muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/873, Karar No: 2018/145, Tarih: 03.04.2018

Bu hükme göre; mahkeme, ekonomik ve şahsi hâllerini göz önünde bulundurarak sanığa adli para cezasını ödemesi için hükmün kesinleşme tarihinden itibaren bir yıldan fazla olmamak üzere mehil verebileceği gibi bu cezanın belirli taksitler hâlinde ödenmesine de karar verebilecektir. Sanığa adli para cezasını ödemesi için mehil verildiği hâllerde mehilin sonundan başlamak üzere ayrıca cezanın taksitler hâlinde ödenmesine karar verilmesi mümkün değildir. Zira, kanun koyucu anılan maddede seçimlik iki yöntem düzenlemiş olup, her iki hâl de hâkimin takdirine bağlı olmakla birlikte, sanığın şahsi ve ekonomik hallerine göre bu seçeneklerden yalnızca birine hükmedilmesi gerekmektedir. Taksitlendirmeye karar verilmesi durumunda ise taksitlerden birinin zamanında ödenmemesi halinde geri kalan kısmının tamamının tahsil edileceği ve ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceği kararda belirtilecek ve sanığa bu husus ihtar edilecektir.

Uyuşmazlığın isabetli bir şekilde çözüme kavuşturulabilmesi için 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkındaki Kanunun "Adlî para cezasının infazı" başlıklı 106. maddesinin 3 ve 5. fıkraları üzerinde de durulmalıdır.

Anılan maddenin 3. fıkrası karar tarihinde; “Hükümlü, tebliğ olunan ödeme emri üzerine belli süre içinde adlî para cezasını ödemezse, Cumhuriyet savcısının kararı ile ödenmeyen kısma karşılık gelen gün miktarınca hapsedilir” şeklinde iken hükümden sonra 6545 sayılı Kanunun 81. maddesi ile “Hükümlü, tebliğ olunan ödeme emri üzerine belli süre içinde adli para cezasını ödemezse, Cumhuriyet savcısının kararı ile ödenmeyen kısma karşılık gelen gün miktarı hapis cezasına çevrilerek, hükümlünün iki saat çalışması karşılığı bir gün olmak üzere kamuya yararlı bir işte çalıştırılmasına karar verilir. Günlük çalışma süresi, en az iki saat ve en fazla sekiz saat olacak şekilde denetimli serbestlik müdürlüğünce belirlenir. Hükümlünün, hakkında hazırlanan programa ve denetimli serbestlik görevlilerinin bu kapsamdaki uyarı ve önerilerine uymaması hâlinde, çalıştığı günler hapis cezasından mahsup edilerek kalan kısmın tamamı açık ceza infaz kurumunda yerine getirilir” şeklinde değiştirilmiştir. Bu değişiklikle ödenmeyen adli para cezasının doğrudan doğruya hapis olarak infaz edilmesi yerine öncelikle hükümlünün iki saat çalışması karşılığı bir gün olmak üzere kamuya yararlı bir işte çalıştırma suretiyle denetimli serbestlik tedbiri altında infaz mümkün hâle getirilmiş, hükümlünün bu yükümlülüğe uymaması durumunda ödemediği adli para cezasının hapis cezası olarak infaz edilmesi öngörülmüştür. 6545 sayılı Kanunun 81. maddesinin gerekçesinde de belirtildiği üzere kanun koyucu bu değişiklikle süresinde ödenmeyen adli para cezalarının doğrudan hapis olarak infaz edilmesinin önüne geçilmesini amaçlamaktadır.

Anılan maddenin 5. fıkrasında ise “Adlî para cezasının hapse çevrileceği mahkeme ilâmında yazılı olmasa bile üçüncü fıkra hükmü Cumhuriyet Başsavcılığınca uygulanır.” hükmüne yer verilmiştir. Buna göre TCK'nun 52. maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca hükümlü tarafından ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceği mahkeme ilamında belirtilmese dahi 5275 sayılı Kanunun 106. maddesinin üçüncü fıkrası hükümlü hakkında Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından resen uygulanacaktır.

Bu ahvalde TCK'nun 52. maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin mahkeme kararında belirtilmemesi, 5275 sayılı Kanunun 106. maddesinin beşinci fıkrasında infaz aşamasında nasıl hareket edileceği düzenlendiğinden sonuca etkili olmayacak ve tek başına bozma nedeni yapılamayacaktır.

Öte yandan, hüküm fıkrasında, ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğine ilişkin ihtaratın ileriye yönelik ve takdir yetkisini sınırlamayan bir bildirim niteliği taşıması, adli para cezasının ödenmemesi hâlinde yapılacak infaz işlemlerinin Cumhuriyet savcısının görevi kapsamında kalması ve 5275 sayılı Kanunun 106. maddesinin hükümden sonra yürürlüğe giren üçüncü fıkrasına göre Cumhuriyet savcısının ödenmeyen adli para cezasının doğrudan doğruya hapis olarak infaz edilmesi yerine öncelikle kamuya yararlı bir işte çalıştırma suretiyle denetimli serbestlik tedbiri altında infazına karar verecek olması karşısında; hüküm fıkrasında, ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin sanığa ihtar edilmemesinin infazı kısıtlayıcı nitelikte olduğu kabul edilmelidir.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

TCK'nun 52. maddesinin dördüncü fıkrasında, ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin mahkeme kararında belirtileceği düzenlenmiş olup, adli para cezasını süresinde ödemeyen hükümlüler hakkında cezanın doğrudan doğruya hapis olarak infazı yerine öncelikle kamuya yararlı bir işte çalıştırma suretiyle infazını öngören 6545 sayılı Kanunun 81. maddesiyle değişik 5275 sayılı Kanunun 106. maddesinin üçüncü fıkrasında, hükümlünün kamuya yararlı bir işte çalıştırılmasına ilişkin tedbirin ödenmeyen adli para cezasından çevrilerek belirlenen hapis cezası üzerinden kararlaştırılacağına yer verilmesi nedeniyle anılan düzenleme TCK'nun 52. maddesinin dördüncü fıkrasındaki hükmün uygulanma imkânını ortadan kaldırmamakta ise de; adli para cezasının ödenmemesi hâlinde yapılacak infaz işlemlerinde mahkeme yerine Cumhuriyet savcısının görevli olması ve ödenmeyen adli para cezasının öncelikle kamuya yararlı bir işte çalıştırma suretiyle denetimli serbestlik tedbiri altında infazına Cumhuriyet savcısınca karar verilecek olması karşısında; Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 23.01.2018 tarihli ve 962-16 sayılı yine 23.01.2018 tarihli ve 463-20 sayılı kararlarına konu uygulamadan farklı olarak hüküm fıkrasında "TCK 52/4 maddesi gereği ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrilmesine” şeklinde yer verilen ibarede sanığa yönelik bir ihtarat bulunmadığı, adli para cezasının ödenmemesi hâlinde ileriye yönelik farklı bir infaz usulünün uygulanma imkânı bulunmadığı ve mahkemece hükümle birlikte bu konuda da karar verildiği anlamına gelebilecek, dolayısıyla infazda tereddüte yol açacak ve infazı kısıtlayacak şekilde hüküm kurulmasının usul ve yasaya aykırı olduğu kabul edilmelidir.

Bu nedenle, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının, hüküm fıkrasında "TCK 52/4 maddesi gereği ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrilmesine” şeklinde yer verilen ibarede infazda tereddüte yol açacak ve infazı kısıtlayacak şekilde sanığa herhangi bir ihtarat yapılmaması yönünden değişik gerekçeyle kabulüne, Özel Daire onama kararının kaldırılmasına, yerel mahkeme hükmünün, karar tarihinden sonra 6545 sayılı Kanunla 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 106. maddesinin üçüncü fıkrasında yapılan değişiklik gözetildiğinde, ihtarat içermemesi nedeniyle uygulanma imkânı bulunmayan “TCK 52/4 maddesi gereği ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrilmesine" ilişkin ibarenin hüküm fıkrasından çıkarılması suretiyle, hükmün düzeltilerek onanmasına karar verilmelidir.

Bununla birlikte, birinci uyuşmazlık konusunu oluşturan ve hesap hatasından kaynaklanan eksik ceza tayininin aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmaması hususunda eleştiri ve sanık hakkında hükmolunan 3 ay hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında TCK’nun 52. maddesinin ikinci fıkrasının hüküm fıkrasında gösterilmemesi nedeniyle anılan maddenin mahallinde hükme ilave edilmesine ilişkin açıklama yapılmalıdır.

Bununla birlikte, birinci uyuşmazlık konusunu oluşturan ve hesap hatasından kaynaklanan eksik ceza tayininin aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmaması hususunda eleştiri ve sanık hakkında hükmolunan 3 ay hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında TCK’nun 52. maddesinin ikinci fıkrasının hüküm fıkrasında gösterilmemesi nedeniyle anılan maddenin mahallinde hükme ilave edilmesine ilişkin açıklama yapılmalıdır.

Sonuç olarak, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının değişik gerekçeyle kabulüne, yerel mahkemenin hüküm fıkrasındaki “TCK 52/4 maddesi gereği ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrilmesine” ibaresinin çıkartılmasına karar verilmek suretiyle, eleştiri ve açıklama dışında sair yönleri usul ve kanuna uygun olan yerel mahkeme hükmünün düzeltilerek onanmasına karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının, sanık hakkında hesap hatası nedeniyle belirlenen eksik cezanın sanık aleyhine düzeltilerek onanması gerektiğine ilişkin itirazı yerinde görülmediğinden reddi gerekmekte ise; hüküm fıkrasında "TCK 52/4 maddesi gereği ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrilmesine” şeklinde yer verilen ibarede infazda tereddüte yol açacak ve infazı kısıtlayacak şekilde sanığa herhangi bir ihtarat yapılmaması usul ve yasaya aykırı olduğundan, itirazın açıklanan bu değişik gerekçeyle KABULÜNE,

2- Yargıtay 16. Ceza Dairesinin 01.04.2015 gün ve 7869-487 sayılı onama kararının KALDIRILMASINA,

3- Büyükçekmece (Kapatılan) 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 08.05.2013 gün ve 1217-721 sayılı hükmünün, karar tarihinden sonra 6545 sayılı Kanunla 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 106/3. maddesinde yapılan değişiklik gözetildiğinde, hüküm fıkrasında yer alan “TCK 52/4 maddesi gereği ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrilmesine" ilişkin ibarenin ihtarat içermemesi isabetsizliğinden BOZULMASINA,

Ancak, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 1412 sayılı CMUK’nun 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca karar tarihi itibarıyla uygulanması gereken 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak hüküm fıkrasından “TCK 52/4 maddesi gereği ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrilmesine" ilişkin ibarenin çıkarılması ve "Sanık hakkında tayin edilen 3 ay hapis cezasının TCK'nun 50/1-a maddesi gereğince bir gün karşılığı 20 TL olmak üzere adli para cezasına çevrilmesi sırasında '1.800 TL' yerine hesap hatası sonucu '900 TL' adli para cezasına hükmedilmesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır. Tayin olunan hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktarın belirlenmesinde uygulanan TCK'nun 52. maddesinin ikinci fıkrasının mahallinde hükme ilavesi mümkün görülmüştür" eleştiri ve açıklaması yapılmak suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

4- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 03.04.2018 tarihinde yapılan müzakerede her iki uyuşmazlık bakımından oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8637, Karar No: 2015/11869, Tarih: 26.05.2015

**5. Ceza Dairesi         2013/8637 E.  ,  2015/11869 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 5 - 2012/255829

MAHKEMESİ : Mersin 5. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 17/07/2012

NUMARASI : 2011/820 Esas, 2012/660 Karar

SUÇ : Tefecilik

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanık hakkında düzenlenen 28/09/2011 tarihli vergi tekniği raporu içeriğinde sanığa ait işyerinde kredi kartı ile işlem yapan yirmi kişinin beyanına başvurulduğu, bir çoğunun gerçek bir alışveriş olmaksızın faiz karşılığı olarak sanıktan para aldıklarını ve bu işlemlerde poss cihazını kullandıklarını belirtmesi karşısında, öncelikle bu kişilerin Mersin Vergi Denetmenleri Bürosu arşivinde bulunan ifade tutanaklarının temini ve bu kişilerin yöntemince beyanlarının alınıp sonucuna göre hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ve yetersiz gerekçelerle yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Kanuna aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 26/05/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2666, Karar No: 2016/1905, Tarih: 16.02.2016

**3. Hukuk Dairesi         2015/2666 E.  ,  2016/1905 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın görevsizlik nedeniyle reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dava; davacı abonenin elektrik faturasına yansıyan kayıp-kaçak, perakende satış hizmet bedeli, sayaç okuma bedeli, iletim sistemi kullanım bedeli ve dağıtım bedelinin iadesine ilişkin alacak davasıdır.

Davacı tarafın abonelik durumunu-abonelik tarifesini(mesken mi?, ticari mi?, hayır kurumu mu?, resmi daire mi?, tarımsal sulama mı?) gösterir, sözleşme, fatura vs. belge dosya içerisinde bulunmamaktadır.

Bu nedenle, dosya arasında bulunması gereken; davacı tarafın abonelik durumunu-abonelik tarifesini gösterir, sözleşme, fatura vs. belgenin onaylı suretinin taraflardan sorulması suretiyle celbedilerek dava dosyasına konulması ve temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın yeniden mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 16.02.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7202, Karar No: 2018/6172, Tarih: 23.05.2018

**19. Ceza Dairesi         2016/7202 E.  ,  2018/6172 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre,

1)Gerçeğe aykırı beyanda bulunma suçuna ilişkin kurulan hükme yönelik incelemede,

Başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

İİK’nın 89/4. maddesine göre “üçüncü şahıs, haciz ihbarnamesine müddeti içinde itiraz ederse, alacaklı, üçüncü şahsın verdiği cevabın aksini tetkik merciinde ispat ederek üçüncü şahsın 338/1. maddesi hükmüne göre cezalandırılmasını ve ayrıca tazminata mahkum edilmesini isteyebilir. Tetkik mercii, tazminat hakkındaki davayı genel hükümlere göre halleder.” hükmü karşısında, icra takip borçlusu ile sanığın yetkilisi olduğu üçüncü şahıs şirket arasındaki borcun inşaat devir sözleşmesine dayalı olarak düzenlenen muhtelif bonolara dayandığı, bu hususun dosya kapsamındaki deliller ile anlaşıldığı gibi, tarafların da kabulünde olduğu, diğer yandan cirosu kabil bir senede dayanan borçtan dolayı İİK'nın 89/1. maddesi uyarınca birinci haciz ihbarnamesi gönderilemeyecek olması nedeniyle söz konusu birinci haciz ihbarnamesinin geçersiz olmasına göre, haciz ihbarnamesine bağlanan sonuçlar doğmayacak olup, atılı gerçeğe aykırı beyanda bulunmak suçunun unsurları oluşmadığından sanığın beraatine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 338/1. maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

2)Tazminat istemine ilişkin olarak yapılan temyiz incelenmesinde ise,

2)Tazminat istemine ilişkin olarak yapılan temyiz incelenmesinde ise,

Şikayetçi vekilinin, 30.01.2014 havale tarihli şikayet dilekçesinde, İİK'nın 338. maddesi uyarınca cezalandırma isteği ile birlikte aynı Kanun'un 89/4. maddesi uyarınca tazminat isteminde bulunması karşısında, mahkemece, İİK'nın 89/4. maddesindeki “İcra mahkemesi, tazminat hakkındaki davayı genel hükümlere göre halleder.” hükmü gözetilerek, şikayetçi vekilinin, İİK'nın 89/4. maddesi uyarınca tazminat talebi hakkında da hüküm kurulması gerekirken bu konuda hüküm kurulmaması,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye uygun olarak HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 23/05/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15675, Karar No: 2015/3627, Tarih: 16.03.2015

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2014/15675 E.  ,  2015/3627 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, ... Mahallesi 192 ada 15 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ve idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

İrtifak hakkı tesis edilmek amacıyla yapılan kamulaştırma işleminde kamulaştırma bedeli, taşınmazın irtifak hakkı tesisinden önceki ve irtifak hakkı tesis edildikten sonraki değerleri arasındaki farktan ibarettir. Taşınmazın niteliği dikkate alınarak Kamulaştırma Yasasının 11. maddesinin 3. fıkrası hükmüne göre, taşınmazın tamamının bir bütün olarak değeri tespit edildikten sonra aynı maddenin son fıkrası uyarınca irtifak kurulması nedeniyle taşınmazda meydana gelecek değer düşüklüğünün oran ve tutarının gerekçeleri ile belirtilmesi gerekir. İrtifak hakkı tesisi nedeniyle taşınmazda meydana gelecek değer düşüklüğünün oranı; taşınmazın cinsi, niteliği, kullanım şekli, irtifak hakkının özelliği ile kapladığı alanı ve istikameti gözönünde bulundurularak belirlenir. Yargıtay uygulamalarında; taşınmazın niteliğine uygun kullanımını önemli ölçüde etkileyen özel bir durum söz konusu olmaması halinde, arazilerde irtifak nedeniyle olabilecek değer kaybının, irtifaktan etkilenen alanın mülkiyet değerinin en fazla %35'i, arsada ise en fazla %50’si oranında olacağı aşmaması gerektiği kabul edilmektedir.

Buna göre dava konusu taşınmazın tamamının ve kamulaştırılan bölümünün ayrı ayrı ne kadarının tarla ne kadarının kapama ceviz bahçesi olduğu ve bahçede ne kadar ceviz ağacı bulunduğu, bu ağaçların bahçeye kapama niteliğini verip vermedikleri tespit edildikten sonra, yaş ve cinsine göre kaplayacakları alan belirlenen ceviz ağaçlarının bulunduğu bölümün kapama ceviz bahçesi, diğer bülümün ise açık tarım arazisi olarak değerlendirilip, taşınmazdaki pilon yeri de toplam alandan düşüldükten sonra kalan alanının mülkiyet değeri hesaplanarak irtifak nedeniyle oluşacak değer kaybının buna göre hesaplanması, ayrıca taşınmaz üzerinde irtifak ve pilon yeri nedeniyle zarar görüp kesildiği belirlenen ağaçlar varsa bunların da yaş ve cinsine göre birim fiyatlarının ilçe gıda tarım ve hayvancılık müdürlüğünden getirtilerek belirlenen değerin kamulaştırma değerine eklenmesi gerekirken açıklanan bu yönteme uygun düşmeyecek şekilde değerlendirme yapan bilirkişi kurulu raporuna göre hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 16.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11315, Karar No: 2012/3597, Tarih: 28.03.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/11315 E.  ,  2012/3597 K.**

**"İçtihat Metni"**

Cinsel taciz ve kişilerin huzur ve sükununu bozma suçlarından sanık ...'un yapılan yargılaması sonunda; atılı suçlardan mahkûmiyetine ilişkin kurulan hükümlere karşı sanığın vâki temyiz talebinin reddine dair ... Sulh Ceza Mahkemesinden verilen 09.07.2006 gün ve 2008/179 Esas, 2009/355 sayılı Ek Kararın süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen temyiz isteminin reddine dair Ek Karar usul ve kanuna uygun olduğundan, yerinde görülmeyen sanığın temyiz itirazlarının reddiyle Ek Kararının ONANMASINA, 28.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1308, Karar No: 2012/37, Tarih: 09.01.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/1308 E.  ,  2012/37 K.**

**"İçtihat Metni"**

Irza geçme suçundan sanık ... ile fuhşa özendirme suçundan sanık ...'nın yapılan yargılamaları sonunda; sanık ...'in ... olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçundan, sanık ...'nin ise fuhuş için başkasına kadın tedarik etme suçundan mahkûmiyetlerine dair Fethiye Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 21.11.2005 gün ve 2005/188 Esas, 2005/212 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanıklar müdafileri tarafından istenilmiş olduğundan, dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ...'in oluşa uygun olarak işlediği kabul edilen ... olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçunun 765 sayılı TCK.nın 416/3 ve sanık ...'nin oluşa uygun olarak işlediği kabul edilen fuhuş için başkasına kadın tedarik etme suçunun 765 sayılı TCK.nın 436/1. maddesinde öngörülen cezalarının üst sınırları itibarıyla, aynı Kanunun 102/4 ve 104/2. maddelerine göre 7 yıl 6 aylık asli ve ilave zamanaşımına tâbi oldukları, suç tarihi olan 22.09.1999'dan inceleme tarihine kadar bu sürenin gerçekleştiği anlaşıldığından, hükümlerin 5237 sayılı TCK.nın 7/2 ve 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, aynı Kanunun 322/1 ve 5271 sayılı 5271 sayılı CMK.nın 223/8. maddeleri uyarınca sanıklar hakkında açılan kamu davalarının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 09.01.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.