muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/9521, Karar No: 2019/2651, Tarih: 16.04.2019

Dava, arsa payının düzeltilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece bozmaya uyulmuşsa da, gereği tam olarak yerine getirilmemiştir.

Yargıtayın bozma kararlarına karşı direnme hakkı yasalarımıza göre mahkemeye verilmiş olup, mahkemece bozmaya uyulduktan sonra bozma gereklerinin yerine getirilmesi

zorunludur. Bu bağlamda hakim, uyduğu bozma ilamının gereğinin eksiksiz yerine getirilip getirilmediğini denetlemekle görevlidir.

Şöyle ki;

Bozma ilamında; mahkemece, ilamda açıklanan hususlar doğrultusunda arsa paylarının belirlenmesinde esas alınacak olan bağımsız bölümlerin değerlerini olumlu ya da olumsuz etkileyen tüm unsurların incelenip irdelenmesi için bilirkişi kurulundan yeniden ek rapor alınması ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile hüküm kurulması doğru görülmemiştir.”denilerek kararın bozulmasına hükmedilmiştir. Her ne kadar mahkemece bozma ilamından sonra uzman bilirkişilerden oluşan bilirkişi kurulundan rapor alınmışsa da her bir bağımsız bölümün kat irtifakı veya kat mülkiyeti kurulduğu tarihteki değerlerine etkili olabilecek unsurlar hiçbir kuşku ve duraksamaya meydan verilmeden yeterli şekilde değerlendirilmemiştir. Bunun yanında hükme esas alınan bilirkişi raporunda taşınmazdaki 7 ve 8 nolu çekme kat dairelerin yaklaşık 87 m2 alanlı olduğu ve ön ve arka cephesinin teras balkonlar mahallerini ihtiva ettiği tespit edilmiş olup, dairelerin teras alanlarının kullanımlarının da (7) ve (8) nolu daireler tarafından kullanıldığından bahisle arsa paylarının düzenlendiği ancak dosyada mevcut olan diğer bilirkişi raporunda ise taşınmazın tasdikli projesinde ilgili bağımsız bölümlerin yaklaşık 30 m2 alanlı olduğu tespit edilerek arsa paylarının hesaplandığı ve sonuç olarak bilirkişi raporları arasındaki çelişki giderilmeden, yeterli inceleme yapılmadan hüküm kurulduğu ayrıca bağımsız bölümlerin binada bulundukları yerleri ve yüzölçümleri açıkça belirtilmesine karşın her bir bağımsız bölümün kat irtifakı veya kat mülkiyeti kurulduğu tarihteki değerlerine etkili olabilecek diğer unsurların tek tek yazılıp açıklanmadığı ve bu bağımsız bölümlerin değerlerinin ayrı ayrı hesaplanmadığı, soyut bir biçimde değerlendirme yapılarak arsa paylarının yeniden belirlendiği anlaşılmış olup mahkemece hükme ve denetime elverişli konusunda uzman bilirkişilerden oluşan heyetten yukarıda açıklanan ve bozma ilamında belirtilen hususlarda ayrıntılı rapor aldırılarak, raporlar arasındaki çelişkiler de giderilerek oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Ayrıca dosya içerisindeki bilgi ve belgelerin incelenmesinde; özellikle dava konusu ana taşınmaza ait son tapu kaydının incelenmesinde ve tarafların beyanlarına göre taşınmaz üzerindeki binanın yıkıldığı, arsa vasfına dönüştüğü, kat mülkiyetinin terkin edildiği ve maliklerin hisseli malik olduğu anlaşılmıştır. Bunun yanında dosya içerisinde davalı ...’un imzaladığı arsa karşılığı inşaat sözleşmesinin de mevcut olduğu görülmüştür. Davacılar vekili ise temyiz dilekçesinde davalı ...’ın arsa payının satışa çıkarılacağını beyan etmiş olmakla mahkemece dava konusu taşınmaza ait son tapu kaydı getirtilerek taraf teşkili konusunda gerekli denetimin yapılması, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesine karşın binanın tekrar yapılıp yapılmadığı ve tapu kaydındaki arsa paylarında bir değişiklik olup olmadığı araştırılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, Yargıtaydaki duruşma tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre takdir edilen 2.037,00.-TL vekalet ücretinin davacılardan alınarak kendisini vekil ile temsil ettiren davalı ...'a verilmesine, temyiz harcının istek halinde iadesine 16/04/2019 günü oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7088, Karar No: 2022/19385, Tarih: 22.11.2022

**2. Ceza Dairesi         2022/7088 E.  ,  2022/19385 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : İş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Suç tarihinde 18 yaşından küçük olduğu anlaşılan suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının yapılan yargılaması sırasında “Çocuk mahkemesi sıfatıyla” görülmesi gerektiği gözetilmeden yargılamaya devamla, 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu’nun 25/1. maddesinde yer alan “Çocuk mahkemelerinde yapılan duruşmalarda Cumhuriyet savcısı bulunmaz.” şeklindeki düzenlemeye aykırı olarak hükmün açıklandığı duruşmada Cumhuriyet savcısının katılımı ile duruşma yapılarak yazılı şekilde karar verilmesi,

2- İş yeri dokunulmazlığının ihlali suçunun gerekçeli karar başlığında konut dokunulmazlığının ihlali olarak hatalı gösterilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ve müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 22/11/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8725, Karar No: 2023/2825, Tarih: 09.05.2023

**11. Hukuk Dairesi         2021/8725 E.  ,  2023/2825 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/77 Esas, 2021/1066 Karar

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 4. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2018/28 E., 2019/143 K.

Taraflar arasındaki Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurumu kararının iptali ve marka hükümsüzlüğü davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin 2004 yılından beri yayıncılık sektöründe faaliyet gösterdiğini, tescilli 121 adet markasının bulunduğunu, bu markalar arasında 2011/22629 sayılı "SEVGİ DİLİ TÜRKÇE+şekil" ibareli markanın da yer aldığını, davalı gerçek kişinin ise 2016/91548 sayılı "SEVGİ DİLİ KONUŞAN ÇOCUKLAR" ibareli marka başvurusunda bulunduğunu, müvekkilince bu başvuruya yapılan itirazın davalı Kurum tarafından reddedildiğini, oysa müvekkili markası ile dava konusu başvuru arasında iltibasa yol açacak düzeyde benzerlik olduğunu, zira müvekkili markasının ayırt edici unsuru olan "SEVGİ DİLİ" ibaresinin, dava konusu başvuruda da aynen yer aldığını, başvuruda yer alan "KONUŞAN ÇOCUKLAR" ibaresinin ise tali unsur niteliğinde olduğunu, markaların kapsamlarındaki mal ve hizmetlerin de aynı/benzer bulunduklarını, davalının, müvekkilinin tanınmış olan markasına benzer olan bir markayı tescil ettirmekle tanınmışlık ve güven fonksiyonu sayesinde haksız kazanç elde etmeye çalıştığını, bu nedenle davaya konu marka başvurusunun kötü niyetli olduğunu ileri sürerek, Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurumu'nun (YİDK) 2017-M-9819 sayılı kararının iptaline, tescili halinde markanın hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde; müvekkili Kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu, dava konusu başvuru ile davacının itirazına mesnet marka arasında iltibasa yol açacak düzeyde benzerlik bulunmadığını savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

2. Davalı ... vekili cevap dilekçesinde; müvekkili başvurusu ile davacı markası arasında görsel, işitsel ve anlamsal olarak benzerlik olmadığını, bu yönlerden markaların çok farklı olduklarını, karıştırılma ihtimali bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

2. Davalı ... vekili cevap dilekçesinde; müvekkili başvurusu ile davacı markası arasında görsel, işitsel ve anlamsal olarak benzerlik olmadığını, bu yönlerden markaların çok farklı olduklarını, karıştırılma ihtimali bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalının "Sevgi Dili Konuşan Çocuklar" ibareli marka başvurusu ile davacının "Dilset Sevgi Dili Türkçe" ibareli tescilli markası arasında biçim, düzenleme ve tertip tarzı itibariyle görsel, sesçil ve anlamsal olarak ortalama tüketicileri iltibasa düşürecek derecede bir benzerlik bulunmadığı, davalı markasında yer alan "Konuşan Çocuklar" ibaresinin, başvuru markasını davacı markasından uzaklaştırıp anlamsal, görsel ve sescil farklılık sağladığı, ortalama düzeydeki tüketici kesimi nezdinde başvuru konusu işaret ile davacı markası arasında işletmesel bağlantı olduğu ya da idari ve ekonomik açıdan birbiriyle bağlantılı işletme tarafından piyasaya sunulan markalı mallar/hizmetler algısı da oluşmayacağı, davalı başvurusunun kötü niyetli yapıldığının da kanıtlanmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; müvekkili markası ile dava konusu başvurunun ayırt edilemeyecek derecede benzer olduklarını, zira her iki markanın asli unsurunu da "sevgi dili" ibaresinin oluşturduğunu, marka kapsamlarının da aynı sınıflara ilişkin olduğunu, bu nedenle markalar arasında karıştırılma ihtimalinin bulunduğunu, davalının, müvekkili markasını bilmesine rağmen böyle bir başvuruda bulunmasının kötü niyeti gösterdiğini, davalının bu ibareyi tercih etmesinin aynı zamanda haksız rekabete yol açacağını belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı, tescilli bir marka ile başvuru konusu işaret arasında iltibasa sebebiyet verebilecek derecede benzerlik olup olmadığının, her ikisinin ayırt edici ve baskın unsurları gözetilerek münferit unsurlardan ziyade bütünü itibariyle bıraktığı izlenimin dikkate alınarak belirleneceği, buna göre "SEVGİ DİLİ KONUŞAN ÇOCUKLAR" ibareli başvuru ile davacının itirazına mesnet "Dilset SEVGİ DİLİ TÜRKÇE+şekil" ibareli marka arasında 556 sayılı Markaların Korunması Hakkında Kanun Hükmünde Kararname'nin (556 sayılı KHK) 8 inci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi anlamında ortalama alıcılar nezdinde görsel, işitsel ve anlamsal olarak bıraktıkları genel izlenim itibariyle ilişkilendirilme ihtimalini de içerecek şekilde iltibas tehlikesinin bulunmadığı, bir bütün olarak değerlendirildiğinde dava konusu başvuruya yeterli ayırt ediciliğin katıldığı, davalı gerçek kişinin başvuruyu kötü niyetli olarak yaptığının da ispat edilemediği gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü hususları tekrar ederek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davaya konu YİDK kararının isabetli olup olmadığı ve başvuruya konu markanın hükümsüz kılınması koşullarının oluşup oluşmadığı noktalarında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 556 sayılı Markaların Korunması Hakkında Kanun Hükmünde Kararname'nin (556 sayılı KHK) 8 inci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi ile 35 inci maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Alınmadığı anlaşılan 179,90 TL temyiz ilam harcı ile 886,80 TL temyiz başvuru harcının temyiz eden davacıdan alınmasına,

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Alınmadığı anlaşılan 179,90 TL temyiz ilam harcı ile 886,80 TL temyiz başvuru harcının temyiz eden davacıdan alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

09.05.2023 tarihinde oy çokluğuyla karar verildi.

K A R Ş I O Y

Dava, Türk Patent ve Marka Kurumu Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulu kararının iptali ile markanın hükümsüzlüğü istemine ilişkin olup, İlk Derece Mahkemesi (İDM)’nce davanın reddine, Bölge Adliye Mahkemesi (BAM) hukuk dairesi (HD)’nce de istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Somut olayda itiraza mesnet davacı markası “SEVGİ DİLİ TÜRKÇE + ŞEKİL” ibareli, davalının başvurusu ise “SEVGİ DİLİ KONUŞAN ÇOCUKLAR” ibareli olup taraf markalarında ortak unsur “SEVGİ DİLİ” ibaresidir. Markalar bir bütün olarak değerlendirildiğinde hem itiraza mesnet davacı markasının hem de davalı başvurusunun ayırt edici, baskın ve asli unsurları “SEVGİ DİLİ” ibaresidir. Bundan başka davacı markasındaki “TÜRKÇE” ibaresi ile davalı başvurusundaki “DİLİ KONUŞAN” ibaresi anlamsal olarak benzer kavramlardır. Bu durum karşısında taraf markaları arasında 556 sayılı KHK’nın 8/1-b hükmü anlamında ortalama tüketicileri aynı ve/veya benzer mal veya hizmetler yönünden iltibasa düşürebilecek düzeyde görsel, sessel ve kavramsal benzerlik bulunmaktadır. Söz konusu benzerlik karıştırma ve ilişkilendirme ihtimalini kapsayacak düzeydedir.

Hal böyle olunca, taraf markalarının benzer olduğu kabul edilerek aynı ve/veya benzer olmayan mal ve/veya hizmetler dikkate alınarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiğinin gözetilmeyerek, işaretler arasında benzerlik bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmesinin doğru olmadığını düşünmekteyim.

Bu nedenle BAM kararının kaldırılarak İDM kararının BOZULMASI GEREKTİĞİ görüşünde olduğumdan sayın çoğunluğun ONAMA yönündeki görüşüne katılmamaktayım.
Yargıtay — Esas No: 2022/1675, Karar No: 2022/4225, Tarih: 19.09.2022

**6. Hukuk Dairesi         2022/1675 E.  ,  2022/4225 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

İLK DRC. MHK. : İnegöl 3. Asliye Hukuk Mahkemesi (Ticaret Mahkemesi Sıfatıyla)

Yukarıda tarih ve numarası yazılı olan bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen kararın temyizen tetkiki müdahiller Türkeyi Ekonomi Bankası A.Ş. ve T. Halk Bankası A.Ş. vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davacı müvekkilinin mobilya imalatı sektöründe gerçek kişi tacir olarak faaliyet gösterdiğini, ancak zaman içinde ekonomik durumunun bozulduğunu ileri sürerek, İİK’nın 286.maddesi kapsamında davanın kabulü ile 3 aylık geçici mühlet kararı ve sonrasında kesin mühlet kararı verilmesini ve konkordato projesinin tasdikini talep ve dava etmiştir.

İlk derece mahkemesince, davanın kabulü ile konkordatonun tasdikine karar verilmiştir.

İlk derece mahkemesi kararına karşı bir kısım alacaklılar tarafından istinaf kanun yoluna başvurulması üzerine, Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi tarafından, yapılan inceleme sonucunda alacaklıların istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı alacaklı TEB A.Ş. ve alacaklı Halk Bankası A.Ş. ayrı ayrı temyiz etmiştir.

Konkordato, borçlarını vadesi geldiği halde ödeyemeyen veya vadesinde ödeyememe tehlikesi altında bulunan herhangi bir borçlunun, vade verilmek veya tenzilat yapılmak suretiyle borçlarını ödeyebilmek veya muhtemel bir iflastan kurtulmak için başvurabileceği kendine özgü bir cebri icra kurumudur. Konkordatoda amaç, elinde olmayan nedenlerle işleri iyi gitmeyen, mali durumu bozulmuş olan ve borçlarını ödeyip faaliyetlerini devam ettirmek isteyen dürüst borçluyu koruyarak mali durumunun iyileşmesini sağlamak ve alacaklıların, borçlunun muhtemel bir iflasına nazaran, daha fazla ölçüde alacaklarına kavuşma olanağı yaratmaktır. Bu amaç doğrultusunda hareket eden borçlunun konkordato projesine esas olan mali verileri şeffaf ve denetime elverişli olmalı, konkordato projesi ise somut ve uygulanabilir bir öngörüye dayanmalıdır. Ancak somut olayda, davacı borçlunun konkordato projesinde konkordatoyu başarıya ulaştıracak nitelikte somut bir faaliyet ve bu faaliyet sonucunda elde edilecek gelir projeksiyonu belirtilmediği gibi geçici mühlet sürecinde düzenlenen komiser raporunda davacının faaliyetinin bulunmadığı ve 2021 yılına ilişkin bilanço verilerinde zarar ettiği görülmektedir. Davacı borçlunun aktif ve pasif malvarlığının değerlendirilmesinde ise varlıklarının borçlarını karşılamadığı yani borca batık olduğu anlaşıldığına göre; İİK’nın 292/1-a,b bentleri gereğince iflas kararı verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesinin 01.02.2022 tarih ve 2021/2306 Esas, 2022/142 Karar sayılı kararın kaldırılarak ilk derece mahkemesi kararının BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden müdahiller Türkeyi Ekonomi Bankası A.Ş. ve T. Halk Bankası A.Ş.'ye iadesine, HMK 373/1 maddesi gereğince dosyanın ilk derece mahkemesine, karardan bir örneğin ise bölge adliye mahkemesine gönderilmesine, 19.09.2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/5666, Karar No: 2010/2971, Tarih: 01.04.2010

**17. Hukuk Dairesi         2009/5666 E.  ,  2010/2971 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki rücuen tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı Kibsaş Karadeniz İnş. Beton San. AŞ. vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkili şirkete trafik sigortası bulunan davalı şirkete ait aracın karıştığı trafik kazası sonucunda 3.kişi aracının hasarlandığını ve 3.kişinin aracında yolcu olarak bulunan şahsın öldüğünü, ZMSS poliçe limiti dahilinde 3.kişi aracının hasarı için 5.750 TL ölen şahsın yakınlarına 16.616 TL destek tazminatı ödendiğini, davalı aracının aşırı yüklü olması nedeniyle kazanın meydana geldiğini, sürücünün %100 oranında kusurlu olduğunu belirterek zarar görenlere ödenen toplam 22.366 TL’nin ödeme tarihinden işleyecek avans faizi ile davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı şirket vekili, kusur oranını, hasar miktarını kabul etmediğini, aynı olayla ilgili olarak açılan ...Ağır Ceza Mahkemesinin ... Esas sayılı dava dosyasında kazaya karışan diğer araç sürücüsüne de kusur izafe edildiğini, müvekkiline ait aracın sürücüsünün asli kusurlu kabul edilerek mahkumiyetine karar verildiğini, yine ...Asliye Hukuk Mahkemesinin ... Esas sayılı dosyasında açılan davada müvekkili şirket sürücüsünün 6/8, diğer araç sürücüsünün 2/8 oranında kusurlu olduğunun belirlendiğini, ...Asliye Hukuk Mahkemesinin 2006/259 sayılı dosyasında açılan davada ceza davasının sonucunun beklendiğini, dosyala-

rın derdest olduğunu, araçta aşırı yükleme olmadığını, istiap haddinin aşılmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile 4.600 TL araç hasar bedeli ile 13.293,10 TL destek tazminatının ödeme tarihlerinden işleyecek yasal faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı Kibsaş Karadeniz İnş. Beton San. Tic. AŞ. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, ZMSS poliçesinden kaynaklanan rücuan tazminat istemine ilişkindir.

ZMSS poliçesi Genel Şartlarının 4/e maddesi hükmü gereğince trafik kazasına neden olan sigortalı aracın istiap haddinden fazla yolcu veya yük taşıması ve gerçekleşen riziko ile istiap haddinin aşılması arasında illiyet bağının varlığı durumunda sigortacı 3.kişilerin zararını karşıladıktan sonra sigorta ettirene rücu edebilir. Bir başka ifade ile tazminatı gerektiren olay yetkili makamlarca tesbit edilmiş olan istiap haddinden fazla yolcu veya yük taşınması yüzünden meydana gelmiş ise sigortacının rücu hakkı doğar. Olayın meydana gelişi ile istiap haddinin aşılması arasında uygun illiyet bağının olması ve münhasıran bu nedenle rizikonun gerçekleşmesi gerekmektedir.

Davalı şirkete ait aracın zorunlu trafik sigortacısı olan davacı, davalı taraf aracının kaza yapması nedeniyle 3.kişilere tazminat ödendiğini, davalının aracına istiap haddinden fazla yük aldığından poliçe genel şartlarına göre rücu şartlarının doğduğunu ileri sürmektedir. Davalı taraf aracının istiap haddi 27.015 kg olup dosyada bulunan 12.5.2006 olay tarihinde saat 02.47’de yapılan tartıya ait 6556 nolu birinci kantar fişinde dara ağırlığı dışında 38.240 kg yük olduğu anlaşılmış, davacı tarafın aksi sabit olmayan iddiasına göre istiap haddinin aşıldığı anlaşıldığından aracın bir kısım yükü boşaltılıp aynı gün saat 02.62’de yapılan 6557 sıra nolu tartım fişine göre 24960 kg yükle araç trafiğe çıkarılmış ve kaza 04.15’te 24960 kg yük olduğu sırada meydana gelmiş, kaza tutanağında ... nolu ilk kantar fişine göre istiap haddinin aşıldığı belirtilmiştir. Yine olaydan sonra hazırlık soruşturması aşamasında davalı tarafın talebi üzerine 13.5.2006 tarihinde saat 15.18’te yapılan tartıma göre darası dışında araçta 25680 kg yük olup istiap haddi aşılmadığı gibi istiap haddinin aşıldığı kabul edilse bile aynı olaya ilişkin olarak açılan ...Ağır Ceza Mahkemesi’nin 2006/313-585 sayılı, ...Asliye Hukuk Mahke-

mesi’nin 2006/292 sayılı dava dosyalarında alınan raporlar ile eldeki dosyada İTÜ bilirkişi kurulundan alınan raporlarda kazanın meydana gelmesinde dava dışı (zarar gören) aracın sürücüsü ... ’un da kusurlu olduğunun tesbit edilmesine göre olayda diğer sürücünün kusurlu davranışı da etken olup kaza münhasıran istiap haddinin aşılması nedeniyle meydana gelmediğinden, sigorta şirketinin dayandığı poliçe genel şartlarının 4/e maddesinde rücu koşullarının oluşmadığı sabit olduğundan davanın reddine karar vermek gerekirken, sigorta poliçesi genel koşullarında sigortalıya rücu hakkı vermeyen kusur oranı göz önünde tutularak, mahkemece kasko rücu davası gibi algılanıp davanın kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı Kibsaş Karadeniz İnş. Beton San. Tic. AŞ. vekilinin temyiz talebinin kabulü ile hükmün BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalı Kibsaş Karadeniz İnş. Beton San. Tic. AŞ’ye geri verilmesine 1.4.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.