muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/3690, Karar No: 2022/14019, Tarih: 05.07.2022

**11. Ceza Dairesi         2022/3690 E.  ,  2022/14019 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

I-Sanık hakkında 2011 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan verilen mahkumiyet hükmüne ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddi kararına yönelik sanık müdafisinin temyiz nedenlerinin incelenmesinde:

5271 sayılı CMK'nin 286/2-a maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizi mümkün olmadığından, sanık müdafisinin temyiz isteminin CMK’nin 298. maddesi gereğince REDDİNE,

II-Sanık hakkında 2011 takvim yılında sahte fatura düzenleme, 2012 takvim yılında sahte fatura düzenleme ve kullanma suçlarından verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik sanık müdafisinin temyiz nedenlerinin incelenmesine gelince;

Hükümlerden sonra 15.04.2022 tarihinde Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren, 7394 sayılı Kanun’un 4 ve 5. maddeleriyle değişik 213 sayılı Kanun’un 359. maddesinin 3, 4, 5 ve 6. fıkra hükümleri uyarınca 5237 sayılı TCK'nin 7/2. maddesi de gözetilerek öncelikle lehe Kanun’un tespit edilip uygulama yapılması ve her iki Kanunla ilgili uygulamanın gerekçeleriyle birlikte denetime olanak verecek şekilde ayrıntılı olarak kararda gösterilmesi suretiyle sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 5271 sayılı CMK'nin 302/2. maddesi uyarınca BOZULMASINA, dosyanın ilk derece mahkemesine, karardan bir örneğin Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesine gönderilmesine, 05.07.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/20215, Karar No: 2013/16166, Tarih: 30.10.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2012/20215 E.  ,  2013/16166 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için;

Failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır.

Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 90.ncı maddesininin 5.nci fıkrasına göre; Usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.)Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin(AİHS), temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin(AİHS), temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS.madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre,herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup

olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'ın vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 01.07.1997 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra,eşlerin bir arada yaşamasını engelliyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanunun 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, yerinde görülmeyen katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 30.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/9027, Karar No: 2021/9592, Tarih: 25.05.2021

**6. Ceza Dairesi         2021/9027 E.  ,  2021/9592 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Nitelikli hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını ihlal, mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I-Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

14/04/2011 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen ek 2. madde uyarınca doğrudan verilen 3.000 TL'ye kadar olan adli para cezalarından ibaret mahkumiyet hükümleri kesin olup, suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan dolayı tayin edilen 1.320 TL adli para cezasına ilişkin hükmün, cezanın türü ve miktarı itibariyle temyizi mümkün bulunmadığından, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi gereğince suça sürüklenen çocuk ...’ın temyiz itirazlarının tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

II-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre suça sürüklenen çocuk ...’ın temyiz itirazı yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 25/05/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18774, Karar No: 2017/24259, Tarih: 07.11.2017

**22. Hukuk Dairesi         2015/18774 E.  ,  2017/24259 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İş Mahkemesi

DAVATÜRÜ:ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; davacının davalı ...nin ... Milli Eğitim İl Müdürlüğü bünyesinde yapılan ihaleler sonucunda davalıya ait iş yerlerinde 01.04.2002 -15.06.2014 tarihleri arasında belirli aralıklarla, yaklaşık olarak 12 yıla yakın sürede ... Okulunda temizlik isçisi, aşçı ve bulaşıkçı olarak yemekhanede v.b. işlerde çalıştığını, işyerinde yürütülen çalışma saatlerinin sabah 06:00-07:00 ile akşam 21:00-22:00 arası olduğunu, davacının 15-16 saat çalıştığını ancak fazla mesai ücreti ödenmediğini,15.06.2014 tarihinde hiçbir haklı ve geçerli neden olmadan feshettiğini, ücretli yıllık izin kullandırılmadığım, özellikle davacının aşçı, bulaşıkçı ve görev yaptığı yerin yatılı okul olması nedeni ile hafta sonları dahi sürekli çalıştırıldığını, ancak karşılığında ücret ödenmediğini, davacının davalılara ait işyerlerinde 2002 yılından 2014 yılma kadar sürekli asgari ücret ile çalıştırıldığını beyan ederek; kıdem ve ihbar tazminatı, ücret ve ücret farkı alacakları, yıllık izin, hafta tatili, resmi ve dini bayram tatili alacakları, fazla ve gece çalışma alacakları, ikramiye alacakları, yol ve yemek ücreti, giyim ve tahsil yardım alacakları, fesih ihbar ve kötüniyet tazminatlarının davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalılar Cevabının Özeti:

Davalı şirket vekili; talep edilen alacakların bir çoğunun zamanaşımına uğradığını davalı şirket ile diğer davalı kurum arasında yapılan hizmet işi sözleşmesinin belirli süreli olduğunu, belirli süreli çalışan işçilerin kıdem tazminatı, yıllık ücretli izin talep etmelerinin yasal olarak mümkün olmadığını, davacıyı davalı şirketin işten çıkarmadığını, çalıştığı yerin ... tarafından kapatıldığını ve davalı şirketle olan hizmet alım sözleşmesini tek taraflı olarak fesih ettiğini, ihbar tazminatı talebinin de yerinde olmadığını, davacının sonradan yeniden ... okulunda başka bir işveren tarafından çalıştığını, 08:00-16:00 çalışma olduğunu, okulun tatil olduğu cumartesi ve pazar günü çalışmasının olmadığını, bu çalışma saatlerine ilişkin puantaj cetvelleri ile imzalı bordro asıllarının ilgili kurumlarda mevcut olduğunu, davacının resmi kurum olan okulda çalışma yaptığından resmi tatillerde okul tatil olduğundan resmi ve genel tatiller ile dini bayramlarda çalışma yapmadığını, talep edilen alacaklarını ödeyeceği yönünde sözleşme dahil hiçbir şekilde sorumluluğu olmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ...; husumet yönünden davanın reddinin gerektiği, davacının yüklenici firmanın şirket elemanı olarak çalışmış olup firma tarafından işine son verildiğini, bu nedenle Bakanlığa yöneltilecek bir husumetin bulunmadığını kamu kurumlarının yaptıkları ihaleler ile personel çalıştırılmasına davalı hizmet alımlarında, ihaleyi alan yüklenici firmanın çalıştırdığı işçilerin kıdem tazminatının ve varsa ihbar tazminatının yüklenici firma tarafından ödenmesinin gerektiğini, ihaleyi alan firma ile sözleşme yapılarak ihale süresince hizmetler firma bünyesinde çalıştırılan işçiler vasıtasıyla alınmakta olduğunu, açılan ihalelerin idari ve teknik şartnamelerinde işçilerin her türlü özlük haklarının ihaleyi alan firma tarafından karşılanacağının yazıldığını sözleşmenin buna göre imzalanmakta olduğunu belirterek açılan davanın reddine karar verilmesi talep edilmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalılar ve davacı taraf temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm davalıların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında davaya karşı zamanaşımı defi’nin kapsamı ve dikkate alınıp alınamayacağı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Somut olayda, davalı şirket dava dilekçesindeki taleplerine ilişkin olarak cevap dilekçesi ile zamanaşımı def’i ileri sürmüş olup hükme esas alınan bilirkişi raporunda da bu def’i dikkate alınarak davalı şirket açısından 25.09.2009 tarihi esas alınarak fazla mesai ile ulusal bayram ve genel tatil alacakları hesaplanmıştır. Davalı asıl işveren ... açısından ise( ki dava zamanaşımı def’i ileri sürülmüş ancak süresinde olmamakla birlikte) talepleri dava zamanaşımı esas alınmayarak ve tüm çalışma süresi için kabul etmiştir. Ancak davalı ... asıl işveren olup sorumluluğu alt işverenin sorumluluğu ile sınırlıdır. Dolayısıyla alt işveren davalı ... Tem. Tur. Taah. Tic.Ltd.Şti ‘nin yapmış olduğu dava zamanaşımı defi asıl işveren davalı kurum açısından da geçerli olup fazla mesai ve ulusal bayram ile genel tatil alacaklarının bu yönde hesaplanmalıdır. Bu itibarla davalı ... Tem. Tur. Taah. Tic.Ltd.Şti tarafından yapılan zamanaşımı defi’nin davalı ... içinde sonuç doğuracağı gözetilmeksizin hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının isteği halinde ilgilisine iadesine, 07/11/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9769, Karar No: 2018/4423, Tarih: 11.04.2018

**19. Ceza Dairesi         2016/9769 E.  ,  2018/4423 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi,kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14/02/2012 tarih, 2011/505, 509, 513 E, 21/02/2012 tarih, 2011/506, 510, 511, 621 E. sayılı kararlarında açıklandığı üzere “tacir sayılan limited şirketlerin, temsil ve idareye yetkili müdürlerinin, sorumlu oldukları şirketlerin ticareti terk etmeleri halinde: İcra İflas Kanunu'nun 44. maddesindeki yükümlülükleri yerine getirmeyeceklerine ilişkin bir istisnaya yer verilmediğine göre, tıpkı gerçek kişi tacirler gibi aynı Kanun'un 337/a maddesi uyarınca cezalandırılmalarına bir engel bulunmadığı” yönündeki ulaşılan sonucun zaman içerisinde yerleşik uygulamaya dönüş olması, ticareti terk eden tacir açısından; muhatapların haklarını korumaya yönelik olarak İİK’nın 44. maddesi ile, ticareti terk eden bir tacire; 15 gün içerisinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirme ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunma, keyfiyet Ticaret Sicili Memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklarının bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan etme ve ilam masraflarını da ödeme yükümlülükleri yüklenmiş, bu yükümlülüklere aykırı davranmanın yaptırımı olarak İİK’nın 337/a maddesinde düzenlenen takibi şikayete bağlı olan seçimlik hareketli bu suçun;

1-İİK’nın 44. maddesine göre mal beyanında bulunulmaması,

2-Mal beyanın da mevcudun eksik gösterilmiş olması

3-Aktifte yer alan malın veya yerine kaim olan değerin haciz veya iflas sırasında gösterilmemesi,

4-Mal beyanından sonra, beyan edilen bu mallar üzerinde tasarruf edilmesi, şeklinde sıralanan seçimlik hareketlerden herhangi birisinin işlenmesiyle, diğer koşullarında (alacaklının zarar görmesi ve borçlunun tacir olması) gerçekleşmesi halinde oluşacağı konusunda gerek uygulamada gerek öğretide herhangi bir duraksamanın mevcut olmaması ve somut olayımızda bu eylemden dolayı şikayetçinin zarar gördüğünün dosya içeriğinden anlaşılması karşısında; öncelikle borçlu şirketin kayıtlı olduğu Vergi Dairesi Müdürlüğünden şikayet tarihi itibariyle en son verilen KDV, Muhtasar, Geçici vergi beyanname örnekleri getirtilerek incelenip, sanık bildirildiği takdirde yeni adreste zabıta araştırması yaptırılarak ve suç tarihi kesin olarak belirlenerek delillerin bir bütün halinde değerlendirilmesi suretiyle İİK'nın 337/a maddesine aykırılık suçunun oluşup oluşmadığına karar verilmesi gerekirken, eksik kovuşturma ile yetinilerek yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre de;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca, BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 11/04/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2303, Karar No: 2021/3217, Tarih: 01.04.2021

**11. Hukuk Dairesi         2020/2303 E.  ,  2021/3217 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 11.HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Buldan Asliye Hukuk Mahkemesi'nce verilen 23.10.2018 tarih ve 2017/355 E- 2018/384 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan kabulüne dair Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi'nce verilen 04.03.2020 tarih ve 2019/1181 E- 2020/350 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı alacaklının Buldan İcra Müdürlüğü'nün 2017/514 Esas sayılı dosyası ile müvekkil aleyhine başlattığı takibe konu toplam 100.000,00 TL bedelli 2 adet çekten dolayı müvekkilinin borcu bulunmadığını, müvekkil ile davalı taraf arasında karşılıklı güven ilişkisine dayalı tekstil mallarının ticaretinden kaynaklanan bir ticari ilişki olduğunu dava konusu çeklerin davalı tarafın göndereceği tekstil ürünlerinin avansı olarak verildiğini, davalı tarafın çekin karşılığında teslim etmesi gereken malları teslim etmediğini, davalının mal teslimini ispatla yükümlü olduğunu ileri sürerek, takibe konu çekler yönünden müvekkilinin borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin tekstil ticareti ile uğraşmadığını, alacağın çeke dayalı olduğunu, çekin sebepten mücerret bir ödeme vasıtası olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesince, dava konusu çeklerin tekstil ürünlerinin alış avansı olarak verildiğinin usulüne uygun deliller ile ispat edilemediği gerekçesiyle davanın reddine, asıl alacağın %20'si oranında icra inkar tazminatının davacıdan alınarak davalıya verilmesine, karar verilmiştir.

Karara karşı, davacı vekili istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince, ilk derece mahkemesinin davanın reddine dair kararının yerinde olduğu, İİK'nın 72/4. maddesi gereğince alacaklı lehine tazminata hükmedilebilmesi için ilk derece mahkemesi tarafından icra veznesindeki paranın alacaklıya ödenmemesi

yönünde karar verilmesi ve bu kararın icra dosyasında infaz edilmesi gerektiği, alacaklının alacağına kavuşmasını engelleyecek tarzda tedbir kararı verilmediğinden, alacaklı lehine tazminata hükmedilmesinin yerinde olmadığı gerekçesiyle, davacı vekilinin istinaf başvurusunun re'sen sebeplerle esastan kabulüne, ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına, davanın reddine, şartları oluşmadığından icra inkar tazminatına hükmedilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.