muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/4444, Karar No: 2010/12373, Tarih: 29.09.2010

Davacılar ile davalılar (asıl ve birleşen dosyada) arasında daire alım satım sözleşmesi olduğu dosyada bulunan tapu kayıt örneğinden anlaşılmaktadır. Öyle olunca uyuşmazlığa alım satımın yapıldığı tarih itibariyle Borçlar Kanununun satım aktine ilişkin hükümleri ve Borçlar kanunu’nun 98. maddesinin ikinci fıkrası yollamasıyla Borçlar Kanunu’nun 41 ve 42. maddesi hükümleri uygulanarak uyuşmazlık çözülmelidir. Satım sözleşmesinin düzenlendiği tarih (tapuda devir) itibariyle 4822 sayılı Yasayla değişik 4077 sayılı Yasa hükümlerinin uygulanma olanağı bulunmamaktadır.

B.K.nun 217. maddesi, menkul satımına ilişkin hükümlerin kıyas yoluyla g.menkul satımında da uygulanacağını işaret etmiştir. Bu durumda BK.nun 194. maddesi gereğince satıcı bulunan davalı şirket ayıba karşı tekeffül hükümleri uyarınca sorumludur. Esasen bu konuda gerek mahkeme gerekse dairemiz arasında bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Ayıba karşı tekeffül hükümleri uyarınca zararın belirlenmesinde ise az yukarıda açıklandığı üzere yerel mahkemece hesaplama yapılırken bayındırlık birim fiyatları baz alınmıştır. Ne varki burada artık BK.nun 98/2. fıkrası uyarınca BK.nun 41 ve 42. maddeleri uygulanarak zarar miktarı belirlenmelidir.

B.K.nun 98. maddesinin 2. fıkrası; “haksız fiillerden mütevellit mesuliyete müteallik hükümler, kıyasen akde muhalif hareketlere de tatbik olunur.” Düzenlemesi uyarınca artık tazminat miktarı belirlenirken BK:nun 41 ve 42. maddelerinin gözetilmesi gerekir.

BK.nun 41. maddesi uyarınca ; haksız filin doğabilmesi için diğer bir kimseye zarar ika edilmesi ve o fiili işleyenin de kusurlu bulunması gerekir. Yine zararın tazmin mükellefiyetinin doğması için de hakikaten bir zararın meydana gelmesi şarttır. Bu zararı ispat külfeti de elbette davacıdadır. Yine BK.nun 42. maddesi de zararın tayini başlığını taşımakta olup, “zararı ispat etme külfeti davcıya yüklenmiş, 2. fıkrasında ise zararın hakiki miktarının ispatı mümkün olmadığı takdirde hâkim halin mutad cereyanını ve mutazarrır olan tarafın yaptığı tedbirleri nazara alarak onu adalete tevkifan tayin eder” düzenlemesiyle, zarardan

2010/4444-12373

2010/4444-12373

Kastedilenin bir malın değerinde malikin iradesi zıddına meydana gelmiş eksilmeden ibarettir. Zararın gelecekte meydana gelebilecek bir çoğalmanın imkansız hale gelmesi veya bir kar mahrumiyeti de olabilir. (Senai Olgaç, Türk Borçlar Kanunu, 1969 baskı, sh. 271) Gerek BK.nun 41. maddesi gerekse 42. maddesinde kastedilen zarardan gerçek zarar olduğu anlaşılmaktadır. Aksini düşünmek gerek yasa koyucunun amacına gerekse genel hukuk prensiplerine aykırı olur. Yasalarımızda da ayıba karşı tekeffül davalarında zararın bayındırlık bakanlığı birim fiyatlarıyla hesaplanacağı yönünde bir düzenleme bulunmadığı gibi, yanlar arasında da böyle bir kararlaştırma olduğu iddia ve ispatlanmış değildir. Burada kastedilenin gerçek zarar olduğu ve haksız fiil tarihindeki serbest piyasa rayiçleri olduğunda duraksama olmamalıdır. Nitekim Yargıtay 15. hukuk Dairesinin uygulaması da bu yöndedir.

Ayrıca, 4. HD.nin 25.5.1965 tarih ve 964/10279 E. Ve 1995/2804 K. Sayılı kararı da bu yöndedir. Emsal kararda, “haksız eylemlerden doğan zarar ve ziyanın tazmini gerçek zararın karşılığının rayiç değerlerin tazminat olarak hesaplanması ile mümkün olur.” gerekçesiyle karar bozulmuştur. Diğer emsal karar TD.nin 29.1.1965 tarih ve 654/682-65/270 sayılı kararıdır. Nitekim Dairemizin 23.2.2009 tarih ve 561-2168 sayılı kararı da bu doğrultudadır. Yine Hukuk Genel kurulu’nun 20.3.2002 tarih ve 2002/11-176 E. 2002/214 K, 10.12.2003 tarih ve 2003/4-754 e. 2003/749 K., 16.2.2005 tarih ve 2005/21-33 e. Ve 2005/68 K. Sayılı kararlarında da tazminatın amacının zarar görenin gerçek zararını karşılanması olduğu benimsenmiştir. Gerçekten de yükleniciler karşısında daha zayıf olan tüketicilerin yüklenicinin kusur ile yıkılan daireyi bayındırlık birim fiyatları ile eski hale getirmesi olanaksızdır.

Somut olayda da, davacıların satın aldıkları dairenin 17.8.1999 tarihindeki depremde yıkıldığı anlaşıldığından bu tarih (depremin oluştuğu tarih) itibariyle gerçek zararlarını isteyebilirler. Öyle olunca mahkemece yukarıdaki açıklamalar doğrultusunda bilirkişi aracılığıyla dairenin rayiç imalat değeri belirlenmeli ve bu miktara hükmedilmelidir. Kararın bu nedenle de bozulması gerektiğini düşündüğümden sayın çoğunluğun aksi yöndeki kararına katılamıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2018/4064, Karar No: 2022/18620, Tarih: 08.11.2022

**11. Ceza Dairesi         2018/4064 E.  ,  2022/18620 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tefecilik yapmak, 5464 sayılı Kanuna aykırılık, Vergi Usul Kanununa aykırılık

...

1) Tefecilik ve 5464 sayılı Banka Kartları ve Kredi Kartları Kanunu’na aykırılık suçları yönünden;

a) Sanığın, POS cihazlarını kullanım amaçları ve sözleşme koşulları dışında, kredi kartı sahiplerinin nakit ihtiyaçlarının karşılanması veya kredi kartı borcunun ertelenmesi amacıyla kullanmaktan ibaret fiillerinin, 5464 sayılı Banka Kartları ve Kredi Kartları Kanunu'nun 36. ve TCK'nin 43. maddelerinde düzenlenen zincirleme şekilde gerçeğe aykırı olarak harcama belgesi düzenleme suçunu oluşturduğu gözetilmeden, hem bu suçtan hem de tefecilik suçundan ayrı ayrı mahkumiyet hükümleri kurulması,

b) Kabule göre de;

aa) Sanık hakkında hükmolunan adli para cezası, 5237 sayılı TCK’nin 52/4. maddesi uyarınca taksitlendirilirken, infazda tereddüt oluşturacak şekilde hükümde taksit aralığının belirtilmemiş olması yasaya aykırı,

bb) 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2) Vergi Usul Kanunu’na aykırılık suçu yönünden;

a) Şanlıurfa Küçük ve Orta Ölçekli Mükellefler Grup Başkanlığının vergi suçu mütalaasına uygun olarak Mardin Cumhuriyet Başsavcılığının 05.08.2015 tarih ve 2015/1430 Esas sayılı iddianamesiyle sanık hakkında 2011 ve 2012 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme ve sahte fatura kullanma suçlarından dava açıldığı, sahte fatura düzenleme ve sahte fatura kullanma suçlarının birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar oluşturduğu ve birbirine dönüşmeyeceği her bir suçtan ayrı ayrı hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, Vergi Usul Kanununa aykırılık suçundan tek hüküm kurulması, yasaya aykırı,

b) Hükümden sonra, 15.04.2022 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7384 sayılı Kanun’un 4. ve 5. maddeleriyle değişik 213 sayılı Kanun’un 359. maddesinin 3,4,5 ve 6. fıkra hükümleri uyarınca 5237 sayılı TCK’nın 7/2. maddesi de gözetilerek öncelikle lehe Kanun’un tespit edilip uygulama yapılması ve her iki kanunla ilgili uygulamanın gerekçeleriyle birlikte denetime olanak verecek şekilde ayrıntılı olarak kararda gösterilmesi suretiyle sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafisinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, Vergi Usul Kanununa aykırılık suçu yönünden diğer yönleri incelenmeksizin, hükümlerin 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 08.11.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2024/1098, Karar No: 2024/8590, Tarih: 12.11.2024

**8. Ceza Dairesi         2024/1098 E.  ,  2024/8590 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/1535 E., 2022/1558 K.

SUÇLAR : Uyuşturucu madde ticareti yapma

HÜKÜM : İstinaf başvurularının esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin reddi (sanık ... yönünden), Bozma (sanık ... yönünden)

Sanık ...'nin, yasal süresinde vermiş olduğu 30.09.2022 tarihli temyiz dilekçesinin, hükmün hukuki yönüne ilişkin bir sebep içermediği; sanık ... müdafilerinin ise, temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verdiği belirlenerek yapılan incelemede;

Anayasanın 40 ıncı maddesinin ikinci fıkrası, 5271 sayılı Kanunun 34 üncü maddesinin ikinci fıkrası ve 232 nci maddesinin altıncı fıkrası gereğince, kararlar ve hükümlere karşı başvurulabilecek yasa yolları, süreleri, sürelerin ne zaman başlayacağı, başvuru mercii, şekli ve sonuçlarının, kuşkuya yer vermeyecek şekilde ilgililere açıkça bildirilmesinin gerektiği, anılan Kanun'un 294 üncü maddesinin birinci fıkrasında “Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.” şeklinde, aynı Kanun'un 295 inci maddesinin birinci fıkrasında "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir" biçiminde düzenlemeler bulunduğu, sanık ...'nin 30.09.2022 tarihli yasal süresinde vermiş olduğu temyiz dilekçesinin, hükmün hukuki yönüne ilişkin bir sebep içermediği, Bölge Adliye Mahkemesi kararının son bölümünde veya gerekçeli karar tebligat mazbatasında, tebliğden itibaren yedi günlük süre içerisinde, yasal düzenlemeye uygun şekilde temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçe verebileceği ihtaratının yer almadığının anlaşılması karşısında; Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 17.03.2021 tarihli ve 2019/9.MD-554 Esas, 2021/117 Karar sayılı ilamında belirtildiği üzere, hak kaybının önlenmesi bakımından sanık ...'ye yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda yapılacak meşruhatlı tebligatla, tebliğden itibaren yedi günlük süre içerisinde, yasal düzenlemeye uygun şekilde temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçe verebileceği, aksi halde sebep yokluğundan temyiz isteminin reddedileceği hususunda ihtar yapılmasının gerektiği anlaşılmakla;

Yukarıda belirtilen şekilde sanık ... ve müdafiine tebligatın yapıldığı tarihten itibaren 5271 sayılı Kanun'un 295 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 7 günlük yasal süre içinde ek gerekçeli temyiz dilekçesi sunulmadığı takdirde temyiz talebinin reddedileceğine ilişkin ihtaratlı tebligatın yapılarak buna ilişkin evrakın dosyaya konulması, süresi içerisinde gerekçeli olarak hükmü temyiz etmesi halinde temyiz dilekçesi ve buna ilişkin düzenlenecek olan ek Tebliğname ile birlikte, gerekçeli temyiz isteminde bulunulmaması halinde ise mevcut haliyle incelenmek üzere yeniden Dairemize gönderilmesi için, dava dosyası incelenmeksizin, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesine gönderilmek üzere, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 12.11.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3786, Karar No: 2024/7448, Tarih: 07.11.2024

**1. Ceza Dairesi         2024/3786 E.  ,  2024/7448 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇLAR : Nitelikli kasten öldürmeye teşebbüs, kasten öldürmeye teşebbüs, suç örgütüne üye olma

HÜKÜMLER : İstinaf başvurularının esastan ve düzeltilerekesastan reddi kararları

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret, temyiz istemlerinin esastan reddi ile hükümlerin onanması

1.Sanıklar ... ve ... hakkında suç örgütüne üye olma suçundan kurulmuş hükümlere yönelik temyiz talepleri yönünden; hükmolunan cezaların miktarı ve türüne göre 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 286/2-a maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları, miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizinin mümkün olmadığı anlaşılmıştır.

2.İlk Derece Mahkemesince nitelikli kasten öldürmeye teşebbüs ve kasten öldürmeye teşebbüs suçlarından kurulan hükümlerine yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararların; 5271 sayılı Kanun'un 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 /1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi

gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

3. Sanıklar müdafilerinin duruşmalı inceleme taleplerinin, 7079 sayılı Kanun’un 94. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299/1. maddesi gereği takdîren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. İnegöl Ağır Ceza Mahkemesinin 16.05.2017 tarihli ve 2014/53 Esas, 2017/90 Karar sayılı kararı ile;

1. Sanık ... hakkında mağdur ...'ı kasten öldürmeye teşebbüs suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 81/1, 35, 62, 53, 58. maddeleri uyarınca 10 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna, cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine,

2. Sanık ... hakkında katılan ...'e karşı nitelikli kasten öldürmeye teşebbüs suçundan 5237 sayılı Kanun'un 82/1-a, 35/1, 62, 53, 58. maddeleri uyarınca 12 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna, cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine,

3. Sanık ... hakkında katılan ...'e karşı nitelikli kasten öldürmeye teşebbüs suçundan 5237 sayılı Kanun'un 82/1-a, 35/1, 62, 53. maddeleri uyarınca 12 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna,

4. Sanık ... Baytemur hakkında katılan ...'e karşı nitelikli kasten öldürmeye teşebbüs suçundan 5237 sayılı Kanun'un 82/1-a, 35/1, 62, 53. maddeleri uyarınca 12 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna,

3. Sanık ... hakkında katılan ...'e karşı nitelikli kasten öldürmeye teşebbüs suçundan 5237 sayılı Kanun'un 82/1-a, 35/1, 62, 53. maddeleri uyarınca 12 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna,

4. Sanık ... Baytemur hakkında katılan ...'e karşı nitelikli kasten öldürmeye teşebbüs suçundan 5237 sayılı Kanun'un 82/1-a, 35/1, 62, 53. maddeleri uyarınca 12 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna,

5. Sanık ... hakkında katılan ...'e karşı nitelikli kasten öldürmeye teşebbüs suçundan 5237 sayılı Kanun'un 82/1-a, 35/1, 62, 53, 58. maddeleri uyarınca 12 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna, cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine, karar verilmiştir.

B. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 16.05.2018 tarihli ve 2018/396 Esas, 2018/557 Karar sayılı kararı ile sanıklar ..., ..., ... ve ... hakkında Hüseyin'e yönelik nitelikli kasten öldürmeye teşebbüs suçundan; 12 yıl 6 ay yerine 12 yıl hapis cezasına hükmedilmesi usul ve yasa hükümlerine aykırı olup, bu husus 5271 sayılı Kanun'un 280/1-a ve 303/1-f maddeleri gereğince yeniden duruşma yapılmaksızın düzeltilebilir nitelikte olduğundan, bu suç nedeniyle sanıklara hükmedilen 12'şer yıl hapis cezasının, 12'şer yıl 6'şar ay hapis cezası olarak düzeltilerek esastan reddine ve sanık ... hakkındaki mahkumiyet hükmüne yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanık ... müdafinin temyiz sebepleri özetle; mahkumiyete yeter delil bulunmadığına,

B. Sanık ... müdafinin temyiz sebepleri özetle; mahkumiyete yeter delil bulunmadığına,

C. Sanık ... ve müdafiinin temyiz sebepleri özetle; mahkumiyete yeter delil bulunmadığına, kararın hukuka aykırı olduğuna,

D. Sanık ... müdafiinin temyiz sebepleri özetle; meşru savunmaya, ağır haksız tahrik koşullarının oluştuğuna, delillerin takdirinde hataya düşüldüğüne,

E. Sanık ...'ın temyiz sebepleri özetle; mahkumiyete yeter delil bulunmadığına, eksik incelemeye ilişkindir.

III. GEREKÇE

Alt sınırı 5 yıldan fazla hapis cezasını gerektiren nitelikli kasten öldürmeye teşebbüs suçundan yargılanan sanık ...'ın bizzat duruşmada müdafii de hazır bulundurulmak suretiyle savunmasının alınması gerektiği gözetilmeden, gönderme kararı veren mahkemede alınan savunması ile yetinilip yargılama yapılarak yazılı şekilde hüküm kurulması suretiyle 5271 sayılı Kanun'un 193 ve 196. maddelerine aykırı davranılması hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

1. Sanıklar ... ve ... hakkında suç örgütüne üye olma suçundan kurulan hükümler yönünden;

5271 sayılı Kanun'un 286/2-a maddesi uyarınca hükümlerin temyizi mümkün olmadığından sanık ... ve müdafii ile sanık ...'ın temyiz istemlerinin 5271 sayılı Kanun'un 298/1. maddesi uyarınca Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

2. Sanıklar ..., ..., ... ve ... hakkında nitelikli kasten öldürmeye teşebbüs, sanık ... hakkında kasten öldürmeye teşebbüs suçundan kurulan hükümler yönünden;

1. Sanıklar ... ve ... hakkında suç örgütüne üye olma suçundan kurulan hükümler yönünden;

5271 sayılı Kanun'un 286/2-a maddesi uyarınca hükümlerin temyizi mümkün olmadığından sanık ... ve müdafii ile sanık ...'ın temyiz istemlerinin 5271 sayılı Kanun'un 298/1. maddesi uyarınca Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

2. Sanıklar ..., ..., ... ve ... hakkında nitelikli kasten öldürmeye teşebbüs, sanık ... hakkında kasten öldürmeye teşebbüs suçundan kurulan hükümler yönünden;

Gerekçede açıklanan nedenlerle sanıklar ... ve ... ile sanıklar müdafilerinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden, başkaca yönleri incelenmeyen İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 16.05.2018 tarihli ve 2018/396 Esas, 2018/557 Karar sayılı kararının sanık ...'ın savunma hakkının kısıtlandığı gerekçesiyle, diğer sanıklar yönünden ise irtibat nedeniyle 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2-(b) maddesi uyarınca takdiren İnegöl Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

07.11.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/18405, Karar No: 2020/15540, Tarih: 10.11.2020

**9. Hukuk Dairesi         2017/18405 E.  ,  2020/15540 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanunî gerektirici sebeplere ve özellikle dava dilekçesinin konu ve sonuç kısmında talep edilen alacak kalemi resmî tatil olarak nitelendirilmiş ise de; dava dilekçesinin içeriğinde ulusal bayram ve genel tatil alacaklarının ödenmediğinden bahsedip bu alacağın tamamının istenildiğinin anlaşılması karşısında, resmî tatil dışındaki diğer günlerinde hesaplamaya dahil edilip hüküm altına alınmasında usule ve kanuna aykırılık olmadığının anlaşılmasına göre tarafların yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile kararın bu açıklamayla ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderlerinin temyiz edenlere yükletilmesine, 10.11.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3671, Karar No: 2025/2995, Tarih: 26.05.2025

**3. Hukuk Dairesi         2024/3671 E.  ,  2025/2995 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/94 E., 2024/219 K.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak verilen karar, davacı vekili tarafından duruşma istemli temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyize konu edilen kararda dava değerinin duruşma sınırının altında olduğu anlaşılmıştır.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369/2 maddesi uyarınca davacı vekilinin duruşma isteğinin reddiyle incelemenin dosya üzerinde yapılmasına karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı; ... Spor Kulübü ile sporcu ... ve velisi davalı ... arasında 15.08.2011 başlangıç ve 15.08.2014 bitiş tarihli sporcu sözleşmesi akdedildiğini, Kulübün tüm yükümlülükleri yerine getirmesine rağmen, davalı tarafından Kulübe verilen 06.05.2013 tarihli yazı ile kulüp lojmanlarında kalan ...'ın psikolojik sebeplerden dolayı spor hayatında olumsuzluklar yaşamaya başladığı bildirilerek, Kulüp ile ilişiğinin kesilmesinin istenildiğini ve böylece sözleşmesinin tek taraflı olarak feshedildiğini, bu fesih bildirimine karşılık Kulüp adına davalıya 16.05.2013 günlü ihtarnamenin gönderildiğini ve sözleşmenin süresinden önce feshinden doğan zararların tazmininin istendiğini, bu ihtarnameye karşılık davalının 22.05.2013 tarihli ihtarnamesi ile tazminat talebini reddettiğini, sözleşme uyarınca Kulübün, sporcunun sözleşme süresince okul aidatının % 50'sini ödemeyi kabul ettiği, sporcunun 3 yıldan önce Kulüpten ayrılması durumunda aldığı bursun toplam tutarını tazminat olarak ödemeyi kabul ettiğini ileri sürerek; eğitim bursu bedeli 46.090,68 TL tazminat, ... Federasyonu Lisans, Tescil, Transfer Talimatının 11. maddesinin 2. cümlesi "Sporcu Kulüpten ayrılmak istediği takdirde sözleşme süresince kulüpten aldığı toplam paranın 1/4 ünü kulübüne ödemesi" hükmü kapsamında Kulüp tarafından karşılanan 20.857,98 TL masrafın 1/4'ü olan 5.214,50 TL zarar bedelinin davalıdan tahsilini istemiştir.

II. CEVAP

Davalı; sözleşmenin imzalanmasından sonra kızı olan ...'ın Antalya'dan İstanbul'a gelerek yatılı okula gitmeye ve davacı Kulüpte tenis oynamaya başladığını, ancak bir süre sonra evinden ayrı yaşamaya başlamasının psikolojini olumsuz etkilediğini, bunun üzerine Kulüp yetkilileri ile görüştüklerini ve ...'ın kulüpten ayrılması hususunda anlayış gösterdiklerini, olayın oluş şekli itibarıyla sözleşmeyi fesheden ve feshe yönlendirenin davacının olduğunu savunarak, davanın reddini dilemiştir.

III. MAHKEME KARARI