muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/4546, Karar No: 2019/14030, Tarih: 24.06.2019

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir.

İşçinin imzasını içermeyen bordrolarda fazla çalışma tahakkuku yer aldığında ve tahakkukta yer alan miktarların karşılığı banka hesabına ödendiğinde, tahakkuku aşan fazla çalışmalar her türlü delille ispatlanabilir. Tahakkuku aşan fazla çalışma hesaplandığında, bordrolarda yer alan fazla çalışma ödeme tutarları mahsup edilmelidir.

Somut uyuşmazlıkta; dava dilekçesinde davacının fazla mesai yaptığı ve karşılığı ücretlerinin ödenmediği iddia edilmiş, davalı ise davacının fazla mesai yapmadığını, yaptığında da ücretlerinin ödendiğini savunmuştur.

Mahkemece dinlenen tanık beyanlarına göre, davacının işyerinde hafta içi 5 gün 09:00-18:00 saatleri arasında 1 saat ara dinlenme ile, cumartesi günleri ise 09:00-13:00 saatleri arasında yarım saat ara dinlenme ile çalıştığı ve bu çalışma sisteminde fazla mesai yapmadığı anlaşılmaktadır. Ancak, tanıklarca da açıklandığı üzere dosyada mevcut H blok tiyatro salonu çalışma çizelgelerinde yer alan etkinlik tarihlerinde davacının görev aldığında fazla mesai yaptığı anlaşılmaktadır.

Mahkemece dinlenen tanık beyanlarına göre, davacının işyerinde hafta içi 5 gün 09:00-18:00 saatleri arasında 1 saat ara dinlenme ile, cumartesi günleri ise 09:00-13:00 saatleri arasında yarım saat ara dinlenme ile çalıştığı ve bu çalışma sisteminde fazla mesai yapmadığı anlaşılmaktadır. Ancak, tanıklarca da açıklandığı üzere dosyada mevcut H blok tiyatro salonu çalışma çizelgelerinde yer alan etkinlik tarihlerinde davacının görev aldığında fazla mesai yaptığı anlaşılmaktadır.

Bu nedenle, öncelikle çalışma çizelgelerinin tamamı ayrıntılı olarak değerlendirilip davacının haftalık kaç saat fazla mesai yaptığı somut ve denetime elverişli olarak belirlenmeli, varsayımsal şekilde hareket edilmemeli ve çalışma çizelgelerine bağlı kalınmalıdır. Çalışma çizelgelerinde isim bulunmadığı ve bütün etkinliklerde davacının fiilen çalıştığı salt bu kayıtlara göre kanıtlanmadığından, tanık beyanları ile birlikte değerlendirildiğinde anılan kayıtlar anlam ifade ettiğinden hesaplanacak miktar üzerinden karineye dayalı makul indirim (takdiri indirim) yapılması gerekmektedir.

Mahkemece, soyut ve varsayımsal şekilde “davacının ortalama haftalık 18 saat fazla çalışma yapmış olabileceği” kabulü ile hesaplama yapan bilirkişi raporuna itibarla karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 24.06.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3350, Karar No: 2019/5182, Tarih: 11.09.2019

**16. Ceza Dairesi         2019/3350 E.  ,  2019/5182 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

İlk Derece Mahkemesi :...5. Ağır Ceza Mahkemesinin 27.06.2018 tarih ve 2017/45 - 2018/290 sayılı kararı

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Hüküm : TCK’nın 314/2, 3713 sayılı Kanunun 5/1, TCK’nın 53/1-3, 58/9 ve 63. maddeleri uyarınca mahkûmiyet kararına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebebine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre, sanığın çocuklarını örgütle iltisaklı okula göndermesinin örgütsel faaliyet olarak değerlendirilemeyeceği belirlenerek yapılan incelemede;

Adli emanette kayıtlı emanet eşyası hakkında her zaman bir karar verilmesi mümkün görülmüştür.

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanık müdafiinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmediğinden CMK’nın 302/1. maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddiyle hükmün ONANMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın...5. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin bilgi için... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 11.09.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/975, Karar No: 2011/558, Tarih: 02.02.2011

**7. Hukuk Dairesi         2010/975 E.  ,  2011/558 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalılar İbiş ve ... ile dahili davalı ... tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Kadastro sırasında dava konusu 165 ada 21 parsel sayılı 633,16 m2 yüzölçümündeki taşınmaz davalı olduğundan söz edilerek malik hanesi açık bırakılmak suretiyle tespit edilmiştir. Tespit gününden önce davacı ... tarafından davalılar İbiş ve ... aleyhine Asliye Hukuk Mahkemesinde vergi kaydına, satın almaya ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanılarak açılan elatmanın önlenmesi davası, görevsizlik kararı ile Kadastro Mahkemesine aktarılmıştır. Yargılama sırasında davacı kesinleşmiş mahkeme kararına da dayanmış, Hazine davaya dahil edilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne, dava konusu 165 ada 21 parsel sayılı taşınmazın davacı ... adına tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm, davalılar İbiş ve ... ile dahili davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

1-Mahkemece davaya dahil edilen Hazine'nin, dava ve temyize konu 165 ada 21 parsel sayılı taşınmazın tespit maliki olmadığı gibi, tespite yönelik itiraz ve davasının bulunmadığı, davacı ... tarafından açılan davaya da usulün 53 ve onu izleyen maddeleri hükmü uyarınca yöntemine uygun şekilde katılmadığı dosya içeriği ile belirlenmiştir. Hal böyle olunca Hazine'nin davanın gerçek tarafı olmadığının kabulü gerekir. Kural olarak davanın gerçek tarafı olmayan kişiler hükmü temyiz edemez. Öğretide ve uygulamada kararlılık kazanan görüşlere göre bir hükmü hukuksal yararı bulunmak koşulu ile ancak davanın tarafları temyiz edebilir. Açıklanan nedenlerle davanın gerçek tarafı olmayan ve usulüne uygun davaya katılmayan Hazine'nin esasa ilişkin temyiz inceleme isteğinin REDDİNE,

2-Davalılar İbiş ve ...'ın temyiz itirazlarına gelince;

Dava ve temyize konu 165 ada 21 parsel sayılı taşınmaz üzerinde aktarılan dava gününde davacı ... yararına 3402 Sayılı Kadastro Kanununun 14. maddesi hükmünde öngörülen kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği ile taşınmaz edinme koşullarının gerçekleştiği, mahkemece yapılan keşif, uygulama ve toplanıp değerlendirilen delillerle belirlenmiştir. Bu nedenler ve hükümde gösterilen diğer gerekçelere göre, mahkemece oluşturulan hükümde bir isabetsizlik bulunmadığından davalılar İbiş ve ...'ın temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, peşin ödenen harcın mahsubu ile geriye kalan 6,85 TL harcın davalılar İbiş ve ...'tan alınmasına, 02.02.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18128, Karar No: 2013/19768, Tarih: 21.10.2013

**6. Ceza Dairesi         2013/18128 E.  ,  2013/19768 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kamu kurum ve kuruluşlarındaki eşya hakkında hırsızlık suçuna ilişkin yapılan soruşturma sonunda, dosyanın yetkili ve görevli Van Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine dair Adana Cumhuriyet Başsavcılığının 10/01/2012 tarihli ve 2011/47159 soruşturma, 2012/71 sayılı yetkisizlik kararını müteakip, bu kez suç yeri bakımından evrakın Ahlat Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine ilişkin Van Cumhuriyet Başsavcılığının 04/10/2012 tarihli ve 2012/695 soruşturma, 2012/545 sayılı yetkisizlik kararı üzerine, yetki konusunun çözümü için dosyanın gönderildiği ERCİŞ Ağır Ceza Mahkemesinin, karşılıklı yetkisizlik kararı söz konusu olmadığından yetkili savcılığın belirlenmesi talebinin reddine dair 04/12/2012 tarihli ve 2012/662 değişik iş sayılı kararına karşı Adalet Bakanlığının 25/04/2013 gün ve 2013/6781/27337 sayılı kanun yararına bozma istemine dayalı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 20/05/2013 gün ve 2013/156060 sayılı ihbar yazısı ile infaz dosyası 29/05/2013 tarihinde Dairemize gönderilmekle incelendi:

Anılan Yazıda;

Dosya kapsamına göre, Yargıtay 5. Ceza Dairesinin 27/09/2012 tarihli ve 2012/10135-9559 sayılı ilâmında belirtildiği üzere; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 161. maddesine, 14/04/2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanunun 21. maddesiyle eklenen 7. fıkrada "Yetkisizlik kararı ile gelen bir soruşturmada Cumhuriyet Savcısı, kendisinin de yetkisiz olduğu kanaatine varırsa yetkisizlik kararı verir ve yetkili savcılığın belirlenmesi için soruşturma dosyasını, yargı çevresinde görev yaptığı ağır ceza mahkemesine en yakın ağır ceza mahkemesine gönderir. Mahkemece bu konuda verilen karar kesindir" hükmünün yer alması karşısında, söz konusu fıkranın yürürlüğe girdiği tarihten itibaren ikinci yetkisizlik kararını veren Cumhuriyet Başsavcılığının, yetkili savcılığın belirlenmesi için dosyayı en yakın ağır ceza mahkemesine göndermesinin gerektiği gözetilmeden yetkili savcılığın belirlenmesi yerine yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiş olduğundan bahisle 5271 sayılı CMK’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması Dairemizden istenilmiştir.

TÜ R K M İ L L E T İ A D I N A

Kanun yararına bozma istemine dayanan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının ihbar yazısı, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görüldüğünden, kabulü ile hırsızlık suçundan Erciş Ağır Ceza Mahkemesince verilip kesinleşen 04.12.2012 tarih ve 2012/662 Değişik İş sayılı kararın, 5271 sayılı CMK’nın 309.maddesi gereğince BOZULMASINA, yerel Mahkemece kanun yararına bozma kararı doğrultusunda işlem yapılmak üzere dosyanın mahalline gönderilmesine, 21.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/9172, Karar No: 2019/5586, Tarih: 19.06.2019

**3. Hukuk Dairesi         2017/9172 E.  ,  2019/5586 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki kira sözleşmesinden kaynaklı tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddi yönünde verilen hükmün, süresi içinde davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, mülkiyeti davalı ...'ye ait olan yeraltı çarşısındaki kafeteryayı 10 yıllık süre ile kiraladığını, kira sözleşmesinin 2. Maddesi gereğince kira süresinin sonunda kiralananın günün piyasa koşullarına göre belirlenecek olan yeni kira bedeli üzerinden yeniden kendisine kiraya verilmesi gerektiğini, ancak davalı kiraya verenin bu yükümlülüğünü yerine getirmediği gibi zabıta aracılığıyla hukuka aykırı bir şekilde zorla tahliyesinin gerçekleştirildiğini belirterek fazlaya dair hakları saklı kalmak kaydıyla tahliye işlemi sırasında ticari onur ve kişiliği zedelendiğinden 100.000 TL manevi zararın, sözleşmeye aykırı tahliye işlemi nedeniyle de 100.000 TL maddi zararın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, kira sözleşmesinin sona erdiğinin davacıya bildirildiğini, bildirimden sonra kiralananın ihale ile kiraya verilmek istendiğini ancak ihaleye katılım olmadığını, davalının da ihalelere katılmaması nedeniyle kiralanan ile ilgili yeniden kira sözleşmesi yapılamadığını, davacı ile aralarındaki kira sözleşmesinin 2886 sayılı Kanuna tabi olması nedeniyle tahliye işleminde herhangi bir hukuka aykırılık bulunmadığını belirterek davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, kira sözleşmesinin 2886 sayılı Kanuna tabi olması nedeniyle kira sözleşmesinin 04/10/2010 tarihinde kendiliğinden sona erdiği, davalı Belediyenin davacıyı haksız olarak tahliye ettiğine dair herhangi bir delilin sunulmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; Hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1-) Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2-) Taraflar arasında 04/10/2000 başlangıç tarihli ve 10 yıl süreli kira sözleşmesinin varlığı hususunda herhangi bir uyuşmazlık bulunmamaktadır.

Kiralananın 04/10/2000 tarihinde davacı kiracıya Belediye Encümeni kararı ile kiraya verildiği, kira sözleşmesinin bu şekilde kurulduğu, kiralanan 2886 sayılı Kanun'a göre kiraya verilmediğinden 2886 sayılı Kanunun 75. maddesi hükmünün uygulanmasının mümkün olmadığı anlaşılmaktadır. Bu durumda kiraya veren ancak yasada belirtilen tahliye sebeplerinden birine dayanmak suretiyle sözleşmeyi sona erdirebilir. Taraflar arasındaki kira sözleşmesi ya tarafların birbirine uygun fesih bildirimi ile ya mahkeme kararı ile ya da kiralananın yok olması ile sona ereceğinden davacının kiracılık sıfatının devam ettiğinin kabulü ile muarazanın giderilmesi gerekmektedir.

Borçlar Yasasının 96. maddesine göre alacaklının, borçludan borcun hiç veya gereği gibi ifa edilmemesi nedeniyle tazminat isteyebilmesi için, bu yüzden bir zarara uğramış olması gerekir. Sözleşmeden kaynaklanan zarar müspet zarar olacağı gibi, menfi zarar da olabilir. Müspet zarar; borçlu edayı gereği gibi ve vaktinde yerine getirseydi alacaklının mameleki ne durumda olacak idiyse, bu durumla eylemli durum arasındaki farktır. Diğer bir anlatımla, müspet zarar sözleşmenin hiç veya gereği gibi yerine getirilmemesinden doğan zarardır; kuşkusuz kâr mahrumiyetini de içine alır.

Kâr kaybı, kârdan mahrum kalma karşılığı meydana gelen zarardır. Genelde sözleşmeyi kusuruyla fesheden taraftan istenir. Aslında kâr kaybı açısından kârdan yoksun kalan tarafın malvarlığında kusurlu fesihten önce ve sonra bir değişiklik yoktur. Burada kârdan yoksun kalan kusurlu fesih yüzünden mal varlığında ileride meydana gelecek çoğalmadan mahrum kalır. Kâr kaybı zararının müspet zarar kapsamında bulunduğu şüphesizdir.

Bu durumda davacı kiracı, kusurlu fesih nedeniyle kiraya veren davalıdan kâr kaybı zararı adı altında bir miktar paranın kendisine ödenmesini isteyebilecektir. Ancak kâr kaybının hesabında kiracının aynı şartlarla bir kafeteryayı kiralaması için gereken makul süre tespit edilip bu süre içindeki kiracı kârının ne olabileceği tespit edilip mahrum kalınan kârın belirlenmesi gerekmektedir. Ayrıca, iki taraflı sözleşmelerin karşı tarafça haksız feshedildiği hallerde Borçlar Kanununun 106. ve 108. maddeleri hükümleri gereğince kâr kaybı zararına uğrayan tarafın isteyebileceği zararın saptanmasında kıyasen Borçlar Kanununun 325. maddesi hükmünde gösterilen kesinti yönteminin uygulanması gerekir. Bu yönteme göre kâr kaybı ise sözleşme ifa ile bitse idi zarar görenin elde etmesi muhtemel bütün gelirlerden yapması gereken bilcümle zorunlu harcama kalemleri ile sözleşme süresinden evvel feshedildiğinden süresinden evvel fesih nedeniyle sağladığı yani tasarruf ettiği haklar ve yine bu süre içerisinde başka işten sağlayacağı veya kasten sağlamaktan kaçındığı kazanç miktarları toplamı indirilerek bulunur. Elde edilecek fark miktara da net kâr denilir. Bu yönteme uygun kâr kaybı zararı hesaplanırken davacının davalıya ödemesi gereken kira paraları da elbette davacının yapması zorunlu giderler içindedir.

Mahkemece; yukarıda açıklandığı şekilde öncelikle kiracının aynı şartlarla bir kafeteryayı kiralaması için gereken makul süre tespit edilip bu süre içindeki kiracı kârının ne olabileceği ayrıntılı ve denetime elverişli bilirkişi raporu ile tespit edilip mahrum kalınan kârın belirlenmesi ve daha sonra Borçlar Kanununun 106. ve 108. maddeleri hükümleri gereğince kâr kaybı zararına uğrayan tarafın isteyebileceği zararın saptanmasında kıyasen Borçlar Kanununun 325. maddesi hükmünde gösterilen kesinti yönteminin uygulanması ve hâkim tarafından belirlenen bu mahrum kalınan kar üzerinden hakkaniyete uygun bir indirim yapılması, bu zarar kiralanan işyerinden tespit edilemiyorsa, bu durumda aynı özelliklere sahip benzer işletmelerin gelir–gider durumlarının vergi dairesi, esnaf odası, ticaret odası ve benzeri resmi kurumlardan araştırılıp, benzer işyerlerinin muhtemel cirosu, kâr oranı, işletme giderlerinin ciroya oranına ilişkin ayrıntılı bilgiler toplandıktan sonra bilirkişi marifeti ile bu veriler değerlendirilerek muhtemel aylık kârı tespit edilmeli ve dava konusu aynı vasıf ve özelliklere sahip başka bir taşınmazı aynı şartlarda kiralayabileceği makul süre kadar kâr kaybına hükmedilmesi gerekirken eksik araştırma ve inceleme ile yetersiz bilirkişi raporu doğrultusunda yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte belirtilen nedenlerle davacının sair temyiz itirazlarının reddine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle davacının temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı ...ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün davacı yararına BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440. maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 19/06/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/9159, Karar No: 2021/8011, Tarih: 07.10.2021

**11. Ceza Dairesi         2017/9159 E.  ,  2021/8011 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Defter, kayıt ve belgeleri gizleme

Defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçunun, varlığı noter tasdik kayıtları veya sair suretlerle sabit ve saklama mecburiyeti bulunan defter ve belgelerin vergi incelemesine yetkili kimselere ibraz edilmemesi ile oluştuğu, defter ve belgeleri saklama sorumluluğunun mükellef şirketin yetkili temsilcisi olan sanığa ait olduğu, 213 sayılı VUK’nin 253. maddesi uyarınca defter ve belgelerin ait olduğu yılı takip eden takvim yılından başlamak üzere 5 yıl süre ile saklama ve istendiğinde ibraz edilme zorunluluğu bulunduğu, 213 sayılı VUK'nin 139. maddesine göre; “vergi incelemeleri, esas itibarıyla incelemeye tabi olanın iş yerinde yapılır. İş yerinin müsait olmaması, ölüm, işin terk edilmesi gibi zaruri sebeplerle incelemenin iş yerinde yapılması imkansız olur veya mükellef ve vergi sorumluları isterlerse inceleme dairede yapılabilir.” düzenlemesi karşısında, iş yeri faal olan mükelleflere, defter ve belgelerin vergi dairesine getirilmesi için yapılan tebligatlar hukuki sonuç doğurmayacağından gizleme suçunun unsurlarının oluşmayacağı; ancak, ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 23.11.1999 tarihli, 1999/11-273 Esas ve 1999/288 Karar sayılı kararında da açıklandığı üzere, defter ve belgelerin çalındığı, kaybolduğu, bulunamadığı ileri sürülerek ibrazından kaçınılması halinde, VUK'nin 139. maddesindeki istisnaların aranmayacağı anlaşılmakla, somut olayda, varlığı noter tasdiki ile sabit olan 2008, 2009 takvim yıllarına ait defter ve belgelerin istenmesine dair yazının 27.03.2013 tarihinde vergi dairesinde sanığa tebliğ edilmesine rağmen, sanığın iş yerinin müsait olmadığından incelemenin iş yerinde yapılmasını istemediğine dair tutanağı imzaladığı ve savunmasında ibrazı istenen defter ve belgelerin kaybolduğu için ibraz edemediğini belirtmesi karşısında, CMK’nin 217. maddesi uyarınca duruşmadan edindiği kanaate göre delilleri değerlendirip sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kuran Mahkemenin takdir ve kabulünde bir isabetsizlik görülmediğinden, tebliğnamedeki bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yargılamanın hukuka uygun olarak yapıldığı, iddia ve savunmada ileri sürülen hususların gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hukuka uygun yöntemlerle elde edilen delillerin değerlendirilerek fiilin sanık tarafından işlendiğinin tespit edildiği, suç vasfının doğru biçimde belirlendiği, cezanın kanuni takdir sınırlarında uygulandığı tüm dosya kapsamından anlaşılmakla, sanığın temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden hükmün ONANMASINA, 07.10.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.