muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/5305, Karar No: 2025/2653, Tarih: 03.03.2025

2. 5271 sayılı Kanun’un, “İddianamenin iadesi” başlıklı 174/1. maddesi;

“(1) Mahkeme tarafından, iddianamenin ve soruşturma evrakının verildiği tarihten itibaren onbeş gün içinde soruşturma evresine ilişkin bütün belgeler incelendikten sonra, eksik veya hatalı noktalar belirtilmek suretiyle;

a) 170 inci maddeye aykırı olarak düzenlenen,

b) (Değişik:17/10/2019-7188/20 md.) Suçun sübûtuna doğrudan etki edecek mevcut bir delil toplanmadan düzenlenen,İddianamenin Cumhuriyet Başsavcılığına iadesine karar verilir."

Şeklinde düzenlenmiştir.

3. İstanbul Anadolu 12. Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.03.2024 tarihli ve 2024/335 İddianame değerlendirme sayılı kararı ile "Her ne kadar şüpheli hakkında İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 28/02/2024 tarih 2023/285434 Soruşturma, 2024/17277 Esas ve 2024/13305 sayılı iddianamesi ile sanık hakkında 213 sayılı yasanın 359/b ve 359/a-2 maddelerinde düzenlenen suçlardan kamu davası açılmış ise de; şüphelinin soruşturma aşamasında alınan beyanında iddianameye konu şirketi kendisine ... ve ... isimli şirketin kurdurduğunu beyan ettiği, ancak soruşturma aşamasında bu beyanın araştırılmadığı, şüphelinin beyanında bahsettiği ... ve ... isimli şahısların dinlenilmesi, şirket muhasebecisinin ve vergi tekniği raporunda şirketten mal veya hizmet alışı yapan şirket yetkililerinin tanık olarak dinlenilmesi, bu kişilerin beyanları alınarak şirket ile fiili olarak kimin ilgilendiğinin tespit edilmesi bu eksiklikler yerine getirildikten sonra hukuki durumun yeniden değerlendirilmesi gerektiği..." şeklindeki gerekçeler doğrultusunda, İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığının, 28.02.2024 tarihli ve 2023/285434 Soruşturma, 2024/17277 Esas sayılı iddianamesinin iadesine karar verilmiştir.

4. Bu kapsamda inceleme konusu soruşturma dosyası değerlendirildiğinde; Sarıgazi Vergi Dairesi Müdürlüğünün 922 137 8737 vergi kimlik numaralı mükellefi olup karayolu ile şehir içi yük taşımacılığı alanında faaliyet gösteren ... Depolama ve Lojistik Hizmetleri Ltd. Şti.'nin yetkilisi olan şüpheli hakkında, "2023 takvim yılında sahte fatura düzenleme" ile "defter, kayıt ve belgeleri gizleme" suçlarını işlediğinden bahisle Vergi Denetim Kurulu Başkanlığı İstanbul Vergi Kaçakçılığı-4 Denetim Daire Başkanlığının, 17.10.2023 tarihli ve 2023-(2013-3-163)/31 sayılı Vergi Suçu Raporunun düzenlendiği, dosya içerisinde 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 367. maddesi uyarınca dava şartı olan mütalaanın bulunduğu, ilgili vergi tekniği raporunda şüphelinin düzenlediği iddia olunan sahte faturalar ile defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçu yönünden ayrıntılı açıklamalara yer verildiği, defter ve belge isteme yazısı, tebliğ-tebellüğ belgesi, düzenlenen e-faturalar ve bu faturaları kullanan mükelleflere ait karşıt inceleme raporlarının bir bölümünün dosya içerisinde mevcut olduğu, şüphelinin soruşturma aşamasında alınan ifadesinde para karşılığında o dönem ev arkadaşı olan ... isimli kişi aracılığıyla tanıştığı ...'in yönlendirmesiyle adı geçen şirketi kurduğunu, şirket işleri ile ...'in ilgilendiğini, şirkette nasıl bir faaliyet olduğunu bilmediğini, bu kişinin 4 ay boyunca kendisine aylık 3.000,00 TL para gönderdiğini, defter ve belgelerin kendisinde bulunmadığını bildirdiği, şüphelinin yetkilisi olduğu şirket tarafından düzenlenen sahte faturaları kullandığı tespit edilen ... Group Lojistik Ltd. Şti.'nin yetkilisi ile yapılan görüşme neticesinde tanzim edilen 14.09.2023 tarihli karşıt inceleme tutanağına göre, şirket yetkilisi olarak şüphelinin isminin verildiğinin ve iletişim numarası olarak bildirilen numaranın da şüpheli tarafından ifade sırasında emniyet görevlilerine verilen telefon numarası ile aynı olduğunun anlaşılması karşısında; İstanbul Anadolu 12. Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.03.2024 tarihli ve 2024/335 İddianame değerlendirme sayılı kararında belirtilen nedenlerin, 5271 sayılı Kanun‘un 174/1-b. maddesi uyarınca suçun sübûtuna doğrudan etki edecek mahiyette olmadığı, toplanan deliller ışığında şüpheli hakkında kamu davası açılması için yeterli şüphenin bulunduğu ve belirtilen deliller ile şüphelinin savunmasında dile getirdiği hususlara yönelik diğer delillerin yargılama sırasında Mahkemece de toplanabileceği anlaşılmakla, kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

II. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. İstanbul Anadolu 8. Ağır Ceza Mahkemesinin, 22.03.2024 tarihli ve 2024/694 Değişik İş sayılı kararının, 5271 sayılı Kanun’un 309/3. maddesi gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

II. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. İstanbul Anadolu 8. Ağır Ceza Mahkemesinin, 22.03.2024 tarihli ve 2024/694 Değişik İş sayılı kararının, 5271 sayılı Kanun’un 309/3. maddesi gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

5271 sayılı Kanun’un 309/4-a. maddesi uyarınca gerekli işlemlerin yapılması için soruşturma dosyasının, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 03.03.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10402, Karar No: 2013/15492, Tarih: 12.09.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/10402 E.  ,  2013/15492 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 4. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 13.04.2011 gün ve 2010/253-2011/124 sayılı kararı onayan Daire’nin 28.02.2013 gün ve 2012/3561-2013/3731 sayılı kararı aleyhinde davalı şirket vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilli şirketin bisküvi, kraker, pasta, tart, kek gibi ürünlerin üretimi ve ticaretiyle uğraştığını "CİN" esas unsurlu bir çok markanın sahibi olduğunu, davalı şirketin 2008/69713 sayılı ile 29., 30. ve 32. sınıflarda yer alan emtia için "CİNO" ibareli marka başvurusunda bulunduğunu, müvekkilinin "CİN" ibareli markalarını dayanak göstererek yaptığı itirazın TPE YİDK tarafından nihai olarak reddedildiğini, oysa her iki markanın karıştırılma ihtimali bulunduğu gibi markanın tanınmışlığından yararlanacağını ileri sürerek, TPE YİDK’nun 09.06.2010 tarih ve 2010-M-2091 sayılı kararının iptali ile markanın tescil edilmesi halinde hükümsüzlüğünün tespiti ile marka sicilinden terkinine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı TPE vekili, davanın reddini istemiştir.

Davalı Yıldız Holding A.Ş. vekili, 1984 yılında "CİNO" ibaresinin müvekkili adına tescil edildiğini, davacının tescilli markalarında sadece "CİN" ibaresini içeren bir marka bulunmadığını ve birbirine benzemediğini, "CİN" ibaresinin davacının tek başına inhisarına bırakılamayacağını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, YİDK kararına karşı iptal istemine ilişkin olarak iki ay içinde yetkili mahkemede dava açılmadığının yani yasal hak düşürücü sürenin geçmiş olması sebebiyle davalı TPE aleyhine YİDK kararının iptali istemiyle açılan dava yasal süresinde olmadığından reddine, marka hükümsüzlüğünün tespiti hakkında ise; davalı markası ile davacı markasının benzer olduğu, davalının tescil başvurusunda bulunduğu markanın işaret olarak davacı markalarına benzediği ve halk tarafından karıştırılabileceği kanaatine ulaşıldığından 556 sayılı KHK'nin 8/1-b ve 8/4 maddelerindeki tüm koşulların gerçekleştiği dolayısıyla 556 sayılı KHK'nin 42/2. maddesinde öngörülen hükümsüzlük koşullarının oluştuğu gerekçesiyle markanın hükümsüzlüğünün tespiti için açılan davanın kısmen kabulü ile davalı adına tescilli 02.02.2008 tarih ve 2008/69713 sayılı markanın 30. sınıfında yer alan “bisküviler, krakerler, gofretler…sakızlar” dışında kalan tüm mal/hizmetler yönünden kısmen hükümsüzlüğünün tespiti ile markalar sicilinden terkinine dair verilen kararın davalı şirket vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine karar, Dairemizin 28.02.2013 günlü ilamıyla onanmıştır.

Davalı şirket vekili bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı şirket vekilinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı şirket vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nın 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken 50,45 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nın 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 219,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 12.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4486, Karar No: 2013/6106, Tarih: 10.04.2013

**3. Hukuk Dairesi         2013/4486 E.  ,  2013/6106 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE ... MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen tazminat davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davacı vekili dilekçesi ile; davacının malik olduğu evde 08.08.2010 tarihinde meydana gelen yangın nedeni ile evin tamamen yıkılmış olup oturulamaz hale geldiğini, ... Sulh ... Mahkemesinin 2010/... Değ.iş dosyası ile yaptırdığı delil tespitinde bilirkişinin hazırladığı raporda meydana gelen yangının elektrik kontağından kaynaklandığının belirtildiğini iddia ederek, uğradığı zararın tazminini davalıdan talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesi ile; söz konusu olayda davalı idarenin herhangi bir kusuru ve sorumluluğu bulunmadığını, delil tespiti dosyasında hazırlanan raporun da gerçeği yansıtmadığını, yangının çıktığı tarihte evde kimse olmadığı ve boş olan evde elektrik tüketiminin olmadığı dolayısıyla yangının elektrik kontağından çıkmış olamayacağını savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; bilirkişi raporlarında, yangının elektrik geriliminin yükselip düşmesi sonucu çıktığı yönünde herhangi bir belge bulunmadığının belirtildiği, ancak ... ilinde özellikle yaz aylarında olmak üzere, her gün onlarca kez elektrik kesintisi ve elektrik geriliminde dalgalanma yaşandığı, bunun dışında, davaya konu yangının çıkması için başkaca herhangi bir neden tespit edilemediği, tüm bu nedenlerle, davaya konu yangının davalı kurumca sunulan elektrik enerjisindeki gerilim değişiklikleri nedeni ile meydana geldiği sonucuna varıldığı, öte yandan davacı tarafça oluşan zararın tespiti için yaptırılan delil tespiti sırasında alınan bilirkişi raporu, dosya kapsamına ve oluşa uygun bulunduğu gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Somut olayda dosya incelendiğinde; elektrik ... mühendisi bilirkişinin hazırladığı 30.01.2012 tarihli raporunda, yangının elektrik kesilmesi veya akımın yükselip alçalması sonucunda çıkmadığının bildirildiği, daha sonra hazırlanan ... kişilik bilirkişi kurulunun ....06.2012 tarihli raporunda da yine meydana gelen yangın olayında davalı idarenin bir sorumluluğunun bulunmadığı yönünde görüş bildirildiği görülmektedir.

Mahkemece, bilirkişi raporundaki verilere ve dava konusu yangından dolayı davalı idarenin kusurunun bulunmadığına dair açıklamaya rağmen, davanın kabulü yönünde hüküm tesis edilmiştir.

Mahkemece, bilirkişi raporundaki verilere ve dava konusu yangından dolayı davalı idarenin kusurunun bulunmadığına dair açıklamaya rağmen, davanın kabulü yönünde hüküm tesis edilmiştir.

HUMK'nun 275.maddesinde “Mahkeme çözümü özel ve teknik bilgiyi gerektiren hallerde bilirkişinin oy ve görüşünün alınmasına karar verir” denilmektedir. (HMK 266.md.) Yasanın bu hükmü karşısında mahkemece yapılacak iş, eğer bilirkişiden alınan rapor hükme dayanak yapmaya yeterli görülmez ise; HUMK'nun 286.maddesi (HMK 282.md.) gereğinde evvelki bilirkişiden veya yeniden seçeceği bilirkişi vasıtasıyla tekrar inceleme yapmaktan ibaret olmalıdır.

Bunun yanında, mahkemece davalı tarafa tebliğ edilmeyen ve davalının cevap dilekçesinde itiraz ettiği delil tespiti dosyasındaki bilirkişi raporu esas alınarak hüküm verilemez.

Mahkemece, yukarıda belirtilen hususlar gözönünde bulundurulmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, ....04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/33644, Karar No: 2017/4457, Tarih: 19.04.2017

**2. Ceza Dairesi         2014/33644 E.  ,  2017/4457 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suça sürüklenen çocuk ... hakkında mala zarar verme suçundan temyiz isteminin reddine dair 10/12/2013 tarihli ek kararın temyiz eden suça sürüklenen çocuk ... müdafiine tebliğ edildiğine dair dosyada herhangi bir belgeye rastlanmadığından, suça sürüklenen çocuk ... müdafiine ek kararın usulüne uygun şekilde tebliğ edilerek, tebliğ belgesi ile birlikte verilmesi halinde temyiz dilekçesi de eklendikten ve ek tebliğname düzenlendikten sonra incelenmek üzere iadesinin mahallince sağlanması için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE, 19/04/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7390, Karar No: 2014/6523, Tarih: 18.03.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/7390 E.  ,  2014/6523 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Diyarbakır 2. İş Mahkemesi

TARİHİ : 26/06/2012

NUMARASI : 2010/451-2012/498

Hüküm süresi içinde davalı-karşı davacı Ulaştırma Bakanlığı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacılar–karşı davalı, borçlu olmadığının tespitini; davalı–karşı davacılar birleşen dosya ile zararın tahsilini istemiştir.

Mahkemece, asıl davanın kabulüne, karşı davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davalı– karşı davacı Ulaştırma Bakanlığı vekilince temyiz edilmiştir.

Davalı Kuruma bağlı Batman İkmal Mühendisliğinde 18.11.2009 tarihinde yapılan kontrolde Bitüm Depo Şefliğine ait 100 tonluk ön ısıtma tankına doldurulan AC-160/220 cinsi asfalt malzemesinde eksiklik tespit edilmesi üzerine soruşturma başlatıldığı, T.C. Ulaştırma Bakanlığı Karayolları Genel Müdürlüğü Müfettişliğinin 22.02.2010 tarihli İnceleme Raporundaki tespitlere göre, 15.040 Kg. AC-160/220 cinsi bitüm açığından (dava dışı) Formen Sedat Yürücüoğlu ve davacıların müştereken ve müteselsilen sorumlu olduklarına karar verildiği görülmüştür.

Somut olayda, mahkemece malzeme eksikliğinden sorumlu olmadıklarından bahisle davacıların borçlu olmadıklarının tespitine karar verilmiş ise de, dava konusu uyuşmazlığın çözümünde uzman olmayan hukukçu bilirkişiden rapor alınmak suretiyle sonuca gidilmesi isabetli görülmemiştir. Mahkemece, işletmeci, makine mühendisi ve insan kaynakları uzmanından oluşturulacak bilirkişiler kurulundan rapor alınarak, davacıların meydana gelen olayda kusurlu olup olmadıkları belirlenmeli ve dosyadaki tüm bilgi ve belgeler birlikte değerlendirilmek suretiyle karar verilmelidir.

Mahkemece bu yönler üzerinde durulmaksızın eksik araştırmayla karar verilmesi hatalı olup, hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının isteği halinde ilgilisine iadesine, 18.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21054, Karar No: 2014/30273, Tarih: 16.12.2014

**5. Hukuk Dairesi         2014/21054 E.  ,  2014/30273 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gevaş Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 22/11/2011

NUMARASI : 2010/162-2011/213

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metodu esas alınarak değer biçilmesinde ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek hükmün kesinleşmesi beklenmeden davalı tarafa ödenmesine, dava konusu taşınmazın davalı adına olan tapu kaydının iptali ile yol olarak terkinine karar verilmesi yöntem olarak doğrudur. Ancak;

Dava konusu taşınmazın kamulaştırılan bölümü üzerinde bulunan ağaçların sayı ve yaşları tam olarak belirlenip, bu ağaçların yaş, cins ve verim durumlarına göre maktuen değer biçilmesi gerekirken, tespiti yapılan ağaçların meyve zararı, ve erken kesim zararı ilave edilerek ileriye dönük kar mahrumiyeti esas alınarak bedele hükmedilmesi,

Doğru olmadığı gibi;

30.04.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6459 sayılı Yasanın 6. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesinin 8. fıkrasının sonuna “Kamulaştırma bedelinin tespiti için açılan davanın dört ay içinde sonuçlandırılamaması halinde, tespit edilen bedele bu sürenin bitimi tarihinden itibaren kanuni faiz işletilir.” hükmü eklenmiş olduğundan,

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davalılardan peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 16.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/24327, Karar No: 2013/14379, Tarih: 14.06.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/24327 E.  ,  2013/14379 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, fazla mesai, hafta tatili, yıllık izin, ulusal bayram genel tatil ücreti ile ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesini emeklilik nedeniyle feshettiğini belirterek, kıdem tazminatı ile yıllık izin ücreti, fazla çalışma ücreti, hafta tatili ücreti, genel tatil ücreti ve ödenmeyen ücret alacakları istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı kanuni süresi içinde davalı temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı işçinin, fazla çalışma yapıp yapmadığı uyuşmazlık konusudur.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille sözkonusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı yazılı delille kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda da ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Somut olayda, hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davacı ile birlikte işten çıkarılan, davalı işveren aleyhine dava açan ve menfaat birliktelikleri olan tanık anlatımları dikkate alınarak, davacının çalıştığı tüm sürelerde (mevsimlerde) fazla çalışma yaptığı kabul edilmiştir. Ankara İnşaat Sanatkarları Esnaf Odası'nın 07.04.2011 tarihli cevabi yazısı, davalı tanığının beyanı, davacının yaptığı işin niteliği ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde, davacının yaz-kış mevsimlerindeki çalışma sürelerinin ayrı ayrı hesaplaması gerektiği açıktır. Mahkemece fazla çalışma ücreti alacağına ilişkin olarak yanlış değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

3-Öte yandan, taraflar arasında, kıdem tazminatı hesabında giydirilmiş ücrete ilave edilmesi gereken yemek ücretinin miktarı konusunda da uyuşmazlık bulunmaktadır.

Kıdem tazminatı hesabında esas alınacak ücret, işçinin son ücretidir. Başka bir anlatımla, iş sözleşmesinin feshedildiği anda geçerli olan ücrettir. İhbar öneli tanınmak suretiyle yapılan fesihte önelin bittiği tarihte fesih gerçekleştiğinden, önelin bittiği tarihteki ücret esas alınmalıdır. Bildirim öneli tanınmaksızın ve ihbar tazminatı da ödenmeden (tam olarak ödenmeden) işverence yapılan fesih durumunda ise, bildirim öneli sonuna kadar işyerinde uygulamaya konulan ücret artışından, iş sözleşmesi feshedilen işçinin de yararlanması ve tazminatının bu artan ücret esas alınarak hesaplanması gerekir.