muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/5689, Karar No: 2020/14017, Tarih: 01.12.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/5689 E.  ,  2020/14017 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suça sürüklenen çocuk ...'un 17.10.2014 tarihinde, suça sürüklenen çocuk ...'in 21.11.2014 tarihinde yakalama kararı ile alınan sorguları esnasında 18 yaşını doldurdukları ve müdafii istemediklerinini beyan etmeleri karşısında, zorunlu müdafiiye yapılan tefhim ve tebliğin kendisine bağlanan hukuki sonuçları doğurmayacağı, bu durumda suça sürüklenen çocuklar hakkında hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme suçlarından verilen hükmün mahkeme tarafından atanan zorunlu müdafiinin yüzüne karşı verilmiş ise de, hükmün suça sürüklenen çocukların kendilerine de tebliğ edilmesi ve kendileri tarafından temyiz dilekçesi vermeleri halinde temyiz isteminin kabul edilmesi gerektiği gözetildiğinde; suça sürüklenen çocukların kendilerine müdafii atandığından haberlerinin olmadığı, yokluklarında verilen 04/11/2015 tarihli kararın atanan zorunlu müdafiiye tefhim edildiği, hükmün atanan müdafii tarafından temyiz edildiği anlaşılmakla, gerekçeli kararın suça sürüklenen çocuklara tebliği ile tebligat belgesi ve vermeleri halinde temyiz dilekçesi de eklenerek incelenmek üzere iadesinin mahallince sağlanması için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE, 01/12/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2020, Karar No: 2018/8963, Tarih: 17.09.2018

**19. Ceza Dairesi         2017/2020 E.  ,  2018/8963 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Ticareti terk eden tacir açısından; muhatapların haklarını korumaya yönelik olarak İİK'nın 44. maddesi ile, ticareti terk eden bir tacire; 15 gün içerisinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirme ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunma, Ticaret Sicili Memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazete'de ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan etme ve ilan masraflarını da ödeme yükümlülükleri yüklenmiş, bu yükümlülüklere aykırı davranmanın yaptırımı ise İİK'nın 337/a maddesinde düzenlenmiş olup, takibi şikayete bağlı olan seçimlik hareketli bu suçun;

1- İİK'nın 44. maddesine göre mal beyanında bulunulmaması,

2- Mal beyanında mevcudun eksik gösterilmiş olması,

3- Aktifte yer alan malın veya yerine kaim olan değerin haciz veya iflas sırasında gösterilmemesi,

4- Mal beyanından sonra, beyan edilen bu mallar üzerinde tasarruf edilmesi” şeklinde sıralanan seçimlik hareketlerden herhangi birisinin işlenmesiyle, diğer koşulların da (alacaklının zarar görmesi ve borçlunun tacir olması gibi...) gerçekleşmesi halinde oluşacağı konusunda gerek uygulamada gerek öğretide herhangi bir duraksamanın mevcut olmaması karşısında; 2014 ve 2015 yıllarına ait tüm beyanname örnekleri getirtilerek ticari faaliyetlerinin devam edip etmediği ve şikayetin süresinde olup olmadığı incelenip, delillerin bir bütün halinde değerlendirilmesi suretiyle sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik kovuşturma ile yetinilerek yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre de;

1- Anayasanın 141, CMK’nın 34 ve 230. maddeleri uyarınca mahkeme kararlarının sanıkları, mağdurları, Cumhuriyet savcısını ve herkesi inandıracak ve Yargıtay denetimine imkan verecek biçimde olması gerekir. Yargıtay’ın gerekçelerde tutarlılık denetimini yapabilmesi için, mahkemece ulaşılan vicdani kanı kapsamında sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nın 50. ile 51. maddelerinde düzenlenen seçenek yaptırımlara çevirme ve erteleme nedenlerinin kanuni bağlamda tartışılması gerekirken tartışılmaması,

1- Anayasanın 141, CMK’nın 34 ve 230. maddeleri uyarınca mahkeme kararlarının sanıkları, mağdurları, Cumhuriyet savcısını ve herkesi inandıracak ve Yargıtay denetimine imkan verecek biçimde olması gerekir. Yargıtay’ın gerekçelerde tutarlılık denetimini yapabilmesi için, mahkemece ulaşılan vicdani kanı kapsamında sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nın 50. ile 51. maddelerinde düzenlenen seçenek yaptırımlara çevirme ve erteleme nedenlerinin kanuni bağlamda tartışılması gerekirken tartışılmaması,

2- 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 17/09/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4363, Karar No: 2013/9279, Tarih: 22.10.2013

**20. Hukuk Dairesi         2013/4363 E.  ,  2013/9279 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... Yönetimi vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı ... Yönetimi vekili, ... Köyü 713 parselin Mera Kanunu gereğince mera olarak sınırlandırıldığını; ancak, resmî belgelere göre orman sayılan yerlerden olduğunu iddia ederek orman niteliğiyle Hazine adına tescilini istemiştir.

Mahkemece davanın kabulü ile (B) harfi ile işaretli 66195 m² yüzölçümündeki taşınmazın orman niteliği ile Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davacı ... Yönetimi tarafından temyiz edilmekle, Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 15/12/2005 gün ve 2005/11096-15443 sayılı kararı ile bozulmuştur.

Hükmüne uyulan bozma kararında özetle; “Çekişmeli 713 parselin yer aldığı mera olarak sınırlandırılan yere ait harita ve tutanaklar, askı ilân cetveli ile yöreye ait bulunulabilen en eski memleket haritası bulundukları yerlerden getirtilerek orman araştırmasının yapılması” gereğine değinilmiştir.

Mahkemece, bozma kararına uyulduktan sonra davanın kısmen kabulüne ve 713 parselin krokide (A) ile gösterilen 655.034,28 m²'lik bölümü ile (B) ile gösterilen 66.195,86 m²’lik bölümlerin ifrazıyla Hazine adına orman niteliğine tapuya tesciline karar verilmiş; hükmün yeniden temyizi üzerine, Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 02.05.2008 günlü ve 2008/3064 - 6782 sayılı kararı ile Hazinenin temyiz itirazları reddedilmiş; Orman Yönetiminin temyiz itirazlarının kabulü ile hüküm bozulmuştur.

Hükmüne uyulan bozma kararında özetle; “Davalı Hazinenin temyiz itirazlarının reddine, davacı ... Yönetiminin temyiz itirazlarına gelince; dava konusu 713 parselin (C) ile işaretli yerinin de 1958 tarihli memleket haritasında geniş yapraklı orman ağacı sembolü ile işaretlendiği, 1978 tarihli memleket haritasında ise çalılık rumuzu ile gösterildiği ve eğiminin de % 30-35 olduğu, bu nedenle (C) ile işaretli kısım yönünden de Orman Yönetiminin davasının kabul edilmesi” gereğine değinilmiştir.

Mahkemece bozma kararına uyulduktan sonra davanın kabulüne ve dava konusu 713 sayılı parselin tapu kaydının iptali ile orman niteliğiyle Hazine adına tapuya tesciline, Hazine kanunî hasım bulunduğundan yargılama gideri ve vekalet ücreti takdirine mahal bulunmadığına karar verilmiş; hüküm davacı ... Yönetimi tarafından, yargılama giderleri ve vekâlet ücreti yönünden; davalı Hazine tarafından, esasa yönelik olarak temyiz edilmekle, dairece davacı ... Yönetiminin temyiz itirazlarının reddine, davalı Hazinenin temyiz itirazlarını kabulü ile hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

Hükmüne uyulan Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 05/06/2009 günlü ve 2009/7471-9298 sayılı bozma kararında özetle; “çekişmeli 713 nolu parsel, 178 hektar 5025 m² yüzölçümüyle

Hükmüne uyulan Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 05/06/2009 günlü ve 2009/7471-9298 sayılı bozma kararında özetle; “çekişmeli 713 nolu parsel, 178 hektar 5025 m² yüzölçümüyle

mera niteliğiyle tespit edilmiş olup, davacı ... Yönetimi dava dilekçesine ekli memleket haritasında (A), (B) ve (C) ile gösterilen kısımlarının orman niteliğinde bulunduğu iddiasıyla itirazda bulunmuştur. Mahkemenin 07.11.2006 tarihli kararıyla; taşınmazın krokide (A) ile gösterilen 655.034,28 m²'lik bölümü ile (B) ile gösterilen 66.195,86 m²'lik bölümlerinin ifrazı ile orman niteliğiyle Hazine adına tapuya tescili hüküm altına alınmış, kararın Hazine ve Orman Yönetiminin temyizi üzerine, Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 02.05.2008 günlü bozma kararında özetle; “Davalı Hazinenin temyiz itirazlarının reddine, davacı ... Yönetiminin temyiz itirazlarına gelince; dava konusu 713 parselin (C) ile işaretli yerinin de 1958 tarihli memleket haritasında geniş yapraklı orman ağacı sembolü ile işaretlendiği, 1978 tarihli memleket haritasında ise çalılık rumuzu ile gösterildiği ve eğiminin de % 30-35 olduğu, bu nedenle, (C) ile işaretli kısım yönünden de Orman Yönetiminin davasının kabul edilmesi” gereğine değinilmiştir. Mahkemece bozma kararına uyulduğu halde hükme esas alınan krokideki (A) harfi ile işaretli 655.034,28 m², (B) harfi ile işaretli 66.195,86 m² ve (C) harfi ile işaretli 85.192,38 m²'lik kısımların 713 nolu parselden ifrazı ile orman niteliğiyle Hazine adına tapuya tesciline karar verilmesi gerekirken 178 hektar 5025 m² yüzölçümündeki taşınmazın tamamının tespit ve tapu kaydının iptali ile orman niteliğiyle Hazine adına tapuya tesciline karar verilmesinin bozmayı gerektirdiği”ne değinilmiştir.

Mahkemece, bozma kararına uyulduktan sonra davanın kısmen kabulüne ve teknik bilirkişi ... tarafından tanzim edilen (A) harfiyle belirtilen 655034,28 m²'lik bölüm, (B) harfiyle belirtilen 66195,86 m²'lik bölüm ile (C) harfiyle belirtilen 85192,38 m²'lik bölümlerin Naipli Köyü 713 nolu mera parselinden iptaliyle Hazine adına orman niteliğiyle tapuya tesciline karar verilmiş, taraflarca temyiz edilmeyerek kesinleşmiştir.

Bu defa tavzih talebinde bulunan davalı Hazine, ...Asliye Hukuk Mahkemesinin kesinleşen 2009/511 E. - 2009/522 K. sayılı hükmünün, tapuda infaz edilemediğinden tavzihen düzeltilmesini talep etmiştir. Mahkemece tavzih talebinin kabulü ile mahkememizin 18/11/2009 tarih ve 2009/511 E. - 2009/522 K. sayılı ilâmının infazında ekli Kadastro Teknisyeni Bilal Bıyıklı'ın 18/01/2013 tarihli raporu eki krokide yer alan koordinat tablosunun esas alınmasına karar verilmiş, hüküm davacı ... Yönetimi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usûl ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 22/10/2013 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/22611, Karar No: 2014/11219, Tarih: 29.04.2014

**2. Ceza Dairesi         2013/22611 E.  ,  2014/11219 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Gerekçeli kararın hüküm kısmında sanığın eyleminin bina içinde işlenen hırsızlık suçu olduğu belirtildikten sonra uygulanan kanun maddesinin 5237 Sayılı TCK.nın 142/1-b maddesi yerine 142/1 olarak gösterilmesi mahallinde düzeltilebilir yazım hatası kabul edilmiştir.

5237 sayılı TCK.nun 145. maddesinde yer alan "değer azlığı" kavramı, daha çoğunu alabilme olanağı varken, yalnızca ihtiyacı kadar ve değeri az olan malın alınması olup, olayda hırsızlık suçunun işleniş biçimine göre TCK.nun 145. maddesinin uygulanma koşulları bulunmadığı gözetilmeden sanığa verilen cezadan aynı maddeyle yazılı şekilde indirim yapılması aleyhe temyiz bulunmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 29.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12610, Karar No: 2017/25921, Tarih: 16.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/12610 E.  ,  2017/25921 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 16/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/21699, Karar No: 2013/21968, Tarih: 22.10.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2013/21699 E.  ,  2013/21968 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Taraflar arasındaki, kıdem, ihbar tazminatı, yıllık izin, fazla çalışma ücreti, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı sebeplerle gerçekleşen miktarın faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine ilişkin hükmün süresi içinde duruşmalı olarak temyizen incelenmesi davalı avukatınca istenilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 22.10.2013 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davalı adına Avukat ......ile karşı taraf adına Avukat ... geldiler. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek bırakılan günde Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı davalıya ait yurtdışındaki inşaat işyerlerinde çalıştığını haksız olarak sözleşmesinin feshedildiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı, fazla çalışma, yıllık izin, hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil ücretlerinin davalıdan tahsilini istemiştir

Davalı vekili cevabında, davacının yurtdışı işyerinde bir süre çalıştığını ancak alacak istemlerinin şartları bulunmadığından davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece bilirkişi hesaplamaları dikkate alınarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir

Karar davalı vekilince süresinde temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir

2- Dosya içeriğinden davacının davalının yurtdışındaki inşaat işyerlerinde çalışması konusunda taraflar arasında imzalanmış iş sözleşmesi bulunduğu anlaşılmıştır. Sınırlı sayıdaki puantajlar dosyaya sunulmuş ise de puantajlarda işyerine giriş çıkış saatlerinin bulunmadığı, mahkemece fazla mesai hafta tatili ve genel tatil alacakları şahit anlatımları ile belirlenmiştir.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları şahit beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları şahit beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille sözkonusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı yazılı delille ispatlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda da ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Fazla çalışmanın yazılı delil ya da şahitle ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan şahitlerin anlatımlarına değer verilemez. Ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığını iddia eden işçi, bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda yer alan bayram ve genel tatil ücreti ödemesinin yapıldığı varsayılır. Bordroda ilgili bölümünün boş olması ya da bordronun imza taşımaması halinde işçi, ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığını her türlü delille ispat edebilir.

Ulusal bayram ve genel tatillerde çalışıldığının ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, yazılı delil niteliğindedir. Ancak, sözü edilen çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda, tarafların dinletmiş oldukları şahit beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada gözönüne alınabilir.

Ulusal bayram ve genel tatillerde çalışıldığının ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, yazılı delil niteliğindedir. Ancak, sözü edilen çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda, tarafların dinletmiş oldukları şahit beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada gözönüne alınabilir.

Somut olayda, aynı mahiyette olduklarından seri nitelikte görülen davalarda mahkemece dinlenen davacı şahitlerin bir dosya üzerinden tüm davacılar için tek beyanda bulundukları, davacıların işyerinde yaptıkları işlerin demirci, kalıpçı, çelik kapı montajcısı gibi bir birinden farklı işler olduğu ve davası olan çalışanların işlerinde farklı olduğu halde bir ayrım yapılmadan normal günlük mesai saati dışında tüm işçiler için aynı sürelerde fazla mesai yaptıklarını beyan ettikleri görülmüştür. Davalı vekili de temyizde bazı işçilerin şahitlerin çalıştıkları projeden farklı yerde çalıştıklarını ve Kazakistan'da kışın aşırı soğuk olduğunu bu mevsimde çok soğuk günlerde çalışmanın sözkonusu olamayacağını iddia etmiştir. Bu durumda mahkemece davacının şahitlerle aynı projede yer alıp almadıkları, yaptığı işin niteliğine göre hangi saatlerde çalıştığı normal günlük mesai saatlerinin dışında varsa çalışmasının her ay, her mevsim veya yılın tüm günlerinde nasıl gerçekleştiği konusunda şahitlere açıklattırılarak fazla mesai, hafta tatili ve genel tatil alacaklarının belirlenmesi gerekir. Sunulan bir kısım puantajlarda bazı genel tatil günlerinde çalışma olmadığı görülmekle bunlarında değerlendirmeye alınması gerekir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, davalı yararına takdir edilen 990,00 TL duruşma avukatlık parasının karşı tarafa yükletilmesine, 22.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.