muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/9797, Karar No: 2022/15847, Tarih: 13.12.2022

Mahkemece Dairemizin kaldırma kararına uygun olarak alınan ve birbirini teyit eden kusur bilirkişi heyeti raporlarında ... ... .... İhr. San. ve Tic. A.Ş. nin %70 kusurlu olduğu, ...'ya atfı kabil kusurun bulunmadığı, ...'ün %10 kusurlu olduğu bu kusurun şirketin kusurunun içinde değerlendirildiği, davacı işçi ...'ın %30 oranında kusurlu olduğunun belirtildiği görülmüştür.

6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu uyarınca, işverenler iş sağlığı ve güvenliğinin sağlanması için gerekli her türlü önlemi almak, araç ve gereçleri noksansız bulundurmak, iş sağlığı ve güvenliği önlemlerine uyulup uyulmadığını denetlemek, işçilerini karşılaşabilecekleri mesleki riskler ile buna karşı alınması gerekli tedbirler ve yasal hak ve sorumluluklar konusunda bilgilendirmek için gerekli iş sağlığı ve güvenliği eğitimini vermek zorundadırlar. Buna karşılık işçiler ise iş sağlığı ve güvenliği konusunda işvereninin aldığı her türlü önleme uymakla yükümlüdürler.

Somut olayda hükme dayanak alınan bilirkişi raporu, Yasanın öngördüğü koşulları gözönünde tutarak ve özellikle işyerinin niteliğine göre, işyerinde uygulanması gereken işçi sağlığı ve iş güvenliği tüzüğünün ilgili maddelerini incelemek suretiyle, işverenin, işyerinde alması gerekli önlemlerin neler olduğu, hangi önlemleri aldığı, hangi önlemleri almadığı, alınan önlemlere işçinin uyup uymadığı gibi hususları ayrıntılı bir biçimde incelemek suretiyle kusurun aidiyetini ve oranını hiç bir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek biçimde saptamıştır.

Davacı tarafından dava dilekçesinde davanın belirsiz alacak davası olarak belirtildiği, dairemizin kaldırma kararından önce dosyada alınan tazminat hesabına ilişkin kök bilirkişi raporu doğrultusunda talep artırımı yapıldığı, mahkemece talep artırımı dilekçesinden sonra alınan ek rapordaki hesaplama doğrultusunda tazminatın hüküm altına alındığı, Dairemizin kaldırma kararı gereğince Mahkemece yeniden kusur incelemesi yapıldığı ve devamında karar tarihine en yakın tarihte tazminat hesabına ilişkin bilirkişi raporu alındığı, davacı tarafından yeniden yapılan kusur incelemesi ve yeniden değerleme oranı dikkate alınarak düzenlenen tazminat hesabına ilişkin bilirkişi raporu doğrultusunda talep arttırımı dilekçesi verilmesinde usul ve esas yönünden bir engelin bulunmadığı, önceki talep arttırımı dilekçesinde fazlaya ilişkin hakkını saklı tutmamasının da bir etkisinin olmadığı, bu durumda Mahkemece en son alınan hesap raporu doğrultusunda sunulan talep arttırımı dilekçesindeki miktar dikkate alınarak ve yapılan ödemelerin de infaz sırasında dikkate alınması gerektiği belirtilerek hüküm kurulması gerekirken kaldırma kararından önceki miktarla bağlı kalınarak hüküm kurulması, ayrıca gerekçeli kararın hüküm kısmında lehine red vekalet ücreti hüküm altına alınan ... hakkında bir dava bulunmadığından bu şahıs yönünden hüküm kurulması hatalı olup davacı bu yönlere ilişkin istinaf talebinde haklıdır.

Dairemizce Mahkemece verilen ilk karar tazminatların belirlenmesi yönünden yeniden kusur raporu alınması gerektiği belirtilerek kaldırıldığından, ilk kararda hüküm altına alınan manevi tazminat miktarına davacının istinaf aşamasında itiraz ettiği hususu da dikkate alınarak Mahkemece yeniden manevi tazminat miktarına ilişkin değerlendirme yapılarak hüküm kurulmasında bir hatanın bulunmadığı, kusur incelemesi sonucu şirket ortağı olan ...'ya kusur izafe edilmediğinden bu davalı yönünden davanın reddine karar verildiği, diğer davalılarla birlikte red vekalet ücreti takdirinin isabetli olacağı, ayrıca davalı şirket lehine red vekalet ücretinin hüküm altına alındığı anlaşılmakla davalıların bu hususlara ilişkin istinaf talebi yerinde değildir.” Gerekçesiyle “A)Davalıların istinaf başvurularının HMK.nun 353/1-b.1 maddesi gereğince ayrı ayrı esastan reddine,

Davacı tarafından ileri sürülen sair istinaf sebeplerinin reddine, davacının istinaf talebinin maddi tazminat ve ... lehine hüküm altına alınan red vekalet ücreti yönünden kabulü ile, HMK’nın 353/1-b.2 maddesi gereğince ... 1. İş Mahkemesi' nin 2018/600E.- 2020/414K. sayılı kararının kaldırılmasına,

B) I-Davalı ... hakkındaki maddi ve manevi tazminat davalarının reddine,

II-Davalılar ... ... Mad. İthalat İhracat San. Tic. A.Ş. ve ...’e yönelik maddi tazminat talebinin kabulüne, manevi tazminat talebinin kısmen kabulüne;

1-216.623,00 TL maddi tazminatın kaza tarihi olan 17/03/2015 tarihinden itibaren yasal faiz uygulanmak suretiyle davalılar ... ... Mad. İthalat İhracat San. Tic. A.Ş. ve ...'den tahsilde tekerrüre neden olmamak kaydı ile müteselsilen tahsili ile davacıya verilmesine, ifa amacıyla ödenen 40.000,00 TL ve ilk kararda hükmedilen ve 11/01/2018 tarihinde ödenen 84.178,43 TL nın infaz aşamasında mahsup edilmesine,

2-65.000,00 TL manevi tazminatın 17.03.2015 tarihinden itibaren yasal faiz uygulanmak suretiyle davalılar ... ... Mad. İthalat İhracat San. Tic. A.Ş. ve ...'den tahsilde tekerrüre neden olmamak kaydı ile müteselsilen tahsili ile davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine,” karar verilmiştir.

IV-TEMYİZ KANUN YOLUNA BAŞVURU VE NEDENLERİ:

IV-TEMYİZ KANUN YOLUNA BAŞVURU VE NEDENLERİ:

Davalılar vekili temyiz dilekçesinde özetle; Davanın belirsiz alacak davası olarak değil kısmi dava olarak açıldığını ikinci talep artırım dilekçesine itibar edilemeyeceğini, alacağın birinci talep artırım dilekçesiyle bilinebilir hale geldiğini, ikinci bedel artırım dilekçesinin iddianın genişletilmesi yasağı ile karşılaşacağını, dava konusu iş kazasının meydana gelmesinde tüm kusurun davacıda olduğunu, davacı işçinin kazanın meydana geldiği gün müvekkil şirkette çalışmaktayken fabrika içinde ham ... bloğu getiren kamyondaki ... kalıbını, vince bağlı olan ve uzaktan kumanda ile çalışan çelik halatlara bağladığını, davacı işçi, ... bloğunu vince bağlı olan çelik halatlarla bağladıktan sonra, ... bloğunun bulunduğu kamyonun kasasından inmesi ve uzaktan kumandaya bağlı bulunan vinçle mermeri kamyon kasasından çıkarması gerekirken kamyonun kasasından inmeyerek uzaktan kumanda ile ... bloğunu kamyon kasasından indirmeye çalışması ve 18 yıllık ... atölyelerinde ustabaşı olarak çalışmış ve yeterli düzeyde tecrübe sahibi olmasına rağmen davacı işçinin tamamen kendi kusurundan kaynaklı olarak işbu kazayı geçirdiğini, meydana gelen iş kazasında ne müvekkil şirketin ve yetkililerinin ne de ...'ün kusuru olmadığını işbu nedenle kazanın meydana gelmesinde tüm kusurun davacıda olduğunu, davacıya ... 1.İş Mahkemesinin 2015/540 esas 2017/1083 karar sayılı ilamına müstenit müvekkillerin önceki avukatı ... tarafından 11/01/2018 tarihinde 137.114,00 TL 13/02/2018 tarihinde 8.588,40 TL ve bu ödemelerden önce ek olarak davacı işçiye davadan önce ve dava sırasında toplamında 45.000,00 TL ödeme yapıldığını bu kapsamda davacının alacaklarının fer’ileri ile karşılandığını, davacının kaldırma kararından sonra yerel mahkeme dosyasına maddi ve manevi tazminatların ödendiğini belirtir beyan dilekçe sunduğunu, bu kapsamda ... 1. İş Mahkemesi 2015/540 esas 2017/1083 karar sayılı ilamındaki hak ve alacakların alındığının davacı tarafça kabul edilmesinden dolayı yerel mahkemece, maddi tazminat hakkında 84.178,43 TL'lik kısım için karar verilmesine yer olmadığı kararı verilmesinin hak ve hukuka uygun olduğunu, manevi tazminatın Bölge Adliye Mahkemesi ortadan kaldırma kararından sonra artırılmasının hatalı olduğunu, ... Bölge Adliyesi 8. Hukuk Dairesi tarafından verilen kararda, tüm yargılama giderleri ve hükmedilen vekalet ücretlerinin hatalı olduğunu, ayrıca davacının açmış olduğu iş bu dava, ... yönünden, meydana gelen iş kazasında kusursuz olduğundan reddedildiğini, ancak müvekkilinin ... lehine vekalet ücretine hükmedilmediğini, Müvekkilimiz ... lehine hem maddi tazminat hem de manevi tazminat açısından lehine vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğini beyanla kararın bozulmasını talep etmiştir.

V-İLGİLİ HUKUK KURALLARI VE İNCELEME:

A) Davalılar vekilinin, davacı lehine hükmedilen manevi tazminata yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde:

V-İLGİLİ HUKUK KURALLARI VE İNCELEME:

A) Davalılar vekilinin, davacı lehine hükmedilen manevi tazminata yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde:

Mülga 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 20.07.2016 tarihinden itibaren uygulanan 8. maddesinin 3. fıkrasına göre, “Bölge Adliye Mahkemesinin para ile değerlendirilemeyen dava ve işler hakkındaki kararları ile miktar veya değeri beşbin lirayı geçen davalar hakkındaki nihaî kararlara karşı tebliğ tarihinden başlayarak sekiz gün içinde temyiz yoluna başvurulabilir.” Bu fıkradaki “beşbin” ibaresi 6763 sayılı Kanunun 5. maddesi ile “kırk bin Türk Lirası” şeklinde değiştirilmiştir.

Mülga 5521 sayılı Kanunun, 6763 sayılı Kanun 5. maddesi ile değişik beşinci fıkrasına göre parasal sınırların, her takvim yılı başından geçerli olmak üzere Maliye Bakanlığınca her yıl tespit ve ilan edilen yeniden değerleme oranında artırılması suretiyle uygulanacağı öngörülmüştür.

25.10.2017 tarihinde yürürlüğe giren 7036 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun 8. maddesinde “temyiz edilemeyen kararlar” sayılmış ancak miktar itibariyle kesinliğe bu maddede yer verilmemiş, 7/3. maddede, 6100 sayılı HMK’nın kanun yollarına ilişkin hükümlerinin, iş mahkemelerince verilen kararlar hakkında da uygulanacağı belirtilmiştir.

6100 sayılı HMK’nın 362/1-a maddesi uyarınca, Bölge adliye mahkemelerinin miktar veya değeri kırk bin Türk Lirasını (bu tutar dâhil) geçmeyen davalara ilişkin kararların temyiz yoluna başvurulamayacağı hükme bağlanmıştır. HMK Ek madde 1 hükmüne göre de, 362. maddedeki parasal sınırların, her takvim yılı başından geçerli olmak üzere, Maliye Bakanlığınca her yıl tespit ve ilan edilen yeniden değerleme oranında artırılması suretiyle uygulanacağı belirtilmiştir.

HMK 362/2. maddesine göre “Birinci fıkranın (a) bendindeki kararlarda alacağın bir kısmının dava edilmiş olması durumunda, kırk bin Türk Liralık kesinlik sınırı alacağın tamamına göre belirlenir. Alacağın tamamının dava edilmiş olması hâlinde, kararda asıl talebinin kabul edilmeyen bölümü kırk bin Türk Lirasını geçmeyen tarafın temyiz hakkı yoktur. Ancak, karşı taraf temyiz yoluna başvurduğu takdirde, diğer taraf da düzenleyeceği cevap dilekçesiyle kararı temyiz edebilir”

HMK 366. maddenin yollaması ile temyiz yolunda da uygulanan 346. madde uyarınca, temyiz dilekçesi kesin olan bir karara ilişkin olursa, kararı veren mahkeme temyiz dilekçesinin reddine karar verir. Ancak temyiz edilen karar kesin olduğu halde bu konuda inceleme yapılıp karar verilmeksizin dosya Yargıtay’a gönderilmiş ise, 01.06.1990 tarih, 1989/3 E. - 1990/4 K. sayılı içtihadı birleştirme kararı gereğince dosyanın mahalline çevrilmesine gerek olmaksızın Yargıtay tarafından temyiz talebinin reddine karar verebilecektir
Yargıtay — Esas No: 2015/8369, Karar No: 2017/5785, Tarih: 02.11.2017

**20. Ceza Dairesi         2015/8369 E.  ,  2017/5785 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 18/06/2013 gün ve 1441/303 sayılı kararı gereğince; sanık ... hakkında tekerrüre esas alınan İnegöl 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2008/420 Esas 2008/685 Karar sayılı ilamındaki mahkumiyeti, TCK'nın 141/1. maddesinde düzenlenen hırsızlık suçuna ilişkin olması ve hükümden sonra 02/12/2016 tarihinde 29906 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendine eklenen alt bendler arasında yer alan ve 5237 sayılı TCK'nın 141. maddesinde tanımı yapılan hırsızlık suçunun uzlaşma kapsamına alındığının anlaşılması karşısında; 5237 sayılı TCK'nın 7/2. maddesinin ''Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur.'' hükmü de gözetilerek 6763 sayılı Kanunun 35. maddesi ile değişik CMK'nın 254. maddesi uyarınca aynı kanunun 253. maddesinde belirtilen esas ve usûle göre uzlaştırma işlemleri yerine getirildikten sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilip, hakkında bahsedilen ilamın esas alınarak TCK'nın 58. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağı hususu infaz aşamasında gözetilmesi olanaklı kabul edilerek bozma sebebi yapılmamıştır.

Yargılama sürecindeki işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, eylemlere uyan suç tipi ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından; yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine ancak;

TCK’nın 53. maddesinin (1) numaralı fıkrası uygulanırken, sanıkların bu hakları kullanmaktan yoksunluklarının; (3) numaralı fıkra gereğince sadece kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından koşullu salıverilmesine kadar, diğer kişiler yönünden ise hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar süreceğinin gözetilmemesi; ayrıca hükümden sonra 24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08/10/2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı kararı ile, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanıkların durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafii ile sanıklar ... ve ...'ın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin BOZULMASINA; ancak bu durumun yeniden yargılama yapılmaksızın CMUK'nın 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; TCK'nın 53. maddesinin uygulanması ile ilgili bölümlerin hüküm fıkrasından çıkarılması ve yerine “Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli iptal kararından sonra oluşan durumuna göre, sanıklar hakkında, TCK'nın 53. maddesinin 1 ve 2. fıkraları ile 3. fıkrasının birinci cümlesinin uygulanmasına” ibaresinin yazılması suretiyle hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 02.11.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8550, Karar No: 2012/13262, Tarih: 24.05.2012

**3. Hukuk Dairesi         2012/8550 E.  ,  2012/13262 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:SULH HUKUK MAHKEMESİ

Dava dilekçesinde kira parasının 01/04/2011 gününden başlayarak yıllık net 40.000 TL olarak tesbiti istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulü ile yıllık kira parasının net 37.000 TL olarak tesbiti cihetine gidilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.Davada, 01/04/2011 tarihinde başlayan döneme ilişkin kira parasının tespiti istenilmiş, mahkemece hak ve nesafet uygulamasına göre yıllık net 37.000 TL kira parasına hükmedilmiştir.Hükmü, davalı vekili temyiz etmektedir. Kira parasının mahkemece hak ve nesafet uygulamasına göre belirlenmesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.Ancak, kira parasının bir bölümünün stopaj ve fon kesintileri adı altında, vergi dairelerine kiracı tarafından ödenmesi, kiraya verenin gelir vergisi yükümlülüğüne ait ve vergi yasalarınca düzenlenen bir konudur. Yakıt parası, aydınlatma temizlik, sigorta veya doğrudan doğruya mecurun kullanımından doğan masraf kalemlerinden olmayan vergi, kira parasının tespitinde bir unsur olarak dikkate alınamayacağından fon ve vergi stopajı düşülerek “Net” kira parası tespit edilemez.Bundan ayrı olarak, hükme dayanak yapılan bilirkişi raporunda dava konusu taşınmazın yeni dönemde boş olarak getirebileceği miktar gösterilmiş ise de, net kira parasının brütünün denetime elverişli tutarı belirtilmemiş olup, bu husus açıklatılmak suretiyle, brüt kira parasına hükmedilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm doğru görülmemiştir.Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 24/05/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15788, Karar No: 2014/576, Tarih: 21.01.2014

**6. Hukuk Dairesi         2013/15788 E.  ,  2014/576 K.**

* İTİRAZIN İPTALİ

* MENFİ TESPİT DAVASI

* EKSİK İNCELEME

* İCRA VE İFLAS KANUNU (İİK) (2004) Madde 72

**"İçtihat Metni"**

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı itirazın iptali ve menfi tespit davasına dair kararın temyiz incelemesi duruşmalı olarak davalılar ve davacı tarafından süresi içinde istenilmekle gün tayin edilerek taraflara gönderilen davetiyelerin tebliğ edilmesi üzerine belli günde davacı-karşı davalı vekili ile davalı-karşı davacı vekili geldiler. Hazır bulunanların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Uyuşmazlık, asıl davada, sözleşme gereğince tahliye sırasında teslim edilmeyen demirbaş eşya bedeli ile kiralananda yapılmayan imalat giderlerinin tahsili için başlatılan icra takibine yapılan itirazın iptali ve icra inkar tazminatının tahsili, birleşen davada ise, demirbaş eşyaların teminatı olarak verilen 40.000 Euro bedelli senedin tahsili için yapılan icra takibi dolayısıyla borçlu olunmadığının tespitine ilişkindir. Mahkemece, asıl davanın kısmen kabulü ile Alanya 1. İcra Müdürlüğü'nün 2010 / 2734 sayılı dosyasında itirazın 138.132 TL üzerinden ve Alanya 1. İcra Müdürlüğü'nün 2010 / 2733 sayılı dosyasında tahsilde tekerrür olmamak üzere iptaline, takibin devamına, fazlaya ilişkin istemin reddine, davalılar- karşı davacıların % 40 icra inkar tazminatına mahkum edilmesine, birleşen davanın reddine karar verilmesi üzerine hüküm davacı- karşı davalı vekili ve davalılar- karşı davacılar vekili tarafından ayrı ayrı temyiz edilmiştir.

İcra takibinde ve davada dayanılan ve hükme esas alınan 01.01.2005 başlangıç tarihli ve beş yıl süreli kira sözleşmesi ile sözleşme konusu Melani Otel 218 kalemden oluşan demirbaşları ile kiraya verilmiştir. Daha sonra düzenlenen 06.01.2005 tarihli ek kira sözleşmesinin 11. maddesinde, kiracı tarafından kiralanana yapılacak imalat işleri gösterilmiş, 12. maddesinde de, kira bitiminde tüm tefriş ve işletme malzemelerinin mal sahibine teslim edileceği, demirbaş listesinde bulunan eşyaların tamamının teslim alındığı şekli ile kullanılabilir vaziyette kira bitiminde mal sahibine teslim edileceği, teslim edilmeyen demirbaşların ikinci el bedelinin kiracı tarafından mal sahibine ödeneceği kararlaştırılmıştır. Yine sözleşmenin 20. maddesinde teminat senedi olarak 40.000 Euro bedelli senedin kiraya verene verileceği düzenlenmiştir. Bu şartlar geçerli olup tarafları bağlar. 2009 yılında turizm sezonunun sona ermesi ile kiralanan kiracı tarafından tahliye edilmiş, kiraya veren tarafından da tahliyeden sonra Alanya 1. Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2009/304 D. İş dosyası ile kiralananda bulunan demirbaş eşyalar ile kiracı tarafından yerine getirilmeyen imalatlar yönünden tespit yaptırılmıştır. Tespit sonrasında düzenlenen bilirkişi raporunda, demirbaş listesinde belirtilen eşyaların bir kısmının bulunmadığı, mevcut olanların ise kullanılamayacak durumda olduğu belirlenerek değeri 287.762.10 TL olarak hesaplanmıştır. Bilirkişi raporuna kiracı tarafından 06.04.2010 tarihli dilekçe ile itiraz edilmiştir. Kiraya veren, anılan tespit bilirkişisi raporuna dayanarak 287.762.10 TL alacağın tahsili için Alanya 1. İcra Müdürlüğü'nün 2010/2734 sayılı dosyası ile başlattığı icra takibine, davalı- karşı davacılar itiraz etmişlerdir. İtiraz üzerine açılan işbu asıl davada da, demirbaşların kiraya verene teslim edildiğini, söz konusu malzemelerin onbeş yıllık olup, tespitte değerlerinin fahiş takdir edildiğini, demirbaşların eksik olması halinde sözleşmeyle verilen 40.000 Euro bedelli bonodan tahsil edilebileceğini, ancak kiraya verenin bu bonoyu da ayrı bir icra takibine konu yaptığını, mükerrer talepte bulunduğunu savunmuşlardır. Yargılama sırasında alınan bilirkişi raporunda da, makine ve eşya bilirkişileri, 30.11.2012 tarihli raporlarında, demirbaşların cins ve nitelikleri demirbaş listesinde gösterilmediğinden orta seviyede oldukları kabul edilerek ikinci el değerlerinin 138.132 TL olduğunu belirtmişlerdir. Gerçekten düzenlenen demirbaş listesinde kiralanan otel bünyesinde kullanılacak demirbaş ve malzemelerin özellikleri konusunda bir açıklık bulunmadığı gibi, gerek tespit, gerek yargılama sırasında alınan bilirkişi raporlarında malzemelerin değerinin neye göre belirlendiği açıklanmamıştır. Bu haliyle bilirkişi raporları hüküm kurmaya ve Yargıtay denetimine elverişli değildir. Diğer yandan, dosya kapsamına göre kiralanan otel daha önce 01.01.2002 başlangıç tarihli kira sözleşmesi ile dava dışı M...Tah. Turz. ve Tic.A.Ş

. Bu haliyle bilirkişi raporları hüküm kurmaya ve Yargıtay denetimine elverişli değildir. Diğer yandan, dosya kapsamına göre kiralanan otel daha önce 01.01.2002 başlangıç tarihli kira sözleşmesi ile dava dışı M...Tah. Turz. ve Tic.A.Ş.'ye demirbaşları ile kiralanmış, sözleşme süresi sonunda da 28.12.2004 tarihli tutanakla davalı–karşı davacı şirkete tutanakla teslim edilmiştir. Bu durum demirbaşların kullanılmış haliyle kiracıya teslim edildiğini göstermektedir. Bunun dışında otel mefruşatı niteliğindeki malzemelerin kiraya veren şirketin ticari defter ve kayıtlarında demirbaş olarak kayıtlı olması mümkün olup, orada, söz konusu demirbaşların cins, nitelik ve özellikleri ile ne zaman alındıkları görülebilir. Bu durumda mahkemece öncelikle kiraya veren şirketin ticari defter ve kayıtlarından dava konusu edilen demirbaşların kayıtlı olup olmadığının araştırılması, demirbaşların cins, nitelik ve özelliklerinin saptanması, ondan sonra değerleri konusunda uzman bir bilirkişi heyetinden ayrıntılı ve açıklamalı hüküm kurmaya ve Yargıtay denetimine elverişli rapor alınarak asıl ve birleşen dava hakkında bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmediğinden hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.'nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, bozma sebebine göre davalılar-karşı davacılar vekilinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, Yargıtay duruşması için kendisini vekille temsil ettiren davalılar-karşı davacılar yararına takdir olunan 1.100 TL vekalet ücretinin davacı- karşı davalıdan alınarak davalılar- karşı davacılara verilmesine, keza Yargıtay duruşması için kendisini vekille temsil ettiren davacı - karşı davalı yararına takdir olunan 1.100 TL vekalet ücretinin davalılar- karşı davacılardan alınarak davacı- karşı davalıya verilmesine ve istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 21/01/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/5328, Karar No: 2024/13147, Tarih: 10.12.2024

**6. Ceza Dairesi         2024/5328 E.  ,  2024/13147 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/2530 E. 2024/862 K.

SUÇ : Silahla tehdit

HÜKÜM : Temyiz isteminin reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Hükmün niteliği ve tayin olunan cezanın miktarı itibarıyla 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 286/2-a maddesi uyarınca temyiz edilemez olduğu, sanığın temyiz isteminin Bölge Adliye Mahkemesince bu gerekçe ile reddine ilişkin 22.03.2024 tarihli ek kararının usul ve yasaya uygun olduğu

anlaşıldığından, ek karara yönelik temyiz isteminin aynı Kanun'un 298. maddesi gereğince REDDİ ile ek kararın ONANMASINA, 10.12.2024 tarihinde oybirliği ile karar verildi.