muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/4091, Karar No: 2023/7461, Tarih: 13.12.2023

2.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

3.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacılar vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR :

Açıklanan sebeple;

Davacılar vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle Bölge Adliye Mahkemesi kararının HMK’nın 370 inci maddesi uyarınca ONANMASINA;

Aşağıda yazılı fazla yatan 449,75 TL peşin harcın talep halinde temyiz eden davacılara iadesine ,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

13.12.2023 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16485, Karar No: 2020/1317, Tarih: 26.02.2020

**1. Hukuk Dairesi         2016/16485 E.  ,  2020/1317 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın davalı ... yönünden kabulüne, davalı ... yönünden reddine ilişkin olarak verilen karar davalı ... vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'ün raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Davacılar, mirasbırakan ...'ın, eşinin ölümünden bir süre sonra kendisinden 15 yaş küçük davalı ... ile birlikte yaşamaya başladığını, ölünceye kadar da birlikte yaşadığı davalı ...'ya 3416 parseldeki F blok 2 nolu bağımsız bölümünü satış suretiyle temlik ettiğini, davalı ...'nın da muvazaalı işlemin iptalini engellemek amacıyla diğer davalı ...'ye devrettiğini, satışa rağmen mirasbırakan ve davalı ...'nın dava konusu taşınmazda oturmaya devam ettiklerini, davalı ...'nin satışa rağmen, mirasbırakan ve davalı ...'nın taşınmazda oturmalarına karşı çıkmayarak kötüniyetli olduğunu, işlemin mirasçılardan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek tapu kaydının iptali ile miras payı oranında adlarına tesciline karar verilmesini istemişlerdir.

Davalı ..., evlilik dışı birliktelik yaşadığı mirasbırakana ölümünden 8 sene öncesinden beri baktığını, diğer davalının taşınmazı bedelini ödeyerek satın aldığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Davalı ..., iddiaların doğru olmadığını, satışın gerçek olup taşınmazı aldığı tarihten itibaren kendisinin kullandığını, iyiniyetli alıcı olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, mirasbırakan tarafından yapılan temlikin mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğu, ancak davalı ...'nin 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 1023.maddesi uyarınca iyiniyetli üçüncü kişi olduğu gerekçesiyle davalı ... yönünden davanın reddine, davalı ... yönünden davanın kabulü ile 47.760,42 TL nin davalıdan alınarak 23.880,21 TL sinin davacı ...'e, 23.880,21 TL sinin davacı ...'e verilmesine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; 1930 doğumlu mirasbırakan ...’ın 28.12.2008 öldüğü, geride mirasçı olarak kendisinden önce ölen eşinden olan çocukları davacılar Serpil ve Saadet’in kaldığı, mirasbırakanın 3416 parseldeki F blok 2 nolu bağımsız bölümünü 01.05.2001 tarihinde davalı ...’ya, Nazlı’nın da 21.08.2002 tarihinde diğer davalı ...’ye satış suretiyle temlik ettiği anlaşılmaktadır.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; 1930 doğumlu mirasbırakan ...’ın 28.12.2008 öldüğü, geride mirasçı olarak kendisinden önce ölen eşinden olan çocukları davacılar Serpil ve Saadet’in kaldığı, mirasbırakanın 3416 parseldeki F blok 2 nolu bağımsız bölümünü 01.05.2001 tarihinde davalı ...’ya, Nazlı’nın da 21.08.2002 tarihinde diğer davalı ...’ye satış suretiyle temlik ettiği anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada mirasbırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 01.04.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 706., Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 237., (Borçlar Kanunu'nun (BK) 213.) ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün, diğer bir söyleyişle mirasbırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ile durumun aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile mirasbırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Öte yandan, muvazaa iddiasına dayalı davalarda mirasbırakanın kastının açık bir şekilde saptanması gerekmektedir. Bu kapsamda, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun (HMK) 190. maddesi ile Türk Medeni Kanununun (TMK) 6. maddesi uyarınca herkes iddiasını ispatla mükelleftir. Bir başka ifade ile temlikin mirasçılardan mal kaçırma amaçlı olduğunu ispat külfeti davacı tarafa aittir.

Öte yandan, muvazaa iddiasına dayalı davalarda mirasbırakanın kastının açık bir şekilde saptanması gerekmektedir. Bu kapsamda, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun (HMK) 190. maddesi ile Türk Medeni Kanununun (TMK) 6. maddesi uyarınca herkes iddiasını ispatla mükelleftir. Bir başka ifade ile temlikin mirasçılardan mal kaçırma amaçlı olduğunu ispat külfeti davacı tarafa aittir.

Diğer taraftan, 6100 sayılı HMK’nın 26/1. maddesinde; “Hâkim, tarafların talep sonuçlarıyla bağlıdır; ondan fazlasına veya başka bir şeye karar veremez. Duruma göre, talep sonucundan daha azına karar verebilir.” düzenlemesine yer verilmiştir.

Somut olayda; davacılar iddialarını ispat edemedikleri gibi, terditli tazminat talepleri olmamasına rağmen, mahkemece anılan yasal düzenlemeye aykırı olarak tazminat yönünden hüküm kurulması da doğru değildir.

Hâl böyle olunca, davalı ... yönünden de davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalıdır.

Davalı ... vekilinin yerinde bulunan temyiz itirazlarının kabulü ile, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 26.02.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/4592, Karar No: 2006/10756, Tarih: 29.06.2006

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2006/4592 E.  ,  2006/10756 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün davacı avukatı tarafından duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı ... ve vekili avukat ... gelmiş, davalı tarafından gelen olmadığından onun yokluğunda duruşmaya başlanılmış ve hazır bulunanların sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra karar için başka güne bırakılmıştı. Bu kez temyiz dilekçesinin süresinde olduğu saptanarak dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, uzun yıllardır İngiltere’de yaşadığını, yanına gelen dava dışı kardeşi ... ... vasıtası ile kardeşi olan davalıya taşınmaz alması için banka kanalı ile toplam 12000 Sterlin gönderdiğini,davalının taşınmazları kendisi adına alıp tapuda ferağ vermediğini,yapılan icra takibine itiraz ettiğini ileri sürerek itirazın iptali ile inkar tazminatına karar verilmesini istemiştir.

Davalı,davacıya borcunun olmadığını,parayı sattığı daire karşılığı ... ‘in gönderdiğini savunarak davanın reddi ile inkar tazminatını istemiştir.

Mahkemece,davanın reddine ,davalı lehine asıl alacak üzerinden kötüniyet tazminatına hükmedilmiş; karar, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Davacı, kardeşi olan davalıya, yurt dışından diğer kardeşi dava dışı ... vasıtası ile taşınmaz alımı için gönderdiği paranın iadesi için eldeki davayı açmış,davalı havaleyi dava dışı ...’in gönderdiğini ,davacıya borcu olmadığını bildirmiştir.Davacı iddiasını ispat için tanık deliline dayanmıştır. Olayda HUMK.nun 293/1 maddesi uyarınca taraflar kardeş olmaları itibariyle tanık dinlenebilir. Her ne kadar tanık dinlenebilecek bir konuda taraflar arasındaki ilişkiyi yazılı belge ile düzenlemişlerse artık aksi tanıkla kanıtlamamazsa da olayda yazılı delil olarak ileri sürülen banka havalelerinde açıklayıcı bir şerh bulunmamaktadır. Hal böyle olunca az önce açıklanan tanık yasağının uygulama yeri yoktur.

Bu durumda taraf tanıkları dinlenip tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile davanın reddi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

2-Bozma nedenine göre bu aşamada davacının sair temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: (1) nolu bentte gösterilen nedenle hükmün davacı lehine BOZULMASINA, (2) nolu bentte açıklanan nedenle davacının sair temyiz itirazlarının incelenmesine gerek olmadığına, peşin harcın istek halinde iadesine, 450 YTL duruşma avukatlık parasının davalıdan alınarak davacıya ödenmesine, 29.6.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3036, Karar No: 2014/8187, Tarih: 16.12.2014

**23. Hukuk Dairesi         2014/3036 E.  ,  2014/8187 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir 12. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 13/12/2013

NUMARASI : 2012/87-2013/581

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, taraflar arasında düzenlenen 09.03.2006 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin davalı arsa sahipleri tarafından haksız yere feshedildiğini, müvekkilinin sözleşmeden doğan edimlerini ifa amacıyla yatırdığı harçlar ile mimari proje çizimi için yaptığı masrafların tahsili için başlattığı icra takibinin davalıların haksız itirazı üzerine durduğunu ileri sürerek, itirazının iptali ile %40 icra inkâr tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, sözleşmenin imzalanmasından bu yana 5 yıl geçmesine rağmen davacı yüklenicinin edimlerini yerine getirmediğini, sözleşmenin haklı nedenle feshedildiğini, harç makbuzlarının müvekkilleri adına düzenlendiğini, bu nedenle harçların ödendiğine dair iddianın davacı tarafından ispatlanması gerektiğini, davalılar dışında kalan paydaşlarla sözleşme yapmadan mimari proje hazırlattırılma iddiasının hayatın olağan akışına aykırı olduğunu savunarak, davanın reddini ve kötüniyet tazminatına karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen ek bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre; inşaat sözleşmesinin üzerinden 5 yıl geçtiği, davacı yüklenicinin Kültür ve Tabiat Varlığı olduğu belirtilen sözleşme konusu taşınmaz ile ilgili imar uygulaması ve şüyulandırılma işlemleri için Belediye Başkanlığı'na başvuruda bulunduğu, Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulu'na başvuruda bulunduğunu ise ispatlayamadığı, bu işlemlerin ne kadar sürebileceğinin net olarak belirlenemediği, davalıların sözleşmeyi fesihte haklı oldukları, davacının masraflarını davalılardan talep edemeyeceği, davacının takibinde kötüniyetli olduğunun ispatlanamadığı gerekçesiyle, davanın ve davalı tarafın tazminat isteminin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1) Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2) Dava, taraflar arasındaki arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi uyarınca davacı yüklenici tarafından yapıldığı ileri sürülen harç ve masrafların istirdadı için başlatılan takibe itirazın iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece, sözleşmenin davalı arsa sahipleri tarafından haklı nedenle feshedildiği tespit edilmiş olup, davacı yüklenicinin bu durumda müsbet ya da menfi zararını isteyemeyeceği açık ise de, sebepsiz zenginleşme hükümlerine dayanarak arsa sahipleri yararına yaptığı masrafları talep edebilir.

Mahkemece, sözleşmenin davalı arsa sahipleri tarafından haklı nedenle feshedildiği tespit edilmiş olup, davacı yüklenicinin bu durumda müsbet ya da menfi zararını isteyemeyeceği açık ise de, sebepsiz zenginleşme hükümlerine dayanarak arsa sahipleri yararına yaptığı masrafları talep edebilir.

Dava tarihinde yürürlükte olan 818 Sayılı BK'nın 61/son maddesinde (TBK'nın 77.) bu kural "...muteber olmayan bir sebebe istinaden ahzolunan şeyin iadesi lazımdır." şeklinde ifade edilmiştir. Burada borç sebebi gerçekleşmediği halde, iş sahibinin malvarlığından bir zenginleşme, yüklenicinin malvarlığında ise bir azalma söz konusudur. Ancak, iş sahibinin malvarlığında bir çoğalmadan söz edilebilmesi için, yapılan işlerin onun işine yaraması gerekir.

Bu durumda mahkemece, davacı yüklenici vekilinden icra takibinin dayanağı olan ödeme belgelerinin asıllarının istenmesi, belge asılları sunulduğu takdirde, bu belgelerin elinde olmasının ödemelerin davacı tarafından yapıldığına karine teşkil edeceği gözetilip gerekirse ödemeleri tahsil eden ilgili kurum ve kuruluşlarla yazışma yapılarak, taraf delilleri değerlendirilmek suretiyle ödemelerin davacı yüklenici tarafından yapıldığı tespit edilirse, dosyaya sunulan ödeme belgeleri ile yapılan masrafların davalı arsa sahiplerinin yararına olup olmadığı, davacı yüklenicinin 818 sayılı BK'nın 61/son maddesi hükmüne göre, bu bedelleri talep edip edemeyeceği tartışılarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik incelemeye ve yanılgılı gerekçeye dayalı yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 16.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6618, Karar No: 2014/25765, Tarih: 16.12.2014

**12. Ceza Dairesi         2014/6618 E.  ,  2014/25765 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname no : 12 - 2013/296267

Mahkemesi : Adana 5. Ağır Ceza Mahkemesi

Tarihi : 31/05/2013

Numarası : 2012/141 - 2013/254

Dava : 466 sayılı Kanun gereğince tazminat

Davacı vekilinin 06.03.2012 tarihli dilekçesi ile müvekkili davacının bir suç soruşturması nedeniyle tutuklu kaldığını, yapılan yargılama sonunda üzerine atılı suçtan beraatine hükmedildiğini belirterek 466 sayılı Kanun gereğince maddi ve manevi tazminat istemine ilişkin açılan davanın mahkemece kısmen kabulüne ilişkin hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü,

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre; davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Davacı vekili, 06.03.2012 tarihli dilekçesi ile müvekkili olan davacının 11.11.1980 ile 22.03.1985 tarihleri arasında "1592 gün" süre ile haksız olarak tutuklu kaldığını belirterek “50.000 TL maddi, 100.000” TL manevi tazminat talebinde bulunmuş olup,

Mahkemece yapılan yargılama (inceleme) sonunda, davanın kısmen kabulü ile '16.223,41'' lira maddi, ''30.000'' lira manevi tazminatın 06.03.2012 tarihinden itibaren işleyecek kanuni faiziyle birlikte davalı hazineden alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiştir.

Davacı (sanık), üzerine atılı suçlar nedeniyle çeşitli mahkemelerde yargılanmış olup, en son olarak Ankara 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 08.06.2001 tarih, 1994/37 esas, 2001/269 sayılı kararı ile beraatine hükmedilmiştir. Davacı (sanık) ve müdafinin yokluğunda verilen beraat kararının incelenmesinde, davacının 11.11.1980 ile 22.03.1985 tarihleri arasında tutuklu kaldığı anlaşılmaktadır. Beraat kararı verildikten sonra, kararın sanığa veya müdafine tebliğ edildiğine dair herhangi bir bilgi veya tebligat parçası bulunmamakta olup, davacının 18.01.2012 tarihinde vermiş olduğu vekaletnameye istinaden Av. A. Ç..’in 28.12.2011 tarihinde kararı aldığı ve 05.01.2012 tarihinde hükmün kesinleşmesi üzerine tazminat davasını açtığı anlaşılmıştır.

Davacı hakkındaki tutuklama işlemi, 1 Haziran 2005 tarihinden önce gerçekleştiğinden 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 6. maddesine göre, davacının tazminat talebi 466 sayılı Kanun Dışı Yakalanan veya Tutuklanan Kimselere Tazminat Verilmesi Hakkında Kanun hükümlerine tabi olacaktır.

466 sayılı Kanunun 2. maddesine göre de "verilen kararların kesinleştiği veya bu iddiaların mercilerince karara bağlandığı tarihten itibaren üç ay içinde" davanın açılması gerekmektedir.

466 sayılı Kanunun 2. maddesine göre de "verilen kararların kesinleştiği veya bu iddiaların mercilerince karara bağlandığı tarihten itibaren üç ay içinde" davanın açılması gerekmektedir.

Kanunda öngörülen 3 aylık sürenin, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 23.03.2010 tarih ve 2009/256 esas, 2010/57 sayılı kararı ile, "kesinleşen kararların tebliğinden" itibaren başlayacağı kabul edilmiş, ancak, kesinleşmiş kararların tebliğini öngören bir kanuni düzenleme bulunmaması nedeniyle, kararının tebliğ edilmemesi halinde tazminat davasının hangi sürede açılacağı hususu belirtilen kararda tartışılmamış, Ceza Genel Kurulu'nun 6.5.2014 tarih ve 141-229 sayılı kararında da 466 sayılı Kanuna göre incelenen tazminat davasının usul ve yasaya uygun yapılan kesinleşmesinden itibaren her halükarda 10 yıl içinde eğer kesinleşmiş beraat kararı tebliğ edilmiş ise tebliğ tarihinden itibaren 3 ay içinde davanın açılması gerektiği kabul edilmiştir.

Bununla beraber ceza yargılaması sonunda verilen beraat hükümlerinin, hükümden sonra usulüne uygun olarak tebliğ edilememesi veya tebliğ edildiğine dair tebligat parçalarının dosyada bulunamaması gibi hallerde, kısaca zamanında kesinleştirilmeyen beraat veya kovuşturmaya yer olmadığına dair kararlarda tazminat davasının hangi sürede açılacağı konusunda açıklık bulunmamakla birlikte, belirsiz olan bu durumun ila nihaye devam edemeyeceği nazara alınarak, bir noktadan sonra dava açmanın bir süre ile sınırlandırılması, bilhassa yukarıda zikredilen CGK'nın 23.03.2010 gün ve 256-57 sayılı kararında herhangi bir süre sınırlaması öngörülmemesi nedeniyle adliye arşivlerinin taranarak tazminat davalarının açıldığı gözlemlendiğinden zorunluluk arzetmektedir.

Davalı Maliye Hazinesinin bu konuda aleyhine açılan tazminat davaları ile ilgili herhangi bir arşiv kaydı veya bilişim sistemleri üzerinden oluşturulmuş bir veri tabanı bulunmadığından, konuya ilişkin temyiz incelemesi yapan dairemizce, aynı yıl içinde aynı hukuksal nedenlerle açılan mükerrer tazminat davalarının bulunduğu da tespit edilmiş olup, bunlara örnek olarak; 12.CD, 16.12.2013/25273-29105 ve 25.3.2013/2459-538 sayılı ilamları gösterilebilir.

Yine aynı şekilde, beraat veya kovuşturmaya yer olmadığına dair kararlar tebliğ edilmesine rağmen bu kararlara kesinleşme şerhleri verilmesi gözardı edilmekte, unutulmakta ve daha sonra bu tebligat parçaları çeşitli nedenlerle dosyadan çıkarılmaktadır. Dolayısıyla, uygulamada beraat kararları ile ilgili sağlıklı bir kesinleştirme işlemi yapılmadığı görülmektedir. Açıklanan nedenlerle bu hakkın kullanılmasının hukuki olarak sınırlandırılması yapılırken, hak kayıplarını önlemeye yönelik bir yolun bulunması da zorunluluk arzetmektedir. Somut olayda da buna benzer bir durum söz konusu olup, karar sonrası beraat kararının tebliğine ilişkin tebligat parçaları dosya içinde bulunmamaktadır. Bu durumda da ya tebligat parçaları sonradan dosyadan çıkarılmış veya karar sonrası tebliğ işlemi hiç yapılmadığı algısı doğmaktadır.