muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/5190, Karar No: 2010/2961, Tarih: 15.04.2010

**5. Ceza Dairesi         2006/5190 E.  ,  2010/2961 K.**

**"İçtihat Metni"**

Reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçundan sanık ...'ın yapılan yargılanması sonunda; eylemi reşit olmayanla cinsel ilişki niteliğinde görülerek davanın şikayet yokluğu nedeniyle düşmesine dair, ... Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 03.06.2005 gün ve 2005/38 Esas, 2005/108 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay’ca incelenmesi O Yer C.Savcısı tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Oluşa ve tüm dosya içeriğine göre sanığın reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçunu işlediği sabit ise de; eyleminin 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 104/2. maddesine uyduğu, ancak Anayasa Mahkemesinin 23.11.2005 günlü 2005/103-89 sayılı kararı ile 5237 sayılı Yasanın 104/2. maddesinin iptal edilmesi nedeniyle, aynı Yasanın 104. maddesinin 1. fıkrası kapsamında yer aldığı, şikayete bağlı bulunan suçtan dolayı suç tarihinde 17 yaşında olan mağdurenin 03.03.2005 tarihli C.Savcılığındaki ifadesinde şikayetçi olmadığını beyan etmesi karşısında, aynı Yasanın 73. maddesi uyarınca kamu davasının düşmesine karar verilmesi gerektiği gözetilerek O Yer C.Savcısının temyiz itirazlarının reddiyle sonucu itibariyle doğru olan hükmün değişik gerekçeyle ONANMASINA, 15.04.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/37264, Karar No: 2017/16472, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/37264 E.  ,  2017/16472 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1034, Karar No: 2020/3115, Tarih: 20.02.2020

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2020/1034 E.  ,  2020/3115 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

BÖLGE ADLİYE

MAHKEMESİ : Ankara 5. Hukuk Dairesi

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 10.02.1988 tarih 197/2-520 esas, 1988/89 karar sayılı kararında, Yargıtay'ca temyiz incelemesinin yapıldığı sırada dosyada bulunan bir belgenin gözden kaçırılması, maddi hata nedeni olarak açıklanmıştır. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun kökleşmiş içtihatları maddi hataya dayanan bozma ya da onama ilamının usuli kazanılmış hak oluşturmayacağı yönündedir (Yargıtay HGK. 17.01.2007 gün, 2007/9-13 esas 2007/17 karar ve Yargıtay HGK. 25.06.2008 gün, 2008/11-448 esas, 2008/454 karar).

Ayrıca belirtmek gerekir ki, Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 04.02.1959 gün ve 1957 /13 esas, 1959 karar ve 09.05.1960 gün 1960/21 esas, 1960/9 karar sayılı kararlarında açıklandığı üzere Yargıtay'ca maddi hata sonucunda verilen bir karara mahkemece uyulsa dahi usuli kazanılmış hak oluşmaz.

Dairemizin 24.10.2019 tarihli ve 2019/7811 esas, 2019/19994 karar sayılı bozma ilamında dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine karar verilmesi gerekirken maddi hataya dayalı olarak İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verildiği anlaşılmaktadır.

Öte yandan, Dairemiz kararında esasa yönelik bir bozma sebebi bulunmamasına rağmen, bozmaya uyan İlk Derece Mahkemesince tekrar esasa girilerek yeni bir hüküm kurulması da isabetli olmamıştır.

Belirtilen sebeplerle, maddi hataya dayalı olması sebebi ile Dairemizin 24.10.2019 tarihli ve 2019/7811 esas, 2019/19994 karar sayılı ilamı ile bu ilama uyularak dosyanın esası hakkında yeniden hüküm kuran İlk Derece Mahkemesinin 17/01/2020 tarihli, 2019/544 esas ve 2020/17 karar sayılı ilamının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA karar verildi.

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesinin haksız şekilde işverence feshedildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile bir kısım işçilik alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davaya cevap vermemiştir.

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

İlk Derece Mahkemesince, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararına karşı davalı vekilince süresinde istinaf talebinde bulunulmuş, ancak nispi temyiz harcının eksik olması sebebi ile davalı vekiline gönderilen muhtıra 28.03.2019 tarihinde tebliğ edilmesine rağmen eksik harcın yatırılmaması sebebi ile 11.04.2019 tarihli ek karar ile istinaf kanun yoluna başvurulmamış sayılmasına karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu:

İlk Derece Mahkemesince, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararına karşı davalı vekilince süresinde istinaf talebinde bulunulmuş, ancak nispi temyiz harcının eksik olması sebebi ile davalı vekiline gönderilen muhtıra 28.03.2019 tarihinde tebliğ edilmesine rağmen eksik harcın yatırılmaması sebebi ile 11.04.2019 tarihli ek karar ile istinaf kanun yoluna başvurulmamış sayılmasına karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu:

İlk Derece Mahkemesinin 11.04.2019 tarihli ek kararına karşı, davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti:

Bölge Adliye Mahkemesince, davalı vekilince verilen kesin süre içerisinde eksik harç ve masrafların yatırılmadığı, dolayısıyla başvuru şartlarının yerine getirilmediği gerekçesiyle davalı tarafın istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 344, 346/2 ve 352. maddeleri gereğince usulden reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Somut olayda, İlk Derece Mahkemesince davalı vekiline gönderilen muhtırada tutarın dosyaya yatırılması gerektiğinin yazıldığı ve böylelikle gönderilen muhtıranın usulüne uygun olmadığı anlaşılmaktadır. Davalı vekiline gönderilen muhtıra usulsüz olduğuna göre, muhtırada belirtilen sürede harcın yatırılmaması sebebi ile istinaf başvurusunun reddine yönelik İlk Derece Mahkemesinin 11.04.2019 tarihli ek kararı isabetsizdir. Dairemizin ortadan kaldırılan bozma ilamından sonra İlk Derece Mahkemesi tarafından davalı vekiline çıkartılan muhtıra üzerine eksik istinaf harcının tamamlandığı anlaşılmaktadır. Davalı tarafça eksik istinaf karar harcı tamamlandığına göre, Bölge Adliye Mahkemesince İlk Derece Mahkemesinin 11.04.2019 tarihli ek kararı bozularak ortadan kaldırılmalı ve dosyanın esasına girilerek davalı tarafın esasa yönelik istinaf sebepleri yönünden inceleme yapılmalıdır. Ayrıca, İlk Derece Mahkemesi tarafından dosyanın istinaf incelemesi yapılmak üzere Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesi sağlanmalıdır.

SONUÇ:Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi ek kararına yönelik istinaf başvurusunu esastan reddeden Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebepten BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA, bozma sebebine göre davalının sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesinin İlk Derece Mahkemesince sağlanmasına, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 20.02.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4994, Karar No: 2025/2996, Tarih: 17.03.2025

**10. Ceza Dairesi         2019/4994 E.  ,  2025/2996 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Uyuşturucu madde ticareti yapma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Yapılan ön inceleme neticesinde, sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde olduğu, temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Olay tutanağı ile tüm dosya kapsamına göre; ikametinde yapılan aramada kullanım sınırları içerisinde uyuşturucu madde ele geçen sanığın savunmalarının aksine, mahkemece tanık olarak dinlenen ... K.’ın sonradan döndüğü soyut beyanı dışında kuşku sınırlarını aşan mahkûmiyetine yeterli ve kesin

delil bulunmadığı, sanığın eyleminin bu haliyle 5237 sayılı TCK'nın 191. maddesinde belirtilen kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçunu oluşturduğu anlaşılmakla, sanığa yüklenen suçun yasa maddesinde öngörülen cezanın türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu 5237 sayılı ...nun 66/1-e maddesinde belirlenen 8 yıllık olağan dava zamanaşımı süresinin, hüküm tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşıldığından Cumhuriyet savcısının temyiz itirazı bu nedenle yerinde görülmekle, hükmün 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak; yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta anılan Yasa'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan sanık hakkında açılan kamu davasının gerçekleşen olağan dava zamanaşımı nedeniyle 5237 sayılı TCK'nın 66/1-e ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri gözetilerek DÜŞÜRÜLMESİNE,

... Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğünce, sanığa ait ikamette yapılan aramada ele geçen suç konusu maddeden alınan şahit numunenin de müsaderesine,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

17.03.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/18101, Karar No: 2013/15222, Tarih: 09.09.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/18101 E.  ,  2013/15222 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 3. FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 3. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 12.07.2012 tarih ve 2012/132-2012/180 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, "Galatasaray Profesyonel Futbol Takımı"nın posterini ayrı boy veya gazete sayfası olarak yayınlamanın kulüpten izin alınmasına veya sözleşme yapılmasına bağlı olduğu halde, davalı tarafından basımı ve yayımı gerçekleştirilen gazetenin 16/05/2006 tarihli nüshası ekinde futbol takımının posterinin sözleşme yapmaksızın ve izin almaksızın yayınlandığını ileri sürerek, şimdilik 5.000 USD telif hakkı bedelinin dava tarihindeki kur üzerinden hesaplanmak suretiyle Türk Lirası karşılığının dava tarihinden itibaren reeskont faizi ile tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, dava konusu fotoğrafın eser olmadığını, fotoğrafların futbolculara ait olduğunu dolayısıyla davacının aktif dava ehliyeti olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, dosya kapsamına ve uyulan Yargıtay bozma ilamının niteliğine göre, 15/05/2006 tarihli Vatan Gazetesi'nde yayınlanan ve davacı tarafın şampiyonluğu ile ilgili haberin devamı niteliğindeki gazetenin 32. ve 33. sayfalarında verilen takım oyuncularını gösterir fotoğrafların ve ekindeki Galatasaray'ın şampiyonluğu sebebiyle hazırlanan takımla ilgili bilgileri içerir belgenin, takımın taraftarlarına yönelik ilgi çerçevesinde bulunduğu ve takımla ilgili bilgiler ve fotoğrafların yayınlanmasında kamu yararı olduğu, gazete ve eki dışında poster niteliğinde özel bir baskı yapılmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı davacılar vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre, davacılar vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacılar vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 03,15 TL temyiz ilam harcının temyiz edenlerden alınmasına, 09.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/16997, Karar No: 2018/1748, Tarih: 27.02.2018

**11. Ceza Dairesi         2017/16997 E.  ,  2018/1748 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Sanık ... Bilge hakkında davanın reddine,

Sanık ... hakkında zamanaşımı nedeniyle düşme,

Sanık ... hakkında 2005 takvim yılı için davanın reddine, diğer takvim yıllarının mahkumiyetine

1- Sanıklardan ... ve ... hakkında verilen Red ve Düşme kararları ile sanık ... hakkında 2005 yılı ile ilgili verilen mükerrerlikten red kararına yönelik katılan vekilinin temyiz talebinin incelenmesinde;

Sanık ... hakkında açılan davanın mükerrer olması sebebiyle davanın reddine, sanık ... hakkında 2005 yılı ile ilgili verilen red kararı ile sanık ... hakkında açılan davanın TCK'nın 66/1-e ve CMK'nın 223/8 gereğince düşürülmesine dair kararların gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

2- Sanık ... hakkında 2006 ve 2007 takvim yıllarında muhteviyatı itibariyle yanıltıcı belge düzenleme suçlarından kurulan mahkumiyet kararlarına yönelik sanık müdafiinin temyiz talebinin incelenmesinde;

5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Bozmaya uyularak yapılan yargılama, toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığa yüklenen suçun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonucuna uygun şekilde vasfı tayin, cezayı artırıcı sebebin nitelik ile derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre hükümlerde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 27.02.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/21709, Karar No: 2013/21956, Tarih: 22.10.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2013/21709 E.  ,  2013/21956 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, yıllık izin, fazla çalışma ücreti, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde duruşmalı olarak davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş ise de; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 438. maddesi gereğince duruşma isteğinin miktardan reddine ve incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı davalıya ait yurtdışındaki inşaat işyerlerinde çalıştığını haksız olarak sözleşmesinin feshedildiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı, fazla çalışma, yıllık izin, hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil ücretlerinin davalıdan tahsilini istemiştir

Davalı vekili cevabında, davacının yurtdışı işyerinde bir süre çalıştığını ancak alacak istemlerinin şartları bulunmadığından davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece bilirkişi hesaplamaları dikkate alınarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir

Karar davalı vekilince süresinde temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir

2-Dosya içeriğinden davacının davalının yurtdışındaki inşaat işyerlerinde çalışması konusunda taraflar arasında imzalanmış iş sözleşmesi bulunduğu anlaşılmıştır. Sınırlı sayıdaki puantajlar dosyaya sunulmuş ise de puantajlarda işyerine giriş çıkış saatlerinin bulunmadığı, mahkemece fazla mesai hafta tatili ve genel tatil alacakları tanık anlatımları ile belirlenmiştir.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları şahit beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları şahit beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille sözkonusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı yazılı delille kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda da ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Fazla çalışmanın yazılı delil ya da şahitle ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan şahitlerin anlatımlarına değer verilemez. Ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığını iddia eden işçi, bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda yer alan bayram ve genel tatil ücreti ödemesinin yapıldığı varsayılır. Bordroda ilgili bölümünün boş olması ya da bordronun imza taşımaması halinde işçi, ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığını her türlü delille ispat edebilir.

Ulusal bayram ve genel tatillerde çalışıldığının ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, yazılı delil niteliğindedir. Ancak, sözü edilen çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda, tarafların dinletmiş oldukları şahit beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada gözönüne alınabilir.

Ulusal bayram ve genel tatillerde çalışıldığının ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, yazılı delil niteliğindedir. Ancak, sözü edilen çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda, tarafların dinletmiş oldukları şahit beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada gözönüne alınabilir.

Somut olayda, aynı mahiyette olduklarından seri nitelikte görülen davalarda mahkemece dinlenen davacı şahitlerin bir dosya üzerinden tüm davacılar için tek beyanda bulundukları, davcıların işyerinde yaptıkları işlerin demirci, kalıpçı, çelik kapı montajcısı gibi bir birinden farklı işler olduğu ve davası olan çalışanların işlerinde farklı olduğu halde bir ayrım yapılmadan normal günlük mesai saati dışında tüm işçiler için aynı sürelerde fazla mesai yaptıklarını beyan ettikleri görülmüştür. Davalı vekili de temyizde bazı işçilerin şahitlerin çalıştıkları projeden farklı yerde çalıştıklarını ve Kazakistan'da kışın aşırı soğuk olduğunu bu mevsimde çok soğuk günlerde çalışmanın sözkonusu olamayacağını iddia etmiştir. Bu durumda mahkemece davacının şahitlerle aynı projede yer alıp almadıkları, yaptığı işin niteliğine göre hangi saatlerde çalıştığı normal günlük mesai saatlerinin dışında varsa çalışmasının her ay, her mevsim veya yılın tüm günlerinde nasıl gerçekleştiği konusunda şahitlere açıklattırılarak fazla mesai, hafta tatili ve genel tatil alacaklarının belirlenmesi gerekir. Sunulan bir kısım puantajlarda bazı genel tatil günlerinde çalışma olmadığı görülmekle bunlarında değerlendirmeye alınması gerekir.

3-Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, kullanılan ve ödenen yıllık izin ücretleri konusunda yapılan değerlendirme sonucunda; davacının 4857 sayılı İş Kanuna göre hak ettiği yıllık izin süresi 14 gün olarak doğru şekilde belirlendiği halde, izin ücreti belirlenirken 18 gün üzerinden yapılan hesaba göre hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 22.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.