muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/479, Karar No: 2019/7349, Tarih: 06.11.2019

**14. Hukuk Dairesi         2019/479 E.  ,  2019/7349 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 13.06.2013 gününde verilen dilekçe ile ortaklığın giderilmesi talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 22.01.2015 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, ortaklığın giderilmesi isteğine ilişkindir.

Davacı vekili, 392 parsel sayılı taşınmaz üzerindeki ortaklığın aynen taksim, mümkün değilse satış suretiyle giderilmesini talep ve dava etmiştir.

Bir kısım davalılar, noterde yapılan düzenleme şeklinde rızai taksim mukavelesi ile anneleri ... ile mülk sahibi ... arasında rızai taksim yapıldığını, davanın reddini savunmuşlardır.

Davalı ... vekili, müvekkili tarafından taşınmaz üzerinde yetiştirilen ağaçların satış bedelinin paylaştırılması esnasında göz önünde bulundurulmasını talep etmiştir.

Mahkemece, davanın kabulü ile dava konusu 392 parsel sayılı taşınmaz üzerindeki ortaklığın satış suretiyle giderilmesine karar verilmiştir.

Hükmü, davalı ... vekili temyiz etmiştir.

Paydaşlığın (ortaklığın) satış yoluyla giderilmesi halinde dava konusu taşınmaz üzerinde bina, ağaç v.s. gibi bütünleyici parçalar (muhdesat) varsa bunların arzla birlikte satılması gerekir. Ancak muhdesatın bir kısım paydaşlara (ortaklara) ait olduğu konusunda tapuda şerh varsa veya bu hususta bütün paydaşlar ittifak ediyorlarsa ve muhdesat arzın değerinde bir artış meydana getiriyorsa bu artışın belirlenmesi için dava tarihi itibariyle arzın ve muhdesatın değerleri ayrı ayrı tespit edilir. Belirlenen bu değerler toplanarak taşınmazın tüm değeri bulunur. Bulunan bu değerin ne kadarının arza ne kadarının muhdesata isabet ettiği yüzdelik (%...) oran kurulmak suretiyle belirlenir. Satış sonunda elde edilecek bedelin bölüştürülmesi de bu oranlar esas alınarak yapılır. Muhdesata isabet eden kısım muhdesat sahibi paydaşa, geri kalan bedel ise payları oranında paydaşlara (ortaklara) dağıtılır.

Bütünleyici parçanın (muhdesat) arzın paydaşlarına (ortaklarına) değil de üçüncü şahsa ait olduğunun anlaşılması halinde bu kimseyi muhdesat sahibi olarak davaya dahil etmek ve ona satış bedelinden pay vermek mümkün değildir.

Bütünleyici parçanın (muhdesat) arzın paydaşlarına (ortaklarına) değil de üçüncü şahsa ait olduğunun anlaşılması halinde bu kimseyi muhdesat sahibi olarak davaya dahil etmek ve ona satış bedelinden pay vermek mümkün değildir.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya gelince; 392 parsel sayılı taşınmazın ortaklığının satış yoluyla giderilmesinde bir isabetsizlik bulunmamakta ise de taraflardan ... vekilinin duruşmada ve temyiz dilekçesinde taşınmaz üzerinde bulunan ağaçlar hakkında muhdesat iddiasında bulunması ve hükme esas bilirkişi raporunda 392 parsel üzerinde limon ve çeşitli meyve ağaçlarının bulunduğunun belirtilmesi karşısında yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda davalının muhdesat iddiası hakkında araştırma ve inceleme yapılarak muhdesat yönünden bir karar verilmesi gerekirken muhdesat iddiası dikkate alınmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, hükmün bu sebeple bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 06.11.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3487, Karar No: 2015/3253, Tarih: 09.02.2015

**13. Hukuk Dairesi         2015/3487 E.  ,  2015/3253 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı davalı bankadan Konut kredisi kullandığını, kendisinden dosya kredi kullandırma masrafı adı altında 2.300 TL haksız kesinti yapıldığını ileri sürerek bu bedelin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, hesap ekstresinde yeralan 2.300 TL dökümün bir kesinti değil davacıya kullandırılan bir başka kredi olduğunu savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, davacı ile davalı banka arasında yapılan konut kredisi sözleşmesi nedeniyle davacıdan 2.300 TL haksız kesinti yapıldığı iddiasına dayalı olarak bu kesinti bedelinin iadesi istemine ilişkin olup,davacı bu alacak istemine ilişkin olarak dava dilekçesi ekinde yer alan “Müşteri Hesap Özetine” dayanmıştır. Mahkemece davalı bankadan kredi işlemine konu sözleşme ve eki belgeler celbedilmiş, davalı banka tarafından gönderilen kesinti işlemlerine dair dekontlar arasında dava konusu olan 2.300 TL bedele ilişkin olarak, kesinti yapıldığına dair dekont bulunmadığı gibi davacı tarafından da böyle bir kesinti yapıldığına dair aksi yönde herhangi bir belge ibraz edilmemiştir. Yargılama kapsamında alınan bilirkişi raporunda Müşteri Hesap Özetinde yer alan 2.300 TL kısmın kesintileri karşılamak için davacıya kullandırılan bir başka tüketici kredisi tutarı olduğu, hesaba alacak olarak kaydedildiği ve Müşteri Hesap Özetinde 2.300 TL bedele ilişkin tutarın bakiye miktarını artırarak, 33.775 TL'den 36.075 TL yükselttiği, davacıdan yapılan haksız kesinti miktarının ise 1.825 TL olduğu rapor edilmiştir. Bu açıklamalar kapsamında mahkemece banka kayıtları üzerinde bilirkişi incelemesi yapılmak suretiyle hesap özetinde yeralan 2.300 TL bedele ilişkin kısmın mahiyeti tereddüde mahal vermeyecek şekilde tespit edilerek sonucuna uygun karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde eksik incelemeye dayalı olarak hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup,bozmayı gerektirir.

SONUÇ; Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün temyiz eden davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan 39,30 TL harcın istek halinde iadesine, 9.2.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/25306, Karar No: 2014/14747, Tarih: 27.06.2014

**2. Hukuk Dairesi         2013/25306 E.  ,  2014/14747 K.**

**"İçtihat Metni"**

....

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı tarafından, yoksulluk nafakası miktarı yönünden; davacı tarafından ise boşanma ve nafakalar yönünden temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 27.06.2014 günü tebligata rağmen taraflar adına kimse gelmedi. Davalı ....vekili Av. ...vekilinin 10.06.2014 tarihli dilekçesiyle sağlığı sebebiyle mürafaya gelemeyeceğini belirttiği görüldü.....yetkisi bulunduğundan mazereti kabul edilmedi. İşin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, tarafların yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenlere yükletilmesine, peşin alınan harcın mahsubuna ve 119.00'ar TL. temyiz başvuru harçları peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 27.06.2014 (Salı)

....
Yargıtay — Esas No: 2007/14831, Karar No: 2008/3376, Tarih: 03.03.2008

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2007/14831 E.  ,  2008/3376 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, murisinin iş kazası sonucu malüliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından duruşmalı, olarak temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi Osman ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan ve temyiz konusu hükme ilişkin dava, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesinde sayılı ve sınırlı olarak gösterilen hallerden hiçbirine uymadığından Yargıtay incelemesinin duruşmalı olarak yapılmasına ilişkin isteğin reddine karar verildikten sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, hak sahibi davacıların sigortalı yakınlarının ölümü nedeniyle uğradıkları maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece ölen sigortalının olayda tam kusurlu olduğu gerekçesiyle istemin reddine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden sigortalı Yahya Kale'nin davalı işverene ait araçla 10.05.2005 tarihinde Gerede istikametinden Ankara istikametine seyrederken aynı yönde önde giden dava dışı üçüncü kişiye ait araca çarpması sonucu meydana gelen trafik-iş kazası sonucu kaldırıldığı hastanede 17.05.2005 tarihinde öldüğü, işveren tarafından düzenlenen "Seyahat Emri" başlıklı belgede sigortalının 38.EL.310 plakalı araç ile 08.05.2005 tarihinde İstanbul'a mal sevkiyatı yapacağı ve seyahat süresinin üç gün olduğunun ifade edildiği, sigortalının 08.05.2005 tarihinde İstanbul Et. San. Tic. Ltd. Şirketine dana eti götürmek üzere şirkete ait 38.EL. 310 plakalı kamyon ile Kayseri'den ayrıldığı, sevkiyatı yaptıktan sonra 10.05.2005 günü dönüş sırasında bu kazanın olduğu anlaşılmaktadır.

Mahkemece hükme esas alınan 29.09.2006 tarihli kusur raporunda bilirkişi tarafından olay yalnızca 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu çerçevesinde değerlendirilerek öndeki araca arkadan çarpan sigortalının anılan Yasa'nın 4. maddesi gereğince %100 oranında kusurlu olduğu bildirilmiştir.

İnsan yaşamının kutsallığı çevresinde işverenin, işyerinde işçilerin sağlığını ve işgüvenliğini sağlamak için gerekli olanı yapmak ve bu husustaki şartları sağlamak ve araçları noksansız bulundurmakla yükümlü olduğu İş Kanununun 77.maddesinin açık buyruğudur.

İnsan yaşamının kutsallığı çevresinde işverenin, işyerinde işçilerin sağlığını ve işgüvenliğini sağlamak için gerekli olanı yapmak ve bu husustaki şartları sağlamak ve araçları noksansız bulundurmakla yükümlü olduğu İş Kanununun 77.maddesinin açık buyruğudur.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda işverenenin kusursuzluğuna ilişkin olarak yapılan değerlendirmelerin dosya kapsamına uymadığı, bilirkişinin İş Kanunu'nun 77. maddesinin öngördüğü koşulları gözönünde tutarak işin niteliğine göre davacının hizmet verdiği alanda uygulanması gereken İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği Tüzüğü'nun ilgili maddelerini incelemek suretiyle, işverenin alması gerekli önlemlerin neler olduğu, hangi önlemleri aldığı, hangi önlemleri almadığı, alınan önlemlere işçinin uyup uymadığı gibi hususları ayrıntılı bir biçimde incelemek suretiyle kusurun aidiyeti ve oranını hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek şekilde saptamadığı anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca kusur raporunun İş Kanunu'nun 77. maddesinin öngördüğü koşulları içerdiği giderek hükme dayanak alınacak nitelikte olduğu söylenemez.

Yapılacak iş; işçi sağlığı ve işgüvenliği konularında uzman bilirkişilere konuyu yeniden yukarda açıklandığı biçimde inceletmek, verilen raporu dosyadaki bilgi ve belgelerle birlikte değerlendirmek ve sonucuna göre karar vermektir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 3.3.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/596, Karar No: 2019/7153, Tarih: 11.04.2019

**2. Ceza Dairesi         2018/596 E.  ,  2019/7153 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1-Suça sürüklenen çocuklar hakkında mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlere yönelik yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde;

14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2.maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000,00 TL dahil adli para cezasına mahkûmiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından suça sürüklenen çocuklar müdafiilerinin temyiz isteminin CMUK'nın 317. maddesi gereğince REDDİNE,

2-Suça sürüklenen çocuklar hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçlarından kurulan hükümlere yönelik yapılan temyiz itirazlarına gelince;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Daha önce hapis cezasına mahkum edilmemiş olan suça sürüklenen çocuklar hakkında hırsızlık ve işyeri donunulmazlığını bozma suçlarından kurulan hükümlerde 5237 sayılı TCK'nın 62. maddesine ilişkin olarak suça sürüklenen çocukların aşamalarda suçu kabul ettikleri ve suçtan dolayı pişman olduklarını beyan ederek katılanın zararını karşılamalarına rağmen "suça sürüklenen çocukların yargılama sürecindeki davranışları ve ayrıca dosya kapsamına göre" biçimdeki tutanaklara geçmeyen ve gerekçede de açıklanmayan şekilde TCK'nın 62. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar müdafiilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA 11/04/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/20476, Karar No: 2011/49569, Tarih: 14.12.2011

**6. Ceza Dairesi         2011/20476 E.  ,  2011/49569 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi (Kapanan Fatih 1. Sulh Ceza Mahkemesi)

SUÇ : Kayıp eşyayı sahiplenmek

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanık ... ve ...'ya yüklenen kaybolmuş eşya üzerinde mülkiyet iddia etmek suçunun uyduğu 765 sayılı TCK.nun 511/2 maddesinde öngörülen cezanın türü ve süresine göre sanığın lehine olduğu belirlenen 765 sayılı TCY.nın 102/4, 104/2.maddelerindeki 7 yıl 6 aylık zamanaşımı süresinin, suç tarihi olan 29/01/2001 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ...'nun temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanıklar hakkındaki kamu davasının 765 sayılı TCY.nın 102/4, 104/2. maddeleri uyarınca DÜŞMESİNE (ORTADAN KALDIRILMASINA), 14.12.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/12833, Karar No: 2010/14014, Tarih: 14.12.2010

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2010/12833 E.  ,  2010/14014 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 28.09.2007 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali tescil, alacak istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın husumet yönünden reddine dair verilen 29.06.2010 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, davalı yüklenici .... Konut Sanayi A.Ş.’nin 16.07.2006 günlü temlik işlemi ile 338 ada 1 sayılı parsel üzerinde yapılan inşaattan A 12B numaralı villayı satın aldığını, satış bedelini ödediğini, ne var ki villanın kendisine teslim edilmediğini, temlik işlemine konu taşınmaza ait tapu kaydının iptali ile adına tescilini, olmadığı takdirde ödediği bedelin tahsilini istemiştir.

Davalı yüklenici savunmada bulunmamış, davalı arsa sahipleri ise yüklenicinin edimlerini yerine getirmediğini, sözleşmenin feshedildiğini, davacının akidi olmadıklarını, açılan davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, yüklenici ....Konut Sanayi A.Ş. iflas ettiğinden, onun hakkındaki davanın tefrikine, davalı arsa sahipleri aleyhine açılan davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü davacı temyiz etmiştir.

Mahkemece, yüklenici ....Konut Sanayi A.Ş. iflas ettiğinden, onun hakkındaki davanın tefrikine, davalı arsa sahipleri aleyhine açılan davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü davacı temyiz etmiştir.

Eldeki davanın çözümünde öncelikle davalılar arasındaki 14.10.2005 tarihli sözleşmenin niteliği üzerinde durulması gerekecektir. Anılan sözleşmenin bir eser sözleşmesi olduğu açıktır. BK. m.355’de yapılan tanıma göre, “istisna bir akittir ki onunla bir taraf (müteahhit) diğer tarafın (iş sahibinin) vermeyi taahhüt eylediği semen mukabilinde bir şey imalini iltizam eder.” Bu tür sözleşmelerde iş sahibi (arsa sahibi) sözleşmeye konu olan eseri, ücreti (bedeli) karşılığında imal ettiren ve imal edilen eseri teslim almakta menfaati olan gerçek veya tüzel kişiler veya iş ortakları ya da gruplaşmış müesseselerdir. Eser sözleşmelerinde en tipik unsur yukarıda zikredilen yasa hükmünde vurgulandığı üzere eseri meydana getirme unsurudur. Eser yüklenicinin sanat ve becerisini gerektiren emek ve para sarfı ile gerçekleştirdiği bir sonuçtur. Böylelikle yüklenici bir şey meydana getirmektedir. 14.10.2005 tarihli sözleşmenin 11. maddesine bakıldığında yüklenicinin eseri her türlü harcamalar kendisine ait olmak üzere meydana getirme taahhüdünde bulunduğu, buna karşılık arsa sahiplerinin maliki oldukları 386 ada 1parseller üzerine inşaat yapımı için izin verdikleri görülmektedir. Eser sözleşmelerinde ikinci önemli unsur meydana getirilen esere karşılık “bedel ödenmesi veya bedel ödenme vaadinde bulunulmasıdır.” Kural olarak eser sözleşmelerinde bedel, ödenmesi vaat olunan bir miktar paradır. Bedeli kararlaştırma biçiminin sözleşmenin niteliğine etkisi yoktur. Bedel tek bir rakamla (götürü) ifade edilebileceği gibi çalışılan gün veya saat sayısına, işin parça başına ya da değere göre yahut somut olayda olduğu gibi meydana getirilen konutların satışından elde edilecek “hasılatın paylaşımına” göre de ödenebilir. Nitekim, davalılar arasındaki 14.10.2005 günlü sözleşmenin “hasılatın paylaşımı” başlıklı 16. maddesinde aynen “konutların reklam, lansman ve tüm tanıtım giderleri ve pazarlama giderleri yapımcıya aittir. Konutların satışından elde edilecek hasılatın %77’si yapımcıya, %23’ü arazi maliklerine ait olacaktır. Yukarıda yazılı oranlar nispetinde hasılat paylaşılacaktır…” hükmüne yer verilmiş, eser bedeli konut satışlarından elde edilecek hasılatın %77’si olarak kararlaştırılmıştır. Orta yerde kararlaştırılan eser bedeli bulunduğu sürece vekalet sözleşmesinin varlığından bahsetmek olanaksızdır. Bütün bu nedenlerle de uyuşmazlığın Borçlar Kanununun eser sözleşmelerine uygulanacak 355-371. maddeleri hükümleri çerçevesinde çözümü zorunludur. Diğer taraftan bir sözleşmenin ifa ile sonuçlanması sözleşmedeki karşılıklı edimlerin bütünüyle yerine getirilmesi, özellikle eser sözleşmelerinde, eserin amacına, fenne ve sözleşmeye uygun meydana getirmesi halinde mümkündür.

Somut olayda ise eser tamamlanmamış, bilirkişi yaptırılan tespitte eserin getirildiği fiziki seviyeyi %10.84 olarak saptamıştır. Yine davalılar arasındaki 14.10.2005 tarihli sözleşmenin “tapu devri” başlıklı 17/2. maddesinde “hasılat paylaşım oranına göre arazi maliklerine düşen %73’lük hisse arazi maliklerine ödendiği anda (yapımcının talebi üzerine) arazi malikleri tapuyu vermekten imtina edemez ve geciktiremez. Arazi maliklerine düşen %23’lük hissenin ödenmesinden itibaren arazi malikleri tarafından en geç bir hafta içinde tapu verilecektir. Aksi halde arazi malikleri bu sebeple doğacak tüm zarar ile üçüncü kişiye karşı sorumlu olacağı gibi ayrıca yapımcıya satış bedelinin %10’u oranında cezai şart ödemeyi kabul ve taahhüt eder…” hükmü bulunmaktadır. İnşaat seviyesi %10.84’e getirilen bir eserde sözleşmenin anılan hükmü uyarınca arazi maliklerine isabet eden hasılatın %23’lük kısmının ödendiği düşünülemeyeceğinden temlik işlemine dayanan davacı arazi maliklerinden tapu devri talebinde bulunamaz. Kaldı ki, Borçlar Kanununun 167. maddesi hükmü uyarınca temlik işlemine muhatap olan ve bundan haberdar bulunan borçlu (arsa sahipleri) yükleniciye karşı haiz olduğu def’ilerin tamamını temellük edene (davacı üçüncü kişiye) karşı dahi dermeyan edebilir. Bütün bunların dışında davalılar arasındaki 14.10.2005 tarihli sözleşme iradi olarak 08.06.2007 tarihinde feshedilmiş, davalı arsa sahipleri ibra edilmiştir. Temellük eden davacının, feshedilen sözleşmeye dayanarak da arsa sahiplerinden bir istemde bulunamayacağı açıktır.

Yapılan yargılamaya dosyada toplanan delillere özellikle yukarıda yazılı gerekçelere göre davacının bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, davacı Tüketici harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, 14.12.2010 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5910, Karar No: 2012/13663, Tarih: 25.12.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/5910 E.  ,  2012/13663 K.**

**"İçtihat Metni"**

Irza geçme suçundan sanık ...'ın bozma üzerine yapılan yargılaması sonunda; reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçundan mahkûmiyetine dair Eskişehir 1. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 13.12.2007 gün ve 2007/352 Esas, 2007/520 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi katılan vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Oluşa uygun şekilde sanığın işlediği kabul olunan reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçunun 765 sayılı TCK.nın 416/son maddesinde öngörülen cezasının üst sınırı itibarıyla aynı Kanunun 102/4 ve 104/2. maddelerine göre, 7 yıl 6 aylık asli ve ilave zamanaşımına tâbi olduğu ve suç tarihi olan Şubat 2000'den karar tarihi olan 13.12.2007 tarihine kadar bu sürenin gerçekleştiği gözetilmeden yazılı şekilde mahkûmiyet hükmü kurulması, kanuna aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5237 sayılı TCK.nın 7/2 ile 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle hükmün CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden sanık hakkında açılan kamu davasının aynı Kanunun 322 ve 5271 sayılı CMK.nın 223/8. maddeleri uyarınca zamanaşımı sebebiyle DÜŞMESİNE, 25.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.