muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/27944, Karar No: 2018/8826, Tarih: 13.09.2018

**19. Ceza Dairesi         2015/27944 E.  ,  2018/8826 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

İncelemeye konu ticareti terk suçu, aynı ticari işletmenin faaliyetine konu işyeri için ancak bir kez işlenebilen bir suçtur. Zira aynı ticari işletmenin faaliyetine konu işyerini yasada belirtilen yükümlülüklere riayet etmeksizin birden fazla terketmek mümkün değildir. Burada mağdur edilen müşteki sayısının fazlalığı temel cezanın tayini sırasında dikkate alınsa dahi, aynı neviden fikri içtima hükümleri uygulanamaz. Zira suçun konusu tektir ve tek olan konu aynı işyeridir. 5237 sayılı TCK'nın 43/2. maddesinde aynı neviden fikri içtima hükümlerinin uygulanabilmesi için birden fazla bağımsız suçun yasada düzenlenen istisnai durumlarda bir araya gelmesinin zorunlu olması aranırken, ancak bir kez terkedilmesi mümkün olan ticari işletmenin faaliyetini sürdürdüğü işyerinin kapatılması nedeniyle sırf birden fazla şikayetçinin zarar gördüğünden bahisle anılan suçu fikri içtima kapsamına dahil etmek, Türk Ceza Hukukunun kabul etmediği kıyas yöntemini hemde sanık aleyhine hüküm doğuracak şekilde Ceza Hukukuna dahil etmek olur ki, bunun kanun koyucunun iradesine aykırı olacağı açıktır. Zira Kanun koyucu, genel gerekçede iradesini açıkça ortaya koymuştur. Özellikle sanık aleyhine getirilen hükümlerin hiç bir tereddüde yer vermeyecek şekilde kanunda açıkça belirtilmesi gerekir. Bu kural Türk Ceza Kanun'un 2. maddesi ile hüküm altına alınan ve Anayasa hükümleri arasında da yer bulan suçların kanuniliği prensibinin doğal bir sonucudur.

Somut olayımızda; bölünmesi, parçalara ayrılması mümkün olmayan ve ancak bir kez işlenmesi mümkün olan ticareti terk suçundan gerek zincirleme suçun gerekse fikri içtimanın olmazsa olmazını teşkil eden suç çokluğundan söz edilemeyeceği hususunda herhangi bir duraksamanın bulunmaması, sanık hakkında ticareti terk suçundan şikayetçisi farklı olan Konya 3. İcra Ceza Mahkemesinin 2014/176 Esas sırasına kayıtlı dava ile de şikayette ./..

bulunulduğunun sanık müdafii tarafından bildirilmesi ve UYAP ortamında yapılan araştırmada benzer eylemler ve nedenlerle sanık hakkında ticareti terk suçundan verilip Dairemizin 2016/5331 Esasında kayıtlı olan ve aynı gün incelenerek bozulmasına karar verilen davanın dosyasının bulunması karşısında; mükerrer mahkumiyete neden olunmaması için anılan davaların birleştirilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi zorunluluğu,

Kabule göre de;

bulunulduğunun sanık müdafii tarafından bildirilmesi ve UYAP ortamında yapılan araştırmada benzer eylemler ve nedenlerle sanık hakkında ticareti terk suçundan verilip Dairemizin 2016/5331 Esasında kayıtlı olan ve aynı gün incelenerek bozulmasına karar verilen davanın dosyasının bulunması karşısında; mükerrer mahkumiyete neden olunmaması için anılan davaların birleştirilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi zorunluluğu,

Kabule göre de;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafii ve şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 13/09/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/9120, Karar No: 2024/2639, Tarih: 18.04.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/9120 E.  ,  2024/2639 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1137 E., 2023/1172 K.

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Şereflikoçhisar 1. Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

SAYISI : 2021/262 E., 2022/191 K.

Taraflar arasındaki evliliğin nispi butlan ile iptali davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacının Azerbaycan doğumlu olduğunu ve Türkiye'de evlenmekle Türk vatandaşlığı kazandığını, eşinin vefatından sonra eşinin önceki evliliğinden olan çocukları tarafından dışlandığı için Erzurum'dan Ankara'ya taşındığını, Ankara'da ekonomik durumunun sıkışması üzerine tefecilerden borç para aldığını, tefecilerin icra takipleri nedeniyle dul aylığı üzerine hacizler konulduğunu, davacının tefeciler hakkında şikayetçi olduğunu ve soruşturma dosyası açıldığını, şikayeti üzerine tefeciler tarafından anlaşma yapmak için arandığını ve çağırıldığını, görüşmeye gittiğinde tefecilerin adamları tarafından silahla tehdit edilerek kaçırıldığını, ölüm tehdidi altında şikayetinden vazgeçmesinin sağlandığını, bu kişiler tarafından bir evde hapis tutulduğunu, hapis tutulduğu yerden kaçtığında kendisinin davalı ile evlendirildiğini öğrendiğini, kendisini kaçıran ve alıkoyan kişiler hakkında şikayette bulunduğunu ve soruşturma dosyası açıldığını, davacının iradesi dışında evlendirildiği davalının 1934 doğumlu olduğunu, davacının evlenmekle önceki evliliğinden aldığı dul aylığından da olduğunu, davalının miras bırakacak bir mal varlığının da bulunmadığını, yapılan evliliğin davacıyı kaçıran tefecilerin adamları tarafından zorla yaptırıldığını belirterek davalı ile arasındaki zorla ve korkutma ile yaptırılan evlilik akdinin butlan nedeniyle iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı cevap dilekçesinde; iddiaların asılsız olduğunu, davacı ile kendi iradesiyle belediye memuru önünde evlendiklerini, aynı evde bir aya yakın süre beraber yaşadıklarını, davacının kendisinden para istediğinde ve parasının olmadığını anladığında evi terk ettiğini, para için evlendiğini anladığını, aleyhine boşanma davası açtığını, bu davanın derdest olduğunu, korkutma ya da zorla imza attırma gibi olayların olmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile inlenen tanık beyanları, soruşturma dosyaları ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde, özellikle davalı tanıklarının nikah anı ve sonrasına ilişkin görgüye dayalı beyanları, resmi nikahın kıyıldığı Şereflikoçhisar İlçe Belediye yetkililerine söyleme imkanı varken, iradesinin dışında evlendiği konusunda beyanda bulunmadığı, nikah sonrasında iradesi dışında evlenen bir kişi gibi davranmadığı, davacının pek yakın ve ağır bir tehlike ile korkutularak evlenmeye razı edildiği hususunun ispatlanmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; soruşturma dosyasındaki kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın hukuk mahkemesi yönünden bağlayıcı olmayacağını, davacının davalı ile evlilik yapması için geçerli bir neden bulunmadığını, aynı evi paylaştığı arkadaşları tarafından karakola kayıp başvurusunda bulunulduğunu, eksik inceleme ile hüküm kurulduğunu, evlenme evrakları ve banka hesap kayıtlarını istenmediğini, evliliğin butlanı davası kamu düzenine ilişkin olduğu için hakimin re'sen de isteyebilmesi gerektiğini, Mahkemenin sadece 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 151 inci maddesi kapsamında değerlendirme yaptığını, hile ve aldatma unsurlarının değerlendirilmediğini, davalı tanıklarının beyanlarının yanlı olduğunu belirterek davanın reddi yönünden istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile kadın hakkında yapılan kayıp başvurusunda kadının kayıp olmadığı yönünde beyanda bulunduğu, kadının hürriyetinden yoksun kılma suçlaması ile erkeği şikayeti üzerine açılan soruşturma dosyasında delil yetersizliğinden kovuşturmaya yer olmadığına karar verildiği, karara yapılan itirazın reddedildiği, aralarında erkeğin de bulunduğu altı şüphelinin kadına yönelik yağma suçunu işlediği gerekçesi ile yapılan şikayet üzerine açılan soruşturma dosyasında ise kamu davası açılabilmesi için yeterli şüphe oluşturacak somut ve inandırıcı delil bulunmadığı gerekçesiyle kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği, karara yapılan itirazın da reddedildiği, bu nedenle ispat külfeti üzerinde bulunan kadının evliliğin korkutma yoluyla iradesi sakatlanarak gerçekleştirildiği yönündeki iddiasını ispatlayamadığı dikkate alındığında, İlk Derece Mahkemesinin kararı usul ve esas yönünden hukuka uygun bulunduğu gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf taleplerinin esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; istinaf dilekçesindeki itirazlarını tekrarlayarak davanın reddi yönünden kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, evliliğin nisbi butlan ile iptali şartlarının oluşup oluşmadığı, davanın ispatlanıp ispatlanmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Kanun'un 6 ncı, 150 ve 151 inci maddeleri, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanun'un(6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,18.04.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/37546, Karar No: 2024/2857, Tarih: 06.03.2024

**11. Ceza Dairesi         2021/37546 E.  ,  2024/2857 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/451 E., 2016/271 K.

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Çatalca 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 29.03.2016 tarihli ve 2015/451 Esas, 2016/271 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 204 üncü maddesinin birinci fıkrası, 43, 62 ve 53 üncü maddeleri uyarınca, 2 yıl 1 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafinin temyiz istemi, müvekkilin sahtecilikten haberinin olmadığına, işlemleri şoförlerinin yaptığına, şüpheden sanık yararlanır ilkesine aykırı davranıldığına, atılı suçun oluşmadığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Hakkında beraat kararı verilen sanık ...'in kullanımı sırasında yakalanan 34 EGS 08 plakalı aracın muayene işlemlerinde sahtecilik yapıldığından bahisle araç sahibi sanık ... ile şoför sanık ... hakkında kamu davası açılmıştır.

2. Sanık ...'in, işe başladığı tarihten yirmi gün sonra aracın yakalandığını, olayla ilgisinin olmadığını beyan ederek atılı suçlamayı kabul etmediği, sanık ...'in, aracın sahibi olduğunu, ancak muayene işlemlerini şoförlerin yaptırdığını, önceki şoförü olan ...'nın para alarak muayene işlemlerini yaptırdığını, kontrol etmediğini, etse de gözleri nedeniyle anlayamayacağını beyan ederek atılı suçlamayı kabul etmediği, alınan bilirkişi raporunda 3 adet muayene işleminin hologramının sahte olduğunun, 2 adet hologramında başka yerden çıkarılarak belgeye yapıştırıldığının ve belgenin iğfal kabiliyetini haiz olduğunun bildirildiği, tanık olarak dinlenmek istenen ...'nın UYAP kayıtlarına göre vefat ettiği anlaşılmıştır.

3. Mahkeme tarafından sanıkların savunmaları, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre sanık ...'in savunmasının suçlamadan kurtulamaya yönelik olduğundan atılı suçu işlediği kabul edilerek temyize konu mahkumiyet kararı, sanık ...'in atılı suçu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı delil olmadığından beraat kararı verilmiş, hüküm temyiz edilmemiştir.

IV. GEREKÇE

3. Mahkeme tarafından sanıkların savunmaları, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre sanık ...'in savunmasının suçlamadan kurtulamaya yönelik olduğundan atılı suçu işlediği kabul edilerek temyize konu mahkumiyet kararı, sanık ...'in atılı suçu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı delil olmadığından beraat kararı verilmiş, hüküm temyiz edilmemiştir.

IV. GEREKÇE

Her ne kadar sanığın araç sahibi olması sebebiyle yapılan işlemde menfaatinin bulunduğu düşünülse de sanığın atılı suçlamayı kabul etmemesi, muayene işlemlerini şoförlerinin yaptığını, önceki şoförünün bu işlemi yapmış olabileceğini beyan etmesi ve tanık olarak dinlenilmek istenen önceki şoför ...'nın vefat ettiğinin anlaşılması karşısında; sanığın üzerine atılı resmi belgede sahtecilik suçunu işlediğine dair mahkûmiyetine yeterli her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı anlaşıldığından, beraati yerine mahkûmiyetine hükmedilmesi,

Hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe ölümünde açıklanan nedenlerle Çatalca 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 29.03.2016 tarihli ve 2015/451 Esas, 2016/271 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

06.03.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/12367, Karar No: 2007/14664, Tarih: 19.11.2007

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2007/12367 E.  ,  2007/14664 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı Yerel Mahkemece verilen hüküm davacı ... Yönetimi tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

Dava dosyasının, raporları hükme dayanak yapılan orman ve ... bilirkişilerine verilerek; kesinleşmiş orman kadastrosu, varsa aplikasyon ve 2/B madde haritaları ile tapulama paftası ölçekleri denkleştirilip birbiri üzerine aplike edilerek P.11 üzerindeki tüm OSN ve tüm kadastro parselleri görünecek şekilde dava konusu taşınmazın ve komşu taşınmazların orman kadastrosu ve aplikasyon hattına göre konumu, orman kadastro haritasındaki sınır noktaları ile varsa aplikasyon haritasındaki sınır noktaları kadastro paftası üzerinde ayrı renkli kalemlerle çizilmek suretiyle kendilerinden müşterek imzalı krokili ek rapor alınıp dosyaya konulması,

Ayrıca, dava dosyasının da H.Y.U.Y.’nın 433/3. maddesi ve Hukuk Mahkemeleri Yazı İşleri Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksikliklerin giderilmesi için, dosyanın Yerel Mahkemeye Gönderilmesine 19/11/2007 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2641, Karar No: 2014/3738, Tarih: 05.03.2014

**4. Hukuk Dairesi         2014/2641 E.  ,  2014/3738 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa 6. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 10/10/2013

NUMARASI : 2011/731-2013/453

Davacı B.. Y.. vekili Avukat O.. Y.. tarafından, davalı E.. G.. aleyhine 07/12/2011 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 10/10/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dava, haksız eylem nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Dava konusu olayın tarihi, gelişimi, atılan mesajların içeriği ve yukarıdaki ilkeler dikkate alındığında verilen manevi tazminat miktarı azdır. Daha üst dertecede manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken; alt derecede manevi tazminata hükmedilmesi doğru görülmemiş bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın, yukarıda (2) numaralı bentte gösterilen nedenle temyiz eden davacı yararına BOZULMASINA diğer temyiz itirazlarının ilk bentte açıklanan nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 05/03/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2942, Karar No: 2018/2718, Tarih: 09.04.2018

**20. Hukuk Dairesi         2017/2942 E.  ,  2018/2718 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi taraflarca istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı dava dilekçesi ile sahibi bulunuğu... Apartmanındaki gayrimenkullerini 04/02/2012 tarihinde Ceylanpınar Yapı Kooperatifinden teslim aldığını, .../.../2011 tarihinde haberi olmadan yönetim oluşturulduğunu, o tarihten itibaren hiçbir toplantıya çağrılmadığını ve hiçbir tebligat almadığını, gelir ve giderler konusunda hesap verilmemiş olduğunu, işletme projesi de sunulmadığını, demirbaş adı altında toplanan paraların nerelere gittiğini ve ayrıntılı faturaları göremediğini belirterek bugüne kadar harcamaları, gelir ve giderleri gösterir belgeleri, demirbaşların neler olduğunu ve ayrıntılı faturalarını, tebligat yapılmış ise belgelerini, defterlerin notere tasdik edilip edilmediğini gösterir belgeleri, işletme projesinin olup olmadığını varsa tarafına tebliğ edilip edilmediğini gösterir belgelerin bir nüshasını tarafına verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece davalının 2012 ve 2013 takvim yılının bitmesinden itibaren bir ay içinde karar defterini notere kapattırmadığı gerekçesiyle Kat Mülkiyeti Kanununun 36/son maddesi delaleti ile 33/son maddesi gereği 250.-TL idari para cezası ile cezalandırılmasına, Kat Mülkiyeti Kanununun 41. maddesinde kat malikleri kurulunun veya denetçinin yöneticiyi denetleyeceği ve gerektiğinde kat maliklerinin yöneticiyi değiştirebileceğinin düzenlendiği, Kat Mülkiyeti Kanununda davacı tarafından talep edilen belgelerin verilmesine ilişkin bir düzenleme bulunmadığından bu husustaki talebin reddinin gerekeceği gerekçesiyle diğer taleplerinin reddine karar verilmiş, hüküm taraflarca temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelerin incelenmesinden davacının taleplerinin ve dava ettiği konuların yöneticinin sorumluluğu ve hesap vermesine ilişkin olduğu anlaşılmaktadır. Davacının yöneticinin işlemlerinden dolayı öncelikle kat malikleri kuruluna başvurup bu yönde karar aldırması, buna ilişkin alınmaması halinde ise kat malikleri kurulu kararının iptali için dava açması gerekir. Mahkemece bu aşamada dava konusu anagayrimenkule ait tüm bağımsız bölümleri içerir tapu kayıtları ve yönetim planı ilgili tapu müdürlüğünden getirtilerek davacının bağımsız bölüm maliki olup olmadığı saptanıp, yönetimden ise karar defteri getirtilerek davacının talep ettiği hususlarda alınan kat malikleri kurulu kararının olup olmadığı, varsa davacının bu toplantıda hazerun listesinde vekil ile temsil edilip edilmediği ve kararın yasaya uygunluğu yönünden incelenip ve sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken yetersiz araştırma ve eksik inceleme ile karar verilmesi doğru görülmemiştir.