muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/329, Karar No: 2017/342, Tarih: 20.06.2017

**Ceza Genel Kurulu         2017/329 E.  ,  2017/342 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı veren

Yargıtay Dairesi : 22. Ceza Dairesi

Mahkemesi : ANTALYA 1. Çocuk

Günü : 29.11.2016

Sayısı : 312-397

Sanık ...'in mala zarar verme suçundan TCK'nun 151/1, 31/3, 62, 50/1-a-3 ve 52/2-4. maddeleri uyarınca 1.320 Lira adli para cezası ile cezalandırılmasına ve taksitlendirilmeye ilişkin Antalya 1. Çocuk Mahkemesince verilen 05.06.2014 gün ve 727-393 sayılı hükmün, sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 22. Ceza Dairesince 10.05.2016 gün ve 22026-7866 sayı ile;

"Mağdurun aşamalardaki beyanı, olay yeri inceleme raporu ve görgü tespit tutanağı içeriğinde balkon kapısının kırılmasından söz edilmemesi karşısında, suça sürüklenen çocuk hakkında yerinde olmayan gerekçeyle mala zarar verme suçundan mahkûmiyet hükmü kurulması,

Kabule göre,

Suça sürüklenen çocuğun, ilköğretim okuluna ait balkon kapısını kırması eyleminin TCK'nın 152/1-a maddesinde düzenlenen nitelikli mala zarar verme suçunu oluşturduğunun gözetilmemesi" isabetsizliklerinden bozulmasına karar verilmiştir.

Yerel mahkemece 29.11.2016 gün ve 312-397 sayı ile, Özel Dairenin kabule göre yaptığı bozma nedeni doğrultusunda sanığın yeniden mahkûmiyetine karar verilmiştir.

Bu hükmün de Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 26.07.2016 gün ve 263 sayılı kararı ile Yargıtay 22. Ceza Dairesinin kapatılması nedeniyle, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 21.01.2017 gün ve 443 sayılı "bozma" istekli tebliğnamesi ile 6763 sayılı Kanun ile değişik CMK'nun 307. maddesi uyarınca dosya, Yargıtay 17. Ceza Dairesine gönderilmiş, aynı madde uyarınca inceleme yapan Özel Dairece yerel mahkeme kararının yerinde görülmemesi üzerine Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Sanık hakkında hırsızlık ve işyeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan mahkûmiyet hükümleri Özel Dairece onanmak suretiyle kesinleşmiş olup inceleme, mala zarar verme suçundan kurulan hükümle sınırlı olarak yapılmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Sanık hakkında hırsızlık ve işyeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan mahkûmiyet hükümleri Özel Dairece onanmak suretiyle kesinleşmiş olup inceleme, mala zarar verme suçundan kurulan hükümle sınırlı olarak yapılmıştır.

Özel Daire ile yerel mahkeme arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanığa atılı mala zarar verme suçunun sabit olup olmadığının belirlenmesine ilişkin ise de, Yargıtay İç Yönetmeliğinin 27. maddesi uyarınca öncelikle, yerel mahkemenin sanık hakkında TCK'nun 151/1. maddesi uyarınca mala zarar verme suçundan verdiği mahkûmiyet hükmünün, Özel Daire tarafından sübut yokluğu nedeniyle bozulması üzerine, yerel mahkemece açıkça bozmaya uyulduğu yönünde karar alınmakla birlikte herhangi bir araştırma yapılıp delil toplanmadan sübutun varlığı kabul edilerek, Özel Dairenin kabule göre oluşturduğu bozma nedeni doğrultusunda aynı suçtan TCK'nun 152/1-a maddesine göre yeniden kurulan hükmün, Ceza Genel Kurulunca incelenmesi gereken bir direnme kararı niteliğinde olup olmadığının değerlendirilmesi gerekmektedir.

İncelenen dosya kapsamından;

Özel Dairece ilk hükmün, sanığa atılı eylem sabit olmadığı halde mahkûmiyet hükmü kurulması, kabule göre de sanığın eyleminin TCK'nun 152/1-a maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğunun gözetilmemesi nedenleriyle bozulmasından sonra yerel mahkemece 29.11.2016 tarihli oturumda açıkça bozma ilamına uyulmasına karar verildiği, ancak kabule göre oluşturulan bozma nedeni doğrultusunda sanığın TCK'nun 152/1-a maddesi gereğince mahkûmiyetine hükmolunduğu anlaşılmaktadır.

Yerel mahkeme tarafından bozma ilamına uyulmasına karar verildikten sonra bozulan hükme direnildiği de belirtilmeden önceki hükümden farklı olarak mala zarar verme suçunun nitelikli hâlinden verilen mâhkumiyet hükmü direnme kararı niteliğinde olmadığından Ceza Genel Kurulunca incelenmesi mümkün değildir. Bu nitelikteki bir hükmün temyiz edilmesi halinde incelemenin Yargıtayın ilgili dairesi tarafından yapılması gerekir.

Bu itibarla, yerel mahkemenin son uygulaması direnme kararı niteliğinde olmadığından dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere Özel Daireye gönderilmesine karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

Antalya 1. Çocuk Mahkemesinin 29.11.2016 gün ve 312-397 sayılı kararı, Ceza Genel Kurulunca incelenmesi gereken bir direnme kararı niteliğinde olmadığından dosyanın temyiz incelemesi için Yargıtay 17. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 20.06.2017 tarihinde yapılan müzakerede oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14944, Karar No: 2013/16341, Tarih: 05.12.2013

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2013/14944 E.  ,  2013/16341 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tahliye-Alacak

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tahliye ve alacak davasına dair karar, davacı ... ve davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Asıl dava, akde aykırılık nedeniyle kiralananın tahliyesi, birleşen dava kira alacağı, karşı dava kiracının maddi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece asıl davanın kabulüne, birleşen davanın kısmen kabulüne, karşı davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı ve davalı-karşı davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı-karşı davacının karşı davaya yönelik temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davalı-karşı davacının asıl ve birleşen davada tahliye ve kira alacağına ilişkin verilen hükme yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Davacı kiraya veren, asıl dava dilekçesinde müvekkiline ait ... ada ... parselde kayıtlı otel, kayak tesisi, günübirlik konaklama ve kayak pisti tesislerinin 01.04.2002 tarihli sözleşme ile davalıya kiralandığını, sözleşmenin başlangıç tarihinin 01.01.2003 olmasına rağmen davalının 07.03.2005 tarihinde işletme belgesi alarak tesisi sadece 2005-2006 kış sezonunda işlettiğini, takip eden dönemlerde tesisi kullanmadığı gibi gerekli güvenlik önlemleri almadan kiraya verene bildirim de bulunmadan terk ettiğini, bu sebeple tesiste büyük hasarlar meydana geldiğini, ihtar tebliğine rağmen kiracının sözleşmeden doğan yükümlülüklerini yerine getirmediğini belirterek davalının akde aykırılık nedeniyle kiralanandan tahliyesini istemiş, birleşen dava dilekçesinde ise davacı kiraya veren davalı kiracının sözleşme başlangıcından itibaren ödemediği, 2006-2011 dönemi 673.859,72.-TL kira alacağının tahsilini talep etmiştir. Davalı kiracı tesisin süresinde faaliyete geçememesinin kiraya verenin sözleşmede verdiği taahhütleri yerine getirmemesinden kaynaklandığını ve davanın reddini savunmuştur.

Borçlar Kanun'unun 256.maddesi hükmü uyarınca kiracı kiralananı kira süresi boyunca tam bir ihtimam dairesinde kullanmak zorundadır. Anılan madde hükmü gereğince akde aykırılıktan dolayı kiracının tahliyesine karar verilebilmesi için kiracıya akde aykırı davranışına son vermesi hususunda kiraya veren tarafından süreli bir ihtar tebliğ ettirilmesi ve tanınan bu süre içerisinde de akde aykırılığın giderilmemiş olması gerekir. Kiralananın açıktan fena kullanılması durumunda akde aykırılığın giderilmesi amacıyla kiracıya ihtar gönderilmesine gerek yoktur.

Türk Borçlar Kanununun 316.maddesi hükmü uyarınca kiracı kiralananı sözleşmeye uygun olarak özenle kullanmak ve kiralananın bulunduğu taşınmazda oturan kişiler ile komşulara gerekli saygıyı göstermekle yükümlüdür. Kiracının bu yükümlülüğe aykırı davranması durumunda sözleşmeye aykırılık nedeniyle tahliyesine karar verilebilmesi için kiraya verenin konut ve çatılı işyeri kirasında kiracıya en az otuz gün süre vererek aykırılığın giderilmesini, aksi takdirde sözleşmeyi feshedeceğini yazılı olarak bildirmesi ve tanınan bu süre içerisinde de akde aykırılığın giderilmemiş olması gerekir. Diğer kira ilişkilerinde ise, kiraya veren, kiracıya önceden bir ihtarda bulunmaksızın, yazılı bir bildirimle sözleşmeyi hemen feshedebilir. Konut ve çatılı işyeri kirasında,kiracının kiralanana kasten ağır bir zarar vermesi, kiracıya verilecek sürenin yararsız olacağının anlaşılması veya kiracının bu yükümlülüğe aykırı davranışının kiraya veren veya aynı taşınmazda oturan kişiler ile komşular bakımından çekilmez olması durumlarında kiraya veren, yazılı bir bildirimle sözleşmeyi hemen feshedebilir.

Olayımıza gelince; Davaya dayanak yapılan ve hükme esas alınan 01.01.2003 başlangıç tarihli ve 49 yıl süreli kira sözleşmesini ... ...Kış Sporları ve Kayak Merkezi A.Ş. Adına ... Valisi ve "Köylere Hizmet Götürme Birliği adına Eleşkirt Kaymakamlığı kiraya veren sıfatıyla imzalamışlardır. Dava, sadece kiraya verenlerden ... tarafından açıldığı gibi akde aykırılığın giderilmesine ilişkin 03.04.2009 tarihli ihtarda ayrı kiraya veren tarafından keşide edilmiştir. Kiraya verenler birden fazla ise aralarında zorunlu dava arkadaşlığı mevcut olup, tahliye istemi bölünemeyecek isteklerden olduğundan ihtarnamenin kiralayanların hepsi tarafından düzenlenip gönderilmesi gerekir. Kiraya verenlerden sadece birisi tarafından keşide edilen noter ihtarı hukuki sonuç doğurmaz.

Dava aşamasındaki eksiklik muvafakat ile giderilse bile ihtarnamedeki eksikliğin sonradan giderilmesi mümkün olmadığından mahkemece tahliye isteminin reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde kiralananın tahliyesine karar verilmesi doğru olmadığı gibi sözleşme de kira bedelinin kiraya verenlere ne şekilde ödeneceği kararlaştırılmadığına göre kira parasının kiraya verenlere 1/2 oranında ödeneceğinin kabulü gerekir. Mahkemece talep edilen kira parasından davacı payına isabet eden kısmın kabulüne karar verilmesi gerekirken, tamamının tahsiline karar verilmesi de doğru değildir.

Hüküm bu nedenlerle bozulmalıdır.

Hüküm bu nedenlerle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda 1 nolu bentte yazılı nedenlerle davalı-karşı davacının temyiz itirazlarının reddi ile karşı davaya ilişkin hüküm kısmının ONANMASINA, 2 nolu bentte yazılı nedenlerle davalı-karşı davacının tahliye ve kira alacağına ilişkin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, davacının temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, onanan kısım için temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına,istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz eden davacıya iadesine, 05.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/24845, Karar No: 2014/191, Tarih: 14.01.2014

**10. Hukuk Dairesi         2013/24845 E.  ,  2014/191 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İstanbul Anadolu 5. İş Mahkemesi

Tarihi : 10.10.2013

No : 2013/804-2013/505

Davacı, 10.09.2009 tarihinde geçirdiği kazanın iş kazası olduğunun tespitini istemiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak, yapılan yargılama sonucunda ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalılardan S..Hidrofor San. ve Tic. A.Ş. vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Uyuşmazlık konusu dönemde yürürlükte bulunan ve davanın yasal dayanaklarından biri 5510 sayılı Kanunun 13. maddesine göre iş kazası;

"Madde 13- İş kazası;

a) Sigortalının işyerinde bulunduğu sırada,

b)(Değişik bend:17.04.2008-5754 S.K./8.mad) İşveren tarafından yürütülmekte olan iş nedeniyle sigortalı kendi adına ve hesabına bağımsız çalışıyorsa yürütmekte olduğu iş nedeniyle,

c) Bir işverene bağlı olarak çalışan sigortalının, görevli olarak işyeri dışında başka bir yere gönderilmesi nedeniyle asıl işini yapmaksızın geçen zamanlarda, .... meydana gelen ve sigortalıyı hemen veya sonradan bedenen ya da ruhen özüre uğratan olaydır." şeklinde tanımlanmıştır.

Olayın, işkazası olarak kabul edilebilmesi için; olaya, maruz kalan kişinin 5510 sayılı Kanunun 4. maddesi anlamında sigortalı olması, olayın, 5510 sayılı Kanunun 13. maddesinde sayılı ve sınırlı olarak belirtilen hal ve durumlardan birinde meydana gelmesi koşuldur

Bu bakımdan 13. madde teknik yönden tanımlayıcı bir hukuk kuralıdır. Bunun uygulamaya ilişkin sonucu ise, bir olayın iş kazası sayılıp sayılmayacağının anılan maddenin tanımı ve öngördüğü unsurlar çerçevesinde belirlenebileceğidir. Yasanın açık hükümleri bir yana bırakılarak, iş kazası kavramının unsurlarının belirlenmesine olanak yoktur. Bir olayın iş kazası sayılabilmesi için, sigortalıyı bedence ve ruhça zarara uğratan olayın, maddenin belirlediği “hal ve durumlardan” birinde meydana gelmiş bulunması gerekli ve yeterlidir. Bu sınırlı durumlar dışında meydana gelen ve sigortalıyı ruh ve bedence zarara uğratan olayların iş kazası olarak kabulüne olanak bulunmamaktadır.

Belirtilmelidir ki, yasanın, iş kazasını sigortalıyı zarara uğratan olay biçiminde nitelendirmiş olması, illiyet (nedensellik) bağını iş kazasının bir unsuru olarak ele almayı gerektirmiştir. Ne var ki, burada aranan “uygun illiyet (nedensellik) bağı” olup, bu da yasanın aradığı hal ve durumlardan herhangi birinde gerçekleşme olgusu ile sonucun birbiriyle örtüşmesi olarak anlaşılmalı, yasada olmadığı halde, herhangi başka kısıtlayıcı bir koşulun varlığı aranmamalıdır.

Belirtilmelidir ki, yasanın, iş kazasını sigortalıyı zarara uğratan olay biçiminde nitelendirmiş olması, illiyet (nedensellik) bağını iş kazasının bir unsuru olarak ele almayı gerektirmiştir. Ne var ki, burada aranan “uygun illiyet (nedensellik) bağı” olup, bu da yasanın aradığı hal ve durumlardan herhangi birinde gerçekleşme olgusu ile sonucun birbiriyle örtüşmesi olarak anlaşılmalı, yasada olmadığı halde, herhangi başka kısıtlayıcı bir koşulun varlığı aranmamalıdır.

Kısacası; anılan yasal düzenleme, sosyal güvenlik hukuku ilkeleri içinde değerlendirilmeli; maddede yer alan herhangi bir hale uygunluk varsa zararlandırıcı sigorta olayının kaynağının sigortalı olup olmaması ya da ortaya çıkmasındaki diğer etkenlerin değerlendirilmesinde dar bir yoruma gidilmemelidir. (Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 14.10.2009 tarih, 2009/21-400 Esas, 2009/432 Karar sayılı ilamı)

Somut olayda; davacı, 10.09.2009 günü saat 11.00 sıralarında davalı işverenin hidrofor imalatı yapan işyerinde pompa test uzmanı olarak çalıştığı esnada hidrofor pompasının tekerlekli araba üzerinden davacının üzerine gelmesi üzerine davacının düşmemesi için tutmaya çalışması nedeniyle belinin sakatlandığını iddia ettiği, davalı işveren tarafından işyerinde meydana gelen bir iş kazasının bulunmadığı, davacının, daha öncesinden kaynaklı bel rahatsızlığı bulunduğuna ilişkin savunma yapıldığı, dosya kapsamında beyanları alınan tanıkların iş kazası anına ilişkin görgüye dayalı beyanları bulunmadığı, davacının işyeri şahsi sicil dosyasında, işyeri hekiminin 02.11.2009 tarihinde davacıyı Ümraniye Eğitim ve Araştırma Hastanesi fizik tedavi bölümüne sevk ettiği teşhis olarak L 5 s1 fraktür belirtildiği, davacının işyeri şahsi sicil dosyasındaki 2009 yılı 9. ay puantaj kayıtlarında 11.09.2009 ve 30.09.2009 – 02.10.2009 tarihlerinde istirahatli olduğu, davacının 10.09.2009 tarihinden önceki dönemlerde fizik tedavi, ortopedi, nöroşirurji bölümlerine sevkleri bulunduğu, yine davacı tarafından sunulan 10.09.2009 tarihinden sonraki dönemlere ilişkin İstanbul Göztepe Eğitim ve Araştırma Hastanesince düzenlenen sağlık kurulu raporları ve epikriz raporları olduğu görülmüştür.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmesi, yetersiz ve eksik araştırmaya dayalıdır.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmesi, yetersiz ve eksik araştırmaya dayalıdır.

Yapılacak iş; davacının 10.09.2009 tarihinden önce ve sonraki ortopedi, fizik tedavi, nöroşirurji ve beyin cerrahisi bölümlerindeki tedavilerine ilişkin tüm tedavi evrak ve raporları ilgili sağlık kuruluşlarından celp edilmeli, davacının işyerindeki periyodik muayeneleri kontrol edilmeli gerektiğinde periyodik muayene yapan hekimlerin bilgi ve görgülerine başvurulmalı, davacının belinde meydana gelen rahatsızlığın iddiaya konu olay ile ilgisi olup olmayacağı, daha önceki rahatsızlıklarından kaynaklanıp kaynaklanmadığı, davacının iddiaya konu rahatsızlığı ile çalışmasını sürdürüp sürdürmemesinin mümkün olup olmadığı hususlarını irdeleyen ve sonucuna göre yukarıda belirtilen ilkeler ışığında iş kazası olup olmadığının değerlendirildiği uzman bilirkişi raporu alınarak, tüm dosya kapsamı bir bütün halinde değerlendirildikten sonra varılacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı S..Hidrofor San. ve Tic. A.Ş. vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, istek halinde temyiz harcının davalı S..Hidrofor San. ve Tic. A.Ş.’ye iadesine, 14.01.2014 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/25323, Karar No: 2013/18253, Tarih: 25.11.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/25323 E.  ,  2013/18253 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu kurumu zararına dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için,eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir. Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasa'ya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne

Başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.)Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklereilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır. Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır. iç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS), temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup,insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar,hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AiHS'nin 1. maddesine göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse … aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına … saygı gösterilmesi hakkına sahiptir. AiHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanık resmi nikahlı evli iken, vefat eden babasından sigorta maaşını alabilmek için 24/02/1994 tarihinde muvazaalı olarak eşinden boşandığı, ancak sanığın ve eşinin aynı evde birlikte yaşamaya devam ederek ...'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de, mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen

birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 Sayılı Kanunun 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 25/11/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.