muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/14922, Karar No: 2023/489, Tarih: 08.02.2023

III. OLAY VE OLGULAR

Acil Tıp Teknisyeni olan katılan ...'in suç tarihinde bir hastayı hastaneye getirdikten sonra hastaya bağlanan monitör cihazını ambulansa götürmek için hastane bahçesine çıktığı esnada sanığın cinsel duygularını tatmin etmek amacıyla parmağını katılanın anüs bölgesine denk gelecek şekilde temas ettirdiği iddia olunan eylemle ilgili olarak İlk Derece Mahkemesi sanığın üzerine atılı suçu işlediğine ilişkin cezalandırılmasına yeterli kanı oluşturacak her türlü kuşkudan uzak, kesin ve inandırıcı kanıt elde edilemediğinden beraatine karar vermiştir.

IV. GEREKÇE

Tüm dosya kapsamı ve gerekçe içeriğine göre sanığın üzerine atılı suçu işlediğine dair cezalandırılmasına yeter, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilerek verilen beraat hükmünde hukuka aykırılık görülmemiş olup yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerekmiştir

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Akhisar Ağır Ceza Mahkemesinin, 19.07.2022 tarihli ve 2022/312 Esas, 2022/418 Karar sayılı kararında katılan vekili ile katılan Bakanlık vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan vekili ile katılan Bakanlık vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

08.02.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14721, Karar No: 2014/7928, Tarih: 24.03.2014

**2. Ceza Dairesi         2013/14721 E.  ,  2014/7928 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanıklar hakkında katılan ...'e karşı eylemleri nedeniyle, TCK'nun 142/1-e, 145/1, 35 ve 62. maddeleri uyarınca tayin olunan 2'şer ay 6'şar gün hapis cezasının aynı Kanunun 50/1-a maddesi uyarınca günlüğü 20 TL'den paraya çevrilirken 1320'şer TL yerine, 720'şer TL adli para cezası olarak eksik ceza tayini ile 5237 sayılı TCK.nun 145.maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramı, 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, bunun; daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar, değer olarak az olan şeyi alma durumunda, olayın özelliği ve sanığın kişiliği de değerlendirilerek, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden; müştekilerin arabalarının daha değerli aksamlarını çalma imkanları varken parasal değeri hafif olan plakaları çalmaya yöneldikleri gerekçesiyle TCK.nun 145. maddesi uyarınca cezada indirime gidilmesi karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 24/03/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/42383, Karar No: 2017/23713, Tarih: 01.11.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/42383 E.  ,  2017/23713 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Davacı, bir kısım işçilik alacaklarına yönelik başlattığı icra takibine yapılan itirazın iptali ile icra inkar tazminatına hükmedilmesini talep etmiştir.

Davalı, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, kararın davalı tarafından süresinde temyizi sonrasında, 15.12.2016 tarihli ek karar ile davalının temyiz isteminin muhtıraya rağmen nispi temyiz karar harcının yatırılmaması sebebi ile reddine karar verilmiştir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 2010/19-286 esas-2010/330 karar sayılı kararında bir muhtıranın geçerli olması için gereken özellikler belirtilmiştir. Buna göre;

Temyiz harç ve giderlerinin eksik ödendiğinin anlaşılması halinde muhtıra gönderilerek kararı veren Hâkim veya Mahkeme Başkanı tarafından yedi günlük kesin süre içinde harç ve giderin tamamlanması, aksi halde temyizden vazgeçmiş sayılacağı hususu temyiz edene yazılı olarak bildirilir. Verilen süre içinde harç ve giderler tamamlanmadığı takdirde, mahkeme kararın temyiz edilmemiş sayılmasına karar verir. Bu kararın da temyiz edilmesi halinde 432’nci maddenin son fıkrası hükmü kıyasen uygulanır.

Hâkim veya Mahkeme Başkanı tarafından “temyiz harç ve giderlerinin tamamlanması için yedi günlük kesin süre” verilmesi ve ayrıca yazılı olarak “aksi halde temyizden vazgeçmiş sayılacağı hususu”nun bildirilmesi gerekmektedir.

Bu nedenle muhtırada Hâkim veya Mahkeme Başkanı’nın sicili ve imzası bulunmalıdır. Muhtıra Hâkim veya Mahkeme Başkanı tarafından imzalanmadan verilmişse, dolayısıyla da Hâkim tarafından usulünce düzenlenmiş muhtıra yoksa geçerli bir bildirimin yapıldığından söz etmeye de olanak yoktur.

Mahkeme Yazı İşleri Müdürünün veya Kalem personelinin temyiz harcı veya giderinin tamamlanması için temyiz edene süre vermesi veya tebligat zarfı üzerine ihtar/uyarı şeklinde yazılan ve Hâkim imzası taşımayan muhtıra usule aykırıdır, Mahkeme Yazı İşleri Müdürünün veya Kalem personelinin vermiş olduğu süre ya da tebligat zarfı üzerine ihtar/uyarı şeklinde yazılan ve Hâkim imzası taşımayan muhtıra üzerine temyiz harcını veya giderini ödememiş olan taraf, temyiz talebinden vazgeçmiş sayılamaz.

Yargıtayın kararlılık kazanmış uygulamasına göre, muhtırada yapılması gereken işlemin ne olduğu açıkça ve ilgili tarafın yanılmasına neden olmayacak biçimde gösterilmeli; bu açıdan ikmal edilecek harç ya da giderin miktarı ve yatırılma merci ve süresi, bunun yapılmamasının sonuçları net biçimde açıklanmalıdır. Örneğin, “dosyaya yatırılması” şeklindeki ifade tarafın yanılmasına neden olabileceğinden, bu ifadeyi taşıyan muhtıra geçersiz olacaktır.

Somut olayda, Mahkemece yukarıda belirtilen nitelikleri haiz bir muhtıra gönderilmediği anlaşılmaktadır.

Somut olayda, Mahkemece yukarıda belirtilen nitelikleri haiz bir muhtıra gönderilmediği anlaşılmaktadır.

Davalıya usulüne uygun bir muhtıra gönderilmediğinden, muhtıra tebliğine rağmen harcın süresinde tamamlanmaması sebebi ile davalının temyiz isteminin reddine dair karar tesisi hatalı olup, Mahkemece verilen 15.12.2016 tarihli EK KARARIN BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA karar verildi.

Hüküm süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delilerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığının anlaşılmasına göre, davalının yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 01/11/2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/23865, Karar No: 2012/24820, Tarih: 21.11.2012

**12. Ceza Dairesi         2012/23865 E.  ,  2012/24820 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır ceza Mahkemesi

Dava : Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat

Hüküm : Davanın kısmen kabulü ile 1.200 TL maddi, 1.500 TL manevi tazminatın davalı Hazineden alınarak davacıya verilmesine

Davacının tazminat talebinin kısmen kabulüne ilişkin hüküm, davalı ve davacı vekilleri tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre davalı vekilinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hükmün gerekçe kısmında maddi tazminat miktarının tayin ve tespitine esas alınmış olan bilirkişi raporunda belirlenen ''1.295,44" TL'nin taleple bağlı kalınarak ''1.250" TL'lik kısmı mahkemece maddi kayıp olarak kabul ve takdir edilmiş olunmasına karşın, kısa kararda ''1.200" TL'ye hükmedilmesi,

Kanuna aykırı olup, davalı ve davacı vekillerinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu hususun yeniden yargılama yapılmaksızın aynı Kanunun 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasının birinci bendinde maddi tazminat olarak belirlenmiş olan ''1.200 TL" ibaresi yerine ''1.250 TL" ibaresi yazılmak suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 21.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/15333, Karar No: 2023/1501, Tarih: 27.02.2023

**10. Ceza Dairesi         2022/15333 E.  ,  2023/1501 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Uyuşturucu madde ticareti yapma

HÜKÜM : Esastan ret

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

A. Van 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 18.10.2017 tarihli ve 2016/72 Esas, 2017/226 Karar sayılı kararı ile

sanığın uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası, 31 inci maddesinin üçüncü fıkrası, 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 5 yıl 6 ay hapis ve 40,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

B. Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 12.03.2021 tarihli ve 2017/2535 Esas, 2021/560 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle;

1. Yeterli delil bulunmadığına, beraat kararı verilmesi gerektiğine,

2. Kast ile hareket edilmediğine,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Van'dan kargoya verilen kargo gönderisine uyuşturucu arama köpeklerinin tepki vermesi üzerine, tencere ve piknik sepetlerinin taban kısımlarına gizlenmiş 8 paket içerisindeki 7,064 kg uyuşturucu madde bulunduğu, sanığın ... adına düzenlenmiş ve üzerine fotoğrafı yapıştırılmış nüfus cüzdanı ile kargo merkezine gelerek gönderiyi aldığı olayda sanığın ...isimli şahsın kimlik ve teşhise yarar bilgilerini vermemesi, ...isimli şahıs ile olan ilişkisini ve tencere setinden ibaret olduğunu ifade ettiği söz konusu kargoları neden üzerinde resmi yapıştırılmış sahte kimlik ile almaya gittiğini açıklayamaması gerekçesiyle sanığın mahkûmiyetine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgular konusunda, Bölge Adliye Mahkemesince, isabetsizlik görülmediği gerekçesi ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgular konusunda, Bölge Adliye Mahkemesince, isabetsizlik görülmediği gerekçesi ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

".... sahte kimliğini kullanan suça sürüklenen çocuk ...'ın ... isimli alıcıya gönderilmek üzere .... PTT kargo şubesine teslim ettiği gönderi içerisinde 1616 gram afyon sakızının ele geçirilmesi ile ilgili evrak düzenlenmiş ise de uyuşturucu madde ticaretinin devam eden bir faaliyet olduğu ve bu sebeple Van Cumhuriyet Başsavcılığının 2016/1347 Soruşturma sayılı evrak ile birlikte yürütülmesi gerektiği" gerekçesi ile sanığın 20/01/2016 tarihinde işlendiği iddia edilen uyuşturucu madde ticareti suçu açısından Küçükçekmece Cumhuriyet Başsavcılığının 2016/12473 Soruşturma numaralı yetkisizlik kararı ile dosyanın Van Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine rağmen herhangi bir işlem yapılıp yapılmadığı anlaşılamadığından, herhangi bir işlem yapılmadıysa zamanaşımı süresi içinde yapılması mümkün görülmüştür.

İlk Derece Mahkemesinin ve Bölge Adliye Mahkemesinin suçun sübutuna ve kastının bulunduğuna ilişkin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla sanık müdafiinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, hükümde açıklanan gerekçeler, tüm dosya kapsamına göre usul ve yasaya uygun bulunarak, hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 12.03.2021 tarihli ve 2017/2535 Esas, 2021/560 Karar sayılı kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden; 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Van 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

27.02.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/2349, Karar No: 2021/932, Tarih: 17.03.2021

**15. Hukuk Dairesi         2021/2349 E.  ,  2021/932 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ: ...Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı olan bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen kararın temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, borçlu şirket hakkında, ... 3. İcra Müdürlüğünün 2015/5024 E. sayılı dosyasında başlatmış oldukları ve bir defaya mahsus olmak üzere iflas takip yoluna çevirdikleri dosyada iflas emrinin tebliğine rağmen itiraz edilmediğini, takibin kesinleştiğini, iflas emriyle kesinleşen miktarın 246.382,56 TL olduğunu bugüne kadar herhangi bir ödeme yapılmadığını ileri sürerek, şirket hakkında iflas kararı verilmesini talep ve dava etmiştir.Davalı, davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, iddia, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, depo emrine esas olan alacak tutarının 373.311,14 TL olduğu, depo emrinin davalı şirkete 13.10.2018 tarihinde tebliğ edildiği, verilen 7 günlük kesin süre içinde dava dosyasına yatırılmadığı gibi davacı alacaklıya da ödenmediği gerekçesiyle, davanın kabulü ile davalı şirketin iflasına karar verilmiştir.

Mahkemece, iddia, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, depo emrine esas olan alacak tutarının 373.311,14 TL olduğu, depo emrinin davalı şirkete 13.10.2018 tarihinde tebliğ edildiği, verilen 7 günlük kesin süre içinde dava dosyasına yatırılmadığı gibi davacı alacaklıya da ödenmediği gerekçesiyle, davanın kabulü ile davalı şirketin iflasına karar verilmiştir.

İlk derece mahkemesi kararına karşı davalı vekilince istinaf kanun yoluna başvurulması üzerine, ...Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesi tarafından, davalı şirket yetkilisinin tutuklu olduğu ve tebligatın usulsüz olduğu iddiası ve istinaf nedeninin yerinde olmadığı gerekçesiyle, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.M.K. 407/1 maddesi "Bir yıl veya daha uzun süreli özgürlüğü bağlayıcı bir cezaya mahkum olan her ergin kısıtlanır" hükmünü taşır 448. maddesi ise vasinin hukuki temsile yetkili olduğu belirlenmiştir.İİK’nın 54/1 maddesi ‘Mümessili olmıyan bir tutuklu veya hükümlü aleyhine takipte, mümessil tayini vesayet makamına ait olmadıkça, icra memuru bir mümessil tayin etmesi için kendisine münasip bir mühlet verir ve takibi bu sürenin bitmesine bırakır. Bu mühlet içinde temsilci tayin edip icra dairesine bildirmiyen tutuklu veya hükümlü hakkında takibe devam olunur.’ hükmünü içermektedir. Anılan madde hükmü cüzi icrada uygulanmak üzere düzenlenmiş ise de kıyasen külli icrada da uygulanmaktadır. Somut olayda davalı vekili tarafından müvekkili şirket yetkilisinin 23.01.2018 tarihinden itibaren tutuklu olduğu iddia edildiğine göre, bu iddianın araştırılıp depo emrinin tebliğ edildiği tarihte davalı şirket yetkilisinin tutuklu olup olmadığının belirlenmesi depo emrinin tebliğ edildiği tarihte davalı şirket yetkilisinin tutuklu veya hükümlü olduğunun sabit olması halinde MK 407/1 maddesi uyarınca vasi atanıp atanmadığının belirlenmesi, atanmış ise depo emrinin bu vasiye tebliğ edilmesi ve ayrıca İİK’nın 54. maddesi kıyasen uygulanarak, mahkemece davalı şirket yetkilisine bir mümessil tayin etmesi için münasip bir mühlet verip, sonucuna göre depo emrinin tebliğe çıkartılması gerekirken, eksik incelemeye dayalı yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamış bozmayı gerektirmiştir. SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle ... Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesinin 04.06.2020 tarih ve 2019/2029 esas, 2020/981 karar sayılı kararın kaldırılarak ilk derece mahkemesi kararının davalı yararına BOZULMASINA, HMK 373/1 maddesi gereğince dosyanın ilk derece mahkemesine karardan bir örneğin ilgili Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 17.04.2021 oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2886, Karar No: 2014/4078, Tarih: 23.09.2014

**1. Ceza Dairesi         2014/2886 E.  ,  2014/4078 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No: 1 - 2013/189079

MAHKEMESİ : Elazığ 2. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO: 12/12/2012, 2012/83 (E) ve 2012/339 (K)

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın kasten öldürmeye teşebbüs suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, cezayı azaltıcı haksız tahrik ve takdiri indirim sebebinin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bozma nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin suç vasfına yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine;

Ancak;

Suç tarihinde yürürlükte olan 765 sayılı TCK.nun 10/a ve 5237 sayılı TCK.nun 19.maddelerindeki düzenlemelere ve bu konuya ilişkin Dairemiz ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun müstekar içtihatlarına göre; 765 sayılı TCK.nun 10/a maddesi uyarınca tatbiki gereken lehteki Yasanın saptanmasında öngörülen kural, Türk Kanununda bulunup yabancı ülke Kanunundaki cezaya en yakın cezanın tespit edilip lehe olan esas alınarak uygulama yapılması gerektiği, Türk ve yabancı kanun karşılaştırmasında kanunların kül halinde ele alınmasının zorunlu olduğu, yabancı ülkede suç işleyip mahkum edilmeyen ve Türkiye'de yargılanan failler hakkında münhasıran Türk Ceza Kanununun uygulanacağı, sanığın suçun işlendiği yerdeki kanunun öngördüğü cezadan daha fazla ceza ile mahkum edilemeyeceği, lehe yasanın nazara alınması esasının yabancı kanunun milli kanun yerine geçerek uygulanması biçiminde yorumlanamayacağı, bu doğrultuda TCK.nun bir bütün olarak uygulanması sonucu saptanan sonuç cezanın, yabancı ülke Yasasının bir bütün olarak uygulanması sonucu saptanan cezadan daha fazla olamayacağı ve lehteki yasada öngörülen cezadan TCK.nun da öngörülen cezaya en yakın olan cezanın benimsenmesi suretiyle ceza tayini gerektiği;

5237 sayılı TCK.nun 19.maddesinin 1.fıkrasında ise; Türkiye'nin egemenlik alanı dışında işlenen suçlar dolayısıyla Türkiye'de yargılama yapılırken, Türk Kanununa göre verilecek olan ceza, suçun işlendiği ülke kanununda öngörülen cezanın üst sınırından fazla olamayacağı, aynı maddenin 2.fıkrası b bendinde ise, suçun Türk vatandaşına karşı işlenmesi durumunda, birinci fıkra hükmünün uygulanmayacağının belirtildiği hususları gözetilerek, lehe olan Yasanın denetime olanak verecek şekilde belirlenmesi gerektiği düşünülmeden, yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak (BOZULMASINA), 23/09/2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1189, Karar No: 2018/2386, Tarih: 29.03.2018

**5. Ceza Dairesi         2016/1189 E.  ,  2018/2386 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Rüşvet almak, resmi belgeyi yok etmek

HÜKÜM : Rüşvet almak ve resmi belgeyi yok etmek suçundan açılan kamu davalarında eylemin bir bütün halinde görevi kötüye kullanma suçunu oluşturduğu kabulüyle mahkumiyetine

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Rüşvet almak, resmi belgeyi yok etmek

HÜKÜM : Rüşvet almak ve resmi belgeyi yok etmek suçundan açılan kamu davalarında eylemin bir bütün halinde görevi kötüye kullanma suçunu oluşturduğu kabulüyle mahkumiyetine

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

1-Suç tarihinde İnegöl Jandarma Komutanlığında er olarak görev yapan sanığın ... Hayvan Pazarında tanıklar ... ve ... ile birlikte emniyet tedbirleri almakla görevlendirildiği, hayvan pazarında yaptıkları kontrol sırasında...'a ait olan üç adet büyükbaş hayvanın kulak küpesi ve menşe belgelerinin bulunmadığını tespit etmeleri üzerine tutanak düzenledikleri daha sonra hayvan sahibinin sanığa 10 TL para vererek düzenlenen tutanağın iptal edilmesini istediği, sanığın da bu parayı alarak minibüs ile karakola döndükleri sırada söz konusu tutanağı yırtıp camdan dışarıya atarak yok ettiği, soruşturma sırasında yapılan aramalara rağmen tutanağın bulunamadığı biçiminde kabul edilen olayda; 5237 sayılı TCK'nın, 05/07/2012 günü yürürlüğe giren 6352 sayılı Yasa ile yapılan değişiklikten önceki rüşveti tanımlayan 252/3. maddesinde "rüşvet, bir kamu görevlisinin görevinin gereklerine aykırı olarak bir işi yapması veya yapmaması için kişiyle vardığı anlaşma çerçevesinde bir yarar sağlamasıdır" denilerek sadece nitelikli rüşvete yer verildiği, kamu görevlisinin yapması gereken işi yapması ya da yapmaması gereken işi yapmaması için yarar sağlamasının rüşvet tanımından çıkarıldığı cihetle; rüşvet suçuna konu paranın kamu görevlisi olan sanığa görevinin gereklerine aykırı olan bir işi yapması için verilip verilmediği hususunun hiçbir duraksamaya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi ve buna bağlı olarak suç niteliğinin tayini bakımından, olay tarihindeki söz konusu tutanağa konu hayvanların kulak küpesi ve menşe belgelerinin bulunmaması nedeniyle bir işlem yapılıp yapılmadığı, yapılmış ise sonucunda verilen kararın kesinleşip kesinleşmediği hususları araştırılmadan, var ise kararın onaylı örneğinin dosya içerisine alınması sağlanmadan, bu kapsamda sanığın eyleminin görevin gereklerine aykırı olarak bir işin yapılması veya yapılmaması için menfaat temin edilmesi durumunda 765 sayılı TCK'nın 212/2-son, 217, 219/son, 348, 342/1, suç tarihinden sonra yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK'nın ise 252/1, 53/1-5, 205. maddelerinde yer alan rüşvet almak ve resmi belgeyi yok etme suçlarını oluşturacağı, aksi takdirde 765 sayılı TCK'nın 212/1-son, 217, 219/son, 348, 342/1, 5237 sayılı TCK'nın ise 6352 sayılı Yasadan önceki haliyle 257/3, 53/1-5, 205. maddelerinde düzenlenen görevinin gereklerine uygun davranmak için çıkar sağlama ve resmi belgeyi yok etme suçlarını oluşturacağı, buna göre her iki kanun uyarınca ayrı ayrı hükümler kurularak, kurulan hükümlerin sonuçlarının karışılaştırılması suretiyle lehe aleyhe yasa değerlendirmesi yapılması gerektiği gözetilmeden suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması,