muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/11575, Karar No: 2025/6733, Tarih: 24.04.2025

**10. Hukuk Dairesi         2024/11575 E.  ,  2025/6733 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/621 E., 2024/1020 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Mersin 1. İş Mahkemesi

SAYISI : 2017/237 E., 2022/10 K.

Bölge Adliye Mahkemesinin kararı davalı vekili ile fer'i müdahil Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacının davalıya ait iş yerinde 20.03.2012-30.06.2016 tarihleri arasında sürekli ve kesintisiz olarak çalıştığının tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı ... vekili, davacı tarafın bu beyanını kabul etmediğini, davacının davalı müvekkilin yanında senede sadece bir kaç gün gündelikçi olarak çalıştığı ve bunun karşılığında hak ve alacaklarını aldığını iddia ederek haksız ve mesnetsiz açılan davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Feri müdahil SGK vekili, davanın süre yönünden reddine karar verilmesi gerektiğini, davacının Kurum kayıtlarında yer almayan çalışma iddiasının yazılı delille ispatının gerektiğini iddia ederek haksız açılan davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk derece mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kısmen kabulüne; davacının 20.03.2012-28.06.2016 tarihleri arasında (her ay 10 ar gün olarak) davalı adına kayıtlı iş yerinde çalıştığının tespitine, fazla istemin reddine karar verilmiştir. Kararın gerekçesinde özetle şu hususlara yer verilmiştir:

"İlgili iş yerinde ikamet etme beyanı ve tanık ifadeleri gereği adres kayıtları dosya içine alınmış, davacı ve eşinin 17.03.2012-02.09.2016 tarihleri arasında davalı adına kayıtlı iş yeri adresinde ikamet bildirimi olduğu görülmüştür. Yine beyanlar gereği davacının eşinin HC incelenmesinde, davacının eşi ...'nın 17.07.2012-28.06.2016 tarihleri arasında davalı adına ... sicil nolu iş yerinde sigortalı bildirimi olduğu görülmüştür.

Tüm toplanan bilgi ve belgeler dinlenen tanık beyanları birlikte değerlendirildiğinde; ilgili iş yerinin dava konusu edilen tarihlerde faal olduğu, davacının ve eşinin ikamet bildirim tarihi olan 17.03.2012 tarihinden beri davalı adına kayıtlı iş yerinde ikamet etmeye ve çalışmaya başladığı, özellikle bordro tanığı ...'in beyanına göre iş görüşmesinin tanık ...'ın ayrılacağı dönemde gerçekleştiği (beyanına göre 2012/Haziran'da gerçekleştiği) ancak tanık ...'ın HC incelenmesinde 26.03.2012 tarihinde çıkışının verildiği, yani davacı ve eşinin iş görüşmesinin 26.03.2012 tarihinden önce gerçekleştiği kabul edilmiş.

Tüm bu beyanlar kapsamında davacının talebi gereği 20/03/2012 den beri çalışmanın ispat edildiği kabul edilmiştir. Yine bordro tanığı ... ve bir kısım bordro tanıkları esas alındığında ... 'nın yevmiye usulü işçiler gibi çalışma yaptığı, bir ay boyunca tam çalışma değil de, aylık 10 gün çalışma yaptığı kabul edilmiş. Yine davacının eşi ile davacının çalışmasının aynı tarihte son bulduğu kabulleri ile; davacının 20.03.2012-28.06.2016 tarihleri arasında davalı adına kayıtlı ... sicil nolu sera sebze üretim iş yerinde her ay aylık 10'ar gün olarak çalışma yaptığı kabul edilmiş, fazla istem reddedilmiştir."

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı, davalı ve fer'i müdahil Kurum vekilleri tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine, Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili özetle, davacının sürekli ve kesintisiz bir çalışmasının söz konusu olmadığını, davalıya ait serada, yapılan işin niteliği gereği sürekli çalışılmayan bir yerde, davacının eşinin dahi sürekli olarak çalışmadığını, çalışma faaliyetinin kışın azaldığını, çalışma yoğunluğunun havaların ısınması ile 3-4 aylık bir dönemde arttığını, işin mahiyeti gereği yılın sadece bir kaç ayında yoğun çalışma yapılmakta olup, diğer aylarda çalışmanın asgari düzeyde yapıldığını, davacının yoğun çalışma zamanlarında, senede sadece bir kaç gün gündelikçi olarak çalıştığını, ancak yerel mahkemece dosya içeriğine aykırı bir şekilde beyan ve talepleri dikkate alınmadan yalnızca davacı tarafın talepleri doğrultusunda karar verildiğini ileri sürerek kararın bozulmasını talep etmiştir.

Fer'i müdahil Kurum vekili, Kurum kayıtlarının incelenmesinde davacının, ... unvanlı iş yerinden bildirilmiş herhangi bir işe girişi ve hizmeti bulunmadığını, yerel mahkemece her ne kadar davacının 20.03.2012- 28.06.2016 tarihleri arasında davalı adına kayıtlı iş yerinde çalıştığı iddiası kabul edilmişse de ilgili hükme tanık beyanları dikkate alınarak varıldığını, dinlenen bordro tanıklarının ve kamu tanıklarının; davacının çalıştığı süreyi, kesintisiz çalışıp çalışmadığını, görev tanımını, maaş alma şeklini çelişki yaratmayacak şekilde net olarak ifade edemediklerini, Mahkemece yeterli araştırma yapılmadan eksik araştırma ve incelemeyle karar verildiğini,davanın ispatlanamadığını, kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu ileri sürerek kararın bozulmasını talep etmiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, hizmet tespitine ilişkindir.

Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, hizmet tespitine ilişkindir.

Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, davalı vekili ile fer'i müdahil Kurum vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370. maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

Aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz eden ilgiliye yükletilmesine,

24.04.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/7742, Karar No: 2023/2040, Tarih: 03.04.2023

**11. Hukuk Dairesi         2021/7742 E.  ,  2023/2040 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2019/1573 Esas, 2021/850 Karar

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 3. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2018/243 E., 2019/324 K.

Taraflar arasındaki tasarım hakkına tecavüz, maddi ve manevi tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildi. Tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip, gereği düşünüldü.

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkili adına 2014/00766 numarayla tescilli 19 adet çoklu tasarımları bulunduğunu, davalının bunlardan 1.1 ve 2.1’de yer alan tasarımlardan doğan haklara tecavüz niteliğinde ürünleri ürettiğini ve satışa arz ettiğini, davalının imalathanesinde üretim ve satışa arz yapıldığına ilişkin aldıkları duyum üzerine İnegöl 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2018/266 D. İş sayılı dosyası ile delil tespiti yapıldığını ileri sürerek müvekkilinin 2014/00766-1 ve 2 sayılı tasarımlardan doğan haklarına tecavüzün önlenmesine, tecavüz oluşturan ürünler ve bunların üretiminde münhasıran kullanılan cihaz makine gibi araçların, tecavüze konu ürünler dışındaki diğer ürünlerin üretimini engellemeyecek şekilde imhasına, şimdilik 1.000,00 TL maddi ve 100.000,00 TL manevi tazminatın 06.04.2018 tespit tarihinden itibaren işleyecek ticari faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davacı vekili, 16.06.2019 tarihli ıslah dilekçesi ile maddi tazminat miktarını 20.900,72 TL'ye yükseltmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; tespit dosyasında üretim yapılmadığının belirtildiğini, davaya konu ürünlerin tespit mahallinde olmadığını, benzer olduğu iddia edilen komodinlerin üzerinde tasarım olarak oynama yapılması mümkün olmayan mobilya olduklarını, davacı ürünleri ile müvekkili iş yerinde tespit edilen komodin arasında ciddi farklılıklar olduğunu, davacıya tarafa ait 2014/0076-1 numaralı tasarımın harcı alem olduğunu, davacının tazminat taleplerinin fahiş olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalıya ait ürün ile davacıya ait 2014/00766-2 nolu tasarımın benzer olmadığı, davalıya ait ürün ile 2014/00766-3 nolu tasarımın benzer olmadığı, davalıya ait ürünün davacıya ait 2014/00766-1 tasarım ile belirgin bir benzerlik içerisinde olduğu, davalının davacı tasarımının koruma kapsamındaki bir ürünün benzerini piyasaya sunduğu, ticaret alanına çıkardığı ve satışını yaptığı ve davalı komodininin davacıya ait 2014/00766-1 sayılı tasarımdan doğan haklara tecavüz teşkil ettiği, davalının eylemlerinin davacının tasarım hakkına tecavüz ve haksız rekabette bulunduğu, incelenen ticari defter ve kayıtlardan davalının komodin ürününün satışını gerçekleştirilmiş olduğu tespit edilmiş ise de davalı tarafça kesilen fatura ve diğer ticari bilgi ve belgelerden bu komodin ürününün tasarım tesciline konu ürün olup olmadığının anlaşılamadığı, böyle bir durumda hakimin tazminatın kapsamını ve ödenme biçimini durumun gereğini ve özellikle kusurun ağırlığını göz önüne alarak 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun (6098 sayılı Kanun) 51 inci maddesinin birinci fıkrası ve 50 nci maddesinin ikinci fıkrasına göre hakkaniyete uygun olarak belirlemesi gerektiği, davalının satışını gerçekleştirdiği orijinal ürünlerin satışında tasarımın ekonomik bakımından katkısı da dahil edilerek dava tarihine kadar gerçekleşen eylemler karşılığı yoksun kalınan kâr olarak davacının seçtiği 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu'nun (6769 sayılı Kanun) 151 inci maddesinin ikinci fıkrasının (c) bendine göre davalının tasarımı davacıdan izin ve lisans alarak kullanması halinde yıllık ödemek zorunda kalacağı maddi tazminatın 10.000,00 TL olarak belirlenmesinin hakkaniyete uygun olduğu, haksız eylem niteliği taşıyan davalının tasarıma tecavüzü sonucu davacı tasarım sahibinin piyasada edindiği imaj ve güvenden oluşan manevi ticari varlığında meydana gelen kayıp ve zararlar ile uzun süren çabalarla yaratılan imajının zedelenmesi nedeniyle somut olayda 10.000,00 TL manevi tazminatın uygun olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, tespit dosyasında el konulan ürünlerin imhasına, 10.000,00 TL maddi, 10.000,00 TL manevi tazminatın 06.04.2018 tarihinden itibaren işleyecek faizi ile davalıdan alınıp davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; kararda komidinler arasındaki benzerliklerin 'harcıalem unsurlar ve harcıalem olmayan unsurlar şeklinde ikiye ayrılarak incelendiğini, davacının tasarımı ile davalı müvekkilin komidini arasındaki bazı benzerlikleri harcıalem unsur olarak değerlendirildiğini, davacının tasarımı ile müvekkilinin komodini arasında ciddi farklılıklar bulunduğunu, benzeşen bazı unsurların tasarım koruması kapsamında değerlendirilemeyecek harcıalem unsurlar olmasına rağmen davacının tasarımı ile müvekkilinin komodini arasındaki benzerliklere dayanarak davacının tasarımına tecavüz edildiği sonucuna ulaşılmasının hukuka aykırı olduğunu, davalı müvekkilinin satışını yaptığı komodinin davacının tasarımının benzeri olduğu varsayımından hareket edildiğini ve bu konuda sübuta ermenin söz konusu olmadığını, gerek delil tespiti dosyasında gerekse yargılama sırasında ticari defterlerin incelenmesi neticesinde aldırılan bilirkişi raporunda dava konusu 2014/00766-1 nolu tasarıma konu ürünün üretilip satıldığına ilişkin herhangi bir tespitin bulunmadığını, bu durumda yerel mahkemece davacı lehine maddi ve manevi tazminata hükmedilmesinin hukuka ve hakkaniyete aykırı olduğunu, komodin eşyasının üzerinde çok fazla yenilik yapılabilecek bir ürün olmadığını, tarafların tasarımlarının benzeşmesinin tecavüzün gerçekleştiği anlamına gelmediğini, bu nedenle bilirkişi raporunun yetersiz olduğunu, delil tespiti dosyasında aldırılan bilirkişilerin iki kişiden ibaret olduğunu ancak tek sayıda 3 ya da 5 kişiden oluşması gerektiğini, Mahkemece davacının 2014/0766-2 tasarımına tecavüz edilmediğine ilişkin olarak '...Tüm bu belirlemeler ışığında değerlendirme yapıldığında, piyasada aynalı şifonyer tipolojisinin zaten yaklaşık olarak bu şekilde olduğu görülmektedir...'' gerekçesine yer verilmekle piyasadaki aynalı şifonyerlerin genellikle benzer tasarımlara sahip olduğu tespitini yapmışken komidin açısından bu değerlendirmeyi yapmamasının hatalı olduğunu belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalı tarafça Modef Fuar Merkezi Kültürpark Fuar Alanı İnegöl/Bursa adresindeki teşhir alanında sergilenen ve İnegöl 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2018/266 D.iş sayılı dosyasında tespiti yapılan ürünün davacıya ait 2014/00766-1 numaralı tasarım ile belirgin bir benzerlik içerisinde olduğunun, davalının bu ürünü anılan şekilde piyasaya sunduğunun, ticaret alanına çıkardığının ve satışını yaptığının, dolayısıyla davalı komodininin davacıya ait 2014/00766-1 sayılı tasarımdan doğan haklara tecavüz teşkil ettiğinin mahkemece görüşüne başvurulan uzman bilirkişi heyeti tarafından yapılan inceleme sonucunda anlaşıldığı, her ne kadar 25.04.2018 tarihli tespit bilirkişisi raporunda tespit konusu ürünlerin üretiminin yapılmadığının görüldüğü bildirilmişse de tespite gidilen adresin davalının mobilya fuarındaki teşhir alanı olması sebebiyle bu yerde üretim yapılmamasının doğal olduğu, buna karşılık anılan tespit zaptında dinlenen, davalının oğlu Rasim Coşkun tarafından tespite konu ürünleri üretmediklerinin, kendilerinin ürettiği ürünlerin teşhir alanında görülen ürünler olduğunun, bu ürünlere de Hanedan ismini verdiklerinin bildirildiği, üstelik tespit konusu ürünlerin kendileri tarafından üretilmediyse nereden satın alındığı da bildirilmeyip yargılama boyunca bu yönde hiçbir savunmanın yapılmadığı ve delilin de sunulmadığı, teşhir alanında sergilenen ürünlerin davacının 2014/00766-1 sayılı tasarım hakkına tecavüz teşkil ettiğinin gerek tespit bilirkişisi gerekse de İlk Derece Mahkemesince yaptırılan bilirkişi incelemesi ile belirlendiği, dolayısıyla Mahkemece davalının ürününün anılan şekilde piyasaya sunulduğunun, ticaret alanına çıkarıldığının ve satışının yapıldığının ve sonuçta da davacıya ait 2014/00766-1 sayılı tasarımdan doğan haklara tecavüz teşkil ettiğinin kabul edilmesinde ve davacı yararına maddi ve manevi tazminata hükmedilmesinde bir isabetsizliğin bulunmadığı, davalı tarafça kesilen fatura ve diğer ticari bilgi ve belgelerden bu komodin ürününün tasarım tesciline konu ürün olup olmadığının anlaşılamaması karşısında Mahkemece bilirkişi raporundaki tespitlerinden yararlanılsa da bilirkişi raporunda varsayıma dayalı olarak belirlenen zarar tutarına itibar edilmeyip durumun gereğini ve özellikle kusurun ağırlığını göz önüne alarak 6098 sayılı Kanun'un 50 ncı maddesinin ikinci fıkrası uyarınca takdiren belirlenen zararın miktarının ve manevi tazminat tutarının hakkaniyete uygun olduğu gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde belirttiği itirazlarını yineleyerek istinaf mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde belirttiği itirazlarını yineleyerek istinaf mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, tasarım hakkına tecavüzün tespiti, önlenmesi, maddi ve manevi tazminat istemlerine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6769 sayılı Kanun'un 56, 58, 59, 81 ve 151 inci maddeleri.

2. 6098 sayılı Kanun'un 50 nci maddesinin ikinci fıkrası, 51 inci maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

03.04.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/27736, Karar No: 2014/11500, Tarih: 11.06.2014

**11. Ceza Dairesi         2012/27736 E.  ,  2014/11500 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek

HÜKÜM : Beraat

I-Katılan vekilinin “2005 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Elde edilen delillerin hükümlülüğe yeter nitelik ve derecede bulunmadığı dosya içeriğine uygun şekilde gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

II-Katılan vekilinin “2004 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik temyiz itirazlarına gelince;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen '2004 takvim yılında sahte fatura düzenlemek' suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve sanık lehine olan 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, aynı Yasanın 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK’nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE, 11.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/22300, Karar No: 2015/4954, Tarih: 17.03.2015

**5. Hukuk Dairesi         2014/22300 E.  ,  2015/4954 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Yapılan inceleme ve hükme esas alınan rapor hüküm kurmaya yeterli değildir. Şöyle ki;

1) Dava konusu taşınmaz arsa niteliğindedir. Kamulaştırma Kanunu'nun kıymet takdir esaslarını belirten 11. maddesinin 1. fıkrasının arsalara ilişkin (g) bendi uyarınca arsaların bedelinin değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre hesaplanması zorunludur.

Bu itibarla, emsal satışların değerlendirme tarihindeki karşılıklarının fiyat artış endekslerinin uygulanması suretiyle tesbiti, bundan sonra emsal ile dava konusu taşınmazın eksik ve üstün yönlerinin neler olduğu ve oranları açıklanmak suretiyle değer biçilmesi gerekir.

Bilirkişi raporunda bu yönteme uyulmadan değer biçilmiştir. Bu durumda taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre değer biçilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kuruluyla keşif yapılarak sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2) Dava konusu taşınmazdan geçirilen enerji nakil hattının 1971 yılında tesis edildiği, bilirkişi raporlarında ise taşınmaz üzerindeki binanın 6-10 yaş aralığında olduğu kabul edilerek % 10 oranında yıpranma payı düşüldüğü anlaşılmakla, binanın yapım tarihi araştırılıp enerji nakil hattı tesis edildikten sonra yapıldığının anlaşılması halinde bina bedelinin irtifak hakkı karşılığının tespitinde nazara alınmayacağı gözetilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

3)Dava konusu taşınmazın geometrik durumu, yüzölçümü ve enerji nakil hattının güzergahı dikkate alınarak irtifak hakkı nedeniyle değer düşüklüğü oranının taşınmazın tüm değerinin % 30'u geçemeyeceği gözetilmeden daha yüksek oranda değer düşüklüğü tesbit eden rapora göre irtifak hakkı bedelinin fazla tesbiti,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 17.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.