muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/11677, Karar No: 2013/8396, Tarih: 04.06.2013

**8. Hukuk Dairesi         2012/11677 E.  ,  2013/8396 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu iptali ve tescil

... ile ... ve ... aralarındaki tapu iptali ve tescil davasının kısmen kabulüne ve kısmen reddine dair ... Sulh Hukuk Mahkemesi'nden verilen 20.06.2012 gün ve 676/622 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı vekili, müvekkiline ait 3923 parsel sayılı taşınmazın bitişiğinde bulunan ve sınır komşusu olan 3924 parsel sayılı taşınmazın 120 m2'sinin, 3925 parsel sayılı taşınmazın 330 m2'sinin kadastro işlemleri sırasında hatalı olarak davalılar adına tespit edildiğini ve kendisine ait olduğunu açıklayarak bu yerlerin adına tescilini talep etmiştir.

Davalı ...’nun davayı kabul ettiği anlaşılmış, davalı ... ise; kadastro tespitinin doğru olduğu, tespit edildiği şekliyle taşınmazı kullandığından davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, 3924 parsel sayılı taşınmaz yönünden davalı ...'nun davayı kabul etmiş olması açısından davalının kabulü nedeniyle davanın kabulüne, 3925 parsel sayılı taşınmaz yönünden ise; taşınmazlar arasındaki sınıra ilişkin ayırıcı özellikler görülmediği, davacının yemin deliline dayanmadığı, davasını ispat edemediği gerekçesiyle davalı ... açısından davanın reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içerisinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Toplanan deliller ve tüm dosya kapsamından; 28.05.2012 tarihli keşifte dinlenen davacı tanığı ..., 3925 parsel sayılı taşınmazın güneyinde kalan çeşmenin ayağı ile söğüt ağacının sınır olduğunu, ... de, ...’a ait taşınmazın güney kısmında bulunan söğüt ağacının sınır olduğunu beyan etmiştir. Yine, dosya içerisinde bulunan fotoğraflardan söğüt ağacının açıkça sınır olduğu anlaşılmaktadır. Fen ve ziraat bilirkişileri, raporlarına ekli krokide 3925 parsel sayılı taşınmazın güneyinde bulunan söğüt ağacı ve çeşmenin işaretlenerek Kuzey-Güney hattı doğrultusunda belirlenen taşınmaz bölümünün davacıya ait olduğunu açıklamışlardır. Davacı kadastro tespitinden önceki zilyetliğe dayanmıştır. Kendisine hukuki sonuç bağlanan fiili bir durum olması nedeniyle zilyetliğin, her türlü delille ispatı olanaklıdır. Gerek tanıklar beyanı gerekse fotoğraflar ve bilirkişi raporu ile davacının krokide sınırları gösterilen taşınmaz bölümüne kadastro

tespitinden önce zilyet olduğu, TMK’nın 713/1 fıkrasındaki kazanma koşullarının davacı yararına kadastro tespitinden önce oluştuğu anlaşılmaktadır. Şu halde davacının davasını ispat ettiğinin kabulü gerekmektedir.

Tanık beyanları ve fotoğraflar ile desteklenen bilimsel verilere uygun bilirkişi raporunun dikkate alınması gerekirken delillerin takdirinde hataya düşülerek zilyetliğin her türlü delille ispatının mümkün olduğu gözetilmeksizin 3925 parsel sayılı taşınmaz yönünden davalı ... açısından davanın ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmesi doğru olmamıştır.

Tanık beyanları ve fotoğraflar ile desteklenen bilimsel verilere uygun bilirkişi raporunun dikkate alınması gerekirken delillerin takdirinde hataya düşülerek zilyetliğin her türlü delille ispatının mümkün olduğu gözetilmeksizin 3925 parsel sayılı taşınmaz yönünden davalı ... açısından davanın ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmesi doğru olmamıştır.

Hal böyle olunca davacının davasının kabulüne karar vermek gerekirken kısmen kabulü ile kısmen reddine karar verilmesi isabetsizdir.

Davacı vekilinin açıklanan nedenlerle yerinde görülen temyiz itirazlarının kabulüyle usul ve kanuna aykırı bulunan yerel mahkeme hükmünün 6100 sayılı HMK'nın geçici 3. maddesi yollamasıyla uygulanacak olan 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA HUMK'nun 440/III-1, 2, 3 ve 4. bentleri gereğince ilama karşı karar düzeltme yolu kapalı bulunduğuna ve 21,15 TL peşin harcın istek halinde davacıya iadesine, 04.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2013/9502, Karar No: 2014/9756, Tarih: 25.04.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/9502 E.  ,  2014/9756 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 18. İş Mahkemesi

TARİHİ : 26/03/2013

NUMARASI : 2010/1124-2013/109

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili; davacının, davalı şirkete ait işyerinde 21.10.2008 tarihinde çalışmaya başladığını, son aylık ücretinin asgari geçim indirimi ile birlikte 955,00 TL olduğunu, iş sözleşmesinin işverence haksız olarak feshedildiğini, tazminat ve alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek, ihbar tazminatı, kıdem tazminatı ile yıllık izin ücreti alacaklarının faizleriyle birlikte davalıdan tahsilini istemiş, ıslah dilekçesiyle taleplerini bilirkişi raporuna doğrultusunda artırmıştır.

Davalı vekili; davacının 03.09.2010 tarihli ibraname ile şirketi ibra ettiğini, şirkette 2. el ekspertiz teknisyeni olarak görev yaptığını, 19.08.2010 tarihinde görevi ile ilgili talimatlara aykırı şekilde özensiz ve dikkatsiz olarak gerçekleştirdiği işlemler esnasında park alanında aldığı araç ile eskpertiz alanına giriş yaparken sağ kör noktaya bakıp sola dönmesi sonucunda iki adet yeni araca çarparak zarar verdiğini, bu zararın otuz günlük ücretinin üzerinde olduğunu, iş aktinin 4857 sayılı İş Kanunu'nun 25/11.-1. maddesi gereğince haklı olarak feshedildiğini belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davacının, davalıya ait işyerinde 21.10.2008-03.09.2010 tarihleri arasında çalıştığı, iş sözleşmesine 19.08.2010 tarihinde işyerinde meydana gelen kazada kusurlu hareketi sonrası işvereni otuz günlük ücretinin üzerinde zarara uğratması gerekçesiyle 4857 sayılı Kanun'un 25/11.-1. maddesi gereğince son verildiği, 4857 sayılı Kanun'un 26. maddesinde "... sözleşmeyi fesih yetkisi, iki taraftan birinin bu çeşit davranışlarda bulunduğunu, diğer tarafında öğrendiği günden başlayarak altı iş günü geçtikten sonra ve her halde fiilin gerçekleşmesinden itibaren 1 yıl sonra kullanamaz." hükmünün amir olduğu, bu sürenin hak düşürücü süre olduğu, feshe konu olayın 19.08.2010 tarihinde meydana geldiği, hasarın davacının otuz günlük ücreti tutarının üzerinde olduğunun ön ekspertiz raporu ile sabit olduğu, davalı işverenlikçe 25.08.2010 tarihinde olayla ilgili davacının savunmasının istendiği, bu durumda davacının iş sözleşmesinin fesih işleminin 25.08.2010 tarihinden itibaren altı iş günlük süre geçtikten sonra gerçekleştirilmesinin gerektiği, buna göre altı iş günlük sürenin 02.09.2010 tarihinde sona erdiği, ancak davacının iş sözleşmesinin 03.09.2010 tarihinde feshedildiği, dolayısıyla feshin altı iş günlük hak düşürücü süre geçirildikten sonra gerçekleştirildiği, fesih hakkının hak düşürücü süre içinde kullanmadığından davacının ihbar ve kıdem tazminatlarına hak kazandığı, yıllık izinlerin kullanıldığından bu talebin reddi gerektiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı kanuni süresi içinde taraflar vekilleri temyiz etmiştir.

Kararı kanuni süresi içinde taraflar vekilleri temyiz etmiştir.

1.Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2.İş sözleşmesinin, işçinin işverene zarar vermesi sebebiyle ve haklı olarak işverence feshedilip feshedilmediği noktasında taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

4857 sayılı Kanun'un 25. maddesinin (II) numaralı bendinin (ı) alt bendinde, işverenin malı olan veya eli altında bulunan makine, tesisat, eşya ya da maddelere otuz günlük ücreti tutarını aşacak şekilde zarar vermesi halinde, işverenin haklı fesih imkânının bulunduğu belirtilmiştir.

4857 sayılı Kanun'un 26. maddesi yönünden bir yllık hak düşürücü süre, zarara sebep olan olayın oluşumu tarihinden itibaren başlar. Ancak altı işgünlük ikinci süre, zarar miktarının belirlenmesinin ardından, bu durumun feshe yetkili makama iletilmesiyle işlemeye başlayacaktır. Zarar miktarının belirlenmesi bazen uzun zaman alabilir ve fesih hakkının kullanılması bakımından zarar miktarının belirlenmesi ve işçinin ücreti ile kıyaslanması zorunluluğu vardır.

4857 sayılı Kanun'un 26. maddesi yönünden bir yllık hak düşürücü süre, zarara sebep olan olayın oluşumu tarihinden itibaren başlar. Ancak altı işgünlük ikinci süre, zarar miktarının belirlenmesinin ardından, bu durumun feshe yetkili makama iletilmesiyle işlemeye başlayacaktır. Zarar miktarının belirlenmesi bazen uzun zaman alabilir ve fesih hakkının kullanılması bakımından zarar miktarının belirlenmesi ve işçinin ücreti ile kıyaslanması zorunluluğu vardır.

Dosya içeriğinden, davacının iş sözleşmesine 19.08.2010 tarihinde meydana gelen kazada kusurlu hareketi sebebiyle işvereni otuz günlük ücretinin üzerinde zarara uğratması gerekçesiyle 4857 sayılı Kanun'un 25/II-1. maddesi gereğince son verildiği, feshe konu hasarlı olayın 19.08.2010 tarihinde meydana geldiği, davalı şirket tarafından meydana gelen hasarın davacının otuz günlük ücreti tutarının üzerinde olduğunun 25.08.2010 tarihli ön ekspertiz raporu ile öğrenildiği ve aynı tarihte davacının savunmasının istendiği, davacının 27.08.2010 tarihinde savunmasını verdiği, kesin ekspertiz raporunun 28.08.2010-31.08.2010 tarihlerinde alındığı, iş sözleşmesinin 03.09.2010 tarihli fesih bildirimi ile, “...19.08.2010 tarihinde göreviniz ile ilgili olarak talimatlara aykırı şekilde özensiz ve dikkatsiz olarak gerçekleştirdiğiniz işlemler esnasında, yazılı savunmanızda da ifade ettiğiniz üzere, park alanından aldığınız araç ile expertiz alanına girmeniz esnasında sağ kör noktaya bakıp sola dönmeniz sonucu 2 adet sıfır araca çarparak 30 günlük aylık ücretinizin tutarı üzerinde zarar vermiş ve zararın şirketimiz tarafından karşılanması sebebiyle şirketimizi maddi zarara uğratmış bulunmaktasınız.Bu durum yazılı savunmanız ile de tarafınızdan kabul edilmiştir. İş Kanunu'nun 25'nci maddesinin II. Bendinin (ı) bendinde, işçinin kendi isteği veya savsaması yüzünden işverenin malı olan veya malı plmayıp da eli altında bulunan makineleri, tesisatı veya başka eşya ve maddeleri otuz günlük ücretinin tutarıyla ödeyemeyecek derecede hasara ve kayba uğratmasının haklı fesih nedeni olduğu açıkça belirtilmiştir.Bu sebeple iş aktinizin yukarıda açıkça belirtilen nedenlerle İş Kanunu’nun 25/II(ı) maddesi uyarınca, 03.09.2010 tarihi itibari ile derhal ve tazminatsız olarak sona erdirilmesine karar verilmiştir.” gerekçesiyle feshedildiği anlaşılmıştır.

Somut olayda, mahkemece, iş sözleşmesinin 4857 sayılı Kanun'un 26. maddesinde belirtilen altı işgünlük süre içinde feshedilmediğinden bahisle davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazandığı kabul edilmiş ise de, altı iş günlük sürenin feshe yetkili makamın olayı öğrenme tarihinden itibaren başlayacağı düşünülmemiştir. Davacının iş sözleşmesini feshe yetkili makam ve bu makamın feshe konu olaydan haberdar olduğu tarih belirlenerek, feshin süresi içinde yapılıp yapılmadığı tesbit edildikten sonra, feshin süresi içinde yapıldığının belirlenmesi halinde, davacının yukarıda anılan hatalı eylemindeki kusuru ve bu sebeple işverenin uğradığı zarar ayrı ayrı belirlenerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken hatalı yorum ve eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesie, 25.04.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/21772, Karar No: 2022/21017, Tarih: 27.12.2022

**11. Ceza Dairesi         2021/21772 E.  ,  2022/21017 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık, Resmi belgede sahtecilik

...

Dairemizce de benimsenen, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 23.01.2018 tarihli, 2017/463 Esas ve 2018/20 Karar sayılı ve 23.01.2018 tarihli, 2015/962 Esas ve 2018/16 Karar sayılı ilamlarında da belirtildiği üzere; hükmolunan adli para cezasının ödenmemesi halinde uygulanacak olan 5275 sayılı Kanun’un 106/3. maddesinde, 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanan 6545 sayılı Kanun'un 81. maddesiyle yapılan değişikliğin ve 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulama yönünden Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yargılamanın hukuka uygun olarak yapıldığı, iddia ve savunmada ileri sürülen hususların gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hukuka uygun yöntemlerle elde edilen delillerin değerlendirilerek fiilin sanık tarafından işlendiğinin tespit edildiği, suçların vasıflarının doğru biçimde belirlendiği, cezaların kanuni takdir sınırlarında uygulandığı tüm dosya kapsamından anlaşılmakla, sanığın temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin ONANMASINA, 27.12.2022 tarihinde Başkanvekili ...'ın nitelikli dolandırıcılık suçundan hüküm kurularak TCK'nin 158/1-f, son maddesi uygulanması ihtimaline binaen 226/1. madde uyarınca ek savunma hakkı hatırlatılmadığı için savunma hakkının kısıtlandığına dair karşı oyu ile oy çokluğuyla, diğer yönlerden ise oy birliğiyle karar verildi.

(Karşı Oy)

Yz.İşl.Md. - ...

KARŞI OY

Dairemizin 27.12.2022 tarihli, 2021/21772 Esas ve 2022/21017 Karar sayılı sanık hakkında bilişim sistemlerinin banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçundan verilen mahkûmiyet hükmünün onanmasına ilişkin çoğunluk görüşüne aşağıdaki sebeplerden katılmıyorum.

A) TARTIŞMANIN KONUSU:

Sayın çoğunlukla ortaya çıkan uyuşmazlık sanık hakkında TCK'nın 158/1-f. maddesi sevkiyle kamu davası açılırken iddianamede aynı maddenin son fıkrasına yer verilmemesi halinde (TCK'nin 158/1-f, son maddesinin uygulanması ihtimali binaen CMK'nin 226/1, 2 maddeleri kapsamında ek savunma verilmesinin zorunlu olup olmadığına ilişkindir.

B) İDDİA:

Sanık hakkında resmi belgede sahtecilik suçu yanında, bilişim sistemlerinin banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçundan kamu davası açılırken TCK'nin 158/1-f maddesine yer verilmiş, buna karşılık atılı eyleme tertip edilen ceza miktarını belirleyen son fıkrasına yer verilmemiştir.

C) YARGILAMA SÜRECİ:

B) İDDİA:

Sanık hakkında resmi belgede sahtecilik suçu yanında, bilişim sistemlerinin banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçundan kamu davası açılırken TCK'nin 158/1-f maddesine yer verilmiş, buna karşılık atılı eyleme tertip edilen ceza miktarını belirleyen son fıkrasına yer verilmemiştir.

C) YARGILAMA SÜRECİ:

İnegöl Ağır Ceza Mahkemesince 05/11/2015 tarih 2015/102 Esas, 2015/173 Karar sayı ile sanık hakkında resmi belgede sahtecilik suçu yanında TCK'nin 158/1-f, 62/2, 52/2. maddeleri uyarınca 2 yıl 11 ay hapis ve 33.320,00 TL APC ile cezalandırılması karar verilmiştir.

Anılan yargılamada TCK'nin 158/1-f, son maddesinin uygulanmasına binaen ek savunma verilmediği gibi iddia makamının esas hakkındaki mütalaasında da 158/1-f, son maddesine yer verilmemiş, hükümde de "son" fıkrasına temas edilmeksizin mahkûmiyet hükmü kurulmuştur.

D) KONUYA İLİŞKİN YASAL DÜZENLEME:

1-Sanığın eylemi TCK'nin 158/1-f bendinde bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle, dolandırıcılık suçu olarak tanımlanmıştır.

Anılan bentte sadece fiilin tanımına yer verilmiş, fiile tertip edilen ceza ise aynı maddenin son fıkrasında üç yıldan on yıla kadar hapis ve beş bin güne kadar adlî para cezası olarak belirlenmiş; ancak, (e), (f), (j), (k) ve (l) bentlerinde sayılan hâllerde hapis cezasının alt sınırının dört yıldan, adli para cezasının miktarının ise suçtan elde edilen menfaatin iki katından az olamayacağı belirtilmiştir.

2-CMK'nin 226/1 maddesinde; sanık, suçun hukukî niteliğinin değişmesinden önce haber verilip de savunmasını yapabilecek bir hâlde bulundurulmadıkça, iddianamede kanunî unsurları gösterilen suçun değindiği kanun hükmünden başkasıyla mahkûm edilemez şeklinde düzenlemeye yer verilirken 2. fıkrasında ise; cezanın artırılmasını veya cezaya ek olarak güvenlik tedbirlerinin uygulanmasını gerektirecek hâller, ilk defa duruşma sırasında ortaya çıktığında da ek savunma verileceği emredici bir şekilde düzenlenmiştir.

E) KONUNUN DEĞERLENDİRİLMESİ:

Bir fiil nedeniyle dava açıldığının kabul edilebilmesi, o fiilin iddianamede açıkça gösterilmesine bağlıdır. Dolayısıyla dava açan belgede (mahkemece kabulüne karar verilmiş iddianame) hem suçun adı, hem eylemi oluşturan olaylar hem de eyleme uygulanacak yasa maddelerinin açık ve duraksamaya yer verilmeksizin belirtilmesi zorunludur.

İddianamede anlatılan fiilin dışına çıkılarak davaya dâhil edilmeyen bir fiil nedeniyle yargılama yapılması ve bu fiilden dolayı hüküm kurulması davasız yargılama olmaz ilkesinin ihlaline yol açar.

Bu sebeple iddianamede sadece suç teşkil eden fiilin anlatılması yeterli olmayıp maddi olayın tamamen açıklanması zorunluluk arz etmektedir.

Başka bir deyişle iddianamenin ayrıntılı olması, yüklenen suçun unsurlarını oluşturan fiilin nelerden ibaret olduğunun hiçbir duraksamaya yer vermeyecek şekilde ortaya konulması gerekmektedir.

Bu sebeple iddianamede sadece suç teşkil eden fiilin anlatılması yeterli olmayıp maddi olayın tamamen açıklanması zorunluluk arz etmektedir.

Başka bir deyişle iddianamenin ayrıntılı olması, yüklenen suçun unsurlarını oluşturan fiilin nelerden ibaret olduğunun hiçbir duraksamaya yer vermeyecek şekilde ortaya konulması gerekmektedir.

CMK'nin 225 inci maddesinin 2 nci fıkrasına göre mahkeme, fiili nitelendirirken iddia ve savunmalarla bağlı değildir. Dolayısıyla yargılama sürecinde iddianamede gösterilen “fiilin hukuki niteliğinin” değişmesi söz konusu olabilir. Bununla birlikte “cezanın artırılmasını veya cezaya ek olarak güvenlik tedbirlerinin uygulanmasını gerektirecek hâllerin ilk defa duruşma sırasında ortaya çıkması” da mümkündür.

İddianamede gösterilen fiilin hukuki niteliğinin değişmesi ve cezanın artırılmasını veya cezaya ek olarak güvenlik tedbirlerinin uygulanmasını gerektirecek hâllerin ilk defa duruşma sırasında ortaya çıkması durumlarında CMK'nin “Suçun niteliğinin değişmesi” başlıklı 226 ncı maddesi ile kanun koyucu, sanığa “ek savunma hakkı” verilerek değişen duruma göre bir hüküm kurulmasına imkân sağlamıştır.

Yukarıda içeriği belirtilen iddianamede TCK'nin 158/1-f maddesinde tanımlanan atılı fiil belirtilmiş, ancak bu fiile uygulanacak hürriyeti bağlayıcı ceza ile adli para cezası miktarlarını belirleyen son fıkrasına yer verilmemiştir.

Dolayısıyla sanık iddianamede belirtilen sevk maddesi kapsamında kendisine atılı fiili öğrenmekte buna karşılık fiilin yaptırımını teşkil eden cezalar konusunda hiç bilgilendirilmemiştir. Bu noksanlığın CMK 226/1, 2 maddeleri kapsamında ek savunma verilerek tamamlanması gerekirken göz ardı edilerek hüküm kurulmuştur.

F) SONUÇ:

TCK'nin 158/1-f, son fıkrasının iddianamede yer almaması, iddia makamının esas hakkındaki mütalaasında da ifade edilmemiş olması karşısında, CMK'nin 226/1 ve 2 maddeleri uyarınca ek savunma hakkı hatırlatılmaksızın cezalandırılmasına karar verilmek suretiyle sanığın savunma hakkının kısıtlandığı görüşünde olduğumdan sayın çoğunluğun nitelikli dolandırıcılık suçu yönünden onama yönündeki görüşüne katılmıyorum. 27.12.2022

...
Yargıtay — Esas No: 2021/5285, Karar No: 2021/11420, Tarih: 07.06.2021

**2. Ceza Dairesi         2021/5285 E.  ,  2021/11420 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : İş yeri dokunulmazlığının ihlali, taksirle yangına neden olma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1- Suça sürüklenen çocuklar hakkında taksirle yangına neden olma suçundan kurulan hükümlerin incelemesinde;

Suç tarihi itibariyle 12-15 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocukların eylemlerine uyan 5237 sayılı TCK’nın 171/1-a ve 31/2. maddelerinde tanımlanan suçun gerektirdiği cezanın üst sınırına göre aynı Kanun’un 66/1-e, 66/2. maddelerinde öngörülen 4 yıllık zamanaşımının karar tarihi olan 17/03/2016 tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuklar hakkında taksirle yangına neden olma suçundan açılan kamu davalarının CMK’nın 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE,

2- Suça sürüklenen çocuklar hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükümlerin incelemesinde;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA, 07/06/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4802, Karar No: 2011/5110, Tarih: 04.05.2011

**4. Hukuk Dairesi         2011/4802 E.  ,  2011/5110 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... ve diğerleri vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 31/03/2006 gününde verilen dilekçe ile ölümlü trafik kazasından ... maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 25/01/2011 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Diğer temyiz itirazına gelince; dava, 19.01.2006 günü meydana gelen trafik kazası nedeniyle desteğinin ölümünden dolayı uğranılan maddi ve manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece asıl dava ve birleşen davadaki istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davalı tarafından temyiz olunmuştur.

Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Dava konusu olayın tarihi ve yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde davacılar yararına takdir edilen manevi tazminat tutarları fazladır.

Yerel mahkemece açıklanan yönler gözetilerek, davacılar yararına daha alt düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenlerle BOZULMASINA; öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenle reddine 05/05/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.