muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/3327, Karar No: 2011/9128, Tarih: 11.07.2011

B- 130 ada 18, 19, 20, 25, 26, 27, 28 ve 32, 131 ada 1 ve 3- 132 ada 4, 7, 8, 9, 13, 14, 16, 17, 18, 19, 24, 26, 27, 28, 29, 31, 32 ve 33 parsellerin tamamı ile 130 ada 17 ve 21, 131 ada 4, 5, 7 ve 8, 132 ada 10, 11 ve 12 parsellerin bilirkişi krokisinde (A) harfi ile gösterilen bölümlerinin açık alanda ya da bağ rumuzlu alanlarda kaldığı ve bu yerlerin eğimlerinin düşük olup bağ, tarla, meyve bahçesi, kavaklık, dikme fıstıklık ya da aşı yaşı 20’yi geçen fıstıklık niteliğinde bulundukları, bu halleri ile orman sayılmayan yerlerden oldukları anlaşıldığından bu yerlere yönelik temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2) 123 ada 9 ve 14, 124 ada 3, 125 ada 2 ve 3, 126 ada 8, 127 ada 4, 10 ve 11, 128 ada 1, 129 ada 2 ve 4, 130 ada 4, 6, 8 ve 10 parsellerle ilgili temyiz itirazlarına gelince; mahkemece bu yerlerin eylemli biçimde orman olmayıp yerleşim yeri içinde yer aldıkları; her ne kadar bilirkişi kurulunca orman sayılan yerlerden oldukları belirtilmişse de amenajman planında iskan alanında kaldıkları gerekçesi ile Orman Yönetiminin davasının reddine karar verilmiştir. Oysa, dosya arasında yer alan orman bilirkişi kurulu raporunda bu yerlerin 1948 tarihli hava fotoğrafları ile 1951 tarihli memleket haritasında yeşil renkli, yapraklı ağaç rumuzu bulunan orman alanında kaldıkları belirtilerek bu belgeler üzerinde konumları yöntemince gösterilmiştir. Sözü edilen taşınmazların eğimlerinin % 12 üzerinde olduğu anlaşılmaktadır. Bir yerin halen orman niteliği taşımıyor olması o yerin orman sayılmayan yerlerden olduğunu göstermez. Amenajman planı ve meşçere haritası ise Orman İdaresi tarafından yapılacak çalışmalara esas olmak üzere hazırlanan belgeler olup bir yerin öncesinin orman niteliğini belirlemekte tek başına yeterli değildir. Bu taşınmazların 1948 ve 1951 tarihli belgelerde orman alanında kalmalarına rağmen halihazır durumda yerleşim yeri olmaları 1948’li yıllardan sonra ormana el atılarak kazanıldıklarının göstergesidir. Açıklanan nedenlerle Orman Yönetiminin bu parsellere yönelik davasının reddine karar verilmesi yerinde değildir.

SONUÇ: 1) Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davacı ... ve davalılar ... ile ... ..., ... ..., ... ..., ... ..., ... ..., ... ...,

... ..., ... ..., ... ..., ... ..., ... ..., ... ... ve ... ...'nun temyiz itirazlarının reddi ile 122 ada 1, 123 ada 1, 3, 5, 6, 7, 8, 16 ve 18, 130 ada 13, 14, 15, 16, 17, 21, 23, 24, 30 ve 31, 131 ada 1, 3, 4, 5, 7 ve 8, 132 ada 4, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 16, 17, 18, 19, 24, 26, 27, 28, 29, 31, 32 ve 33 parsellerle ilgili hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının gerçek kişilere yükletilmesine, Hazineden harç alınmasına yer olmadığına,

2) Yukarıda 2. bentte açıklanan nedenlerle Orman Yönetiminin temyiz itirazlarının kabulü ile 123 ada 9 ve 14, 124 ada 3, 125 ada 2 ve 3, 126 ada 8, 127 ada 4, 10 ve 11, 128 ada 1, 129 ada 2 ve 4, 130 ada 4, 6, 8 ve 10 parsellerle ilgili hükmün BOZULMASINA 11/07/2011 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/21810, Karar No: 2013/18655, Tarih: 27.11.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/21810 E.  ,  2013/18655 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için;

Failin bir kimseyi,kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp,onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 90.ncı maddesininin 5.nci fıkrasına göre;Usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.)Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla,kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin(AİHS), temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir.İnsan hakları,insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin(AİHS), temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir.İnsan hakları,insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre,her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına ... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile,anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ... ...'in vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 12.03.1999 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra,eşlerin bir arada yaşamasını engelliyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanunun 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, yerinde görülmeyen katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 27.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4358, Karar No: 2021/5799, Tarih: 06.07.2021

**2. Hukuk Dairesi         2021/4358 E.  ,  2021/5799 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm taraflarca temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı erkeğin yerinde bulunmayan temyiz itirazları yersizdir.

2-Davacı kadının temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Islah kurumu, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 176’ncı ve devamı maddelerinde ayrıntılı olarak düzenlenmiştir. Islah, davacı veya davalının, iddianın ve savunmanın değiştirilmesi yasağı kapsamındaki usul işlemlerini, karşı tarafın iznine ve hâkimin onayına bağlı olmaksızın belli kurallar çerçevesinde bir defaya mahsus olmak üzere düzeltmesini sağlayan bir usul hukuku kurumudur. Islah, HMK'nın 177. maddesindeki düzenleme uyarınca tahkikatın sona ermesine kadar yapılabilir.

Tahkikat ise, HMK’nın 147. maddesi uyarınca ön inceleme aşamasının tamamlanmasından sonra başlamaktadır. Bu anlamda tahkikat evresinde işin esasına girilerek delillerin değerlendirilmesi sonucu bir karar verilmek üzere taraflar duruşmaya davet edilir. Bu yönüyle tahkikat evresi, yargılamanın en önemli ve uzun aşaması olarak nitelendirilmektedir. Mahkeme tarafların tahkikatın tüm hakkındaki açıklamalarından sonra, tahkikatı gerektiren bir husus kalmadığını görürse, tahkikatın bittiğini taraflara tefhim eder (TMK m.184/2).

Yapılan yargılama ve toplanan delillerden; davacı kadın tarafından TMK’nın 166/1. maddesine dayalı açılan boşanma davasının yapılan yargılaması sonucunda ilk derece mahkemesince, davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına, davacı kadın lehine 10.000,00.-TL maddi ve 10.000,00.-TL manevi tazminat ile 250,00.-tedbir, 400,00.-TL yoksulluk nafakasına hükmedilmiş, karar davacı kadın tarafından tazminatlar ve yoksulluk nafakasının miktarı yönünden, davalı erkek tarafından ise kusur belirlemesi, davacı kadın lehine hükmedilen tazminatlar ve nafakalar yönünden istinaf edilmiştir. Bölge adliye mahkemesince erkeğin kusur belirlemesine yönelik istinafı ile davacı kadının maddi tazminatın miktarına yönelik istinaf taleplerinin kabulü ile tarafların sair istinaf taleplerinin reddine, davacı kadın lehine 20.000,00.-TL maddi tazminata hükmedilmiştir.

Davacı kadının dava dilekçesi ile 20.000,00.-TL maddi 10.000,00.-TL manevi tazminat ile 500,00.-TL tedbir ve yoksulluk nafakası talep ettiği, tahkikat bitmeden süresinde verdiği 04.04.2019 tarihli esas hakkında beyan ve ıslah dilekçesi ile talep sonucunu maddi tazminat ve yoksulluk nafakasının miktarı yönünden arttırarak 1.000,00.-TL yoksulluk nafakası ve faizi ile 100.000,00.-TL maddi tazminat talep ettiği anlaşılmakla, bölge adliye mahkemesince ıslah dilekçesi ile talep edilen miktar üzerinden maddi tazminat ve yoksulluk nafakası miktarının değerlendirilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmayıp bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz eden davalıya yükletilmesine, peşin alınan harcın mahsubuna ve 292.10 TL. temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, istek halinde temyiz peşin harcının yatıran davacıya geri verilmesine, dosyanın ilgili bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine oybirliğiyle karar verildi.06.07.2021 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2020/3327, Karar No: 2021/890, Tarih: 08.02.2021

**17. Hukuk Dairesi         2020/3327 E.  ,  2021/890 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

-K A R A R-

6100 sayılı HMK m. 310/3 “(Ek:22/7/2020-7251/29 md.) Feragat veya kabul, dosyanın temyiz incelemesine gönderilmesinden sonra yapılmışsa, Yargıtay temyiz incelemesi yapmaksızın dosyayı feragat veya kabul hususunda ek karar verilmek üzere hükmü veren mahkemeye gönderir.” düzenlemesini içermektedir.

İncelenen dosyada, davacı vekili Av. Ayşegül Bingül 11.01.2021 tarihli dilekçe ile davadan feragat ettiğini beyan ettiğinden ve vekaletnamesinde davadan feragate yetkili olduğu anlaşıldığından İtiraz Hakem Heyetince davadan feragat hususunda ek karar verilmesi için dosyanın İtiraz Hakem Heyetine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 08/02/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14340, Karar No: 2015/24965, Tarih: 23.11.2015

**8. Ceza Dairesi         2015/14340 E.  ,  2015/24965 K.**

**"İçtihat Metni"**

İhbarname No : KYB - 2015/312510

Hakkı olmayan yere tecavüz ve tehdit suçlarından şüpheliler F.. Ç.., Y.. Ç.. ve O.. Ç.. hakkında yapılan soruşturma evresi sonucunda Avanos Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 26.01.2015 tarihli ve 2014/1168 soruşturma, 2015/133 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yönelik müştekiler tarafından yapılan itirazın reddine ilişkin mercii (NEVŞEHİR) Sulh Ceza Hakimliğinin 26/03/2015 tarihli ve 2015/476 değişik iş sayılı kararı kapsayan dosyasıyla ilgili olarak;

Dosya kapsamına göre, şüpheliler hakkında soyut iddia dışında delil olmaması ve eylemin hukuki uyuşmazlık boyutunda kaldığından bahisle kovuşturmaya yer olmadığına karar verilmiş ise de, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 160. maddesinde yer alan “Cumhuriyet savcısı, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlar. Cumhuriyet savcısı, maddî gerçeğin araştırılması ve adil bir yargılamanın yapılabilmesi için, emrindeki adlî kolluk görevlileri marifetiyle, şüphelinin lehine ve aleyhine olan delilleri toplayarak muhafaza altına almakla ve şüphelinin haklarını korumakla yükümlüdür.” şeklindeki düzenleme karşısında, Cumhuriyet savcısının soruşturma yapmak zorunda olduğu, müşteki Hakkı Temiz tarafından verilen 10/09/2014 tarihli ifadede, tarlasından ürünün şüpheliler F.. Ç.., Y.. Ç.. ve O.. Ç.. tarafından toplanarak satıldığını ve O.. Ç..'ın ikametinin önünden greyder bıçağını rızası olmadan alıp götürdüğünü belirtmesi, müşteki M... T.... tarafından verilen ifadenin de benzer mahiyette olduğu nazara alındığında, bahse konu ürünlerin bulunduğu tarlanın sahibinin belirlenerek sonucuna göre hırsızlık suçundan işlem yapılması gerektiği, ayrıca şüpheli O.... hakkında greyder bıçağını alması hakkında hırsızlık suçundan dolayı da şikayetçi olunması karşısında, bahse konu bıçağın bulunması amacıyla herhangi bir araştırma yapılmadığı gözetilmeden itirazın kabulü yerine, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı CMK.nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdür- lüğünün 08.09.2015 gün ve 59100 sayılı Kanun Yararına Bozma istemine atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 07.10.2015 gün ve KYB/2015-321510 sayılı ihbarnamesi ile dairemize tevdii kılınmakla incelendi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Kanun yararına bozma isteminin hırsızlık suçuna ilişkin olmasına ve Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 22.01.2015 günlü Resmi Gazete'de yayımlanan 19.01.2015 gün ve 2015/8 sayılı kararına göre, kanun yararına bozma istemini inceleme görevi Yargıtay Yüksek (13.) Ceza Dairesine ait olmakla Dairemizin görevsizliğine, dosyanın görevli Daireye (GÖNDERİLMESİNE), 23.11.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/15108, Karar No: 2009/515, Tarih: 20.01.2009

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2008/15108 E.  ,  2009/515 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

MÜDAHİL : ...

Taraflar arasındaki tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi müdahil ... tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı Hazine, 14.10.2005 günlü dilekçesinde Didim-Karakuyu mevkiinde bulunan ve hükmen tapulama dışı bırakılan 737 parsel sayılı taşınmazın Hazine adına tescilini talep etmiş, müdahil ... harçlı dilekçe ile davaya müdahil olmuştur.

Mahkemece Hazinenin davasının kabulüne, müdahil ...'ın davasının reddine, 737 parsel nolu 4701 m2 yüzölçümündeki taşınmazın cinsi belirtilmeden Hazine adına tesciline karar verilmiş, hüküm müdahil ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, T.M.Y.'nın 713. Maddesi uyarınca açılan tescil istemine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamına, toplanan delillere göre; tescili istenilen taşınmazın 1965 yılında yapılan genel arazi kadastrosunda tarla niteliği ile ... adına tespiti yapılıp kesinleştiği, Hazinenin Devletin hüküm ve tasarrufu altında olan yer olduğu iddiası ile açılan tapu iptali davası sonucu Asliye Hukuk Mahkemesinin 1975/356-918 sayılı kararı ile tapunun iptaline karar verildiği, aynı yer için ...'ın açtığı tescil davasının Didim Asliye Hukuk Mahkemesinin 1994/128 E.-2003/12 sayılı kararı ile reddedildiği, bu red kararının Yargıtay Yüksek 8. Hukuk Dairesince 01.07.2003 tarih 3606-4914 sayılı kararı ile onandığı, taşınmazın bu ormandan açma yapılan yer olduğunun kabul edildiği, bu gibi yerlerin 3402 Sayılı Yasanın 18. Maddesi hükmü uyarınca Hazine adına tescili isteminin mümkün olduğu tespit edilerek Hazinenin davasının kabulüne karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Ne var ki; öncesi orman olduğu belirlenen taşınmazın bu niteliği ile tesciline karar verilmesi gerekirken, kararda taşınmazın cinsinin belirtilmemiş olması yerinde değil ise de, bu husus hükmün bozulmasını ve yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür. Bu sebeple hükmün birici bendindeki davacı adına cümlesinden sonra gelmek üzere "orman niteliği ile" cümlesi eklenmek suretiyle düzeltilmesine ve hükmün H.Y.U.Y.'nın 438/7. Maddesine göre bu düzeltilmiş şekliyle ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 20/01/2009 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/36688, Karar No: 2013/30074, Tarih: 23.12.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2013/36688 E.  ,  2013/30074 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA : Davacı, fazla çalışma ücreti, genel tatil ücreti ve hafta tatili ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, davanın açılmamış sayılmasına karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı işçi, davalı işverence fazla çalışma yaptırılmasına rağmen karşılığının ödenmediğini belirterek birkısım işçilik alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 150/6. ve 320/4. maddeleri gereğince davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine göre, 07.06.2012 tarihli oturumunda davacı vekilinin sunduğu mazeret geçerli kabul edilmeyerek davanın takip edilmemesi nedeni ile dosyanın işlemden kaldırıldığı, davacının başvurusu üzerine yenileyerek dosyanın tekrar ele alındığı; yargılamanın devamı sırasında 06.08.2013 tarihli oturumda yine davacı vekilinin mazereti geçerli kabul edilmeyerek davanın takip edilmemesi sebebiyle, 6100 sayılı Kanun'un 320. maddesinin 4. fıkrasına dayanılarak davanın açılmamış sayılmasına karar verildiği anlaşılmaktadır.

Dava, 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Kanun'dan önce, seri yargılama usulünün geçerli olduğu 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu döneminde açılmıştır. Anılan kanun döneminde, iş davaları sözlü yargılama usulüne tabi olup bu usulde ikiden fazla takipsiz bırakılması halinde açılmamış sayılmasına karar verilmesi gerekmekte idi. 6100 sayılı Kanun'a göre, iş davaları basit yargılama usulüne tabi olup 6100 sayılı Kanun'un 320. maddesinin 4. fıkrasında belirtilen "basit yargılama usulüne tabi davalarda, işlemden kaldırılmasına karar verilmiş olan dosya, yenilenmesinden sonra takipsiz bırakılırsa, dava açılmamış sayılır", kuralı ile basit yargılama usulünde davanın birden fazla takipsiz bırakılması halinde açılmamış sayılmasına karar verileceği hükme bağlanarak Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'ndan farklı bir düzenleme yapılmıştır.

Her ne kadar usul kanunları yürürlüğe girmekle derhal etkisini meydana getirdiği ve tamamlanmamış usul işlemlerine de uygulanacağı gerekmekte ise de, dava sözlü usulün geçerli olduğu dönemde açılmış ve yargılama devam etmekte iken davanın tabi olduğu

Her ne kadar usul kanunları yürürlüğe girmekle derhal etkisini meydana getirdiği ve tamamlanmamış usul işlemlerine de uygulanacağı gerekmekte ise de, dava sözlü usulün geçerli olduğu dönemde açılmış ve yargılama devam etmekte iken davanın tabi olduğu

usulde değişiklik yapılarak basit yargılama usulüne tabi kılınmıştır. Bu durumda, davanın açıldığı tarihte davanın tabi olduğu usule göre davacının davayı birden fazla takipsiz bırakma hakkının bulunduğu ve yargılama devam etmekte iken usul değişikliğinin yapıldığı hususları dikkate alındığında da mahkemece davanın açılmamış sayılması durumuna gelmiş olmasının kabul edilmesi hakkı daraltıcı nitelikte olacağından mahkemece 6100 sayılı Kanun'un 320/4. maddesine istinaden davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Dairemizin bu konu hakkındaki içtihadı bu yönde oluşturulmuştur.

Yukarıda açıklanan sebeplerle, davacı tarafın 06.08.2013 tarihli duruşmaya katılmamış olması gerekçesi ile 1086 sayılı Kanun'un 409. maddesi gereğince dosyanın işlemden kaldırılmasına karar verilmesi gerekirken, 6100 sayılı Kanun'un 320/4. maddesi gereği davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 23.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.