muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/1580, Karar No: 2014/5991, Tarih: 26.02.2014

Öte yandan değinilen 11 inci madde, 18 Mart 1999 tarihli 1999/70 EC Konsey Yönergesi ile birlikte ele alınmalıdır. Çerçeve sözleşmesinin 4 üncü maddesinde ayrım gözetmeme ilkesi vurgulanmıştır. Buna göre iş koşulları açısından, belirli süreli iş sözleşmesi ile çalışan işçilere yapılacak farklı muamele esaslı nedenlere dayandırılmadığı sürece, yalnızca belirli süreli iş sözleşmesi ve iş ilişkisi ile çalışmasından dolayı, emsal kadrolu işçilerden daha dezavantajlı davranılmayacaktır.

Sözleşmenin 5 inci maddesinde ise kötü niyete karşı önlem konusu ele alınmıştır. Birbirini takip eden belirli süreli iş sözleşmeleri veya istihdam ilişkisinden kaynaklanan istismarların önlenmesini amaçlayan yasal düzenlemelerin bulunmaması halinde; üye devletlerin, sosyal taraflara danıştıktan sonra uluslararası yasalar, toplu sözleşmeler veya uygulamaya göre belli başlı bazı sektörlerin ihtiyaçlarını da dikkate alarak, aşağıdaki tedbirlerden bazılarını alma zorunluluğu vardır.

1.(a) Bu türden akit veya istihdam ilişkilerinin yenilenmesini haklı kılacak nesnel gerekçeler tespit edilmesi,

1.(b) Yinelenen belirli süreli iş sözleşmeleri veya istihdam ilişkilerinin azamî toplam süresini belirlenmesi,

1.(c) Bu türden sözleşme veya istihdam ilişkisin kaç kez yenilenebileceğinin saptanması.

1.2. Sosyal taraflara danıştıktan sonra, üye devletler elverişli olan durumlarda belirli süreli iş sözleşmesi veya istihdam ilişkisinin,

1.(a) Yenilenmiş sayılacağına,

2.(b) Belirsiz süreli iş sözleşmesi veya istihdam ilişkisi sayılacağına dair koşullar belirleyeceklerdir.

Öte yandan 1999/70 sayılı Konsey Direktifinin önsözünde, Essen Konseyi sonuç bildirgesinde “çalışanların istemleri ve rekabetin gereklerini karşılayacak daha esnek bir iş örgütlenmesini özellikle göz önünde tutan istihdam yoğun büyüme” anlayışına uygun olarak alınması gerekli önlemler vurgulanmaktadır. 1999 yılı İstihdam Politikası Ana Hatları Hakkında 9 Şubat 1999 tarihli Konsey Tavsiye Kararı, “Sosyal tarafları işletmeleri daha verimli ve rekabetçi kılmak ve esneklik ile iş güvenliği arasında gereken dengeyi sağlayabilmek amacıyla, bulundukları her düzeyde esnek çalışma düzenlemeleri dahil, iş örgütlenmesinin modernize edilmesi için sözleşme görüşmeleri yapmaya” davet etmiştir. Ayrıca, Hizmet ilişkisine İşveren Tarafından Son Verilmesi Hakkında 158 sayılı Uluslararası Çalışma Sözleşmesine göre; bu sözleşmenin koruyucu hükümlerinden kaçınmak amacıyla belirli süreli iş sözleşmesi yapılmasına karşı yeterli güvenceler alınması gerektiği vurgulanmıştır (m 2/3).

Gerek 158 sayılı İLO Sözleşmesi gerekse 1699/70 sayılı Konsey Direktifi, bir taraftan esnek çalışmayı özendirirken diğer taraftan güvenliğe önem vererek bir denge amaçlamıştır. Başka bir anlatımla esnek çalışma modellerinin kötüye kullanılmaması gerektiğini özenle vurgulamıştır.

Gerek 158 sayılı İLO Sözleşmesi gerekse 1699/70 sayılı Konsey Direktifi, bir taraftan esnek çalışmayı özendirirken diğer taraftan güvenliğe önem vererek bir denge amaçlamıştır. Başka bir anlatımla esnek çalışma modellerinin kötüye kullanılmaması gerektiğini özenle vurgulamıştır.

Sözü edilen normatif dayanaklar uyarınca, işçinin niteliğine göre sözleşmenin belirli ya da belirsiz süreli olarak değerlendirilmesi imkânı ortadan kalkmıştır. Buna karşın, yapılan işin niteliği belirli süreli iş sözleşmesi yapılabilmesi için önem arzetmektedir. Belirli bir işin tamamlanması veya belirli bir olgunun ortaya çıkması gibi objektif koşullara bağlı olarak “belirli süreli iş sözleşmesi” yapılabilecektir. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 430 uncu maddesinde ilk defa yapılacak olan sözleşmelerde objektif neden öngörülmemiş oluşu, önceki özel kanun olan İş Kanunu’nun 11 inci maddesindeki objektif nedenlerin varlığını ortadan kaldırmaz.

4857 sayılı İş Kanununun 11 inci maddesinde, esaslı bir neden olmadıkça belirli süreli iş sözleşmelerinin birden fazla üst üste (zincirleme) yapılamayacağı kuralı ile bir ölçüde koruma sağlanmak istenilmiştir. Belirli süreli iş sözleşmesinin yapılması ve yenilenmesi, işçinin iş güvencesi dışında kalması sonucunu doğurmamalıdır. Belirli süreli iş sözleşmelerinde, 4857 sayılı Yasanın 15 inci maddesinde değinilen sürenin aşılmaması koşuluyla deneme süresi konulabilir.

2547 sayılı Yüksek Öğretim Kanununun 23 üncü maddesinin birinci fırkasında; “bir üniversite biriminde açık bulunan yardımcı doçentlik, isteklilerin başvurması için rektörlükçe ilan edilir. Fakültelerde ve fakültelere bağlı kuruluşlarda dekan, rektörlüğe bağlı enstitü ve yüksekokullarda müdürler; biri o birimin yöneticisi, biri de o üniversite dışından olmak üzere üç profesör veya doçent tespit ederek bunlardan adayların her biri hakkında yazılı mütalaa isterler. Dekan veya ilgili müdür kendi yönetim kurullarının görüşünü de aldıktan sonra önerilerini rektöre sunar. Atama, rektör tarafından yapılır” kuralı öngörülmüş; aynı maddenin ikinci fıkrasında, yardımcı doçentlerin bir üniversitede her seferinde ikişer veya üçer yıllık süreler için en çok 12 yıla kadar atanabilecekleri, her atama süresi sonunda görevin kendiliğinden sona ereceği düzenlenmiştir. Kanunun daha sonra yürürlüğe giren geçici 47 nci maddesinin ikinci fıkrasında ise yardımcı doçentlik kadrosunda görev yapan öğretim elemanlarının çalışma sürelerindeki sınırlamanın kaldırıldığı belirtilmiştir. Buna göre 2547 sayılı Kanunda yardımcı doçentlerle belirli süreli sözleşme yapılması yolunda bağlayıcı bir düzenleme bulunmamaktadır. Kanunun 23 üncü maddesinde belirtilen ikişer veya üçer yıllık süreler, atama tasarrufu ile ilgili olup, vakıf üniversitelerinde çalışacak yardımcı doçentlerle iş sözleşmesinin belirsiz süreli olarak yapılmasına engel bir durum teşkil etmemektedir. Dairemizin uygulaması da bu yöndedir (Yargıtay 9. HD. 23.2.2009 gün ve 2008/12778-2009/3194 sayılı kararı).

Somut olayda davacının davalıya ait Libya da bulunan şantiyede önce soğuk demir ustası ardından da aşçı olarak 10.1.2008-10.1.2009 tarihleri arasında çalıştığı sabittir. Taraflar arasında 1 yıl süreli iş sözleşmesi yapılmış ise de davalı işveren bu iş sözleşmesinin Libya da yürüttüğü proje süresiyle sınırlı olarak yapıldığını ispat edememiştir. Taraflar arasındaki iş sözleşmesi, yapılan işin niteliği gereği başından beri belirsiz sürelidir. İş sözleşmesi davalı işveren tarafından haksız olarak feshedildiğinden mahkemece davacının ihbar tazminatı talebinin de kabulü gerekirken reddi isabetsizdir.

3-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Davacı 13.8.2009-10.1.2009 tarihleri arasında davalı aşçı olarak haftanın 7 günü 8-20 saatleri arasında çalıştığını ileri sürerek fazla çalışma alacağı talep etmiştir. Davalı işveren ise işyerinde uygulanan iç yönetmelik uyarınca fazla çalışmanın ücrete dahil olduğunu savunmuştur. Davacı işyerinde 13.8.2008.10.1.2009 tarihleri arasında haftanın 7 günü 08-20 saatleri arasında çalıştığını tanıkla ispat etmiştir.

Davalı işveren fazla çalışmanın ücrete dahil olduğuna ilişkin iç yönetmelik ibraz edememiştir. Yine iş sözlşemesinde de bu yönetmeliğe bir atıf bulunmamaktadır. Ancak iş sözleşmesinde günlük çalışma süresinin 8 saat, haftalık ise 48 saat olduğu belirtilerek haftalık 45 saati aşan 3 saatlik kısmın ücrete dahil fazla çalışma olduğu sabittir. Bu durumda davacı 08-20 saatleri arası günlük 12 saat çalıştığından ve bundan 1,5 saatlik ara dinlenme süresi düşüldüğünde günlük çalışması 10,5 saattir. Davacının hafta da 6 günlük çalışması 63 saat olup, bundan iş sözleşmesinde kararlaştırılan 48 saatlik haftalık çalışma süresi düşüldüğünde 18 saatlik bir fazla çalışması bulunmaktadır. Yine pazar günleri de aynı şekilde çalıştığından 8 saati aşan 2,5 saatlik kısımda eklendiğinde haftada 20,5 saat fazla çalışma yaptığı anlaşılmaktadır. Davacının 13.8.2008-10.1.2009 dönemine ilişkin fazla çalışma alacağı buna göre hesaplanarak hüküm altına alınmalıdır.

4-Davacı işçinin hafta tatili çalışması yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Davacı 13.8.2008-10.1.2009 döneminde tüm hafta tatillerinde çalıştığını tanıkla ispat ettiği halde hafta tatili çalışma alacağının reddi hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 26.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2674, Karar No: 2013/4355, Tarih: 25.04.2013

**16. Hukuk Dairesi         2013/2674 E.  ,  2013/4355 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : KADASTRO

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında Kale Mahallesi çalışma alanında bulunan 186 ada 3 ve 4 parsel sayılı 599,99 ve 1000 metrekare yüzölçümündeki taşınmazlar tapu kaydı, harici taksim, satış ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalılar ... ve arkadaşları adına tespit edilmiştir. İtirazı Kadastro Komisyonunda reddedilen davacı Hazine, çekişmeli taşınmazların devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olduğu iddiasına dayanarak dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın reddine çekişmeli parsellerin tespit gibi tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Hazine harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına,

25.04.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12389, Karar No: 2015/25751, Tarih: 27.05.2015

**15. Ceza Dairesi         2013/12389 E.  ,  2015/25751 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret, dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, mağdurun durumu, fiille olan ilişkisi, kullanılan hilenin şekli, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Hakaret suçunun oluşabilmesi için, bir kimseye onur, şeref ve saygınlığını incitecek ölçüde, somut bir fiil veya olgu isnat etmek ya da yakıştırmalarda bulunmak ya da sövmek gerekmektedir. Kişiye isnat edilen somut fiil veya olgunun gerçek olup olmamasının bir önemi yoktur. İsnadın ispatı konusu ayrıdır. Somut bir fiil ve olgu isnat etmek; mağdurun onur şeref ve saygınlığını incitecek nitelikte olacaktır. Mağdura yüklenen fiil ve olgunun belirli olması şarttır. Fiilin somut sayılabilmesi için, şahsa, şekle, konuya, yere ve zamana ilişkin unsurlar gösterilmiş olmalıdır. Bu unsurların tamamının birlikte söylenmesi şart değildir. Sözlerin isnat edilen fiilî belirleyecek açıklıkta olması yeterlidir. Çoğu zaman isnat edilen fiil ve olgunun, hangi zaman ve yerde meydana geldiğinin belirtilmesi, onur ve saygınlığı incitecek niteliği tespit için yeterli olmaktadır. Tarafların sosyal durumları, sözlerin söylendiği yer ve söyleniş şekli, söylenmeden önceki olaylar nazara alınarak suç vasfı tayin olunmalıdır.

Hakaretin kişiyi küçük düşürmeye yönelik olması gerekir. Kişiye onu toplum nazarında küçük düşürmek amaçlı belli bir siyasi kanaatin isnat edilmesi hâlinde de suç oluşacaktır. Bir kişiye yönelik sözlerin veya yapılan davranışın o kişiyi küçük düşürücü nitelikte olup olmadığını tayin ederken, topluma hâkim olan anlayışlar, örf ve adetler göz önünde bulundurulmalıdır.

Hakaretin kişiyi küçük düşürmeye yönelik olması gerekir. Kişiye onu toplum nazarında küçük düşürmek amaçlı belli bir siyasi kanaatin isnat edilmesi hâlinde de suç oluşacaktır. Bir kişiye yönelik sözlerin veya yapılan davranışın o kişiyi küçük düşürücü nitelikte olup olmadığını tayin ederken, topluma hâkim olan anlayışlar, örf ve adetler göz önünde bulundurulmalıdır.

Sanığın, marangoz olan katılan ile evinde tadilat yaptırmak bunun karşılığında da arabasını vermek üzere anlaştığı, katılan, bu tadilatı yaparken sanığın, otomobilini katılana fiilen teslim ettiği, iş bitiminde de aracın trafik kaydını da katılana devir edeceği yerde iş bitmesine karşın bu aracı geri alarak atılı dolandırıcılık suçunu işlediği ve ayrıca hakaret ettiği iddia edilen somut olayda; katılan işi tamamen yapıp bitirdiğini, buna karşılık aracın devrini sanığın kendisine vermediğini ve üstelik aracı geri aldığını beyan etmiş, sanık da savunmasında 5 ayda bitirmesi gereken işi katılanın 2 yıl geçmesine karşın bitirmediği, bu nedenle de evinin boş kaldığını, aracıda bu nedenle geri aldığını beyan etmiş olup, katılanla sanık arasındaki ilişkinin hukuki anlaşmazlık niteliğinde olduğu, sanığın hakaret suçunu işlediğine yönelik savunmasının aksine mahkumiyetine yeter derecede delil bulunmadığı gerekçesiyle atılı suçlardan verilen beraat kararında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazının reddiyle hükmün, ONANMASINA, 27/05/2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/11202, Karar No: 2010/4086, Tarih: 31.05.2010

**5. Ceza Dairesi         2006/11202 E.  ,  2010/4086 K.**

**"İçtihat Metni"**

Reşit olmayan kimseyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma, ırza geçme ve bu suçlara iştirak etmekten sanıklar ..., ... ve ...’ın yapılan yargılanmaları sonunda; sanık ...’ın atılı kaçırıp alıkoyma ve ırza geçme suçlarına iştirak etmekten beraetine, sanık ...’in atılı ırza geçmeye iştirak suçundan beraetine, kaçırıp alıkoymaya iştirak etmek suçundan mahkümiyetine, sanık ...'ın ise atılı kaçırıp alıkoyma ve cinsi münasebette bulunma suçlarından mahkümiyetine dair, Ödemiş Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 21.10.2005 gün ve 2004/185 Esas, 2005/254 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtay’ca incelenmesi sanıklar... ve ... müdafileri, katılan vekili ile mağdure vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelendi;

Katılan sıfatı bulunmayan ve hazırlık soruşturması sırasında mağdurenin şikayetçi olmadığını bildirmesi nedeniyle katılma hakkının da bulunmadığının anlaşılması karşısında; hükmü temyize hakkı bulunmayan mağdure vekilinin temyiz talebinin CMUK.nun 317. maddesi uyarınca REDDİ ile incelemenin sanıklar... ve ... müdafiileri ile katılan... vekilinin temyiz itirazları ile sınırlı olarak yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle sanık ... hakkında ırza geçme suçundan verilen beraet hükmü usul ve kanuna uygun olduğundan yerinde görülmeyen katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

Sanık ... hakkında reşit olmayan kimseyi rızasıyla kaçırıp alıkoymaya iştirak, sanık ... hakkında ise ırza geçme suçuna iştirak etmekten kurulan beraet hükümlerinin yapılan temyiz incelemesinde;

Oluş ve dosya içeriğine göre sanık ...’in eyleminin sanık ...’ın cinsi münasebette bulunma suçuna iştirak niteliğinde bulunduğu, bu suçun ve sanık ...’a isnat olunan alıkoyma suçunun, yasada öngörülen cezalarının üst sınırı itibariyle 765 sayılı TCK.nun 102/4. maddesin de belirtilen beş yıllık asli zamanaşımı süresine tabi olduğu, sanıkların sorgularının yapıldığı 08.10.2004 tarihinden itibaren incelemenin yapıldığı güne kadar belirlenen sürenin dolduğu ve bu arada zamanaşımını kesen veya durduran sebep bulunmadığı anlaşıldığından, 5237 sayılı TCK.nun 7/2 ve 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddeleri gözetilmek suretiyle hükümlerin CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Yasanın 322/1 ve 5271 sayılı CMK.nun 223/8. maddeleri uyarınca davaların zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, .../..

-2-

Sanık ... hakkında reşit olmayan kimseyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma ve cinsi münasebette bulunma, sanık ... hakkında ise kaçırıp alıkoyma suçuna iştirak etmekten kurulan mahkümiyet hükümlerine gelince;

-2-

Sanık ... hakkında reşit olmayan kimseyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma ve cinsi münasebette bulunma, sanık ... hakkında ise kaçırıp alıkoyma suçuna iştirak etmekten kurulan mahkümiyet hükümlerine gelince;

5237 sayılı TCK.nun 26/2. maddesinin “kişinin üzerinde mutlak surette tasarruf edebileceği bir hakkına ilişkin olmak üzere, açıkladığı rızası çerçevesinde işlenen fiilden dolayı kimseye ceza verilmez” hükmü karşısında mağdureyi rızasıyla kaçırıp alıkoyan ve bu suça iştirak eden sanıkların aynı Yasanın 109. maddesi anlamında hukuka aykırı bir davranışlarından söz edilemeyeceği, rızanın fiili hukuka uygun hale getirdiği ve 7/1. madde dikkate alınarak sanıkların kaçırıp alıkoyma suçundan beraetlerine karar verilmesi gerektiğinin nazara alınmaması,

Oluşa ve tüm dosya içeriğine göre sanık ...’ın reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçunu işlediği sabit ise de; eyleminin 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 104/2. maddesine uyduğu, ancak Anayasa Mahkemesi'nin 23.11.2005 günlü 2005/103-89 sayılı kararı ile 5237 sayılı Yasanın 104/2. maddesinin iptal edilmesi nedeniyle, aynı Yasanın 104. maddesinin 1. fıkrası kapsamında yer aldığı, şikayete bağlı bulunan suçtan dolayı suç tarihinde 17 yaşında olan mağdurenin C.Savcılığındaki ifadesinde şikayetçi olmadığını beyan etmesi karşısında, aynı Yasanın 73. maddesi uyarınca kamu davasının düşmesine karar verilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar... ve ... müdafiileri ile katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 31.05.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2011/14316, Karar No: 2012/2079, Tarih: 29.02.2012

**1. Hukuk Dairesi         2011/14316 E.  ,  2012/2079 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı Hazine, davalıların kayden paydaşı oldukları çekişmeli 1149 parsel sayılı taşınmazın kıyı kenar çizgisi içinde kaldığını, devletin hüküm ve tasarrufu altında kalan yerlerin özel mülkiyete konu olamayacağını ileri sürerek kıyı kenar çizgisi içinde kalan kısmın tapu kaydının iptali ile kütükten terkinine karar verilmesini istemiştir.

Davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

Davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar, Dairece " davanın hak düşürücü süreden dolayı reddine karar verilmesi " gereğine değinilerek bozulmuş; mahkemece , bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda davanın hak düşürücü süre nedeniyle reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı Hazine vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'ün raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dava, 3621 sayılı Yasadan kaynaklanan tapu iptali ve taşınmazın sicil kaydının kütükten terkini isteğine ilişkin olup, yerel mahkemece, davanın kabulüne ilişkin olarak verilen kararın, Dairece "... 5841 sayılı Yasa hükümleri gözetilerek davanın hak düşürücü süreden reddine karar verilmesi" gereğine değinilerek bozulduğu, mahkemece bozma ilamına uyulmuş olmakla yapılan yargılama sonucunda , davanın hak düşürücü süre nedeniyle reddine, 6099 sayılı Yasanın 16. maddesiyle 3402 sayılı Yasanın 36. maddesi hükmüne bazı ilaveler getiren 36/A maddesi hükmü uyarınca yargılama giderlerinin davacı Hazine üzerinde bırakılmasına karar verildiği görülmektedir.

Gerçekten de, işin esası bakımından 5841 sayılı Yasanın yürürlüğü döneminde davanın hak düşürücü süreden reddedilmiş olması doğrudur. Ancak, anılan yasa Anayasa Mahkemesinin 12.05.2011 tarih 2009/31 esas 2011/77 karar sayılı kararı ile iptal edilmiş ve karar 23.7.2011 tarihinde Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe girmiştir.

Öyle ise, kesin hüküm halini almamış ve kazanılmış hakkın istisnasını teşkil eden bu durum karşısında 5841 sayılı Yasa hükümleri uyarınca davanın reddine ilişkin olarak kurulan hükmün , verildiği tarih itibariyle doğru olduğu düşünülse de, Anayasa Mahkemesinin anılan kararı karşısında işin esasının 28.11.1997 tarih 5/3 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararına göre belirlenen veya belirlenecek olan kıyı kenar çizgisine göre çözüme kavuşturulacağı; diğer taraftan , kararda değinildiği üzere, 19.1.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Yasanın 16. maddesiyle 3402 sayılı Yasanın 36. maddesi hükmüne bazı ilaveler getiren 36/A maddesi hükmüne göre kadastro işlemleri sebebiyle açılan davalar nedeniyle yargılama giderlerinden ve avukatlık ücretinden davalı tarafın sorumlu tutulamayacağı hususuda gözetilmek suretiyle bir karar verilmek üzere hüküm bozulmalıdır.

Davacı Hazinenin temyiz isteği yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK.'nın 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 29.2.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/12055, Karar No: 2010/12095, Tarih: 13.07.2010

**7. Ceza Dairesi         2008/12055 E.  ,  2010/12095 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6183 Sayılı Yasaya Muhalefet

HÜKÜM : Kamu davasının ortadan kaldırılmasına

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanık hakkında vergi borcundan dolayı haczedilen menkul malları yasal süresinde idareye teslim etmediğinden bahisle 6183 sayılı yasanın 110.maddesine muhalefetten kamu davası açıldığına göre; eyleminin 4811 sayılı Vergi Barışı Kanununun 14.maddesinde bahsi geçen Vergi Usul Yasasının 359.maddesindeki fiiller ile ilgili olmadığı ve hakkında uygulama olanağı bulunmadığı halde 4811 sayılı yasa gereğince yazılı şekilde ortadan kaldırma kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün BOZULMASINA, suç tarihi itibariyle temyiz inceleme gününde sanığın lehine olan 765 sayılı TCK'nun 102/4. ve 104/2. maddelerinde öngörülen zamanaşımı tamamlanmış bulunduğundan ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden sanık hakkında açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle ORTADAN KALDIRILMASINA, 13 .07.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.