muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/4931, Karar No: 2024/4456, Tarih: 10.10.2024

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili ile Maliye ve ... vekili temyiz isteminde bulunmuşlardır.

B. Temyiz Sebepleri Davacılar vekili temyiz dilekçesinde özetle;

1. Mahkemece her ne kadar dava kısmen kabul edilerek belirlenen alanın mera olarak özel sicile kaydına karar verilmiş ise de; bu alanın davacı köyler adına tescil edilmesi gerektiği,

2. Dava konusu alanın tamamının kadimden beri davacı köyler tarafından kullanıldığını, 1936 yılında yazılan sınır defterinde alanın davacı köylerin hayvanlarını otlattıkları alan olduğunun belirlendiği,

3. Isparta Asliye Hukuk Mahkemesinin 1949/429 Esas, 1949/548 Karar sayılı kararında davacıların belirtilen yayladan kadimden beri yararlandığı ve bu yaylaya diğer köyler tarafından yapılan müdahalenin men'ine karar verildiği,

4. Bilirkişi raporlarında dava konusu alanın tamamının mera olduğu ve mera vasfının yitirmediğinin tespit edildiği, mahalli bilirkişi ve tanık beyanlarında alanın kadimden beri mera olduğu ve davacıların faydalandığının tespit edildiği,

5. Mahkemece yapılan değerlendirmenin hatalı olduğu gerekçeleriyle kararın bozulması talep edilmiştir.

Davalılardan ... ile ... vekili temyiz dilekçesinde özetle;

1. 3194 sayılı İmar Kanunu'nun 11 inci maddesinin 4 üncü fıkrasında hazırlanan imar planları içindeki kadastral yollar, meydanlar ile meraların, imar planının onayı ile bu vasıfların kendiliğinden kaybedeceği hükmüne yer verildiğini, mera kelimesinin 28.02.1998 tarihinde kanun metninden çıkarıldığı, davaya konu kulova yaylasının 28.02.1998 tarihinden önce 1994 tarihli bakanlar kurulu kararı ile turizm merkezi ilan edildiğinden mera vasfını yitirdiği,

2. 20.02.1997 ve 21.02.1997 tarihli mahalli tespit tutanakları ile davaya konu alanın orta malı olmadığının tespit edildiği, tutanakların idare çalışanları, mahalli bilirkişiler, ... köyü muhtarı ve ... köyü muhtarı tarafından imzalandığı, alanın ... Köyü, Davraz Dağı Mevkii olarak 2399 parsel sayısı ile 03.03.1997 tarihinde ham toprak vasfıyla ... adına tescil edildiği,

3. Dava konusu alanın Kültür ve Turizm Bakanlığınca onaylanan uygulama imar planı sınırları içinde kaldığı, alanın imar kanununun 18 ve 19 uncu maddeleri uyarınca imar uygulamasına tabi tutulduğu ve parselasyon planının kesinleştiği,

4. 4342 sayılı Mera Kanunu'nun 14 üncü maddesi gereğince dava konusu alanın turizm yatırımları için zaruri alan olduğu, uygulama imar planları içinde kaldığı, bu nedenle alanın mera olarak sınırlandırılmasının hatalı olduğu,

5. Dosyada kadimlik iddiasının tam araştırılmadığını, alınan bilirkişi raporlarının yeterli olmadığı gerekçeleriyle hükmün bozulmasın talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme Uyuşmazlık; mera olduğu iddia edilen dava konusu taşınmaza el atmanın önlenmesi ve taşınmazın köy orta malı olarak mera siciline kayıt istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

5. Dosyada kadimlik iddiasının tam araştırılmadığını, alınan bilirkişi raporlarının yeterli olmadığı gerekçeleriyle hükmün bozulmasın talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme Uyuşmazlık; mera olduğu iddia edilen dava konusu taşınmaza el atmanın önlenmesi ve taşınmazın köy orta malı olarak mera siciline kayıt istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. Mera, bir veya birden fazla köy veya kasaba halkına bağımsız veya birlikte tahsis edilmiş ya da kadimden beri hayvan otlatmak amacıyla kullanılan, hak sahiplerinin üzerinde intifa hakkı olan arazi parçasıdır. Devletin hüküm ve tasarrufu altında olan mera, yaylak ve kışlaklar özel mülkiyete geçirilemez, amacı dışında kullanılamaz, zamanaşımı uygulanamaz, sınırları daraltılamaz (4342 sayılı Mera Kanunu m.3,4).

3. Meraya el atmanın önlenmesi, sınırlandırılması davaları kadim yararlanma hakkı olan köy veya belediye tüzel kişiliği ya da taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olması nedeniyle Hazine tarafından açılabilir. Aynı şekilde, bir yerin mera olduğu iddiasıyla köy veya belediye tüzel kişiliğinin ya da Hazinenin tapu iptali ve sınırlandırma istemiyle dava açmasına olanak vardır.

4. Mera, yaylak ve kışlak davalarında, tahsise ya da kadim kullanma hakkına dayanılabilir. Tahsise dayanıldığında, dayanak belgelerin, ayrıca karşı tarafın savunmasında ileri sürdükleri kayıtların tüm geldileri ile birlikte merciinden getirtilmesi, kadimlik iddiası varsa bu hususun araştırılması, gerektiğinde köyün kuruluş tarihinin İçişleri Bakanlığından sorulması ve köyün kadim ya da muhdes olup olmadığının saptanması gerekir.

5. Keşifte dinlenecek yerel bilirkişi ve tanıkların çekişmeli mera veya yayla ile herhangi bir yararlanma ilişkisi bulunmayan, yansız anlatımda bulunabilecek, yöreyi iyi bilen ve çevre köy ya da kasabalarda yaşayan yaşlı kişilerden seçilmesi gerekir.

6. Mahkemece yapılacak keşifte; tahsise dayanılıyorsa tahsis kayıtlarının yerel bilirkişi ve tanıklar aracılığı ile uygulanması, dava konusu yeri kapsayıp kapsamadığının belirlenmesi, taşınmazın mera olmadığı iddiasının bulunması halinde varsa çevre taşınmazlara ait kayıtlar da uygulanarak dava konusu yeri ne şekilde okuduğunun çevre taşınmazlarla toprak yapısı kıyaslanarak uzman bilirkişiler aracılığı ile uyuşmazlığa konu yerin ve niteliğinin saptanması gerekir.

7. Kadimlik iddiasında ise, yerel bilirkişi ve tanıklara taşınmazın kim tarafından ve ne şekilde kullanıldığı ve sınırları sorularak sonuca gidilmelidir.

3. Değerlendirme

1. Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

7. Kadimlik iddiasında ise, yerel bilirkişi ve tanıklara taşınmazın kim tarafından ve ne şekilde kullanıldığı ve sınırları sorularak sonuca gidilmelidir.

3. Değerlendirme

1. Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup taraf vekillerinin temyiz dilekçelerinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden davacıya yükletilmesine,

Harçlar Kanunu'nun 13/j maddesi gereğince Hazine harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

10.10.2024 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16709, Karar No: 2015/12571, Tarih: 27.10.2015

**16. Hukuk Dairesi         2015/16709 E.  ,  2015/12571 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

3402 sayılı Kanun'un Geçici 8. maddesi uyarınca yapılan kadastro çalışmaları sırasında ... Köyü çalışma alanında bulunan 1177 ada 302 parsel 26201,25 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz tutanağın edinme bölümünde taşınmazın 5 yılı aşkın süredir ... kullanımında olduğu belirtilmek suretiyle tarla vasfıyla Hazine adına tespit edilmiş, daha sonra kadastro komisyonunca taşınmazın 6403,26 metrekare yüzölçümündeki bölümünün ifrazı ile ... 1-2 yıldır zeytin ağaçları dikmek suretiyle kullandığı belirtilerek, 1177 adanın son parsel numarası olan 345 parsel numarası ile zeytinli tarla vasfıyla Hazine adına tespitine, 1177 ada 302 parsel sayılı taşınmazın ise 19797,99 metrekare yüzölçümü ile çalılık vasfıyla Hazine adına tespitine karar verilmiştir. Davacı....., taşınmazların adına tesciline, şartların oluşmaması halinde taşınmazların tapu kaydının beyanlar hanesine taşınmazın kullanımında olduğunun şerh düşülmesi istemiyle dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kısmen kabulüne, çekişmeli 1177 ada 345 parsel sayılı taşınmazın tespit gibi zeytinli tarla vasfıyla tapuya tesciline, tapunun beyanlar hanesine taşınmaz üzerindeki zeytin ağaçlarının.. ait olduğu şerhinin yazılmasına, 1177 ada 302 parsel sayılı taşınmazın tespit gibi Hazine adına tapuya tesciline, tapunun beyanlar hanesine taşınmaz üzerindeki zeytin ağaçlarının ... ait olduğu şerhinin yazılmasına, karar verilmiş; hüküm, davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Hazine harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, 27.10.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5314, Karar No: 2010/8402, Tarih: 03.06.2010

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2010/5314 E.  ,  2010/8402 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece yaptırılan bilirkişi incelemesi sonucu düzenlenen rapor hüküm kurmaya yeterli değildir.

Şöyle ki;

Çoğulhan Belediye Başkanlığının geri çevirme kararı üzerine dosyaya getirtilen 15.04.2010 günlü yazısından dava konusu parselin imar planı dışında olduğu, belediye sınırları ve mücavir alan içinde kaldığı, alt yapı hizmetlerinden yol, su, elektrik, çöp toplama hizmetlerinden yararlandığı, dava konusu taşınmaza yaklaşık 650-700 mt. mesafede yerleşim alanının bulunduğu, yerleşim yerine yakın bir mesafede olmasından dolayı meskun mahal sayılabilecek yerde olduğu, güney sınırında asfalt yola cephesinin olup ulaşım sorunu olmadığı, iskan amacına uygun yapılaşmanın yapılabileceği anlaşılmaktadır.

Bakanlar Kurulunun Yargıtay'ca da kısmen benimsenen 28.2.1983 gün ve 1983/6122 sayılı kararı uyarınca, imar planında yer almayan bir taşınmazın arsa sayılabilmesi için belediye veya mücavir alan sınırları içinde olmakla beraber, belediye hizmetlerinden (belediyece meskun olduğu için veya meskun hale getirileceği için sunulan yol, su, elektrik, ulaşım, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma vd.) yararlanan ve meskun yerler arasında bulunması gerekir. Dosyada bulunan bilgi ve belgelerden özellikle Belediye Başkanlığının 29.03.2010 günlü yazısı içeriğinden dava konusu taşınmazın belediye sınırları içerisinde olduğu, çevresinin meskun halde bulunduğu ve belediye hizmetlerinden yararlandığı belirlenmiş olması ve Bakanlar Kurulu Kararnamesi gözetildiğinde taşınmazın arsa olduğunun kabulü ile bu niteliğine göre kamulaştırma bedelinin saptanması gerekirken bilirkişi kurulunun tarım arazisi niteliğini esas alan raporuna itibarla hüküm kurulmuş olması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz eden davalılara iadesine, 03.06.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17259, Karar No: 2015/13533, Tarih: 24.11.2015

**4. Hukuk Dairesi         2014/17259 E.  ,  2015/13533 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kangal Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 12/06/2014

NUMARASI : 2013/115-2014/348

Davacı İ.. İ.. vekili Avukat Y.. D.. tarafından, davalı Ş.. Ş.. aleyhine 09/05/2013 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine yapılan yargılama sonunda; Mahkemece davanın kabulüne dair verilen 12/06/2014 günlü kararın Yargıtay’da duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle, daha önceden belirlenen 24/11/2015 duruşma günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalı şirket yetkilisi M.. Ş.. ve vekili Avukat N.. E.. geldi, karşı taraftan davacı kurum vekilinin mazeret telgrafı gönderdiği görüldü. Okundu, başka duruşmaları olduğundan gelemeyeceğini bildirdiği anlaşıldı. Mazeret reddedildi. Açık duruşmaya devam olundu. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve hazır bulunanın sözlü açıklaması dinlendikten sonra tarafa duruşmanın bittiği bildirildi. Dosyanın görüşülmesine geçildi. Tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2- Diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dava, haksız eylem nedeniyle uğranılan maddi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece istem kabul edilmiş; karar, davalı tarafından temyiz olunmuştur.

Davacı, davalı şirkete ait ağır tonajlı araçların A..M.. arasında yaptığı asfalt yolu tahrip ettiğini, köylülerin şikayeti üzerine Jandarma tarafından yapılan denetimde davalının bir aracının aşırı yük nedeniyle idari para cezası ile cezalandırıldığını bildirerek uğradığı maddi zararın ödetilmesi isteminde bulunmuştur.

Davalı, demiryolu bakım çalışması işi yaptığını, bu sırada bir adet aracına aşırı yük nedeniyle ceza kesilmiş ise de yoldan bir kere aşırı yüklü araç geçmesinin yolu bozmayacağını, yolun zaten bozuk olduğunu, standartlara uygun olmadığını, kendisine ait araçlar dışında geçen bir çok yük kamyonu nedeniyle de bozulmuş olabileceğini, iklim koşullarının da bozulmada etkisi olduğunu, yokluğunda yapılan tespiti kabul etmediğini davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, benimsenen bilirkişi raporu uyarınca davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya arasındaki bilgi, belge ve bilirkişi raporlarına göre, davacı tarafından 2011 yılında yapılan asfalt yolun karayolları standardına uygun olmadığı, köy yolu standardına göre yapılmış olduğu anlaşılmaktadır. Söz konusu yol, davalının araçları dışında pek çok araç tarafından da kullanılmaktadır. Keza iklim koşullarının etkisi ile asfalt zeminde bozulmalar meydana gelmesi de kaçınılmazdır.

Mahkemece, benimsenen bilirkişi raporu uyarınca davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya arasındaki bilgi, belge ve bilirkişi raporlarına göre, davacı tarafından 2011 yılında yapılan asfalt yolun karayolları standardına uygun olmadığı, köy yolu standardına göre yapılmış olduğu anlaşılmaktadır. Söz konusu yol, davalının araçları dışında pek çok araç tarafından da kullanılmaktadır. Keza iklim koşullarının etkisi ile asfalt zeminde bozulmalar meydana gelmesi de kaçınılmazdır.

Şu durumda, yolun standardına uygun yapılmamış olmasının davacının bölüşük kusurunu oluşturması yanında yukarıda sayılan sair nedenlerinde yolun bozulmasına neden olacağı gözetilerek Türk Borçlar Kanunu 51 ve 52. maddeleri uyarınca uygun bir indirim yapılması gerektiğinin düşünülmemiş olması doğru olmamış, kararın açıklanan nedenlerle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, (1) sayılı bentte gösterilen nedenlerle davalının diğer temyiz itirazlarının reddine ve davalı yararına takdir olunun.. TL duruşma avukatlık ücretinin davacıya yükletilmesine ve davalıdan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 24/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/8381, Karar No: 2025/4105, Tarih: 04.03.2025

**4. Ceza Dairesi         2022/8381 E.  ,  2025/4105 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/863 E., 2020/184 K.

SUÇ : Cumhurbaşkanına hakaret

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde yapıldığı, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince verilen mahkumiyet hükmüne yönelik olarak, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi özetle; suçun unsurları itibariyle oluşmadığına, şüpheden sanık yararlanır ilkesinin uygulanmadığına, usul ve Yasaya aykırı olan hükmün bozulmasına ilişkindir.

III. GEREKÇE

Hakaret fiilinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin onur, şeref ve saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye yönelik olarak gerçekleşmesi gerekmektedir. Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı bazı durumlarda nispi olup, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kamu görevlileri veya sivil vatandaşa yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövme fiilini oluşturması gerekmektedir.

Doğal haklardan kabul edilmiş ifade hürriyeti çoğulcu demokrasilerde vazgeçilemez ve devredilemez bir niteliğe sahiptir. Düşünce hürriyeti insanın özgürce fikirler edinebilme, edindiği fikirleri ve kanaatlerinden dolayı kınamaya tabi tutulmama ve düşüncelerini meşru yöntemlerle dışarı vurabilme özgürlüğüdür. Demokrasinin olmazsa olmaz şartlarından olan ifade hürriyeti bir çok hak ve özgürlüğün temelidir. Bu özelliğinden dolayı ifade hürriyeti bir çok uluslararası belgeye konu olmuş ve Anayasa'da da ayrıntılı düzenlemelere tabii tutulmuştur. İnsan Hakları Avrupa Sözleşmesi'nin 10 uncu maddesinin birinci fıkrasında "Herkes görüşlerini açıklama ve anlatım özgürlüğüne sahiptir." denilmektedir.

Öte yandan kendilerine belirli idari yetkiler verilmiş görevlilerin, sözlerine ve eylemlerine getirilen eleştirilere daha fazla hoşgörü göstermeleri gerektiği AİHM içtihatlarında kabul edilmektedir. Anayasa Mahkemesi 07.02.2019 tarih, 2014/18780 başvuru numaralı (Deniz Benol ve diğerleri başvurusu) kararında, başvuru konusu olaydaki kalıplaşmış sloganların tekrarından ibaret sloganlar kitlesel eylemler yapan bazı grupların kolluk güçleri ile karşılaştıkları durumlarda sıkça kullanılmaktadır. Bu bağlamda "Katil polis hesap verecek." şeklindeki sloganın genel nitelikli olduğu değerlendirilmiş ve başvuru konusu olayda görev yapan polislerin kişisel şeref ve itibarına yönelik olmadığı kabul edilmiştir.

Yargılamaya konu somut olayda; sanıkların suç tarihinde Cumhurbaşkanı olan katılana hitaben söyledikleri slogan niteliğindeki sözlerin, muhatabın onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, rahatsız edici ağır eleştiri niteliğinde olduğu, dolayısıyla Cumhurbaşkanına hakaret suçunun unsurları itibarıyla oluşmadığı gözetilmeden, sanığın beraati yerine mahkûmiyetine karar verilmesi,

Hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle sanık müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304. maddesi uyarınca Mudanya 1. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,04.03.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1444, Karar No: 2017/3881, Tarih: 03.04.2017

**17. Ceza Dairesi         2017/1444 E.  ,  2017/3881 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, özel belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Mahkemenin hükmü 19.04.2016 tarihinde tefhim ettiği, sanığın 29.04.2016 tarihinde hükmü temyiz ettiği, 02.05.2016 tarihli ek karar ile temyizin reddine karar verildiği, temyizin reddine ilişkin ek kararın 11.05.2016 tarihinde sanığa tebliğ edildiği, sanığın aynı tarihli dilekçesi ile, 22.04.2016 tarihinde dilekçe verdiğini, ceza infaz kurumu tarafından çıkış numarasının verilmediğini, dilekçesinin kayıp olduğu belirtilerek yeniden dilekçe yazmasının istendiğini, ancak bunu 29.04.2016'da söylediklerini, hatanın kendisinden kaynaklanmadığını, ceza infaz kurumu ile yazışma yapıldığı zaman durumun anlaşılacağını belirttiği, mahkeme tarafından bu durum araştırılmayarak hükmün kesinleştirildiği anlaşıldığından mahkeme tarafından mahallinde araştırma yapılarak sanığın daha önce temyiz dilekçesi verip vermediğinin ceza infaz kurumuna sorulmasına, gerekirse o zaman görev yapan personelin dinlenilmesine, sonucuna göre dosyanın Dairemize gönderilmesi için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 03.04.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.