muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/16675, Karar No: 2020/2733, Tarih: 01.06.2020

Öğretide ve Yargıtayın devamlılık gösteren uygulamalarında, taşınmaz hakkında derdest ortaklığın giderilmesi davasının, kentsel dönüşüm uygulamasının ya da kamulaştırma işleminin bulunması gibi istisnai durumlarda muhdesatın tespiti davasının açılmasında güncel hukuki yararın bulunduğu kabul edilmektedir.

Somut olaya gelince, mahkemece, dosya içerisinde celp edilen ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 1999/42 Esas, 2002/237 Karar sayılı dosyasının incelenmesinde, davalıların sonradan satın alma yoluyla arazide hissedar oldukları, her hangi bir şekilde taşınmaz üzerinde kullanımlarının olmadığı, davacıların uzun zamandır devam eden kullanımlarına da ses çıkarmadıkları, fen bilirkişisi Metin Nevzat tarafından düzenlenen 22.06.2001 tarihli krokide her iki taşınmaz üzerinde de ev bulunmakta ise de, o tarihte de taşınmazları davacıların kullandıkları ve mevcut evlerin de davacılara ait olduğunun anlaşıldığı, yapılan keşifte dinlenen tanık beyanları ve inşaat mühendisi bilirkişiden alınan rapor da birlikte değerlendirildiğinde her iki parsel üzerinde eski mevcut yapıların yıpranmış olması nedeniyle yıkılarak yerine dava konusunu oluşturan ve tespiti istenilen yeni binaların davacılar tarafından yapıldığı, taşınmazların bulunduğu yerde karayollarınca kamulaştırma işlemi yapılması nedeniyle, davacıların dava açmakta hukuki yararı da bulunduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş ise de, hükme esas alınan raporun hüküm kurmaya elverişli olduğu söylenemez. Şöyle ki, dava, dava konusu taşınmazın Karayolları Genel Müdürlüğünün kamulaştırma kapsamında kaldığı iddiası ile açılmış ancak, dava konusu taşınmaza ilişkin kamulaştırma evrakları ile kamulaştırma haritası getirtilerek keşif sırasında uygulanmamış ve dava konusu muhdesatların kamulaştırma kapsamında kalan alanda yer alıp almadığı, yine davaya konu ağaçların kamulaştırma ilanından önce mi sonra mı dikildiği de belirlenmemiş, eksik araştırma ve inceleme ile hüküm tesis edilmiştir.

Hal böyle olunca, dava konusu alana ilişkin kamulaştırma haritalarının getirtilmesi, mahallinde keşif yapılarak taşınmazın çalışma alanı içinde kalıp kalmadığının saptanması, dava konusu alanın harita üzerinde işaretlenmesi, davaya konu ağaçların kamulaştırma ilanından önce mi sonra mı dikildiğinin tespit edilerek hukuki yarar olgusunun saptanması gerekir. Bu hususlar düşünülmeden eksik incelemeye dayalı yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Hal böyle olunca, dava konusu alana ilişkin kamulaştırma haritalarının getirtilmesi, mahallinde keşif yapılarak taşınmazın çalışma alanı içinde kalıp kalmadığının saptanması, dava konusu alanın harita üzerinde işaretlenmesi, davaya konu ağaçların kamulaştırma ilanından önce mi sonra mı dikildiğinin tespit edilerek hukuki yarar olgusunun saptanması gerekir. Bu hususlar düşünülmeden eksik incelemeye dayalı yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Kabule göre de; 6100 sayılı HMK'nin 297/2. maddesine göre, mahkeme kararında taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi, infaza elverişli biçimde hüküm kurulması zorunludur. Mahkemece, kabul kararı verilen ağaçlar, cins, yaş ve adet olarak hükümde belirtilerek, HMK'nin 297/2. maddesine uygun infaza elverişli bir şekilde hüküm kurulması gerekirken, muhtelif cins ve nitelikte ağaçların davacılara ait olduğunun tespitine şeklinde hüküm kurulması da doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Açıklanan nedenlerle, bir kısım davalılar vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan kabulü ile Yerel Mahkeme hükmünün 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine 01.06.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8663, Karar No: 2012/26884, Tarih: 18.09.2012

**12. Hukuk Dairesi         2012/8663 E.  ,  2012/26884 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 8. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 09/12/2011

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

İİK.nun 54.maddesi uyarınca "mümessili olmayan bir tutuklu veya hükümlü aleyhine takipte, mümessil tayini vesayet makamına ait olmadıkça, icra memuru bir mümessil tayin etmesi için kendisine münasip bir mühlet verir ve takibi bu sürenin bitmesine bırakır. Bu mühlet içinde temsilci tayin edip icra dairesine bildirmeyen tutuklu veya hükümlü hakkında takibe devam olunur".

Somut olayda borçlunun cezaevinde tutuklu olduğu sırada Tebligat Kanunu'nun 21.maddesi uyarınca, borçlunun mernis adresine yapılan 27.5.2011 tarihli örnek 10 nolu ödeme emri tebligatı İİK.nun 54.maddesinde yazılı usule aykırı yapıldığından yok hükmündedir. İcra müdürünün İİK.nun 54.maddesi uyarınca kendisine mümessil tayin etmesi için 10 günlük süre verildiğine ilişkin müzekkere, cezaevinde borçluya 28.9.2011 tarihinde tebliğ edilmiştir. Borçlunun anılan süre içinde mümessil tayin etmesi halinde ödeme emrinin mümessile tebliğ edilmesi aksi halde borçluya tebliğ edilmesi gerekir.

Somut olayda İİK.nun 54.maddesinde yazılı usul tamamlanmadan borçlu vekil tayin ederek vekil vasıtası ile icra mahkemesinde 11.10.2011 tarihinde imza inkarında bulunmuştur. Bu nedenle mahkemece işin esasına girilerek bir karar verilmesi gerekirken yukarıda zikredilen ilkeler dolayısı ile yok hükmünde olan 27.5.2011 tarihli ödeme emri tebliğini esas alarak 5 günlük süre geçirildiği gerekçesi ile istemin süreden reddine karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ :Borçlunun temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK.'nun 366. ve HUMK.'nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 18/09/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4847, Karar No: 2021/7557, Tarih: 08.06.2021

**7. Ceza Dairesi         2021/4847 E.  ,  2021/7557 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere, HAGB (Asıl karar), Temyiz isteminin reddine (Ek karar)

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanık ...'a yokluğunda verilen 09.01.2013 tarihli kararın, tebliğ tarihi olan 25.01.2013 günü itibariyle ...'ın ehil olup olmadığı ve sanık ile aynı adreste ikamet edip etmediğinin belirtilmediği Dairemizin 09.02.2021 tarihli 2018/4084 esas ve 2021/1646 karar sayılı tevdi kararı ile yapılan araştırmada ...'ın sanık ... ile aynı adreste ikamet etmediğinin tespit edildiği, böylece yapılan tebligatın usulsüz olduğu anlaşıldığından; sanığın 09.01.2013 tarihli ek karara karşı temyizinin süresinde olduğu kabul edilerek mahkemenin 28.02.2013 tarihli ek kararı kaldırılarak yapılan incelemede;

Suç tarihinde yürürlükte bulunan 5237 sayılı TCK'nun 66. maddesinin 1. fıkrasının (e) bendine göre asli dava zamanaşımı süresinin 8 yıl olduğu, zamanaşımını kesen en son işlem olan sanığın mahkumiyetine ilişkin 09.01.2013 Ek Karar tarihi itibarıyla öngörülen 8 yıllık asli dava zamanaşımının temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri uyarınca anılan sanık hakkındaki kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE, kaçak olduğu anlaşılan dava konusu eşyanın 5607 sayılı Yasanın 13/1. maddesi yollaması ile 5237 sayılı TCK’nun 54/4. maddesi uyarınca MÜSADERESİNE, 08.06.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5253, Karar No: 2019/7299, Tarih: 28.11.2019

**16. Ceza Dairesi         2019/5253 E.  ,  2019/7299 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olmak

Hüküm : Sanığın TCK'nın 314/2, 3713 sayılı Kanunun 5/1

TCK'nın 62, 53/1-2-3, 58/9, 63 maddeleri gereğince mahkumiyetine ilişkin yapılan istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenlerin sıfatı, başvuruların süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin yasal şartları oluşmadığından CMK'nın 299. maddesi gereğince REDDİNE,

Temyiz taleplerinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre sanığın çocuğunun ... silahlı terör örgütüne iltisaklı okullarda eğitim görmesinin örgütsel faaliyet olarak değerlendirilemeyeceği gözetilerek yapılan incelemede;

Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin, sanığın yakalandığı tarih olan 18.06.2018 yerine “06.09.2016” olarak yazılması mahallinde düzeltilebilir yazım hatası olarak değerlendirilmiştir.

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanık ve müdafiinin temyiz dilekçelerinde ileri sürdükleri nedenler yerinde görülmediğinden CMK’nın 302/1. maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddiyle hükmün ONANMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın Antalya 9. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin bilgi için Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE 28.11.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/15012, Karar No: 2012/1008, Tarih: 13.01.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/15012 E.  ,  2012/1008 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık hakkında hazineye ait taşınmaza işyeri yapmak suretiyle tecavüz ettiğinden bahisle dava açılmış ise de; taşınmazın tapu kaydında “1. derece sit alanında bulunduğu ve korunması gerekli kültür ve tabiat varlığı” şerhi bulunduğu, ancak dosyada ayrıntılı kroki, ada ve parseli gösteren pafta örneği bulunmadığından tecavüze konu taşınmazın pafta örneği getirtilerek gerektiğinde keşif yapılıp taşınmazın niteliği, seranın yapım tarihi, bina vasfında olup olmadığı belirlenmek suretiyle sanığın tecavüz ettiği iddia olunan taşınmazın Kıyı Kanununa göre kıyıda veya uygulama imar planı varsa sahil şeridinde kalıp kalmadığı, tecavüze konu binanın belediye sınırları içinde veya özel imar rejimine tabi yerde ve Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulunun kararı ve ekleri getirtilerek doğal sit alanı içinde olup olmadığı da araştırılarak sonucuna göre 2863 sayılı Yasa, TCK'nın 184 ve Kıyı Kanunu'nun 15. maddeleri uyarınca sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan hazine vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 13.01.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3885, Karar No: 2014/5336, Tarih: 11.03.2014

**2. Hukuk Dairesi         2014/3885 E.  ,  2014/5336 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Bakırköy 3. Aile Mahkemesi

TARİHİ :18.12.2012

NUMARASI :Esas No:2009/1063 Karar No:2012/1022

Taraflar arasındaki "boşanma" davası ile davacı tarafından davalıya karşı bağımsız olarak açılan "nafakanın kaldırılması" ve davalı tarafından davacıya karşı bağımsız olarak açılan "nafakanın artırılması" davasının birleştirilerek yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı- karşı davalı koca tarafından kusur belirlemesi, maddi tazminat, nafakaların miktarı ile bağımsız olarak açılıp boşanma davası ile birleştirilen her iki nafaka davası yönünden; davalı-karşı davacı kadın tarafından ise kocanın kabul edilen boşanma davası ile tazminatlar yönünden temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 21.01.2014 günü duruşmalı temyiz eden davalı-karşı davacı A.. Ö.. ile vekili Av. Ö. T.. ve karşı taraf temyiz eden davacı-karşı davalı S.. Ö.. vekili Av. N. B.. geldiler. Gelenlerin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Toplanan delillerden; retle sonuçlanan ilk davayı açan kocanın ayrılık döneminde sadakatsiz davranışlar içerisine girdiği anlaşılmaktadır.

Türk Medeni Kanununun 174/2 maddesi, boşanmaya sebebiyet vermiş olan olaylar yüzünden kişilik hakları saldırıya uğrayan tarafın, kusurlu olandan manevi tazminat isteyebileceğini öngörmüştür. Toplanan delillerden evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına sebep olan olaylarda tazminat isteyen davalı-karşı davacı kadının ağır ya da eşit kusurlu olmadığı, bu olayların kişilik haklarına saldırı teşkil ettiği anlaşılmaktadır. O halde mahkemece, tarafların sosyal ve ekonomik durumları, tazminata esas olan fiilin ağırlığı ile hakkaniyet kuralları (TMK. md.4 TBK. md. 50, 51, 52, 58) dikkate alınarak davalı-karşı davacı kadın yararına uygun miktarda manevi tazminata hükmedilmesi gerekir. Bu yönün dikkate alınmaması doğru görülmemiştir.

3-Davalı- karşı davacı kadının kendisi ve müşterek çocuk için açmış olduğu tedbir nafakasının artırımı davası ile daha önceki nafaka kararı ile bağlanmış olan tedbir nafakalarının artırılması suretiyle hükmedilen miktarlar çoktur. Mahkemece Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak kadın ve çocuk yararına daha uygun miktarda tedbir nafakasına hükmedilmesi gerekir. Bu yön gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

3-Davalı- karşı davacı kadının kendisi ve müşterek çocuk için açmış olduğu tedbir nafakasının artırımı davası ile daha önceki nafaka kararı ile bağlanmış olan tedbir nafakalarının artırılması suretiyle hükmedilen miktarlar çoktur. Mahkemece Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak kadın ve çocuk yararına daha uygun miktarda tedbir nafakasına hükmedilmesi gerekir. Bu yön gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

4-Tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumlarına, nafakanın niteliğine, günün ekonomik koşullarına göre davalı- karşı davacı kadın yararına takdir edilen yoksulluk nafakası çoktur. Mahkemece Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak daha uygun miktarda nafakaya hükmedilmesi gerekir. Bu yön gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

5-Tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumlarına, nafakanın niteliğine, günün ekonomik koşullarına göre velayet hakkı davalı- karşı davacı anneye verilen müşterek çocuk Elif'in ihtiyaçlarına nazaran takdir edilen iştirak nafakası çoktur. Mahkemece Medeni Kanunun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak daha uygun nafakaya hükmedilmesi gerekir. Bu yön gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

6-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumlarına, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur derecelerine paranın alım gücüne , ihlal edilen mevcut ve beklenen menfaatlerin kapsamına nazaran davalı-karşı davacı kadın yararına hükmolunan maddi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50. ve devamı maddeleri hükmü nazara alınarak daha uygun miktarda maddi tazminat (TMK.md.174/1) takdiri gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple davalı- karşı davacı kadın yararına, 3, 4, 5 ve 6. bentlerde gösterilen sebeplerle de davacı-karşı davalı koca yararına BOZULMASINA, hükmün bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda l. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, taraf vekilleri duruşmaya geldiklerinden yararlarına duruşma için takdir olunan 1100.00 TL. vekalet ücretinin Soner'den alınıp Aysel'e, 1100.00 TL. vekalet ücretinin Aysel'den alınıp Soner'e verilmesine, istek halinde temyiz peşin harcın yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 11.03.2014 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2012/14654, Karar No: 2012/20034, Tarih: 27.09.2012

**3. Hukuk Dairesi         2012/14654 E.  ,  2012/20034 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:TİCARET MAHKEMESİ

Dava dilekçesinde faturaların sözleşmeye uygun düzenlenmesi ve davalının daha sonraki faturalarında kira sözleşmesine uygun hareket etmesi konularında murazanın önlenmesi istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulü cihetine gidilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.Davacı vekili dilekçesinde; davacının kiracı olduğu taşınmaza ilişkin taraflar arasındaki kira sözleşmesinin 6.maddesine göre; ortak bölümlere ait tüm giderlerin, yönetim giderlerinin (reklam ve tanıtma hariç) güvenlik, elektrik, bakım, temizlik, çöp toplama vs. kira giderlerine dahil olduğunun belirtildiği, bu hükme rağmen davalının ocak ayından itibaren kestiği tüm faturalardan genel giderleri kira bedelinden ayrıymış gibi, iki kalem halinde gösterdiğini, oysa önceki faturalarda tek kalem halinde kira bedeli açıklaması bulunduğunu, ortak giderlerin kira bedeline dahil olması nedeniyle davalının bu uygulamasının sözleşmeye açıkça aykırı olduğunu belirterek, davalının ocak ayından itibaren gönderdiği 7 adet faturanın sözleşmeye uygun düzenlenmesi ve davalının bundan sonra keseceği faturalarda sözleşmeye uygun hareket etmesi konularında muarazanın önlenmesini talep etmiştir.Davalı vekili, gönderilen faturaların kira bedeline ait olduğunu, ortak giderlerin kira bedeline dahil olduğunu, faturanın sözleşmeye uygun düzenlendiğini, ayrıca genel gider talebinde bulunulmadığını belirtmiş ve davanın reddini dilemiştir.Mahkemece; yanlar arasındaki sözleşmenin 6.maddesine göre ortak giderlerin de kira bedeline dahil olması nedeniyle, davalının kestiği faturalarda genel giderleri kira bedelinden ayrıymış gibi göstermesi nedeniyle sözleşmeye aykırı davrandığı gerekçe gösterilerek davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü, davalı vekili temyiz etmektedir.Somut olayda, dava konusu taşınmaza ilişkin kira sözleşmesinin 6.maddesinde, kira bedeline dahil olan giderler başlığı altında "Ortak bölümlere ait bulunan giderler, yönetim giderleri (reklam ve tanıtma giderleri hariç), güvenlik, elektrik, bakım, temizlik, çöp toplama, su, klima (mağzalar ve ortak alan dahil ısıtma vs.) giderleri vs. olarak sayılmıştır.Davalı yanca düzenlenen faturalardan; genel giderlere katılım payı ve kira bedeli miktarı itibariyle ayrıca gösterilmiş ise de, fatura toplamı olarak görünen bedel, kira sözleşmesi hükmü gereği genel giderler kira bedeli içerisinde yer alacağından, sözleşme hükmüne uygun genel olarak giderler kira bedeline dahildir.Mahkemece, davalı tarafça düzenlenen fatura ve sözleşmeye uygun tanzim edildiğinden davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı gerekçe ile davanın kabulü doğru görülmemiştir. Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 27.09.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/13661, Karar No: 2025/2814, Tarih: 10.04.2025

**9. Ceza Dairesi         2021/13661 E.  ,  2025/2814 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

KARAR TARİHİ : 27.01.2020 (Asıl karar), 21.02.2020 (Ek karar)

KARAR SAYISI : 2019/203 E., 2020/135 K.

SUÇ : Cinsel saldırı

HÜKÜMLER : İstinaf başvurusunun esastan reddi, temyiz isteminin reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Bölge Adliye Mahkemesince verilen karar ve ek karar temyiz edilmekle dosya incelendi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında cinsel saldırı suçunu işlediği iddiası ile açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda, Adana 9. Ağır Ceza Mahkemesince mevcut delillerin değerlendirilmesi neticesinde sanığın atılı suçtan beraatine dair hükmün istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Ek Karara İlişkin Temyiz İstemi

Özetle, İstinaf mahkemesi kararının tamamını temyiz ettiklerine, tehdit, hakaret ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan da temyiz incelemesinin yapılması gerektiğine, kesin olarak karar verilmesinin yasal olmadığına ilişkindir.

B. Asıl Karara İlişkin Temyiz İstemi

Özetle, Mahkemenin delilleri doğru değerlendirmediğine, katılan tarafından sunulan ses kaydının, meşru müdafaa kapsamında alındığına, sanığın daha önce de katılanı darp ettiği ve cezası ertelendiği için delil elde etmek için katılanın başka çaresi bulunmadığına, katılanın beyanlarının tutarlı olduğuna, sanığın beyanlarında ses kaydının kendisine ait olduğunu kabul ettiğine, sanığın cezalandırılmasına karar verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

A. Ek Karara İlişkin Temyiz İstemi Yönünden

Gerekçesi gösterilmek suretiyle temyiz isteminin reddine dair verilen ek karar usul ve kanuna uygun olduğundan temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, kararda hukuka aykırılık bulunmamıştır.

B. Asıl Karara İlişkin Temyiz İstemi Yönünden

5271 sayılı Kanun'un 288 ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler nazara alınıp, aynı Kanun'un 289. maddesinde sayılı hukuka kesin aykırılık halleri ve temyiz dilekçesinde belirtilen nedenler de gözetilerek yapılan değerlendirmede, gerçekleştirilen yargılamaya, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR

Gerekçenin (A) ve (B) bölümlerinde açıklanan nedenlerle Adana Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesinin kararı ile ek kararında katılan vekilince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesiyle sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKÜM İLE EK KARARIN ONANMASINA,