muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/13620, Karar No: 2013/912, Tarih: 07.02.2013

Şöyle ki; bu yer yörede 1964 yılında yapılan genel arazi kadastrosunda tapulama dışı bırakılmıştır. Paftasında taşınmazın bulunduğu yer “çalılık” olarak belirtilmektedir. Yerel bilirkişi, öncesi çalılık ve fundalık olan yerin davacının babası tarafından kısmen açılıp, kısmen delicelerinin aşılandığını belirtmiştir. Yer halen % 40- 50 eğimli aşılı zeytinlik niteliğindedir.

Orman bilirkişi tarafından 1959 tarihli memleket haritası üzerinde yapılan uygulamada da çalılık alanda görünmektedir.

Çam, ladin, gürgen, meşe, kayın gibi ağaçlar asıl orman ağacı olmakla birlikte, meyveli -meyvesiz fıstık çamı, palamut meşesi, aşısız kestane, kavak, söğüt, kızılağaç, akasya, okalüptüs ağaçları, aşılı ve aşısız zeytinliklerle, yabani veya aşılanmış fıstık, sakız ve sakız nevileri olan menengiç, buttun, yabani sakız, (mezdeki sakız) adi sakız, filistin sakızı ve harnup ağaçları da orman örtüsüdür. Bu gibi yerler 6831 sayılı Kanunun 1/I maddesi gereğince toprağıyla birlikte orman sayılır. 6831 sayılı Kanunun 1/J maddesinde “funda veya makilerle örtülü orman ve toprak muhafaza karakteri taşımayan yerlerin orman sayılmayacağı hükme bağlanmış olmakla birlikte, maddenin karşı anlamından orman ve toprak muhafaza karakteri taşıyan çalılık, fundalıklarla örtülü yerlerin orman sayılacağı açıktır. Teraslama ve hafriyatla taşınmazın eğiminin düşürülmesi taşınmazın gerçek niteliğini değiştirmez. Bilimsel yönden eğimi % 12’nin üzerinde olan taşınmazların toprak muhafaza

karakteri taşıdığı kabul edildiği gibi 15.07.2004 tarihli Resmî Gazetede yayımlanan Orman Kadastro Yönetmeliğinin 23/P maddesinde % 12'den fazla eğimli olan maki ve fundalık yerlerin toprak muhafaza karakteri taşıyacağı ve 26/j maddesinde bu tür yerlerin orman olarak sınırlandırılmasının

zorunlu olduğu ve aynı maddenin ikinci fıkrasında bu yerler orman rejimine girdiğinden herhangi bir nedenle orman kadastrosu sınırlarının dışında bırakılmış olmasının orman olma niteliğini ortadan kaldırmayacağı ve 4999 sayılı KanunYasa ile değişik 6831 sayılı Kanunun 7. maddesi gereğince de herhangi bir nedenle sınırlama dışı bırakılmış orman olması nedeniyle, her zaman orman sınırları içine alınabileceği hükme bağlanmıştır.

zorunlu olduğu ve aynı maddenin ikinci fıkrasında bu yerler orman rejimine girdiğinden herhangi bir nedenle orman kadastrosu sınırlarının dışında bırakılmış olmasının orman olma niteliğini ortadan kaldırmayacağı ve 4999 sayılı KanunYasa ile değişik 6831 sayılı Kanunun 7. maddesi gereğince de herhangi bir nedenle sınırlama dışı bırakılmış orman olması nedeniyle, her zaman orman sınırları içine alınabileceği hükme bağlanmıştır.

1970, 1974, 1984, 1986 ve 2004 tarihli orman kadastro yönetmeliklerinin tümünde “3573 sayılı Kanun ile bu Kanunu değiştiren 6777 sayılı Kanuna göre Devlet Ormanlarından tefrik edilmiş, zeytinlik, sakızlık ve harnupluk sahalar için tevzi işlemleri yapılmamış ise, Devlet Ormanı olarak sınırlandırılır.” hükmüne yer verilmiştir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 27/02/2008 gün ve 2008/20-157 Esas - 2008/194 karar sayılı kararında da belirtildiği üzere delicelik ve yabani zeytinlerin aslı orman ağacı olup, ancak; 3573 sayılı “Zeytinciliğin Islahı ve Yabanilerinin Aşılattırılması Hakkında Kanun” hükümlerine göre yetkili makamlarca karar verilmesi ya da verilen bu karar uyarınca tapu kaydı oluşturulması durumunda o yerin orman olmadığı kabul edilebilir. Kanun gereği zeytincilik parseli olarak belirlenip tahsis edilmeyen yerin aşılanmak suretiyle iktisabı mümkün değildir. Bu tür bir yerin orman sınırları dışında bırakılması dahi davacılara bir hak sağlayamaz. Değinilen yönler gözetilerek davacının davası reddedilip, Hazinenin tescil talebinin değerlendirilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesi usûl ve kanuna aykırıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; Hazinenin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA 07/02/2013 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/21084, Karar No: 2024/3486, Tarih: 04.03.2024

**2. Ceza Dairesi         2023/21084 E.  ,  2024/3486 K.**

**"İçtihat Metni"**

K A N U N Y A R A R I N A

B O Z M A

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Hâkimliği

SAYISI : 2021/920 D.İş

ŞİKÂYETÇİ : ...

ŞÜPHELİ : ...

SUÇ : Suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi

İNCELEME KONUSU

KARAR : Kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yönelik itirazın kabulü

ile kararın kaldırılması

KANUN YARARINA BOZMA

YOLUNA BAŞVURAN : Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 07.07.2023 tarihli ve KYB-2023/61906 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"Dinar Sulh Ceza Hakimliğinin 22/10/2021 tarihli kararı ile, Dinar Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 09/09/2021 tarihli ve 2021/1761 soruşturma, 2021/863 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kaldırılmasına karar verilmiş ise de,

Somut olayda, inceleme konusu kovuşturmaya yer olmadığına dair karar öncesinde, aynı eylem nedeniyle aynı şüpheli hakkında Dinar Cumhuriyet Başsavcılığınca 06/05/2020 tarihli ve 2020/355 soruşturma, 2020/448 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği ve anılan karara karşı yapılan itirazın Dinar Sulh Ceza Hakimliğinin 21/10/2020 tarihli ve 2020/369 değişik iş sayılı kararı ile reddedilerek kesinleştiği,

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanun'un 172/1-2. maddesinde yer alan "(1)Cumhuriyet savcısı, soruşturma evresi sonunda, kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak delil elde edilememesi veya kovuşturma olanağının bulunmaması hâllerinde kovuşturmaya yer olmadığına karar verir. Bu karar, suçtan zarar gören ile önceden ifadesi alınmış veya sorguya çekilmiş şüpheliye bildirilir. Kararda itiraz hakkı, süresi ve mercii gösterilir. (2)Kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildikten sonra kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak yeni delil elde edilmedikçe ve bu hususta sulh ceza hâkimliğince bir karar verilmedikçe, aynı fiilden dolayı kamu davası açılamaz." şeklindeki düzenleme nazara alındığında, Dinar Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 06/05/2020 tarihli kovuşturmaya yer olmadığı kararından sonra dosyaya yeni bir delil girmediği gözetilmeden, 09/09/2021 tarihli kovuşturmaya yer olmadığı kararına karşı yapılan itirazın reddine karar verilmesi yerine, yazılı şekilde kabulüne karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

II. GEREKÇE

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 172/1-2. maddesindeki, "(1) Cumhuriyet savcısı, soruşturma evresi sonunda, kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak delil elde edilememesi veya kovuşturma olanağının bulunmaması hâllerinde kovuşturmaya yer olmadığına karar verir. Bu karar, suçtan zarar gören ile önceden ifadesi alınmış veya sorguya çekilmiş şüpheliye bildirilir. Kararda itiraz hakkı, süresi ve mercii gösterilir. (2) Kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildikten sonra kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak yeni delil elde edilmedikçe ve bu hususta sulh ceza hâkimliğince bir karar verilmedikçe, aynı fiilden dolayı kamu davası açılamaz." şeklindeki düzenleme uyarınca dosya kapsamına göre, şikâyetçinin EFT yapacağı sırada parayı yanlışlıkla başka bir hesaba gönderdiğinin, parayı gönderdiği kişiye ulaşamadığını beyan ettiğinin, banka ile yapılan yazışmalar sonucunda şikâyetçinin parayı gönderdiği kişinin şüpheli ... olduğunun tespit edildiğinin iddia edildiği incelemeye konu olayda, aynı eylem nedeniyle aynı şüpheli hakkında daha önce Dinar Cumhuriyet Başsavcılığının 06.05.2020 tarihli ve 2020/355 Soruşturma sayılı kararı ile kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği ve bahse konu karara yönelik yapılan itirazın Dinar Sulh Ceza Hâkimliğinin 21.10.2020 tarihli ve 2020/369 Değişik İş sayılı kararı ile reddedilerek kesinleştiği, kovuşturmaya yer olmadığına dair karar sonrası aynı eylem nedeniyle Cumhuriyet Başsavcılığınca kamu davasının açılması için 5271 sayılı Kanun'un 172/2. maddesi uyarınca yeterli ve yeni delil olması ve bu hususta sulh ceza hâkimliğince bir karar verilmesi gerektiği, dosya kapsamında sulh ceza hâkimliğince verilen bir kararın bulunmadığı, bu durumda sözü edilen suç nedeniyle soruşturmaya devam edilmek suretiyle iddianame düzenlenip dava açılamayacağı hâlde, Dinar Sulh Ceza Hâkimliğinin 22.10.2021 tarihli kararı ile, Dinar Cumhuriyet Başsavcılığının 09.09.2021 tarihli ve 2021/1761 Soruşturma sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yönelik itirazın kabul edilerek bahse konu kararın kaldırılmasına karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

III. KARAR

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE, Dinar Sulh Ceza Hâkimliğinden kesin olarak verilen 22.10.2021 tarihli ve 2021/920 Değişik İş sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309/3. maddesi gereği, KANUN YARARINA BOZULMASINA, aynı Kanun’un 309/4. maddesinin (a) bendi uyarınca sonraki işlemlerin itiraz merciince yerine getirilmesine, dava dosyasının itiraz merciine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 04.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3780, Karar No: 2012/11284, Tarih: 11.06.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/3780 E.  ,  2012/11284 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek, defter ve belgeleri gizlemek

HÜKÜM : a)213 sayılı VUK'nun 359/b-1, 765 sayılı TCK'nun 80. maddeleri uyarınca 21 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin,

b)213 dayılı VUK'nun 359/b-1, 765 sayılı TCK'nun 80. maddeleri uyarınca 21 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin,

c)213 dayılı VUK'nun 359/b-1, 765 sayılı TCK'nun 80. maddeleri uyarınca 21 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin,

d)213 sayılı VUK'nun 359/a-2. maddeleri uyarınca 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin

I- Defter ve belgeleri gizlemek ile 2004 ve 2005 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçlarından kurulan mahkumiyet kararlarına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Tekerrüre esas sabıkası olan sanık hakkında TCK.nun 58. maddesinin uygulanmamasındaki isabetsizlik karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, defter ve belgeleri gizleme suçu yönünden cezayı artırıcı ve azaltıcı sebebin bulunmadığı, 2004 ve 2005 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçundan ise cezayı arttırıcı sebebin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde eleştiri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

II-2003 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan kurulan mahkumiyet kararına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen "2003 takvim yılında sahte fatura düzenlemek" suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK’nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, 11.06.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14841, Karar No: 2020/748, Tarih: 10.02.2020

**1. Hukuk Dairesi         2016/14841 E.  ,  2020/748 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL-TAZMİNAT

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil tazminat davası sonunda, yerel mahkemece davanın kısmen kabulüne kısmen reddine ilişkin olarak verilen karar davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'un raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil olmadığı takdirde bedel isteğine ilişkindir.

Davacı, mirasbırakan babası ...’in 3 parsel sayılı (yeni 22031 ada 7 parsel) taşınmazdaki payını muvazaalı olarak davalı ...’e, ...’in de ...ı’ya, ...’ın da tekrar ...’e temlik ettiğini, daha sonra taşınmaza bina yapıldığını, 3 ve 7 numaralı bağımsız bölümlerin davalı adına tescil ediliğini, 3 numaralı bağımsız bölümün dava dışı ...’ye devredildiğini ileri sürerek 3 numaralı bağımsız bölümün bedelinin payı oranında tahsiline, 7 numaralı bağımsız bölümün de tapu kaydının iptali ile payı oranında adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, mirasbırakana gecekondusunu onarması için para verdiğini ve bu para karşılığında mirasbırakanın payını devrettiğini, diğer kardeşlerinin para vermeye yanaşmadığını, maddi durumunun iyi olduğunu, ...’a küçük bir pay satmasının mal kaçırma kastı olmadığını gösterdiğini, 7 numaralı bağımsız bölüm için müteahhide arsa payı haricinde 17.001,00 TL ödediğini, 3 numaralı bağımsız bölümde ise hakkı olmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, temlikin muvazaalı olduğu gerekçesiyle 7 numaralı bağımsız bölüm yönünden davanın kabulüne, davalının müteahhide vermiş olduğu bedel için davacı tarafça depo edilen 1.891,50TL’nin karar kesinleştiğinde davalıya ödenmesine, 3 numaralı bağımsız bölüm yönünden davalının taşınmazda hakkı olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; mirasbırakan ...’in 20666 ada 3 parsel sayılı taşınmazdaki 171/700 payını 27.05.2002 tarihinde davalı oğlu ...’e satış suretiyle temlik ettiği, 2002 yılında yapılan imar uygulaması sonucu taşınmazın 22031 ada 7 parsel numarasını aldığı ve davalı payının 15100/119587 olduğu, 08.07.2005 tarihinde ...’in 100/119587 payını dava dışı ...’ya devrettiği ve 14.07.2006 tarihinde geri aldığı, davalı ... ile dava dışı müteahhit tarafından davalıya bir daire isabet edecek şekilde 16.02.2011 tarihli düzenleme şeklinde gayrimenkul satış vaadi ve kat karşılığı inşaat sözleşmesinin akdedildiği, 7 parsel sayılı taşınmazdaki 3 ve 7 numaralı bölümlerin 03.10.2012 tarihinde kurulan kat irtifakı ile davalı adına tescil edildiği, 3 numaralı bağımsız bölümün 2013 yılında dava dışı üçüncü kişiye satıldığı, mirasbırakanın 20.02.2006 tarihinde öldüğü, geriye mirasçı olarak çocukları ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ...’in kaldığı anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada mirasbırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 01.04.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 706., Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 237., (Borçlar Kanunu'nun (BK) 213.) ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ile durumun aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile mirasbırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Öte yandan, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı davalarda mirasbırakanın kastının açık bir şekilde saptanması gerekmektedir. Bu kapsamda, temlikin mirasçılardan mal kaçırma amacıyla yapıldığını ispat külfeti 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun (HMK) 190. maddesi ile TMK'nın 6. maddesi gereği davacı tarafa aittir.

Somut olayda, mirasbırakanın diğer mirasçılarından mal kaçırmasını gerektirir bir neden ve muvazaanın varlığı konusunda somut bir olgu ortaya konulamadığı gibi davanın kabulü halinde hak sahibi olacak mirasçı Elif’in de mirasbırakanın gecekondusunun yandığı ve davalının onararak kullanılacak hale getirdiği, davalının yapmış olduğu masraflar hariç satış bedelini de mirasbırakana ödediği, satışın gerçek olduğu yönünde beyanda bulunduğu görülmüştür. Dolayısıyla, davacı temlikin muvazaalı olduğu iddiasını kanıtlayamamıştır. Öte yandan, bedeller arasındaki fark da tek başına muvazaanın kanıtı değildir.

Hal böyle olunca, davacının iddialarını HMK’nın 190. ve TMK’nın 6. maddeleri uyarınca kanıtlayamadığı gözetilerek davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile davanın kabulüne karar verilmesi doğru değildir.

Davalının değinilen yön itibariyle yerinde bulunan temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, 10/02/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2193, Karar No: 2013/6495, Tarih: 11.06.2013

**20. Hukuk Dairesi         2013/2193 E.  ,  2013/6495 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescili davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı Hazine tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında ...Köyü 152 ada 30 parsel (4845 m2) sayılı taşınmaz, belgesizden davalılar adına tespit ve tescil edilmiştir. Davacı Hazine, taşınmazın kayıp ve yitik kişilerden kalan Deletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olduğu iddiasıyla kadastro mahkemesinde tespite itiraz davası açmıştır.

Kadastro mahkemesince davanın askı ilân süresi içinde açılmadığı gerekçesiyle görevsizlik kararı verilerek, dosya Sulh Hukuk Mahkemesine aktarılmıştır. Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde orman kadastrosu, 3402 sayılı Kanunun 5304 sayılı Kanun ile değişik 4. maddesi hükmüne göre yapılmış, çekişmeli parsel orman alanı dışında bırakılmıştır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usûl ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13/j maddesi gereğince harç alınmasına yer olmadığına 11/06/2013 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7142, Karar No: 2016/2164, Tarih: 29.02.2016

**11. Hukuk Dairesi         2015/7142 E.  ,  2016/2164 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Van 4. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 18.11.2014 tarih ve 2012/348-2014/292 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin konut için ipotek karşılığı davalı Banka'dan kredi çektiğini, bunun üzerine banka tarafından davalı ... Şirketi tarafından 23807932 poliçe numarası ile 11/03/2010 tarihinde .. poliçesinin yapıldığını, konutun ...'da meydana gelen 23/10/2011 ve 09/11/2011 tarihli depremlerde hasar gördüğünü ve hakkında yıkım kararı verildiğini, konuta ait poliçenin süresi bitmesine rağmen davalılarca usulüne uygun olarak yenilenmesinin sağlanmadığını bu nedenle meydana gelen zararlardan davalıların sorumlu olduğunu ileri sürerek, 10.000,00 TL tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek ticari faizi ile birlikte davalılardan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı .. ve ...Bank A.Ş. vekilleri davanın reddini istemiştir.

Davalı ...Ş.'ye davaya cevap vermemiştir.

Davalı .. ve ...Bank A.Ş. vekilleri davanın reddini istemiştir.

Davalı ...Ş.'ye davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, davalı ...Ş. aracı kılınarak zorunlu deprem sigortası poliçesi düzenlendiği, düzenlenen poliçenin 11/03/2011 tarihinde sona erdiği, daha sonra 23/10/2011 ve 09/11/2011 tarihlerinde meydana gelen depremlerde konutun zarar gördüğü bu haliyle davalı şirket yönünden pasif husumetin bulunmadığı, diğer davalılar yönünden ise, davacı tarafından alınan kredi karşılığı ilk yıl için zorunlu deprem sigortası yapıldığı, sonraki yıllar için yapılmadığı, bu durumun davacının sigorta prim bedelini yatırılmamasından kaynaklandığı, ilk yıl zorunlu deprem sigortası yaptırmış olan davalı bankanın takip eden yıl için poliçeyi düzenlettirmemiş olması nedeniyle davacıya bir güven vermediği, davacının da sonraki yıllar için poliçe sebebiyle prim tutarını ödemediği, ilk yıl için düzenlenen poliçeden haberdar olan davacının daha sonraki yıllar içinde poliçe düzenlemesini bilmesi gerektiği, yine deprem tarihi itibariyle taraflar arasındaki kredi ilişkisinin sona erdiği, kredi ilişkisinin sona erdiği tarihten itibaren davalı Banka'nın bir sorumluluğunun bulunmayacağı, bu tarihten itibaren davacının bağımsız olarak zorunlu deprem sigortası poliçesi düzenlettirebileceği, davalı bankanın kusurunun bulunmadığı, yine, deprem tarihinde yürürlükte bulunan 587 sayılı KHK'nın 9. maddesi kapsamında sigorta şirketinin muhataba yapacağı bildirimin ihbar mahiyetinde olduğu, bu bildirim sonucu sigortalının poliçeyi yeniletme yada yeniletmeme iradesinin kendisinde bulunduğu, bu bakımdan sigorta şirketinin ihbar mahiyetindeki bildiriminin sonuca etkili olmayacağı, sigorta şirketinin ve ..'ın sorumluluğuna gidilemeyeceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 01,50 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 29.02.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.