suretiyle) dekar başına ortalama verimini, dekar başına ayrıntılı üretim giderini (tüm masraflar kalem kalem belirtilerek) ve kilogram başına toptan satış fiyatını gösterir veri cetvelinin Çal Gıda, Tarım ve Hayvancılık İlçe Müdürlüğünden getirtilerek bilirkişi raporunun denetlenmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 27.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4593, Karar No: 2023/4703, Tarih: 03.05.2023

**10. Hukuk Dairesi         2023/4593 E.  ,  2023/4703 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/2089 E., 2021/1853 K.

KARAR : Esastan red

İLK DERECE MAHKEMESİ : İnegöl 1. İş Mahkemesi

SAYISI : 2017/24 E., 2021/123 K.

Taraflar arasındaki iş kazasına dayalı maddi ve manevi tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvrunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili, davacının 31.10.2016 tarihinde çalışırken meydana gelen iş kazası nedeniyle sürekli iş göremez hale geldiğini, kazada davalı işverenin kusuru olduğunu, davacının ücretinin AGİ dahil 2000 TL net olduğunu, yemek yardımından faydalandığını beyan ederek 1.000 TL maddi, 9.000 TL manevi tazminat talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili; davacının ücretinin herşey dahil 1.800 TL net olduğunu, kazanın davacının kusuru ile meydana geldiğini, olayda müvekkilinin kusurunun bulunmadığını beyan ederek davanın reddini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk derece mahkemesince "1-Davanın kabulüne;

a-Davacının maddi tazminat talebinin kabulü ile; 115.377,05 TL maddi tazminatın, iş kazası tarihi olan 31/10/2016 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine,

b- Davacının manevi tazminat talebinin kabulü ile ; 9.000,00 TL manevi tazminatın , iş kazası tarihi olan 31.10.2016 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine "dair karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; meydana gelen iş kazasının davacının kusuru olduğunu, mahkemece hükmedilen maddi ve manevi tazminat miktarlarının fahiş olduğunu, maluliyetin artmasına davacının sebebiyet verdiğini, davacının aldığı ücretin fazla hesaplandığını ileri sürerek, kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç