muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/9754, Karar No: 2006/11688, Tarih: 27.11.2006

**1. Hukuk Dairesi         2006/9754 E.  ,  2006/11688 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : AKŞEHİR ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 21/06/2004

Taraflar arasındaki davadan dolayı Akşehir Asliye Hukuk Hakimliğinden verilen 21.6.2006 gün ve 209-481 sayılı hükmün onanmasına ilişkin olan 24.4.2006 gün ve 3012-4571 sayılı kararın düzeltilmesi süresinde davacı Hazine vekili tarafından istenilmiş olmakla, dosya incelendi gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Dava,3621 Sayılı Kıyı Yasasından kaynaklanan kaydın terkini isteğine ilişkindir.

Mahkemece,davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden,toplanan delillerden;çekişme konusu taşınmazın 28.11.1997 tarih 5/3 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca belirlenen kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığı belirlenmek ve bu olgu mahkemece benimsenmek suretiyle davanın kabul edilmiş olması doğrudur.

Dava kabul edildiğine göre,yargılama giderleri ve avukatlık ücretinden davalıların sorumlu tutulması gerekirken yanılgılı değerlendirme ile davaçı Hazinenin sorumluluğuna karar verilmiş olması doğru değildir.

Anılan husus karar düzeltme isteği üzerine bu defa yapılan inceleme sonucu anlaşıldığından davacı Hazinenin karar düzeltme isteğinin kabulü ile H.U.M.K.'Nun 440. maddesi gereğince dairenin 24.4.2006 tarih ve 2006/ 3012-4571 esas karar sayılı onama kararının ortadan kaldırılmasına Akşehir Hukuk Mahkemesinin 2000/209 esas 2004/ 481 karar sayılı kararının açıklanan nedenden ötürü BOZULMASINA,27.11.2006 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3951, Karar No: 2016/2283, Tarih: 17.02.2016

**12. Ceza Dairesi         2015/3951 E.  ,  2016/2283 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Davacılar : 1- ..., 2- ...

Dava : 466 sayılı Kanun gereğince tazminat

Hüküm : Davanın reddi

Davacılar vekilinin 13.12.2011 tarihli dilekçeleri ile müvekkili davacıların bir suç soruşturması nedeniyle tutuklu kaldıklarını, yapılan yargılama sonunda üzerlerine atılı suçtan beraatlerine hükmedildiğini belirterek 466 sayılı Kanun gereğince maddi ve manevi tazminat istemine ilişkin açılan davaların mahkemece reddine ilişkin hükümler, davacılar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü,

Mahkeme hükmünün davacılar vekiline 06.06.2014 tarihinde tebliğ edildiği, davacılar vekilinin temyiz dilekçesinin mahkeme hakimi tarafından 16.06.2014 tarihinde havalesinin yapıldığı görülmekte ise de, UYAP sisteminde yapılan incelemede, 13.06.2014 oluşturma tarihli temyiz dilekçesinin aynı tarihte mahkemeye gönderildiği, bu nedenle davacılar vekilinin temyizinin süresinde yapıldığının anlaşılması karşısında, tebliğnamedeki temyiz talebinin reddine dair görüşe iştirak edilmemiştir,

Davacılar vekili, 14.11.2011 tarihli dilekçesi ile müvekkili olan davacıların 27.06.1975 ile 26.12.1977 tarihleri arasında "913 gün" süre ile haksız olarak tutuklu kaldıklarını belirterek ayrı ayrı 30.000 TL maddi ve 60.000 TL manevi tazminat talebinde bulunmuş,

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama (inceleme) sonunda, davaların reddine karar verilmiştir.

Davacılar (sanıklar), üzerine atılı suç nedeniyle çeşitli mahkemelerde yargılanmış olup, en son olarak Samsun 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 29.09.1980 tarih, 1977/133 esas, 1980/195 sayılı kararı ile beraatlerine hükmedilmiştir. Davacılar (sanıklar) ve müdafinin yokluğunda verilen beraat kararının incelenmesinde, davacıların 27.06.1975 ile 26.12.1977 tarihleri arasında tutuklu kaldıkları anlaşılmaktadır. Beraat kararı verildikten sonra, kararın sanıklara veya müdafine tebliğ edildiğine dair herhangi bir bilgi veya tebligat parçası bulunmamakta olup, davacıların 14.11.2011 tarihinde vermiş olduğu vekaletnameye istinaden Av. ...’ın, 13.12.2011 tarihinde tazminat davasını açtığı anlaşılmıştır.

Davacı hakkındaki tutuklama işlemi, 1 Haziran 2005 tarihinden önce gerçekleştiğinden 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 6. maddesine göre, davacının tazminat talebi 466 sayılı Kanun Dışı Yakalanan veya Tutuklanan Kimselere Tazminat Verilmesi Hakkında Kanun hükümlerine tabi olacaktır.

466 sayılı Kanunun 2. maddesine göre de "verilen kararların kesinleştiği veya bu iddiaların mercilerince karara bağlandığı tarihten itibaren üç ay içinde" davanın açılması gerekmektedir.

466 sayılı Kanunun 2. maddesine göre de "verilen kararların kesinleştiği veya bu iddiaların mercilerince karara bağlandığı tarihten itibaren üç ay içinde" davanın açılması gerekmektedir.

Kanunda öngörülen 3 aylık sürenin, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 23.03.2010 tarih ve 2009/256 esas, 2010/57 sayılı kararı ile, "kesinleşen kararların tebliğinden" itibaren başlayacağı kabul edilmiş, ancak, kesinleşmiş kararların tebliğini öngören bir kanuni düzenleme bulunmaması nedeniyle, kararının tebliğ edilmemesi halinde tazminat davasının hangi sürede açılacağı hususu belirtilen kararda tartışılmamış, Ceza Genel Kurulu'nun 6.5.2014 tarih ve 141-229 sayılı kararında da 466 sayılı Kanuna göre incelenen tazminat davasının usul ve yasaya uygun yapılan kesinleşmesinden itibaren her halükarda 10 yıl içinde eğer kesinleşmiş beraat kararı tebliğ edilmiş ise tebliğ tarihinden itibaren 3 ay içinde davanın açılması gerektiği kabul edilmiştir.

Bununla beraber ceza yargılaması sonunda verilen beraat hükümlerinin, hükümden sonra usulüne uygun olarak tebliğ edilememesi veya tebliğ edildiğine dair tebligat parçalarının dosyada bulunamaması gibi hallerde, kısaca zamanında kesinleştirilmeyen beraat veya kovuşturmaya yer olmadığına dair kararlarda tazminat davasının hangi sürede açılacağı konusunda açıklık bulunmamakla birlikte, belirsiz olan bu durumun ila nihaye devam edemeyeceği nazara alınarak, bir noktadan sonra dava açmanın bir süre ile sınırlandırılması, bilhassa yukarıda zikredilen CGK'nın 23.03.2010 gün ve 256-57 sayılı kararında herhangi bir süre sınırlaması öngörülmemesi nedeniyle adliye arşivlerinin taranarak tazminat davalarının açıldığı gözlemlendiğinden zorunluluk arzetmektedir.

Davalı Maliye Hazinesinin bu konuda aleyhine açılan tazminat davaları ile ilgili herhangi bir arşiv kaydı veya bilişim sistemleri üzerinden oluşturulmuş bir veri tabanı bulunmadığından, konuya ilişkin temyiz incelemesi yapan dairemizce, aynı yıl içinde aynı hukuksal nedenlerle açılan mükerrer tazminat davalarının bulunduğu da tespit edilmiş olup, bunlara örnek olarak; 12.CD, 16.12.2013/25273-29105 ve 25.3.2013/2459-538 sayılı ilamları gösterilebilir.

Yine aynı şekilde, beraat veya kovuşturmaya yer olmadığına dair kararlar tebliğ edilmesine rağmen bu kararlara kesinleşme şerhleri verilmesi gözardı edilmekte, unutulmakta ve daha sonra bu tebligat parçaları çeşitli nedenlerle dosyadan çıkarılmaktadır. Dolayısıyla, uygulamada beraat kararları ile ilgili sağlıklı bir kesinleştirme işlemi yapılmadığı görülmektedir. Açıklanan nedenlerle bu hakkın kullanılmasının hukuki olarak sınırlandırılması yapılırken, hak kayıplarını önlemeye yönelik bir yolun bulunması da zorunluluk arzetmektedir. Somut olayda da buna benzer bir durum söz konusu olup, karar sonrası beraat kararının tebliğine ilişkin tebligat parçaları dosya içinde bulunmamaktadır. Bu durumda da ya tebligat parçaları sonradan dosyadan çıkarılmış veya karar sonrası tebliğ işlemi hiç yapılmadığı algısı doğmaktadır.

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 2. maddesinde ''Herkes haklarını kullanırken ve borçlarını yerine getirirken dürüstlük kurallarına uymak zorundadır. Bir hakkın açıkça kötüye kullanılmasını hukuk düzeni korumaz” şeklindeki emredici düzenleme ile Kanun koyucu kişilere tanıdığı hakların belli sınırlar içinde kullanılmasını istemiş, hakkın kötüye kullanılmasının da hukuk düzenince hiç bir şekilde korunmayacağını belirtmiştir.

Sonuç olarak, bu yöndeki hakların sağlıklı bir şekilde öne sürülmesi ve çözüme kavuşturulması için süre sınırlamasının yapılması ve bu hususun meri mevzuat nazara alınarak bir çözüme kavuşturulmasında zorunluluk bulunmaktadır.

Buna göre;

1- 6216 sayılı Anayasa Mahkemesinin Kuruluş ve Yargılama Usûlleri Hakkında Kanunu'nun 47/5.maddesi, Anayasa Mahkemesine bireysel başvuru için, başvuru yollarının tüketildiği tarihten, başvuru yolu öngörülmemiş ise ihlalin öğrenildiği tarihten itibaren 30 gün içinde yapılmasını,

2- İnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına İlişkin Sözleşmenin 35.maddesine göre de, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesine bireysel başvuruda iç hukuk yollarıyla nihai kararın verilmesinden itibaren 6 aylık süre içinde başvuru yapılmasını,

3- 818 sayılı (Mülga) Borçlar Kanunu'nun 60. maddesi ve 6098 sayılı Borçlar Kanunu'nun 72. maddesi haksız fiiller için açılacak tazminat davasının her halde fiilin işlendiği tarihten başlayarak 10 yılın geçmesiyle zamanaşımına uğrayacağını,

4-2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 12. maddesi idari eylemlerden hakları ihlal edilmiş olanların her halde eylem tarihinden itibaren beş yıl içinde ilgili idareye başvurarak haklarının yerine getirilmesini istemeleri ve öngörülen 60 günlük sürede davaların açmalarını,

5-2004 sayılı İcra İflas Kanunu'nun 39. maddesinde ilama müstenit takip, son muamele üzerinden on sene geçmekle zamanaşımına uğrayacağını, öngörmüş ayrıca Adalet Bakanlığı Merkez ve Taşra Teşkilatı ile Bağlı Kuruluşlar Arşiv Yönetmeliğinde beraatle sonuçlanan dosyalar için birim arşivinde saklanma süresi beş yıl olarak öngörülmüştür.

Görüldüğü üzere yasal mevzuatlarda hak aranma ile ilgili çeşitli süreler öngörülmüş ve bu süreler de en uzun olan süre Borçlar Kanunu ve İcra İflas Kanununda öngörülen 10 yıllık hak arama süreleridir. Kanaatimizce en uzun olan bu süreler nazara alınarak, bir sonuca varılması gerekmektedir.

Açıklanan tüm bu nedenlerle, 466 sayılı Kanun kapsamında görülen tazminat davalarında:

1-C.G.K'nın 06.05.2014/141-229 sayılı kararında belirtildiği gibi beraat veya kovuşturmaya yer olmadığına dair kararların Yazı İşleri Yönetmeliğine göre süresinde tebliğ edilip kesinleşme tarihinden itibaren her halükarda 10 yıl, kesinleşmiş kararların tebliğinden itibaren 3 ay içinde tazminat davalarının açılması,

Açıklanan tüm bu nedenlerle, 466 sayılı Kanun kapsamında görülen tazminat davalarında:

1-C.G.K'nın 06.05.2014/141-229 sayılı kararında belirtildiği gibi beraat veya kovuşturmaya yer olmadığına dair kararların Yazı İşleri Yönetmeliğine göre süresinde tebliğ edilip kesinleşme tarihinden itibaren her halükarda 10 yıl, kesinleşmiş kararların tebliğinden itibaren 3 ay içinde tazminat davalarının açılması,

2-Bunun yanında, kararlar Yazı İşleri Yönetmeliğine göre usulüne uygun olarak tebliğ edilmemiş ve kesinleştirme işlemleri yapılmamış yada kesinleştiği tespit edilmemiş ise, tazminat davalarının karar tarihinden itibaren 10 yıldan fazla bir süre geçtiğinde, somut olayın, tarafların ve davanın özelliği de nazara alınmak suretiyle süresi içinde açılmadığının kabulü gerekmektedir.

Davaya konu olay açısından baktığımızda; davacılar hakkında verilen 29.09.1980 tarihli beraat kararının usulüne uygun olarak kesinleştirildiğine ilişkin bilgi ve belgelere rastlanmamış ise de davaların safahatı ve karar tarihinden itibaren 10 yıldan fazla süre geçtikten sonra açıldığının anlaşılması karşısında, süresinde açılmayan davaların reddine karar verilmesinde isabetsizlik görülmemekle,

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 17.02.2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/10082, Karar No: 2011/4048, Tarih: 23.06.2011

**1. Ceza Dairesi         2009/10082 E.  ,  2011/4048 K.**

**"İçtihat Metni"**

TEBLİĞNAME : 1-B/2009/261710

MAHKEMESİ :HATAY Birinci Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO :29/01/2009 -506/28

SUÇ :Kasten adam öldürmek

R.. S..'ı kasten öldürmekten sanık N.. D..'in yapılan yargılanması sonunda: Hükümlülüğüne ilişkin (HATAY) Birinci Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 29/01/2009 gün ve 506/28 sayılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi C.Savcısı, sanık müdafii ve müdahil vekili taraflarından istenilmiş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle; incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık Nizamettin'in öldürme suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebinin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bozma nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin sübuta, sanığın öldürme kastının bulunmadığına, 5237 sayılı TCK.nun 25 ve 27.maddelerinin uygulanması gerektiğine, ağır tahrik bulunduğuna, sair nedenlere ilişen, katılan vekilinin takdir hükmünün uygulanmaması gerektiğine yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine;

Ancak;

Oluşa ve dosya içeriğine göre, sanığın kendi evinde, babası tanık Mahmut, kayınbiraderi maktul ve eşiyle bir arada olduğu, tanık Mahmut'un ve maktulün çevresine epeyce borçlu olan sanığa borçlarını ödemesi konusunda tavsiyelerde bulundukları, ancak; sanığın, bu tavsiyelere aldırış etmediği, tanık Mahmut ile maktulün evden ayrılmalarından kısa bir süre sonra, sanığın elinde bıçak olduğu halde, eşi Süreyya'nın üzerine doğru yürüyerek "seni, çocukları, babamı, bu işe karışanları, ağabeyini öldüreceğim, ağabeyinin bağırsaklarını buraya dökeceğim" diyerek tehdit ettiği, sanığa komşu olan maktulün, bağırma seslerini duyması üzerine tekrar eve geldiği, sanığın elindeki bıçağı görünce kız kardeşi Süreyya'yı korumak amacıyla bıçağı almaya çalıştığı sırada; aralarında boğuşma yaşandığı, boğuşma sırasında sanığın maktulü bıçaklayarak öldürdüğü olayda;

Maktulden, kaynaklanan hukukça korunmayan ve haksız fiil oluşturan söz ve davranış bulunmadığı halde, haksız tahrik hükümleri uygulanmak suretiyle eksik ceza tayin edilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekili ve Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla uygun görüldüğünden, hükmün bu nedenle tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak (BOZULMASINA), 23/06/2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/13645, Karar No: 2011/4455, Tarih: 04.04.2011

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2010/13645 E.  ,  2011/4455 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Bilirkişi raporunda emsal incelemesi ve dava konusu taşınmazla karşılaştırma yapılmaksızın genel nitelikteki değerlendirmelerle yetinilmiş olmakla bu rapora itibar edilemez.

Mahkemece, dava konusu taşınmazın arsa niteliğinde olduğu kabul edildiğine göre Kamulaştırma Kanununun kıymet takdiri esaslarını gösteren 11.maddesinin birinci fıkrasının özellikle arsalara ilişkin (g) bendi uyarınca kamulaştırma gününden önce özel amacı olmayan emsal satışlara göre satış değerinin tesbiti ve bedelin tesbitinde etkisi olan diğer unsurlar da dikkate alınarak her unsurun gerekçeleri ve değere katkı oranları ayrı ayrı belirlenip dayanakları gösterilmek suretiyle değerlendirilerek kamulaştırma bedelinin saptanması gerekmektedir.

Emsalin kamulaştırılan taşınmazla aynı konumda olması, taşınmaza yakın mesafede bulunması, aynı nitelik ve özellikleri taşıması, benzer yüzölçümünde olması veya kamulaştırmaya yakın günlerde satılmış olması zorunlu değildir. Aynı özellik ve nitelikleri taşıyan başka yerlerde bulunan ve kamulaştırma gününden önce satılmış olan taşınmazlar da emsal alınabilir. Bu emsalin satış fiyatına Türkiye İstatistik Kurumu toptan eşya fiatları endeksi uygulanmak suretiyle değerlendirme tarihinde oluşan fiyatları bulunduktan sonra dava konusu taşınmazla karşılaştırılıp incelenerek aradaki farklılıklar belirtilip üstün ve eksik yönleri açıklanmalı, bu nitelik ve farklılıkların taşınmazın değerine olan etkilerinin ne olduğu belirtilmeli ve bu suretle yapılacak karşılaştırma ile dava konusu taşınmazın değeri belirlenmelidir.

Mahkemece tarafların vereceği ya da resen belirlenecek emsal kayıtlar Tapu Müdürlüğünden getirtildikten ve bunun imar parseli olup olmadığı da sorulup saptandıktan sonra yukarıda açıklanan esaslara uygun incelemeyi ve sonucunu içeren ek bilirkişi raporu alınıp hasıl olacak sonuca göre karar verilmelidir.

İncelenen emsal imar parseli olup da dava konusu taşınmazın bu nitelikte olmaması halinde, dava konusu taşınmazın yapılacak karşılaştırmadan sonra bulunacak değerinden, İmar Kanununun 18.maddesinin 2.fıkrası gözetilerek, düzenleme ortaklık payına tekabül edecek oranda indirim yapılması gerektiği de dikkate alınmalıdır.

İncelenen emsal imar parseli olup da dava konusu taşınmazın bu nitelikte olmaması halinde, dava konusu taşınmazın yapılacak karşılaştırmadan sonra bulunacak değerinden, İmar Kanununun 18.maddesinin 2.fıkrası gözetilerek, düzenleme ortaklık payına tekabül edecek oranda indirim yapılması gerektiği de dikkate alınmalıdır.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 04.04.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5669, Karar No: 2013/17753, Tarih: 06.06.2013

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2012/5669 E.  ,  2013/17753 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığını ihlal

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Yakınanın müdürlüğünü yaptığı ... Sokak No:27/1 sayılı adreste bulunan ... Dershanesi'nde 06/01/2008 – 08/01/2008 tarihleri arasında belirlemeyen bir gün ve saatte meydana gelen hırsızlık eyleminde bilgisayar kasası içerisindeki parçalar ile 15 adet CD ve kantinden 35 TL tutarında para çalındığı; ... Sokak No:27/2 adresinde bulunan ... ... Dershanesi'nde ise 07/01/2008 ile 08/01/2008 tarihleri arasında tespit edilemeyen bir gün ve saatte hırsızlık yapıldığı ve daha sonra bu yerdeki rehberlik odası pencere camı yüzeyinden elde edilen parmak izinin sanık ...'a ait olduğunun tespit edildiği; her iki hırsızlık eyleminin meydana geldiği tarihin aynı ve adreslerin birbirine yakın olması nedeniyle yakınana ait iş yerindeki hırsızlığın da sanık tarafından yapılmış olabileceği değerlendirilerek beyanına başvurulduğunda, emniyette ve sorgudaki ifadelerinde suçlamayı kabul etmeyen sanığın mahkemedeki ifadesinde, olay günü 06:30 – 07:00 saatleri arasında ... Sokakta bulunan bir dershaneye açık olan penceresinden girip hırsızlık yaptığını; ancak, kantinden para çalmadığını ve çaldığı bilgisayarı ise sattığını belirttiği anlaşılmakla; sanığın savunmasında belirttiği hırsızlık olayı ile yakınanın iş yerinden yapılan hırsızlık olayının, işlenme şekli ve çalınan eşyalar bakımından birbirine paralellik göstermediği hususu da dikkate alınarak; sanığın tekrar beyanına başvurulup, ... Sokakta iki farklı hırsızlık olayının meydana geldiği de kendisine hatırlatılarak hangi adresteki dershaneden hırsızlık yaptığı gerekirse sanığın katılımı ile keşif icra edilerek tespit edilip sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, hatalı olarak suç yerinde sanığın parmak izinin bulunduğu gerekçe gösterilip eksik inceleme sonucu yazılı şekilde karar verilmesi;

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 06/06/2013 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4327, Karar No: 2016/7011, Tarih: 17.10.2016

**11. Ceza Dairesi         2016/4327 E.  ,  2016/7011 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

1- Sanık hakkında 2005, 2006, 2007, 2008 takvim yıllarında sahte fatura düzenlendiği ve kullandığı iddiası ile açılan kamu davasında; sahte fatura düzenlemek ve kullanmak suçunda suçun maddi konusunun fatura olması, 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanunun Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre de alım satım ya da hizmet ifasının belgesi olan faturaların Vergi Usul Kanununun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi, ayrıca sanığın savunmasında suçlamaları kabul etmeyerek ... ya da... olarak bildiği kişinin kendisini de dolandırdığını ve tüm sahte fatura işlemlerini onun yaptığını beyan etmesi karşısında; gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespit edilmesi bakımından; suça konu fatura asıllarından her takvim yılı kanaat oluşturacak sayıda temin edilip dosya arasına konulması, incelenerek kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadığının tespit edilmesi, daha sonra ise sahte olduğu iddia olunan faturaları düzenleyen ya da kullanan şirketler hakkında karşıt inceleme raporları düzenlendiği görülmekle, sahte fatura düzenleyen ya da kullanan ilgili şirketler hakkında ve özellikle sanığın savunmasında beyan ettiği ... (...) ... hakkında düzenlenen raporlar getirtilerek, şirket yetkilileri hakkında dava açılmış olup olmadığının araştırılması, açıldığının tespiti halinde birleştirilmesi, mümkün olmadığı takdirde, dava dosyaları getirtilip incelenerek bu davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dava dosyasına intikal ettirilmesi, faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi yönünden mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyeleri, teslim tesellüm belgeleri, bedellerinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun kanıtlama yeteneği olan geçerli ödeme belgeleri ve satıcının kasasına ya da banka hesabına girip girmediğinin tespiti ile faturaları düzenleyen mükellefin yeterli üretimi, mal girişi ya da stoğu olup olmadığı da araştırılıp, karşılaştırmalı bilirkişi incelemesi yaptırılması ve toplanan tüm deliller değerlendirilip sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Kabule göre de;

a- Sahte fatura düzenlemek ve sahte fatura kullanmak fiillerinin birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olduğu, bu nedenle her takvim yılı için ayrı ayrı hem düzenlemek hem de kullanmak suçlarından hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi,

2- Kabule göre de;

a- Sahte fatura düzenlemek ve sahte fatura kullanmak fiillerinin birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olduğu, bu nedenle her takvim yılı için ayrı ayrı hem düzenlemek hem de kullanmak suçlarından hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi,

b- Sanık hakkında 2008 takvim yılında sahte fatura düzenlemek ve kullanmak suçlarından dolayı verilen hapis cezasına ilişkin kanuni sonucu olan ve kazanılmış hakka konu edilemeyen 5237 sayılı TCK’nun 53. maddesinin uygulanmaması, diğer takvim yılları için ise TCK'nun 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ceza miktarı itibariyle kazanılmış hakkı saklı tutulmasına, 17.10.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.