muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/685, Karar No: 2013/39604, Tarih: 12.11.2013

**3. Ceza Dairesi         2013/685 E.  ,  2013/39604 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Gönüllü olarak kamuya yararlı bir işte çalışmak isteyen sanık hakkında sadece kamuya yararlı bir işte çalışma tedbirine hükmolunması gerekirken ağaç dikimi ve bakım işleri hizmeti sınıfı iş kolunda çalıştırılacağı belirtilmek suretiyle infazı kısıtlar nitelikte karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden CMUK’un 322. maddesi gereğince, hüküm fıkralarındaki bu konu ile ilgili paragraflardan ''ağaç dikimi ve bakım işleri hizmeti sınıfında gönüllü olmak koşuluyla'' ibareleri çıkarılarak diğer kısımların aynen bırakılması suretiyle hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 12.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/4108, Karar No: 2022/7886, Tarih: 12.10.2022

**1. Ceza Dairesi         2022/4108 E.  ,  2022/7886 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇLAR : Kasten nitelikli öldürme, kasten öldürmeye teşebbüs

HÜKÜMLER :1)İnegöl Ağır Ceza Mahkemesinin 23.01.2020 tarih ve 2018/142 Esas - 2020/28 Karar sayılı kararı ile;

a)Sanıklar ... ve ... hakkında maktul ...'ı kasten nitelikli öldürme suçundan; TCK'nin 37/1, 82/1-a, 62, 53, 58, 54, 63. maddeleri uyarınca ayrı ayrı müebbet hapis cezası,

b)Sanık ... hakkında müştekiler ... ve ...'e karşı kasten öldürmeye teşebbüs suçundan; TCK'nin 37/1, 81/1, 35, 62, 53, 58, 54, 63. maddeleri uyarınca iki kez 7 yıl 6 ay hapis cezasına mahkumiyet

2)İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 03.02.2021 tarih ve 2021/93 Esas - 2021/129 Karar sayılı kararı ile; kurulan hükümlerin tamamı yönünden "istinaf başvurularının esastan reddine" dair kararı

TEMYİZ EDENLER : Sanık ... ve müdafii, sanık ... müdafii

TÜRK MİLLETİ ADINA

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 03.02.2021 tarih ve 2021/93 Esas - 2021/129 Karar sayılı kararının sanık ... ve müdafii ile sanık ... müdafii tarafından CMK'nin 291. maddesinde belirtilen süre içinde temyiz edildiği anlaşılmıştır.

S/2

Dosya incelendi.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık ... müdafiinin sadece sanık hakkında maktulü kasten nitelikli öldürme suçundan kurulan mahkumiyet hükmünü temyiz ettiği, müştekiler ... ve ...'e karşı kasten öldürmeye teşebbüs suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz isteminin bulunmadığı; sanık ... ve müdafiinin ise sanık ... hakkında kasten nitelikli öldürme ve kasten öldürmeye teşebbüs suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerinin tamamını temyiz ettikleri anlaşılmakla yapılan incelemede;

Sanıklar hakkında ilk derece mahkemesince hükmedilen hapis cezalarının 5 yılın üzerinde olması nedeniyle bölge adliye mahkemesince verilen kararın CMK'nin 286/2-a maddesi gereğince temyize tabi olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanık ... müdafiinin duruşmalı inceleme isteminin 7079 sayılı Kanun'un 94. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 299. maddesi uyarınca reddiyle incelemenin dosya üzerinden yapılması uygun görülmekle;

1) Sanık ... hakkında maktul ...'ı kasten nitelikli öldürme suçundan kurulan mahkumiyet hükmü yönünden;

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 03.02.2021 tarih ve 2021/93 Esas - 2021/129 Karar sayılı “istinaf başvurularının esastan reddine dair” hükmünün tüm dosya kapsamına göre hukuka uygun olduğu anlaşıldığından; sanık ... müdafiinin; eksik incelemeye, eylem ile ölüm arasında illiyet bağının bulunmadığına, suçun tasarlanarak işlenmediğine, meşru müdafaada sınırın aşıldığına, suç vasfına, haksız tahrikin uygulanması gerektiğine yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddiyle, 5271 sayılı CMK’nin 302/1. maddesi gereğince, isteme uygun olarak TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN ONANMASINA,

2) Sanık ... hakkında maktul ...'ı kasten nitelikli öldürme, müştekiler ... ve ...'i kasten öldürmeye teşebbüs suçlarından kurulan mahkumiyet hükümleri yönünden;

Sanık ... ve müdafiinin; sanık hakkında TCK'nin 28. maddesinin uygulanması gerektiğine, aleyhe bozma yasağının ihlal edildiğine, tasarlamadan açılmış bir davanın bulunmadığına, iştirak iradesi ile hareket edilmediğine, eylem ile ölüm arasında illiyet bağının bulunmadığına, müştekilere yönelik öldürmeye teşebbüs suçunun oluşmayacağına, sanık hakkında TCK'nin 32/2. maddesinin uygulanması gerektiğine yönelen ve yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

Sanığın adli sicil kaydında yer alan ve tekerrüre esas olduğu kabul edilen ... 20. Asliye Ceza Mahkemesinin 19.06.2014 tarih ve 2013/21 Esas - 2014/27 Karar sayılı ilamıyla sanığın tehdit (TCK'nin 106/1-1.cümlesi) ve hakaret suçlarından

cezalandırılmasına karar verildiği ancak; 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nin 253. maddesi gereğince uzlaşma hükümleri yeniden düzenlenerek, tekerrüre esas alınan ilamdaki tehdit suçunun da uzlaşma kapsamına alındığı, bu suçla birlikte işlenen hakaret suçunun da uzlaşmaya tabi hale geldiğinden bahisle dosyanın uzlaştırma bürosuna gönderildiği ve tarafların uzlaşması nedeniyle aynı mahkemenin 25.01.2017 tarihli ek kararı ile verilen mahkumiyet kararlarının iptaline ve davanın uzlaşma nedeniyle düşürülmesine karar verilmesi nedeniyle bu ilamın tekerrüre esas alınamayacağı ve sanığın tekerrüre esas olabilecek başka ilamının da bulunmadığı gözetilmeden, koşulları oluşmadığı halde sanık hakkında hükmedilen hapis cezalarının TCK'nin 58/6. maddesi gereğince mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirdiğinden, sanık ve müdafiinin bu yönüyle yerinde görülen temyiz sebebinin kabulü ile İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 03.02.2021 tarih ve 2021/93 Esas - 2021/129 Karar sayılı “istinaf başvurularının esastan reddine" dair hükmünün CMK'nin 302/2. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 5271 sayılı CMK'nin 303. maddesi gereğince, sanık hakkında kurulan hükümlerden TCK'nin 58/6. maddesi gereğince mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına ilişkin fıkraların çıkartılması suretiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN DÜZELTİLEREK ESASTAN REDDİ ile HÜKÜMLERİN ONANMASINA, ceza miktarı ve sanığın tutuklulukta geçirdiği süre dikkate alınarak sanık ve müdafiinin tahliye taleplerinin REDDİNE,

Dosyanın, 28.02.2019 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanun'un 8. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 304/1. maddesi gereğince “İnegöl Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilamının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere” Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 12.10.2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2706, Karar No: 2024/631, Tarih: 18.01.2024

**11. Ceza Dairesi         2023/2706 E.  ,  2024/631 K.**

**"İçtihat Metni"**

B O Z M A Ü Z E R İ N E

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/662 E., 2023/123 K.

SUÇ : Sahte fatura kullanma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Bozma

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Mudanya 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 15.12.2015 tarihli kararıyla sanık hakkında 2011 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezasıyla cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Sanık müdafiinin temyiz istemi üzerine Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 25.05.2022 tarihli kararıyla anılan hükmün; ... 213 sayılı Vergi Usul Kanun'un (213 sayılı Kanun) 359 uncu maddesinde 7394 sayılı Kanun'un 4 ve 5 inci maddeleriyle yapılan değişiklik uyarınca sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması nedeniyle, bozulmasına karar verilmiştir.

3. Mudanya 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 02.02.2023 tarihli ve 2022/662 Esas, 2023/123 Karar sayılı kararıyla sanık hakkında 2011 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan, 7394 sayılı Kanun'un 4 üncü maddesiyle değişik 213 sayılı Kanun'un 359 uncu maddesinin (b) fıkrası, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 7394 sayılı Kanun'un 4. maddesiyle 213 sayılı Kanun'un 359 uncu maddesine eklenen üçüncü fıkra, 5237 sayılı Kanun'un 62 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 2 yıl 1 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafilerinin temyiz istekleri özetle; eksik araştırma ve incelemeyle karar verildiğine, sanığın suç işleme kastının olmadığına, mahkûmiyete yeterli delil bulunmadığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafilerinin temyiz istekleri özetle; eksik araştırma ve incelemeyle karar verildiğine, sanığın suç işleme kastının olmadığına, mahkûmiyete yeterli delil bulunmadığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Mudanya Vergi Dairesinin 655 001 5102 vergi kimlik numaralı mükellefi olan sanık hakkında, sahte fatura düzenleme fiili nedeniyle haklarında vergi tekniği raporları bulunan 3 ayrı firmadan 2011 takvim yılında temin ettiği ve gerçek bir mal teslimi veya hizmet ifasına dayanmayan farklı aylara ait 42.834,00 TL tutarındaki 10 adet faturayı, daha az vergi ödemek amacıyla gelir vergisi beyannamesinde gider olarak dikkate alıp dönem matrahını daha düşük göstermek suretiyle kullandığı iddiasıyla açılan kamu davasında; tüm dosya kapsamı itibarıyla eylemin sahte fatura kullanma suçunu oluşturduğu kabul edilerek temyize konu mahkûmiyet hükmü kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

1. Sanığın savunmasında, suça konu faturaların gerçek bir ticari ilişkiye dayandığını beyan etmesi karşısında, maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek biçimde belirlenmesi bakımından;

a. Faturaları düzenleyen mükellefler hakkında tanzim edilen vergi inceleme raporlarının ilgili vergi dairesinden getirtilmesi,

b. Aynı mükellefler hakkında ilgili takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan dava açılıp açılmadığının araştırılması; dava açılmış ise dosyaların getirtilerek incelenmesi ve ilgili belgelerin onaylı örneklerinin dosyaya alınması,

c. Gerektiğinde, faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi için; faturaları düzenleyen mükelleflere ait mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyelerinin, teslim ve tesellüm belgelerinin, bedelinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun ve kanıtlama yeterliliği olan banka hesaplarının ve kasa mevcuduyla uyumlu geçerli belgeler ile faturaları düzenleyen mükelleflerin yeterli mal girişi veya üretimi olup olmadıklarına ilişkin belgelerin getirtilmesi, faturaları düzenleyen mükellefler ile kullanan mükellefin ticari defter ve belgeleri üzerinde karşılıklı bilirkişi incelemesi yaptırılması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile mahkûmiyet hükmü kurulması,

2. Kabule göre;

a. Dosya kapsamında bulunan vergi suçu raporu ve eklerine göre, suça konu faturaların yalnızca gelir vergisi beyannamesinde kullanılması nedeniyle zincirleme suç hükümlerinin uygulama koşullarının oluşmadığı ancak sahte fatura sayısı dikkate alınarak 5237 sayılı Kanun'un 61 nci maddesi uyarınca temel cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, sanık hakkında alt sınırdan belirlenen temel ceza üzerinden aynı Kanun'un 43 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 1/4 oranında artırım yapılması,

b. 15.04.2022 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7394 sayılı Kanun’un 6 ncı maddesiyle, 213 sayılı Kanun'a eklenen geçici 34 üncü maddesinde yer alan;

b. 15.04.2022 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7394 sayılı Kanun’un 6 ncı maddesiyle, 213 sayılı Kanun'a eklenen geçici 34 üncü maddesinde yer alan;

"Haklarında hüküm verilmiş olup da dosyası infaz aşamasında olanlar, 359 uncu maddede yazılı fiillerle verginin ziyaa uğratıldığının tespit edilmesine bağlı olarak tarh edilen verginin, gecikme faizi ve gecikme zammının tamamı ile kesilen cezaların yarısı ve buna isabet eden gecikme zammını, bu maddeyi ihdas eden Kanunun yürürlüğe girdiği tarihten itibaren bir yıl içinde Hazineye ödedikleri takdirde 359 uncu maddede bu maddeyi ihdas eden Kanunla soruşturma evresi için yapılan etkin pişmanlık düzenlemesinden faydalanabilir...

... Birinci fıkra hükümleri bu maddeyi ihdas eden Kanunun yayımı tarihinde soruşturma ve kovuşturma evresinde bulunan dosyalar hakkında da uygulanır..."

Hükmü uyarınca, sanık hakkında, vergi borçlarının tamamını ödemiş olması nedeniyle, cezasından 1/2 oranında indirim yapılması gerekirken 1/3 oranında indirim yapılması suretiyle fazla ceza tayin edilmesi,

c. Suça konu faturaların gelir vergisi beyannamesinde kullanması nedeniyle, "26.03.2012" olan suç tarihinin, gerekçeli karar başlığında "14.12.2011" şeklinde yanlış gösterilmesi,

Hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Mudanya 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 02.02.2023 tarihli ve 2022/662 Esas, 2023/123 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafilerinin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

18.01.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6169, Karar No: 2012/21150, Tarih: 20.06.2012

**8. Ceza Dairesi         2012/6169 E.  ,  2012/21150 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanıklar hakkında hazineye ait taşınmaza bar, kafeterya, şezlong alanı, iskele ve volaybol sahası yapmak suretiyle tecavüz ettiklerinden bahisle dava açılmış ise de; dosyada tapu kaydı, ayrıntılı kroki, ada ve parseli gösteren pafta örneği bulunmadığından tecavüze konu taşınmazın varsa tapu kaydı, pafta örneği getirtilerek gerektiğinde refakate inşaat mühendisi bilirkişide alınarak yeniden keşif yapılıp taşınmazın niteliği, bina vasfında olup olmadığı ve yapımı için ruhsat gerekip gerekmediği, İmar Kanunu ve mevzuatı içinde kalıp kalmadığı belirlenmek suretiyle sanıkların tecavüz ettiği iddia olunan taşınmazın Kıyı Kanununa göre kıyıda veya uygulama imar planı varsa sahil şeridinde kalıp kalmadığı, tecavüze konu binanın belediye sınırları içinde veya özel imar rejimine tabi yerde olup olmadığı ve yapım tarihide araştırılarak, gerekirke Belediye Başkanlığıda duruşmadan haberdar edilerek, sonucuna göre TCK.nun 184. ve Kıyı Kanunu'nun 15. maddeleri uyarınca sanıkların hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan hazine vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5230 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken CMUK.nun 321. maddesi uyarınca (BOZULMASINA), 20.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16527, Karar No: 2017/26626, Tarih: 20.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/16527 E.  ,  2017/26626 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 20/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/14478, Karar No: 2013/9585, Tarih: 29.04.2013

**6. Ceza Dairesi         2010/14478 E.  ,  2013/9585 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Kasıtlı suçtan önceki hükümlülüğü bulunan sanık ... hakkında 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 562. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 231. maddesindeki hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanamayacağının, sanık ... hakkında ise erteleme hükümleri değerlendirilirken, tekrar suç işlemeyeceği yönünde olumlu kanaat gelmediğinden bahisle talebinin reddedilmesine karar verildiği, aynı gerekçenin hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin 5271 sayılı CMK’nın 231/6-b maddesi uyarınca da aranan subjektif şartlardan olduğu dikkate alındığında sanık hakkında; 5271 sayılı CMK’nın 231.maddesinin uygulama olanağı bulunmadığının anlaşılmasıyla yapılan incelemede;

Sanıkların, yakınanın aracının camını kırıp içeriden bıçak ve kalem aldıkları, ihbar üzerine olay yerine gelen polisler tarafından sokak içerisinde görülerek kesintisiz takip sonucu yakalandıkları, sanık ...'ın aldığı bıçağı kaçarken yola attığı, kalemin ise sanık ...'ın üzerinden çıktığı, böylece icra hareketlerini tamamladığı ancak neticeyi alamadıkları ve eylemin tam teşebbüs aşamasında kaldığı gözetilmeden, haklarında 765 sayılı TCK'nın 62. maddesi yerine, aynı Yasanın 61. maddesi uyarınca indirim yapılması sonucu eksik cezaya hükmolunması karşı temyiz olmadığından, 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddesi uyarınca sanık yararına olan hükmün, önceki ve sonraki yasaların ilgili bütün maddelerinin olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağından, her iki Yasaya göre denetime olanak sağlayacak şekilde uygulanan Yasa maddeleriyle, verilmesi gereken cezalar ayrı ayrı tespit edilip, lehe olan yasanın buna göre belirlenmesi ile yetinilmesi gerekirken somut olaya 5237 sayılı Yasaya göre uygulanması öngörülen kanun maddelerinin soyut olarak ardı ardına yazılmak suretiyle denetime olanak vermeyecek şekilde hüküm kurulması uygulama açıkça sanık lehine olduğundan bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre, suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Yargılama giderinin tahsil şeklinin gösterilmemesi,

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre, suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Yargılama giderinin tahsil şeklinin gösterilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanı ve sanık ...'ın temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından “yargılama giderinin sanıklardan alınmasına” ilişkin bölüm çıkarılarak yerine “sanıklardan sebebiyet verdikleri yargılama giderinin ayrı ayrı alınmasına” cümlesinin eklenmesi suretiyle, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 15/04/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/22908, Karar No: 2010/4968, Tarih: 04.03.2010

**12. Hukuk Dairesi         2009/22908 E.  ,  2010/4968 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Eğirdir İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 25/06/2009

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

İ.İ.K.’nun 82/12 maddesi gereğince, borçlunun “haline münasip” evi haczedilemez. Bir meskenin borçlunun haline uygun olup olmadığı adı geçenin  haciz anındaki sosyal durumuna ve borçlu ile ailesinin ihtiyaçlarına göre belirlenir. Buradaki “aile” terimi, geniş anlamda olup, borçlu ile birlikte aynı çatı altında yaşayan, bakmakla yükümlü olduğu kişileri kapsar. Mahkemece, borçlunun sözü edilenlerle birlikte barınması için zorunlu olan haline münasip meskeni temin etmesi için gerekli bedel bilirkişilere tesbit ettirildikten sonra, haczedilen yerin kıymeti bundan fazla ise satılmasına karar verilmeli ve satış bedelinden yukarıda nitelikleri belirlenen mesken için gerekli olan miktar borçluya bırakılmalı, kalanı alacaklıya ödenmelidir.

Bu kıstasları aşan nitelik ve evsaftaki yerlerle, makul ölçüleri geçen oda ve salonu kapsayan ve ikamet için zorunlu öğeleri içeren bir meskenin dışındaki yerler, maddede öngörülen amaca aykırıdır. Borçlunun görev ve sıfatı, kendisinin yukarıda belirlenenden daha görkemli bir meskende ikamet etmesini gerektirmez.

Takip hukukunda asıl olan borcun ödenmesidir. İcra mahkemesi ve icra dairesi, takip aşamasında alacaklı ve borçlunun karşılıklı olarak menfaatlerini gözetmekle yükümlüdür. Bu durumda, mahkemece, borçlunun haline münasip evinin yukarıdaki kurallara göre belirlenmesi ve bunun değeri saptanarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yukarıdaki ilkeleri içermeyen bilirkişi raporuna itibar edilerek yazılı gerekçe ile hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 04.03.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.