muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/4061, Karar No: 2024/5631, Tarih: 08.07.2024

**11. Hukuk Dairesi         2024/4061 E.  ,  2024/5631 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/410 Esas, 2024/880Karar

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 8. Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2023/576 E., 2023/881 K.

Taraflar arasındaki limited şirket yöneticisinin azli davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince konusuz kalan davanın esası ile ilgili karar verilmesine yer olmadığına, karar verilmiştir.

Kararın davalı vekilince istinaf edilmesi üzerine, İlk Derece Mahkemesince verilen 13.02.2024 tarihli ek karar ile istinaf isteminin süresinden sonra yapıldığı gerekçesiyle reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi ek kararı davalı vekili tarafından istinaf edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince davalı vekilinin ek karara yönelik istinaf isteminin esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartları ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyiz istemi, davalı vekilinin istinaf dilekçesinin süreden reddine dair İlk Derece Mahkemesi ek kararının istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince verilen 23.05.2024 tarihli karara ilişkindir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 346 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca istinaf dilekçesi, kanuni süre geçtikten sonra verilir veya kesin olan bir karara ilişkin olursa, kararı veren Mahkemece istinaf dilekçesinin reddine karar verilecek olup aynı Kanun'un 344 üncü maddesine göre yatırılan giderden karşılanmak suretiyle ret kararı kendiliğinden ilgiliye tebliğ edilecektir. 6100 sayılı Kanun'un 346 ncı maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, bu ret kararına karşı tebliği tarihinden itibaren bir hafta içinde istinaf yoluna başvurulabilecek, istinaf yoluna başvurulduğu ve gerekli giderler de yatırıldığı takdirde dosya, kararı veren Mahkemece yetkili Bölge adliye mahkemesine gönderilecektir. Bölge adliye mahkemesi ilgili dairesi istinaf dilekçesinin reddine ilişkin kararı yerinde görmezse, ilk istinaf dilekçesine göre gerekli incelemeyi yapacaktır.

İlk Derece Mahkemesi kararı, davalıya 02.01.2024 tarihinde tebliğ edilmiş, istinaf dilekçesi yasal süre geçirildikten sonra23.01.2024 tarihinde sunulmuş olup Mahkemece 13.02.2024 tarihli ek karar ile istinaf isteminin süreden reddine karar verilmiştir. Bu ek karar davalı vekilince istinaf edilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince davalı şirkete yapılan tebliğatların usulüne uygun olduğu ilk derece mahkemesince davalı vekilinin istinaf başvurusu dosyada bulunan ve karar tarihi sehven gerekçeli karar ile aynı tarih olarak yazılan 29.11.20203 tarihli kararla değerlendirildiği, UYAP ortamında yapılan incelemede, istinaf başvurusun süresinden sonra yapılması nedeniyle reddine ilişkin ek kararın 13.02.2024 tarihinde düzenlendiği ve kararın işlem kütük bilgisine göre 15.02.2024 tarihinde taraf vekillerince açılarak UYAP ortamında okunduğu, bu durumda ek kararın 13.02.2024 tarihli olduğu gerekçesiyle istinaf isteminin esastan reddine karar verilmiştir.

İstinaf isteminin esastan reddine dair Bölge Adliye Mahkemesince verilen karar yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olduğundan temyiz isteminin reddi ile söz konusu kararın onanması gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın ONANMASINA,

Temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

08.07.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1057, Karar No: 2011/4907, Tarih: 12.12.2011

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/1057 E.  ,  2011/4907 K.**

**"İçtihat Metni"**

Reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma ve reşit olmayan kimseyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma suçlarından sanık ...'ın yapılan yargılaması sonunda; reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçundan açılan kamu davasının şikâyet yokluğundan düşürülmesine ve diğer suçtan beraatine dair ... 1. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 17.11.2005 gün ve 2004/655 Esas, 2005/812 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi katılanlar vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığa isnat olunan suçların 765 sayılı TCK.nun 430/2 ve 416/son maddelerinde öngörülen cezaların üst sınırına nazaran sanığın lehine olan aynı Kanunun 102/4. maddesinde belirlenen 5 yıllık asli zamanaşımına tâbi oldukları, sanığın sorgusunun yapıldığı tarih olan 25.11.2004'den inceleme gününe kadar bu sürenin gerçekleştiği anlaşıldığından, 5237 sayılı TCK.nun 7/2 ile 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle hükümlerin CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden sanık hakkında açılan kamu davalarının aynı Kanunun 322 ve 5271 sayılı CMK.nun 223/8. maddeleri uyarınca zamanaşımı sebebiyle DÜŞMESİNE, 12.12.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2012/18, Karar No: 2013/11606, Tarih: 20.06.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2012/18 E.  ,  2013/11606 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Sanığın, şikayetçiye ait işyerine giderek bir miktar kontör istediği, müştekinin kontörü çıkartarak bankonun üzerine koyması üzerine şüphelinin, cebinden 100 TL para çıkartarak verdiği, şikayetçi para üstü ayarlamaya çalışırken bu sefer de kendisinde bozuk para olduğunu ve kontör parasını bozuk olarak vereceğini söyleyerek 100 TL parayı geri aldığı ve bozuk birkaç madeni parayı verdiği, akabinde de 100 TL' yi 2 adet 50 TL olarak bozmasını istediği , şikayetçinin kasadan 2 adet 50 TL. çıkartarak verdiği, daha sonra şikayetçinin 100 TL. parayı tekrar istemesi üzerine de sanığın ağız kalabalığı yaparak ve şikayetçinin kafasını karıştırarak 100 TL parayı geri verdiğini söylediği, ancak işyerindeki kamera görüntülerine göre sanığın 100 TL parayı şikayetçiye vermediğinin tespit edildiği somut olayda dolandırıcılık suçunun oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine,ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 2007/10-108 E., 2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi yasa koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamasına rağmen, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırın üzerinde 10 tam gün olarak tayin edilmesi;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 2007/10-108 E., 2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi yasa koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamasına rağmen, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırın üzerinde 10 tam gün olarak tayin edilmesi;

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1.maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321.maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı kanunun 322.maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasından adli para cezasına ilişkin sırasıyla “10 gün” ve “200 TL” adli para cezası terimlerinin tamamen çıkartılarak yerine, sırasıyla “5 gün” ve “100 TL” ibaresi eklenmek suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 20.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5111, Karar No: 2019/14465, Tarih: 27.06.2019

**22. Hukuk Dairesi         2019/5111 E.  ,  2019/14465 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Y A R G I T A Y K A R A R I

Miktar veya değeri temyiz kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362/1-(a) maddesi uyarınca temyiz edilemez. Kesinlik sınırı kamu düzeni ile ilgilidir.

Davacı eldeki alacak davası ile; bir kısım işçilik alacağının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir. İlk Derece Mahkemesince 19.01.2017 tarihli kararla, bir kısım işçilik alacaklarının hüküm altına alınmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin 19.01.2017 tarihli kararına karşı istinaf yoluna başvurulmuş ve Bölge Adliye Mahkemesinin 24.05.2017 tarihli kararı ile başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin 24.05.2017 tarihli kararı, Dairemizin 26.10.2017 tarihli ilamıyla, fazla çalışma alacağı yönünden bozulmuş ve dosya İlk Derece Mahkemesine gönderilmiştir. Diğer alacak talepleri yönünden bir bozma sebebi yapılmadığından, hükmün bu kısmı kesinleşmiştir.

İlk Derece Mahkemesince, 05.07.2018 tarihli kararla davacının fazla çalışma alacağı bozma doğrultusunda yeniden belirlenmiş; diğer alacak talepleri hakkında ise bozmadan önceki karar gibi hüküm sonucu tesis edilmiştir. Kararı, davalı ... ve davacı vekili temyiz etmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin 05.07.2018 tarihli kararı, Dairemizin 08.10.2018 tarihli ilamıyla, fazla çalışma alacağı yönünden yeniden bozulmuş ve dosya İlk Derece Mahkemesine gönderilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince, davacının fazla çalışma alacağı bozma doğrultusunda yeniden belirlenmiş; diğer alacak talepleri hakkında ise bozmadan önceki karar gibi hüküm sonucu tesis edilmiştir. Kararı, davalı ... vekili temyiz etmiştir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 341/2. maddesi gereğince, İlk Derece Mahkemesi tarafından verilen ve miktar veya değeri 4.400,00 Türk Lirasını geçmeyen malvarlığı davalarına ilişkin kararlar kesindir.

Bozmadan sonra tesis edilen İlk Derece Mahkemesi kararında, temyiz kesinlik sınırının belirlenmesinde, bozma kararı kapsamı dışında kalan alacaklara dair hüküm kısmının dikkate alınmaması gereklidir. Şu halde dosya içeriğine göre, Dairemizin 08.10.2018 tarihli bozma kararı kapsamında bulunan fazla çalışma alacağı bakımından fazlaya ilişkin haklar saklı tutularak hüküm altına alınan ve temyize konu edilen toplam miktar karar tarihi itibari ile temyiz kesinlik sınırı olan 4.400,00 TL kapsamında kaldığından davalı ... vekilinin temyiz isteminin, 6100 sayılı Kanun'un 341/2, 362/1-(a), 366. ve 352. maddeleri uyarınca REDDİNE, peşin alınan karar harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 27.06.2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1593, Karar No: 2018/6177, Tarih: 16.10.2018

**6. Ceza Dairesi         2016/1593 E.  ,  2018/6177 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Mahkumiyet hükmünün doğal sonucu olan TCK'nın 53. maddesi ile ilgili Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün, 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararının, infazda gözetilmesi olanaklı görülerek yapılan incelemede;

Sanığın saat 20:30 sularında mağdurların ikamet ettiği eve alkollü vaziyette gelip, üzerinde taşıdığı bıçağı mağdur ...'e doğrultarak, “kes lan konuşma, bana para verin” dediği, mağdurun parası olmadığını ifade etmesi üzerine, sanık ...’nun, istediğine ulaşabilmek için elindeki bıçakla her iki mağdura saldırdığı olayda; sanığın eyleminin bütün halinde, aynı ekonomik kaynağa yönelik gece vakti, konutta, silahla tek bir yağmaya kalkışma suçunu oluşturduğu düşünülmeden, yazılı şekilde uygulama yapılması kanuna aykırı ise de; kazanılmış hak nedeniyle sonuç cezaya etkili görülmediğinden, bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozmaya, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre, sanık ... savunmanının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında, usul ve yasaya uygun bulunan hükmün tebliğnameye kısmen uygun olarak ONANMASINA, 16/10/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/23973, Karar No: 2014/10973, Tarih: 04.06.2014

**11. Ceza Dairesi         2012/23973 E.  ,  2014/10973 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2011/375823

MAHKEMESİ : Bakırköy 24. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 15/04/2011

NUMARASI : 2007/1889 (E) ve 2011/201 (K)

SUÇ : Defter ve belge ibraz etmemek

Sanık hakkında 29.01.2007 tarihli iddianame ile "defter ve belge ibraz etmemek" suçundan açılan kamu davası hakkında mahallinde her zaman bir karar verilmesi ve gerekçeli karar başlığında yanlış gösterilen suç tarihinin, sahte fatura düzenlemek suçunda en son fatura tarihi olan 16.12.2005 şeklinde mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

Sanık hakkında 2005 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan cezalandırılması talebiyle açılan davada; sanığın, A.. elektrik isimli şirketini kapattığını, sahte fatura düzenlemediğini, imzaların taklit olduğunu savunmasına rağmen, vergi inceleme ve tekniği raporlarında açıklandığı üzere, yapılan iş yeri yoklamalarında adresinde bulunmamasına rağmen, 2005 takvim yılında, son fatura tarihi 16.12.2005 olan 54 adet fatura düzenlediği, yüksek matrahlı KDV beyannameleri verdiği; böylece, komisyon geliri elde etmek için sahte belge düzenlediğinin tespiti karşısında, üzerine atılı sahte fatura düzenlemek suçunun sübut bulduğu; aynı takvim yılı içinde birden fazla fatura düzenlenmesinde zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiği gözetilerek buna göre hukuki durumunun tayini yerine, bilirkişinin yetersiz raporu esas alınarak yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, Cumhuriyet savcısı ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 04.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/12168, Karar No: 2019/18067, Tarih: 14.10.2019

**9. Hukuk Dairesi         2017/12168 E.  ,  2019/18067 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalılar bünyesinde ve davalı ... A.Ş adresindeki işyerinde 01.11.2010 tarihinde şoför olarak işe başladığını, bilgisi dahilinde 30.06.2013 tarihinde çıkışının yapıldığını ve 01.07.2013 tarihinde de diğer davalı ... Ltd. Şti adına sigorta girişinin yapıldığını, 15.05.2014 tarihinde noter kanalıyla fazla mesai, genel tatil ve hafta tatili ücretleri ödenmediği için iş akdini haklı olarak feshettiğini ileri sürerek, kıdem tazminatı, fazla mesai ücreti ve genel tatil ücreti alacaklarının davalıdan tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı ... Ve Tekstil San Tic A.Ş. vekili, davalı şirket tarafından davacının şirkette 01.11.2010-30.06.2013 tarihleri arasında belirsiz süreli iş sözleşmesi ile şoför olarak çalıştığını, sözleşmeye konu aylık ücretin ise asgari ücret olduğunu, davacının iddiası gibi bir şoförün yaz sezonunda her gün 14,5 saat çalışmasının hayatın olağan akışına aykırı olacağını, ulusal bayram ve genel tatil ücreti günlerinde çalıştırıldığı iddiasının da tamamen mesnetsiz olduğunu, davalı şirkette ulusal bayram ve genel tatil ücreti günlerinde sadece muhasebe ve idari birimlerde çalışma yapıldığını, davacının disiplinsiz hareketleriyle işyeri kurallarına uymayan davranışlar sergilediğini, bu nedenle iş sözleşmesinin ... tarafından feshedildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı ... vekili, davacının açmış olduğu davada iki farklı şirketi davalı gösterdiğini, ancak kendisinin de belirttiği üzere çalışma dönemlerinin farklı olduğunu, söz konusu fazla çalışmaların ve sair ödemelerin kendi bünyelerinde olmadığını, davacının kendi bünyesinde çalışmadığı zamanlardan kaynaklanan hak edişlerden sorumlu tutulmasının mümkün olmadığını, bu nedenle davanın husumet yönünden reddinin gerektiğini, davacı ile davalı şirket arasında yapılan sözleşme gereği davacının işe başlama ve işten çıkarılma tarihlerinin belli olduğunu, bir yıldan az çalışması nedeniyle kıdem tazminatı taleplerinin kabul edilmesinin mümkün olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna dayanılarak, iş akdinin kıdem ve ihbar tazminatı ödenmesini gerektirmeyecek şekilde sona erdirildiğinin ispatının davalı işverene ait olduğu, davalı işverence bu hususun iddia ve ispat olunmadığı, davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazandığı gerekçesiyle, davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalılar vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna dayanılarak, iş akdinin kıdem ve ihbar tazminatı ödenmesini gerektirmeyecek şekilde sona erdirildiğinin ispatının davalı işverene ait olduğu, davalı işverence bu hususun iddia ve ispat olunmadığı, davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazandığı gerekçesiyle, davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalılar vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Somut uyuşmazlıkta; Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davacının kış sezonunda haftanın 6 günü 06:30-16:30 saatleri arasında 1 saat ara dinlenme ile 9 saat çalıştığının tespit edilmesine rağmen, ara dinlenme süresi düşülmeden günde 10 saat çalıştığının kabulüyle haftalık 15 saat üzerinden fazla mesai hesabı yapılması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 14.10.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4072, Karar No: 2011/7529, Tarih: 16.12.2011

**22. Hukuk Dairesi         2011/4072 E.  ,  2011/7529 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Taşova Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 31/03/2010

Davacı vekili davacının davalı işyerinde İnşaat Mühendisi olarak iş sözleşmesi ile çalışırken, iş sözleşmesinin davalı işveren tarafından geçerli neden olmadan feshedildiğini belirterek, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı işveren vekili, duruşmadaki beyanında, fesih işleminin haklı olduğunu, aynı konu ile ilgili Samsun 1. İdare Mahkemesi'nin 2009/920 Esas sayılı dosyasında da dava açıldığını belirterek, görevsizlik kararı verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Bir kişinin 4857 sayılı İş Kanunu’nun 18. maddesi uyarınca iş güvencesi hükümlerinden yararlanması için, 4857 sayılı İş Kanunu’nun 1/1 maddesi ve 2/1 maddesi kapsamında iş sözleşmesi ile çalışması gerekir. Zira anılan Yasanın 1. maddesinin 1. fıkrasında “Bu Kanunun amacının işverenler ile bir iş sözleşmesine dayanarak çalıştırılan işçilerin çalışma şartları ve çalışma ortamına ilişkin hak ve sorumluluklarını düzenlemek” olduğu belirtilirken, 2. maddesinin 1. fıkrasında da işçi, işveren ve iş ilişkisi tanımlanarak, “Bir iş sözleşmesine dayanarak çalışan gerçek kişiye işçi, işçi çalıştıran gerçek veya tüzel kişiye yahut tüzel kişiliği olmayan kurum ve kuruluşlara işveren, işçi ile işveren arasında kurulan ilişkinin ise iş ilişkisi” olduğu açıkça ifade edilmiştir. İş sözleşmesi tarafların karşılıklı serbest iradesi ile kurulan bir iş ilişkisidir. Taraflardan birinin serbest iradesinin bulunmadığı durumda iş ilişkisinden söz edilemez.

5393 sayılı Belediye Kanunu’nun 49. maddesinin 3. fıkrası uyarınca “Belediye ve bağlı kuruluşlarında, norm kadroya uygun olarak çevre, sağlık, veterinerlik, teknik, hukuk, ekonomi, bilişim ve iletişim, plânlama, araştırma ve geliştirme, eğitim ve danışmanlık alanlarında avukat, mimar, mühendis, şehir ve bölge plâncısı, çözümleyici ve programcı, tabip, uzman tabip, ebe, hemşire, veteriner, kimyager, teknisyen ve tekniker gibi uzman ve