muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/9261, Karar No: 2022/2191, Tarih: 14.03.2022

**3. Hukuk Dairesi         2021/9261 E.  ,  2022/2191 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANTALYA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 3. HUKUK DAİRESİ

İLK DERECE

MAHKEMESİ : ... 2. ASLİYE HUKUK (TÜKETİCİ) MAHKEMESİ

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen tazminat davasının kısmen kabulüne dair verilen karar hakkında bölge adliye mahkemesi tarafından yapılan istinaf incelenmesi sonucunda; davacılar vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine yönelik olarak verilen kararın süresi içinde davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacılar; 21/08/2012-26/08/2012 tarihleri arasında davalı şirket tarafından işletilen otelde tatil yaptıklarını, kızları...’in su kaydırağından kayarken kaza geçirdiğini ve üst dişleri ile damağının parçalandığını, otel görevlilerinin yardımcı olmaması ve tanıtım reklamlarında otelde doktor bulunduğu belirtilmesine rağmen doktor bulunmaması nedeniyle davacılardan ...’ün kızını kendi aracı ile hastaneye götürmeye çalıştığını, bu sırada kaza yaptığını, kaza nedeniyle kendi aracı ve kazaya karışan diğer araçlarda maddi zararlar oluştuğunu, davacı ...'ün olay esnasında alkollü olması nedeniyle zararın sigorta şirketlerince karşılanmadığını, olay nedeniyle büyük üzüntü yaşadıklarını ileri sürerek; davacılardan... için 100.000 TL, ... için 25.000 TL, Hatice için 25.000 TL manevi tazminat ile fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere konaklama bedeli, tedavi giderleri, davacı ...’ün kendi aracı dahil diğer araçlara vermiş olduğu zararlar nedeniyle uğradığı zararlar yönünden şimdilik 1.000 TL maddi tazminatın davalıdan yasal faiziyle birlikte tahsiline karar verilmesini talep etmişlerdir.

Davalı; meydana gelen olayda kusurları bulunmadığını, davacı ...’ün çağrılan doktor ve ambulansı beklemeden kızı...’i alıp aracına binip başka araçlara da hasar vererek otelden ayrıldığını, turistik tesis olarak üzerlerine düşen tüm yükümlülükleri yerine getirdiklerini, olayın meydana geldiği iddia edilen su kaydırağının gerekli standartlara sahip olduğunu, davacılardan... için talep edilen manevi tazminatın yüksek olduğunu, diğer davacıların ise anne baba olmaları ve olayda ağır bedensel zarar oluşmadığı için manevi tazminat talebinde bulunamayacaklarını, davacılardan ...’ün kendi aracı ile alkollü şekilde araç kullanarak bir çok araca zarar verdiğini ve maddi tazminat isteminde bulunamayacağını savunarak, davanın reddini istemiştir.

İlk derece mahkemesince; dava konusu kaza ile konaklama bedeli arasında illiyet bağı olmadığı, rezervasyonun bitmesine bir gün kala kaza meydana geldiği, davacının konaklama bedelinin iadesine dair talebinin yerinde olmadığı, bilirkişi raporunda belirtildiği üzere davacı ...’in tüm tedavi giderlerinin SGK tarafından karşılandığı, davacıların SGK tarafından karşılanmayan tedavi giderine ilişkin delil ibraz edemedikleri, araç hasarına dayalı talebin ise, davacının zarar gördüğünü iddia ettiği araçlara ait herhangi bir kaza tutanağı, kaza yeri inceleme tutanağı, onarım tutanak veya faturaları benzeri hiçbir bilgi ve belgeyi mahkemeye sunamadığı, davacı ...’ün alkollü araç kullanması nedeniyle meydana gelen araç hasarları yönünden davalıya atfedilebilecek bir kusur bulunmadığı, yine bilirkişi raporunda davacı ... için efor kaybı zararı hesaplanmış ise de davacıların böyle bir talepte bulunmadıkları gerekçeleriyle maddi tazminat taleplerinin tümden reddi gerektiği, manevi tazminat talepleri yönünden ise, davacı ...’de meydana gelen yaralanmanın ağır bedensel zarar kapsamında olmadığı, zira davacı ...’de sürekli maluliyet oluşmadığı, bu nedenle davacılardan anne ve babanın manevi tazminat isteminde bulunamayacakları, ...’in meydana gelen kazada kusursuz olması, yaralanmasının kendisinde yarattığı manevi zarar, acı ve elem, tedavi süreci, iki aylık iyileşme süresi, kazanın meydana geliş şekli, tazminatın amacı ve kendisinden tazminat talep edilen davalı şirketin kazada %25 oranında kusurlu olmasının da dikkate alındığında davacı ...’in manevi tazminat talebinin kısmen kabulü ile 2.500 TL manevi tazminatın dava tarihi olan 03/10/2012 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacı ...’e verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine, davacılar ... ile ...nin manevi tazminat taleplerinin ve davacı ...’ün maddi tazminat talebinin ayrı ayrı reddine karar verilmiş; karara karşı, davacılar tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

Bölge adliye mahkemesince; olayın meydana geliş şekline, olay nedeniyle yaralanan davacı ...'in sürekli iş göremezlik hali bulunmamasına, geçici iş göremezlik süresinin iki ay olmasına, tarafların kusur oranlarına, tarafların sosyal ve ekonomik durumu ile hak ve nesafet kuralları gözetildiğinde davacı ... lehine hükmedilen manevi tazminatın somut olaya uygun bulunmasına, davacı ...'in ağır bedensel zararı söz konusu olmadığından anne ve babası olan davacılar ... ve ...nin TBK'nın 56. maddesinde ifade edilen ağır bedensel zarar koşulunun oluşmaması nedeniyle manevi tazminat taleplerinin reddine karar verilmesinin doğru olduğu gerekçesiyle, davacılar vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş; karar, davacılar vekilince temyiz edilmiştir.

1)Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı bilgi ve belgelere, özellikle temyiz olunan bölge adliye mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre, davacıların sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

1)Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı bilgi ve belgelere, özellikle temyiz olunan bölge adliye mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre, davacıların sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2)Uyuşmazlık; davacıların kızı...’in, davalı şirkete ait otelde bulunan su kaydırağından kayması esnasında meydana gelen yaralanmasından kaynaklı maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Olay tarihinde yürürlükte olan TBK’nın 56. maddesinde; "Hakim, bir kimsenin bedensel bütünlüğünün zedelenmesi durumunda, olayın özelliklerini göz önünde tutarak, zarar görene uygun bir miktar paranın manevi tazminat olarak ödenmesine karar verebilir.

Ağır bedensel zarar veya ölüm halinde, zarar görenin veya ölenin yakınlarına da manevi tazminat olarak uygun bir miktar paranın ödenmesine karar verebilir’’ düzenlemesine yer verilmiştir.

Zarar görene tanınmış olan manevi tazminat hakkı, kişinin sosyal, fiziksel ve duygusal kişilik değerlerinin saldırıya uğraması durumunda öngörülen bir tazminat türüdür. Amacı ise kişinin, hukuka aykırı olan eylemden dolayı bozulan manevi dengesinin eski haline dönüşmesi, kişinin duygusal olarak tatmin edilmesi, zarar vereni bir daha böyle bir eylemde bulunmaktan alıkoyması gibi olguları karşıladığı bir gerçektir.

Manevi tazminat, kişinin çekmiş olduğu fiziksel ve manevi acıları dindirmeyi, hafifletmeyi amaçlar. Bu tazminat bizzat yaşanan acı ve elemin karşılığıdır. Bu tazminat türü, kişinin haksız eylem sonucu duyduğu acı ve elemin giderilmesini amaçladığı için, zarar gören kişi, öngördüğü miktarı belirleyerek istemde bulunabilir.

Maddi zararda olduğunun aksine manevi tazminatta kesin bir hesabın yapılması olanaksızdır. Bunun için miktarı, somut olayın özelliği, tarafların sosyal ve ekonomik durumları dikkate alınarak TMK’nın 4. maddesi uyarınca hakim tarafından takdir ve tayin edilir. Hakim, manevi tazminatın miktarını belirlemede geniş bir yetkiye sahiptir. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 tarihli ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararının gerekçesinde, takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden hakim, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir. Hakim belirlemeyi yaparken somut olayın özelliğini, zarar görenin ekonomik ve sosyal durumunu, paranın alım gücünü, duyulan ve ileride duyulacak elem ve ızdırabı gözetmelidir.

Yukarıdaki açıklamalar ışığında somut olaya bakıldığında ise; davacıların 25/08/2012 tarihinde davalı şirkete ait otelde yaptıkları tatil esnasında, davacı ...'in su kaydırağından kayarken ağız ve çene kısmından yaralandığı dosyada yer alan kayıt ve raporlarla sabittir. Dosya kapsamında yer alan Gaziantep Üniversitesi Diş Hekimliği Fakültesinin 26/05/2014 havale tarihli raporunda; davacı ...’in 13/05/2014 tarihinde yapılan ağız içi muayenesinden ve radyografik değerlendirmesinden sonra, ön iki keser dişinin (11 ve 21 nolu) eksik olduğunun tespit edildiği, hastaya gelişmesi tamamlanana kadar yandaki dişlerden (12 ve 22 nolu) destek alınarak geçici protez köprü yaptırıldığının görüldüğü, kırılan ön iki keser dişin(11 ve 21 nolu) daimi diş olması nedeniyle bir daha çıkmayacağı, hastanın yaşının küçük olmasından dolayı gelişimi tamamlanana kadar implant veya daimi protez köprü yapılamayacağı belirtilmiştir.

Her ne kadar ilk derece mahkemesince; dosya kapsamında yer alan adli tıp kurumu raporu nazara alınarak davacı ...’deki yaralanmanın ağır bedensel zarar niteliğinde olmadığı değerlendirilerek davacılardan anne ve babanın manevi tazminat talepleri reddedilmiş ise de, olayın gelişimi, olay tarihinde davacı ...’in 9 yaşında olması, Gaziantep Üniversitesi Diş Hekimliği Fakültesinden alınan raporla da sabit olduğu üzere genç yaşta davacı ...’in ön iki keser dişini (11 ve 21 nolu) kaybetmesi, yaşının küçük olmasından dolayı gelişimi tamamlanana kadar implant veya daimi protez köprü yapılamayacağı da dikkate alındığında, davacı ...’de meydana gelen bu yaralanmanın ‘’ağır bedensel zarar’’ kavramı içerisinde değerlendirilerek

davacı anne ve baba için de tarafların sosyal ve ekonomik durumu, olayın gelişimi, olayın davacı anne ve babada meydana getirdiği elem ve üzüntü derecesi dikkate alınarak uygun bir miktarda manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken, davacı anne ve babanın manevi tazminat istemlerinin tümden reddi hatalıdır.

Yine, olayın gelişimi, davacı ...’in yaşı, olay nedeniyle yaşadığı elem ve üzüntünün derecesi dikkate alınarak davacı ... için de daha uygun miktarda manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken, Helin için çok düşük miktarda manevi tazminata hükmedilmesi de doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

İlk derece mahkemesi kararının, yukarıda açıklanan nedenlerle bozulmasına karar verilmiş olduğundan, işbu karara karşı yapılan istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin bölge adliye mahkemesi kararının da kaldırılmasına karar verilmiştir.

İlk derece mahkemesi kararının, yukarıda açıklanan nedenlerle bozulmasına karar verilmiş olduğundan, işbu karara karşı yapılan istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin bölge adliye mahkemesi kararının da kaldırılmasına karar verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle 6100 sayılı HMK'nın 373. maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz olunan bölge adliye mahkemesi kararının KALDIRILMASINA, aynı Kanun'un 371. maddesi uyarınca ilk derece mahkemesi kararının davacılar yararına BOZULMASINA, davacı tüketiciler harçtan muaf olmalarına rağmen peşin alınan temyiz harçlarının istek halinde iadesine, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin de bölge adliye mahkemesine gönderilmesine, 14/03/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16126, Karar No: 2014/13496, Tarih: 16.10.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/16126 E.  ,  2014/13496 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : AYDIN 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 20/06/2012

NUMARASI : 2012/151-2012/169

Taraflar arasında görülen Tüketici Hakem Heyeti Kararının iptali davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dava; elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp/kaçak bedeli hakkında verilen Tüketici Sorunları Hakem Heyeti kararının itiraz yolu ile iptali istemine ilişkindir.

Davada, davacı elektrik dağıtım şirketine Aydın Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından Adliye binası aboneliği nedeniyle tahakkuk ettirilen faturalarda ödenen kayıp kaçak bedelinin iadesine dair Tüketici Sorunları Hakem Heyetince verilen kararın iptali talep edilmiştir.

Mahkemece; davanın hukuki yarar yokluğundan reddi cihetine gidilmiş; hüküm davacı ve davalı vekilleri tarafından ayrı ayrı temyize konu edilmiştir.

4822 sayılı kanun ile değişik 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunun 1.maddesinde kanunun amacı açıklandıktan sonra kapsam başlıklı 2.maddesinde; “Bu kanun, birinci maddesinde belirtilen amaçlarla mal ve hizmet piyasalarında tüketicinin taraflardan birini oluşturduğu her türlü tüketici işlemini kapsar.” hükmüne yer verilmiştir. Kanunun 3.maddesinde; “Mal; alışverişe konu olan taşınır eşyayı, konut ve tatil amaçlı taşınmaz malları ve elektronik ortamda kullanılmak üzere hazırlanan yazılım, ses, görüntü ve benzeri gayri maddi malları ifade eder. Satıcı; kamu tüzel kişileri de dahil olmak üzere ticari veya mesleki faaliyetleri kapsamında tüketiciye mal sunan gerçek veya tüzel kişileri kapsar. Tüketici ise, bir mal veya hizmeti ticari veya mesleki olmayan amaçlarla edinen kullanan veya yararlanan gerçek yada tüzel kişiyi ifade eder.” şeklinde tanımlanmıştır. Yine anılan kanunun 3/d maddesinde; “Hizmet; bir ücret veya menfaat karşılığında yapılan mal sağlama dışındaki her türlü faaliyet” olarak tanımlanmıştır.

Bir hukuki işlemin 4077 sayılı kanun kapsamında kaldığının kabul edilmesi için kanunun amacı içerisinde yukarıda tanımları verilen taraflar arasında mal ve hizmet satışına ilişkin bir hukuki işlemin olması gerekir.

Somut olayda; davacı dağıtım şirketinin (satıcı), davalıya (abone) ait işyerine ücret karşılığında elektrik kullanım hizmeti sunduğu, davalının kanunda tanımı verilen tüketici tanımına uymadığı, dolayısıyla taraflar arasındaki uyuşmazlığın 4077 sayılı kanun kapsamında kalmadığı anlaşılmaktadır.

Somut olayda; davacı dağıtım şirketinin (satıcı), davalıya (abone) ait işyerine ücret karşılığında elektrik kullanım hizmeti sunduğu, davalının kanunda tanımı verilen tüketici tanımına uymadığı, dolayısıyla taraflar arasındaki uyuşmazlığın 4077 sayılı kanun kapsamında kalmadığı anlaşılmaktadır.

Buna karşın, 4077 sayılı kanunun 22/5.maddesi uyarınca, tüketici hakem heyeti kararlarına karşı ancak tüketici mahkemeleri nezdinde itiraz olunabileceğinden, mahkemece davaya tüketici mahkemesi sıfatıyla bakılması gerekirken asliye hukuk mahkemesi tarafından uyuşmazlığın çözümü isabetsiz olup, bozmayı gerektirmiştir . Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz eden davacıya iadesine, 16.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/5391, Karar No: 2022/6110, Tarih: 20.10.2022

**7. Hukuk Dairesi         2022/5391 E.  ,  2022/6110 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi

İLK DERECE

MAHKEMESİ : İstanbul 15. Asliye Hukuk Mahkemesi

Asıl ve birleştirilen dava davacısı-karşı dava davalısı vekili tarafından, asıl ve birleştirilen dava davalısı-karşı dava davacısı aleyhine 10.08.2010 tarihinde verilen dilekçeyle asıl ve birleştirilen davalar; irtifak bedelinin tahsili, gecikme zammı alacağı, terkin nedeniyle zararın tazmini, sözleşmenin butlanla malul olduğunun tespiti talep edilmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davaların reddine dair verilen hükmün istinaf yoluyla incelenmesi her iki taraf vekili tarafından ayrı ayrı talep edilmiştir. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesince asıl ve birleştirilen dava davalısı-karşı dava davacısı vekilinin istinaf talebinin kısmen kabulüne, ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına ve yeniden karar verilmek üzere dosyanın ilk derece mahkemesine gönderilmesine dair verilen karar her iki taraf vekili tarafından ayrı yarı temyiz edilmiştir. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesince 18.08.2022 ve 13.05.2022 tarihli ek kararları ile temyiz dilekçelerinin reddine karar verilmiş olup bu ek kararların ayrı ayrı her iki taraf vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içeriğindeki tüm kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

KARAR

Asıl ve birleştirilen davada taraflar, irtifak bedelinin tahsili, gecikme zammı alacağı, terkin nedeniyle zararın tazmini, sözleşmenin butlanla malul olduğunun tespiti talebinde bulunmuştur.

Yerel mahkemece davaların reddine karar verilmiş, taraf vekilleri ayrı ayrı istinaf talebinde bulunmuştur.

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesince 09.03.2022 tarihinde asıl ve birleştirilen dava davalısı-karşı dava davacısının istinaf başvurusunun kısmen kabulüne, İstanbul 15. Asliye Hukuk Mahkemesinin 06.07.2021 gün ve 2007/422 Esas ve 2021/248 Karar sayılı ilamının, 6100 Sayılı HMK'nın 353/1. maddesi uyarınca kaldırılmasına, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 353/1-a/6. maddesi gereğince, kesin olmak üzere karar verilmiştir.

Her iki taraf vekilinin ayrı ayrı temyiz talepleri üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesinin 18.04.2022 ve 13.05.2022 tarihli ek kararları ile tarafların temyiz dilekçesinin HMK'nın 366. maddesinin yollaması ile, HMK'nın 346. maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.

Taraflar temyiz isteminin reddine ilişkin ek kararları ayrı ayrı temyiz etmişlerdir.

Her iki taraf vekilinin ayrı ayrı temyiz talepleri üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesinin 18.04.2022 ve 13.05.2022 tarihli ek kararları ile tarafların temyiz dilekçesinin HMK'nın 366. maddesinin yollaması ile, HMK'nın 346. maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.

Taraflar temyiz isteminin reddine ilişkin ek kararları ayrı ayrı temyiz etmişlerdir.

Somut olayda; İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesinin 09.03.2022 tarihli kararıyla, yerel mahkeme kararının HMK 353/1-a/6. maddesi gereğince kesin olarak bozulmasına karar verildiği anlaşılmaktadır. HMK 353/1. maddesinde de açıkça belirtildiği üzere verilen karar kesin nitelikte olduğundan her iki taraf vekilinin temyiz talebinin ilgili bölge adliye mahkemesince reddedilmesine dair verilen ek kararda bir isabetsizlik bulunmadığından, sırasıyla 18.04.2022 ve 13.05.2022 tarihli ek kararlarının onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine ve temyiz olunan ek kararda yazılı gerekçelere göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi ek kararlarının ONANMASINA, onama harcı peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına, dosyanın İLK DERECE MAHKEMESİNE, kararın bir örneğinin ilgili Bölge Adliye Mahkemesine GÖNDERİLMESİNE, 20/10/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12088, Karar No: 2021/11294, Tarih: 29.09.2021

**7. Ceza Dairesi         2021/12088 E.  ,  2021/11294 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6831 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanığa ait yayla evinde ve etrafında 15 adet çam ağacından kesilmiş odunların ele geçirildiği olayda; sanığın istikrarlı olarak ormandan ağaç kesmediğini, bu odunları topladığını beyan ettiği, ele geçen orman emvallerinin dip köklerinin de tespit edilemediği cihetle , sanık hakkında dikiliden ağaç kestiğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin, inandırıcı delil elde edilememiş ise de; ele geçirilen nakliye tezkeresiz ve faturasız emvaller ile ilgili olarak 6831 sayılı Kanunun 108. maddesinde yazılı suçun sübuta erdiği ve 02.12.2016 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 6763 Sayılı Kanun'un 12. maddesi ile, 5237 Sayılı Türk Ceza Kanunu'nun önödemeyi düzenleyen 75. maddesinde yapılan değişiklik sonucu, 6831 Sayılı Kanunun 108. maddesine aykırılık suçunun önödeme kapsamına alındığı ve Anayasa Mahkemesi'nin 14.01.2021 tarihli ve 2020/81 Esas 2021/4 Karar sayılı ve 25.06.2020 tarihli, 2020/16 E. 2020/33 K. Sayılı iptal kararları ile 7188 sayılı Kanunla değişik 5271 sayılı CMK'nun 251/1. maddesi ile; sadece adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda "basit yargılama usulü"nün uygulanması mümkün hale getirilmiş olduğu anlaşılmakla; sanık hakkında önödeme prosedürü ve basit yargılama usulünün uygulanarak, sonucuna göre hukukî durumun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 29/09/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.