muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/9318, Karar No: 2018/10213, Tarih: 11.10.2018

Kabule göre de;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 331/1. maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 11/10/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11785, Karar No: 2015/8754, Tarih: 21.04.2015

**21. Hukuk Dairesi         2014/11785 E.  ,  2015/8754 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davacı ile davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1) Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davacın tüm,davalı Kurumun aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2)Davacı, 10/07/1990 tarihten itibaren Bağ-kur sigortalısı sayılması gerektiğinin tespitini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile davacının 04.10.2000 tarihinden itibaren sigortalılık hak ve mükellefiyetinin başlatılması gerektiğinin tespitine karar verilmiştir.

01.04.1972 tarihinde yürürlüğe giren 1479 sayılı Yasanın 24. maddesinde zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için esnaf sicili veya kanunla kurulu meslek kuruluşu kaydı aranırken 20.4.1982 tarihinde yürürlüğe giren 2654 sayılı Yasa ile 1479 sayılı Yasanın 24. maddesi değiştirilecek zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için gelir vergisi mükellefi olması şartı getirilmiş ancak gelir vergisinden muaf olanlar için meslek kuruluşuna kayıtlı olma yeterli görülmüş, 22.3.1985 tarihinde yürürlüğe giren 3165 sayılı Yasa ile 24. madde değiştirilerek zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için vergi kaydı veya esnaf sicil kaydı veya oda kaydının bulunması yeterli görülmüş, 2.8.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4956 sayılı Yasa ile 24. madde değiştirilerek zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için gelir vergisi mükellefi olma şartı getirilmiş ancak gelir vergisinden muaf olanlar için esnaf sicil kaydı ve oda kaydının bir arada bulunması yeterli görülmüştür.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacının 10.07.1990-31.12.1992, 14.06.1999-31.08.1999, 01.06.2002-30.09.2002, 30.06.2003- devam eden vergi kayıtlarının bulunduğu, Kurum’a 30.04.2008 tarihinde intikal eden Bağ-Kur giriş bildirgesi ile 01.06.2002 tarihinde Bağ-Kur sigortalılığına tescil olunduğu anlaşılmaktadır.

Somut olayda; davacının 04.10.2000 tarihinden sonra ilk vergi kaydının 01.06.2002 tarihinde olduğu ve o tarih itibariyle Bağ-Kur sigortalılığının başlatıldığı, haliyle Kurum işleminin yerinde olduğu göz ardı edilerek yazılı şekilde verilen karar usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine,

21.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2285, Karar No: 2024/4042, Tarih: 03.06.2024

**1. Hukuk Dairesi         2024/2285 E.  ,  2024/4042 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/317 E., 2024/89 K.

HÜKÜM/KARAR : Ret/Kabul-Karar Kaldırılarak Dava Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Gaziantep 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2018/44 E., 2020/295 K.

Taraflar arasındaki kadastro öncesi nedene dayalı tapu iptali ve tescil, mümkün olmaması halinde tazminat istemine ilişkin davadan dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kamu düzeni yönünden kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacılar vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar vekili; Gaziantep ili, Şehitkamil ilçesi, ... Mahallesinde bulunan 101 ada 76 parsel sayılı 19.200 metrekarelik taşınmazın 3.800,00 metrekarelik kısmının mirasbırakanlarına ait olduğunu, davalıların üzerine kaydedilen taşınmazda davalıların tapu devri ve resmi işlemlere yanaşmadıklarını ileri sürerek 101 ada 76 parsel taşınmazın 3.800,00 metrekarelik kısmının tapu kaydının iptali ile müvekkilleri adına tapuya kayıt ve tesciline, krokili alan içindeki ev, sebze, meyve ağaçları ve bağların müvekkillerine ait olduğunun tespitine, bu mümkün olmadığı takdirde fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 10.000,00 TL'nin davalılardan müteselsilen alınarak davacılara verilmesine karar verilmesini istemiştir.

II. CEVAP

Davalı ...; davacıların mirasbırakanlarının bu yerde payının bulunmadığını, dava dilekçesindeki iddiaların asılsız olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Davalılar ..., ..., ..., ..., ... ve ...; duruşmalardaki beyanlarında davanın reddini savunmuşlardır.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

II. CEVAP

Davalı ...; davacıların mirasbırakanlarının bu yerde payının bulunmadığını, dava dilekçesindeki iddiaların asılsız olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Davalılar ..., ..., ..., ..., ... ve ...; duruşmalardaki beyanlarında davanın reddini savunmuşlardır.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; Türk Medeni Kanunu'nun 724 üncü madde şartları yönünden yapılan değerlendirmede davacıların iyiniyetli olduğunun kabulünün mümkün olmadığı, 13.05.2019 havale tarihli bilirkişi raporunda arsa değerinin yapı değerinden fazla olarak hesaplandığı, temliken tescil davalarında aranan ikinci koşulun gerçekleşmediği ve davacıların tapu iptal tescil yönündeki talebinin reddine karar verilmesi gerektiği, davacıların sebepsiz zenginleşmeye yönelik talepleri yönünden ise bir tarafın mal varlığının diğer tarafın mal varlığı aleyhine çoğalması gerektiği, azalma ve çoğalmanın Yargıtay içtihatları uyarınca dava konusu taşınmazın davacılar tarafından davalılara teslim edildiği tarihte gerçekleştiğinin kabulünün zorunlu olduğu, teslim şartı gerçekleşmedikçe, sebepsiz zenginleşme nedeniyle alacak davasının açılmasının mümkün olmadığı, davacıların dava tarihi itibariyle zilyetliği devam ettirmeleri nedenleriyle davalıların davacılar aleyhine sebepsiz olarak zenginleşmediğinin açık olduğu belirlenerek davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı davacılar vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Nedenleri

Davacılar vekili istinaf başvuru dilekçesinde; müvekkilleri tarafından kullanılan alanın taşınmazın tamamı olmadığını, bölünemeyen taşınmazlar için tarafların anlaştığını ve dava açmadan rızai olarak kullanmaya başladığını, davanın tapu iptali tescil ve sebepsiz zenginleşme dayalı olarak algılandığını, açılan davanın tapu iptali ve alacak davası olduğunu, sebepsiz zenginleşme hükümlerine göre açılmadığını, tüm tanık beyanlarının lehlerine olduğunu belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; davanın Kadastro Kanunu'nun 12/3 üncü maddesinde öngörülen 10 yıllık hak düşürücü süre geçtikten sonra açıldığı belirlenerek davacılar vekilinin istinaf başvurusunun kamu düzeni yönünden kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak davanın hak düşürücü süre nedeniyle reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacılar vekili temyiz başvuru dilekçesinde; İstinaf Mahkemesinin dava konusu uyuşmazlığı yalnızca Kadasto Kanunu çerçevesinde değerlendirerek yargılamanın kapsamını daralttığını,

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacılar vekili temyiz başvuru dilekçesinde; İstinaf Mahkemesinin dava konusu uyuşmazlığı yalnızca Kadasto Kanunu çerçevesinde değerlendirerek yargılamanın kapsamını daralttığını,

taşınmazdaki hak sahipliği konusunda davacı müvekkillerce taşınmazın bir kısmının kullanımının devam ettiğini, İstinaf Mahkemesinin alacak konusunda da değerlendirme yapmadığını, müvekkillerin mülkiyet hakkının açıkça ihlal edildiğini belirterek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, kadastro öncesi hukuki nedene dayalı tapu iptali ve tescil, mümkün olmaması halinde tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 12/3 üncü maddesi

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Kadastro sonucu; Gaziantep ili, Şehitkamil ilçesi, ... Mahallesinde bulunan 101 ada 76 (yeni parsel: 148 ada 3) parsel sayılı 19.665,27 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, davalıların mirasbırakanları ... ve ... adlarına tespit ve 21.09.1991 tarihinde tescil edilmiş; eldeki dava ise Kadastro Kanunu'nun 12/3 üncü maddesinde düzenlenen 10 yıllık hak düşürücü süre geçtikten sonra 18.01.2018 tarihinde açılmıştır.

3. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere ve mülkiyet hakkı bulunmayan davacı tarafça artık bu hakka dayalı olarak tazminat isteminde de bulunulamayacağına göre usul ve kanuna uygun olup davacılar vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen sebepler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacılar vekilinin temyiz itirazının reddi ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Temyiz harcı peşin alındığından yeniden harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

03.06.2024 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/11460, Karar No: 2021/3566, Tarih: 05.04.2021

**3. Hukuk Dairesi         2020/11460 E.  ,  2021/3566 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece bölge adliye mahkemesi kararının kaldırılmasına ve ilk derece mahkemesi kararının bozulmasına dair verilen karara, ilk derece mahkemesince uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulüne yönelik olarak verilen kararın, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

6100 sayılı HMK’nın “Bozmaya uyma veya direnme” başlıklı 373. maddesinin birinci fıkrası; “Yargıtay ilgili dairesinin tamamen veya kısmen bozma kararı, başvurunun bölge adliye mahkemesi tarafından esastan reddi kararına ilişkin ise bölge adliye mahkemesi kararı kaldırılarak dosya, kararı veren ilk derece mahkemesine veya uygun görülecek diğer bir ilk derece mahkemesine, kararın bir örneği de bölge adliye mahkemesine gönderilir.” hükmünü,

Aynı maddenin dördüncü fıkrası ise; “Yargıtayın bozma kararı üzerine ilk derece mahkemesince bozmaya uygun olarak karar verildiği takdirde, bu karara karşı temyiz yoluna başvurulabilir.” hükmünü içermektedir.

Açıklanan madde hükümleri birlikte değerlendirildiğinde; ilk derece mahkemesi tarafından, Yargıtay’ın bozma kararı doğrultusunda karar verilmesi halinde, davanın taraflarına, karara karşı sadece temyiz yoluna başvuru olanağı tanındığı anlaşılmaktadır.

Bu halde ise; ilk derece mahkemesince verilen kararın, HMK’nın 362. maddesinde bölge adliye mahkemeleri tarafından verilen kararlar için öngörülen temyiz kesinlik sınırına tabi olacağı tartışmasızdır.

6763 sayılı kanun ile 6100 sayılı HMK'ya eklenen ek 1. madde uyarınca; aynı Kanunun 362. maddesinde öngörülen kesinlik sınırı, 01.01.2020 tarihinden itibaren 72.070 TL’ye çıkartılmıştır.

Bozmaya uyularak verilen karar, karar tarihi itibariyle kesin niteliktedir. HMK'nın 366. maddesi atfıyla aynı Kanunun 352. maddesi uyarınca, kesin olan karar hakkında Yargıtay tarafından temyiz isteminin reddine karar verilebilir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz dilekçesinin miktar itibariyle REDDİNE ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 05/04/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4861, Karar No: 2013/16150, Tarih: 02.12.2013

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2013/4861 E.  ,  2013/16150 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Kira alacağı

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı kira alacağı davasına dair karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kira alacağının tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili davadilekçesinde davalının 01.11.2007 başlangıç tarihli sözleşme ile kiracı olduğunu 01.11.2008 dönem kira bedelinin 1150 TL iken davalının 330 TL ödediğini, taşınmazı ise 11.11.2009 tarihinde tahliye ettiğini belirterek 2009 Ağustos ayından tahliye tarihine kadar 3 ay 11 gün olan kira bedeli 2.880 TL'sının tahsilini istemiştir. Davalı ise davacının fahiş kira istemesi sebebiyle kiralananı tahliye ettiğini, tahliye ettiği tarihe kadar kiraların ödendiğini, bir kısım kiraları bankaya, bir kısmını da elden davacıya ödediğini, güvence parasını dahi alamadığını belirterek, davanın reddini istemiştir.

Taraflar arasında düzenlenen ve hükme esas alınan 01.11.2007 başlangıç tarihli ve 3 yıl süreli kira sözleşmesi konusunda ve taşınmazın 11.11.2009 tarihinde tahliye edildiğine ilişkin bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Davalı 2009 Ağustos 11.11.2009 tarihler arası aylık kiraların eksik ödendiğini ve eksik ödenen 3 ay 11 günlük kira bedeli olan 2.880 TL'nin tahsilini istemiş davalı ise davaya konu kira bedellerinin elden ödendiğini, buna ilişkin belge verilmediğini iddia etmiş ise de bu hususu belgeler ile de kanıtlayamamışlardır. HMK.nun 200. maddesine göre davalının bu hususları tanıkla kanıtlama olanağı yoktur. Davalı takip konusu kira bedellerinin ödendiğini yazılı belge ile kanıtlayamadığına göre, davaya verdiği cevap dilekçesinde her türlü deliller yazmak suretiyle yemin deliline de dayanmış olduğundan ödeme konusunda davalıya yemin teklif etme haklarının olduğunun hatırlatılması, sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 02.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.Başkan
Yargıtay — Esas No: 2021/11537, Karar No: 2021/19169, Tarih: 11.11.2021

**2. Ceza Dairesi         2021/11537 E.  ,  2021/19169 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Karşılıksız yararlanma

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

I-Sanık ... hakkında karşılıksız yararlanma suçundan verilen beraat hükmüne yönelik temyiz talebinin incelenmesinde:

09/02/2013 tarihli kaçak tespit tutanağının yalnızca sanık ... hakkında düzenlenmesi, yapılan yargılamada sanıkların alınan savunmalarında suça konu tutanağın düzenlendiği adreste sanık ...’in oturduğunu beyan etmeleri karşısında; beraat kararı veren mahkemenin kabul ve değerlendirmesinde bir isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamenin bu hususu içeren bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA,

II-Sanık ... hakkında karşılıksız yararlanma suçundan verilen beraat hükmüne yönelik temyiz talebinin incelenmesinde:

Sanığın ikametinde yapılan denetimde düzenlenen kaçak elektrik tespit tutanağında kaydı bulunmayan sayaç ile su kullanıldığının belirtilmesi karşısında; kuruma kaydı bulunmayan sayacın kullanıcı tarafından istenildiği zaman değiştirilmesi mümkün olduğu da dikkate alındığında, karşılıksız yararlanma kastının bulunup bulunmadığı yönünden, sanığın hangi tarihten itibaren bu ikamette bulunduğu konusunda kolluk araştırması yaptırılıp, suça konu sayacın ne zaman takıldığı araştırılarak, kaçak kullanım süresi belirlendikten sonra, mahallinde keşif yapılmak suretiyle bilirkişi aracılığıyla tutanak öncesi tüketim değerleri ile tutanak sonrası tüketim değerlerinin uyumlu olup olmadığı tespit edilerek, sayaca herhangi bir müdahalenin bulunup bulunmadığı da belirlendikten sonra, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden, eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı isteme uygun olarak BOZULMASINA, 11.11.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8594, Karar No: 2018/1261, Tarih: 28.02.2018

**1. Hukuk Dairesi         2015/8594 E.  ,  2018/1261 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL - TENKİS

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil, tenkis davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalılar vekili tarafından yasal süre içerisinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 28.02.2018 Çarşamba günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalılar vekili Avukat ... geldi, davetiye tebliğine rağmen temyiz edilen davacı ... vekili Avukat, asli müdahil-davacılar ... vd. vekili Avukat gelmediler, yokluklarında duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekilin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil, olmadığı takdirde tenkis isteğine ilişkindir.

Davacı ve asli müdahiller, mirasbırakan ...’nun, 1679 ada 11 parsel sayılı taşınmazdaki 4 nolu bağımsız bölümünün intifa hakkını üzerinde bırakıp çıplak mülkiyetini davalılara satış suretiyle devrettiğini, temlikin mirasçılardan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek, tapu kaydının iptali ile miras payları oranında adlarına tesciline, olmazsa tenkise karar verilmesini istemişlerdir.

Davalılar, işlemin gerçek satış olduğunu, ayrıca mırasbırakanın bakımıyla uzunca bir süre ilgilendiklerini belirterek davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, minnet duygusuyla yapılan temlikin muvazaalı olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden, mirasbırakan ...’nun, 1679 ada 11 parsel sayılı taşınmazdaki 4 nolu bağımsız bölümünün intifa hakkını üzerinde bırakıp çıplak mülkiyetini 01.08.2012 tarihinde davalılara satış satış suretiyle temlik ettiği, 1933 doğumlu murisin 24.08.1995 tarihinde öldüğü, geride mirasçı olarak 3. eşi davacı eşi Şayeste ile 2. eşinden olma çocukları asli müdahiller Hilmiye, Hüsniye, Hayfer ve Necla’nın kaldığı, davalıların mirasçı olmadığı anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.