muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/8647, Karar No: 2023/8520, Tarih: 05.06.2023

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Yargıtay (Kapatılan) 22. Hukuk Dairesinin 01.11.2017 tarihli ve 2017/9132 Esas, 2017/23755 Karar sayılı ilâmı ile; davacının asgari ücret ve bahşişten oluşan ... ücreti ile giydirilmiş ücrete eklenen yemek bedelinin açıklığa kavuşturularak kıdem tazminatına esas ücretin belirlenmesi gerektiği, mülga 1475 sayılı ... Kanunu'nun (1475 sayılı Kanun) uygulandığı dönem içerisinde, davacının hak kazandığı izin sürelerinin anılan Kanun'a göre hesaplanması gerekirken, tüm hesaplamanın 4857 sayılı ... Kanunu (4857 sayılı Kanun) doğrultusunda yapılmasının hatalı olduğu, yıllık izne ilişkin ücret hesaplanırken ayrıca davacı asılın beyanının da alınması gerektiği, dinlenilen tanık beyanları ve dosya kapsamına göre davacının kış döneminde fazla çalışma yapmadığı, yazın ise haftalık 15 saat fazla çalışma yaptığı kabulü ile fazla çalışma ücretinin hesabı gerekirken yanılgılı değerlendirme ile hüküm kurulmasının hatalı olduğu, 22.09.2011 tarihli ibranamenin makbuz olduğu kabul edilerek yazılı miktarların kıdem ve ihbar tazminatı alacaklarından mahsubu gerektiği, ayrıca davacının 31.12.1998–03.08.1999 ve 31.12.2001-02.04.2002 tarihleri arasında davalı işyerinde sigortalı çalışması bulunmadığından bu husus tanıklara sorulmaksızın kesintisiz çalışma olgusuna dayanılarak ilgili alacakların hesabının hatalı olduğu gerekçesi ile Mahkeme kararının bozulmasına karar verilmiştir.

B. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; bozma ilâmı doğrultusunda kapsama alınan ek rapor doğrultusunda; davacının giydirilmiş ücreti 1.785,00 TL kabul edilerek, hizmet süresi bakımından SGK kayıtları esas alınarak, ibranamede yazılı miktarlar kıdem ve ihbar tazminatından mahsup edilmek suretiyle, yıllık izin ücreti alacağı bakımından 1475 sayılı Kanun hükümleri dikkate alınarak, fazla çalışma ücreti alacağı bakımından yazın haftalık 15 saat fazla çalışma yaptığı kabulü ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı ve davalı vekilleri temyiz isteminde bulunmuşlardır.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacı vekili; davacının brüt ücreti 1.785,00 TL olarak kabul edildiği hâlde fazla çalışma ücreti ile yıllık izin ücreti alacaklarının asgari ücret üzerinden hesaplanmasının hatalı olduğunu, savunma ve işverenin diğer kayıtlarıyla çelişen, ödendiği banka kaydı yahut işverence sunulan kayıtla ispatlanmayan ibranamenin makbuz hükmünde dahi sayılmaması gerektiğini belirterek Mahkeme kararının bozulması istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacı vekili; davacının brüt ücreti 1.785,00 TL olarak kabul edildiği hâlde fazla çalışma ücreti ile yıllık izin ücreti alacaklarının asgari ücret üzerinden hesaplanmasının hatalı olduğunu, savunma ve işverenin diğer kayıtlarıyla çelişen, ödendiği banka kaydı yahut işverence sunulan kayıtla ispatlanmayan ibranamenin makbuz hükmünde dahi sayılmaması gerektiğini belirterek Mahkeme kararının bozulması istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

2. Davalı vekili; davacının asgari ücret ile çalıştığını, 31.12.1998-03.08.1999 ile 31.12.2001-02.04.2022 tarihleri arasında müvekkil nezdinde sigortalı çalışması bulunmadığını, davacıya yapılan ödeme nedeniyle kıdem tazminatı alacağının reddi gerektiğini, davacının yıllık izinlerinin kullandırıldığının tanık beyanı ile ... olduğunu, davacının fazla çalışma süresinin davacı tarafından fiilen yapılan ... ve işyerinin özelliği dikkate alınarak hesap edilmesi gerektiğini, ... ... ve genel tatil ücreti yönünden davalı tanıklarının beyanlarının dikkate alınmamasının hatalı olduğunu belirterek Mahkeme kararının bozulması istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dosya içeriğine, bozmanın mahiyeti ve kapsamına göre taraflar arasındaki uyuşmazlık; davacının hizmet süresi, kıdem tazminatı hesabında dikkate alınacak giydirilmiş ücretin miktarı, yıllık izin ücreti ile fazla çalışma ücreti alacaklarının miktarı ile ibranamenin makbuz hükmünde değerlendirilip değerlendirilemeyeceğine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun (1086 sayılı Kanun) 428 ... maddesi, 438 ... maddesinin yedi, sekiz ve dokuzuncu fıkraları ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrası.

2. 4857 sayılı Kanun'un 32, 41, 44, 53, 57, 59 uncu maddeleri ile aynı Kanun'un 120 nci maddesi atfıyla hâlen yürürlükte bulunan mülga 1475 sayılı Kanun'un 14 üncü maddesi, mülga 49 uncu maddesi, mülga 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 23 ila 31 ... maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Mahkemelerin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan 1086 sayılı Kanun'un 428 ... maddesi ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrasında yer ... sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen Mahkeme kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında özellikle temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenlere göre bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçelerinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Davacı ve davalı vekillerinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin davalı tarafa yükletilmesine,

Dosyanın Mahkemesine gönderilmesine,

05.....2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2372, Karar No: 2012/7373, Tarih: 05.06.2012

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2012/2372 E.  ,  2012/7373 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davalı ...'ün sigorta ettireni olup, müvekkili şirkete trafik sigortalı aracın diğer davalı alkollü sürücü idaresinde iken sebebiyet verdiği trafik kazasında, karşı araçlarda oluşan hasar nedeniyle davacı tarafından tazminat ödendiğini, sigortalı araç sürücünün alkollü olması nedeniyle rücu haklarının bulunduğunu ileri sürerek, bakiye 10.033,00 TL. tazminatın ödeme tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.Davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, toplanan delillere göre, davanın kabulü ile 10.033,00 TL. asıl alacak ile 1.073,66 TL. işlemiş faiz tutarından oluşan toplam 11.106,66 TL.nın 04.2.2011 dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş; hüküm, davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, trafik sigorta poliçesinden kaynaklanan rücuen tazminat istemine ilişkindir.

1-)Davalı ...'ün temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Davacı zorunlu mali sorumluluk sigorta poliçesi kapsamında 3.kişiye ödediği tazminatın sigortalı ve sigortalıya ait araç sürücüsünden tazminini talep etmiştir. Davalı ...'nin işleteni ve sigorta ettireni olup, davacıya

trafik sigortalı aracın sürücünün alkollü olması sonucu karşı tarafta zarara neden olması halinde, sigortacı yalnızca kendi akidine (sigortalısına) rücu hakkına sahiptir. Dava dilekçesinde davalı olarak gösterilen ... araç sürücüsü olup, sigorta sözleşmesinin tarafı olmadığından, bu davalı hakkında açılan davanın husumet yönünden reddine karar verilmesi gerekirken, diğer davalı ile birlikte sorumluluğu yönünde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

2-)Davalı ...'ün temyiz itirazlarının incelenmesinde;

2918 sayılı KTK.nun 48. maddesinde; alkollü içki alması nedeniyle güvenli sürme yeteneklerini kaybetmiş kişilerin karayolunda araç sürmelerinin yasak olduğu ifade edilmiştir.

Karayolları Trafik Yönetmeliğinin "Uyuşturucu ve Keyif Verici Maddeler ile İçkilerin Etkisinde Araç Sürme Yasağı" başlıklı 97. Maddesinde alkollü içki almış olması nedeniyle güvenli sürme yeteneğini kaybetmiş kişilerin karayolunda araç sürmelerinin yasak olduğu açıklandıktan sonra konu ile ilgili olan "b-2" bendinde "alkollü içki almış olarak kandaki alkol miktarına göre araç sürme yasağı kenar başlığı altında; alkollü içki almış olarak araç kullandığı tesbit edilen diğer araç sürücülerinden kandaki alkol miktarı 0.50 promil üstünde olanların araç kullanamayacakları açıklanmıştır.

Ayrıca Zorunlu Mali Mesuliyet Sorumluluk Genel Şartlarının B.4.d maddesinde; tazminatı gerektirin olay işletenin veya eylemlerinden sorumlu olduğu kişilerin veya motorlu aracın hatır için karşılıksız olarak kendilerine verilen kişilerin uyuşturucu veya keyif verici maddeler almış olarak aracı sevk ve idare etmeleri esnasında meydana gelmiş veya olay yukarıda sayılan kişilerin alkollü içki almış olmaları nedeniyle aracı güvenli sürme yeteneklerini kaybetmiş bulunmalarından ileri geliyorsa sigortacının sigorta ettirene rücu hakkı olduğu açıklanmıştır.

Bununla birlikte Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası Genel Şartlarının B.4.d maddesinin dayanağını teşkil eden KTK'nun 48. Maddesinin yasaklamayı düzenleyen ilk fıkrasında, alkollü içki almış olması nedeniyle güvenli araç sürme yeteneklerini kaybetmiş kişilerin karayolunda araç sürmeleri yasaklanmış olup, aynı maddenin 2. fıkrasındaki yönetmelik düzenlenmesine olanak tanıyan hükümde, yasaklama yetkisi yönetmeliğe bırakılmış olmadığından, Karayolları Trafik Yönetmeliğinin 97. maddesinde, yukarıda anılan yasa hükmü tekrarlandıktan ve

müteakip, uyuşturucu veya keyif verici maddeler ile alkollü içkilerin oranlarının ne şekilde saptanacağı belirlendikten sonra, yasada yer alan hükmü dikkate almadan salt 0.50 promilin üstünde alınan alkol miktarına göre araç kullanma yasağı getirilmesinin yasal dayanağı bulunmadığından geçersiz bulunmaktadır. Geçersiz yönetmelik hükümlerinin yasaya aykırı bir şekilde genel şart olarak kabulü de mümkün değildir.

O halde, zararın teminat dışı kalabilmesi için kazanın meydana geliş şekli itibariyle sürücünün salt (münhasıran) alkolün etkisi altında kaza yapmış olması gerekmektedir. Diğer bir anlatımla sürücünün alkollü olması tek başına zararın teminat dışı kalmasını gerektirmez. Üstelik, böyle bir durumda zararın teminat dışı kaldığının ispat yükü TTK'nun 1281.maddesi hükmü gereğince sigortacıya düşmektedir.

Yargıtay'ın yerleşik uygulamalarında; sürücünün aldığı alkolün oranının doğrudan doğruya sonuca etkisi bulunmadığından, mahkemece nöroloji uzmanı, hukukçu ve trafik konusunda uzman bilirkişilerden oluşan bilirkişi kurulu aracılığıyla olayın salt alkolün etkisiyle gerçekleşip gerçekleşmediğinin, alkol dışında başka unsurlarında olayın meydana gelmesinde rol oynayıp oynamadığının saptanması, sonuçta olayın tek başına alkolün etkisiyle meydana geldiğinin saptanması durumunda, oluşan hasarın poliçe teminatı dışında kalacağı ilkesi benimsenmektedir. (YHGK 23.10.2002 gün ve 2002/11-768-840; YHGK 7.4.2004 gün ve 2004/11-257-212; YHGK 2.3.2005 gün ve 2005/11-81-18; YHGK 14.12.2005 gün 2005/11-624-713 sayılı ilamları)

Somut olayda; davalıya ait ve davacıya trafik sigortalı aracın 1.47 promil oranında alkollü sürücü idaresinde iken meydana gelen trafik kazasında park halindeki 3.kişi araçları hasarlanmış olmasına karşın, mahkemece yargılama sırasında Adli Tıp Kurumundan ve makine mühendisi bilirkişiden sadece kusur oranı ve hasarın belirlenmesi yönünden rapor alınmış, kazanın münhasıran alkolün etkisi altında meydana gelip gelmediği yönünden nöroloji uzmanından rapor alınmamıştır.

O halde, mahkemece dosyanın nöroloji uzmanı, hukukçu ve trafik konusunda uzman bilirkişilerden oluşan bilirkişi kuruluna tevdii ile alkol oranı, kazanın oluş şekli, yol, hava vs. koşullar bir bütün olarak değerlendirilip kazanın salt (münhasıran) alkolün etkisiyle gerçekleşip gerçekleşmediğinin, alkol dışında başka unsurlarında olayın

meydana gelmesinde rol oynayıp oynamadığının saptanması yönünden yeni bir rapor alınması, ondan sonra varılacak sonuca göre bir karar vermek gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması isabetli olmamıştır.

Kabule göre; tazminata hükmedilmesi halinde ödeme tarihinden itibaren işleyecek faize hükmedilmesinin yeterli olduğu düşünülmeden ayrıca faiz hesabı yapılması doğru olmadığı gibi, hatalı bilirkişi hesap raporuna bağlı kalınıp dava dilekçesinde belirtilen ve davalıdan tahsil edilen miktar düşülmeden tazminata hükmedilmesi de doğru değildir.

SONUÇ; Yukarıda (1) ve (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalıların temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalılara geri verilmesine 5.6.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/24650, Karar No: 2021/10294, Tarih: 27.12.2021

**9. Ceza Dairesi         2021/24650 E.  ,  2021/10294 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Irza geçme

HÜKÜM : Eylem reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma kabul edilerek zamanaşımı nedeniyle kamu davasının düşmesi

İlk derece mahkemesince bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Tüm dosya kapsamı ve gerekçe içeriğine göre mahkemece kabul ve takdir kılınmış düşme hükmü usul ve kanuna uygun bulunduğundan, sanık müdafisinin yerinde görülmeyen temyiz talebinin reddiyle hükmün ONANMASINA, 27.12.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9696, Karar No: 2014/10587, Tarih: 25.04.2014

**8. Ceza Dairesi         2013/9696 E.  ,  2014/10587 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2009/135256

MAHKEMESİ : Niğde Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 28/01/2009

NUMARASI : 2008/46 (E) ve 2009/19 (K)

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Hükmolunan ceza miktarına göre sanık müdafiinin duruşmalı inceleme isteminin CMUK.nun 318. maddesi uyarınca oybirliğiyle (REDDİNE),

Dosya üzerinde yapılan incelemede:

Sanığa tayin olunan sonuç hapis cezası ertelenmediği halde, erteleme ile ilgili TCK.nun 51/3, 51/6, 51/7. maddelerinin hüküm fıkrasına yazılması, mahallinde düzeltilmesi mümkün yazım hatası olarak kabul edilmiştir.

1- Dosyadaki bilgi ve belgelerden, Cumhuriyet Mahallesinde ikamet eden 35 kişinin, Hürriyet Mahallesinde ikamet ediyormuş gibi gösterilip bu kişilere ilişkin seçmen bilgileri değişiklik/düzeltme formu düzenlenerek seçmen kütüklerine kayıt edildiklerinin anlaşılması karşısında, mahalle muhtarı vekili olarak yetkilendirildiği iddia olunan sanığın, Ocak 2007 tarihinde askı yeri görevlisi olarak seçim işleri ile doğrudan görevlendirilmiş olup olmadığı ilçe seçim kurulundan sorulduktan sonra, şayet sanık askı yeri görevlisi olarak görevlendirilmiş ve Hürriyet mahallesinde oturmadıklarını bildiği şahıslar için "seçmen bilgileri değişiklik/düzeltme formu" düzenlemek suretiyle seçmen kütüğüne kayıt olmalarını sağlamış ise eyleminin 298 sayılı Yasanın 142/1 ve TCK.nun 43. maddesinde tanımlanan suçu oluşturacağı gözetilmeden hakkında TCK.nun 204/2. madde ve fıkrası uygulanarak fazla ceza tayini,

2- Seçimlerde muhtar adayı olan şikayetçinin suçtan zarar gördüğü gözetilmeden, davaya katılma isteğinin kabulü yerine, yazılı gerekçe ile reddine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, şikayetçi vekilleri ile sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gere- ğince (BOZULMASINA), 25.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3461, Karar No: 2014/14835, Tarih: 16.06.2014

**12. Ceza Dairesi         2014/3461 E.  ,  2014/14835 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : Temyiz isteminin reddine

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkûmiyetine ilişkin hükme yönelik temyiz isteminin reddine ilişkin ek karar sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yüzüne karşı 14/06/2013 tarihinde verilen hükmü, süresi geçtikten sonra 20/08/2013 tarihinde temyiz eden sanığın, temyiz isteminin süresinde olmaması nedeniyle verilen temyiz isteminin reddine ilişkin ek karar, usul ve yasaya uygun bulunduğundan, bu karara karşı yapılan temyiz itirazlarının reddiyle, ek kararın isteme uygun olarak ONANMASINA, 16/06/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20020, Karar No: 2014/22104, Tarih: 08.12.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/20020 E.  ,  2014/22104 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Adana 4. İş Mahkemesi

Tarihi : 16/09/2014

Numarası : 2014/79-2014/668

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı, davalı üniversitenin hizmet alımı yaptığı şirketler aracılığıyla üniversite hastanelerinde laboratuvar teknisyeni olarak çalıştığını ve Bölge Çalışma Müdürlüğünün yaptığı muvazaa tespiti nedeniyle kendisine ödenmeyen yasal ilave tediye alacağının ödetilmesini istemiştir.

Davalı, davacının kurumun işçisi olmadığı için ilave tediye alacağına hak kazanmadığını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, muvazaa tespitine dayanılarak davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davacının ilave tediye ücretine hak kazanıp kazanmadığı konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İlave tediye alacağının kapsamı, yararlanacaklar, yararlanma şartları, miktarı ve ödeme zamanı 6772 sayılı Devlet ve Ona Bağlı müesseselerde Çalışan İşçilere İlave Tediye Yapılması Hakkındaki Kanun ile düzenlenmiştir. Kanunun 1 inci maddesinde, Devlet ve ona bağlı kurumların hangileri olduğu, ayrıca yararlanacak kişiler açıkça belirtilmiştir.

Buna göre;

İşveren kapsamı yönünden Devlete ve ona bağlı olmak üzere,

1. Genel, katma ve özel bütçeli daireler,

2. Sermayesi değişen kurumlar,

3. Sermayesinin yarısından fazlası Devlete ait olan şirket ve kurumlar ve bunlara bağlı kuruluşlar,

4. Belediyeler ve belediyelere bağlı kuruluşlar,

5. 3460 ve 3659 sayılı Kanun kapsamına giren, sermayesinin tamamı Devlete ait olan veya bu sermaye ile kurulan iktisadi Devlet kuruluşları,

3460 sayılı Yasa bugün itibari ile yürürlükte olan bir yasa değildir. 3659 sayılı Yasa ise, banka ve Devlet kurumlarında çalışan memurların aylıkları ile ilgili düzenleme getirmiş ve halen yürürlüktedir. Bu Yasanın 1 inci maddesinde, kapsama dahil kurumlar daha ayrıntılı açıklanmıştır.

Yukarıda belirtilen kurumlarca, sermayesinin yarısından fazlasına iştirak suretiyle kurulan kuruluşlar ve bunların aynı nispette iştirakleriyle vücut bulan kurumlar, ticaret ve sanayi odaları ve borsalar veya satın alınıp belediyelere bağlanan müesseseler de kanun kapsamına alınmıştır.

5018 sayılı Kamu Mali Yönetim ve Kontrol Kanununda, merkezi yönetim kapsamındaki kamu idareleri, sosyal güvenlik kurumları ve mahalli idarelerden oluşan genel yönetim kapsamındaki kamu idareleri ekli cetvellerde sayılmıştır. Bu cetvellerde Genel Bütçe Kapsamındaki Kamu idareleri, Özel Bütçeli İdareler, Düzenleyici ve Denetleyici Kurumlar ve Sosyal Güvenlik Kurumlarında çalışanların kanun kapsamında olduğunun kabulü gerekir.

5018 sayılı Kamu Mali Yönetim ve Kontrol Kanununda, merkezi yönetim kapsamındaki kamu idareleri, sosyal güvenlik kurumları ve mahalli idarelerden oluşan genel yönetim kapsamındaki kamu idareleri ekli cetvellerde sayılmıştır. Bu cetvellerde Genel Bütçe Kapsamındaki Kamu idareleri, Özel Bütçeli İdareler, Düzenleyici ve Denetleyici Kurumlar ve Sosyal Güvenlik Kurumlarında çalışanların kanun kapsamında olduğunun kabulü gerekir.

Sonuç itibari ile kapsam bakımından, Devlet tarafından yasa ve yasanın verdiği yetki ile idari işlemle kurulan ve kamusal yetki ve ayrıcalıklardan yararlanan kamu tüzel kişilikleri ve bunlara bağlı kuruluşlarda iş sözleşmesi ile çalışanlara uygulanacağı görülmektedir.

Somut olayda, davalının hizmet alım ihalesinin muvazaaya dayandığı yönündeki tespit nedeniyle taşeron işçisi olan davacının da ilave tediye alacağına hak kazandığı mahkemece kabul edilmiş ise de bu kabul hatalıdır.

Davalı işverenin 2008-2010 yıllarını kapsayan ve .... İnş. Tem. Tur. Taah. Ve Tic. Ltd. Şti ile yapılan temizlik işi yapan işçiler ve malzemeli yemek ihalesi dışındaki hizmet alım sözleşmeleri hakkında kesinleşmiş bir muvazaa kararının varlığı tartışmasızdır. Davacı 2011 yılında, yani muvazaalı dönemden sonra işe girmiştir. Dosyaya sadece 2014 yılında uygulanacak olan hizmet alım sözleşmesi ve teknik şartnamesi sunulmuş olup bu şartnameye göre de sağlık hizmetleri için ayrı hizmet alımı yapılmıştır.

Bilindiği üzere 24.07.2003 tarih ve 25178 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 4924 sayılı Eleman Temininde Güçlük Çekilen Yerlerde Sözleşmeli Sağlık Personeli Çalıştırılması ile Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılması Hakkında Kanunu'nun 11. maddesi gereğince 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu'nun 36. maddesinin III. Sağlık Hizmetleri ve Yardımcı Sağlık Hizmetleri Sınıfı başlıklı kısmına eklenen fıkra ile “Bu sınıfa dahil personel tarafından yerine getirilmesi gereken hizmetler, lüzumu halinde bedeli döner sermaye gelirlerinden ödenmek kaydıyla bakanlıkça tespit edilecek esas ve usullere göre hizmet satın alınması yoluyla gördürülebilir.” hükmü getirilmiş; sağlık ve yardımcı sağlık personeli tarafından yürütülen sağlık hizmetlerinin 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu'nda öngörülen istihdam şekillerinden farklı olarak, gerektiğinde hizmet satın alma yolu ile de gördürülebileceği ve anılan hizmetin satın alma işlemlerine ilişkin esas ve usullerin de bakanlıkça tespit edileceği hükme bağlanmıştır. Bu çerçevede gerek Kanun'un tanzim şekli, gerekse satın alınacak olan sağlık hizmetinin diğer hizmet alanlarına nazaran haiz olduğu önem ve hususiyet göz önüne alındığında, bu kabil hizmetlerin satın alınması işlemlerinde 4734 sayılı Kamu İhale Kanunu ve bu kanuna dayanılarak hazırlanmış bulunan Hizmet Alımı İhaleleri Uygulama Yönetmeliği hükümlerinin bire bir uygulanma imkanının olmaması nedeniyle temel ilkeler ve kurallarda anılan kanun ve yönetmelik hükümlerine bağlı kalmak koşuluyla, salt sağlık hizmetlerinin satın alma yoluyla gördürülmesine yönelik olarak bu esas ve usullerin hazırlanması zarureti doğmuş ve Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı, Maliye Bakanlığı, Kamu İhale Kurumu ve Sayıştay Başkanlığı'nın da uygun görüşü alınmak suretiyle bakanlıkça hazırlanmış bulunan bu esas ve usuller 05.05.2004 tarih ve 25453 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Davalı Kurumun da bu kapsamda hizmet alımı suretiyle sağlık personeli çalıştırması mümkündür.