muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/1198, Karar No: 2010/3138, Tarih: 23.03.2010

Komşuluk hukukunun öngördüğü sınırları aşan kullanım halinin saptanması halinde ise, mahkemece kurulacak hükümde zararlı davranışın giderim şeklinin ve taraf yükümlülüklerinin açıkça gösterilmesi zorunludur.

Bu ilkeler ışığında somut olaya bakıldığında;

Davalı kullanımında bulunan 7 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydına göre maliki “... oğlu ... ”tir. Taşınmaz bu kişi adına 1964 yılında yapılan tapulamada tescil edilmiştir. Davada kendisine husumet yöneltilen “...” ise davacı tanımlamasına göre dava konusu taşınmazı kullanan kişi olup taşınmazda mülkiyet ilişkisi varmış gibi yorumlanmıştır. Mahkemece öncelikle davacı taraftan sorulmak suretiyle “... oğlu ... ” ile davalı arasında miras bağı olup olmadığı belirlenmeli ve var ise nüfus kayıtları ile de mirasçılık ilişkisi doğrulandığı takdirde davada komşuluk hukukuna göre inceleme yapılmalıdır.

Yukarıda belirtildiği üzere dava mülkiyet aktarımından kaynaklanan elatmanın önlenmesinden değil komşuluk hukukundan kaynaklanan elatmanın önlenmesine ilişkindir. HUMK'nun 74. maddesi gereğince hakim her iki tarafın iddia ve savunmalarıyla bağlı olup ondan

fazlasına veya başka bir şeye hüküm veremez. Yasanın 75. maddesi gereğince de hakim kanunun koyduğu ayrıcalıklar dışında iki taraftan birinin söylemediği şeyi veya iddia sebeplerini kendiliğinden nazara alamaz. Oysa hükme dayanak yapılan 29.6.2009 tarihli kadastro teknisyeni tarafından düzenlenen bilirkişi raporu çekişme konusu pencere ve saçağın bulunduğu mahaldeki parsellerin çap kaydı esas alınarak tanzim edilmiş bu raporda komşuluk hukukuna ilişkin Türk Medeni Kanununun ilgili hükümleri üzerinde hiç durulmamış, 30.6.2009 tarihli inşaat mühendisi tarafından verilen raporda ise; çatının eğiminin davacı parseline doğru yapıldığı ve davacı taşınmazına akışın engellenmesi için yapılması gereken tadilatlar belirtilmiş ancak pencereye ilişkin olarak burada da komşuluk hukukuna göre bir inceleme yapılmamıştır. Mahkemece de anılan raporlar hükme dayanak yapılmıştır. Bu saptama HUMK'nun 74 ve 75. maddeleri hükümlerine aykırıdır.

Bu durumda mahkemece yapılması gereken iş; taraf teşkili sağlandıktan sonra mahallinde yeniden keşif yapılarak ve bu konuda uzman mimar bilirkişinin görüşünden yararlanılarak davalıların komşuluk hukukuna aykırı şekilde yaptığı iddia edilen pencere ve saçağın 159 ada 5 numaralı parselde oturan davacının pencere nedeniyle mahremiyetine ve saçaktan akan su nedeniyle de taşınmazında bir zarar meydana getirip getirmediğini tespit etmek, zarar oluşuyorsa bunun giderilme yöntemini bilirkişiye belirletmek ve bu şekilde elde edilecek sonuca uygun bir hüküm kurmak olmalıdır.

Davanın yanlış vasıflandırılması suretiyle isteğin bilirkişinin yetersiz raporuyla yazılı olduğu şekilde hükme bağlanması doğru olmadığından kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, 23.03.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/6901, Karar No: 2006/9744, Tarih: 03.07.2006

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2006/6901 E.  ,  2006/9744 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

MÜDAHİL : ORMAN YÖNETİMİ

Taraflar arasındaki tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, dava dilekçesinde sınırlarını bildirdiği ... Mahallesinde bulunan taşınmazın tapuda kayıtlı olmadığını, kazandırıcı zamanaşımı zilyedliği yoluyla taşınmaz edinme koşullarının yararına oluştuğunu iddia ederek Medeni Yasanın 713. maddesi hükmüne göre adına tescilini istemiştir. Mahkemece, müdahil Orman Yönetiminin davasının kabulüne, ... bilirkişi krokisinde A=12310 m2, B=15270 m2, C=11300 m2, D=16300 m2, E=39610 m2, F=24450 m2 ve G=3500 m2 ile gösterilen taşınmazların orman niteliği ile Hazine adına tapuya tesciline, davacının davasının reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, Medeni Yasanın 713. maddesi hükmü uyarınca tapusuz olan taşınmazın tesciline ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde tesbit tarihinden önce orman kadastrosu yapılmamıştır. Genel arazi kadastrosu işlemi 01.04.1958 - 30.04.1958 tarihleri arasında ilan edilmiş ve kesinleşmiştir. Kesinleşme tarihi ile davanın açıldığı tarih arasında 20 yıllık süre geçmiştir.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye, çekişmeli taşınmazlara bitişik ve yakın komşu olan bir çok taşınmaz hakkında açılan tescil davalarında verilen kararların Dairece yapılan temyiz incelemesi sırasında, 1987 - 1990 yılları arasında yapılan keşiflerde dava konusu yerlerin kimsenin zilyetliğinde olmayan dağlık-taşlık ve çalılık yerler olarak gösterildiği, keşif tarihleri ve davanın açıldığı tarih gözönünde bulundurulduğunda taşınmazlar üzerinde davacı taraf zilyetliğinin kazandırıcı zamanaşımı süresinde ulaşmadığı bir yana, taşınmazların yakın tarihli amenajman haritalarında da bozuk baltalık orman olarak gözüktüğü ve bu nitelikteki taşınmazın zilyetlikle de kazanılacak yerlerden olmadığı, uzman orman bilirkişisi tarafından düzenlenen raporda, memleket haritasında ve ... fotoğraflarında biri birinin devamı olup, aynı nitelikte bulunan ve taşınmazların yüksek eğimli bölümlerinin orman sayılan ve ormanın devamı ve orman bütünlüğü içinde kabul edilmesi gereken düşük eğimli bölümlerinin ise orman sayılmayan yerlerden olduğunun belirtilmesinin açık çelişki olduğu ve mahkemece bilirkişi raporuna bu nedenle değer verilmeyerek taşınmazın orman niteliğinde Hazine adına tesciline karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 03/07/2006 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/716, Karar No: 2016/17298, Tarih: 08.12.2016

**5. Hukuk Dairesi         2016/716 E.  ,  2016/17298 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atma sonucu meydana gelen imalatın kal'i ve eski hale iade davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atma sonucu meydana gelen imalatın kal'i ve eski hale iade istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre, davanın kabulüne karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 08/12/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5372, Karar No: 2017/24336, Tarih: 16.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/5372 E.  ,  2017/24336 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 16/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1828, Karar No: 2020/7996, Tarih: 02.12.2020

**14. Hukuk Dairesi         2017/1828 E.  ,  2020/7996 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 11.09.2006 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali mera olarak sınırlandırılması talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 14.06.2007 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı ..., davalılar adına tescil edilen 1941, 1942 ve 1944 parsel sayılı taşınmazların tapu kaydının iptali ile mera olarak sınırlandırılmasını istemiştir.

Davalılar yargılamaya katılmamıştır.

Mahkemece yapılan yargılama sonucunda davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davalılar, tebligatlaın usulüne uygun yapılmadığı için davayı takip edemediklerini bildirerek istinaf isteminde bulunmuştur.

Mahkeme 12.12.2016 tarihli ek kararı ile; hükmün 11.09.2007 tarihinde kesinleşmiş olduğundan temyiz isteminin reddine karar vermiştir.

Ek karar karşı davalılar istinaf talebinde bulunmuştur.

Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi tarafından; Erzurum 2. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2006/292 Esas -2007/181 Karar sayılı ilamına karşı yapılan kanun yolu başvurusunda, HMK geçici 3. madde 2. fıkrası gereğince görevli yargı yeri Yargıtay İlgili Hukuk Dairesi olduğundan dosyanın ilgili Yargıtay Hukuk Dairesine gönderilmek üzere mahkemesine iadesine karar verilmiştir.

Davalıların 14.02.2017 tarihli ek dilekçesi ile dosya temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmiştir

1-Davanın kabulüne dair verilen kararın davalı ...’e 20.08.2007'de bizzat kendisine, davalı ...'a da 21.8.2007'de kızına tebliğ edildiği, tebligatlarda herhangi bir usulsüzlüğün bulunmadığı anlaşıldığından bu davalılar yönünden temyiz isteminin reddine dair ek kararın onanmasına,

2- Davalı ... yönünden yapılan temyiz incelemesi sonucunda; Davalı ...’e karar 20.08.2007 tarihinde kardeşi ...’e yapılmıştır. Dosya içinde bulunan kayıtlarda davalı ...’in 1988-2014 tarihleri arasında Antalya’da çalıştığı, 2007 tarihinde mernis adresinin Antalya olduğu anlaşılmaktadır. HMK.'nun 27. maddesi hükmü uyarınca, davanın tarafları, müdahiller ve yargılamanın diğer ilgilileri, kendi haklarıyla bağlı olarak hukuki dinlenilme hakkına sahiptirler. Hukuki dinlenilme hakkı, Anayasının 36. maddesinde ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6. maddesinde düzenlenen adil yargılama hakkının en önemli unsurudur. Bu itibarla, davalı ...'a yapılan tebligat geçersiz olduğundan davalı yönünden yargılamaya devam ile savunma hakkı tanınarak, delilleri toplanıp sonucuna göre bir karar vermek üzere ek kararın kaldırılarak hükmün bozulması gerekmiştir

SONUÇ:Yukarıda 1.bentte yazılı nedenlerle davalı ... ve ... yönünden mahkemece verilen ek kararın ONANMASINA, 2. bentte yazılı nedenlerle 14.02.2017 tarihli ek kararın KALDIRILMASINA,16.06.2007 tarihli davanın kabulüne dair kararın BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın yatırana iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 02.12.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.Başkan
Yargıtay — Esas No: 2020/390, Karar No: 2020/1443, Tarih: 18.02.2020

**11. Ceza Dairesi         2020/390 E.  ,  2020/1443 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme ve kullanma

HÜKÜM : Beraat

Sanığa yüklenen 2006 takvim yılında sahte fatura kullanma ve düzenleme suçlarının yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle 5237 sayılı TCK'nin 66/1-e ve 67/4 maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suç tarihlerinden hüküm tarihine kadar gerçekleşmesi nedeniyle kamu davasının düşmesine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yargılamaya devam olunarak hüküm kurulmasının yasaya aykırı olduğu; 2007 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibarıyla 5237 sayılı TCK'nin 66/1-e ve 67/4 maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suç tarihinden, temyiz inceleme tarihine kadar; 2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibarıyla 5237 sayılı TCK'nin 66/1-e maddesinde öngörülen 8 yıllık asli dava zamanaşımının, kesici son işlem olan sanığın sorgusunun yapıldığı 07.02.2012 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun'un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davalarının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK'nin 223/8. maddesi gereğince DÜŞMESİNE, 18.02.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18148, Karar No: 2016/14598, Tarih: 07.06.2016

**13. Hukuk Dairesi         2015/18148 E.  ,  2016/14598 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün davacılar avukatınca duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacılar vekili avukat.... geldi. Karşı taraftan gelen olmadığından onun yokluğunda duruşmaya başlanılmış ve hazır bulunan avukatın sözlü açıklaması dinlenildikten sonra karar için başka güne bırakılmıştı. Bu kez temyiz dilekçesinin süresinde olduğu saptanarak dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacılar, murisleri ...'ın maliki bulunduğu binayı Girişi Kentsel Dönüşüm Projesi kapsamında davalıya devrettiğini, davalının sözleşmeye uygun olarak daire vermediğini, değer farkı olduğunu, teslim edilen dairede ve binanın ortak alanlarında eksik ve ayıplı işler bulunduğunu, ayrıca geç teslim nedeniyle kira kaybına uğradıklarını ileri sürerek, fazlası saklı kalmak üzere değer farkından dolayı şimdilik 300TL, eksik ve ayıplı imalat nedeniyle şimdilik 100 TL ve kira kaybından dolayı şimdilik 100 TL tazminatın faiziyle birlikte davalıdan tahsilini istemişlerdir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın görülmesinin idari yargının görev alanına girdiği gerekçesiyle yargı yolu caiz olmadığından davanın usulden reddine karar verilmiş; hüküm, davacılar tarafından temyiz edilmiştir.

Davacıların murisi ile davalı arasında kentsel dönüşüm projesi kapsamında Tapu Tahsis Belgeli Tesis Sözleşmesi imzalandığı dosya kapsamından anlaşılmakta olup bu husus taraflar arasında da çekişmesizdir. Davacılar, davalı belediyenin sözleşme kapsamında taahhüt edilen nitelikte daire vermediği, değer farkı olduğu, eksik ve ayıplı imalat bulunduğu ve geç teslim nedeniyle kira kaybı zararlarının bulunduğu iddiasıyla tazminat istemiyle eldeki davayı açmışlar, mahkemece davanın idari yargıda görülmesi gerektiğinden bahisle davanın usulden reddine karar verilmiştir. Eldeki davada çözülmesi gereken husus, davaya bakma görevinin adli yargıya mı, idari yargıya mı ait olduğu hususudur.

Benzer bir olayda davanın reddine dair direnme kararının Yargıtay Hukuk Genel Kurulunda görüşülmesi sırasında, Dairemizce de benimsenen kararda da belirtildiği üzere taraflar arasında yapılan sözleşmenin tarafların özgür iradesiyle düzenlendiği, davacının özel hukuk hükümlerine tabi bu sözleşme uyarınca eksik belirlendiği iddia edilen bakiye alacağının talep edildiği, davacının bu talebinin kişisel hakka dayandığı, bu nedenle uyuşmazlıkta idari yargı değil adli yargı mahkemelerinin görevli olduğu anlaşılmaktadır. (Hukuk Genel Kurulunun 10.06.2015 gün 2014/13-1500 esas, 2015/1519 karar numaralı kararı)

Bilindiği üzere, görev hususu kamu düzenine ilişkin olup taraflar ileri sürmese dahi yargılamanın her aşamasında re'sen gözetilmesi gereken bir husustur. Bu bağlamda mahkemenin, görevli olup olmadığını talep olmasa dahi kendiliğinden gözetmesi zorunludur. Yukarıda açıklandığı üzere davacı tarafın talebi özel hukuk hükümlerine göre yapılan işlem neticesinde tazminat isteğine ilişkin olduğundan olayda görevli mahkeme adli yargı mahkemesidir. Mahkemece, değinilen bu yön gözetilerek işin esasına girilmek suretiyle hasıl olacak sonuca uygun bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın davacılar yararına BOZULMASINA, 1350,00 TL duruşma avukatlık parasının davalıdan alınarak davacılara ödenmesine, peşin alınan 27,70 TL harcın istek halinde davacılara iadesine, 07/06/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/19323, Karar No: 2010/27066, Tarih: 30.09.2010

**2. Ceza Dairesi         2010/19323 E.  ,  2010/27066 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Elektrik hırsızlığı

HÜKÜM : Ceza vermekten vazgeçilmesine

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5237 sayılı TCK.nun 145.maddesinde yer alan "malın değerinin az olması" kavramı daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca ihtiyacı kadar ve değeri az olan şeyin alınmasını ifade ettiği ve olayın özelliği değerlendirilerek yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden, somut olaydaki kaçak elektrik kullanma suçunun işleniş şekline göre uygulama olanağı bulunmayan anılan madde uyarınca değer azlığından bahisle, yazılı şekilde sanık hakkında ceza vermekten vazgeçilmesine karar verilmesi karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 30.09.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9108, Karar No: 2014/9629, Tarih: 14.05.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/9108 E.  ,  2014/9629 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp,onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı,sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için,eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir.Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun Kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık

iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir.Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanığın resmi nikahlı evli iken, vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 20.07.2005 tarihinde eşinden muvazaalı olarak boşandığı, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettiği, SGK' dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdığı iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra,eşlerin bir arada yaşamasını engelliyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında,eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak

Amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanığın eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.