muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/830, Karar No: 2021/15270, Tarih: 02.06.2021

**8. Ceza Dairesi         2020/830 E.  ,  2021/15270 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : İftira

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

İftira suçunun oluşabilmesi için; yetkili makamlara ihbar veya şikayette bulunarak işlemediğini bildiği halde, hakkında soruşturma ve kovuşturma başlatılmasını ya da idari bir yaptırım uygulanmasını sağlamak için bir kimseye hukuka aykırı bir fiil isnat edilmesi gerekir.

Sanığın, suç tarihinde okul müdürü olarak görev yapan katılan ... hakkında 28.11.2012 tarihinde BİMER üzerinden yaptığı başvuruda, makamını kullanarak okul öğretmenlerini Aktif-Sen sendikasına üye yaptığını, üye olmak istemeyen öğretmenler üzerinde de mobbing uyguladığını belirttiği iddialarla ilgili olarak, katılan ... hakkında Bursa Cumhuriyet Başsavcılığının 19.04.2017 tarih, 2017/28176 soruşturma ve 2017/1113 numaralı, silahlı terör örgütüne üye olma suçundan düzenlenen iddianamede, katılanla aynı okulda görev yapan bir kısım öğretmenlerin müşteki ve tanık olarak alınan beyanlarında, katılanın baskısıyla adı geçen sendikaya üye olduklarını veya üye olunduğuna şahit olduklarını belirtmeleri karşısında, sanığın eyleminin suç işlemediğini bildiği kimselere suç atmak biçiminde olmayıp Anayasa'nın 74. maddesinde yer alan Anayasal şikayet ve dilekçe verme hakkı kapsamında kalıp iftira suçunun unsurlarının oluşmadığı gözetilmeden sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 02.06.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/10628, Karar No: 2022/11343, Tarih: 20.06.2022

**5. Hukuk Dairesi         2021/10628 E.  ,  2022/11343 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davanın yapılan yargılaması sonucunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan Kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece uyulan bozma ilamı gereğince inceleme ve işlem yapılarak davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Mahkemece bozma kararına uyulmasına karar verilmişse de bozma kararının gerekleri tam olarak yerine getirilmemiştir. Şöyle ki;

1) Dava konusu ... parsel sayılı taşınmaz arsa niteliğindedir. Kamulaştırma Kanunu'nun kıymet takdir esaslarını belirleyen 11. maddesinin 1. fıkrasının arsalara ilişkin (g) bendi uyarınca arsaların bedelinin değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre hesaplanması zorunludur.

Bozma öncesi ilk karara esas alınan bilirkişi raporunda dava konusu taşınmaza 650 TL/m² değer belirlenmiş iken bozma sonrası alınan bilirkişi raporunda 200 TL/m² değer biçildiği gözetildiğinde alınan raporlar arasındaki fahiş değer farkı nedeniyle hükme esas alınan bilirkişi raporu inandırıcı ve hüküm kurmaya elverişli değildir.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın, değerlendirme tarihi itibarıyla, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibarıyla imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğü'nden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların re'sen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2) Dahili davalı ... hakkında hüküm kurulmamış olması,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle HUMK'un 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, dahili davalı belediyeden ve davalıdan peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine, 20/06/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12001, Karar No: 2013/20638, Tarih: 25.11.2013

**5. Hukuk Dairesi         2013/12001 E.  ,  2013/20638 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın ... yönünden husumetten reddine, ... Büyükşehir Belediye Başkanlığı yönünden kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalılardan ... Büyükşehir Belediye Başkanlığı vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, ... aleyhine açılan davanın husumet nedeniyle reddine, ... Büyükşehir Belediye Başkanlığı aleyhine açılan davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılardan ... Büyükşehir Belediye Başkanlığı vekilince temyiz edilmiştir.

Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bu nedenle, davalı idare vekilinin aşağıdaki bent dışında kalan temyiz nedenleri yerinde değildir. Şöyle ki;

2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun geçici 6. maddesinde değişiklik yapan ve 11.06.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı Yasanın 21. maddesi ile "kamulaştırmasız el atmadan kaynaklanan tazminat davalarında mahkeme ve icra harçları ile her türlü vekalet ücretleri bedel tespit davalarında öngörülen şekilde maktu olarak belirlenir. ... açılan ve kesinleşmeyen davalarda da uygulanır." hükmünün getirilmiş olduğu gözetildiğinde, harcın maktu olarak hüküm altına alınması gerektiğinden;

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının; 2. ve 4. bentlerinin çıkartılmasına, yerlerine;

1) 2. bent olarak (Alınması gereken 21,15-TL karar harcının davalı ... Belediye Başkanlığından alınarak Hazineye gelir olarak kaydına, fazla alınan peşin harç ve karar harcının yatıran taraflara iadesine,) cümlesinin yazılmasına,

2) 4. bent olarak (Davacı tarafından karşılanan 1.862,50 TL yargılama giderinin davalı ... Belediye Başkanlığı alınarak davacıya verilmesine,) cümlesinin yazılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 25.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/2105, Karar No: 2023/573, Tarih: 18.01.2023

**7. Ceza Dairesi         2021/2105 E.  ,  2023/573 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

İLK EK KARAR TARİHİ : 11.11.2014

II. EK KARAR TARİHİ : 13.04.2016

SAYISI : 2011/1076 E., 2012/1304 K.

2.Gümrük İdaresi

SUÇ : 4733 sayılı Tütün, Tütün Mamulleri ve Alkol Piyasasının

Düzenlenmesine Dair Kanun'a muhalefet

İLK EK KARAR : Deneme süresi içinde suç işlenmesi nedeniyle erteli cezanın aynen infazı

II. EK KARAR : Temyizin süreden reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Bakırköy 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 13.04.2016 tarihli, 2011/1076 Esas, 2012/1304 Karar sayılı ek kararının sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Bakırköy 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.07.2012 tarihli, 2011/1076 Esas, 2012/1304 Karar sayılı asıl kararı ile sanık hakkında 4733 sayılı Tütün, Tütün Mamulleri ve Alkol Piyasasının Düzenlenmesine Dair Kanun'a muhalefet suçundan 1 yıl 8 ay erteli hapis ve 80,00 TL adli para cezasına hükmedildiği, bu kararın sanığa tefhim edilerek, katılan Tütün ve Alkol Piyasası Düzenleme Kurumu'na ise usulünce tebliğ edilerek temyiz edilmeksizin 04.12.2012 tarihinde kesinleştiği, sanık hakkında ilgili mahkemeler tarafından yapılan ihbar üzerine Bakırköy 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.11.2014 tarihli, 2011/1076 Esas, 2012/1304 Karar sayılı ilk ek kararı ile deneme süresi içinde suç işlenmesi nedeniyle erteli cezanın

aynen infazına karar verildiği, sanığın 15.02.2016 havale tarihli dilekçe ile bu karara yönelik olarak itiraz ve temyiz isteminde bulunduğunu bildirdiği ve 31.03.2016 tarihinde de benzer içerikte dilekçe göndermesi üzerine Bakırköy 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 13.04.2016 tarihli, 2011/1076 Esas, 2012/1304 Karar sayılı II. ek kararı ile temyiz isteminin süreden reddine karar verdiği ve bu karara karşı sanık tarafından 19.04.2016 tarihli temyiz konulu dilekçenin sunulması üzerine dosyanın temyiz incelemesine gönderildiği anlaşılmıştır.

Bakırköy 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.11.2014 tarihli, 2011/1076 Esas, 2012/1304 Karar sayılı deneme süresi içinde suç işlenmesi nedeniyle erteli cezanın aynen infazına dair kararın 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 98 ve 101 inci maddeleri gereği infaz aşamasında verilen kararlardan olması nedeniyle itiraz yasa yoluna tabi olduğu, Bakırköy 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 13.04.2016 tarihli, 2011/1076 Esas, 2012/1304 Karar sayılı süreden redde dair II. ek kararının ise her ne kadar temyizin reddinden bahsedilse de 5271 sayılı Kanun'un 268 inci maddesinin ikinci fıkrasında yer alan ''Kararına itiraz edilen hâkim veya mahkeme, itirazı yerinde görürse kararını düzeltir; yerinde görmezse en çok üç gün içinde, itirazı incelemeye yetkili olan mercie gönderir'' şeklindeki düzenleme kapsamında mahkemece itirazın yerinde görülmediğine ilişkin bir karar olup, aynı Kanun’un 264 üncü maddesinin birinci fıkrasında yer verilen; “Kabul edilebilir bir başvuruda kanun yolunun veya merciin belirlenmesinde yanılma, başvuranın haklarını ortadan kaldırmaz.” şeklindeki düzenleme de dikkate alınarak sanığın 19.04.2016 tarihli dilekçesindeki talebine ilişkin kanun yolu incelemesinin itiraz merciince yapılması gerektiği anlaşılmakla, gereği mahallinde itiraz merciince değerlendirilmek üzere dava dosyasının, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle İNCELENMEKSİZİN İADESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

18.01.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5818, Karar No: 2013/20489, Tarih: 10.07.2013

**8. Ceza Dairesi         2013/5818 E.  ,  2013/20489 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Beraat ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın temyizinin kapsamına göre silahın müsaderesi ile sınırlı olarak yapılan incelemede,

Ateşli Silahlar ve Bıçaklar ile Diğer Aletler Hakkındaki Yönetmelik'in 3. maddesinde, bulundurma ruhsatlarının 5 yıl geçerli olduğu, sürenin sona ermesinden bir ay önce tebligat için gerekli işlemlerin başlatılacağı, zabıtaca yapılacak tebliğden itibaren 6 ay içinde ruhsatlarını yeniletmeyenlerin ruhsatlarının iptal edileceği ve yeni- leme halinde ise verilecek yeni ruhsatın eski ruhsat süresinin bitiminden itibaren geçerli olacağının belirtilmesi karşısında, ruhsatını yeniletmesi konusunda hakkında beraat kararı verilen sanığa herhangi bir tebligat yapılmadığı anlaşıldığından, dava konusu silahın yönetmelikte belirtilen işlemlerin yapılması için idareye teslimine karar verilmesi gere- kirken, yazılı biçimde müsadereye karar verilmesi,

Yasaya aykırı ise, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükümden silahın müsaderesine ilişkin bölüm çıkarılarak yerine “ruhsat süresi bitmiş tabanca ve eklerinin karar kesinleştiğinde Ateşli Silahlar ve Bıçaklar İle Diğer Aletler Hakkındaki Yönetmeliğin 3, 16 ve 17. maddelerine göre işlem yapılmak üzere idareye teslimine” ibareleri yazılmak suretiyle hükmün (DÜZELTİLEREK ONANMASINA), 10.07.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/31, Karar No: 2010/102, Tarih: 18.01.2010

**17. Hukuk Dairesi         2010/31 E.  ,  2010/102 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tasarrufun iptali davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, 22.6.2003 tarihinde vefat eden ve mirasçıları tarafından mirası rededilen vergi borçlusu ...’nun amme alacağının tahsilini imkansız hale getirmek amacıyla ... 11 parselde kayıtlı taşınmazın 76/864 hissesini 13.3.2002 tarihinde eski eşi davalı ... Pala’ya sattığını belirterek, tasarrufun iptalini dava ve talep etmiştir.

Davalı ... vekili, vergi borcunun zamanaşımına uğradığını aciz belgesi sunulmadığını, borçludan 14.2.2002 tarihinde boşandığını iyiniyetli olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece iddia, savunma, toplanan delillere göre, davalı ... Pala’nın borçlunun durumunu ve amacını bilebilecek kişilerden olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne, ... 11 parsel sayılı taşınmaz üzerine inşa edilmekte olan kargir binanın 76/864 hissesi ve bu hisseye karşılık gelen zemin kat, 2 nolu meskenin kat irtifakına ayrılan 76/288 arsa payının 1/3 hissesinin vergi mütellefi ... tarafından davalı ...’na satışına ilişkin 19.3.2002 tarihli tasarrufun borçlu ...’nun 2002-2003 yıllarına ait vergi borcunun tahsili amacıyla 6183 sayılı Yasanın 30.maddesi gereğince iptaline karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, 6183 sayılı AATÜHK’nun 24 ve devamı maddeleri gereğince açılmış tasarrufun iptali istemine ilişkindir. Yasanın 25.maddesinde asıl borçlunun davalı olarak gösterilmesi gerektiği hususunda bir açıklık bulunmamasına rağmen İİK’nun 282.maddesi kıyas yoluyla uygulanarak 6183 sayılı yasaya göre açılan iptal davalarında da asıl borçlu davalı olarak gösterilmelidir. Yargıtay uygulaması da bu yöndedir.

Somut olayda 22.6.2003 dönemine ilişkin vergi borcu nedeniyle borçlunun ölümünden sonra çeşitli tarihlerde takip yapıldığı dosya içerisindeki bilgi ve belgelerden anlaşılmaktadır. 6183 sayılı yasanın 7.madde hükmüne göre ölü şahıs adına takip yapılamıyacağı gibi mirası reddeden mirasçılar aleyhine de takip yapılamaz. Bu durumda borçlu haklarında icra takibinin yapılamaması üzerinde durulması, M.K 612.madde hükmüne göre terekenin resmi tasfiyeye tutulup tutulmadığı da araştırılması gerekir.

O halde mahkemece yukarıda açıklanan hususlar yönünden araştırma yapılarak borçlunun davada temsili sağlandıktan sonra sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçeyle hüküm tesisi isabetli görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile usul ve yasaya uygun bulunmayan hükmün BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 19.1.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2794, Karar No: 2021/470, Tarih: 13.04.2021

**Hukuk Genel Kurulu         2016/2794 E.  ,  2021/470 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

1.Taraflar arasındaki “işçilik alacağı” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, Ankara 19. İş Mahkemesince verilen davanın reddine ilişkin karar davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 22. Hukuk Dairesi tarafından yapılan inceleme sonunda bozulmuş, Mahkemece Özel Daire bozma kararına karşı direnilmiştir.

2. Direnme kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

3. Hukuk Genel Kurulunca dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

I. YARGILAMA SÜRECİ

Davacı İstemi:

4. Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davalı işveren nezdinde 1. Tip iş sözleşmesi ile şef teknisyen olarak çalıştığını, 31.01.2013 tarihinde emekli olduğunu, davalı işverence İş Mevzuatına Tabi Olan Personelin Ücret ve Fazla Çalışma Esaslarına göre toplu iş sözleşmeleri uyarınca müvekkilinin ücretine uygulanması gereken zamların yapılmadığını, 2008 yılından itibaren uygulanarak işyeri şartı hâline gelen performans priminin de ödenmediğini ileri sürerek, ücret, ilave tediye ve ikramiye artışı ile performans primi alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabı:

5. Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının emekliliği nedeniyle işten ayrıldığını, müvekkilini ibra ettiğini, emsal dosyalarda müvekkili lehine kararlar verildiğini, davacının çalışma esaslarına ilişkin değişiklikten haberi olmadığı iddiasının yerinde olmadığını, özel ödülün ise işyeri şartı olmayıp yöneticilerin kanaatleri ile uzman ve üzeri personele uygulandığını, davacı şef teknisyen olduğundan kendisine ödül ödemesi yapılmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararı:

6. Ankara 19. İş Mahkemesinin 27.10.2014 tarihli ve 2014/695 E., 2014/1085 K. sayılı kararı ile; toplu iş sözleşmesinden kaynaklanan ücret, akdi ikramiye ve ilave tediye fark alacaklarının davacının elindeki verilere göre belirlenebilir nitelikte olduğundan bu talepler yönünden belirsiz alacak davası açılmasında hukuki yarar bulunmadığı, toplu iş sözleşmesi ücret farklarından kapsam dışı işçilerin de yararlanmasını öngören Yönetmeliğin ilgili hükmü yürürlükten kaldırıldıktan sonra kapsam dışı çalışanların toplu iş sözleşmesi hükümlerinden yararlanmayacakları gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Özel Daire Bozma Kararı:

7. Ankara 19. İş Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

8. Yargıtay (Kapatılan) 22. Hukuk Dairesinin 29.02.2016 tarihli ve 2014/35443 E., 2016/5894 K. sayılı kararı ile; “…Taraflar arasında davacının fark ücret alacaklarına hak kazanıp kazanmadığı noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Somut olayda, davacının uyuşmazlığa konu tarihlerde, davalıya ait işyerinde 1. tip iş sözleşmesiyle kapsam dışı personel olarak çalıştığı dosya içeriğiyle sabittir.

8. Yargıtay (Kapatılan) 22. Hukuk Dairesinin 29.02.2016 tarihli ve 2014/35443 E., 2016/5894 K. sayılı kararı ile; “…Taraflar arasında davacının fark ücret alacaklarına hak kazanıp kazanmadığı noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Somut olayda, davacının uyuşmazlığa konu tarihlerde, davalıya ait işyerinde 1. tip iş sözleşmesiyle kapsam dışı personel olarak çalıştığı dosya içeriğiyle sabittir.

Davacı tarafça, iş sözleşmesinin 7. maddesi hükmüne, eşit işlem borcuna aykırılık iddiasına ve iş mevzuatına tabi kapsam dışı olan personelin ücret ve fazla çalışma esasları başlıklı yazılı işyeri uygulamasının 4. maddesine dayanılarak, işverenin aylık ücret miktarına 2007 yılından itibaren uygulaması gereken artış oranlarını uygulamadığı iddia edilmiştir.

Mahkemenin, davacının iş sözleşmesinin 7/3. maddesine dayanarak ücretine artış yapılması talebinin haklı olmadığına, eşit işlem borcuna aykırılık iddiasının ise ispatlanmadığına yönelik gerekçesi isabetlidir. Ancak, “Türk Telekomünikasyon A. Ş. İş Mevzuatına tabi ( kapsam dışı ) olan personelin ücret ve fazla çalışma esasları” başlıklı işyeri yazılı uygulamasının 4. maddesine ilişkin yapılan hukuki değerlendirme hatalıdır.

Davalıya ait işyerinde 31.08.2000 tarihinde yürürlüğe giren kapsam dışı personel yönetmeliğinin 75/E. maddesinde "İş kolunda geçerli olan toplu iş sözleşmesi ile kapsam içi işçilere verilen ücret zammı oranı ve dönemleri personel ücretlerine aynen yansıtılır. Genel Müdürün teklifi ve yönetim kurulunun kararı ile yansıtılan ücret zammı oranının üzerine artış yapılabilir" hükmü düzenlenmiştir.

Yine, 31.08.2000 tarihinde yürürlüğe giren "Türk Telekomünikasyon A.Ş. iş mevzuatına tabi (kapsam dışı ) olan personelin ücret ve fazla çalışma esasları” başlıklı uygulamanın 4. maddesinde de, yönetmeliğe uygun şekilde " İş kolunda geçerli olan toplu iş sözleşmesi ile kapsam içi işçilere verilen ücret zammı oranı ve dönemleri personel ücretlerine aynen yansıtılır. Genel Müdürün teklifi ve Yönetim Kurulunun kararı ile yansıtılan ücret zammı oranının üzerine artış yapılabilir" hükmü kabul edilmiştir.

Yukarıda açıklanan yazılı işyeri uygulamalarının yürürlükte bulunduğu dönemle sınırlı olmak üzere, kapsam içi işçilerin iş kolunda geçerli toplu iş sözleşmesinde düzenlenen ücret zammı oranlarının kapsam dışı personele de uygulanması gerektiği açıktır.

Sözkonusu yönetmeliğin ve esasların yürürlüğünün sona erdiği dönem ise 4857 sayılı İş Kanunu'nun 22. maddesi hükmü esas alınarak belirlenmelidir.

Davalı işveren yönetim kurulunun 01.07.2008 tarihinde kabul ettiği "İnsan kaynakları çalışma esasları" başlıklı yazılı uygulamayla, önceki yönetmelik ve esasların yürürlükten kaldırıldığı kabul edilmiş, ücret artışlarına ilişkin bir artış oranı ya da dönemi belirlenmemiştir.

Sözkonusu yönetmeliğin ve esasların yürürlüğünün sona erdiği dönem ise 4857 sayılı İş Kanunu'nun 22. maddesi hükmü esas alınarak belirlenmelidir.

Davalı işveren yönetim kurulunun 01.07.2008 tarihinde kabul ettiği "İnsan kaynakları çalışma esasları" başlıklı yazılı uygulamayla, önceki yönetmelik ve esasların yürürlükten kaldırıldığı kabul edilmiş, ücret artışlarına ilişkin bir artış oranı ya da dönemi belirlenmemiştir.

Taraflar arasında en son imzalanan sözleşmenin imza tarihi 19.09.2008 tarihi olup, sözleşmenin ilgili maddelerinde davacı, davalı şirketin personele ilişkin esaslarının ve ilgili düzenlemelerinin uygulanmasını kabul etmiştir. 01.07.2008 tarihli " İnsan kaynakları çalışma esasları" başlıklı düzenlemeye, 19.09.2008 tarihinden önce işçi tarafından yazılı onay verildiğine ilişkin bir belge sunulmadığından, belirtilen yazılı işyeri uygulamasının 19.09.2008 tarihinde davacı işçi bakımından yürürlüğe girdiği, bu suretle önceki düzenlemelerin yürürlükte kalktığı kabul edilmelidir.

Yukarıda yapılan açıklamalar ışığında varılan neticede, talep de nazara alınarak, 01.01.2007-19.09.2008 tarihleri arasında yürürlükte bulunan toplu iş sözleşmeleriyle kapsam içi işçilere uygulanan ücret artış oranlarından, davacının da yararlanması gerektiği sonucuna varılmaktadır. 01.01.2007-19.09.2008 tarihleri arasında davacının bordroları da incelenmek suretiyle aylık ücretine uygulanan artış oranları ve toplu iş sözleşmesi uyarınca uygulanması gereken artış oranları karşılaştırılmalı, varsa aradaki fark artış oranı belirlenmelidir. Neticeye göre dava konusu aylık ücret alacakları bir değerlendirmeye tabi tutularak sonuca gidilmelidir.

Yukarıda yazılı sebeplerden eksik inceleme ve hatalı değerlendirmeyle karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir…” gerekçesiyle karar bozulmuştur.

Direnme Kararı

9. Ankara 21. İş Mahkemesinin 09.06.2016 tarihli ve 2016/30 E., 2016/317 K. sayılı kararı ile; dava dilekçesinde sadece 2009, 2010 ve 2011 yıllarına ilişkin ücret fark alacaklarının talep edildiği, 01.01.2007-10.09.2008 tarihlerine dair bir talebin bulunmadığı, davalı vekilince süresinde zamanaşımı itirazında bulunulduğu, dava tarihi itibarıyla 10.10.2007-10.09.2008 döneminin zamanaşımına uğradığı, mahkemece dava ile talep edilmeyen bir süreye ilişkin kabul veya ret kararı verilmesinin mümkün olmadığı, davacı tarafından imzalanan 10.09.2008 tarihli iş sözleşmesinde davacının ücretinin yazılı olduğu, bu davanın konusunu oluşturan 2009 ve sonraki yıllarda, toplu iş sözleşmesinden kaynaklı fark ücret alacağının doğmasının söz konusu olamayacağı gerekçesiyle direnme kararı verilmiştir.

Direnme Kararının Temyizi:

10. Direnme kararı süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

II. UYUŞMAZLIK