muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/13465, Karar No: 2016/1292, Tarih: 08.02.2016

Anayasa Mahkemesi, olay tarihinde yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 97/2. maddesine göre, hâkim veya Cumhuriyet savcısı hazır olmaksızın ev ve işyeri gibi kapalı yerlerde arama yapılırken ihtiyar heyetinden veya komşulardan iki kişi bulundurulması gerektiğini, aramanın icrasındaki “kanuna aykırılığın” bir bütün olarak yargılamanın adil olup olmamasına etkisini incelerken;

“Yargılamanın, arama ve arama esnasında elde edilen eşyalar üzerine bina edildiği, ilk derece Mahkemesinin davayı kabul gerekçesi incelendiğinde, 23/1/2003 tarihli arama tutanağında belirtilen eşyanın dava konusu edilip, bu belgenin resmi evrak niteliğinde olduğu, aksinin geçerli delillerle kanıtlanamadığının belirtildiği, yargılamanın esaslı ve belirleyici delilinin, aramada ele geçen eşya olduğu, dayanılan diğer delillerin ise, aramada elde edilen eşyaların değer ve niteliğini tespite ilişkin “bilirkişi raporları” ile kollukça tanzim edilmiş “tespit tutanağı” olduğu, hükmün esas ve belirleyici unsurunun, gerçekleştirilen hukuka aykırı arama işlemi sonucunda elde edilen deliller olduğu, Bilirkişi raporlarının, aramada ele geçen delillerin değerlendirilmesine yönelik bir araç olduğu, belirli bir davaya ilişkin olarak delilleri değerlendirme yetkisinin kural olarak yargılamayı yürüten mahkemeye ait olmakla birlikte somut olayda, koruma tedbiri niteliğindeki arama kararının icrasının hukuka aykırı şekilde gerçekleştirilmesi ile elde edilen delillerin tek ve belirleyici delil olarak kullanılmasının bir bütün olarak yargılamanın hakkaniyetini zedelediği ve aramanın icrasındaki “kanuna aykırılığın” yargılamanın bütünü yönünden adil yargılanma hakkını ihlal eder nitelikte olduğu, bu sebeplerle başvurucunun Anayasa’nın 36. maddesinde güvence altına adil yargılanma hakkını ihlal edildiğine” karar vermiştir.

Yargıtay CGK, 26.06.2007 tarih, 2007/147-159 sayılı ve 13.03.2012 gün, 2011/8-278 E., 2012/96 sayılı Kararlarında, arama işleminin CMK'nda öngörüldüğü gibi Cumhuriyet savcısı hazır olmaksızın konut ve işyeri gibi kapalı yerlerde arama yapılırken, o yer ihtiyar heyetinden veya komşulardan iki kişinin bulundurulmaması hukuka aykırı kabul edilmiş ancak delil yasaklarına ilişkin olarak öğretideki “mutlak delil yasakları” ve “nisbi delil yasakları” ayırımdan hareketle, somut olaylarda, sanıkların arama kararı ve işlemine, arama yapılırken haklarının ihlal edildiğine yönelik bir itiraz ve yakınmlarının bulunmaması karşısında, sırf arama sırasında bulunması gereken kişilerin orada bulundurulmaması, sonuca etkili olmayan "şeklî-nisbî

hukuka aykırılık" olarak değerlendirip, şekli bir aykırılıkta, herhangi bir hakkın ihlal edildiğinin söylenemeyeceği” görüşü benimsenmişken, CGK, 28.04.2015 gün ve 2013/464 Esas, 2015/132 sayılı Kararında, Anayasa Mahkemesinin diğer kararları gibi bireysel başvuru kararlarının da yasama, yürütme ve yargı organlarını, idare makamlarını, gerçek ve tüzelkişileri bağladığını, bu itibarla Anayasa Mahkemesinin emsal nitelikteki bu kararı karşısında mevcut içtihatların yeniden gözden geçirilmesi gerektiğini belirterek, önceki uygulama ve Kararlarından vazgeçtiğini açıkça belirtmiştir:

“Her ne kadar daha önceki kararlarda, sırf arama sırasındaki şekle ilişkin bu koşulun ihlal edilmesine dayanılarak aramanın hukuka aykırı sayılamayacağı ve ele geçen delillerin de 'hukuka aykırı biçimde elde edilmiş delil' olarak nitelenemeyeceği sonucuna ulaşılmış ise de, Anayasa Mahkemesi, konutta arama tanıkları hazır bulundurulmadan yapılan arama ile Anayasa’nın 36. maddesinde güvence altına alınan adil yargılanma hakkının ihlal edildiğine karar verdiğinden, CMK'nun 119/4. maddesinin amir hükmüne aykırı olarak kapalı alanlarda yapılan aramalarda o yer ihtiyar heyetinden veya komşulardan iki kişi hazır bulundurulmadan icra edilmişse aramanın hukuka aykırı olduğunun ve arama sonucu elde edilen suça konu eşyanın hukuka aykırı yöntemle elde edilmiş delil niteliğinde bulunduğunun kabulü gerekir.”

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi de ... davasında (17811/04, 24.05.2011), arama esnasında hazır bulunması gereken görevli veya bulunması gerekenler yer almadan konutta yapılan aramanın, AİHS'nin 8. maddesinde düzenlenen özel hayatın ve aile hayatına saygı hakkını ihlal ettiğine karar vermiştir (www.inhak.adalet.gov.tr/ara/karar/aydemir.pdf).

Somut olayda mahkemece, CMK hükümleri uyarınca arama yapılmasına karar verilmesi üzerine, belirtilen yerlerde kolluk tarafından yapılan arama sonucunda suça konu eşya bulunup el konulmuş ise de, arama işlemi CMK'nun 119/4. maddesi hükmüne aykırı olarak ihtiyar heyetinden veya komşulardan kimse bulundurulmadan gerçekleştirildiği için, el konulan ve mahkumiyete esas alınan eşya hukuka aykırı yöntemle elde edilen delil niteliğindedir. Pozitif hukukumuzda, ilgilinin rızası ile arama yapılabileceğine veya hukuka aykırı aramanın ilgilinin muvafakatı ile geçerlilik kazanacağına ilişkin bir düzenleme bulunmamaktadır. Dosyadaki hukuka aykırı yöntemlerle elde edilen delillerin değerlendirme dışı tutulması halinde, sanığın cezalandırılmasına imkân yoktur. Bilirkişi raporu aramada ele geçen ürünün değerlendirilmesine yönelik bir araçtır.

Adli ve Önleme Aramaları Yönetmeliğinin “Karar alınmadan yapılacak arama” başlıklı 8. maddesinde, bir arama emri ya da kararı aranmadan arama yapılabilecek hallerden “ilgilinin rızası” ibaresi Danıştay 10. Dairesinin 13.03.2007 tarih, 2005/6392 E., 2007/948 K. sayılı Kararı ile İPTAL edilmiştir. Pozitif hukukumuzda, ilgilinin rızası ile arama yapılabileceğine veya hukuka aykırı aramanın ilgilinin muvafakatı ile geçerlilik kazanacağına ilişkin bir düzenleme bulunmamaktadır.

2- CMK'nun "İfade alma ve sorguda yasak usuller" başlıklı 148. maddesine göre "şüphelinin ve sanığın beyanı özgür iradesine dayanmalıdır. Bunu engelleyici nitelikte kötü davranma, işkence, ilâç verme, yorma, aldatma, cebir veya tehditte bulunma, bazı araçları kullanma gibi bedensel veya ruhsal müdahaleler yapılamaz. ...Yasak usullerle elde edilen ifadeler rıza ile verilmiş olsa da delil olarak değerlendirilemez." Maddede yasak sorgu yöntemleri sayılırken, bir kaç yöntem sayıldıktan sonra "gibi" ifadesiyle, sayılan ruhsal ve bedensel müdahalelerin tahdidi (sınırlı) değil, tadadi olarak (örnek olarak) sayıldığı açıktır.

Arama işlemi Kanun'un öngördüğü usullere uygun olarak gerçekleştirilmemişse, bu yolla elde edilen delil hukuka aykırı olduğu gibi suçun maddi unsuru olan ancak hukuka aykırı olarak elde edilen bu deliller sanığın önüne konulup, buna karşı diyecekleri sorularak alınan savunmanın dış müdahaleler olmaksızın, özgür iradeye dayanılarak yapıldığı söylenemez. Nasıl ki sanığın talep etmesine veya yasal zorunluluk bulunmasına rağmen müdafii atanmadan ya da yasal hakları hatırlatılmadan alınan savunması hukuka aykırı olup, bu şekilde alınan savunmada suçun ikrar edilip edilmediğine bakılmaz ya da yasak yöntemlerle (CMK m. 148) alınan savunmada belirtilen adreste hukuka uygun bir arama yapılsa bile elde edilen deliller hukuka aykırı olacağından, ikrar olarak kabul edilen bu itiraflar mahkûmiyete esas alınamaz. Aynı şekilde hukuka aykırı biçimde elde edilip, "delil" olma özelliği bulunmamasına rağmen, suçun sübutuna en büyük delil olarak sanığa gösterilerek alınan savunmadaki "ikrar" özgür iradeye dayalı olmayacağından, değer atfedilmemelidir.

Usulsüz olarak gerçekleştirilen arama işlemi sonucunda elde edilen suçun konusu ve maddi unsuru olan eşya ele geçmeden yapılacak savunma ile suçun konusu eşyanın ele geçirilmesinden sonra yapılacak savunma aynı olacak mıydı? Cumhuriyet savcısı veya Hâkim, hukuka aykırı olarak elde edildiğini belirterek, suça konu eşya ele geçmemiş gibi sanıktan savunma yapmasını isteselerdi sanık aynı şekilde suçunu ikrar edecek miydi? Suçun maddi unsuru ortada yokken ikrarda bulunulsa bile bu ikrar soyut kalacağından, mahkumiyete yeterli delil olarak kabul edilemez. CMK'nun amir hükümleri karşısında, hukuka "mutlak aykırılık”, “nisbi aykırılık” ayırımının yapılması mümkün değildir. Hukuk kurallarına aykırılık kavramı bir bütündür. Hukukun uygulanmasında hukuka uygun olmayan bir şeyin üzerine meşru bir şey bina edilemez.

Sistemimiz, delile değil hukuka üstünlük tanımaktadır. Bu durumda sanıklar suçu ikrar etse de da maddi delillerle desteklenmiş sayılmayacağından ikrar soyut kalacak ve mahkumiyete esas alınamayacaktır.

3- Anayasa'nın 141. maddesine göre "mahkemelerin her türlü kararları gerekçeli olarak yazılır." CMK'nun 34/1 ve 230. maddelerinin amir hükümlerine göre; "Hâkim ve mahkemelerin her türlü kararı, karşı oy dahil, gerekçeli olarak yazılır. Gerekçenin yazımında 230 uncu Madde göz önünde bulundurulur." “Mahkûmiyet hükmünün gerekçesinde, iddia ve savunmada ileri sürülen görüşler, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin belirtilmesi; bu kapsamda dosya içerisinde bulunan ve hukuka aykırı yöntemlerle elde edilen delillerin ayrıca ve açıkça gösterilmesi gerekir.”

Bu amir hükümlere göre; mahkûmiyet hükmünün gerekçesinde, ... dosya içerisinde bulunan ve hukuka aykırı yöntemlerle elde edilen delillerin ayrıca ve açıkça gösterilmesi gerekir” iken, gerekçeli kararda bu hususlara hiç değinilmemiştir. Kararın bu yönüyle gerekçesiz olması başlı başına hukuka kesin aykırılıktır (CMUK m. 308/7, CMK m. 289/1-g). Bu durum adil yargılanma hakkını ihlal edici nitelikte olduğundan, hükmün bozulmasını gerektirir.

Açıklanan pozitif hukuk normları, AİHM, Anayasa Mahkemesi ve CGK Kararları karşısında; “hukuka aykırı biçimde” elde edilen deliller hükme esas alınamaz. Bu husus, Avrupa İnsan Haklari Sözleşmesi’nin 6. maddesinde yer alan ve Anayasamıza da eklenen (m. 36) adil yargılanma hakkının ve özel hayatın gizliliğinin gereğidir.

Açıklanan gerekçelerle, hukuka uygun biçimde elde edilmiş, mahkumiyete yeterli başkaca delil bulunmaması ve bu hususların yerel mahkemece tartışılıp değerlendirilmemesi nedeniyle yerel mahkeme kararının bu gerekçelerle bozulması gerektiğini düşündüğümden, sayın çoğunluğun kararına katılamıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2019/1581, Karar No: 2021/9570, Tarih: 02.11.2021

**11. Ceza Dairesi         2019/1581 E.  ,  2021/9570 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte belge kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

I)Sanık hakkında ''2008 takvim yılında sahte belge kullanma'' suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik sanık müdafisinin temyizinin incelenmesinde;

Sanığa yüklenen “2008 takvim yılında sahte belge kullanma'” suçunun Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği ve bu itibarla sanık müdafisinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE,

II)Sanık hakkında ''2009 takvim yılında sahte belge kullanma'' suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik sanık müdafisinin temyizinin incelenmesinde;

5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yargılamanın hukuka uygun olarak yapıldığı, iddia ve savunmada ileri sürülen hususların gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hukuka uygun yöntemlerle elde edilen delillerin değerlendirilerek fiilin sanık tarafından işlendiğinin tespit edildiği, suç vasfının doğru biçimde belirlendiği, cezanın kanuni takdir sınırlarında uygulandığı tüm dosya kapsamından anlaşılmakla, sanık müdafisinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden hükmün ONANMASINA, 02.11.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/14302, Karar No: 2010/144, Tarih: 19.01.2010

**5. Ceza Dairesi         2009/14302 E.  ,  2010/144 K.**

**"İçtihat Metni"**

KARAR

Reşit olmayan mağdureyle rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçundan sanık ...’in yapılan yargılanması sonunda; reşit olmayanla cinsel ilişki suçundan mahkümiyetine dair, Konya 9. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 07.10.2005 gün ve 2005/261 Esas, 2005/275 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay’ca incelenmesi sanık tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Anayasa Mahkemesinin 23.11.2005 günlü 2005/103-89 sayılı kararı ile 5237 sayılı Yasanın 104/2. maddesinin iptal edilmesi karşısında, reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunan sanığın eyleminin aynı yasanın 104. maddesinin 1.fıkrası kapsamında kaldığı, bu suç şikayete tabi olup, zarar gören gerçek kişi şikayetçi olduğundan 5271 sayılı CMK.nun 253 ve 254. maddelerine göre uzlaşma kapsamında kaldığı, uzlaşmanın da bir kovuşturma şartı olduğu, 5560 sayılı Kanunun 24. maddesi ile değişik CMK.nun 253. maddesinde cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda uzlaşma yoluna gidilemeyeceği belirtilmiş ise de, lehe yasa ve müktesep hak hükümleri nazara alınarak öncelikle uzlaştırma işlemi yapılması, sonuçsuz kalması durumunda lehe yasanın belirlenmesi ve hükümden sonra 08.02.2008 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren ve TCK.nun 7/2. maddesi uyarınca sanık yararına olan 5728 sayılı Kanunun 562. maddesinin 1. fıkrası ile değişik CMK.nun 231/5. maddesinde hapis cezası için öngörülen sınırın 2 yıla çıkarılması ve anılan maddenin 2. fıkrası ile de 231/14. maddesindeki soruşturulması ve kovuşturulması şikayete bağlı suç olma koşulunun kaldırılması karşısında, sanığın adli sicil kaydı da gözetilerek mahkemece hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağının karar yerinde tartışılması lüzumu,

./..

-2-

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 19.01.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

Aslı Gibidir. BAŞKAN

Yz.İş.Müdürü

...
Yargıtay — Esas No: 2023/5045, Karar No: 2023/5183, Tarih: 11.05.2023

**10. Hukuk Dairesi         2023/5045 E.  ,  2023/5183 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1603 E., 2023/394 K.

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 33. İş Mahkemesi

SAYISI : 2018/265 E., 2022/38 K.

Taraflar arasındaki hizmet tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davacı, davalı ve fer'i müdahil Sosyal Güvenlik Kurumu vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı, davalı ve fer'i müdahil SGK vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacının .../... adresinde bulunan davalı apartmanda 02.01.1992 tarihinde kapıcı olarak işe başladığını ve zorunlu olarak ayrılmış

olduğunu, 15.06.2015 tarihine kadar fiilen kapıcılık görevini ifa ettiğini, davalı apartmanca davalının ilk işe başladığı 02.01.1992 tarihinde sigorta girişinin verilmiş olduğu, davacının yaptığı araştırma ile 31.10.1994 tarihinde çıkış verildiği ve bu tarihten itibaren sigorta primlerinin yatırılmadığını tespit ettiğini, davacının davalı apartmana 13.04.2015 tarihinde yazılı olarak müracaat ederek, geçmişe yönelik sigorta primlerinin yatırılmak suretiyle mağduriyetinin giderilmesini talep ettiğini, davalı apartmanın verdiği 20.04.2015 tarihli cevap ile 31.10.1994 tarihi itibari ile sigortalı hizmetin son bulduğu, bu tarihten itibaren her hangi bir çalışmasının bulunmadığı belirtilerek talebe olumsuz yanıt verildiğini, davacının Sosyal Güvenlik İ1 Müdürlüğüne 25.05.2015 tarihinde dilekçe ile müracaat ettiği dava konusu işyerinde fiili kapıcı olarak çalışmakta olduğunu, bu durumun kurumca denetlenmesini istediğini, incelemenin yapıldığı ancak henüz bir sonuç bildirilmediğini ileri sürerek, davacının davalı apartmanda 02.01.1992-31.10.1994 arası sigortalı, 31.10.1994-15.06.2015 tarihleri arası kesintisiz fiilen kapıcı olarak çalıştığının tesbiti ile geçen sürenin sigortalılık hizmetinden sayılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

1.Davalı apartman vekili; apartmanın tüzel kişiliği olmadığını, bu sebeple husumet itirazlarında bulunduklarını, davacının 31.10.1994 tarihinde kendisinin sağlık nedenleri ile işi bıraktığını, bu tarihten sonra başka bir işyerinde çalıştığını, Sosyal Güvenlik Kurumu Başkanlığı tarafından yapılan incelemede davacının çalışması ile ilgili tesbit yapılamadığını, davacının apartmanın 1/A dairesinde ikamet eden ...’in eşi olduğunu o tarihlerde Yargıtay da mübaşir olarak çalışan...'ın yine o dönem Yargıtay üyesi olan halen apartmanda oturan ... tarafından getirildiğini, kendisinden kira, elektrik, su, ısınma ve ikamet masrafları için ücret alınmayan bu kişinin apartman hizmetleri ile ilgilendiğini 02.01.1992-31.10.19004 arası kapıcılık hizmeti yapan davacı için bu çalıştığı sürelerde primlerinin yatırıldığını ancak kişinin 31.10.1994 tarihinde kendi el yazısı ile hizmetten ayrıldığını ve bir daha kapıcılık yapmadığını davacının sağlık sorunları olduğunu bu nedenle kapıcılık yapamaz durumda olduğunu, dava dilekçesinde hizmetin ispatı konusunda gerçek olmayan aynı binada oturan değişik kişilerinde zaman zaman faturaları ödediğini, sunulan belgelerin tamamının da davacının apartman yönetimine dilekçe sunduğu 13.04.2015 tarihine ait belgeler olduğunu ileri sürerek davanın reddini talep etmiştir.

2. Fer'i müdahil SGK cevap dilekçesinde; davaların kamu düzenine ait olup çalışma olgusunun hiçbir şüpheye yer vermeyecek şekilde ispatı gerektiğini ileri sürerek davanın reddini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile "davacının kapıcılık hizmeti yürüttüğü çekişmesizdir. Ancak hizmetin ne zaman sona erdiği hususunda çekişme bulunmaktadır. Yukarıda da açıklandığı gibi 02.01.1992 - 31.10.1994 döneminde tam zamanlı bildirilen çalışmadan sonra davacının 14.07.2002 tarihine kadar da çalıştığı kabul edilmiştir. Davalı tarafından sigorta bildirimi 30 gün üzerinden yapılmış olup, mahkememizce kabul edilen dönem için çalışmanın tam zamanlı olup olmadığı değerlendirilmiş, özellikle davacının kızı ...'un beyanı nazara alındığında, apartmanda iki daireye temizlik için gittiği anlaşıldığından çalışma kısmi zamanlı olarak değerlendirilmiştir.

Dinlenen davalı tanıkları çoğunlukla davacının istifa etmesinden sonra eşi ...'in kapıcılık hizmetini yürüttüğünü beyan etmiş iseler de, davalı tanığı ... 1996 - 1998 yıllarında da davacının kapıcılık hizmeti yaptığını söylemiş, bu nedenle davacının eşi ... emekli olana kadar kapıcılık hizmetini yürüttüğü kanaati mahkememizde oluşmuştur. 14.07.2002 tarihinden sonra da davacının kapıcılık hizmetini yürüttüğü hususunda kaldırma kararı sonrası kanıt elde edilememiştir. Davacı vekilinin sunduğu 15.03.2021 tarihli 2015 yılına ait doğalgaz ve ASKİ ödemelerine ilişkin belgelerde davacının imzasının bulunmasını çalışmanın kanıtı olarak sunmuştur. Kapıcılık hizmetinin davacıdan resmen alındığı döneme ilişkin dinlenen tanıklardan bir kısmı bu dönemde eşi ...'in de sipariş alma, temizlik yapma, kalorifer yakma gibi bir takım işleri yaptığını beyan etmişlerdir. Kapıcılık faaliyeti yürütülürken aile bireylerinin dayanışması sık rastlanan bir durumdur. Bu nedenle 2015 yılına ait ödeme belgeleri tek başına davacının 2015 yılına kadar çalıştığının kanıtı olarak da kabul edilmemiş" gerekçeleriyle, davanın kısmen kabulü ile, davacının 01.11.1994-14.07.2002 tarihleri arasında davalı işverenlikte Ekim, Kasım, Aralık, Ocak, Şubat ve Mart aylarında ayda 10 gün diğer aylarda ayda 7 gün prime esas asgari kazançla çalıştığının tespitine, fazlaya ilişkin istemin reddine, karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı, davalı ve fer'i müdahil Kurum vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı vekili istinaf dilekçesinde; müvekkilinin haftalık çalışma süresinin eksik hesaplandığını, yapılan keşfe göre binanın yayıldığı alan ve iki servis işi gözetildiğinde yaz aylarında ayda en az 20 gün üzerinden sigortalılığının saptanması gerektiğini, kış aylarında ise kalorifer yakımı çöp toplamanın haftada 7 gün boyunca yapılması gereken işlerden olduğunu ve kış ayları için hizmetin tam zamanlı olarak kabul edilmesi gerektiğini, kapıcılık faaliyeti ailenin kapıcı dairesinde ikamet etmesi ve apartmana hizmet etmesi şeklinde gerçekleşse de, ailenin tüm bireyleriyle hizmet ilişkisi kurulduğu anlamına gelmediğini, sonradan aile bireylerinin hizmet ifasına daha çok katılımının hizmet akdinin tarafının değiştiği şeklinde yorumlanamayacağını, hizmet ilişkisinin başlangıçta davacıyla kurulduğunu, yeni bir hizmet akdi yapıldığına dair sözleşme olmadığı halde, eşinin emekli olduğu tarihe kadar tespit kararı verilmeyeceğini, davacının 2015 yılına kadar kapıcılık yaptığının sabit olduğunu ileri sürülen ve resen gözetilecek sebeplerle mahkeme kararının kaldırılarak davanın kabulüne karar verilmesini talep etmiştir.