muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/14697, Karar No: 2012/2798, Tarih: 21.02.2012

**10. Hukuk Dairesi         2010/14697 E.  ,  2012/2798 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Davacı, vergi kaydına göre 20.05.1981 tarihinden itibaren....sigortalılık süresinin tespitini talep ve dava etmiştir.

Mahkeme, davacının 20.05.1981-07.04.1982 arası dönemde ... sigortalısı olduğunun tespitine hükmetmiştir.

Hükmün, davalı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosya içeriğine göre; davacının; 10.12.1997 tarihli giriş bildirgesine ve 19.08.1997 tarihli vergi kaydına göre ilk defa 19.08.1997 tarihi itibariyle 1479 sayılı Yasa kapsamında zorunlu... sigortalısı olarak tescil edildiği, vergi kaydının 20.05.1981-07.04.1982 ve 19.08.1997-devam biçiminde olduğu, 20.08.1997 başlayan oda kaydı ile 21.08.1997’de başlayan sicil kaydının halen devam ettiği, davacının ilk prim ödemesini tescil sonrası 19.11.1999 tarihinde yaptığı anlaşılmaktadır.

14.04.1982 tarihli 2654 sayılı Yasanın 13. maddesiyle 1479 sayılı Yasaya eklenen Ek Geçici 13. maddesinde; sigortalılık niteliği taşıdıkları halde bu kanunun yürürlüğe girdiği tarihe kadar kayıt ve tescilini yaptırmamış olanların her türlü hak ve mükellefiyetlerinin bu kanunun yürürlüğe girdiği tarihten itibaren başlayacağı belirtilmiş, aynı maddede, kanunun yürürlük tarihinden itibaren bir yıl içinde kuruma yazılı olarak başvurma şartıyla, 01.10.1972 tarihinde bu kanunun yürürlüğe girdiği tarihe kadar vergi dairelerine kayıtlı olarak kendi nam ve hesabına bağımsız çalıştıklarını belgeleyen sigortalıların belgeledikleri süreyi borçlanma imkanı getirilmiştir.

Davacının, Kanunda belirtilen bir yıllık sürede borçlanma iradesini ortaya koyacak şekilde Kuruma başvurusunun veya borçlanma tutarına ilişkin prim ödemesinin bulunmadığı anlaşılmakla, davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı biçimde kabulüne hükmedilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalı Kurum avukatının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 21.02.2012 gününde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4351, Karar No: 2017/2960, Tarih: 17.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/4351 E.  ,  2017/2960 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 17/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6613, Karar No: 2016/16179, Tarih: 17.11.2016

**5. Hukuk Dairesi         2016/6613 E.  ,  2016/16179 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekili ile davalı S.. D.. vd. yönünden verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece uyulan bozma kararı uyarınca inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş; karar, davacı idare vekili ile davalı S.. D.. vd. tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyulmuş ise de, bozma gerekleri tam olarak yerine getirilmemiştir. Şöyle ki,

Dava konusu taşınmaz arsa niteliğindedir. Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesi uyarınca arsalara kamulaştırma gününden önceki özel amacı olmayan satışlara göre değer biçilmesi gerekir.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda kıyasi emsal olarak incelenen taşınmaz limited şirkete satılmış olup, özel amaçlı bu satışın somut emsal olarak değerlendirilmesi doğru değildir.

Bu durumda; taraflara dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi, dava konusu taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekili ile davalı S.. D.. vd.'nin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz edenlerden peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 17/11/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/8669, Karar No: 2017/5847, Tarih: 22.11.2017

**14. Ceza Dairesi         2017/8669 E.  ,  2017/5847 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Çocuğun basit cinsel istismarı, iftira, konut dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Sanığın atılı suçlardan mahkumiyetine dair Karşıyaka 1. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 28.11.2016 gün ve 2015/96 Esas, 2016/461 Karar sayılı hükümlere yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi, temyiz isteminin reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen Ek karar temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Gerekçesi gösterilmek suretiyle temyiz isteminin reddine dair verilen Ek karar usul ve kanuna uygun olduğundan, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle Ek kararın ONANMASINA, 22.11.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2016/8055, Karar No: 2016/9842, Tarih: 03.05.2016

**7. Hukuk Dairesi         2016/8055 E.  ,  2016/9842 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasındaki dava sonucunda verilen hükmün süresi içinde taraflarca temyiz edilip, incelemenin Yargıtayca duruşmalı olarak yapılması davalı ... vekili tarafından istenilmekle, duruşma için tebliğ edilen 03.05.2016 Salı günü belirlenen saatte davalı ... vekili Av.... ile davacı ... vekili Av.... geldi. Gelenlerin huzuru ile duruşmaya başlandı. Duruşmada hazır bulunan tarafların sözlü açıklamaları dinlendi. Duruşmanın bittiği bildirildi. Dosyadaki belgeler incelendi. Gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı vekili, davacının davalı şirkete ait işyerinde 14/09/1986 tarihinde çalışmaya başladığını, halen kapsam dışı (sendika üyesi olamayan) işçi olarak çalıştığını, davalı şirket işçisi olarak kesintisiz çalışan davacının 25 kıdem yılını doldurduğunu, davalı şirketin davacıya 25 kıdem yılını doldurduğu 14/09/2011 tarihini takip eden (01/10/2011 cumartesi olup iş günü olmadığından) ilk iş günü olan 03/10/2011 günü 105 günlük normal ücreti tutarında ödemesi gereken kıdem teşvik primini ödemediğini, ödeme zamanının yazılı belge ile belirlenmiş olması nedeniyle işvereni ayrıca temerrüde düşürmeye gerek olmadığını, ödenmesi gereken tarihe göre ilk üç işgününden sonra 06/10/2011 tarihinden itibaren gecikilen her gün için bir günlük ücreti tutarında tazminat ödenmesi gerektiğini iddia ederek kıdem teşvik pirimi ve kıdem teşvik primi gecikma tazminatının faizleri ile birlikte tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının işe giriş tarihinin 14.06.1986 değil 01.09.2004 tarihi olduğunu, 25 kıdem yılını doldurmadığını, kıdem teşvik primi ödenmesinin de bir işyeri şartı olmadığını, davalı şirketin 6326 sayılı Yasa kapsamında rafineri olarak faaliyet göstermekte iken rafineri belgesinin 2004 Eylül ayı itibarı ile ...'ne terk ve iade edildiğini, bu işlemi takiben işyerinin 5015 sayılı Yasa kapsamında akaryakıt terminali olarak faaliyet göstermeye başladığını, işyerindeki faaliyet konusunun değişmesi nedeni ile işçilerin iş sözleşmelerinin feshedildiğini, davacının da iş sözleşmesinin bu nedenle feshedildiğini, kendisine kıdem ve ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti yanından kıdem teşvik ikramiyelerinin ve ek ödeme yapıldığını, davacıya bu kapsamda 174,573,15 TL ödendiğini, bu hali ile 31.8.2004 tarihine kadar tüm dönemin tasfiye edildiğini, bundan sonra davacının yeni ihdas edilen kadroda elektrik teknisyeni olarak çalışmaya 01.09.2004 tarihinde işe başladığını, yüksek ödeme alan davacının kötü niyetli olarak bu dava açtığını ayrıca tasfiye edilen dönemle ilgili işvereni ibra ettiğini, ayrıca temerrüt sözkonusu olmadığından gecikme tazminatı da talep edemeyeceğini, 9 Hukuk Dairesinin 2011/46766 Esas sayılı ilamının da bu yönde olduğunu beyanla davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Mahkemece, kıdem teşvik primi alacağının 25 yıllık kıdeme göre 105 gün olarak belirlenmesi yerindedir. Ancak bu alacağın dosya içinde bulunan davacıya ait 2011 yılı Ekim ayı bordrosundaki günlük brüt 148,33 TL ücreti yerine, prime esas kazanç esas alınarak bulunan günlük ücret üzerinden hesaplanması hatalı olmuştur.

Öte yandan hak kazanılan kıdem teşvik priminden davacıya 2014 yılı Ağustos ayında ödenen miktarın tamamının mahsubu yerine, hesap edilen 105 günlük kıdem teşvik priminin gecikilen gün esasına göre %9 oranı üzerinden hesap edilen yasal faizinin mahsubundan arta kalan kısmının indirilmesi doğru olmamıştır.

Öte yandan hak kazanılan kıdem teşvik priminden davacıya 2014 yılı Ağustos ayında ödenen miktarın tamamının mahsubu yerine, hesap edilen 105 günlük kıdem teşvik priminin gecikilen gün esasına göre %9 oranı üzerinden hesap edilen yasal faizinin mahsubundan arta kalan kısmının indirilmesi doğru olmamıştır.

3-Mahkemenin kıdem teşvik primi gecikme tazminatını hüküm altına alınması doğrudur. Ancak, ... Genel Çalışma Kuralları'nın “VIII Ücret ve Sosyal Yardımlar” başlıklı maddesinin “E” bendinin “a” alt bendine göre, “çalışanlara işyerlerine olan bağlılıklarını teşvik amacı ile ...25 yıllık kıdemini dolduranlara 105 günlük normal ücretleri tutarında ve her kademesi için bir defaya mahsus olmak üzere kıdem teşvik pirimi verilir.” “b” alt bendine göre ise, “yukarıdaki kıdem kademelerini doldurmuş olan çalışanlara kıdem primleri kıdemi doldurdukları ayın ücreti ile birlikte ödenir.” aynı maddenin “A” bendinin “b” alt bendinde ise, “normal ücretler ve yapılacak olan her türlü ödemeler ödemeye hak kazanılan günü takibeden ayın ilk iş günü içinde iş saatlerinde ödenir.” “c” alt bendinde ise, ”ilk iş gününden sonra mücbir sebepler dışında gecikilen her iş günü için işveren çalışana bir gündelik tutarında gecikme tazminatı öder.” hükümlerine kıdem teşvik priminin gecikme tazminatının “işgünü” esasına göre yani gecikilen işgünleri sayısına göre hesap edilmesi yerine, işgünü olmayan süreler için de gecikme tazminatı hesap edilmesi hatalıdır. Gecikilen işgünü sayısına göre hesaplanacak gecikme tazminatından şimdi olduğu gibi, takdiri indirim yapılması gerektiği de unutulmamalıdır.

4-Kıdem teşvik primi alacağı açısından az yukarıda ilgili hükümleri özetlenen ... Genel Çalışma Kuralları'nın “VIII Ücret ve Sosyal Yardımlar” başlıklı maddesinin “b” ve “c” alt bentlerindeki hükümlerinde ödeme zamanı kararlaştırıldığından, kıdem teşvik pirimi alacağına Genel Çalışma Kuralları'nda belirlenen ödeme gününden itibaren faiz işletilmesi gerekirken, dava ve ıslah tarihinden itibaren faiz işletilmesi de ayrı bir bozma nedenidir.

O halde tarafların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, Yargıtay duruşmasında kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına takdir olunan 1.350,00 TL avukatlık ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine, 1.350,00 TL avukatlık ücretinin davalıdan alınıp davacıya verilmesine, temyiz harcının istek halinde taraflara iadesine, 03.05.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/10211, Karar No: 2025/5490, Tarih: 24.03.2025

**4. Ceza Dairesi         2023/10211 E.  ,  2025/5490 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2023/190 E., 2023/781 K.

SUÇ : Görevi yaptırmamak için direnme

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret

Yapılan ön inceleme neticesinde;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 286/2-b maddesinde yer verilen "İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezalarını artırmayan bölge adliye mahkemesi kararları"nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile incelemeye konu suçun aynı Kanun'un 286/3. maddesi kapsamında da bulunmadığı dikkate alındığında, sanığın temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun'un 298/1. maddesi uyarınca, Tebliğname'ye uygun olarak, oy çokluğuyla REDDİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca Bursa 7. Asliye Ceza Mahkemesi'ne, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesi'ne gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,24.03.2025 tarihinde karar verildi.

KARŞI OY

Sayın çoğunluk ile aramızdaki uyuşmazlık; görevi yaptırmamak için direnme suçundan kurulan hükmün temyizinin mümkün olup olmadığı noktasındadır.

Sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince görevi yaptırmamak için direnme suçundan 29.04.2021 tarihinde beraat kararı verilmiştir. Beraat kararının istinaf edilmesi üzerine Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesi tarafından hüküm bozularak dosyanın ilk derece mahkemesine gönderilmesine karar vermiştir. Bunun üzerine ilk derece mahkemesinin direnme hakkı bulunmadığından bozma kararı doğrultusunda sanık hakkında sonuç olarak 6 ay 7 gün hapis cezasına hükmetmiş ve bu kararın istinaf edilmesi üzerine Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesi tarafından istinaf başvusurunun düzeltilerek esastan reddine karar vermiştir.

Sayın çoğunluk, CMK 286/2-b bendi uyarınca 5 yılın altında hapis cezasına artırmayan Bölge Adliye Mahkmesi kararının temyizi kabil olmadığını kabul ederek temyiz talebinin reddine karar vermiştir.

CMK 280/1-e bendi Bölge Adliye Mahkemesinin hangi hallerde ilk derece mahkemesi kararını bozarak dosyanın yeniden incelenmek ve hükmolunmak üzere ilk derece mahkemesine gönderebileceğini açık bir şekilde düzenlemiş, bu hallerin CMK 289. maddenin birinci fıkrasının (g) ve (h) bentleri hariç diğer bentlerdeki hukuka aykırılık nedenlerinin bulunması halinde ilk derece mahkemesine gönderilebileceğini belirtmiştir.

Somut olayımızda, Bölge Adliye Mahkemesi ceza dairesinin bozma nedeni CMK 280/1-e bendinde ve CMK 289. maddede belirtilen bozma nedenlerinden biri değildir.

Bu durumda Bölge Adliye Mahkemesinin CMK 280/1-g bendi uyarınca davanın yeniden görülmesine ve 280/2 fıkrası uyarınca duruşma sonucunda ilk derece mahkemesi hükmünü kaldırarak yeniden hüküm kurması gerekirdi.

Somut olayımızda, Bölge Adliye Mahkemesi ceza dairesinin bozma nedeni CMK 280/1-e bendinde ve CMK 289. maddede belirtilen bozma nedenlerinden biri değildir.

Bu durumda Bölge Adliye Mahkemesinin CMK 280/1-g bendi uyarınca davanın yeniden görülmesine ve 280/2 fıkrası uyarınca duruşma sonucunda ilk derece mahkemesi hükmünü kaldırarak yeniden hüküm kurması gerekirdi.

Yukarıda belirtilen ilkeler çerçevesinde somut olayı değerlendirirsek; görevi yaptırmamak için direnme suçundan ilk derece mahkemesince verilen beraat kararının istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi ceza dairesinin kararı bozarak ilk derece mahkemesine göndermesi yerine kendisinin duruşma açarak mahkumiyet kararı vermesi gerekirdi.

Temyiz incelemesi yönünden doğru uygulama yapılsaydı temyizi kabil olup olmayacağını belirlemek gerekir. Sonuçta üst sınırı 2 yılın üzerinde olan görevi yaptırmamak için direnme suçundan ilk derece mahkemesinin verdiği beraat hükmü değiştirilerek sanığın hapis cezası ile mahkumiyetine karar verildiği için temyizi kabil olduğunu kabul etmek gerekir. Bu nedenle temyiz isteminin reddi yönündeki sayın çoğunluk kararına karşıyım.
Yargıtay — Esas No: 2015/30825, Karar No: 2019/3136, Tarih: 11.02.2019

**9. Hukuk Dairesi         2015/30825 E.  ,  2019/3136 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı işverenlikte 19/01/2009-05/05/2012 tarihleri arasında garson olarak çalıştığını, davalı işyerinin lüks bir restaurant olması nedeni ile ücretinin kış sezonunda 3.500,00 TL, yaz sezonunda ise 4.500,00 TL-5.000.00 TL olduğu halde işverenin sigorta primlerini asgari ücretten ödediğini, ücretin asgari tutarının bankadan geri kalan kısmının ise elden verildiğini, haftada 6 gün çalıştığını, haftanın bir günü saat 08:30 da diğer günler de ise 11:00 de işe başlayıp gece 01:30 a kadar çalışmanın sürdüğünü, resmi ve dini bayramlarda da çalıştırıldığını ancak ücretlerinin ödenmediğini, yıllık ücretli izinlerinin tam olarak kullandırılmadığını, davalı işyerinde davacı işçinin ücretini düşürmek amacıyla puantaj sisteminde değişikliğe gidildiğini, bununda asgari ücret+puantaj sistemi uyarınca çalışan davacı işçinin ücretinde 1.000,00 TL'lik bir kayba yol açtığını, davalı işverenin haksız ve hukuka aykırı uygulamalarına son verilmesi için ihtarname çekildiğini ancak davalı işverenin çektiği cevabi ihtarnamede iddiaları reddettiğini, davalı işverenin kanuna aykırı tutumları neticesinde davacı işçinin iş akdini 05/05/2012 tarihinde feshetmek zorunda kaldığını iddia ederek, kıdem tazminatı, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti, ulusal bayram genel tatil ücreti, bakiye ücret alacağı, asgari geçim indirimi, yıllık izin ücreti ve ihtarname masrafı alacaklarının davalıdan tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacı işçinin işyerine 3 gün üst üste gelmemesi üzerine işe davet edildiğini ancak gelmemesi sebebiyle iş akdinin haklı olarak feshedildiğini, bu sebeple tazminat hakkı olmadığını, davacı işçinin ücretinin ihtirazi kayıt şerhi koymaksızın imzalamış olduğu bordrolardaki ücret olduğunu, işyerinde 8 saatlik çalışma usulü uygulandığını, davacıya görevi dışında herhangi bir iş yaptırılmadığını, haftalık ve yıllık izinlerini kullandığını, milli ve dini bayramlarda çalışmaları karşılığının ödendiği savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, yasal süresi içinde taraf vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bendlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, yasal süresi içinde taraf vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bendlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Mahkemece, sunulan ücret bordrolarının bir kısmının davacı imzasını taşıyor olması, imzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ve asgari geçim indirimi tahakkuklarının bulunması ve banka kayıtlarının bordrolarla uyumlu olması gerekçesiyle, fazla çalışma ücreti ve asgari geçim indirimi alacakları imzalı bordrolarda tahakkuk olan dönemler yönünden reddedilmiştir.

Yargılama sırasında davacı vekili ücret bordrolarındaki bir kısım imzaların davacıya ait olmadığını iddia etmiştir.

Mahkemece yapılacak iş, davacıdan imzalı bordrolardaki hangi imzaların kendisine ait olmadığını iddia ediyorsa bunları açıklaması istenerek, sonrasında buna göre imza incelemesi yapılıp yapılmayacağını değerlendirmek ve fazla çalışma ücreti ile asgari geçim indirimi alacakları yönünden yeniden yapılacak bu değerlendirmeye göre bir sonuca gitmektir.

Yukarıdaki eksiklikler giderilmeden, eksik inceleme ve araştırma ile karar verilmesi hatalıdır.

3-Taraflar arasında fazla çalışma ücretinin hesabı noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davacının haftanın 5 günü 11.00-01.00 saatleri arasında çalıştığı ve günlük 2 saat ara dinlenmesi yaptığı, buna göre haftalık 60 saat çalışarak 15 saat fazla çalışma yaptığı belirtilerek hesaplama yapılmıştır.

Mahkemece, haftalık 15 saat üzerinden hesaplanan fazla çalışma alacağı hüküm altına alınmıştır.

Ancak Dairemizin... Esasında kayıtlı olan aynı mahkemenin ... E., 2015/326 K. sayılı dosyasında, dosyamız davacısı ile aynı dönemde aynı işi yapan davacının haftanın 5 günü 11.00-01.00 saatleri arasında çalıştığı ve günlük 2 saat ara dinlenmesi yaptığı, haftanın 1 günü ise 08.30-23.00 saatleri arası çalıştığı ve 2 saat ara dinlenmesi yaptığı, buna göre haftalık 72,5 saat çalışarak 27,5 saat fazla çalışma yaptığı ancak fazla çalışmalar günlük 3 saati geçemeyeceğinden davacının haftalık 18 saat fazla çalışma yapacağı belirtilerek hesaplama yapılmıştır.

Mahkemece davacının talebi ve dosyadaki delil durumu dikkate alınarak, fazla çalışma ücreti yukarı da bahsedilen dosya gibi hesaplanmalı ancak 4857 sayılı Yasada fazla çalışmaların günlük 3 saati geçemeyeceğine dair bir düzenleme bulunmadığından fazla çalışmalar yasal dayanağı olmadan günlük 3 saat ve haftalık 18 saatle sınırlandırılmamalıdır.

Mahkemece davacının talebi ve dosyadaki delil durumu dikkate alınarak, fazla çalışma ücreti yukarı da bahsedilen dosya gibi hesaplanmalı ancak 4857 sayılı Yasada fazla çalışmaların günlük 3 saati geçemeyeceğine dair bir düzenleme bulunmadığından fazla çalışmalar yasal dayanağı olmadan günlük 3 saat ve haftalık 18 saatle sınırlandırılmamalıdır.

4-Mahkemece, izin başlangıç ve bitiş tarihleri gösterilmeyen izin belgesine itibar edilmemesi yerinde ise de, davacı asil 2010 ve 2011 yılları için 10 ar gün izin kullandığını 24.10.2013 tarihli oturumda kabul ettiğinden, davacının bu kabulüne göre bakiye 22 gün izin alacağına hükmedilmesi gerekirken 42 gün izin alacağına hükmedilmeside hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgilisine iadesine, 11/02/2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.