muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/9102, Karar No: 2019/6059, Tarih: 02.07.2019

**3. Hukuk Dairesi         2017/9102 E.  ,  2019/6059 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalılardan ... tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; davalıların maliki oldukları taşınmazı davalılardan ...'dan 01/01/2006 başlangıç tarihli ve 4 yıl süreli kira sözleşmesi ile kiraladığını ve kira sözleşmesi imzalandıktan sonra söz konusu araziye yonca ektiğini, 2006 yılında ekilen yoncaların 2008 yılında dava dışı ...'ın tarlayı sürmesi sonucu yok olduğunu, uğradığı zararını .... Sulh Hukuk Mahkemesinin 2008/482 D.İş sayılı dosyası ile tespit ettirdiğini, bilirkişinin 2008 yılı için zararın 15.372TL olduğunu belirlediğini, bu bedele 2009 yılı ekim-biçim masraflarının dahil olmadığını, müvekkilinin bu nedenle dava dışı ...'a ...Asliye Hukuk Mahkemesinde dava açtığını, dava dosyasında söz konusu tazminat talebinin kiraya veren maliklerden talep edilebileceği gerekçesi ile davanın rededildiği ve Yargıtay incelemesi sonucu kararın kesinleştiği, bahsi geçen dava dosyasında davalılara ait taşınmazı ve arsayı kiraladığının yonca ektiğinin ve bu ürünlerin davalılarla kira sözleşmesi yapan şahıs tarafından sürülmek sureti ile yokedildiğinin sabit olduğunu, bu nedenlerle davalıların haksız eylemleri nedeniyle uğradığı 15.372TL zararın tespit tarihi olan 28.08.2008 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı ...; davacı ile kendisi arasında bir kira sözleşmesi olmadığını, davacı tarafından İlçe Tarım müdürlüğüne verilen kira sözleşmesindeki imzanın kendisine ait olmadığını belirterek davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, alınan bilirkişi raporu doğrultusunda karar verilmiş, hüküm davalılardan ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dava; kiracı tarafından kiralayanlar aleyhine açılan kira sözleşmesinin sürei bitmeden dava dışı 3. Kişiye kiraya verilmesi ve tarlanın sürülmesi nedeniyle uğranılan kar kaybı zararının tazmini istemine ilişkindir.

6098 Sayılı Türk Borçlar Kanununun 301. maddesi (mülga 818 Sayılı Borçlar Kanununun 249/1 maddesi) hükmü gereği kiraya veren kiralananı kararlaştırılan tarihte sözleşmede amaçlanan kullanıma elverişli bir durumda teslim etmek ve sözleşme süresince bu durumda bulundurmakla yükümlüdür. Kira, sürekli bir akit olduğundan hem sözleşmenin kurulmasından önce var olan, hem de akdin devamı süresince kiracının bir kusuru olmaksızın ortaya çıkan ayıplar kiralayanın tekeffülü altındadır. Diğer bir anlatımla kiraya veren sözleşme süresince kiralananın kullanmaya elverişli halde bulunması için gerekli önlemleri almak durumundadır.

Dava tarihinde yürürlükte bulunan TBK'nun 112. (818 sayılı BK md. 96) maddesine göre alacaklının, borçludan borcun hiç veya gereği gibi ifa edilmemesi nedeniyle tazminat isteyebilmesi için, bu yüzden bir zarara uğramış olması gerekir. Sözleşmeden kaynaklanan zarar müspet zarar olacağı gibi, menfi zarar da olabilir.

Müspet zarar; borçlu edayı gereği gibi ve vaktinde yerine getirseydi alacaklının mameleki ne durumda olacak idiyse, bu durumla eylemli durum arasındaki farktır. Diğer bir anlatımla, müspet zarar, sözleşmenin hiç veya gereği gibi yerine getirilmemesinden doğan zarardır kuşkusuz kâr mahrumiyetini de içine alır.

Kâr kaybı, kardan mahrum kalma karşılığı meydana gelen zarardır. Genelde sözleşmeyi kusuruyla fesheden taraftan istenir. Aslında kâr kaybı açısından kardan yoksun kalan tarafın malvarlığında kusurlu fesihten önce ve sonra bir değişiklik yoktur. Burada kardan yoksun kalan kusurlu fesih yüzünden mal varlığında ileride meydana gelecek çoğalmadan mahrum kalır. Kâr kaybı zararının müspet zarar kapsamında bulunduğu şüphesizdir.

Kar kaybının hesabında kiracının aynı şartlarla benzer bir taşınmazın kiralanması için gereken makul süre tespit edilip, bu süre içindeki kiracı kazanç kaybının ne olabileceği tespit edilerek mahrum kalınan kazanç kaybının belirlenmesi gerekmektedir.

818 sayılı Borçlar Kanununun 106. ve 108. maddeleri hükümleri gereğince kazanç kaybı (kâr kaybı) zararına uğrayan tarafın isteyebileceği zararın saptanmasında kıyasen Borçlar Kanununun 325. maddesi hükmünde gösterilen kesinti yönteminin uygulanması gerekir. Bu yönteme göre kâr kaybı, sözleşme ifa ile bitse idi zarar görenin elde etmesi muhtemel bütün gelirlerden yapması gereken bilcümle zorunlu harcama kalemleri ile sözleşme süresinden evvel feshedildiğinden süresinden evvel fesih nedeniyle sağladığı yani tasarruf ettiği haklar ve yine bu süre içerisinde başka işten sağlayacağı veya kasten sağlamaktan kaçındığı kazanç miktarları toplamı indirilerek bulunur. Elde edilecek fark miktara da net kâr denilir. Bu yönteme uygun kâr kaybı zararı hesaplanırken davacının davalıya ödemesi gereken kira paraları da elbette davacının yapması zorunlu giderler içinde dikkate alınmalıdır.

Somut olayda; Dava konusu kiralanan tarla vasfındaki taşınmazın tarımsal faaliyet amacı ile davalılar tarafından davacıya kiraya verildiği ve sözleşme süresi bitmeden 3. Kişi dava dışı Yüksel Uluçay'a kiraya verildiği anlaşılmaktadır. Kar mahrumiyeti bedeli belirlenirken hükme esas alınan bilirkişi raporu denetime elverişli ve ayrıntılı düzenlenmemiştir. Bilirkişi raporunda; davacı tarafından yapılması gereken masraflar indirilmediği gibi, benzer bir tarlanın ne kadar sürede bulunabileceği ve bu süre kadar yoksun

kalınan karın hesaplanmadığı görülmektedir. Mahkemece yukarıda açıklandığı şekilde öncelikle davacı kiracının aynı şartlarla başka bir yeri kiralaması için gereken makul süre tespit edilip bu süre içindeki kiracı karının ne olabileceği tespit edilip mahrum kalınan karın belirlenmesi ve daha sonra TBK’nun 125. madde hükmü gereğince kâr kaybı zararına uğrayan tarafın isteyebileceği zararın saptanmasında kıyasen yine aynı Kanun’un 325. maddesi hükmünde gösterilen kesinti yönteminin uygulanması ve hakim tarafından belirlenen bu mahrum kalınan kar üzerinden hakkaniyete uygun bir indirim yapılması gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm verilmesi doğru değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalılardan ...'in temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı ...ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3. madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harçlarının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun Geçici Madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440 ıncı maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 02.07.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6785, Karar No: 2018/13417, Tarih: 22.11.2018

**2. Hukuk Dairesi         2018/6785 E.  ,  2018/13417 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Karşılıklı Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı-davacı kadın tarafından her iki boşanma davası yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davalı-davacı kadın birleşen dava dilekçesinde tanık deliline dayanmış, birleştirme kararı sonrasında davalı-davacı kadın davasını takip etmemiş, karşı tarafın davayı takip etmek istemesi üzerine davalı-davacı kadın ve vekilinin yokluğunda yapılan ön inceleme duruşmasında davalı- davacı kadına tanıklarının isim ve adreslerini bildirmesi için ihtaratlı kesin süre verilmiş ise de bu kesin süre ihtaratını içeren duruşma zaptının davalı-davacı kadın vekiline aynı işyerinde daimi çalışanına usulsüz tebliğ edildiği ve bu nedenle sonuç doğurmayacağı anlaşılmaktadır.Vekil adına işçisine yapılan bu tebligatta, tebliğ memuru tarafından, tebligatın yapılması gereken avukatın, tevzi sırasında belirtilen adreste olup olmadığı başka bir anlatımla, tebliğ memuru tarafından, muhatabın adreste bulunup bulunmadığının araştırılıp tespit edilmediği görülmekte olup, bu durumda tebliğ işlemi, 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 17. maddesi ve Yönetmeliğin 26. maddesi hükümlerine uygun yapılmadığından usulsüzdür.(HGK’nun 30.01.2013 tarih, 2012/6-644 E.- 2013/164 K. sayılı ilamı) Mahkemece, davalı-davacıya, bu kapsamda tanıklarının isim ve adreslerini gösteren listeyi sunması ve giderlerini yatırması için usulüne uygun şekilde sonuçları hatırlatılacak şekilde kesin süre verilerek (HMK m. 240/3), gösterdiği takdirde bu tanıkları Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 240. ve devamı maddeleri uyarınca dinletme imkanı tanınması erkeğin delil olarak dayandığı nafaka dosyası ve toplanan diğer deliller birlikte değerlendirilip sonucu uyarınca her iki boşanma davası yönünden karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme sonucu, davalı-davacının hukuki dinlenilme hakkına (HMK m. 27) aykırı olarak yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre yeniden hüküm kurulması gerekli hale gelen her iki boşanma davasına yönelik diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 22.11.2018 (Per.)
Yargıtay — Esas No: 2010/5490, Karar No: 2010/6417, Tarih: 03.06.2010

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2010/5490 E.  ,  2010/6417 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 07.04.2006 gününde verilen dilekçe ile müdahalenin meni-tazminat istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kısmen kabul, kısmen reddine dair verilen 29.12.2009 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_K A R A R\_

Dava, mera parseline elatmanın önlenmesi, kal ve eski hale getirme bedeli ile, ot bedelinin tahsili istemleriyle açılmıştır.

Davacı vekili 03.12.2009 tarihli dilekçesinde çekişmeli taşınmazın 789 sayılı parsel olduğunu, davalının bu taşınmazın 2674.98 m2 lik kısmına haksız elattığını, 486.85 TL eski hale getirme bedeli 401.24 TL kal masrafı ve 318.28 TL ot bedeli talep ettiklerini açıklamıştır.

Davalı, taşınmaz üzerindeki zeytin ağaçlarının kendisi tarafından dikildiğini, ancak taşınmazın mera niteliğinde olduğunu bilmediğini belirtmiştir.

Mahkemece, 789 sayılı parselin krokide A harfi ile gösterilen bölümüne davalının haksız elatmasının önlenmesine, 200.99 TL eski hale getirme bedelinin davalıdan tahsiline fazlaya dair istemlerin reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davacı Hazine temyiz etmiştir.

1-Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve tüm dosya içeriğine göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Bilirkişinin 01.12.2009 tarihli raporundan 789 sayılı parsel üzerine davacının 2 ile 10 yaşları arasında 52 adet zeytin ağacı dikip yetiştirdiği anlaşılmaktadır. Davacı dava dilekçesinde bu ağaçların kal’i isteminde bulunmuş, açıklama dilekçesinde de kal masrafları talep ederek bu talebini yenilemiştir. Davacının kal talebi de bu istemin de hüküm altına alınması gerekirken reddedilmiş olması doğru değildir.

Karar bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davacının diğer temyiz itirazlarının REDDİNE, hükmün 2. bent uyarınca BOZULMASINA, 03.06.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12165, Karar No: 2023/2901, Tarih: 20.03.2023

**5. Ceza Dairesi         2021/12165 E.  ,  2023/2901 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Zincirleme tefecilik

HÜKÜMLER : A) Karabük 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 16.11.2017 tarihli ve 2015/562 Esas, 2017/505 sayılı Kararı ile; atılı suçtan beraat

B) Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin, 14.11.2018 tarihli ve 2018/46 Esas, 2018/2554 sayılı Kararı ile; ilk derece mahkemesince verilen beraat hükmünün kaldırılarak atılı suçtan mahkumiyet

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin, 14.11.2018 tarihli ve 2018/46 Esas, 2018/2554 sayılı Kararının, sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın (2709 sayılı Kanun) 40 ıncı maddesinin ikinci fıkrası, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 34 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 231 inci maddesinin ikinci fıkrası, 232 inci maddesinin altıncı fıkrası ve 291 inci maddesinin birinci ve ikinci fıkraları uyarınca karar ve hükümlerde, başvurulabilecek kanun yolu, süresi, sürenin ne zaman başlayacağı, merci, başvuru şekli ve kanun yollarına başvurulmadığı takdirde hükmün kesinleşeceğinin tereddüde yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesinin zorunlu olduğunun belirtilmesi ve 5271 sayılı Kanun'un 294 üncü maddesinin birinci fıkrasında, ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır'', aynı Kanun'un "Temyiz gerekçesi" başlığını taşıyan 295 inci maddesinin birinci fıkrasında ise; "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir'' şeklindeki düzenlemeler karşısında; sanığa 14.11.2018 tarihinde tefhim edilen ve 07.12.2018 tarihinde tebliğ olunan hükümde 5271 sayılı Kanun'un 295 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçenin tebliğden itibaren (7) gün içerisinde verilmesi gerektiğinin bildirilmediği gibi bu hususun meşruhatlı tebligat ile de ihtar edilmediği anlaşıldığından, sanığa yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda usulüne uygun şekilde ''5271 sayılı Kanun'un 295 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca gerekçeli temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçenin tebliğden itibaren (7) gün içerisinde verilmesi halinde temyiz talebinin incelenebileceği, aksi halde sebep yokluğundan temyiz talebinin reddedileceği'' hususlarını içeren meşruhatlı tebligat ile gerekçeli kararın tebliğ edilmesi, temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçe verilmesi halinde ise bu hususta ek tebliğname düzenlenmesinden sonra iadesinin temini için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

Oy birliğiyle, 20.03.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7005, Karar No: 2019/2724, Tarih: 17.04.2019

**1. Hukuk Dairesi         2016/7005 E.  ,  2019/2724 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil, bedel davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalılar tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'un raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil, olmadığı takdirde bedel isteğine ilişkindir.

Davacı, mirasbırakan ...’nin ... ada ... ve ... parsel sayılı taşınmazlarını davalı kızı ...’a satış suretiyle temlik ettiğini, daha sonra davalı ...’un da ... ada ... parsel sayılı taşınmazı diğer davalı ...’e satış suretiyle devrettiğini, davalıların el ve iş birliği içerisinde hareket ettiklerini, işlemin mirastan mal kaçırma amacıyla ve muvazaalı olarak yapıldığını ileri sürerek, davalılar adına olan tapu kayıtlarının iptali ile miras payı oranında adına tescile, aksi halde ... ada ... parsel sayılı taşınmaz yönünden bedele karar verilmesini istemiştir.

Davalılar, muvazaanın olmadığını, devirlerin bedeli karşılığında yapıldığını belirterek davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, muvazaa iddiasının ispatlandığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; mirasbırakan ...’inn 10.03.2014 tarihinde öldüğü, geriye mirasçı olarak çocukları; ... ile ...’un kaldıkları, mirasbırakanın çekişme konusu ... parsel sayılı taşınmazı 16.04.2013 tarihinde, ... ada ... parsel sayılı taşınmazı ise 13.03.2008 tarihinde, davalı ...'a, ...’un da 18.11.2013 tarihinde diğer davalı ...’a satış suretiyle temlik ettiği anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 01.04.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 706., Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 237., (Borçlar Kanunu'nun (BK) 213.) ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ile durumun aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince, dinlenen tanıklar davalı ...’un hem annesine hem de babası mirasbırakana baktığını, 13.03.2008 tarihinde davalı ...'a ... ada ... parsel sayılı taşınmazın bedelsiz devredildiğini bildirmişlerdir. Toplanan tüm delillerden ... sayılı parselin temlikinin muvazaalı olduğu sonucuna varılmaktadır.

Oysa, çekişme konusu ... ada ... parsel sayılı taşınmazın mirasbırakan tarafından davalı kızı ...’a satış şeklinde temlik edildiği görülmektedir. Hemen belirtilmelidir ki, satışa konu edilen bir malın devrinin belirli bir semen karşılığında olacağı kuşkusuzdur. Semenin bir başka ifade ile malın bedelinin ise mutlaka para olması şart olmayıp belirli bir hizmet veya bir emekte olabileceği kabul edilmelidir. Esasen yukarıda da değinildiği üzere muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı olarak açılan davaların hukuki dayanağını teşkil eden 01.04.1974 tarih ve 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında mirasbırakının gerçek iradesinin mirasçıdan mal kaçırma olması halinde uygulanabilirliğinin kabulü gerekir. Bir başka ifade ile murisin iradesi önem taşır.

O halde, yukarıda değinilen somut olgular açıklanan ilkeler çerçevesinde değerlendirildiğinde ... sayılı parselle ilgili miras bırakanın amacının mal kaçırmak olmadığı sonucuna varılmaktadır.

Öte yandan, ... ada ... parsel sayılı taşınmaz el değiştirmiş olup, son tapu kayıt maliki ...’ın kötü niyetli olduğu yolunda dosyaya delil ibraz edilmemiştir.

Hal böyle olunca, ... ada ... parsel sayılı taşınmaz bakımından tapu iptali ve tescil talebinin reddedilmesi, bedel isteğinin değerlendirilmesi, ... parsel sayılı taşınmaz yönünden ise davanın reddedilmesi gerekirken yanılgıyı değerlendirme ile davanın kabulüne karar verilmesi doğru değildir.

Davalıların temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 17.04.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/44695, Karar No: 2011/9981, Tarih: 10.05.2011

**2. Ceza Dairesi         2009/44695 E.  ,  2011/9981 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2008/23912

MAHKEMESİ : Yatağan Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 15/05/2007

NUMARASI : 2007/131

SUÇ : Elektrik enerjisi hırsızlığı

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5237 sayılı TCK.nun 145.maddesinde yer alan "değer azlığı" kavramı daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca ihtiyacı kadar ve değeri az olan malın alınmasına ifade ettiği ve olayda uygulama olanağı bulunmadığı gözetilmeden sanık hakkında kullanılan elektriğin değerinin azlığı nedeniyle ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafii ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 10/05/2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.