muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/4071, Karar No: 2014/20182, Tarih: 02.12.2014

**15. Ceza Dairesi         2013/4071 E.  ,  2014/20182 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması, malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı, veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Suçun, meslek ve sanat, ticaret veya hizmet ilişkisinin ya da hangi nedenden doğmuş olursa olsun, başkasının mallarını idare etmek yetkisinin gereği olarak tevdi ve teslim edilmiş eşya hakkında işlenmesi hâlinde, nitelikli hali oluşmaktadır.

Somut olayda; sanığın, katılana ait ... Şarküteri isimli iş yerinde çalıştığı, katılanın uzun zamandan beri günlük hasılattan 200 TL civarında kayıplar olduğunu fark etmesi üzerine, oğlunun arkadaşı olan tanık ...'ı bu kayıpları ortaya çıkarabilmek amacıyla şarküteride çalıştırmaya başladığı, bir süre sonra sanığın tanık ...'a, bazı durumlarda mal alıp sipariş götürdüğünden ve almış olduğu paraların üstünü bir şekilde vermediğinden bahsederek, bu işi birlikte yapmalarını ve parayı paylaşmalarını teklif ettiği, tanığın bu durumu katılanın oğlu olan tanık ... ile paylaştığı, bunun üzerine katılan ve oğlunun, sanığın bu işi yaptığını tespit etmek amacı ile tanık ...'dan sanığın teklifini kabul etmesini stedikleri, bir müddet sanığın bu şekilde elde edilen paraları tanık ...ile paylaştığı ve durumun anlaşılması üzerine sanığın katılan tarafından işten çıkarıldığı anlaşılmakla; sanığın eyleminin hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu oluşturduğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiş; sanık hakkında hapis cezası yanında adli para cezasına da hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi ve sanığın, aynı suç işleme kararının icrası kapsamında değişik zamanlarda katılandan menfaat temin etmesi nedeniyle, hakkında 5237 sayılı TCK'nın 43/1. maddesi gereğince zincirleme suç hükümlerinin uygulanmaması aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 06.04.2010 tarih ve 2010/4-71 E, 2010/76 K sayılı ilamında belirtildiği gibi; 5237 sayılı TCK’nın 51. maddesiyle, ceza infaz kurumu haline getirilip, sadece hapis cezasıyla sınırlı olarak kabul edilen ertelemede, maddenin 3. fıkrası uyarınca mahkemece bir deneme süresinin belirlenmesi zorunlu olup, bu sürenin belirlenmemesi veya eksik belirlenmesinin, aleyhe bozma yasağı kapsamında değerlendirilemeyeceği, yine zikredilen maddenin 3. fıkrasında, denetim süresinin mahkûm olunan hapis cezası süresinden az olamayacak şekilde belirlenmesi gerektiğinden hareketle, somut olayda hapis cezası ertelenen sanık hakkında, 5237 sayılı TCK’nın 51/3. maddesi gereğince denetim süresine hükmedilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA; fakat, bu aykırılığın yeniden duruşma yapılmaksızın aynı kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; hapis cezasının ertelenmesine ilişkin bölümde yer alan “Denetimli serbestlik hükümlerinin uygulanmasına,” ibaresinin çıkarılarak yerine “1 yıl denetim süresi belirlenmesine” ibaresinin eklenmesi suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 02/12/2014 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2412, Karar No: 2013/2615, Tarih: 15.02.2013

**4. Hukuk Dairesi         2013/2412 E.  ,  2013/2615 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Dosya içeriğine, temyizin kapsamına, uyuşmazlığın tapu kaydındaki taşınmaz cinsinin düzeltilmesi istemine ilişkin bulunmasına göre, temyiz inceleme görevi Yargıtay Yasası’nın 14. maddesi ve Başkanlar Kurulu kararı uyarınca Yargıtay 1. Hukuk Dairesine aittir.

SONUÇ: Açıklanan nedenlerle, temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın Yargıtay 1. Hukuk Dairesi Başkanlığına gönderilmesine 15/02/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13108, Karar No: 2014/7613, Tarih: 12.05.2014

**4. Hukuk Dairesi         2013/13108 E.  ,  2014/7613 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir 11. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 04/04/2013

NUMARASI : 2012/834-2013/202

Davacı Orman Genel Müdürlüğü'ne izafeten İzmir Orman İşletme Müdürlüğü vekili Avukat N.. T.. tarafından, davalı H.. T.. aleyhine 27/07/2012 gününde verilen dilekçe ile maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 04/04/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, haksız fiil nedeniyle uğranılan zararın tazmini istemine ilişkindir. Mahkemece, dava kabul edilmiş; kararı, davalı temyiz etmiştir.

Davacı idare, davalının Devlet Ormanı sınırları içinde kalan ormanlık yerde "açma" eylemi gerçekleştirip, orman örtüsünü tahrip ederek idarenin zarara uğramasına neden olduğu iddiasıyla zararın ödetilmesini istemiştir.

Dosya kapsamından; 23/05/2011 tarihli suç zabıt varakasından davalının orman alanı içinde işgal ve faydalanma yaptığı, söz konusu alana kiraz ağacı diktiği tespit edilerek, davalı hakkında işgal ve faydalanma suçundan İzmir 12. Sulh Ceza Mahkemesi'ne kamu davası açıldığı, mahkemeye sunulan bilirkişi raporuna göre, davalı tarafından kullanılan alanın 50-60 yıl önce eski kullanıcıları tarafından ormandan açma yapılarak yerleşilmiş olduğu ve davalının ağaç kesme eylemi ve tahribatı olmadığı, işgal ve faydalanma suçu işlediğinin belirtildiği anlaşıldığından, davalı sanığın eyleminin işgal ve faydalanma olarak değerlendirilerek mahkumiyetine ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği anlaşılmıştır.

Şu durumda, ceza dosyası içeriği ve dosyadaki diğer kanıtlardan dava konusu yerde davalı tarafından herhangi bir ağaç kesilmediği ve orman örtüsünün tahrip edilmediği anlaşıldığından ağaçlandırma gideri istemine ilişkin olan davanın tümden reddi yerine kabulü doğru olmadığından kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 12/05/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7557, Karar No: 2015/18670, Tarih: 25.05.2015

**9. Hukuk Dairesi         2015/7557 E.  ,  2015/18670 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, fazla çalışma ücreti alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A)Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalıya ait işyerinde 02/07/1997 - 08/06/2011 tarihleri arasında araç bakım elemanı olarak çalıştığını, 2001 yılından itibaren fazla mesai ücretlerinin kimi zaman eksik ödendiğini, kimi zamanda hiç ödenmediğini, davalının iş yoğunluğundan dolayı sürekli yeni tesisler açtığını ve anılan tesislerin kuruluşunda her gün 08:00-23:00 arasında çalıştığını iddia ederek fazla mesai ücreti alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının fazla çalışma yaptığı ve bu çalışmanın ücretini aldığını savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, tanık beyanlarına göre davacının haftalık 12 saat fazla mesai yaptığı gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraflar yasal süresi içinde temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacı her gün 08:00-23:00 arasında çalıştığını iddia etmiştir. Davalı işveren davacının fazla mesai ücretlerinin karşılığının ödendiğini savunmuş ve tanık beyanına dayanmıştır. Davalı tanığı . .....’in ifadesinde açıkça “ yaz dönemlerinde fazla mesailer daha fazla olur. Ayda 100-150 saat fazla mesai olabilir” şeklindeki beyanının fazla mesai çalışmasının tayini açısından değerlendirilmeksizin sonuca gidildiği tespit edilmiştir.

Davalı tanığının bu beyanının diğer deliller ile birlikte değerlendirilerek fazla mesai ücretinin tayini gerekirken eksik inceleme ve değerlendirme ile karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 25.05. 2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1180, Karar No: 2019/6494, Tarih: 21.10.2019

**10. Ceza Dairesi         2019/1180 E.  ,  2019/6494 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : İSTANBUL Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : İstinaf başvurusunun esastan reddi

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Yargılama sürecindeki işlemlerin yasaya uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipinin doğru biçimde belirlendiği, aşağıda belirtilenler dışında istinaf isteminin esastan reddine dair karar hukuka uygun bulunduğundan, sanık müdafiinin Bölge Adliye Mahkemesi kararına yönelik diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Sanığın evinde halının üzerinde ele geçirilen İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığı Adli Emanetinin 2017/7556 sırasında kayıtlı 145,00TL paranın suçun işlenmesi ile elde edildiğine ilişkin kuşku sınırlarını aşan delil bulunmadığı gözetilmeden, iadesi yerine TCK’nın 54. maddesi gereğince müsaderesine karar verilmesi,

2- Sanığın evinde ele geçen İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığı Adli Emanetinin 2017/8828 sırasında kayıtlı toplam 88 adet uyuşturucu madde içermeyen sıvı maddeler ile serum kitlerinin sanığa iadesi gerekirken müsaderesine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün CMK'nın 302. maddesi gereğince BOZULMASINA; ancak bu durumun yeniden yargılama yapılmaksızın aynı Kanunun 303. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; ilk derece mahkemesi hükmünün TCK’nın 54. maddesinin uygulanması ile ilgili paragrafının çıkarılarak yerine, “İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığı Adli Emanetinin 2017/7556 sırasında kayıtlı 145,00TL paranın suçun işlenmesi ile elde edildiğine ilişkin kuşku sınırlarını aşan delil bulunmadığı anlaşıldığından sanığa iadesine, Adli Emanetin 2017/8828 sırasında kayıtlı uyuşturucu madde içermeyen sıvı maddeler ile serum kitlerinin sanığa iadesine, Adli Emanetin 2017/7556 sırasında kayıtlı suçta kullanıldığı anlaşılan terazilerin TCK'nın 54/1; Adli Emanetin 2017/8828 sırasında kayıtlı afyon sakızı ve eroin maddesinin ise TCK'nın 54/4. maddesi uyarınca müsaderelerine,” ibaresinin yazılması suretiyle, hukuka aykırılığın düzeltilerek TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, dosyanın İstanbul 19. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesine gönderilmek üzere, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına verilmesine, 21/10/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi .
Yargıtay — Esas No: 2014/7223, Karar No: 2014/18615, Tarih: 01.07.2014

**2. Ceza Dairesi         2014/7223 E.  ,  2014/18615 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2013/236418

MAHKEMESİ : Çatalca Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 24/01/2013

NUMARASI : 2012/505 (E) ve 2013/78 (K)

SUÇ : Karşılıksız yararlanma

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

02.07.2012 tarihinde kabul edilerek, 28344 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan ve 05.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6352 sayılı Yargı Hizmetlerinin Etkinleştirilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Ve Basın Yoluyla İşlenen Suçlara İlişkin Dava Ve Cezaların Ertelenmesi Hakkında Kanunun Geçici 2. maddesinin l. fıkrası uyarınca aynı maddenin 2. fıkrası gereğince, katılan kurumun zararını tazmin etmesi halinde sanık hakkında ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerektiği gözetilerek, sanığın kurumun zararını giderip gidermediği sorularak, gidermediğinin tespiti halinde, “dosyada bilirkişi tarafından hesap olunan katılan kurumun zararını gidermesi halinde 6352 sayılı Yasının Geçici 2/2 maddesi gereğince hakkında ceza verilmesine yer olmadığına karar verileceğine” dair bildirimde bulunularak sonucuna göre hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, 01.07.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/23083, Karar No: 2022/5604, Tarih: 13.04.2022

**6. Ceza Dairesi         2021/23083 E.  ,  2022/5604 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK'nın 01/03/2018 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7070 sayılı Olağanüstü Hal Kapsamında Bazı Düzenlemeler Yapılması Hakkında Kanun Hükmünde Kararnamenin Değiştirilerek Kabul Edilmesine Dair Kanunun 5. maddesi ile değişik 188/1. maddesine eklenen ''Müdafiin mazeretsiz olarak duruşmaya gelmemesi veya duruşmayı terk etmesi halinde duruşmaya devam edilebilir'' şeklindeki cümle de gözetilerek suça sürüklenen çocuk ... müdafiine duruşma günü usulüne uygun olarak bildirilmiş olmasına rağmen 27/04/2021 tarihli oturuma mazeret bildirmeksizin katılmadığı anlaşıldığından, tebliğnamede bu konuda bozma isteyen düşünceye katılınmayarak yapılan incelemede ;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozmaya, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; sanık müdafiinin, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye aykırı olarak ONANMASINA, 13/04/2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3347, Karar No: 2018/8158, Tarih: 11.12.2018

**20. Hukuk Dairesi         2017/3347 E.  ,  2018/8158 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili, dava dilekçesinde, davalı aleyhine açılan kat mülkiyetinden kaynaklanan projeye aykırılığın eski hale getirilmesine ilişkin ... 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin 13/11/2009 tarih ve 2008/859 Esas 2009/1580 Karar sayılı kararıyla davanın kabulüne karar verildiğini, davalı ile müvekkil apartmanın yönetimi arasında akdedilen 16/02/2012 tarihli taahhütname gereğince ... 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin bu kararına uygun davranılacağının, sözkonusu taahhüt kalemlerinin ihlali halinde ise ihlal edilen her bir taahhüt kalemi için 5.000 TL ödemeyi kabul ve taahhüt ettiğini, söz konusu taahhütnameye rağmen davalının öncelikle ilama ve bu yolla taahhütnameye aykırı davrandığını, sözkonusu aykırılıkların giderilerek ilama uygun hale getirilmesi amacıyla ... 2. İcra Dairesinin 2014/509 Esas sayılı dosyası ile icra takibi başlatıldığını, icra dairesi tarafından yerine getirme ve tespit tutanağı düzenlendiğini, bu tutanak ile davalının taahhütnameye aykırı davrandığının belirlendiğini, davalının kabul ve taahhüt ettiği dava konusu ihlallerin yaptırımı olarak ödemesi gereken tutar olan (ihlal edilen her bir kalem için 5.000 TL) toplam 20.000 TL'nin tahsili için davalı hakkında ... 4. İcra Müdürlüğünün 2014/2920 Esas sayılı dosyası ile icra takibi başlatıldığını, davalının takibe itirazının iptaline, takibin devamına ve icra inkar tazminatına hükmedilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir. Mahkemece, davacının davalıdan ... 4. İcra Müdürlüğünün 2014/2920 Esas sayılı takip dosyasıyla herhangi bir alacağının olmadığı anlaşıldığından, açılan ve sabit olmayan davanın reddine, 4.000 TL kötü niyet tazminatının davacıdan alınıp davalıya verilmesine karar veriliş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlar ile yasal gerektirici nedenlere göre, ... 2. İcra Dairesinin 2014/509 Esas sayılı dosyası ile, ... 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin 13/11/2009 tarih ve 2008/859 Esas 2009/1580 sayılı kararının yerine getirildiğinin kabulü ve ilamdaki yükümlülüklerin ihlal edildiğinin resmi tutanakla belirlenmeksizin haricen kat malikleri tarafından tanzim edilen tutanakların davanın kabulü için yeterli olmayacağı gözetilerek davanın reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığından, sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

Ancak;

Davacı tarafın, ... 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin 13/11/2009 tarih ve 2008/859 E. - 2009/1580 K. sayılı kararının yerine getirilmesine yönelik ... 2. İcra Dairesinin 2014/509 Esas sayılı dosyası ile haricen kat malikleri tarafından tanzim edilen üç adet tutanağa dayanmak suretiyle yapmış olduğu takibe itirazın iptalini istediğine göre, davacının haksız ve

kötü niyetinden bahsedilemez. Bu itibarla, davacı aleyhinde 2004 sayılı İİK'nın 67/2. maddesi gereğince yasal şartları oluşmayan kötüniyet tazminatına hükmedilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde iadesine 11/12/2018 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14668, Karar No: 2013/10296, Tarih: 18.06.2013

**11. Ceza Dairesi         2013/14668 E.  ,  2013/10296 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 10.05.2013 gün ve 2013/7683/30506 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 05.06.2013 gün ve KYB.2013/180919 sayılı ihbarnamesi ile;

Ödeme şartını ihlal suçundan sanık ...'nun, 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 340. maddesi uyarınca 3 aya kadar tazyik hapsi ile cezalandırılmasına dair İnegöl İcra Ceza Mahkemesinin 13/12/2012 tarihli ve 2012/1398 esas, 2012/1624 sayılı kararının kesinleşerek infaza verilmesini müteakip, hükümlü tarafından 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'a 6411 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 13. maddesi ile eklenen geçici 4 ve 6291 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun ile Denetimli Serbestlik ve Yardım Merkezleri ile Koruma Kurulları Kanununda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 1 ve 2. maddesi ile eklenen geçici 3 ve 105/A maddelerinden yararlanma talebinde bulunulması üzerine, söz konusu talebin kabulü ile hükümlünün cezasının hak ederek salıverilme tarihi olan 04/06/2013 tarihine kadar denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına ilişkin Kahramanmaraş İnfaz Hakimliğinin 07/03/2013 tarihli ve 2013/641 esas, 2013/641 sayılı kararına karşı yapılan itirazın reddine dair Kahramanmaraş 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 19/03/2013 tarihli ve 2013/315 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 18.09.2007 tarih ve 214-181 sayılı ve 17.04.2004 tarih ve 32-97 sayılı kararlarında belirtildiği gibi infaza ilişkin hususların kazanılmış hak oluşturmayacağı gözetilerek yapılan incelemede,

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 18.09.2007 tarih ve 214-181 sayılı ve 17.04.2004 tarih ve 32-97 sayılı kararlarında belirtildiği gibi infaza ilişkin hususların kazanılmış hak oluşturmayacağı gözetilerek yapılan incelemede,

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 45. maddesinde, suç karşılığı uygulanacak yaptırımların, hapis ve adli para cezası olarak belirlendiği, diğer taraftan 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 1. maddesinde bu Kanunun amacının, ceza ve güvenlik tedbirlerinin infazına ilişkin usul ve esasları düzenlemek olduğunun belirtildiği, bu haliyle 5275 sayılı Kanun'un ceza ve güvenlik tedbirlerine dair hususları kapsamakta olup tazyik hapislerine ilişkin bir hususa yer vermediği, keza Ceza İnfaz Kurumlarının Yönetimi ile Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Tüzük'ün 193/4. maddesinde yer alan "Disiplin hapsi ve tazyik hapsi kararları, tekerrüre esas olmaz, koşullu salıverilme hükümleri uygulanmaz ve adli sicil kayıtlarına işlenmez." hükmü ile Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14/11/2006 tarihli ve 2006/16- 220-231 sayılı ilamı birlikte değerlendirildiğinde, disiplin ve tazyik hapsinin bir "hapis" cezası olmadığı, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 2. maddesinde tanımlanan "disiplin hapsi" kavramı içinde kaldığı ve kısmi bir düzeni korumak amacıyla getirildiği, kişinin kendisinden beklenen yükümlülüğü yerine getirdiği takdirde de serbest kalacağının anlaşılmasına göre, 5275 sayılı Kanun'a 6291 sayılı Kanun'un 1 ve 2. maddeleri ile eklenen geçici 3 ve 105/A maddeleri ile 6411 sayılı Kanun'un 13. maddesi ile eklenen geçici 4. maddesiyle getirilen hükümlülerin cezalarının bir kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazı şeklindeki düzenlemenin hapis ve adli paracezasına mahkum olan hükümlüler yönünden uygulanması gerekeceği cihetle, itirazın bu yönden kabulüne karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca, anılan kararın bozulması istenilmiş olmakla, Dairemize gönderilen dosya incelenerek gereği görüşüldü:

İncelenen dosya içeriğine göre kanun yararına bozma istemine atfen düzenlenen ihbarnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden Kahramanmaraş 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 19/03/2013 tarihli ve 2013/315 değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı CMK’nun 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde takdir ve ifasına, dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 18.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.