muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/13091, Karar No: 2013/13639, Tarih: 06.06.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2013/13091 E.  ,  2013/13639 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davacının Konya Büyükşehir Belediyesi Raylı Sistem Daire Başkanlığı bünyesinde tramvay tamir bakım atölyesinde alt işveren işçisi olarak 2004 yılında çalışmaya başladığını, çalıştığı süre içerisinde çalıştığı işyeri hiç değişmeden farklı alt işverenler ile çalışmaya devam ettiğini, davacının 13.05.2011 tarihinde rahatsızlanarak tedavi edildiğini, 16.05.2011 tarihinde rahatsızlığının geçmemesi üzerine istirahat raporu aldığını, müvekkili davacının raporunun bitmesinden sonra 18.05.2011 tarihinde çalıştığı işyerine gittiğinde ilgili mühendis tarafından işe gelmemesinin söylendiğini, işten çıkarıldığını sözlü olarak bildirildiğini, davacının işten çıkarılma nedenini bilmediğini, fesih sebebiyle ilgili savunmasının da alınmadığını bildirerek davacının işe iadesini talep etmiştir.

Davalı ... Belediyesi vekili davacının müteahhit firma elemanı olarak belirli süreli bir işte çalıştığını, davacının işyeri emir ve talimatlarına uymamakta ısrar etmesi,mazeretsiz olarak işine geç gelmesi veya hiç gelmemesi, sık sık hastalanıp rapor alarak iş görme borcunu yerine getirmemesi, işlerin aksamasına sebep olması sebep olduğunu davacının davasının reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, davalı tarafça haklı feshin olduğu hususunun ispatlanamadığı ortada yazılı bir fesih bildiriminin bulunmadığı, dosyaya örnekleri sunulan ibraname ve istifa dilekçesinin matbu şekilde bilgisayarda hazırlanmış ve boşlukları sonradan doldurulmuş olması sebebiyle geçerli kabul edilemeyeceği gerekçesiyle davacının davasının kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalılar vekillerince temyiz edilmiştir.

1-Dava dilekçesinde davalının ismi doğru yazılmamıştır. Bu sebeple davalı MFD mühendislik Mimarlık Ltd. Şti. savunma hakkını etkili bir şekilde kullanamamıştır.

Mahkemece davacı vekiline dava dilekçesini düzeltmesi için gerekli süre verilerek sonucuna göre yargılamaya devam edilip hüküm kurulması gerekir. Mahkemece bu yön gözden kaçırılarak hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

2-Kabule göre de mahkemece davanın kabulü ile davacının işe iadesine karar verildiği halde hükümde davacının hangi davalı yanında işe iade edildiği belirtilmemesi de hatalı olmuştur.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 06.06.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6116, Karar No: 2019/3765, Tarih: 05.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2016/6116 E.  ,  2019/3765 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6831 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Beraat, Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre,

1- İşgal ve faydalanma suçu açısından yapılan incelemede,

Başkaca nedenler yerinde görülmemiştir. Ancak;

Özürlü çocuğuna bakan ve bu çocuğundan aldığı maaşla geçindiği anlaşılan sanık hakkında verilen kısa süreli hapis cezası seçenek yaptırıma çevrilirken kanunda belirtilen ifadelerle yetinilerek gerekçesi gösterilmeksizin para cezasına hükmolunması ve TCK'nın 50. maddesindeki diğer seçenek yaptırımların uygulanma imkanının karar yerinde tartışılmaması, TCK'nun 50. maddesinde düzenlenen kurumun objektif ve subjektif şartları değerlendirilerek uygulanıp uygulanmayacağının karar yerinde gerekçeleri ile birlikte tartışılmaması,

2- Ağaç kesme suçu açısından yapılan incelemede ise,

CMK'nun 225/1. maddesi gereğince iddianamede gösterilen ve suç oluşturduğu ileri sürülen fiilin dışına çıkılarak, davaya konu edilmeyen bir eylemden dolayı yargılama yapılması ve açılmayan davadan hüküm kurulması kanuna aykırıdır. Somut uyuşmazlıkta, iddianame içeriğinde sanığın hangi eylemleri ile ağaç kesme suçunu istediği yönünde herhangi bir anlatım ve ifade bulunmadığından ve sadece işgal ve faydalanma suçu anlatılırken "...ağaçları kestiği" şeklinde dolaylı bir anlatıma yer verildiğinden ve Yargıtay'ın yerleşik içtihatlarına göre bir şey anlatılırken başka bir şeyden bahsedilmesinin kamu davası açmak için yeterli sayılamayacağı nazara alındığında CMK'nun 170/3-h-j bendtlerinde öngörülen unsurları ihtiva etmeyen iddianame dayanak yapılarak beraat kararı verilmesi,

Kanuna aykırı ve sanık ile katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, tebliğnameye aykırı olarak HÜKÜMLERİN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 05/02/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8956, Karar No: 2014/23556, Tarih: 11.11.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/8956 E.  ,  2014/23556 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ankara 12. İş Mahkemesi

Tarihi :28.06.2013

No :2013/20-2013/545

Davacı, 21.10.1991 tarihinden itibaren 1479 sayılı Yasa kapsamında Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, davacının 1479 sayılı Yasa kapsamında sigortalılık başlangıcının 21.10.1991 tarihi olarak tespitine, aksine kurum işleminin iptaline dair karar verilmiştir.

Hükmün, davalı SGK Başkanlığı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi .. tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davanın yasal dayanakları olan 01.04.1972 tarihinde yürürlüğe giren 1479 sayılı Kanunun 24 ve 25. maddelerinde “...kendi adına ve hesabına çalışanlar olarak nitelendirilen bağımsız çalışanlardan kanunla kurulu meslek kuruluşlarına yazılı olan gerçek kişiler...”, “meslek kuruluşuna yazılarak çalışmaya başladıkları tarihten itibaren” zorunlu Bağ-Kur sigortalısı sayılmışken, anılan maddelerde 19.04.1979 gün ve 2229 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik ile meslek kuruluş kaydı zorunluluğu kaldırılarak, “kendi adına ve hesabına” çalışma koşulu ve belirtilen nitelikte çalışmaya başlama tarihi sigortalılık niteliğini kazanmak için yeterli kabul edilmiştir.20.04.1982 tarihinde yürürlüğe giren 2654 sayılı Kanun ile yapılan düzenlemede, kendi adına ve hesabına çalışma koşuluna ek olarak “gerçek ve götürü usulde gelir vergisi mükellefi olanlar” için mükellefiyetin başlangıç tarihinden, “kendi adına ve hesabına bağımsız çalışmakla beraber gelir vergisinden muaf olanlardan kanunla kurulu meslek kuruluşlarına usulüne uygun olarak kayıtlı olanlar” kayıtlı oldukları tarihten itibaren sigortalı sayılmaktadır. 22.03.1985 tarihinde yürürlüğe giren 3165 sayılı Kanun ile yapılan değişiklikte ise, bu kez; “gerçek ve götürü usûlde gelir vergisi mükellefi olanlar, Esnaf ve Sanatkarlar Siciline kayıtlı bulunanlar veya kanunla kurulu meslek kuruluşuna usulüne uygun kayıtlı bulunanlardan” gelir vergisi mükellefi olanlar, mükellefiyetin başlangıç tarihinden, gelir vergisinden muaf olanlar ile vergi kaydı bulunmayanlar da Esnaf ve Sanatkarlar Siciline veya kanunla kurulu meslek kuruluşlarına kayıt oldukları tarihten itibaren kendiliğinden sigortalı sayılmışlardır.1479 sayılı Kanunun Tescilini yaptırmayanlar hakkında yapılacak işlemler başlıklı Ek geçici 13. maddesi hükmünde, sigortalılık niteliğini taşıyanlar yönünden Kanunun tanıdığı hak ve mükellefiyetlerin 2654 sayılı Kanunun yürürlük tarihi olan 20.04.1982 tarihinden başlatılacağı öngörülmüştür. Madde, sigortalılık niteliğinin edinilmesi yönünden değil, sadece sigortalılık hak ve yükümlülüklerinin başlayacağı tarih yönünden norm içermekte olup, sigortalılık niteliği yönünden yapılacak değerlendirmeler ise, sigortalılığa esas alınacak kayıt ve/veya çalışma tarihinde yürürlükte bulunan mevzuat hükümlerine göre yapılacaktır.02.08.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4956 sayılı Kanun ile getirilen düzenlemede de; kendi adına ve hesabına bağımsız çalışanlardan; “gelir vergisi mükellefi olanlar ile, gelir vergisinden muaf olanlardan Esnaf ve Sanatkar Sicili ile birlikte kanunla kurulu meslek kuruluşuna usulüne uygun olarak kayıt olanlar” sigortalı sayılmışlardır.4956 sayılı Yasanın 47. maddesiyle, Bağ-Kur Kanununa eklenen Geçici 18. maddesine göre; “Bu Kanuna göre sigortalılık niteliği taşıdıkları halde 04.10.2000 tarihine kadar kayıt ve tescilini yaptırmamış olan sigortalıların sigortalılık hak ve mükellefiyetleri 04.10.2000 tarihinden itibaren başlar

.4956 sayılı Yasanın 47. maddesiyle, Bağ-Kur Kanununa eklenen Geçici 18. maddesine göre; “Bu Kanuna göre sigortalılık niteliği taşıdıkları halde 04.10.2000 tarihine kadar kayıt ve tescilini yaptırmamış olan sigortalıların sigortalılık hak ve mükellefiyetleri 04.10.2000 tarihinden itibaren başlar. Ancak, bu Kanuna göre zorunlu sigortalı olarak tescil edilmiş olanların sigortalılıkları, bu Kanunun yürürlük tarihinden itibaren altı ay içinde Kuruma yazılı olarak başvurmaları ve 20.04.1982-04.10.2000 tarihleri arasındaki vergi kayıtlarını belgelemek ve belgelenen bu sürelere ilişkin olarak 49 uncu ve ek 15 inci maddelere göre hesaplanacak prim borçlarının tamamını, tebliğ tarihinden itibaren bir yıl içinde, ödeme tarihinde bulundukları gelir basamağının yürürlükte olan prim tutarı üzerinden ödemek kaydıyla bu süreler sigortalılık süresi olarak değerlendirilir.”

Anılan hükümle belirtilen şartları yerine getiren kişiler maddede belirtilen sürelere ilişkin prim tutarlarını ödeyerek o döneme ilişkin süreleri sigortalı saydırabileceklerdir. Anılan düzenleme ile borçlanma hakkı, 04.10.2000 tarihinden sonra zorunlu sigortalı olarak Bağ-Kur’a tescil edilmiş olanlardan, daha önce vergi kaydı bulunanlara tanınmıştır. 5510 sayılı Kanunun geçici 8. maddesine göre sigortalılık niteliği taşıdıkları halde 01.10.2008 tarihine kadar kayıt ve tescilini yaptırmamış olan sigortalıların sigortalılık hak ve mükellefiyetlerinin 01.10.2008 tarihinden itibaren başlayacağı belirtilmiş; aynı maddede, Kanunun yürürlük tarihinden itibaren altı ay içinde Kuruma yazılı olarak başvurmak şartıyla, 01.10.2008 tarihine kadar kayıt ve tescilini yaptırmayanlara, 04.10.2000-01.10.2008 tarihleri arasında vergiye kayıtlı oldukları süreyi borçlanma imkanı getirmiştir.

Anılan Yasanın Geçici 8. maddesinde belirtilen "yazılı başvuru" şartı, şekil şartı olmayıp; sigortalının, 01.10.2008 tarihi öncesi döneme ilişkin vergiye kayıtlı olduğu süreyi, yasada belirtilen 6 aylık sürede, Kurum'a başvurarak veya borçlanmaya ilişkin prim ödeyerek, borçlanma iradesini ortaya koyması, Yasadan yararlanmak için yeterli sayılmalıdır. Anılan yasada belirtilen 6 aylık sürenin geçmesinden sonra, 01.10.2008 tarihi öncesine ilişkin sürenin, 1479 sayılı Yasa kapsamında sigortalı olarak değerlendirilmesi mümkün değildir. Somut olayda; davacı 21.10.1991 tarihinden itibaren vergi kaydına istinaden 1479 sayılı Yasa kapsamında Bağ-Kur sigortalılığının tespitini talep ettiği, mahkemece, davacının 1479 sayılı Yasa kapsamında sigortalılık başlangıcının 21.10.1991 tarihi olarak tespitine, aksine kurum işleminin iptaline yönelik davanın kabulüne dair hüküm kurduğu, dosya kapsamından, davacının 21.10.1991 – 29.06.2009 tarihleri arasında nakliyecilik mesleğinden vergi kaydı bulunduğu, 28.03.1997 tarihinden itibaren oda kaydı bulunduğu, Kurum tarafından, davacının 01.10.2008 – 29.06.2009 tarihleri arasında 5510 sayılı Yasanın 4/1-b maddesi kapsamında sigortalılığının kabul edildiği anlaşılmaktadır.

Yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular ışığında; mahkemece, Bağ-Kur sigortalılıklarında, uzun veya kısa vadeli sigorta kolları yönünden sigortalılık süresi şartının bulunduğu; buna göre, sigorta başlangıcının bir önemi bulunmadığı gözetilerek, davacının 1479 sayılı Yasanın geçici 18. maddesinin yürürlük tarihinden itibaren 6 ay içinde Kuruma başvurusunun olup-olmadığı, 5510 sayılı Kanunun geçici 8’inci maddesinde öngörülen süre içinde bir borçlanma başvurusu bulunup bulunmadığı, yukarıda belirtilen yasal düzenlemeler dikkate alınıp, gerekli araştırma ve değerlendirme yapılıp, davacının talebine bağlı kalınarak, elde edilecek sonucuna göre karar verilmelidir

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz ardı edilerek eksik araştırma ve inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz ardı edilerek eksik araştırma ve inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalı SGK Başkanlığı vekilinin, bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 11.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12192, Karar No: 2018/7080, Tarih: 15.11.2018

**4. Hukuk Dairesi         2016/12192 E.  ,  2018/7080 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... AŞ aleyhine 26/02/2015 gününde verilen dilekçe ile basın yoluyla kişilik haklarına saldırıdan kaynaklanan manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 22/03/2016 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, basın yolu ile kişilik haklarına saldırıdan kaynaklanan manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, davalının yayın sahibi olduğu ... Gazetesi'nin 20/01/2015 tarihli nüshasının 1. sayfasında yayınlanan "İnlerine Girildi " başlıklı ve devamında 12. sayfasında yayınlanan "F-Devlet" başlıklı haberlerde davacı hakkında asılsız iddialara yer verildiğini ve davacının kişilik haklarına saldırıda bulunulduğunu belirterek uğranılan manevi zararın tazmini isteminde bulunmuştur.

Davalı vekili, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davacının kesinleşmiş mahkumiyet içeren mahkeme kararı bulunmaksızın, bir suç örgütünün yöneticisi olarak gösterilerek kişilik haklarının ihlal edildiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Basın özgürlüğü, Anayasanın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Yasasının 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durum da halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır.

Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda,basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Ne var ki, basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasanın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanununun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Ne var ki, basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasanın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanununun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

Davaya konu yayın bir bütün olarak değerlendirildiğinde; yayının güncel olduğu, kamu yararını amaçladığı ve kamuoyunu bilgilendirmeye yönelik olduğu, basın özgürlüğü kapsamında haber ve yorumlara ilişkin olduğu, yayında davacının kişilik haklarına saldırı niteliğindeki ifadelere yer verilmediği anlaşılmaktadır. Bu itibarla, davanın tümden reddine karar verilmesi gerekirken kısmen kabulüne karar verilmesi doğru değildir. Kararın açıklanan nedenlerle bozulması gerekir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda açıklanan nedenlerle davalı yararına BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 15/11/2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9614, Karar No: 2015/13701, Tarih: 22.06.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/9614 E.  ,  2015/13701 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Muhdesatın tespiti

..... ile ..... aralarındaki muhdesatın tespiti davasının kısmen kabulüne ve kısmen reddine dair ...Asliye Hukuk Mahkemesi'nden verilen 04.12.2013 gün ve 83/195 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili ile davalı tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava muhdesatın tespiti isteğine ilişkindir.

Davalı, binanın ilk iki katını davacı ile birlikte yaptıklarını, en üst katın ise davacı tarafından yaptırıldığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile; dava konusu 843 parsel üzerinde bulunan bodrum kat, zemin kat ve birinci kattan oluşan taşınmazın birinci katının davacıya ait olduğunun tespitine, davacının fazlaya ilişkin talebinin reddine karar verilmiştir. Hüküm, davacı vekili ile davalı tarafından temyiz edilmiştir.

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 718. maddesi hükmünde, arazi üzerindeki mülkiyetin, kullanılmasında yarar olduğu ölçüde, üstündeki hava ve altındaki arz katmanlarını kapsayacağı, bu mülkiyetin kapsamına yasal sınırlamalar saklı kalmak üzere yapılar, bitkiler ve kaynakların da gireceği açıklandığından, taşınmaz üzerindeki bina, ağaç gibi bütünleyici parça niteliğindeki muhdesatların taşınmazın arzından ayrı bir mülkiyetinin varlığından söz edilemez.

Bu olgu gözönüne alındığında kural olarak ve aksine bir hüküm bulunmadıkça taşınmaz üzerindeki muhdesatların mülkiyetinin tespiti dava edilemeyeceği gibi, mahkemelerce de muhdesatların taşınmazın arzına malik olanlar dışında başka bir kişiye ait olması sonucunu doğuracak şekilde hüküm verilemez. Ne var ki, çoğun içinde azın da bulunduğu, muhdesatların mülkiyetinin tespiti isteminin muhdesatların meydana getirildiğinin tespiti istemini de içerdiği göz önüne alındığında, mülkiyet tespiti istemiyle açılan davalarda, koşullarının varlığı ve davanın kanıtlanması halinde davaya konu muhdesatların davacı tarafça meydana getirildiğinin tespitine, mülkiyet tespiti isteminin ise reddine karar verilmesi gerekir.

Hal böyle olunca, mahkemece az yukarıda açıklanan hukuksal olgu gözetilerek davanın kabulü ile anılan taşınmaz üzerindeki muhdesatın davacı tarafından meydana getirildiğinin tespitine, mülkiyet tespiti isteminin ise reddine karar verilmesi gerekirken,

yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamıştır. Ancak bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün 1. fıkrasının HUMK'un 438/7. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

Hal böyle olunca, mahkemece az yukarıda açıklanan hukuksal olgu gözetilerek davanın kabulü ile anılan taşınmaz üzerindeki muhdesatın davacı tarafından meydana getirildiğinin tespitine, mülkiyet tespiti isteminin ise reddine karar verilmesi gerekirken,

yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamıştır. Ancak bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün 1. fıkrasının HUMK'un 438/7. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan sebeplerle hükmün 1. fıkrasındaki ''... davacıya ait olduğunun ...'' ifadelerinin hüküm yerinden çıkartılmasına, bunun yerine ''... davacı tarafından meydana getirildiğinin ...'' ibarelerinin yazılmasına, tarafların sair temyiz itirazlarının reddi ile Yerel Mahkeme hükmünün 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollaması ile HMK'nun 304. maddesi (1086 sayılı HUMK'nun 438/7. fıkrası) gereğince DÜZELTİLMİŞ BU ŞEKLİ İLE ONANMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve HUMK'un 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 25,20 TL peşin harcın istek halinde temyiz eden davacıya iadesine ve 487,80 TL peşin harcın da istek halinde temyiz eden davalıya iadesine, 22.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/10476, Karar No: 2021/13393, Tarih: 30.06.2021

**2. Ceza Dairesi         2021/10476 E.  ,  2021/13393 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını ihlal etme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Tanık ...’nin ve suça sürüklenen çocuğun beyanlarına göre; kimlikleri tespit edilemeyerek dosyası tefrik edilen sanıkların gözcülük yapmak suretiyle eyleme iştirak ettiklerinin anlaşılması karşısında, iş yeri dokunulmazlığını bozma suçunun birden fazla kişi tarafından birlikte işlenmesi nedeniyle suça sürüklenen çocuğa verilen cezanın TCK'nın 119/1-c maddesi uyarınca arttırılması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA, 30.06.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.