muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/9110, Karar No: 2014/18150, Tarih: 25.09.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/9110 E.  ,  2014/18150 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Antalya 2. İş Mahkemesi

Tarihi : 04/03/2014

Numarası : 2013/14-2014/79

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan tüm temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, davalı şirkete ait otelde şoför olarak görev yaparken iş aktinin işveren tarafından haksız feshedildiğini iddia ederek kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla mesai ücretinden oluşan işçilik alacaklarının ödetilmesini istemiştir.

Davalı cevabında, davalının görev yaptığı otelin tadilatta olmasından dolayı o dönemde faaliyette olan davalı şirkete ait başka bir otelde çalışma koşullarında hiçbir değişikliğe gidilmeden görevlendirilmek istendiği halde davacının görevlendirmeye uymadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece davacının davalı işverene ait Alanya ilçesinde bulunan otel işyerinde görevlendirildiği, davacının servis hizmeti verilmesi halinde görevlendirmeyi kabul edeceğini bildirdiği, işverence Antalya-Alanya arası servis hizmeti verilmesi talebinin kabul edilmediğinin bildirildiği, sonrasında davacının Alanya'da bulunan otel işyerine gitmemesi nedeniyle iş aktinin işveren tarafından feshedildiği, feshin haklılığının işveren tarafından kanıtlanamadığı gerekçesiyle kıdem ve ihbar tazminatı istemlerinin kabulüne, fazla mesai ücreti isteminin reddine karar verilmiştir.

İhbar tazminatı, iş sözleşmesini fesheden tarafın karşı tarafa ödemesi gereken bir tazminat olması nedeniyle, iş sözleşmesini fesheden tarafın feshi haklı bir nedene dayansa dahi, ihbar tazminatına hak kazanması mümkün olmaz.

Somut olayda, Antalya merkezdeki otelde çalışan davacının servis sağlanacağının daha önce belirtilmesine karşın bilahare servis hizmeti verilmemesi üzerine görevlendirildiği Alanya'daki otelde işbaşı yapmaması üzerine iş akti son bulduğuna göre davacı işçinin iş aktini haklı nedenle işbaşı yapmayarak feshi söz konusudur. Şu haliyle, iş aktini fesheden davacının ihbar tazminatı istemeye hakkı yoktur. O halde ihbar tazminatı isteminin reddi gerekir.

Anılan yön gözetilmeksizin karar verilmiş olması bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 25.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6173, Karar No: 2021/9238, Tarih: 07.12.2021

**2. Hukuk Dairesi         2021/6173 E.  ,  2021/9238 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı kadın tarafından, tazminatların ve nafakaların miktarları yönünden temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 07.12.2021 günü temyiz eden davacı-karşı davalı ... vekili Av. ... geldi. Karşı taraf davalı-karşı davacı ... ile vekilleri gelmedi. Davalı-karşı davacı ... vekili Av. ...'un duruşmanın yokluklarında yapılmasına ilişkin mazeret dilekçesi verdiği görüldü. Gelenin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosyadaki yazılara ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA,

aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, peşin alınan harcın mahsubuna ve 292.10 TL. temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, dosyanın ilk derece mahkemesine, karardan bir örneğinin ilgili bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine kesin olarak oy birliğiyle karar verildi.07.12.2021 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2016/16623, Karar No: 2017/9192, Tarih: 20.06.2017

**3. Ceza Dairesi         2016/16623 E.  ,  2017/9192 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Temyiz talebinin reddine dair

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanığa tefhim olunan karara karşı sanık müdafiinin 1412 sayılı CMUK’un 310. maddesinde öngörülen süre geçtikten sonra temyiz isteminde bulunduğu gerekçesi ile 17.12.2013 verilen temyiz talebinin reddine dair ek kararın 28.03.2014 tarihinde tebliğ edilmesine karşın sanığın ek kararı 17.08.2016 tarihli temyiz dilekçesi ile temyiz ettiği, CMUK’un 310. maddesinde öngörülen süre geçtikten sonra sanığın ek karara yönelik yaptığı temyiz isteğinin aynı Yasanın 317. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE, 20/06/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2806, Karar No: 2014/22048, Tarih: 18.12.2014

**11. Ceza Dairesi         2013/2806 E.  ,  2014/22048 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2011/50978

MAHKEMESİ : Konya 5. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 28/05/2009

NUMARASI : 2008/173 (E) ve 2009/486 (K)

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

2005 takvim yılında sahte fatura düzenlemek eylemi nedeni ile zamanaşımı süresi içinde kamu davası açılması mümkün görülmüştür.

5320 sayılı yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.'nun 311. maddesi hükmüne göre, eski hale getirme istemiyle birlikte temyiz talebinde de bulunulması halinde, inceleme mercii Yargıtay'ın ilgili dairesi olduğundan, 28/05/2009 günlü hükmün tebligat kanunu'nun 35. maddesine göre yapılan tebligatın usulüne uygun olmadığı anlaşıldığından, 05/05/2010 tarihli temyiz ve eski hale getirme talebinin kabulü ile yapılan incelemede;

"Sahte fatura düzenlemek" ve "sahte fatura kullanmak" ile muhteviyatı itibariyle yanıltıcı fatura kullanmak suçlarının birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olduğu, vergi tekniği raporunda sanığın eylemlerinin “2005 ve 2006 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek” olarak nitelendirildiği ve sahte fatura kullanmak ya da muhteviyatı itibariyle yanıltıcı fatura kullanmak suçlarıyla ilgili bir tespitin de bulunmadığı gözetilmeden, 03/02/2008 tarihli iddianame ile eyleme uygun olmayan "sahte ve muhteviyatı itibariyle yanıltıcı fatura kullanmak" suçlarından açılmış kamu davasına devamla ve yazılı şekilde vergi tekniği raporuna uygun olarak “2006 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçundan mahkumiyet hükmü kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeksizin hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 18.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3084, Karar No: 2014/721, Tarih: 22.01.2014

**4. Hukuk Dairesi         2013/3084 E.  ,  2014/721 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gölcük 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 12/12/2012

NUMARASI : 2012/374-2012/634

Davacı C.. H.. vekili Avukat M.. K. Ö. tarafından, davalı S.. E.. aleyhine 06/07/2012 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 12/12/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalının diğer temyiz itirazına gelince; dava, yalan tanıklık nedeniyle uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece, istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Davaya konu olayda, olayın gelişimi, olay tarihi ve yukarıda açıklanan ilkeler gözetildiğinde, hüküm altına alınan manevi tazminat fazladır. Daha alt düzeyde manevi tazminata hükmedilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) no'lu bentte gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 22/01/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/10720, Karar No: 2020/10862, Tarih: 04.11.2020

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2020/10720 E.  ,  2020/10862 K.**

**"İçtihat Metni"**

KANUN YARARINA BOZMA

Mala zarar verme suçundan suça sürüklenen çocuk ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 151/1, 31/3, 62/1 ve 52/2. maddeleri gereğince 1.320,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair Elazığ Çocuk Mahkemesinin 11/02/2014 tarihli ve 2014/55 esas, 2014/93 sayılı kararına karşı, Adalet Bakanlığı'nın 16/09/2020 gün ve 94660652-105-23-11184-2020-Kyb sayılı yazısı ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 02/10/2020 tarihli ve 2020/84208 sayılı ihbarnamesiyle Dairemize gönderildiği,

MEZKUR İHBARNAMEDE;

Dosya kapsamına göre, suça sürüklenen çocuğun mala zarar verme suçu ile birlikte işlediği iddia olunan hırsızlık ve konut dokunulmazlığını ihlâl etme suçlarından hakkında hükmolunan mahkumiyet hükümleri yönünden temyiz yoluna başvurulması üzerine, Yargıtay 17. Ceza Dairesinin 18/09/2017 tarihli ve 2015/22683 esas, 2017/9917 karar sayılı ilamı ile anılan kararın bu suçlar yönünden bozulmasını müteakip, yeniden yapılan yargılama sonunda suça sürüklenen çocuğun hırsızlık ve konut dokunulmazlığını ihlâl etme suçlarını işlediği sabit olmadığından bahisle Elazığ Çocuk Mahkemesinin 18/12/2018 tarihli ve 2017/511 esas, 2018/621 sayılı kararı ile beraatine karar verildiği görülmekle, mala zarar verme suçunun beraat kararı verilen hırsızlık ve konut dokunulmazlığını ihlâl etme suçlarıyla bağlantılı olduğu ve her üç suçun birlikte işlendiği anlaşıldığından suça sürüklenen çocuğun mala zarar verme suçundan da beraatine karar verilmesi gerektiği gözetilmeksizin, yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesinde isabet görülmediğinden anılan kararın bozulması gerektiğinin ihbar olunduğu anlaşılmıştır.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Hükümde kabul edilen eyleme, Yargıtay Kanununun 14. maddesi ile Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 07/07/2020 tarihli ve 173 sayılı, 08/07/2020 tarihinde 31179 sayılı Resmî Gazete yayınlanarak yürürlüğe giren, “17.Ceza Dairesinin 26.09.2020 tarihinden geçerli olmak üzere kapatılmasına, 28.01.2020 tarih ve 31022 sayılı Resmi Gazetede yayınlanan Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 23.01.2020 tarih ve 2020/1 sayılı işbölümü kararı ile 17.Ceza Dairesine verilen ve bu dairenin arşivinde bulunan işlerin 26.09.2020 tarihi itibariyle 2.Ceza Dairesine UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine," şeklindeki kararına, yine Yargıtay Büyük Genel Kurulu’nun 28.01.2020 tarih ve 31022 sayılı yayımı izleyen ay başından itibaren yürürlüğe giren 23/01/2020 tarih ve 2020/1 sayılı iş bölümü kararının Yargıtay Ceza Daireleri İş Bölümü ortak hükümler kısmında yer alan "Daha önce başka dairelerde görülmekte olup da dairesi değiştirilen dava dosyaları mevcut hâlleriyle ilgili daireye/dairelere gönderilir. Bu iş bölümünün yürürlüğe girmesinden önce Yargıtay incelemesinden geçmiş ya da geri çevirme kararına konu olan dosyaların, tekrar Yargıtay’a gelmesi halinde ya da olağanüstü yasa yollarından kaynaklanan

taleplerde inceleme bu iş bölümüne göre görevli daire/daireler tarafından yapılır." şeklindeki düzenlemeye göre, aynı suçu birlikte işleyen diğer suça sürüklenen çocuk Mesut Elelçi hakkında Elazığ Çocuk Mahkemesinin 16.01.2020 tarihli, 2017/511 (E) ve 2018/621 (K) sayılı kararının, suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 17. Ceza Dairesi'nin 16.01.2020 tarih, 2019/13196 esas ve 2020/851 karar sayılı kararı ile incelendiği anlaşılmakla, anlaşılmakla, suça sürüklenen çocuk ... hakkında yapılan kanun yararına bozma isteminin de aynı daire tarafından incelenmesi uygun görüldüğünden ve Yargıtay 17. Ceza Dairesinin dosyalarının Yargıtay 2. Ceza Dairesine devredildiği de gözetilerek işin incelenmesi Yargıtay 2. Ceza Dairesinin görevine girdiğinden Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dosyanın ilgili Daireye gönderilmesine, 04/11/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/19069, Karar No: 2023/18950, Tarih: 06.12.2023

**9. Hukuk Dairesi         2023/19069 E.  ,  2023/18950 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2023/162 E., 2023/558 K.

DAVA TARİHİ : 29.12.2014

KARAR : Davanın kısmen kabulü

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Yargıtay (Kapatılan) 22. Hukuk Dairesince Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesinin kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozma kararına karşı direnme kararı verilmiştir.

Direnme kararının davacı vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay Hukuk Genel Kurulunca yeni ve değişik gerekçe ile yeni hüküm verildiğinden, yeni hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın Dairemize gönderilmesine karar verilmiştir.

Gönderme kararı üzerine Dairece yapılan temyiz incelemesi sonucunda İlk Derece Mahkemesi kararı bozulmuştur.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının davalı vekili tarafından temyizi üzerine Dairemizce yapılan temyiz incelemesi sonucunda İlk Derece Mahkemesi kararının yeniden bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacının davalıya ait Sahil Güvenlik Onarım Destek Komutanlığı Samsun işyerindeki gemi boyama atölyesinde boyacı olarak çalıştığını, çalıştığı işyerinin Günde Azami Yedibuçuk Saat veya Daha Az Çalışılması Gereken İşler Hakkında Yönetmelik (Yönetmelik) kapsamındaki işlerden olduğunu ileri sürerek davacının bu Yönetmelik kapsamında olduğunun tespiti ile toplu iş sözleşmesi uyarınca hesaplanacak fazla çalışma ücretinin ve kısa çalışma primi alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının yaptığı işin Yönetmelik'te yedibuçuk saat çalışılması gereken işlerden olmadığını, davacı ile ilgili yapılan tüm işlemlerin hukuka uygun olduğunu, davacının fazla çalışma alacağı ve kısa çalışma primi talep hakkının bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 27.12.2016 tarihli kararıyla; davacının çalıştığı hangar tipi atölyenin dar mekan, iç mekan sayılamayacağı ve uygun havalandırma koşulları sağlandığından ilgili Yönetmelik kapsamında olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 27.12.2016 tarihli kararıyla; davacının çalıştığı hangar tipi atölyenin dar mekan, iç mekan sayılamayacağı ve uygun havalandırma koşulları sağlandığından ilgili Yönetmelik kapsamında olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesinin 07.11.2017 tarihli kararıyla; davacının belirtilen Yönetmelik kapsamında çalışıp çalışmadığı yönünden mahallinde yapılan keşif ve bilirkişi incelemesi sonucu alınan bilirkişi raporundan davacının kullandığı boya malzemesinin kurşun ve arsenik içermediği, boyama yapılan atölyenin dar bir mekan olmadığı ve sağlığa uygun havalandırma sisteminin bulunduğunun tespit edildiği, davacı vekilinin bahsettiği İş Sağlığı ve Genel Müdürlüğünün (İŞGÜM) konuya ilişkin 28.05.2015 tarihli en son ve önceki tarihli görüşleri de Yönetmelik çerçevesinde değerlendirildiğinde, davacının anılan Yönetmelik kapsamında çalışmadığı sonucuna ulaşıldığı gerekçesiyle davacının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Birinci Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Yargıtay (Kapatılan) 22. Hukuk Dairesinin 23.10.2018 tarihli 2018/1281 Esas 2018/22926 Karar sayılı ilâmıyla; davacının kullandığı her bir boya, astar malzemesinin insan ve çevre için zararlı, teneffüs edildiğinde ve deriye temas edildiğinde tehlikeli olduğu, deri ile temasında hassasiyet oluşturduğu, gözleri ve cildi tahriş edici olduğu, ayrıca ortamda bulunmasının zararlı etkilere yol açtığının dosyaya sunulan bilgi güvenlik belgelerinden anlaşıldığı, davacının çalıştığı işyerinin Yönetmelik kapsamında sayılması gerektiği ve fazla çalışma ve kısa çalışma primi alacağının kabulü yönünde hüküm kurulması gerekirken davanın reddine karar verilmesinin isabetsiz olduğu gerekçesiyle karar bozulmuştur.

B. Direnme Kararı:

1. İlk Derece Mahkemesinin 07.03.2019 tarihli kararıyla bozma ilâmına karşı direnme kararı verilmiştir.

2. Direnme kararının davacı tarafça temyiz edilmesi üzerine Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 16.12.2021 tarihli kararıyla İlk Derece Mahkemesince ilk karar ile direnme kararında farklı değerlendirmeler yapıldığı belirtilerek Özel Daire denetiminden geçmemiş yeni ve değişik gerekçe ile verilen yeni hüküm bulunduğu ve temyiz incelemesinin Özel Daire tarafından yapılması gerektiği gerekçesiyle dosyanın Özel Daireye gönderilmesine karar verilmiştir.

C. İkinci Bozma Kararı:

2. Direnme kararının davacı tarafça temyiz edilmesi üzerine Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 16.12.2021 tarihli kararıyla İlk Derece Mahkemesince ilk karar ile direnme kararında farklı değerlendirmeler yapıldığı belirtilerek Özel Daire denetiminden geçmemiş yeni ve değişik gerekçe ile verilen yeni hüküm bulunduğu ve temyiz incelemesinin Özel Daire tarafından yapılması gerektiği gerekçesiyle dosyanın Özel Daireye gönderilmesine karar verilmiştir.

C. İkinci Bozma Kararı:

Dairemizin 27.04.2022 tarihli ve 2022/4818 Esas, 2022/5421Karar sayılı kararıyla; İŞGÜM'ün 28.05.2015 ve 12.12.2018 tarihli kararında da sağlığa uygun olarak havalandırılmayan mekanlarda yapılan boyacılık, renkli baskı ve harf matbaacılığı (tipografi) işleri ibaresinin Yargıtay tarafından onaylanmış ve istikrarlı bir hâl almış olan yargı kararlarında belirtildiği üzere, kurşun ve arsenik bulunmasa bile bu işlerin yapıldığı işyerlerinin Yönetmelik kapsamında olduğu şeklinde anlaşılması gerektiği açıkça ifade edildiğinden, bozma ilâmına uyulması gerekirken yazılı gerekçe ile direnme kararı isabetsiz olduğu, Dairemizin 26.01.2021 tarihli ve 2020/4733 Esas, 2021/2301 Karar sayılı, aynı tarihli 2020/4731 Esas, 2021/2299 Karar sayılı, Yargıtay (kapatılan) 22. Hukuk Dairesinin 25.04.2019 tarihli ve 2019/3055 Esas, 2019/9717 Karar sayılı, 22.10.2018 tarihli ve 2018/14453 Esas, 2018/22752 Karar sayılı emsal kararlarında aynı işi yapan emsal işçilerin Yönetmelik kapsamına girdiğinin tespiti ile fazla çalışma ve kısa çalışma primi alacaklarının kabulü yönünde verilen hükümlerin onandığı, davacının Yönetmelik kapsamında olduğunun tespiti ile talep edilen alacakların hesaplanıp hüküm altına alınması gerekirken yazılı gerekçe ile davanın reddinin hatalı olduğu gerekçesiyle ikinci kez hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

D. İlk Derece Mahkemesince İkinci Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin 06.12.2022 tarihli kararı ile bilirkişi raporundaki hesaplama dikkate alınarak davanın kabulüne karar verilmiştir.

E. Üçüncü Bozma Kararı:

1.İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.