muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/10464, Karar No: 2014/11308, Tarih: 05.06.2014

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS. madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'ın vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 21.07.2010 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra,eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 05.06.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13787, Karar No: 2017/2517, Tarih: 28.03.2017

**20. Hukuk Dairesi         2015/13787 E.  ,  2017/2517 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... Yönetimi tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava konusu, ... köyü 1036 parsel sayılı 1636 m² yüzölçümündeki taşınmaz, 1983 yılında yapılan tapulamada ... ... ve arkadaşları adına tesbit ve tapuya tescil edilmiştir.Davacı ..., 1988 yılında ... ...'ün 8/96 payını satın almış ve bu pay davacı adına tapuya kayıt edilmiştir. Davacı, paylı olarak adına tapuda kayıtlı olan 1036 parsel içindeki ağaçları kestiği halde, devlet ormanı sınırları içerisindeki yerden kesildiği gerekçesiyle davalı yönetim tarafından suç tutanağı tanzim edildiğini ileri sürerek, suç tutanağı tanzimi suretiyle oluşan elatmanın önlenmesi için dava açmıştır.

Mahkemece; davanın kabulüne ve dava konusu parselin fen bilirkişi krokisinde kırmızı ile boyalı ve üzerinde "Ağaçların kesildiği alan" olarak yazılı 65,78 m²'lik kısma davalının vaki el atmasının önlenmesine karar verilmiş, hüküm davalı ... Yönetimi vekilinin temyizi üzerine 20. Hukuk Dairesinin 11/06/2012 gün ve 2012/7347 E.-2012/8823 K sayılı kararıyla bozulmuştur.

Hükmüne uyulan bozma ilamında özetle; “Davacı, ağaçların kesildiği 65.78 m2 yüzölçümündeki alanın adına tapuda kayıtlı bulunan 1036 parsel sayılı taşınmazın çapı içinde olduğu halde, bu alanın Devlet ormanı sınırları içinde kaldığı belirtilmek suretiyle suç tutanağı tanzim edildiğini iddia ederek tutanak tanzim etmek suretiyle davalı ... Yönetimince yapılan elatmanın önlenmesine karar verilmesini istemiştir.

Davacı gerçek kişi aleyhine 6831 sayılı Kanuna muhalefetten düzenlenen suç zaptına dayalı olarak sulh ceza mahkemesinin 2003/96 Esasında açılan kamu davasındaki yargılamada yapılan keşif ve uygulama sonucu, suç zaptına konu alanın 1036 parselin kroki kapsamı dışında ve parselin güneyinde devlet ormanı sınırları içinde kaldığı gerekçesiyle mahkumiyetine karar verilmiş ve cezası paraya çevrilerek ertelenmiş, temyiz aşamasında sanığa verilen cezanın zamanaşımı nedeniyle bozulmasına ve açılan kamu davasının aynı nedenle düşürülmesine, ... emvalinin istirdadı kabil olmak üzere müdahile bırakılmasına ve idarece nakil aracının sahibine iadesine karar verilmiştir.

Bu durumda, sulh ceza mahkemesinin kesinleşen kararı karşısında eldeki davanın konusu kalmadığı, ağaçları tapulu arazisinden kestiğini iddia eden davacının bu iddiasının sulh ceza mahkemesinde açılan davada tartışılabileceği gibi, ancak, sulh ceza mahkemesindeki uygulama ile suç konusu ağaçların kendi tarlasından mı yoksa devlet ormanından mı kesildiği saptanacağından ve mülkiyete ilişkin bir ihtilaf da bulunmadığından, davacının, hakkında suç tutanağı düzenlenmesi sonucu oluşan el atmanın varlığından söz edilerek ... Yönetimi aleyhine el atmanın önlenmesi davası açmakta aktif dava ehliyeti ve hukukî yararı da bulunmamaktadır.

Ayrıca, tapulu araziden ağaç kesimi yönetimin haberi ve izni ile olanaklıdır. Aksi durumda, 6831 sayılı Kanunun 116/B maddesindeki suçu oluşturacağından ... Yönetiminin elatmasından da söz edilemez.

Açıklanan nedenlerle, davanın reddine karar verilmesi gerekirken aksi düşüncelerle yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.” hususlarına değinilmiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucu davanın reddine, davalı idare kendisini vekille temsil ettirdiğinden dava değeri (328,90 TL) dikkate alınarak 39,46 TL nispi vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalı idareye verilmesine karar verilmiş, hüküm davalı ... Yönetimi tarafından vekalet ücretine yönelik olarak temyiz edilmiştir.

Dava, suç tutanağı düzenlenmek suretiyle oluşan el atmanın önlenmesi istemine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde tesbit tarihinden önce ... kadastrosu yapılmamıştır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince davacının davasının reddi yolunda kurulan hükümde bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Ancak karar tarihi itibariyle yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin 12. maddesi gereğince nisbi vekalet ücreti maktu vekalet ücretinden az olamayacağından davalı ... Yönetimi yararına maktu vekalet ücretine hükmetmek gerekirken, maktu vekalet ücretinin altında vekalet ücreti takdiri doğru değil ise de; bu husus hükmün bozulmasını ve yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, hükmün düzeltilerek onanması uygun görülmüştür. Bu sebeple, hükmün vekâlet ücretine ilişkin 5. bendinin kaldırılarak, bunun yerine “Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince hesaplanan nisbi vekâlet ücreti maktu vekâlet ücretinden az olamayacağından 600.-TL vekâlet ücretinin davacıdan alınarak kendisini vekille temsil ettiren davalı ... Yönetimine verilmesine” cümlesinin yazılması suretiyle düzeltilmesine ve hükmün 6100 sayılı HMK'nın 370/2. maddesine göre düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, temyiz harcının istek halinde iadesine 28.03.2017 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9776, Karar No: 2015/12489, Tarih: 10.12.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/9776 E.  ,  2015/12489 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Konya 2. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 09/07/2015

NUMARASI : 2015/542 - 2015/1535

İHBAR EDEN : Y.. B..

MÜTEVEFFA : Z.. Y..

Vasiyetnamenin açılmasına ilişkin davada Yalvaç Sulh Hukuk Mahkemesi ve Konya 2. Sulh Hukuk Mahkemesince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, vasiyetnamenin açılması istemine ilişkindir.

Yalvaç Sulh Hukuk Mahkemesince, müteveffanın nüfus kayıtlarına göre yerleşim yerinin “K.. Mahallesi, K.. Caddesi, No: .. Meram/KONYA” olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Konya 2. Sulh Hukuk Mahkemesi tarafından ise, kolluk araştırmasına göre müteveffanın ölmeden önce “Ö.. Köyü, Yalvaç/ISPARTA” adresinde ikamet ettiği gerekçesiyle yetkisizlik yönünde hüküm kurulmuştur.

Türk Medenî Kanununun 596. maddesinde ”Vasiyetname, geçerli olup olmadığına bakılmaksızın tesliminden başlayarak bir ay içinde miras bırakanın yerleşim yeri sulh hakimi tarafından açılır ve ilgililere okunur.” Aynı Kanunun 19. maddesinde de; “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.” hükümlerine yer verilmiştir.

Dosya kapsamındaki adrese dayalı nüfus kayıt bilgilerine göre müteveffanın "K.. Mahallesi, K.. Caddesi No: .. Meram/KONYA" adresinde ikamet ettiği belirtilmişse de yapılan kolluk araştırma tutanağından müteveffanın vefat etmeden önceki son yerleşim yerinin “Ö.. Köyü, Yalvaç/ISPARTA” adresi olduğu anlaşıldığından uyuşmazlığın, Yalvaç Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince Yalvaç Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 10.12.2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/29651, Karar No: 2020/5277, Tarih: 01.06.2020

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2017/29651 E.  ,  2020/5277 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin iş sözleşmesinin davalı işveren tarafından haksız olarak sona erdirildiğini beyanla fazla çalışma ücreti , hafta tatili ücreti ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar, yasal süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu davacının fazla mesai yapıp yapmadığı noktasındadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda iş yeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları şahit beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille söz konusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı yazılı delille ispatlaması gerekir. Bordrolarda tahakkuk bulunmasına rağmen bordroların imzasız olması halinde ise, varsa ilgili dönem banka ve tüm ödeme kayıtları celp edilmeli ve ödendiği tespit edilen miktarlar yapılan hesaplamadan mahsup edilmelidir.

Fazla çalışmanın yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

Fazla çalışmanın belirlenmesinde 4857 sayılı İş Kanunu'nun 68. maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin dikkate alınması gerekir.

Somut uyuşmazlıkta; dava dilekçesinde, davacının mermer ustası olarak çalıştığını , işin niteliği gereği bazı dönemlerde çalışılmayan ve bazı dönemlerde işin yavaşladığını , davacının çalışma dönemi boyunca haftanın her günü 07:00 – 19:00 saatleri arasında , gece vardiyası uygulanan dönemlerde ise 19:00 – 07:00 saatleri arasında çalıştığını iddia etmiştir.

Mahkemece taraf tanıklarının beyanlarına başvurulmuştur. Davacı tanığı ...sabah 07:00 akşam 19:00 arasında çalıştıklarını, ; davalı tanığı ... yaz aylarında sabah 08:00 ile akşam 18:00 arası kışın ise sabah 08:00 ile akşam 16:30 -17:00 arası çalışıldığını ; davacı tanığı ... ise 07:00 akşam 19:00 arasında çalıştıklarını beyan etmiştir.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacı tanıklarının beyanlarına itibar edilerek davacının 07:00 -19:00 saatleri arasında 12 saatlik zaman dilimi içinde 1,5 saat ara dinlenme ile günlük 10,5 saat çalıştığı , davacının haftalık 18 saat fazla çalışma yaptığı belirlenerek hesaplama yapılmıştır. Ne var ki ; dosya içeriğine göre davacı tanıkları ile davalı işveren arasında husumet bulunmakta olup bir başka deyişle bu tanıkların da aynı nedenle işverene karşı açmış oldukları davaları bulunmaktadır. Bu nedenle yan deliller ile desteklenmedikçe bu tanıkların beyanının hükme esas alınması mümkün değildir. Ancak davalı tanığı davacı ile birlikte çalışmış olup davacının çalışma düzenine ilişkin somut ve açık beyanda bulunmuştur. Hal böyle olmakla , davacının fazla çalışmasının bulunup bulunmadığının davalı tanık beyanına göre belirlenmesi gerekmektedir. Mahkemece yapılması gereken, tanık beyanlarına başvurularak, işin niteliği gereği mermer işinde yaz sezonunun ne zaman başladığının belirlenmesi ve davalı tanık beyanı ile birlikte davacının yaz döneminde fazla çalışma yapıp yapmadığı değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmesidir.

Açıklanan nedenlerle yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 01/06/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/22195, Karar No: 2017/5818, Tarih: 23.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/22195 E.  ,  2017/5818 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 23/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/10238, Karar No: 2022/6828, Tarih: 10.05.2022

**6. Ceza Dairesi         2021/10238 E.  ,  2022/6828 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Nitelikli hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanığın yokluğunda verilen ve usulüne uygun olarak adresine tebliğ edilen karara karşı 26.05.2016 tarihli temyiz dilekçesi ekinde 21.05.2016 günlü rahatsız olduğuna ilişkin 3 günlük rapor ibraz etmek suretiyle eski hale getirme talebinde bulunduğu ve geçerli bir mazeretinin olduğu anlaşılmakla, tebliğnamedeki red istemine iştirak edilmeyerek ve eski hale getirme koşullarını değerlendirme yetkisinin Yargıtay'a ait olduğu gözetilerek 26/05/2016 tarihli ek karar yok hükmünde kabul edilerek yapılan incelemede;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre sanığın temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye aykırı olarak ONANMASINA, 10.05.2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8597, Karar No: 2016/131, Tarih: 11.01.2016

**17. Hukuk Dairesi         2015/8597 E.  ,  2016/131 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :............Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki istirdat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkiline ait aracın 15.01.2012 tarihinde karıştığı kaza sebebiyle düzenlenen kaza tespit tutanağına göre müvekkilinin aracının sürücüsünün asli kusurlu olduğunu, karşı araçta oluşan hasarın davalı zorunlu trafik sigorta şirketince ödendikten sonra 13.400,00 TL'nin rücuen 08.02.2013 tarihinde müvekkilinden icra kanalıyla haciz tehdidi altında tahsil edildiğini, kazayla ilgili sonuçlanan ceza davasında aldırılan ATK raporuna göre ise müvekkilinin aracının sürücüsünün kazada tali kusurlu bulunduğunu, değişen bu durum karşısında fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik ödediği 10.000,00 TL'nin avans faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, talep konusu uyuşmazlığın belirli olması, davacının anılan miktarı kendisinin bilip dilekçesinde belirtmesi ve buna rağmen kısmi dava açmasında hukuki yarar olmadığını, bu sebeple davanın öncelikle usulden reddi gerektiğini, ehliyet sahibi olmayan kişilerce kullanılan aracın zarar verdiği kişiye ödenen bedelin müvekkili tarafından sigorta ettirene rücu edilebileceğini, davacının ödemeyi haciz tehdidi altında değil, tamamen kendi özgür iradesiyle yaptığını, hukuk mahkemesinin ceza mahkemesinde belirlenen kusur değerlendirmesiyle bağlı olmadığını beyanla davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davanın kabulüne, taleple bağlı kalınarak 10.000,00 TL'nin 08/02/2013 ödeme tarihinden itibaren avans faizi ile birlikte davalıdan tahsil edilerek davacıya verilmesine karar verilmiş; hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya içerisindeki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, trafik kazasından kaynaklanan istirdat istemine ilişkindir.

HMK 266. ve devamı maddeleri gereğince çözümü özel veya teknik bilgiyi gerektiren hallerde bilirkişinin oy ve görüşünün alınmasına karar verilir, hükmüne yer verilmiştir.

1-Dosya içerisindeki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, trafik kazasından kaynaklanan istirdat istemine ilişkindir.

HMK 266. ve devamı maddeleri gereğince çözümü özel veya teknik bilgiyi gerektiren hallerde bilirkişinin oy ve görüşünün alınmasına karar verilir, hükmüne yer verilmiştir.

Somut olayda, konusunda uzman olduğu bilinmeyen sigorta hukukçusu bilirkişiden alınan ve araçta oluşan gerçek zarara ilişkin tespitte bulunmayan rapora itibar edilerek hüküm kurulmuştur. Davaya konu trafik kazasında davacıya ait aracın çarptığı dava dışı ..........plaka sayılı araçta oluşan gerçek hasar bedeli konusunda makine mühendisi bilirkişiden rapor aldırılmadan hüküm kurulmuştur. Eksik inceleme ile karar verilemez. Bu durumda, mahkemece hasar hususunda alanında uzman bir makine mühendisi bilirkişiden, ayrıntılı, gerekçeli ve denetime açık rapor alınarak gerçek zararın belirlenmesi, davacı sigortalıya ait aracın sürücüsünün kusuruna isabet eden kısımdan davalı zorunlu trafik sigortacısının sorumlu tutulması suretiyle sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz isteminin kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 11/01/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.