muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/4420, Karar No: 2018/11360, Tarih: 05.11.2018

**19. Ceza Dairesi         2018/4420 E.  ,  2018/11360 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

Sanığın üzerine atılı bulunan İİK’nun 331. maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen takibi şikayete bağlı olan bu suçun; “Haciz yolu ile takip talebinden sonra veya bu talepten önceki iki yıl içinde borçlu; alacaklısını zarara sokmak maksadıyla,

a- Mallarını veya bunlardan bir kısmını mülkünden çıkararak, telef ederek, kıymetten düşürerek, hakiki surette,

b- Gizleyerek muvazaa yolu ile başkasının uhdesine geçirerek,

c- Asıl olmayan borçlar ikrar ederek; mevcudunu suni surette eksiltirse” şeklinde sıralanan seçimlik hareketlerden herhangi birisinin işlenmesiyle, diğer koşulların da (alacaklının, borçlu aleyhine aciz belgesi aldığını veya alacağını alamadığını ispat ettiği takdirde) gerçekleşmesi halinde oluşacağının yerleşik uygulamalarda benimsenmiş olması ve aynı Kanun’un 331/3. maddesinde "iflasın ertelenmesi talebinden önceki iki yıl içinde de birinci fıkradaki fiilleri işleyen borçlu hakkında da bu hükümlerin uygulanacağı" hükme bağlanması karşısında, somut uyuşmazlıkta; borçlu şirketin yetkilisi olan sanığın, şirketin borcundan haberdar iken, şirkete borçlanarak söz konusu şirketi borçlarını ödeyemeyecek duruma getirmiş olduğunun iddia edilmesi ve borçlu şirketin 11.11.2014 tarihli talebi doğrultusunda İzmir 5. Asliye Ticaret Mahkemesince 2014/1229 E., 2015/453 K. sayılı dosya kapsamında 03.06.2015 tarihinde borçlu şirket hakkında iflasın ertelenmesine karar verilmesi karşısında iflasın ertelenmesine ilişkin kesinleşmiş karar örneği getirtilip sonucuna göre sanıkların hukuki durumunun tayini gerekirken eksik kovuşturma ile yazılı şekilde sanığın mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre ise,

Kabule göre ise,

1- 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 331/1. maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nun 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

2-Hüküm kısmında cezanın ertelenmesine yer olmadığına karar verilirken dayanak Kanun maddesi olarak TCK'nun 51. maddesi yerine TCK'nun 52. maddesinin gösterilmesi,

3-T.C. Anayasasının 141., 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 34. ve 230. maddelerine aykırı olarak gerekçe gösterilmeden takdiren denilmek suretiyle, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 50. ve 51. maddelerinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi;

4-Kasıtlı suçtan hapse mahkûmiyetin kanuni sonucu olmasına karşın, TCK'nun 53. maddesindeki hak yoksunluklarının karar yerinde gösterilmemesi,

5-Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin sanığın münferiden yetkilisi bulunduğu borçlu Kanalsan İnşaat San. Tic. Ltd. Şti’ye son borçlanma tarihi olan ''31.12.2014'' yerine ''2014 yılı'' olarak gösterilmesi,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye kısmen uygun olarak HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 05.11.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/8363, Karar No: 2022/19204, Tarih: 16.11.2022

**11. Ceza Dairesi         2022/8363 E.  ,  2022/19204 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

...

...

...

1)Sanık ... hakkında 2006, 2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik sanığın temyizinin incelenmesinde;

Sanığa yüklenen “2006, 2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme” suçlarının Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, en aleyhe kabulle 31.12.2008 olan suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği ve bu itibarla sanığın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davalarının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE,

2)Sanık ... hakkında 2006, 2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından verilen beraat hükümlerine yönelik katılan vekilinin temyizinin incelenmesinde;

Sanığın UYAP aracılığıyla MERNİS üzerinden ulaşılan nüfus kaydına göre hükümden önce 31.10.2014 tarihinde öldüğü belirlendiğinden, bu durumun kesin olarak tespiti halinde 5237 sayılı TCK’nin 64/1 ve 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddeleri uyarınca kamu davalarının düşmesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 16.11.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/5203, Karar No: 2020/7503, Tarih: 24.11.2020

**17. Hukuk Dairesi         2020/5203 E.  ,  2020/7503 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

-K A R A R-

6100 sayılı HMK m. 310/3 “(Ek:22/7/2020-7251/29 md.) Feragat veya kabul, dosyanın temyiz incelemesine gönderilmesinden sonra yapılmışsa, Yargıtay temyiz incelemesi yapmaksızın dosyayı feragat veya kabul hususunda ek karar verilmek üzere hükmü veren mahkemeye gönderir.” düzenlemesini içermektedir.

Vekaletnamesinde feragate yetkisi olan davacı vekili Av. ... dosya temyiz incelemesine gönderildikten sonra bila tarihli dilekçe ile davadan feragat ettiğini bildirdiğinden davadan feragat hususunda ek karar verilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 24/11/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2406, Karar No: 2013/6421, Tarih: 15.03.2013

**12. Ceza Dairesi         2013/2406 E.  ,  2013/6421 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : 1-Sanık ... hakkında; Beraat

2-Sanık ... hakkında; TCK'nın 85/1, 50, 52, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet,sürücü belgesinin geri alınması

Taksirle öldürme suçundan sanık ...'nın mahkumiyetine, sanık ...'nun beraatine ilişkin hükümler, katılan vekili ve sanık ... müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ... müdafinin duruşmalı inceleme isteminin, hükmedilen cezanın on yıl hapis cezasından aşağı olması nedeniyle, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 318 ve 5271 sayılı CMK'nın 299. maddeleri gereğince reddine karar verilerek yapılan incelemede;

A-Katılan vekilinin, sanık ... Keçecioğlu'nun beraatine ilişkin hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yapılan yargılama sonunda yüklenen suç açısından sanığın taksirinin bulunmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılan vekilinin bir nedene dayanmayan temyiz itirazlarının reddiyle beraate ilişkin hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA,

B-Sanık müdafinin, sanık ... hakkında verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Hakkında beraat kararı verilen sanık ... ve olayın tek tanığı ...' ın soruşturmanın başından beri istikrarlı bir şekilde, ölene gri renkli Doblo marka kamyonet cinsi bir aracın çarptığını beyan etmesi, sanık ...' nın çağrılması üzerine kendi isteğiyle suça karıştığı iddia edilen ... plaka sayılı aracı ile Emniyete gelmesi sonrası ... üzerinde olaydan 18 saat sonra yapılan inceleme sonucu düzenlenen 04/04/2007 tarihli kolluk görgü ve tespit tutanağına göre;sanığın aracının 1990 model Citroen marka beyaz renkli otomobil cinsi ... olduğu ve otoda herhangi bir kaza belirtisinin de bulunmadığının ortaya konmuş olması karşısında; sanığın üzerine atılı suçu işlediğine dair soyut iddiadan öte delil bulunmadığı nazara alınmadan, sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanık ... müdafinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenle, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 15/03/2013 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9162, Karar No: 2016/17647, Tarih: 15.12.2016

**5. Hukuk Dairesi         2016/9162 E.  ,  2016/17647 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesi yöntem itibariyle doğrudur. Ancak;

Dava konusu taşınmazın ve emsal taşınmazın aynı mahallede bulundukları, emsal taşınmaz kesinti yapılmamış imar parseli olduğu halde, dava konusu taşınmazın değeri belirlenirken metrekare değerinden gerekçesi açıklanmadan %40 oranında düzenleme ortaklık payı düşülerek hesaplama yapan ve aynı kamulaştırma kapsamında kalan taşınmazlar için Dairemiz denetiminden geçen dava dosyalarında metrekare birim fiyatının 145-165 TL civarında olduğu gözetildiğinde dava konusu taşınmazı daha değersiz kabul eden bilirkişi raporu inandırıcı ve yeterli görülmemiştir.

Bu durumda; taraflara dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi, dava konusu taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu,

emsallere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 15/12/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/8464, Karar No: 2008/11318, Tarih: 20.11.2008

19. Hukuk Dairesi 2008/8464 E., 2008/11318 K.

**19. Hukuk Dairesi 2008/8464 E., 2008/11318 K.**

**- HİLE

- İSTİRDAT DAVASI**- 1086 S. HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) [ Madde 293 ]

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki istirdat davasının yapılan yargılaması sonunda, ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün davacı vekilince duruşmalı, davalı vekilince de duruşmasız olarak temyiz edilmesi üzerine, temyiz dilekçelerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Davacı vekili, davalının Tavas İcra Müdürlüğü'nün 2005/182 sayılı takip dosyasından 2 adet bonoya dayanarak müvekkili aleyhine takibe geçtiğini, 75 yaşında olan ve işitme kaybı bulunan müvekkilinin davalıya borcu bulunmadığını, senetlerin hile ile alındığını, davalının kötüniyetli olduğunu ileri sürerek müvekkilinin davalıya borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevabında, iddianın gerçek dışı olduğunu, davacının borçlu olmadığını yazılı delille kanıtlaması gerektiğini belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve toplanan delillere göre, davacının senedin teminat olarak verildiğini kanıtlayamadığı, yemin teklif etmeyeceğini beyan ettiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Davacı, dava konusu senedin gerçek bir borcu yansıtmadığını, dava dışı Mustafa ve Tafire'nin borcu için hile ile alındığını, bu nedenle davalıya borcu bulunmadığını ileri sürerek borçlu olmadığının tespitini talep etmiştir. Buna karşılık davalı, dava konusu senedin davacıya verilen borç para karşılığında düzenlendiğini savunmuştur.

Davacı delil olarak protokol, icra dosyası ve tanık beyanlarına dayanmıştır. HUMK'nın 293/5. maddesine göre hile iddiası tanıkla ispat edilebilir. Davacının dayandığı protokol fotokopi olup, 07.02.2005 tarihini taşımaktadır. Davalının alacaklı olduğu dosyadan alacaklı vekili Av. Yücel 07.02.2005 tarihinde borçluların menkullerinin satışının düşürülmesini talep etmiş, İcra Müdürlüğünce satış işlemi yapılmamasına karar verilmiştir. Davacının dayandığı protokolde alacaklı vekili Av. Yücel'in isim ve imzası da bulunduğundan, HUMK'nın 335. maddesine göre protokolün ibrazı veya nerede bulunduğunu beyan etmek üzere tanık sıfatıyla dinlenmek için vekilinin çağrılıp, beyanı alındıktan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek varılacak uygun sonuç çerçevesinde bir karar verilmelidir.

Sonuç: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün (BOZULMASINA),

bozma nedenine göre davalının temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin harçların istek halinde iadesine, 20.11.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/30277, Karar No: 2014/31902, Tarih: 05.11.2014

**4. Ceza Dairesi         2013/30277 E.  ,  2014/31902 K.**

**"İçtihat Metni"**

Esas No : 2013/30277

Karar No : 2014/31902

Tebliğname No : KYB - 2013/250992

Hakaret suçundan sanık D.. Ç.. hakkında yapılan yargılama sonucunda, 6352 sayılı Yargı Hizmetlerinin Etkinleştirilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması ve Basın Yayın Yoluyla İşlenen Suçlara İlişkin Dava ve Cezaların Ertelenmesi Hakkında Kanun'un geçici 1. maddesi uyarınca kovuşturmanın ertelenmesine dair, Malatya 3. Sulh Ceza Mahkemesinin 28/03/2013 tarihli ve 2011/880 esas, 2013/337 sayılı kararına karşı yapılan itiraz üzerine, kararın temyize tâbi olduğundan bahisle karar verilmesine yer olmadığına ilişkin, Malatya 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 28/05/2013 tarihli ve 2013/240 değişik iş sayılı kararının, Adalet Bakanlığı tarafından kanun yararına bozulmasının istenilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 10/09/2013 gün ve 250992 sayılı istem yazısıyla, Dairemize gönderilen dava dosyası incelendi.

İstem yazısında; “Dosya kapsamına göre, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca hâlen yürürlükte bulunan 305. maddesi gereğince, sadece ceza mahkemelerince verilen hükümlerin temyiz kanun yoluna tâbi olduğu, 6352 sayılı Kanun'un geçici 1. maddesi uyarınca verilen erteleme kararının ise, 5271 sayılı Kanun'un 223. maddesinde sayılan hüküm niteliğindeki kararlardan olmaması nedeniyle temyize tâbi olmayıp itiraz kanun yoluna tâbi bulunduğu cihetle, itirazın esası hakkında bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” denilmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

I-Olay:

Hakaret suçundan sanık D.. Ç.. hakkında yapılan yargılama sonucunda, Malatya 3. Sulh Ceza Mahkemesinin 28/03/2013 tarihli kararıyla, 6352 sayılı Kanun'un geçici 1. maddesi uyarınca kovuşturmanın ertelenmesine karar verildiği, sanığın yokluğunda verilen karara, isim karışıklığı yapıldığı ve kendisinin suçun faili olmadığına yönelik itirazı üzerine, mercii Malatya 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 28.05.2013 tarihli kararıyla, sanık hakkında verilen kararın itiraza tabi olmayıp, temyizi kabil olduğu gerekçesiyle itirazın reddine karar verildiği, kesin olan bu karara karşı kanun yararına bozma yoluna başvurulduğu anlaşılmıştır.

II- Kanun Yararına Bozma İstemine İlişkin Uyuşmazlığın Kapsamı:

6352 sayılı Yargı Hizmetlerinin Etkinleştirilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması ve Basın Yayın Yoluyla İşlenen Suçlara İlişkin Dava ve Cezaların Ertelenmesi Hakkında Kanun'un geçici 1. maddesi uyarınca verilen, kovuşturmanın ertelenmesine dair karara karşı başvurulacak kanun yolunun belirlenmesine ilişkindir.

III- Hukuksal Değerlendirme:

Olağan kanun yollarından olan itiraz, 5271 sayılı CMK’nun 267 ila 271. maddeleri, arasında düzenlenmiş olup "İtiraz olunabilecek kararlar" başlıklı 267. maddesinde; "Hâkim kararları ile kanunun gösterdiği hâllerde, mahkeme kararlarına karşı itiraz yoluna gidilebilir"

III- Hukuksal Değerlendirme:

Olağan kanun yollarından olan itiraz, 5271 sayılı CMK’nun 267 ila 271. maddeleri, arasında düzenlenmiş olup "İtiraz olunabilecek kararlar" başlıklı 267. maddesinde; "Hâkim kararları ile kanunun gösterdiği hâllerde, mahkeme kararlarına karşı itiraz yoluna gidilebilir"

şeklindeki düzenlemeye göre, kural olarak sadece hakim kararlarına karşı gidilebilecek olan itiraz yoluna, kanunlarda açıkça gösterilmiş olunması kaydıyla mahkeme kararlarına karşı da başvurulması mümkündür. Anılan Kanunun 268. maddesinde itiraz usulü ile itiraz mercilerine ilişkin hususlara, 271. maddede itiraz mercilerinin inceleme yöntemi ile merciince verilecek kararlara yer verilmiştir.

5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanma zorunluluğu bulunan 1412 sayılı Kanunun 305. maddesi uyarınca ceza mahkemesince verilen hükümler temyiz yasa yoluna tabidir.

Hükümler ise, 5271 sayılı Kanunun 223. maddesinde;

a) Beraat,

b) Ceza verilmesine yer olmadığı,

c) Mahkûmiyet,

d) Güvenlik tedbirine hükmedilmesi,

e) Davanın reddi,

f) Davanın düşmesi,

g) Adlî yargı dışındaki bir yargı merciine yönelik görevsizlik kararı,

Şeklinde belirtilmiştir.

1412 sayılı Kanunun 305. maddesi uyarınca yukarıda sayılan hükümlerden birinin verildiği ahvalde, kesin nitelikteki hükümler istisna olmak üzere bu kararlara başvurulabilecek olağan yasa yolu temyizdir.

6352 sayılı Kanun'un geçici 1. maddesinde, “ (1) 31/12/2011 tarihine kadar, basın ve yayın yoluyla ya da sair düşünce ve kanaat açıklama yöntemleriyle işlenmiş olup; temel şekli itibarıyla adlî para cezasını ya da üst sınırı beş yıldan fazla olmayan hapis cezasını gerektiren bir suçtan dolayı;

a) Soruşturma evresinde, 4/12/2004 tarihli ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 171 inci maddesindeki şartlar aranmaksızın kamu davasının açılmasının ertelenmesine,

b) Kovuşturma evresinde, kovuşturmanın ertelenmesine,

c) Kesinleşmiş olan mahkûmiyet hükmünün infazının ertelenmesine,

karar verilir.

(2) Hakkında kamu davasının açılmasının veya kovuşturmanın ertelenmesi kararı verilen kişinin, erteleme kararının verildiği tarihten itibaren üç yıl içinde birinci fıkra kapsamına giren yeni bir suç işlememesi hâlinde, kovuşturmaya yer olmadığı veya düşme kararı verilir. Bu süre zarfında birinci fıkra kapsamına giren yeni bir suç işlenmesi hâlinde, bu suçtan dolayı kesinleşmiş hükümle cezaya mahkûm olunduğu takdirde, ertelenen soruşturma veya kovuşturmaya devam olunur.

......

(4) Bu madde hükümlerine göre cezanın infazının ertelenmesi hâlinde erteleme süresince ceza zamanaşımı durur; kamu davasının açılmasının veya kovuşturmanın ertelenmesi hâlinde, erteleme süresince dava zamanaşımı ve dava süreleri durur. ” hükümlerine yer verilmiştir.

......

(4) Bu madde hükümlerine göre cezanın infazının ertelenmesi hâlinde erteleme süresince ceza zamanaşımı durur; kamu davasının açılmasının veya kovuşturmanın ertelenmesi hâlinde, erteleme süresince dava zamanaşımı ve dava süreleri durur. ” hükümlerine yer verilmiştir.

Kovuşturmanın ertelenmesi kararı verilmesi halinde bu karara karşı başvurulabilecek kanun yoluna maddede yer verilmemiştir. Ancak bu kararın yapısı incelendiğinde, uyuşmazlığı esastan çözümleyen bir hüküm niteliğinde olmayıp, kovuşturmanın devamını engelleyen ve erteleme kararından itibaren belirli koşulların varlığı halinde, davanın düşmesine, aksi takdirde kovuşturmaya devam olunmasına yol açan durma kararı niteliğinde olduğu anlaşılmaktadır.

Diğer bir deyişle kovuşturmanın ertelenmesi kararı verilmesi halinde, yargılama faaliyeti duracak ve 3 yıllık bekleme süresi içerisinde sanığın benzer suç işleyip işlemediği denetlenecektir.

Yukarıda yer verilen kanun hükümlerinden de anlaşılacağı üzere, bir kararın temyiz edilebilmesi için bu kararın CMK'nın 223. maddesinde sayılan hükümlerden olması gerekmektedir. Hükümler uyuşmazlığı nihai olarak çözen son kararlardır. Kovuşturmanın ertelenmesi kararı CMK'nın 223. maddesinde sayılan hükümlerden olmadığı gibi, uyuşmazlığı nihai olarak çözümleyen bir karar niteliğinde de değildir.

Bu itibarla, kovuşturmanın durması sonucunu doğuran ve 6352 sayılı Kanun'un geçici 1. maddesi uyarınca verilen kovuşturmanın ertelenmesine dair karara karşı, CMK'nın 223/8. maddesi uyarınca itiraz yoluna başvurulabileceği gözetilerek, itirazın Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 22/01/2013 tarih ve 2012/10-534 esas, 2013/15 sayılı kararında da belirtildiği üzere, hem maddi hem hukuki yönden ele alınması ve her yönden hukuka uygunluğunun denetlenmesi ayrıca sanığın suçun faili olmadığına dair savunmasının da değerlendirilmesi gerekirken, kararın temyizi kabil olduğu gerekçesiyle itirazın reddine karar verilmesi hukuka aykırıdır.

IV- Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın, kanun yararına bozma isteği doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden,

1-Malatya 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 28/05/2013 tarih ve 2013/240 değişik iş sayılı kararının, 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

2-Aynı Kanun maddesinin 4-a fıkrası gereğince, sonraki işlemlerin mahallinde tamamlanmasına, 05.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.