muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/3045, Karar No: 2010/10044, Tarih: 23.12.2010

**5. Ceza Dairesi         2007/3045 E.  ,  2010/10044 K.**

**"İçtihat Metni"**

KARAR

Reşit olmayan mağdureyle rızasıyla cinsi münasebette bulunma ve basit müessir fiil suçlarından sanık ...’un bozma üzerine yapılan yargılanması sonunda; atılı suçlardan mahkümiyetine dair, Bursa 6. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 14.03.2006 gün ve 2005/934 Esas, 2006/246 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtay’ca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay C. Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelendi.

Anayasa mahkemesinin, 07.10.2009 tarih ve 27369 sayılı resmi gazetede yayımlanan 23.07.2009 gün ve 2006/65 Esas, 2009/114 sayılı kararı ile iki milyar liraya kadar (iki milyar dahil) para cezalarına dair hükümlerin temyiz olunamayacağına ilişkin 1412 sayılı CMUK.nun 305. maddesinin 3842 ve 5219 sayılı yasalar ile değişik (1) numaralı bendinin Anayasaya aykırı olması nedeniyle iptaline ilişkin kararı 07.10.2010 tarihi itibariyle yürürlüğe girmiş olmakla birlikte, Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 21.06.2005 gün ve 61/82 sayılı kararında vurgulandığı üzere, hükmün temyiz edilebilir olup olmadığını belirleme bakımından hüküm tarihindeki yasal düzenlemenin dikkate alınması gerektiğinden, hüküm tarihinde yürürlükte bulunan CMUK.nun 305/1. maddesi gereğince cezanın miktarına göre kesin olan hükmün temyizi kabil olmadığından sanık müdafiin müessir fiil suçundan kurulan hükme yönelik temyiz istemlerinin 5320 sayılı yasanın 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK.nun 317. maddesi uyarınca REDDİYLE incelemenin reşit olmayan mağdureyle rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçundan kurulan hükümle sınırlı olarak yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Sanığa yüklenilen reşit olmayan mağdureyle rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçunun kanunda öngörülen cezasının üst sınırı itibariyle 765 sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2. maddelerine göre 7 yıl 6 aylık asli ve ilave zamanaşımlarına tabi olduğu, suç tarihi 14.06.2001 ile inceleme günü arasında bu sürenin gerçekleştiği anlaşıldığından, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilmek suretiyle CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Yasanın 322/1 ve 5271 sayılı CMK.nun 223/8. maddeleri uyarınca sanık hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 23.12.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

Aslı Gibidir. BAŞKAN

Yz.İş.Müdürü ...

...
Yargıtay — Esas No: 2018/2330, Karar No: 2019/6722, Tarih: 16.09.2019

**3. Hukuk Dairesi         2018/2330 E.  ,  2019/6722 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; davalı şirket ile aralarında düzenlenen 01/07/2003 başlangıç tarihli kira sözleşmesi uyarınca, dava konusu taşınmazda kiracı olarak bulunduğunu, davalı kiraya veren tarafından 22/10/2012 tarihli ihtarname ile mecurun yeniden imar - ihya edileceği ve tadilat sonrası binanın otel olarak kullanılacağından bahisle tahliyesinin talep edildiğini, herhangi bir tahliye davası açılmadan ve tahliye kararı alınmadan binada inşaat ve tadilat faaliyetlerine başlanıldığını, bu durumun binada mal ve can güvenliğini ortadan kaldırdığı gibi, davacı şirketin mecuru kullanımına doğrudan doğruya etki ettiğini, bağımsız bölümünden ortak yerlerle birlikte yararlanmasının engellendiğini; binanın üst katlarında başlatılan inşaat faaliyetleri sonrası binanın üst katında bulunan su borusunun zarar gördüğünü, davacı şirkete ait işyerinin tavanında su akıntısının meydana geldiğini, satışı yapılan makine ve sanayi ürünlerinin zarar gördüğünü,şirketin ticari faaliyetini sürdürmesinin engellendiğini, maddi ve manevi zarara uğratıldığını; davacı şirketin 15 gün kapalı kalması nedeniyle 42.000,00 TL ciro kaybı, 8.400,00 TL de kazanç kaybı ve 8.000,00 TL de kira kaybının bulunduğunu, bununla birlikte şubede hasar gören şirket ürünlerinin tamir, bakım ve temizliği için 3.000,00 TL, ayrıca kiralananın temizliği için 2.100,00 TL masraf yapıldığını ileri sürerek; davalının müdahalesinin menine, şimdilik toplam 23.000,00 TL maddi zararının faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı; davacının iddialarının gerçeği yansıtmadığını, iddiasını ispata elverişli delil sunamadığını, kötüniyetli olduğunu savunarak; davanın reddini istemiştir.

Davalı; davacının iddialarının gerçeği yansıtmadığını, iddiasını ispata elverişli delil sunamadığını, kötüniyetli olduğunu savunarak; davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; dava konusu taşınmazın yargılama sırasında tahliye edilmiş olması nedeniyle, müdahalenin meni davası konusuz kaldığından karar verilmesine yer olmadığına; tazminat talebiyle açılan davanın kısmen kabulüne, 15 günlük kira bedeli olan 8.000,00 TL ile 2.100,00 TL temizlik bedeli toplamı olan 10.100,00 TL nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiş; hükmün, taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine; Yargıtay 6. Hukuk Dairesi'nin 01.03.2016 tarih ve 2015/3561 E. - 2016/1519 K. Sayılı ilamı ile, "...Mahkemece hükme esas alınan kar kaybına yönelik olarak bilirkişi raporunda; davacının ticari defterlerine göre kiralananın kapalı kaldığı dönemde ciro kaybının olmadığı belirtilmiş ise de; bilirkişi raporu hüküm kurmaya elverişli değildir. Davacının tarım makineleri satışı yaptığı, bu nedenle mevsimsel olarak kış aylarında satışların düşük ilkbahar ve yaz aylarında daha yüksek olup olmayacağı hususunda hiçbir inceleme ve değerlendirme yapılmamıştır. Mahkemece, tespit raporu esas alınarak akan lağım suları nedeniyle 2.100,00 TL tadilat masrafı ve taşınmazın 15 gün boyunca kapalı kaldığından 15 günlük kira bedeli 8.000,00 TL nin davalıdan tahsiline karar verildiği halde, eksik bilirkişi raporuna dayanılarak davalının bu 15 günlük süreye ilişkin kazanç kaybından sorumlu tutulmaması doğru değildir..." gerekçesiyle bozulmuş; mahkemece, bozmaya uyularak yapılan yargılama neticesinde ve alınan bilirkişi raporu doğrultusunda; davacı şirketin 15 günlük kar kaybının 7.983,11 TL, kira kaybı ve tadilat giderleri toplamının ise 10.100,00 TL olduğu gerekçesiyle, müdahalenin menine ilişkin karar kesinleştiğinden bu hususta yeniden hüküm kurulmasına yer olmadığına, davacının tazminat isteminin kısmen kabulü ile 17.993,11 TL nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiş; hüküm, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava; müdahalenin meni ve tazminat istemine ilişkindir.

1-) Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve bozma kapsamı dışında kalarak kesinleşmiş yönlere ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinin artık mümkün olmamasına göre, davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-) 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 301. maddesi uyarınca; kiraya veren, kiralananı kararlaştırılan tarihte, sözleşmede amaçlanan kullanıma elverişli bir durumda teslim etmek ve sözleşme süresince bu durumda bulundurmakla yükümlüdür. Kira, sürekli bir akit olduğundan, hem sözleşmenin kurulmasından önce var olan hem de akdin devamı süresince kiracının bir kusuru olmaksızın ortaya çıkan ayıplar, kiraya verenin tekeffülü altındadır.

2-) 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 301. maddesi uyarınca; kiraya veren, kiralananı kararlaştırılan tarihte, sözleşmede amaçlanan kullanıma elverişli bir durumda teslim etmek ve sözleşme süresince bu durumda bulundurmakla yükümlüdür. Kira, sürekli bir akit olduğundan, hem sözleşmenin kurulmasından önce var olan hem de akdin devamı süresince kiracının bir kusuru olmaksızın ortaya çıkan ayıplar, kiraya verenin tekeffülü altındadır.

Türk Borçlar Kanunu'nun 112. maddesine göre; " Borç hiç veya gereği gibi ifa edilmezse borçlu, kendisine hiçbir kusurun yüklenemeyeceğini ispat etmedikçe, alacaklının bundan doğan zararını gidermekle yükümlüdür." Sözleşmeden kaynaklanan zarar müspet zarar olabileceği gibi menfi zarar da olabilir.

Müspet zarar; borçlu edayı gereği gibi ve vaktinde yerine getirseydi alacaklının mameleki ne durumda olacak idiyse, bu durumla eylemli durum arasındaki farktır. Diğer bir anlatımla, müspet zarar, sözleşmenin hiç veya gereği gibi yerine getirilmemesinden doğan zarardır.

Kâr kaybı, kardan mahrum kalma karşılığı meydana gelen zarardır. Genelde sözleşmeyi kusuruyla fesheden taraftan istenir. Aslında kar kaybı açısından kardan yoksun kalan tarafın mal varlığında kusurlu fesihten önce ve sonra bir değişiklik yoktur. Burada kardan yoksun kalan kusurlu fesih yüzünden mal varlığında ileride meydana gelecek çoğalmadan mahrum kalır. Kar kaybı zararının, müspet zarar kapsamında bulunduğu şüphesizdir.

818 sayılı Borçlar Kanununun 106. ve 108. maddeleri hükümleri gereğince kazanç kaybı (kâr kaybı) zararına uğrayan tarafın isteyebileceği zararın saptanmasında, kıyasen Türk Borçlar Kanunu'nun 325. maddesi hükmünde gösterilen kesinti yönteminin uygulanması gerekir. Bu yönteme göre kâr kaybı, sözleşme ifa ile bitse idi zarar görenin elde etmesi muhtemel bütün gelirlerden, yapması gereken bilcümle zorunlu harcama kalemleri ile sözleşme süresinden evvel feshedildiğinden süresinden evvel fesih nedeniyle sağladığı yani tasarruf ettiği haklar ve yine bu süre içerisinde başka işten sağlayacağı veya kasten sağlamaktan kaçındığı kazanç miktarları toplamı indirilerek bulunur. Elde edilecek fark miktara da net kâr denilir. Bu yönteme uygun kâr kaybı zararı hesaplanırken, davacının, davalıya ödemesi gereken kira paraları da elbette davacının yapması zorunlu giderler içinde dikkate alınmalıdır.

Somut olayda ; davacı kiracı tarafından 09/04/2013 tarihinde kiralananda, İstanbul 14. Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2013/51 D.İş sayılı dosyası ile bilirkişi marifetiyle delil tespiti yaptırılmış olup, tespit raporunda, ana taşınmazın üst katında başlatılan tadilat nedeniyle, dava konusu mecura ait depo ve wc bölümlerinin bulunduğu bodrum kat koridoru ile wc kapı girişlerinin önünde pis su akıntısının ve göllenmesinin görüldüğü, keskin bir lağım kokusunun mevcut olduğu belirtilerek, işyerinde hijyenik ve sağlıklı bir çalışma ortamının bulunmadığı belirtilmiştir. Davacı ise, bahse konu nedenlerle işletme faaliyetinde bulunamadığını, mecurun 15 gün kapalı kaldığını belirterek müdahalenin menini ve diğer talepleriyle birlikte 15 günlük kazanç kaybının davalıdan tahsilini istemiştir. Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda, kazanç kaybı bedeli belirlenirken, üç aylık periyotlar halinde, 2012 yılı Mart-Nisan- Mayıs ayı davacı şirket kârı ile 2013 yılı aynı aylara tekabül eden kâr karşılaştırılması yapılarak, kârda azalma olduğu, bunun 15 gün karşılığının ise 7.983,11 TL olduğu belirtilmiştir. Bilirkişi raporunda, dava konusu işyerinin kapalı kaldığı belirtilen 15 günlük süreyle sınırlı olarak hesaplama yapılmadığı gibi kiracı tarafından yapılması gereken masrafların da indirilmediği anlaşılmıştır. Rapor, bu haliyle hüküm kurmaya elverişli değildir.

Hal böyle olunca, mahkemece; yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular çerçevesinde, dava konusu mecurun kapalı kaldığı 15 günlük süreyle sınırlı olarak, bu süre içindeki kiracı karının ne olabileceği tespit edilip, mahrum kalınan karın belirlenmesi ve davacı bu yeri işletse idi ödeyeceği işletme giderlerinin tespiti ile belirlenen kardan mahsubunun yapılması suretiyle, hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken; eksik inceleme ile yetersiz bilirkişi raporu benimsenerek yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE, ikinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün HUMK'nun 428. maddesi gereğince davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 16.09.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/42633, Karar No: 2017/17393, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/42633 E.  ,  2017/17393 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17924, Karar No: 2014/19019, Tarih: 17.11.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/17924 E.  ,  2014/19019 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, mağdurun durumu, fiille olan ilişkisi, kullanılan hilenin şekli, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, Kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; Usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası antlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz.(Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası antlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası antlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin(AİHS), temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS. madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse… aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına… saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...’nin vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 31/10/2001 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...’nin vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 31/10/2001 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanunun 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 17/11/2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1849, Karar No: 2017/15409, Tarih: 27.11.2017

**3. Ceza Dairesi         2017/1849 E.  ,  2017/15409 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) Sanığın savunmasında madde bağımlısı olduğunu iddia ettiği katılanın suç tarihinde parkta başka kişiler ile kavga ettiğini, elinde bıçak olduğu halde tanıklar Gökhan ve Hakan'ı kovaladığını, tanıkların korunmak için kendi yanına geldiğini, katılana " sen ne yapıyorsun " diyince kendisine bıçak çektiğini belirtmesi ve tanıkların sanığın savunmasını kısmen doğrulamaları karşısında, haksız tahrik hükümlerini düzenleyen 5237 sayılı TCK'nin 29. maddesinin sanık lehine uygulanıp uygulanmayacağı hususunun karar yerinde tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2) Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas-2015/85 karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 6723 sayılı Kanunun 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 27.11.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/13499, Karar No: 2023/133, Tarih: 17.01.2023

**8. Hukuk Dairesi         2021/13499 E.  ,  2023/133 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Urla Kadastro Mahkemesi

SAYISI : 2005/2 E., 2017/17 K.

KARAR : Ret- kısmen kabul/ kısmen ret

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davacılar ... ve Urla Belediye Başkanlığının davalarının reddine; davacı ...' nın davasının ise kısmen kabul kısmen reddine; karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı Hazine vekili, davalılar ...ve müşterekleri vekili, ...ve müşterekleri vekili, ... ve müşterekleri vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda;

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanun'un (6100 sayılı Kanun) Geçici 3 üncü maddesi uyarınca karar tarihinde yürürlükte bulunan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 432/1 inci maddesi uyarınca ilk derece mahkemesince verilen kararlara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde temyiz yoluna başvurulabilir. Temyiz dilekçesinin süresinden sonra verilmesi hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (c) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

İlk Derece Mahkemesi tarafından verilen karar,Davacılar ... ve müşterekleri vekili AV. ... ile ...ve müşterekleri vekillerine sırasıyla 31.7.2017 ve 1.8.2017 tarihinde tebliğ edilmiş; 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 29/son maddesi hükmü uyarınca Kadastro Mahkemelerinin adli tatile tabi olmadığı da dikkate alındığında temyiz dilekçesi ise yasal süre geçirildikten sonra 7.9.2017 tarihinde temyiz isteminde bulunduklarından temyiz dilekçelerinin süreden reddine karar vermek gerekmiştir.

Davalı Hazine, davacı Urla Belediyesi ile davalılar ...ve müşterekleri vekillerinin gerekli şartları taşıdığı anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1.1958 yılında 2613 Sayılı Kadastro ve Tapu Tahriri Kanunu (2613 sayılı Kanun)