muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2025/613, Karar No: 2025/1183, Tarih: 20.03.2025

Bu açıklamalar ışığında, temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370/1 hükmü uyarınca ONANMASINA,

Davacıdan alınması gereken harç peşin olarak yatırıldığından yeniden harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

20.03.2025 tarihinde oy çokluğuyla karar verildi.

(Muhalif)

(Muhalif)

KARŞI OY

Talep, konkordato mühleti verilmesi ve konkordatonun tasdikine ilişkindir. Mahkemece, İİK m. 292/I-b gereği talep eden şirketin iflâsına karar verilmiştir. Hukukî sorun, İİK m. 292/I- a, b de yer alan hâllerin konkordato geçici veya kesin mühleti içerisinde tek başına borçlunun iflâsına yol açıp açmayacağı noktasında toplanmaktadır.

İcra ve İflâs Kanunu’nun 287/V atfı gereği, kesin mühlet içerisinde borçlunun iflâsına karar verilebilecek hâlleri düzenleyen İİK m. 292/I hükmü, geçici mühlet içerisinde de uygulanmaktadır. Şüphesiz, dört bent hâlinde düzenlenen bu sebepler, geçici veya kesin mühlet içerisinde borçlunun iflâsına karar verilmesine yol açan özel iflâs sebepleridir. Ancak söz konusu iflâs sebepleri arasında yer alan borçlunun malvarlığının korunması amacıyla iflâsın açılması (İİK m. 292/I-a) ve konkordatonun başarıya ulaşamayacağının anlaşılması (İİK m. 292/I-b) hâlleri, konkordato kurumuyla amaçlanan duruma ve konkordatonun ruhuna uygun olarak yorumlanmalıdır. Özellikle, bu hâllerde borçlunun iflasının açılması açısından farklı bir doğrudan doğruya iflâs sebebinin (İİK m. 177, 178, 179, TTK m. 376, 377, Koop. K. m. 63/son) varlığının aranması, hukukî güvenlik ilkesi ve iflâsın son çare olarak düşünülmesinin de doğal bir sonucudur. Nitekim doktrinde konkordato projesinin başarıya ulaşamaması durumunda ayrıca iflas sebeplerinden birinin bulunması gerektiğini ancak bu halde iflas kararı verilebileceğini düşünen yazarlar vardır(Budak, Ali Cem/Kale, Serdar, Öztek - Konkordato Şerhi, m. 308, no: 4; Sarısözen, Serhat, Konkordato, 2024, s. 276).

Somut olayda, mühlet hükümleri içerisinde İİK m. 292/I-b gereği iflâsına karar verilen borçlu, alacaklıları zarar veren hileli davranışlarda bulunmamış, mal kaçırmamış, komiser talimatlarına aykırı davranmamıştır. Borçlu sermaye şirketi olup, borca batık durumda da değildir. Salt bu hâliyle konkordato talebinin reddine karar verilmesi yanında, İİK m. 292/I-b hükmü hatalı şekilde yorumlanarak borçlunun iflâsına karar verilmesi, cebri icra hukukuna hâkim olan ölçülülük ilkesini olabildiğince zedelemektedir. Diğer yandan bu durum, konkordatoya başvurarak borçlarını tasfiye edip, malî durumunu yeniden yapılandırma hedefi taşıyan dürüst borçluyu, farklı bir şekilde cezalandırmaya da yol açmaktadır.

Yukarıda açıklanan sebeplerle, konkordato talebinin reddiyle yetinilmesi gerekirken, borçlunun iflâsına da karar verilmesi doğru olmamıştır. Sayın çoğunluğun bu konudaki görüşüne katılmamaktayız.
Yargıtay — Esas No: 2016/13627, Karar No: 2016/17963, Tarih: 22.12.2016

**5. Hukuk Dairesi         2016/13627 E.  ,  2016/17963 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Mahkemece, bozma ilamına uyularak davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Arsa niteliğindeki taşınmazlara emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesi yöntem itibariyle doğrudur. Ancak;

1-Aynı mahallede bulunan ve aynı idareye karşı açılan benzer nitelikli davalar kapsamında kalan taşınmazlar için Dairemiz denetiminden geçen dosyalarda metrekare birim fiyatının 2000-2006 yıllarında dahi 55-125-TL civarında olduğu gözetildiğinde dava konusu taşınmazları 2003 yılı itibariyle daha değerli kabul eden bilirkişi raporu inandırıcı ve yeterli görülmemiştir.

Bu durumda; taraflara dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi, dava konusu taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu,emsallere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2-6100 sayılı HMK’nun 177 ve Yargıtay İçtihadı Birleştirme Genel Kurulunun 04.02.1948 gün ve 10/3 sayılı kararına göre bozmadan sonra ıslah suretiyle talep sonucunun arttırılması mümkün değildir. Fazlaya dair hakların ek dava açılmak suretiyle istenmesi gerekir.

Bu itibarla dava dilekçesindeki bedel üzerinden hüküm kurulması gerektiği düşünülmeden, Dairemiz bozma ilamı sonrasında verilen ıslah dilekçesindeki talep nazara alınarak fazlaya hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 22/12/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7713, Karar No: 2022/11666, Tarih: 03.10.2022

**10. Hukuk Dairesi         2022/7713 E.  ,  2022/11666 K.**

**"İçtihat Metni"**

Bölge Adliye

Mahkemesi : ... Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi

No :

Dava, meslekte kazanma gücü kayıp oranının tespiti istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne dair verilen karara karşı davalılar vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesince verilen kararın, davalı Kurum ve davalı .... ve Tic. A.Ş. vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddî delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, 03/10/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16344, Karar No: 2016/201, Tarih: 12.01.2016

**20. Hukuk Dairesi         2015/16344 E.  ,  2016/201 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Bala Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 26/11/2014

NUMARASI : 2014/119-2014/158

VASİ ADAYI : O.. Ö..

KISITLI ADAYI : N.. Ö..

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada Ankara 11. Sulh Hukuk ve Bala Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, 4721 sayılı TMK'nın 405. maddesi uyarınca vasi atanmasına ilişkindir.

Ankara 11. Sulh Hukuk Mahkemesince, kısıtlı adayının adres kayıt sisteminde kayıtlı adresinin “Y.. Mah. Y.. K.. No:... Bala/ANKARA” olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Bala Sulh Hukuk Mahkemesince ise, Bala İlçe Jandarma Komutanlığı ve Keçiören İlçe Emniyet Müdürlüğü yazı cevaplarına göre kısıtlı adayının “P.. Mah. B.. Sok. No:.. Keçiören/ANKARA” adresinde ikamet ettiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.” Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

Keçiören İlçe Emniyet Müdürlüğü'nün 28.10.2014 tarihli cevabi yazısı ve Bala İlçe Jandarma Komutanlığı'nın 21.11.2014 tarihli tutanağına göre kısıtlı adayının “P.. Mah. B.. Sok. No:.. Keçiören/ANKARA” adresinde ikamet ettiği anlaşıldığından uyuşmazlığın Ankara 11. Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nun 21 ve 22. maddeleri gereğince Ankara 11. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 12/01/2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6166, Karar No: 2021/8988, Tarih: 23.09.2021

**3. Hukuk Dairesi         2021/6166 E.  ,  2021/8988 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TÜKETİCİ MAHKEMESİ

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen vekalet sözleşmesinden kaynaklanan alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece bölge adliye mahkemesi kararının kaldırılmasına ve ilk derece mahkemesi kararının bozulmasına dair verilen karara, ilk derece mahkemesince uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen kararın, davalılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

6100 sayılı HMK’nın “Bozmaya uyma veya direnme” başlıklı 373. maddesinin birinci fıkrası; “Yargıtay ilgili dairesinin tamamen veya kısmen bozma kararı, başvurunun bölge adliye mahkemesi tarafından esastan reddi kararına ilişkin ise bölge adliye mahkemesi kararı kaldırılarak dosya, kararı veren ilk derece mahkemesine veya uygun görülecek diğer bir ilk derece mahkemesine, kararın bir örneği de bölge adliye mahkemesine gönderilir.” hükmünü,

Aynı maddenin dördüncü fıkrası ise; “Yargıtayın bozma kararı üzerine ilk derece mahkemesince bozmaya uygun olarak karar verildiği takdirde, bu karara karşı temyiz yoluna başvurulabilir.” hükmünü içermektedir.

Açıklanan madde hükümleri birlikte değerlendirildiğinde; ilk derece mahkemesi tarafından, Yargıtay’ın bozma kararı doğrultusunda karar verilmesi halinde, davanın taraflarına, karara karşı sadece temyiz yoluna başvuru olanağı tanındığı anlaşılmaktadır.

Bu halde ise; ilk derece mahkemesince verilen kararın, HMK’nın 362. maddesinde bölge adliye mahkemeleri tarafından verilen kararlar için öngörülen temyiz kesinlik sınırına tabi olacağı tartışmasızdır.

6763 sayılı kanun ile 6100 sayılı HMK'ya eklenen ek 1. madde uyarınca; aynı Kanunun 362. maddesinde öngörülen kesinlik sınırı, 01.01.2021 tarihinden itibaren 78.630 TL’ye çıkartılmıştır.

Bozmaya uyularak verilen karar, karar tarihi itibariyle kesin niteliktedir. HMK'nın 366. maddesi atfıyla aynı Kanunun 352. maddesi uyarınca, kesin olan karar hakkında Yargıtay tarafından temyiz isteminin reddine karar verilebilir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz dilekçesinin miktar itibariyle REDDİNE ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 23/09/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/8227, Karar No: 2019/8041, Tarih: 18.12.2019

**16. Ceza Dairesi         2019/8227 E.  ,  2019/8041 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

İlk Derece Mahkemesi : Karaman Ağır Ceza Mahkemesinin 17.08.2018 tarih ve 2018/27 - 2018/242 sayılı kararı

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Hüküm : TCK'nın 314/2, 62, 53, 58/9, 63, 3713 sayılı Kanunun 5/1. maddeleri uyarınca kurulan mahkumiyet kararına yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenlerin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre sanığın çocuğunu örgüte müzahir okula göndermesi örgütsel faaliyet olarak değerlendirilemeyeceği kabul edilerek yapılan incelemede,

Sanığın duruşmalı inceleme talebinin yasal şartları oluşmadığından CMK'nın 299. maddesi gereğince REDDİNE,

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımın kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla;

Sanık ve müdafiinin temyiz dilekçelerinde ileri sürdükleri nedenler yerinde görülmediğinden CMK’nın 302/1. maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddiyle hükmün ONANMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın, Karaman Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmesine, kararın bir örneğinin bilgi için Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 21. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 18.12.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9008, Karar No: 2011/26375, Tarih: 05.12.2011

**12. Hukuk Dairesi         2011/9008 E.  ,  2011/26375 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Konya 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 24/02/2011

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Borçlu M. M. aleyhinde başlatılan takipte, borçlunun asgari ücretle şoför olarak yanında çalıştığı işvereni C. M.'e 20.05.2009 tarihinde, İİK'nun 83 ve 356. maddeleri gereğince maaşının 1/4'ün kesilerek icra dosyasına gönderilmesi için müzekkere yazıldığı, işveren C.'nin 01.06.2009 tarihli cevabi yazısında, borçlunun yanında asgari ücretle çalıştığı ve maaşının 1/4'ü üzerine Çine Vergi Dairesince 10.000 TL alacak için haciz konulduğu ve üç aylık kesinti yapıldığından, bu borç için kesinti bittiği takdirde, icra dosyasının borcu için kesinti yapılacağının bildirildiği; dosyaya herhangi bir kesintinin gönderilmediği görülmektedir. Alacaklı vekili talebiyle Çine Vergi Dairesi Müdürlüğü'ne 27.05.2010 tarihinde, borçlunun ücretinde kesintiler yapılarak tahsilatlarının sonlandırılıp sonlandırılmadığının bildirilmesi için müzekkere yazıldığı, vergi dairesince 06.08.2010 tarihli cevabi yazı ile 17.12.2008 tarihli haciz bildirisi ile ücret üzerine haciz konulduğu, ancak hacizlerine istinaden bu güne kadar herhangi bir ödemenin yapılmadığının belirtildiği, bunun üzerine alacaklı vekilinin talebiyle İİK'nun 355 ve 356. maddeleri gereğince işveren C.. M.'in adına kayıtlı araçlara haciz ve yakalama şerhleri konulduğu görülmektedir.

İcra mahkemesince, işveren C.'nin İİK'nun 355 ve 356. maddelerinin şartlarının gerçekleşmediği ve dolayısıyla da borçlu sıfatı bulunmadığından bahisle araç üzerine konulan haciz ve yakalama işlemlerinin kaldırılmasının talep edilmesi üzerine borçlunun ücretinin İİK'nun 83. maddesine göre 1/4'ün haczi kabil olduğu ve vergi dairesinin 19.08.2010 tarihli yazısında borçlunun maaşın 1/4'ü üzerine haciz konduğu, bu haliyle C,,'nin İİK'nun 89/a maddesine göre bir sorumluluğu doğmadığından bahisle şikayetinin kabulüne ve adına kayıtlı araç üzerine konan haciz işlemlerinin iptaline karar verildiği görülmektedir.

Mahkemece, İİK'nun 355 ve 356. maddesi koşullarının somut olayda gerçekleşip gerçekleşmediğinin, 1. sırada ücret üzerinde haczi bulunan vergi dairesine işverence ödemelerin bulunup bulunmadığının araştırılarak, bulunmadığı takdirde gerekli işlemlerin yapılıp yapılmadığının da belirlenerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, mahkemece eksik inceleme ve değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm tesis edilmesi isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklının  temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 05/12/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/24675, Karar No: 2019/22297, Tarih: 03.12.2019

**22. Hukuk Dairesi         2016/24675 E.  ,  2019/22297 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin çalıştığı ... Belediyesinin Büyükşehir sınırına geçip tüzel kişiliği kaldırılınca ... Belediyesine geçtiği, ardından ... Büyükşehir Belediyesine geçtiği, şoförlük yaptığı, fazla çalışma tasarruf teşvik, ... gereği ödenmesi gereken ikramiye, giyecek teşvik primi, yakacak yardımı, bayram harçlığı gibi alacaklarının ödenmediği iddiası ile bu alacakların, birleşen dava ile de ilave tediye alacağın hüküm altına alınmasını istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, yapılan yargılama neticesinde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Taraflar arasında birleşen dava yönünden davalının savunma hakkının kısıtlanıp kısıtlanmadığı hususunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Anayasa'nın 36. maddesinde ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 6. maddesinde düzenlenen adil yargılanma hakkının en önemli unsuru olan hukukî dinlenilme hakkı, adil yargılanma hakkı içinde teminat altına alınmıştır. Bu hakka, tarafın hâkime meramını anlatma hakkı ya da iddia ve savunma hakkı da denilmektedir. Ancak, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 27. maddesinde belirtilen hukukî dinlenilme hakkı, bu ifadeleri de kapsayan daha geniş bir anlama sahiptir. Kamu düzeni ile ilgili olan bu hak çerçevesinde, tarafların gerek yargı organlarınca gerekse karşı tarafça yapılan işlemler konusunda bilgilendirilmeleri zorunludur.

Yargılamanın hukuka uygun ve sağlıklı bir biçimde sürdürülebilmesi, iddia ve savunmanın özgürce ileri sürülebilmesi ve delillerin eksiksiz olarak toplanıp tartışılabilmesi, öncelikle tarafların yargılamadan haberdar edilmeleri ile imkanlıdır. Hasımsız davalar hariç olmak üzere, dava dilekçesi ile duruşma gün ve saati karşı tarafa tebliğ edilmeden ve taraf teşkili sağlanmadan davaya bakılamaz ve yargılama yapılamaz.

Davanın tarafları ile vekillerinin davaya ilişkin işlemleri öğrenebilmesi için, tebligatın davanın taraflarına usulüne uygun olarak yapılması, duruşma gün ve saatinin kendilerine bildirilmesi gerekmektedir. Duruşma günü ile tebligatın yapıldığı tarih arasında makul bir süre olmalıdır. Aksi takdirde tarafların hukuksal hakları kısıtlanmış olur.

Davanın tarafları ile vekillerinin davaya ilişkin işlemleri öğrenebilmesi için, tebligatın davanın taraflarına usulüne uygun olarak yapılması, duruşma gün ve saatinin kendilerine bildirilmesi gerekmektedir. Duruşma günü ile tebligatın yapıldığı tarih arasında makul bir süre olmalıdır. Aksi takdirde tarafların hukuksal hakları kısıtlanmış olur.

Dosya içeriğine göre, dava dilekçesinde ilave tediye alacağı talebi olmadığı halde bilirkişi tarafından diğer alacaklar ile birlikte ilave tediye alacağının da hesaplanması üzerine davacı vekili tarafından ayrı bir dava ile ilave tediye alacağı talep edildiği ve dava dilekçesi tebliğ edilmeden dosya üzerinden birleştirme kararı verildiği, birleştirme kararının da davalıya tebliğ edilmediği görülmüştür.

Bu şekilde yapılan yargılama neticesinde birleşen dava yönünden usule aykırılık nedeniyle davalının savunma hakkı kısıtlanmıştır.

O halde birleşen dava dilekçesi davalıya tebliğ edilerek davalının savunma hakkı kapsamında delilleri ve itirazları değerlendirilerek sonuca gidilmesi gerekir iken, yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 03/12/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10781, Karar No: 2013/4207, Tarih: 25.02.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/10781 E.  ,  2013/4207 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/4, 62/1, 50/1-a, 52/2-4, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet,

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık müdafi tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın idaresindeki otomobiliyle yolun sağındaki cep alanında araçların arasında park halinde bulunurken, yolu kontrol etmeden, sevk ve idare hatasıyla dik olarak yola girip, istikametine göre soldan kendi yol bölümü ile şeridini takiben gelen ve düz olarak seyreden motosikletin sağ yan kısmına aracının ön kısmıyla çarpması sonucu yolcu ... ve şikayetçi olmayan motosiklet sürücüsü mağdur ...'in basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek nitelikte, yolcu ...'un ise kemik kırığı oluşacak nitelikte yaralandığı olayda, olayın oluş şekli, sanığın asli ve tam kusurlu oluşu ve meydana gelen zararın ağırlığı dikkate alınarak temel ceza tayininde asgari hadden ayrılınması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin bilirkişi raporlarına, kusur durumuna ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Sanık hakkında hükmedilen kısa süreli 5 ay hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının belirtilmemesi, keza bir gün karşılığı adli para cezasının belirlenmesine yasal dayanak oluşturan TCK'nın 52/2. maddesinin gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 232/6. maddesine ve TCK'nın 52/2-3-4. maddesine aykırı davranılması,

2- Kendisini duruşmada vekille temsil ettiren ... ile birlikte vekille temsil edilmeyen katılan ... lehine de vekalet ücretine hükmedilmesi,