muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/7689, Karar No: 2014/15381, Tarih: 04.07.2014

Somut olayda; Mahkemece taraflar arasındaki sözleşmenin mevsimlik iş sözleşmesi olması nedeniyle davalı tarafından sezon başında davacının işe çağrıldığının ispat edilememesi nedeniyle iş sözleşmesinin davalı işveren tarafından feshedildiği kabul edilmiştir. Taraflar arasındaki iş sözleşmesinin hizmet cetveli, iş sözleşmesi ve işin niteliğine göre mevsimlik iş olduğu sabit olup bu husus taraflar arasında ihtilafsızdır. Davacının iş sözleşmesi 31.10.2011 tarihinde sezon sonu nedeniyle askıya alınmıştır. Taraflar arasında imzalanan iş sözleşmesinde açıkça her sezon açılışında mayıs ayı itibari ile iş davetiyesine gerek kalmadan işbaşı yapılabileceğinin düzenlendiği, sözleşme içeriğinin davetiye niteliği taşıdığı belirtilmiş olup davacı iş sözleşmesindeki imzayı reddetmediği gibi Mayıs ayında davalı işyerine başvurduğunu da ispat edememiştir. O halde iş sözleşmesindeki düzenlemeye göre sezon başında davalı işyerine başvurmayan davacının ihbar tazminatı talebinin reddi gerekirken diğer davalara atıf yapılarak yorum yoluyla ihbar tazminatı talebinin kabulü hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 04/07/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/11251, Karar No: 2025/861, Tarih: 20.01.2025

**10. Hukuk Dairesi         2024/11251 E.  ,  2025/861 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/2865 E., 2024/1064 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 20. İş Mahkemesi

SAYISI : 2021/105 E., 2022/222 K.

Taraflar arasındaki meslekte kazanma güç kayıp oranının tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın dahili davalılar vekili ile davalı Kurum vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I.DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacının, davalı işverenlerin yanında çalışırken 09.06.2016 tarihinde iş kazası geçirdiğini, Yüksek Sağlık Kurulunun 25.04.2018 tarihli kararında sigortalının geçirmiş olduğu iş kazasına bağlı meslekte kazanma gücü kaybı oranının %29,2 olarak belirlenerek başka birinin sürekli bakımına muhtaç durumda olmadığına, kontrol muayenesi gerekmediğine karar verildiğini, müvekkili ile davalı işverenler arasında iş kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat davası görüldüğünü, bu dosya kapsamında SGK tarafından verilen sürekli iş göremezlik oranına itiraz ile Adli Tıp Kurumu 3. Adli Tıp İhtisas Kurulunun 14.11.2018 tarihli mütalaasında %40 oranında meslekte kazanma gücünden kaybetmiş sayılacağının belirlendiğini, davalı tarafların itirazı üzerine ATK 2. Üst Kurulu tarafından verilen %40 oranında meslekte kazanma gücünden kaybetmiş sayılacağı mütalaası ile müvekkilin maluliyet oranının %40 olduğunun kesinlik kazandığını, Kurumdaki %29,2 oranındaki kaydının %40 olarak düzeltilmesine ve aylık, özlük ve peşin sermaye değerlerinin bu oran üzerinden düzeltilmesi için Kuruma yaptıkları başvuruların reddedildiğini belirterek, müvekkilinin meslekte kazanma gücü kayıp oranının Adli Tıp Kurumu raporunda tespit edilen oran olan %40 olarak tespitini talep etmiştir.

II.CEVAP

Davalı SGK vekili cevap dilekçesinde özetle; Yüksek Sağlık Kurulunda değerlendirilmek üzere yapılan itirazların, Kurum sağlık kurulu kararlarının sosyal güvenlik il müdürlükleri veya sosyal güvenlik merkezlerince kararın ilgililere tebliğ edildiği tarihten itibaren 6 ay içerisinde yapılacağını, davacı tarafından davanın süresinde açılmadığını, sigortalının iş kazasına uğraması, hastalanması, tedavi süresinin uzaması veya iş göremezliğinin artmasına sebebiyet verip vermediği, tedavisini tamamlayıp tamamlamadığı durumlarının da araştırılması ve tespit edilmesi gerektiğini, Kurumca yapılan işlemlerin yasal düzenlemelere uygun olduğunu beyan ederek davanın reddini talep etmiştir.

Dahili Davalılar ... Turizm Gıda San. Tic. Ltd. Şti. ve ... vekili cevap dilekçesinde özetle; davacının yaşanan iş kazasında tam kusurlu olduğunu, davacının Yüksek Sağlık Kurulu tarafından tespit olunan %29,2 oranındaki iş gücü kaybının yüksek olduğunu, davacının tam teşekküllü devlet hastanesine gönderilerek meslekte çalışma kaybının net olarak ortaya çıkarılması için yeniden rapor alınmasını ve davanın reddini talep etmiştir.

III.İLK DERECE MAHKEME KARARI

İlk Derece Mahkemesince, davanın kabulü ile sigortalı ...'ın 09.06.2016 tarihinde uğradığı iş kazası nedeniyle meslekte kazanma gücü kayıp oranın E cetveline göre %40,0 olduğunun tespitine karar verilmiştir.

IV.İSTİNAF

A.İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde dahili davalılar vekili ile davalı Kurum vekili istinaf yoluna başvurmuştur.

B.İstinaf Sebepleri:

Dahili davalılar vekili istinaf dilekçesinde özetle; davacının 05.01.2016 tarihinden itibaren aşçı olarak ... firmasında sigortalı olarak çalıştığını, diğer davalılar arasında hukuki irtibat olmadığı için pasif husumet yokluğundan davanın reddi gerektiğini, müvekkilinin iş kazasında işçi sağlığı ve iş yeri kurallarına uygun olarak tüm sorumluluklarını yerine getirdiğini, davacıya görev tanımı gereği kendisinden beklenen hizmet ile bu hizmetleri yerine getirirken uyulması gerekli kural ve talimatların bildirildiğini, davacının yaşanan kazada tam kusurlu olduğu ikrarı ve tanık beyanları ile sabit olduğunu, müvekkilinin davacının tüm masraflarını karşıladığını, davacının işi bırakmak suretiyle kötü niyetli davrandığını, ancak aynı işi yapmaya devam ettiğini, meslekte kazanma gücünde bir azalma olmadığını, belirlenen maluliyet oranının hatalı olduğunu belirterek kararın kaldırılmasını, aksi halde dosyanın kaza tarihinde yürürlükte olan maluliyet oranları yönetmeliğine göre belirlenmek üzere yeni bir bilirkişiye ve keşfen/muayene neticesinde tam teşekkülü bir hastaneden alınacak raporla oranın belirlenmesini, davanın Ak Sigorta A.Ş.'ye ihbar edilmesine ve yukarıda belirtilen tüm sebeplerle davanın usulden ve esastan reddine karar verilmesine talep etmiştir.

Davalı Kurum vekili istinaf dilekçesinde özetle; Kurum işlemlerinin ilgili yasaya, yönetmelik ve tüzüğe göre usul yasaya uygun olduğu gerekçesiyle istinaf isteminde bulunmuştur.

C.Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; İlk Derece Mahkemesi tarafından yeterli inceleme ve araştırma sonucu hüküm kurulduğu, İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesiyle davalı Kurum vekilinin ve dahili davalılar vekilinin istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

V.TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

V.TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı Kurum vekili temyiz dilekçesinde özetle; Kurum tarafından belirlenen oranlar ile Adli Tıp Kurumu tarafından belirtilen raporlar arasındaki farklılıklar ve çelişkilerin giderilmesi gerektiğini belirterek temyiz isteminde bulunmuştur.

C.Gerekçe

1.Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık; davacının, davalı işverenlerin yanında çalışırken 09.06.2016 tarihinde geçirdiği iş kazasından kaynaklanan meslekte kazanma güç kayıp oranının tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369. maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371. maddeleri, 5510 sayılı Kanun'un 25 ve devamı maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

20.01.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1022, Karar No: 2014/4181, Tarih: 18.02.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/1022 E.  ,  2014/4181 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gölbaşı(Ankara) 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 10/04/2013

NUMARASI : 2013/178-2013/352

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalının kendisinden ödünç para istemesi üzerinde, banka hesabına internet üzerinden 13.9.2011 tarihinde 2.000,00 TL para gönderdiğini, ancak davalının borcunu ödemediğini, alacağının tahsili için başlatmış olduğu icra takibine de haksız olarak itiraz ettiğini ileri sürerek, itirazın iptaline, %20 icra inkar tazminatının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davacıdan ödünç almadığını, dava konusu paranın davacıdan olan alacağına karşılık gönderildiğini savunarak, davanın reddini, %20 kötüniyet tazminatının tahsilini talep etmiştir.

Mahkemece, “internet üzerinden yapılan havalenin, davalıya borç olarak gönderildiğinin ispat edilemediği, davalının icra dosyası ve cevap dilekçesindeki savunmalarının hayatın olağan akışına daha uygun olduğu” gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalıya internet üzerinden havale ile 2.000,00 TL ödünç para gönderdiğini iddia etmiş, davalı ise söz konusu havalenin, daha önce davacıya ödünç olarak vermiş olduğu paranın iadesine ilişkin olduğunu savunmuştur. Davacının davada delil olarak dayandığı havale dekontunda, “İnt.Borç” ibareleri bulunmakta olup, bu ibarelerin “İnternet borç” anlamında olduğu davalı tarafından da kabul edilmektedir. Ne var ki davalı, davacının kendisinden aldığı borcu gönderdiğini, ancak kendisini borçlu göstermek amacıyla kötüniyetle banka dekontuna bu şekilde bir ibareyi yazdırdığını savunmaktadır.

Havale dekontunda yazılı olan “İnt Borç” açıklaması, paranın ödünç olarak gönderildiğini göstermekte olup, davalı, “davacının kendisine olan borcunu gönderdiğini, banka dekontuna ise kötüniyetle bu şekilde bir ibareyi yazdırdığını” savunduğuna göre, davada ispat yükü davalıya aittir. O halde mahkemece davalıdan bu konudaki tüm delilleri sorulup, gerektiğinde cevap dilekçesinde dayanmış olduğu “yemin” delili de hatırlatılarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, havalede paranın borç olarak gönderildiğine ilişkin açıklama olmasına rağmen, ispat yükü ters çevrilerek, yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün temyiz eden davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 18.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/22022, Karar No: 2013/18584, Tarih: 27.11.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/22022 E.  ,  2013/18584 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 07/05/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanık ...'nin resmi nikahlı evli iken ölen annesi ve babası nedeniyle dul ve yetim maaşı alabilmek için 29.04.2005 tarihinde eşi diğer sanık ... ... muvazaalı olarak boşandığı, ancak eşiyle aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün, ONANMASINA, 27.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15843, Karar No: 2015/4281, Tarih: 24.03.2015

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2014/15843 E.  ,  2015/4281 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili dava dilekçesinde, tanımanın iptalini istemiştir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde, davacı ile davalı ...'nin uzun süre birlikte yaşadıklarını, 10.04.2000 tarihinde doğan küçük ...'ın okula başlaması, henüz nüfus kaydının bulunmaması ve davalı ile birlikteliğin devamını temin v.s. nedenleriyle 28.06.2006 tarihinde davacı tarafından küçük ...'ın nüfusta tanındığını, ancak küçük ...'ın gerçek babasının davacı olmadığını, başka birisinin olduğunun öğrenildiğini beyanla tanımanın iptalini istemiştir. Mahkemece davanın 5 yılllık hak düşürücü sürede açılmadığı ve gecikmeyi haklı kılacak bir sebebinde ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

4721 sayılı TMK'nın 297. maddesinde; tanımanın iptali davasının anaya ve çocuğa karşı açılacağı, 426/2. maddesinde; yasal temsilcisi (annesi) ile küçüğün menfaati çatıştığında küçüğe kayyım atanacağı hükme bağlanmıştır. Somut olayda, davanın baba tarafından anaya ve küçük ...'a karşı açıldığı, tanımanın iptaline ilişkin olduğu ve mahkemece küçüğe kayyım tayin ettirilmeden karara bağlandığı anlaşılmaktadır.

Yukarıdaki yasal düzenlemeler dikkate alındığında, mahkemece küçük ...'a kayyım tayin ettirilerek davanın kayyıma da yöneltilmesi suretiyle taraf teşkili sağlanıp gösterdikleri takdirde delilleri toplanarak oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile şimdilik diğer yönleri incelenmeksizin hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 24.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/6374, Karar No: 2018/8544, Tarih: 25.10.2018

**10. Hukuk Dairesi         2017/6374 E.  ,  2018/8544 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, borçlu olunmadığının tespiti ve haczin kaldırılması istemine ilişkindir.

Mahkemece, uyulan bozma ilamı sonrası, Hukuk Muhakemeleri Kanununun 150. maddesinin 4. fıkrası gereği davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

Hükmün, davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava dosyası incelendiğinde, mahkemece bozma ilamının ve duruşma gününün davacıya TK 21/1 e göre tebliğ çıkarıldığı bile tebliğ dönmesi ile davacıya bu kez TK 35. maddeye göre duruşma günü ve bozma ilamının tebliğ edildiği ve 07.11.2012 tarihli duruşmaya tarafların katılmaması nedeniyle HMK 150. maddesi gereğince dosyanın işlemden kaldırılması üzerine 3 ay içinde yenilenmediği gerekçesi ile HMK nın 150/4 maddesi gereğince davanın açılmamış sayılmasına karar verildiği anlaşılmıştır.

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun “Tarafların Duruşmaya Gelmemesi, Sonuçları ve Davanın Açılmamış Sayılması” başlığını taşıyan 150. maddesinin 1. fıkrasında “Usulüne uygun şekilde davet edilmiş olan taraflar, duruşmaya gelmedikleri veya gelip de davayı takip etmeyeceklerini bildirdikleri takdirde dosyanın işlemden kaldırılmasına karar verilir.” hükmüne, 4. fıkrada “Dosyası işlemden kaldırılmış olan dava, işlemden kaldırıldığı tarihten başlayarak üç ay içinde taraflardan birinin dilekçe ile başvurusu üzerine yenilenebilir. Yenileme dilekçesi, duruşma gün, saat ve yeri ile birlikte taraflara tebliğ edilir. Dosyanın işlemden kaldırıldığı tarihten başlayarak bir ay geçtikten sonra yenileme talebinde bulunulursa, yeniden harç alınır, bu harç yenileyen tarafça ödenir ve karşı tarafa yüklenemez. Bu şekilde harç verilerek yenilenen dava, eski davanın devamı sayılır.” hükmüne ve 5. fıkrada da “İşlemden kaldırıldığı tarihten başlayarak üç ay içinde yenilenmeyen davalar, sürenin dolduğu gün itibarıyla açılmamış sayılır ve mahkemece kendiliğinden karar verilerek kayıt kapatılır.” hükmüne yer verilmiştir.

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 320/4 bendi; "Basit yargılama usulüne tabi davalarda, işlemden kaldırılmasına karar verilmiş olan dosya, yenilenmesinden sonra takipsiz bırakılırsa, dava açılmamış sayılır" hükmü içermektedir.