muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/2855, Karar No: 2025/2304, Tarih: 21.04.2025

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, hekim hatasından kaynaklı maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Dava dosyasının incelenmesinde; dava dilekçesinde, bilirkişi raporlarına itiraz dilekçesinde, istinaf ve temyiz dilekçesinde davacı vekili açıkça davanın dayanağını "Tarafımızca açılan dava müvekkilin eline vida takıldığı için açılan bir dava olmayıp müvekkilin eline ilk ameliyatta takılması gerekenden daha büyük bir vida takıldığı için oluşan komplikasyonlar nedeni ile açılmış bir davadır." şeklinde açıkladığı, dosya kapsamında alınan Adli Tıp Kurumu raporu, 15.02.2022 tarihli bilirkişi raporuna karşı itiraz dilekçesinde de açıkça takılan vidanın normalden büyük ve kalça vidası olduğunu ileri sürerek bu durumun mağduriyete neden olduğunu açıkladığı, davacı tarafça 15.02.2022 tarihli bilirkişi raporunda yer alan "Fakat davalı hekimin ameliyat sonrası subluksasyonlu (yarı çıkık) röntgeni görüp hastayı bilgilendirmeden taburcu etmesi uygun değildir, hekimin bu konuda ihmali olduğu görülmektedir. Davalı hekimin bu röntgeni gördüğü an, devam eden instabilite nedeniyle tekrar operasyon önermesi gerekirdi." şeklinde tespite ilişkin 15.02.2022 tarihli bilirkişi raporuna itiraz dilekçesinde beyanda bulunmadığı, vida büyüklüğüne ilişkin beyanda bulunduğu ve itiraz ettiği hususlarda yeniden alınan 26.10.2022 tarihli bilirkişi raporunda "Ameliyat sırasında Radius distal çok parçalı kırığı bir adet 4.0 mmn.lik kanüle vida ve 2 adet Kirschner teli ile tespit edilmeye çalışılmış, fakat dorsal radyoulnar çıkığın yeterli redükte olmadığı anlaşılmıştır. Burada kullanılmış olan kanüle vida büyüklük ve genişlik olarak bölge için tıbben ve fennen uygun ve doğrudur." tespitinin yer aldığı, davacının dayanağı olan normalden büyük vida takılması nedeniyle hekim hatasının meydana geldiği iddiasının alınan tüm raporlarla normal boyutta vida takıldığı ve tıbben uygun olduğu belirtilerek ispat edilmediği, kaldı ki 15.02.2022 tarihli bilirkişi raporunda "Dosyadan erişilen 17.02.2021 tarihli en son muayenesinde hastada belirgin derecede fonksiyonel bir sekel kalmadığı görülmekle birlikte minimal sekel varsa dahi, oluşan bu durumda el bileği çıkığı sonrası 14 gün gibi bir sürede hastaneye gecikmiş başvurunun da büyük katkısının olduğu bir gerçektir." şeklinde yer alan açıklama ile minimal sekel kalma durumunun 14 gün gecikme nedeniyle olduğunun açıklandığı, hekimin ameliyat sonrası subluksasyonlu (yarı çıkık) röntgeni görüp hastayı bilgilendirmeden taburcu etmesi ile minimal sekel kalma durumu arasında illiyet bağının da olmadığı anlaşılmakla davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul yasaya uygun kararın onanması gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 370/1 hükmü uyarınca ONANMASINA,

Temyiz eden taraf harçtan muaf olduğundan peşin alınan harcın iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 370/1 hükmü uyarınca ONANMASINA,

Temyiz eden taraf harçtan muaf olduğundan peşin alınan harcın iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

21.04.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5265, Karar No: 2014/15161, Tarih: 03.07.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/5265 E.  ,  2014/15161 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İnegöl 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

(İş Mahkemesi Sıfatıyla)

Tarihi : 07/01/2014

Numarası : 2012/441-2014/38

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, iş sözleşmesinin işveren tarafça haksız olarak feshedildiğini iddia ederek, kıdem ve ihbar tazminatı ile bazı işçilik alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı taraf, davacının istifa ederek işten ayrıldığını ve kendi işyerini açtığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iş sözleşmesinin işveren tarafça haksız feshedildiği belirtilerek, kıdem ve ihbar tazminatı ile bazı işçilik alacaklarının kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasında, iş ilişkisinin işçinin istifası ile sona erip ermediği konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Genel olarak iş sözleşmesini fesih hakkı, karşı tarafa yöneltilmesi gereken tek taraflı bir irade beyanı ile iş sözleşmesini derhal veya belirli bir sürenin geçmesiyle ortadan kaldırabilme yetkisi veren, bozucu yenilik doğuran bir haktır. İşçinin haklı nedenle iş sözleşmesini derhal feshi 4857 sayılı İş Kanununun 24 üncü maddesinde düzenlenmiştir. İşçinin önelli fesih bildiriminin normatif düzenlemesi ise aynı yasanın 17 nci maddesinde ele alınmıştır. Bunun dışında Yasada işçinin istifası özel olarak düzenlenmiş değildir.

İşçinin haklı bir nedene dayanmadan ve bildirim öneli tanımaksızın iş sözleşmesini feshi, istifa olarak değerlendirilmelidir. İstifa iradesinin karşı tarafa ulaşmasıyla birlikte iş ilişkisi sona erer. İstifanın işverence kabulü zorunlu değilse de, işverence dilekçenin işleme konulmamış olması ve işçinin de işyerinde çalışmaya devam etmesi halinde gerçek bir istifadan söz edilemez. Bununla birlikte istifaya rağmen tarafların belirli bir süre daha çalışma yönünde iradelerinin birleşmesi halinde, kararlaştırılan sürenin sonunda iş sözleşmesinin ikale yoluyla sona erdiği kabul edilmelidir.

Şarta bağlı istifa ise kural olarak geçerli değildir. Uygulamada en çok karşılaşılan şekliyle, işçinin ihbar ve kıdem tazminatı haklarının ödenmesi şartıyla ayrılma talebi istifa olarak değil, ikale (bozma sözleşmesi) yapma yönünde bir icap olarak değerlendirilmelidir.

Şarta bağlı istifa ise kural olarak geçerli değildir. Uygulamada en çok karşılaşılan şekliyle, işçinin ihbar ve kıdem tazminatı haklarının ödenmesi şartıyla ayrılma talebi istifa olarak değil, ikale (bozma sözleşmesi) yapma yönünde bir icap olarak değerlendirilmelidir.

İşçinin istifa dilekçesindeki iradesinin fesada uğratılması da sıkça karşılaşılan bir durumdur. İşverenin tazminatların derhal ödeneceği sözünü vermek ve benzeri baskılarla işçiden yazılı istifa dilekçesi vermesini talep etmesi ve işçinin buna uyması halinde, gerçek bir istifa iradesinden söz edilemez. Bu halde feshin işverence gerçekleştirildiği kabul edilmelidir.

İşverenin baskı uygulaması sonucu düzenlenen istifa dilekçesine değer verilemez. Dairemizce bu gibi hallerde feshin işverence gerçekleştirildiği, bununla birlikte işveren feshinin haklı olup olmadığının değerlendirilmesi gerektiği kabul edilmektedir

İşçinin haklı nedenle derhal fesih nedenleri mevcut olduğu ve buna uygun biçimde bir fesih yoluna gideceği sırada, iradesi fesada uğratılarak işverence istifa dilekçesi alınması durumunda da istifaya geçerlilik tanınması doğru olmaz. Bu durumda işçinin haklı olarak sözleşmeyi feshettiği sonucuna varılmalıdır.

İstifa belgesine dayanılmakla birlikte, işçiye ihbar ve kıdem tazminatlarının ödenmiş olması, Türkiye İş Kurumuna yapılan bildirimde işveren feshinden söz edilmesi gibi çelişkili durumlarda, her bir somut olay yönünden bu çelişkinin istifanın geçerliliğine etkisinin değerlendirilmesi gerekir.

İstifa belgesindeki ifadenin genel bir içerik taşıması durumunda, işçinin dava dilekçesinde somut sebepleri belirtmesinde hukuka aykırı bir yön bulunmamaktadır. Bu halde de istifanın ardındaki gerçek durum araştırılmalıdır.

İş sözleşmesinin istifa ile sona ermesi halinde, işçinin iş güvencesi hükümlerinden yararlanması mümkün olmadığı gibi, ihbar ve kıdem tazminatlarına da hak kazanamaz. İstifa durumunda işçinin işverene ihbar tazminatı ödemesi yükümü ortaya çıkabileceğinden, istifa türündeki belgelerin titizlikle ele alınması gerekir. İmzaya itiraz ya da metin kısmına ilaveler yapıldığı itirazı mutlak olarak teknik yönden incelenmelidir.

İstifa halinde dahi işçiye kıdem tazminatı ödeneceğini öngören sözleşme hükümleri ile işyeri uygulamaları, 4857 sayılı Yasaya göre geçerli olup, bu halde kıdem tazminatı 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesine göre hesaplanmalı ve anılan maddedeki kıdem tazminatı tavanı gözetilmelidir. Belirtmek gerekir ki, sözü edilen Yasada düzenlenen kıdem tazminatı tavanı mutlak emredici niteliktedir.

İstifa halinde dahi işçiye kıdem tazminatı ödeneceğini öngören sözleşme hükümleri ile işyeri uygulamaları, 4857 sayılı Yasaya göre geçerli olup, bu halde kıdem tazminatı 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesine göre hesaplanmalı ve anılan maddedeki kıdem tazminatı tavanı gözetilmelidir. Belirtmek gerekir ki, sözü edilen Yasada düzenlenen kıdem tazminatı tavanı mutlak emredici niteliktedir.

Somut olayda; davalı işveren davacının kendi işyerini açtığı için istifa ederek işten kendi isteği ile ayrıldığını savunmuştur. Dosya içinde mevcut belgelere göre davacı işçinin kendi adına 01.07.2011 tarihinde vergi kaydının başladığı ve davacının 14.02.2012 tarihinde işyeri açma ruhsatı aldığı anlaşılmaktadır. İş sözleşmesinin 10.06.2011 tarihinde sona erdiği taraflar arasında tartışmasızdır. Kendi işyerini açarak işten ayrılmış olması durumunda, davacının fesih öncesi veya fesih tarihine denk gelecek şekilde kendi işyerini açmak için gerekli yasal işlemleri başlatması ve gerekli başvuruları yapmış olması gerekir. Buna göre, 01.07.2011 tarihinde vergi kaydı başlamış olan davacının, kendi işyeri için gerekli yasal başvuruları ne zaman yaptığı ilgili kurumlardan araştırılarak, iş sözleşmesi sona ermeden önce davacının kendi işyerini kurma iradesi olup olmadığı ve davacının istifa ederek iş sözleşmesini kendisinin sonlandırıp sonlandırmadığı tereddüte yer vermeyecek şekilde araştırılarak, sonucuna göre kıdem ve ihbar tazminatına hak kazanılıp kazanılmadığı konusunda karar verilmesi gerekirken, eksik araştırma sonucu, sadece Sosyal Güvenlik Kurumu Bölge Çalışma Müdürlüğü'nün tutanağının aksinin ispatlanana kadar geçerli olduğu gerekçesi ile, yazılı şekilde karar verilmiş olması hatalı olup bozma nedenidir.

O halde davalının bu yönlere ilişkin temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 03/07/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7653, Karar No: 2019/16504, Tarih: 26.11.2019

**18. Ceza Dairesi         2018/7653 E.  ,  2019/16504 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : İş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlali suçlarından yapılan yargılama neticesinde hırsızlık suçundan beraat kararı verilmesi ve TCK'nın 116/4. maddesinde düzenlenen iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçunun CMK'nın 253 ve 254. maddeleri uyarınca uzlaşmaya tabi olması, yargılamanın hiç bir aşamasında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçu bakımından taraflara yöntemine uygun şekilde uzlaşma teklif edilmemiş olması karşısında, anılan maddelerde öngörüldüğü biçimde uzlaşma önerisinde bulunulması ve sonucuna göre suça sürüklenen çocuğun hukuki durumunun belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı ve suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnameye uygun olarak, başkaca yönleri incelenmeksizin HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 26/11/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5045, Karar No: 2018/6132, Tarih: 03.07.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/5045 E.  ,  2018/6132 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Beraat

I. Sanık hakkında 2006, 2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından verilen beraat kararına karşı katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Elde edilen delillerin hükümlülüğe yeter nitelik ve derecede bulunmadığı dosya içeriğine uygun şekilde gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

II. Sanık hakkında 2005 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan verilen beraat kararına karşı katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen "2005 takvim yılında sahte fatura düzenleme" suçunun yasada gerektirdiği cezasının üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan 5237 sayılı TCK’nın 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan sanık hakkında açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5237 sayılı TCK’nın 66/1-e, 67/4 ve 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, 03.07.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4837, Karar No: 2015/5898, Tarih: 21.04.2015

**1. Hukuk Dairesi         2015/4837 E.  ,  2015/5898 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : YERKÖY ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 06/11/2013

NUMARASI : 2012/355-2013/874

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın, kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'ın raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

KARAR

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Davacılar, mirasbırakanları M... Y...ılmaz'ın kayden maliki olduğu 61 ada 2 parsel, 1 ve 4 numaralı bağımsız bölümleri muvazaalı satış işlemi ile önce torunu M... Y...'a temlik ettiğini, bir süre sonra her iki taşınmazın davalıya devredildiğini, satış işlemlerinin mal kaçırmak amacıyla yapıldığını ileri sürerek tapu iptali ve miras payları oranında tescile karar verilmesini istemişlerdir.

Davalı, yurt dışında çalışırken edindiği birikimlerle çekişmeli taşınmazları satın aldığını, murisin başka taşınmazlarının da bulunduğunu, sağlığında bir dükkan bir tarla olmak üzere iki taşınmazını satıp parasını davacılar ile birlikte harcadıklarını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, temlik işlemlerinin muvazaalı olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; mirasbırakan M... Y...'ın 28.09.2008 tarihinde öldüğü, geriye mirasçı olarak davacılar (10.08.1990 tarihinde evlendiği) eşi Güllü, kızı Nurgül ve önceki eşi Hatice'den olma evlatları (davalı) Hacı Ahmet, Makbule ve Züleyha'nın mirasçı olarak kaldıkları, 61 ada 2 parsel, 1 ve 4 numaralı bağımsız bölümlerin murise ait iken, muris tarafından 09.12.2002 tarihinde torunu olan M...Y..'a satış yoluyla temlik edildiği, 19/09/2007 tarihinde ise davalıya satılıp devredildiği anlaşılmaktadır.

Davacılar, söz konusu temliklerinin mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek eldeki davayı açmışlardır.

Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada mirasbırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l.4.1974 tarih 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere, görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanununun 706, Türk Borçlar Kanununun 237 ve Tapu Kanununun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki, bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle mirasbırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşınmaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı,miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile mirasbırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Esasen, yukarıda da değinildiği üzere muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı olarak açılan davaların hukuki dayanağını teşkil eden 1.4.1974 gün 1/2 Sayılı İçtihadı Birleştirme Kararının mirasbırakanın gerçek iradesinin mirasçıdan mal kaçırmak olması halinde uygulanabilirliğinin kabulü gerekir.

Somut olaya gelince; davacı Güllü'nün önceki evliliğinden olma çocukları olan davacı tanıkları, muris Mehmet'in çok sayıda taşınmazının bulunduğunu, maddi durumunun iyi olup mal satma ihtiyacı içinde olmadığını, torun M... Y...'ın satışın yapıldığı tarihte 18'li yaşlarda olduğunu ve geliri olmadığını, satışların gerçek olmadığını düşündüklerini ve daha önce muris ile anneleri Güllü'nün sattıkları bazı yerlerin de olduğunu beyan etmişler; davalı tanıkları, özellikle mirasçı olan Makbule ve Züleyha ise, murisin davacılarla birlikte daha önceden dava konusu olmayan bir dükkan ve tarla sattıklarını, daha sonra murisin dava konusu taşınmazları da satmaya karar verdiğini, yurt dışında olan davalı Hacı Ahmet'in eşine para gönderdiğini, bu paralar ile taşınmazların satın alındığını, torun M.. Y..'ın babası adına tapuda işlem yaptığını beyan etmişlerdir.

Tüm dosya kapsamı ve dinlenen tanık beyanları ile, davacıların mirabırakanın mal kaçırmak amacıyla temlikte bulunduğu iddiasını kanıtlayamadıkları, çekişme konusu bağımsız bölümlerin muris tarafından davalıya gerçek bir satış işlemi ile devredildiği, davalının yurt dışında olması sebebiyle taşınmazların davalının oğlu olan M... Y... adına tescil edildiği, murisin geride çok sayıda taşınmazının olduğu ve sağlığında başka tasarruflarda da bulunduğu sabittir.

Hal böyle olunca; davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı olduğu üzere hüküm tesisi doğru değildir.

Davalının, temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile, hükmün açıklanan nedenlerden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 21.04.2015 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

-KARŞI OY-

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün onanması görüşündeyiz. Sayın çoğunluğun hükmün bozulması görüşüne iştirak etmiyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2024/678, Karar No: 2025/3612, Tarih: 14.04.2025

**2. Hukuk Dairesi         2024/678 E.  ,  2025/3612 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/2302 E., 2023/2312 K.

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma

İLK DERECE MAHKEMESİ: Kayseri 4. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2022/56 E., 2023/56 K.

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı-karşı davacı erkek vekili tarafından duruşma istemli olarak kadının boşanma davasının kabulü, fer'îleri ile kendi reddedilen tazminat talepleri ile kabul edilen ziynet alacağı yönlerinden temyiz edilmiş olup kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda 14.04.2025 tarihinde duruşma yapılmasına ve duruşma gününün taraflara davetiye ile bildirilmesine karar verilmiştir.

Belli edilen günde duruşmalı temyiz eden davalı-karşı davacı ... ve vekili gelmedi. Karşı taraf davacı-karşı davalı ... vekili Avukat ... geldi. Davalı-karşı davacı vekili Avukat ...'nin mazeret bildirdiği görüldü. Usul ve yasaya uygun bulunmayan mazeretin reddine karar verildi. Gelenin sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için uygun görülen günde Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlenerek dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

1.Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre davacı karşı davalı kadın tarafından aynen iade mümkün değilse bedelinin tahsili istemiyle açılan ziynet alacağı davasında yapılan yargılama neticesinde; 2 adet 22 ayar 21 gram bileziğin aynen iadesine, mümkün olmadığı takdirde bedeli olan 32.382.00 TL'nin erkekten tahsiline karar verilmiştir. Ziynet alacağı davasında, kabul edilen temyize konu miktar Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibari ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 362 nci maddesi uyarınca kesinlik sınırı olarak belirlenen 238.730,00 TL’nin altında kaldığı anlaşılmakla; davalı karşı davacı erkeğin ziynet alacağı davası yönünden temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekmiştir.

2. Davalı karşı davacı erkek vekilinin reddedilen yön dışındaki tüm temyiz itirazları yönünden yapılan incelemede;