muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/19843, Karar No: 2015/15623, Tarih: 13.10.2015

**3. Hukuk Dairesi         2014/19843 E.  ,  2015/15623 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KAYSERİ 4. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 05/06/2014

NUMARASI : 2014/1-2014/127

Taraflar arasındaki alacak(araç tazmininden kaynaklı) davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkiline ait aracın, seyir halinde iken arıza göstergesinin yanması üzerine, davalı ............ yetkili servisi olan diğer davalı ...........Otomative ait servise götürüldüğünü, yapılan kontrolde servis yetkililerinin arıza lambasının airbag ve emniyet kemeri arızasından kaynaklandığını, önemli bir arıza olmadığını ve yola devam edebileceklerini söylemesi üzerine müvekkiline ait aracın tekrar yola çıktığını, yaklaşık 30 km. sonra aracın yine arıza yapıp bu defa yolda kalması üzerine aracın başka bir yetkili servise götürüldüğünü ve burada yapılan incelemede motorun yağsız kaldığının ve yatak sarması yaptığının tespit edildiğini, araçtaki bu arızanın ilk servis bakımının özensiz ve kusurlu yapılmasından kaynaklandığını belirterek, aracın tamir masrafı olan 10.150 TL tazminatın ihtar tarihinden itibaren yasal faizi ile davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı .................. Motorlu Araçlar İmal ve Satış A.Ş. vekili cevap dilekçesinde; öncelikle görev, yetki ve zamanaşımı itirazında bulunduklarını, esasa ilişkin olarak ise, müvekkili davalının, dava konusu aracın satıcısı, üreticisi veya araca onarım hizmeti sunan şirket olmadığını, aracın tamiratını hangi şirket yapmış ise husumetin ona yöneltilebileceğini, müvekkili şirketin sorumluluğunun ancak garanti süresi ile sınırlı olup, bu sürenin de dolmuş olduğunu belirterek, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece; alınan bilirkişi raporu doğrultusunda, aracın turbo parçasının arıza yapmasından kaynaklı hasara uğradığı, bu hasarın ne zaman ortaya çıkacağının bilinemeyeceği ve bu parçanın araç panelinde özel bir arıza göstergesinin bulunmadığı, davacı tarafça, araç ilk olarak davalı .......... Otomativ servisine getirildiğinde de bu arızanın mevcut olduğu hususunun ispat edilemediği, servisteki kontrol sırasında bulunmayan bu arızanın yola devam aşamasında meydana gelmiş olabileceği, bu arızanın meydana gelmesindeki kusurun aracın yağ ve motor bakımını gerekli periyotlarla yaptırmayan davacıda olduğu gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dava konusu uyuşmazlık, BK.nun 355 ve devamı maddelerinde düzenlenen eser sözleşmesinden kaynaklanan araç tamiri nedeniyle alacak istemine ilişkin olup, davacı tarafından davalı ........... yetkili servis olan diğer davalı ....... Otomative bırakılan aracın, davalı tarafça yapılan kontrol ve bakımı sonrası yola devam edilmesi sırasında meydana gelen arızanın davalının kusurlu ve özensiz bakımından kaynaklanıp kaynaklanmadığı ve davalıların bu arıza nedeniyle oluşan zarardan sorumlu olup olmadığı konusundaki uyuşmazlıkların çözümü gerekmektedir.

Zira, 1086 sayılı HUMK.'nun 75/2. , 179/3 ve 6100 sayılı HMK.'nun 31.maddesine göre hakim davada uyuşmazlık noktalarını belirlemek ve aydınlatmak zorundadır.

Buna göre davalı servisin hatalı ve eksik tamir eylemi ile davacının aracında arıza meydana gelmiş ise davalı, davacının bu nedenle uğradığı zararı tazminle yükümlüdür. Ancak zararın davalıdan tazminine karar verilebilmesi için öncelikle zararın davalının ayıplı hizmet ifasından kaynaklandığının kesin olarak ispatlanması gerekir.

Somut olayda; mahkemece yaptırılan bilirkişi incelemesi neticesinde ........... Üniversitesi Müh. Fak.Öğr.Üyesi bilirkişi tarafından düzenlenen 02.05.2014 tarihli raporda; aracın geçmiş onarım belgelerine göre söz konusu arızadan önce yağ ve motor bakımlarının en son 18.03.2009 ile 22.08.2009 tarihleri arasında yapıldığı, böylece aracın yağ değişim periyodunun 7 ay olduğu, , son yapılan yağ ve filtre değişiminden sonra bu 7 aylık sürenin geçtiği ve dolayısıyla motor yağının kirlenmiş ve ömrünü doldurmuş durumda olacağı, araçtaki hasarın, turbo kompresörünün arızalanması sonucunda motordaki yağın katolizör ve egsoza dolması ve bu suretle aracın motorunun yağsız kalarak yatak sarması şeklinde meydana geldiğini, turbo kompresör arızasına motor yağının kalitesi, cinsi ve motorun aşırı zorlanmasının sebep olabileceği, bu arızaya dair gösterge panosunda bir işaret bulunmadığı ve turbo parçasının ne zaman arızalanacağının belli olmadığı, dolayısıyla aracın ilk servise girmesine sebep olan arıza lambası yanması durumu ile araçta meydana gelen arızanın uyuşmadığı belirtilmiştir.

Davacı vekili tarafından bilirkişi raporuna itiraz edilmiş ve gerek delil olarak sunulan Kayseri Tüketici Mahkemesi'nin 2010/84 Esas- 2011/41 Karar sayılı dosyası içerisinde gerekse de iş bu dosya içerisinde bulunan "araç onarım tarihçesi" başlıklı belgede aracın son olarak 02.02.2010 tarihinde bakımının yapıldığı, oysa bilirkişinin bu durumu gözönüne almadığı belirtilmiştir. Bununla birlikte davacı tarafça dosyaya sunulan araç bakım geçmişine dair evraklarda da değişik tarihlerde aracın çeşitli bakım işlemlerinden geçtiği anlaşılmaktadır.

Buna karşın mahkemece davacı tarafın bu itirazları ve dosyadaki ilgili bilgi ve belgeler değerlendirilerek, denetime elverişli, açıklayıcı ve gerekçeli yeni bir bilirkişi raporu alınmamış ve yetersiz bilirkişi raporu doğrultusunda hüküm kurulmuştur.

Buna karşın mahkemece davacı tarafın bu itirazları ve dosyadaki ilgili bilgi ve belgeler değerlendirilerek, denetime elverişli, açıklayıcı ve gerekçeli yeni bir bilirkişi raporu alınmamış ve yetersiz bilirkişi raporu doğrultusunda hüküm kurulmuştur.

Hal böyle olunca mahkemece; dosyada mevcut, "araç onarım tarihçesi" başlıklı ve bilgisayar ekran görüntüsü olarak dosyaya sunulan servis hizmetine ilişkin belgenin aslı veya onaylı sureti ile yine dosya arasında bulunan tüketici mahkemesi dosyası içinde mevcut davacı tarafça sunulan araç geçmiş onarım belgelerinin asılları veya onaylı suretlerinin ilgili servislerden celp edilerek, arıza öncesi ve sonrası tüm servis kayıtları ile davacı vekilinin bilirkişi raporuna itiraz dilekçesindeki savunmaları da nazara alınarak, İstanbul Teknik Üniversitesi Otomotiv Anabilim Dalı öğretim üyelerinden oluşturulacak 3 kişilik bilirkişi heyetinden, davacının aracında meydana gelen arızanın, davalıların kusurundan kaynaklanıp kaynaklanmadığı hususlarında yeterli ve denetlenebilir bir rapor aldırılarak hasıl olacak sonuç dairesinde karar verilmesi gerekirken, yetersiz bilirkişi raporuna dayanarak, eksik inceleme ve araştırma sonucunda yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiş olup, bu husus bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 13.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1269, Karar No: 2020/2933, Tarih: 26.02.2020

**17. Ceza Dairesi         2020/1269 E.  ,  2020/2933 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozmaya, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçların suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Adli Tıp rapor ücreti 685,00 TL’nin Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/3. maddesine ve Çocuk Haklarına Dair Sözleşmeye göre suça sürüklenen çocuktan tahsil edilemeyeceğinin gözetilmemesi,

2-Yargılama giderlerine ilişkin masraf dökümünün karar yerinde gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 324. maddesine aykırı davranılması,

3-Suça sürüklenen çocuk hakkında yapılan bozmanın lehe olması nedeniyle bozma sonrası yapılan yargılama giderlerinin suça sürüklenen çocuğa yüklenemeyeceği gözetilerek, bozma öncesi yapılan yargılama masrafının 08.03.2016 tarihli gerekçeli kararda gözetilmemesi ,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedenleri yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından yargılama giderine ilişkin kısım çıkarılarak yerine, Adli Tıp giderlerini ve S.s.. hakkında bozma sonrası yapılan yargılama gideri düştükten sonra bozma öncesi yapılan toplam 52,35 TL yargılama giderinin suça sürüklenen çocuktan tahsili cümlesi yazılmak suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 26/02/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/18554, Karar No: 2011/2091, Tarih: 17.02.2011

**3. Ceza Dairesi         2010/18554 E.  ,  2011/2091 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın beraatine dair,

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Üst Cumhuriyet Savcısının temyiz isteminden vazgeçmesi nedeniyle O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz talebine hasren yapılan incelemede;

Yerinde görülmeyen sair itirazların reddine; Ancak;

Esaslı işlemlerin yapıldığı 24.12.2008 tarihli duruşma tutanağının birinci sayfasının duruşmaya iştirak eden Yargıç tarafından imzalanmaması suretiyle CMK 219. maddesine muhalefet edilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 17.02.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4251, Karar No: 2015/5542, Tarih: 22.10.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/4251 E.  ,  2015/5542 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin 13.09.2006 yerine 30.09.2006 olarak yazılması mahallinde düzeltilebilir maddi hata olarak kabul edilmiştir.

Sanıkların yöneticisi oldukları ... Şti. ile katılanın yetkilisi olduğu şirketle ticari alışverişleri olduğu, sanık ...'ın katılanın şirketinden aldığı mallara karşılık yetkilisi olduğu şirketin çek hesabından 30.09.2006 keşide tarihli ve 20.881.-EURO bedelli çeki keşide ederek katılana verdiği, diğer sanık ... 'ın ise herhangi bir kayıp ya da hırsızlık olayı olmadığı halde muhatap banka şubesine 25.09.2006 tarihli dilekçeyle müracaat ederek suça konu çekin rızası hilafına elinden çıktığından bahisle ödemeden men talimatı verdiği, daha sonra sanıkların yetkilisi oldukları şirketi de terk ederek kayıplara karıştıklarından dolandırıcılık suçunu işlediklerinin iddia olunduğu olayda;

Oluşa, katılanın beyanlarına, sanıkların savunmalarına ve tüm dosya kapsamına göre; dosyaya sunulan faturaya göre suça konu çekin 13.09.2006 tarihinde katılana, satın alınan mal karşılığı olarak verildiği, çekte vade olmayacağı kanuni düzenleme ise de, ticari hayatta çeklerin vadeli olarak düzenlenmesi hususunda yerleşik bir teamül bulunduğu suç tarihi itibari ile buna kanuni bir engel de olmadığı, ayrıca dosya içinde bulunan 06.10.2006 tarihli onaylı ticaret sicil gazetesi örneğine göre sanıklar ... ve ...'ın 26.09.2006 tarihinde yapılan toplantı ile 25.09.2006 tarihindeki hisse devir sözleşmesi ile şirket ortaklıklarından ayrıldıkları, aynı gün suça konu çekin de bulunduğu bir çok çek hakkında şirket müdürü sıfatıyla sanık ...'ün çeklerin rızası dışında elinden çıktığına dair ödemeden men talimatı vermiş olduğu, bu hali ile sanıkların suç tarihinde ortak olmadıklarına ilişkin savunmalarının suçtan ve cezadan kurtulmaya yönelik olduğu katılana vadeli çek veren sanıkların dolandırıcılık kastı ile çekleri ödememek için ödemeden men talimatı vererek aynı gün hisse devri sözleşmesi yaptıkları, katılanın zararının daha sonra ödenmemiş olması da sanıkların kastının dolandırıcılığa yönelik olduğundan eylemlerinin dolandırıcılık suçunu oluşturduğuna yönelik mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Sanıkların yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

1-Sanıkların eylemlerinin, "5237 sayılı TCK’nın 158/1-f maddesinde düzenlenen "Bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması" suretiyle nitelikli dolandırıcılık suçunu da oluşturacağından TCK'nın 158/1-f-h uyarınca cezalandırılmaları gerekirken suç vasfında ve değerlendirme de yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabul ve uygulamaya göre de;

Sanıkların yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

1-Sanıkların eylemlerinin, "5237 sayılı TCK’nın 158/1-f maddesinde düzenlenen "Bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması" suretiyle nitelikli dolandırıcılık suçunu da oluşturacağından TCK'nın 158/1-f-h uyarınca cezalandırılmaları gerekirken suç vasfında ve değerlendirme de yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabul ve uygulamaya göre de;

2- Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.06.2007 tarih ve 2007/10-108 E., 2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi Kanun koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamasına rağmen, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırın üzerinde 1.500 gün olarak tayin edilmesi,

3- Gün olarak belirlenen adli para cezasının bir gün karşılığı miktarının tayini sırasında, uygulama maddesi olan TCK'nın 52/2. maddesinin gösterilmemesi,

4- Tekerrüre esas sabıkası bulunan sanık ... hakkında, 5237 sayılı TCK'nın 58/6-7. maddeleri gereğince mükerrirler hakkındaki infaz rejiminin ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, aynı Kanun'un 326/son madde hükmü uyarınca sonuç ceza miktarı itibariyle sanıkların kazanılmış haklarının saklı tutulmasına, 22.10.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19019, Karar No: 2017/72, Tarih: 09.01.2017

**1. Hukuk Dairesi         2014/19019 E.  ,  2017/72 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ECRİMİSİL

Taraflar arasında görülen ecrimisil davası sonunda, yerel mahkemece davanın kısmen kabul kısmen reddine ilişkin olarak verilen karar davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'in raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Davacı, davalı ile boşanmalarına rağmen kendisine ait dava konusu taşınmazda ikamet etmeye devam ettiğini, bu süre boyunca taşınmazı kullanımından kaynaklanan elektrik bedelini de kendisinin ödediğini ileri sürerek 110.400 TL. ecrimisil ile 432.80 TL. Elektirik kullanım bedelinin davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı, davanın zamanaşımına uğradığını, Büyükçekmece 2. Aile Mahkemesinin 2011/888 E. sayılı dosyası ile davacı aleyhine açtıkları katkı payı alacağı davasının halen derdest olduğunu, dava konusu taşınmazda hak sahibi olarak ikamet ettiğini beyan ederek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden, taraflar arasındaki boşanma davasının 14.12.2007 tarihinde kesinleştiği, bu tarihten sonra davalının taşınmazı kullanmasının haklı ve geçerli bir nedene dayanmadığı kabul edilerek ecrimisile ve davalının sarf ettiği elektrik bedeline hükmedilmesinde kural olarak bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Ancak, öninceleme duruşmasında davacı vekili ecrimisil alacaklarını 01.01.2008 ila 31.12.2012 tarihleri arasındaki dönem için talep ettiklerini bildirdiği halde, 07.04.2014 tarihli bilirkişi raporunda 22.01.2008 ila 22.01.2013 tarihleri arasındaki dönem için ecrimisil hesabı yapılması ve bu rapor hükme esas alınarak HMK'nun 26. maddesine aykırı bir şekilde son dönem yönünden talep aşılmak suretiyle ecrimisile hükmedilmesi doğru değildir.

Davalı vekilinin temyiz itirazları değinilen bu yön itibariyle yerindedir. Kabulüyle, hükmün açıklanan nedenlerden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 09.01.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13465, Karar No: 2016/1292, Tarih: 08.02.2016

**19. Ceza Dairesi         2015/13465 E.  ,  2016/1292 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5846 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir,

Ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizin de benimsediği 08/04/2014 tarih 2013/7-591 Esas 2014/171 karar sayılı kararında açıklandığı üzere, bandrol yükümlülüğüne aykırılık suçlarında suçun mağdurunun doğrudan eser sahipleri olmayıp toplum olduğu cihetle; UYAP ortamında yapılan araştırmada benzer eylemler nedeniyle sanık hakkında İstanbul Anadolu Fikri ve Sınai Haklar Ceza Mahkemesinin 09.07.2013 tarih ve 2012/727 Esas, 2013/573 sayılı kararı ile verilip aynı gün incelemesi yapılan ve bozulmasına karar verilen Dairemizin 2015/19925 Esasında kayıtlı olan dava dosyasının da mevcut bulunduğunun anlaşılması karşısında;

Anılan dosyanın getirtilip incelenerek birleştirilmesi, iddianame tarihleri dikkate alınıp hukuki kesintinin iddianamenin düzenlenmesiyle gerçekleşeceği gözetilmek suretiyle,sanığın bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda aynı mağdura karşı aynı suçu birden fazla işleyip işlemediğinin ve hakkında TCK'nın 43/1. maddesinin uygulanması gerekip gerekmediğinin tartışılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 08.02.2016 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

MUHALEFET ŞERHİ

Daire çoğunluğu ile aramızdaki görüş farklılığı,

1- Konut ve işyeri gibi kapalı yerlerde arama yapılırken, ihtiyar heyetinden veya komşulardan iki kişinin bulundurulmaması nedeniyle arama işleminin hukuka aykırı olup olmadığına,

2- Suç eşyasının hukuka aykırı yöntemle elde edilmiş delil olmasından dolayı hükme esas alınamaması karşısında; sanıkların ikrar niteliğinde kabul edilebilecek beyanları olsa bile maddi delillerle desteklenmeyen ikrarına itibar edilip edilemeyeceğine ve mahkumiyete yeterli başkaca delil olup olmadığına,

3- Bu hususların CMK'nun 230/1-b maddesi hükmü gereğince yerel mahkemece gerekçeli kararda tartışılması gerekip gerekmediğine ilişkindir.

2- Suç eşyasının hukuka aykırı yöntemle elde edilmiş delil olmasından dolayı hükme esas alınamaması karşısında; sanıkların ikrar niteliğinde kabul edilebilecek beyanları olsa bile maddi delillerle desteklenmeyen ikrarına itibar edilip edilemeyeceğine ve mahkumiyete yeterli başkaca delil olup olmadığına,

3- Bu hususların CMK'nun 230/1-b maddesi hükmü gereğince yerel mahkemece gerekçeli kararda tartışılması gerekip gerekmediğine ilişkindir.

1- Ceza usul hukukunda, re’sen araştırma ilkesi ve vicdani delil sistemi geçerli olup, amaç maddi gerçeğe ulaşmaktır. Maddi gerçek, hukuka uygun elde edilen her türlü delille ispatlanabilir. Anayasa'ya göre, kanuna aykırı olarak elde edilen bulgular delil olarak kullanılamaz (m.38/6). CMK uyarınca, yüklenen suç, ancak hukuka uygun şekilde elde edilmiş olan delillerle ispat edilebilir (m. 217/2). Delil, kanuna aykırı olarak elde edilmişse, reddolunur (m.206/2-a). Hükmün hukuka aykırı yöntemlerle elde edilen delile dayanması, hukuka kesin aykırılık sebebidir (m. 289).

5271 sayılı CMK’nda “arama ve elkoyma” işlemine dair usul ve esaslar (m. 116-134) düzenlenmiştir. Anılan Kanun'un 119. maddesinin 4. fıkrasında Cumhuriyet savcısı hazır olmaksızın konut, işyeri veya diğer kapalı yerlerde arama yapabilmek için o yer ihtiyar heyetinden veya komşulardan iki kişinin bulundurulacağı şarta bağlanmıştır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu da, 25.11.2014 tarih ve 2014/166-514 sayılı Kararında hukuka aykırı olarak yapıldığı kabul edilen aramada elde edilen maddi delil dışındaki diğer delillerin (somut olayda ikrarın) mahkûmiyet için yeterli olup olmadığı konusu tartışılırken şu sonuca varmıştır: "Hukuka uygun olmayan arama işlemi sonucunda ele geçen delillerin hükme esas alınamayacağının belirlendiği olayda; ... arama işleminin hukuka aykırı yapılması nedeniyle ele geçirilen ruhsatsız tabancanın hukuka aykırı yöntemle elde edilmiş olmasından dolayı hükme esas alınmayacağı... başkaca maddi delillerle desteklenmeyen ikrara dayanılarak mahkûmiyet hükmü kurulması usul ve kanuna aykırıdır."

Anayasa Mahkemesi, 19.11.2014 tarih ve 2013/6183 Başvuru Numaralı Kararında (07.03.2015 tarih ve 29288 sayılı R. Gz.), ihtiyar heyetinden veya komşulardan iki kişi bulundurulmadan yapılan arama sonucunda elde edilen hukuka aykırı delillerin hükme esas alınmasının adil yargılanma hakkını ihlal ettiğine karar vermiştir. Anılan Kararda (özetle); bireysel başvuru konusu olayda, 3167 sayılı (mülga) Kara Avcılığı Kanunu'na aykırı davrandığı iddiası üzerine, Sulh Ceza Mahkemesince 22/1/2003 tarihinde başvurucunun ev ve müştemilatında arama yapılmasına karar verilmiş ancak arama esnasında o tarihte yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 97 (CMK m. 119/4) maddesine göre, ihtiyar heyetinden veya komşulardan kimse bulundurulmamıştır. Başvurucu aleyhine 3167 sayılı mülga Kara Avcılığı Kanunu'na dayalı olarak Hukuk Mahkemesinde tazminat davası açılmış, başvurucu tazminata mahkum edilmiştir.