muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/2303, Karar No: 2021/3217, Tarih: 01.04.2021

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1-İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik olarak yapılan istinaf başvurusu üzerine HMK'nın 355 vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince esastan verilen nihai kararda, aşağıda belirtilen hususlar dışında dosya kapsamına göre saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi HMK'nın 369/1. ve 371. maddelerinin uygulanmasını gerektirici nedenlerin de bulunmamasına göre, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Dava, menfi tesbit istemine ilişkin olup davacı, dava dilekçesinde açıkça yemin deliline dayanmıştır. Bu durumda, davacıya yemin teklif etme hakkı hatırlatılarak oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu şekilde eksik incelemeye dayalı olarak yazılı olduğu şekilde karar verilmesi doğru olmadığından kararın bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ : Yukarıda (1) no'lu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) no'lu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz isteminin kabulü ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULMASINA, HMK'nın 373/2. maddesi uyarınca dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesi'ne gönderilmesine, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz eden davacıya iadesine, 01.04.2021 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Yargıtay tarafından temyiz incelemesinin ne şekilde yapılacağı HMK’nın 369 ve 371. maddelerinde belirtilmiştir.

HMK 369/1 maddesi uyarınca Yargıtay, tarafların ileri sürdükleri temyiz sebebleriyle bağlı olmayıp, kanunun açık hükmüne aykırı gördüğü hususları da inceleyebilir.

Bozma sebebleri 371. maddede sınırlı sayıda belirtilmiştir.

Bu madde hükmüne göre; “ (1) Yargıtay, aşağıda belirtilen sebeblerden dolayı gerekçe göstererek temyiz olunan kararı kısmen veya tamamen bozar;

a) Hukukun veya taraflar arasındaki sözleşmenin yanlış uygulanmış olması,

b) Dava şartlarına aykırılık bulunması,

c) Taraflardan birinin davasını ispat için dayandığı delillerin kanuni bir sebeb olmaksızın kabul edilmemesi,

ç) Karara etki eden yargılama hatası veya eksikliklerin bulunması,”

Davacı vekili delil listesinde yemin delinine dayanmış ise de, yargılama sırasında açıkca mahkemede yemin deliline başvurmak istediğine yönelik bir beyanda bulunmamıştır.

İstinaf dilekçesinde de yemin deliline dayandığına yönelik bir istinaf istemi yoktur.

Temyiz dilekçesinde de açıkca yemin deliline dayandığını belirtmemiş, bu hususu temyiz konusu yapmamıştır.

ç) Karara etki eden yargılama hatası veya eksikliklerin bulunması,”

Davacı vekili delil listesinde yemin delinine dayanmış ise de, yargılama sırasında açıkca mahkemede yemin deliline başvurmak istediğine yönelik bir beyanda bulunmamıştır.

İstinaf dilekçesinde de yemin deliline dayandığına yönelik bir istinaf istemi yoktur.

Temyiz dilekçesinde de açıkca yemin deliline dayandığını belirtmemiş, bu hususu temyiz konusu yapmamıştır.

Her ne kadar HMK 369/1 maddesi uyarınca Yargıtay tarafların ileri sürdükleri temyiz sebebleriyle bağlı olmayıp, kanunun açık hükmüne aykırı gördüğü hususları da re’sen inceleyebilir ise de; somut olayımızda kanunun emredici açık hükmüne aykırılık hali bulunmamaktır. Yine HMK 371. maddesi uyarınca yargılama sırasında davacı vekili yemin deliline başvuracağı yönünde bir irade açıklamasında bulunmadığından mahkemece yemin delinin ret edildiği de kabul edilemez.

Ayrıca istinaf edilmeyen hususlar temyiz aşamasında da ileri sürülemez.

Tüm bu nedenlerle kanunun emredici hükümlerine, kamu düzenine aykırılık halleri de bulunmadığından mahkemece yemin delilinin hatırlatılmaması nedeniyle usulden bozma yapılması usul ve yasalara aykırı olduğundan sayın çoğunluğun bu yöndeki görüşlerine katılamamaktayım.

Bölge Adliye Mahkemesinin kararının onanması gerektiği düşüncesindeyim.
Yargıtay — Esas No: 2024/8592, Karar No: 2024/9776, Tarih: 09.10.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/8592 E.  ,  2024/9776 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2017/613 E., 2020/110 K.

KARAR : Kısmen Kabul

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen rücuan tazminat istemi davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairemizce, İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne, karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davacı Kurum ve davalı Türkiye Şişe ve Cam Fab.A.Ş. (Devrolan Soda Sanayi A.Ş.) vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesi ile davalı ... Tahliye Nak. İnş. ve. Tic. Ltd Şirketinde çalışan sigortalının 06.09.2001 tarihinde iş kazası geçirdiğini kendisine geçici iş görmezlik ödeneği ödendiğini tedavi masrafı yapıldığını, peşin sermaye değerli gelir bağlandığını, bildirerek bunun davalı şirketlerden müşterek ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı Soda Sanayi vekili açılan davanın yerinde olmadığını, reddine karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 22.05.2009 tarihli ve 2004/1044 Esas,2009/168 Karar sayılı kararıyla; davalı Soda Sanayi %30, Dağ Tahmil Tahliye %30, sigortalının kusur oranı ise %40 olduğunu kabul ile Kurum zararının %60 ının davalılardan müşterek müteselsil tahsiline karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1.İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı Kurum ve davalılardan Soda San. A.Ş. vekilleri tarafından temyiz etmiştir.

2.Dairemiz 04.04.2011 tarih 2009/14477 Esas, 2011/4625 Karar sayılı ilamı ile somut olayda, sigortalı tarafından işveren aleyhine açılan tazminat davasında alınan kusur raporunun hükme esas alınmasına rağmen, raporun dosya içine celbedilmediği anlaşılmakla, Mahkemece yapılacak iş, yukarda belirtilen ilkeler çerçevesinde, söz konusu olay nedeniyle bir ceza davası olup olmadığı araştırılmalı, işçi sağlığı ve iş güvenliği konularında uzman bilirkişiler kurulu aracılığı ile yeniden kusur incelemesi yaptırılarak kusur oran ve aidiyetlerinin belirlenmesi gerekir gerekçesi ile İlk Derece Mahkemesi kararı bozulmuştur.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin 04.11.2014 tarihli ve 2012/431 Esas,2014/428 Karar sayılı kararıyla; davalı Soda Sanayi %30, Dağ Tahmil Tahliye %30, sigortalının kusur oranı ise %40 olduğunu kabul ile güncelenen ilk PSD ve geçici iş göremezlik Kurum zararının %60 ının davalılardan müşterek müteselsil tahsiline karar verilmiştir.

C. Bozma Kararı

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin 04.11.2014 tarihli ve 2012/431 Esas,2014/428 Karar sayılı kararıyla; davalı Soda Sanayi %30, Dağ Tahmil Tahliye %30, sigortalının kusur oranı ise %40 olduğunu kabul ile güncelenen ilk PSD ve geçici iş göremezlik Kurum zararının %60 ının davalılardan müşterek müteselsil tahsiline karar verilmiştir.

C. Bozma Kararı

1.İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı Kurum ve davalılardan Soda San. A.Ş. vekilleri tarafından temyiz etmiştir.

2.Dairemiz 12.03.2015 tarih 2015/394 Esas, 2015/4641 Karar sayılı ilamı ile Mahkemece; dava konusu edilen gelirlerin, 506 sayılı Kanun'un 92 nci maddesi (5510 sayılı Yasa’nın 54. madde) uyarınca yarıya indirilmesi nedeniyle gelirin başlangıç tarihi itibariyle 506 sayılı Yasa'nın 92. madde (5510 sayılı Yasa’nın 54. madde) uygulaması gözetilerek belirlenmiş (yukarıda anlatılan şekilde hesaplanmış) miktarını gösterir ilk peşin sermaye değeri Kurumdan sorulmalı, davalının tazminle sorumlu olduğu ilk peşin sermaye değerli gelir miktarı hiçbir kuşku ve duraksamaya yer bırakmayacak şekilde belirlenmeli ve hasıl olacak sonuca göre karar verilmelidir gerekçesi ile karar bozulmuştur.

D. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin 10.01.2017 tarihli ve 2015/209 Esas, 2017/11 Karar sayılı kararıyla; davalı Soda Sanayi %30, Dağ Tahmil Tahliye %30, sigortalının kusur oranı ise %40 olduğunu kabul ile davacının davasının kısmen kabülüne kısmen reddine, 31.531,72 TL kurum zararının gelirlerin onay masrafların sarf ve tediye tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine, davacının fazlaya ilişkin talebinin reddine karar verilmiştir.

E. Bozma Kararı

1.İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı Kurum ve davalılardan Soda San. A.Ş. vekilleri tarafından temyiz etmiştir.

2.Dairemiz 15.05.2017 tarih 2017/1960 Esas, 2017/416 Karar sayılı ilamı ile Mahkemece; dava konusu edilen gelirlerin, 506 sayılı Kanun'un 92 nci maddesi (5510 sayılı Kanun'un 54 üncü madde) uyarınca yarıya indirilmesi nedeniyle gelirin başlangıç tarihi itibariyle 506 sayılı Yasanın 92. madde (5510 sayılı Kanun'un 54 üncü madde) uygulaması gözetilerek belirlenmiş (yukarıda anlatılan şekilde hesaplanmış) miktarını gösterir ilk peşin sermaye değeri ve fark fiili ödeme miktarı Kurumdan sorulmalı, davalının tazminle sorumlu olduğu miktar hiçbir kuşku ve duraksamaya yer bırakmayacak şekilde belirlenmeli ve hasıl olacak sonuca göre karar verilmelidir gerekçesi ile karar bozulmuştur.

F.İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

F.İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı verilen kararı ile aynı kusur oranları ile kazalı işçinin 32,20 sürekli işgöremezlik derecesine göre, 13.11.2002 tarihinden geçerli olmak üzere 11.12.2018 onay tarihli ilk peşin sermaye değerlerinin 41.039.78.TL olduğunu bildiren Kurum yazısına göre, bu ilk PSD miktarının ve tedavi gideri ile GİG miktarının %60'ının Kurum zararı olduğuna karar verilerek davalılardan müşterek müteselsil tahsiline karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı Kurum vekili ve davalı Türkiye Şişe ve Cam Fab. A.Ş. (Devrolan Soda Sanayi A.Ş.) vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacı Kurum vekili; kusur oranına ve bu kusura göre yapılan hesaplamaya itiraz ile kararın bozulmasını talep etmiştir.

2.Davalı Türkiye Şişe Cam A.Ş (Devrolan Soda San. A.Ş) temyizi, davalı şirketler arasında alt üst işverenlik ilişkis bulunmadığını, işin anahtar teslim iş olması kazalının diğer davalı şirketin işçisi olması nedeniyle oluşan kazadan müvekkil şirketin sorumlu tutulamayacağını, müvekkili şirketin alınması gereken tüm önlemleri aldığını belirterek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun (1086 sayılı Kanun) 428 inci, 438 inci maddesinin yedi, sekiz, dukuzuncu fıkraları ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrası, 506 sayılı Kanun 26 ncı maddesi,

3. Değerlendirme

1.Mahkemelerin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanun'unun 428 inci maddesi ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrasında yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen Mahkeme kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler, temyiz eden ve temyiz kapsamına göre kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz eden vekillerinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Dosyanın Mahkemesine gönderilmesine,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin ilgilisinden alınmasına,

09.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10475, Karar No: 2015/10657, Tarih: 01.06.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/10475 E.  ,  2015/10657 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Batman İş Mahkemesi

Tarihi : 23/12/2014

Numarası : 2013/343-2014/1408

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı, davalı işyerinde elektrik teknisyeni olarak çalışırken işe ilk girdiğinde ücretinin 29,20 TL olduğunu, 22.02.2005 Mart ayında sendikaya üye olarak TİS’den yararlanmaya başladığını ancak günlük yevmiye ücretinin düştüğünü bildirerek fark alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı, davacının kendi rızası ile sendikaya üye olduğunu ücretinin işverenin tek yanlı iradesi ile değil sendika ile yapılan anlaşmaya uygun olarak düşük belirlendiğini, bu konuda kendilerinin sorumluluğunun olmadığını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davacının yevmiyesinin düşürülmesinin yasaya aykırı olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davalı, davacının kendi rızası ile sendikaya üye olduğunu ücretinin işverenin tek yanlı iradesi ile değil sendika ile yapılan anlaşmaya uygun olarak düşük belirlendiğini, bu konuda kendilerinin sorumluluğunun olmadığını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davacının yevmiyesinin düşürülmesinin yasaya aykırı olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davacının işe başladığı 22.12.2004 tarihinde günlük brüt ücreti 29,20 TL'dir. Davacı sendikaya üye olmuş üyelik işverene 22.02.2005 tarihinde bildirilmiştir. İşyerinde uygulanan 01.03.2005-28.02.2007 tarihli Toplu İş Sözleşmesinin eki olarak imzalanan protokol hükümleri gereği davacıya günlük 24,44 TL ücret ödendiği anlaşılmaktadır. Toplu İş Sözleşmesinin tarafları arasında imzalanan protokolle sendikaya sonradan üye olan işçilerin Toplu İş Sözleşmesi hükümlerinden yararlandırılmasına ilişkin özel hükümler getirilmiş, bu özel hükümlere göre davacı ve onunla aynı şartlarda çalışan işçilerin ücretleri belirlenmiş olup sadece davacının şahsına ilişkin ücretinin işverence tek taraflı olarak düşürülmesi söz konusu olmamıştır. Davacının Toplu İş Sözleşmesinin hükümlerinden faydalanmaya başladığında ücretinin 24,44 TL olarak belirlenmesinde, davalı ve davacı adına hareket eden sendika ile işveren arasında imzalanan protokol hükümlerinin esas alındığı açıktır. Bu bakımdan ücretin düşürülmesi iddiasının sözleşme dayanağının bulunmadığı yönündeki davacı iddialarına katılmak mümkün değildir. Davacıya yürürlükte olan Toplu İş Sözleşmesi gereğince ödenmesi gereken menfaatler davalı tarafça ödenmektedir. Davacı sendika ile davalı işveren arasında bağıtlanan TİS'den yararlanmak amacıyla kendi isteği ile, TİS kapsamına girmiştir. Davacının Toplu İş Sözleşmesinden faydalanmasıyla birlikte Toplu İş Sözleşmesinin işçiler yararına getirdiği akçalı menfaatlerden (giyim yardımı, gıda yardımı, yemek yardımı, ikramiye, ilave tediye vs. gibi) de yararlanmakta olup böylelikle davacının gelirinde artış meydana gelmiştir. Davacının bu sendikaya üye olmayıp aynı iş kolunda faaliyet gösteren başka bir sendikaya üye olup önceden tabi olduğu Toplu İş Sözleşmesi hükümlerinden hizmet akdi hükümleri olarak yararlanıp 29,20 TL günlük brüt ücret alma imkanı varken işyerinde uygulanan bu TİS'den yararlanmak amacıyla seçimlik hakkını kullanarak işyerinde yetkili sendikaya üye olduğu açıktır. Mahkemece bu yönler gözden kaçırılarak davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile davanın kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalının alacağın hesabına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde, davalıya iadesine, 01.06.2015 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalının alacağın hesabına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde, davalıya iadesine, 01.06.2015 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Davacı, davalı işyerinde yetki alan sendikaya üye olduğunda 29,20 TL olan yövmiyesinin 24,44 TL.na düşürüldüğünü ileri sürerek ücret farkı alacağının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı, dava konusu alacakların zamanaşımına uğradığını, ücret düşürülmesinin söz konusu olmadığını, yapılan işlemin işyerinde yürürlükte bulunan TİS hükümlerine uygun olduğu ve davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının sendika üyesi olmadan önce aldığı yövmiyesinin, üyelikten sonra davacının muvafakatı alınmadan düşürüldüğünü kabul ederek hesaplama yapan bilirkişi raporu uyarınca davanın kabulüne karar vermiş, davalının temyizi üzerine sayın çoğunluk tarafından kararın bozulmasına karar verilmiştir.

Davacının işe girdiği ve sendikaya üye olduğu tarihlerde yürürlükte bulunan 2822 sayılı TİSGLK’un 6. Maddesinde, “Toplu iş sözleşmesinde aksi belirtilmedikçe hizmet akitleri toplu iş sözleşmesine aykırı olamaz. Hizmet akitlerinin toplu iş sözleşmesine aykırı hükümlerinin yerini toplu iş sözleşmesindeki hükümler alır. Hizmet akdinde düzenlenmeyen hususlarda toplu iş sözleşmesindeki hükümler uygulanır. Toplu iş sözleşmesinde hizmet akitlerine aykırı hükümlerin bulunması halinde hizmet akdinin işçi lehindeki hükümleri geçerlidir…” düzenlemesi yer almakta, dava tarihinde yürürlükte bulunan 6356 sayılı yasanın 36. Maddesi de aynı hükmü içermektedir.

Bu düzenlemeler “işçi lehine şart ilkesi” olarak adlandırılan kuralın, Türk İş Hukukundaki pozitif yansımasını oluşturmaktadır. Söz konusu hüküm gereğince normlar hiyerarşisinde iş sözleşmesine nazaran daha üstte bulunan toplu iş sözleşmeleri hükümleri yerine iş sözleşmeleri hükümleri ancak işçi lehine olmak koşuluyla uygulanma kabiliyetine sahiptir. Bir başka ifadeyle iş sözleşmesi ile toplu iş sözleşmesi karşı karşıya geldiğinde yani aynı konuda iş sözleşmesi ile toplu iş sözleşmesinde farklı düzenlemeler yer aldığında iş sözleşmesi hükmü, daha işçi lehine olmak koşuluyla tatbik edilebilir.

Somut olaya dönüldüğünde; davacının iş sözleşmesi ile kararlaştırılan temel ücretinin sendikaya üye olduktan sonra düşürüldüğü anlaşılmaktadır. Bu ücretin düşürülmesi işlemi 4857 sayılı İş Kanunu'nun 22. maddesine göre değil toplu iş sözleşmesi ile yapılmıştır. Nitekim İş Kanunu’nun 22. maddesindeki prosedüre uyulup işçinin yazılı rızasının alındığı da iddia ve ispat edilmiş değildir. Öte taraftan TİS’lerle belirlenen ücretlerin ödendiği savunulmuş ise de öncelikle dosyada yer alan TİS’lerde davacının ücretine ilişkin doğrudan bir düzenleme ve cetvele rastlanılmamıştır. Sadece TİS’in 72. Maddesinde sözleşme anlamında asgari ücret tanımlanmış ve sözleşmenin eki niteliğindeki cetvellere göre belirleneceği ifade edilmiştir.

İşveren tarafından toplu iş sözleşmelerinin uygulanması neticesinde, iş sözleşmesinde kararlaştırılan ücretin davacının sendikaya üyeliği ve TİS'den yararlanmaya başlanması üzerine düşürülmesi, 2822 sayılı TİSGLK'nın 6. maddesi ve dava tarihinde yürürlükte bulunan 6356 sayılı yasanın 36. Maddesi uyarınca işçi lehine şart ilkesinin ihlali niteliğinde olup, kanuna aykırıdır. Mahkemece, davalının zamanaşımı savunması nazara alınarak hesap dönemine ilişkin tüm ücret bordrolarının dosyaya getirtilmek suretiyle davacının ücret farkından kaynaklı taleplerine ilişkin hesaplamanın yerinde olup olmadığı denetlenerek varsa eksik ödemenin davalıdan tahsiline yönelik hükmün onanmasına karar verilmesi gerekirken, yukarıda açıklanan yasal esaslara aykırı olarak davanın reddi gerektiği yolundaki Sayın Çoğunluğun kararına katılmıyoruz. 01.06.2015
Yargıtay — Esas No: 2014/11693, Karar No: 2014/18903, Tarih: 25.12.2014

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2014/11693 E.  ,  2014/18903 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Bilirkişi kurulunca değerlendirmeye esas alınan zeytinin 2013 yılı itibarıyla sulu şartlarda dekar başına asgari ve azami verimi, kilogram başına toptan satış fiyatı ve dekar başına ayrıntılı üretim giderine ilişkin veri listesinin gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden getirtilip dosya içerisine konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 25.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1992, Karar No: 2018/16371, Tarih: 26.09.2018

**8. Hukuk Dairesi         2018/1992 E.  ,  2018/16371 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Ecrimisil

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kısmen kabulüne ve kısmen reddine karar verilmiş olup, hükmün duruşma yapılması suretiyle Yargıtay'ca incelenmesi davacılar vekili ile duruşma talepsiz olarak davalılar ... mirasçıları vekili tarafından istenilmiştir. Dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 26.09.2018 Çarşamba günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü temyiz eden davacılar vekili Avukat ... geldi. Karşı taraftan davalı ... geldi. Duruşmaya başlanarak temyiz isteğinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan ve hazır bulunanların sözlü açıklaması dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacılar vekili, vekil edenlerinin maliki olduğu ... ada ..., ... ve ... parsel sayılı taşınmazlar ile ... ada ..., ..., ..., ... ve ... numaralı parsel sayılı taşınmazların davalılar tarafından çeşitli tesisler ve yapılar yapılarak haksız olarak işgal edildiğini, taşınmazlarla ilgili 09/05/1994 tarihinde ortaklığın giderilmesi davasının açıldığını ve derdest olduğunu belirterek toplam 2.045.843- TL ecrimisil bedelinin davalıların işgal oranlarına uygun olarak kademeli üçer aylık dönemler için işleyecek reeskont faiziyle müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini istemiş, 21/03/2013 tarihli dilekçesi ile talebini 417.112, 67 TL olarak belirlemiştir. Yine, 11/10/2010 havale tarihli dilekçesi ile de davacılardan ..., ..., ... adına açtığı davadan feragat ettiğini beyan etmiştir.

Davalılar, davanın reddini savunmuştur.