muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/20460, Karar No: 2015/4786, Tarih: 17.03.2015

**13. Ceza Dairesi         2014/20460 E.  ,  2015/4786 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya kapsamından; olay günü gece saat 22.00 sıralarında yurt dışında yaşayan müştekinin ülkeye giriş yaparak, ticari taksi ile ikameti önüne geldiği, bu esnada müştekinin öncesinden tanımadığı ancak görse tanıyabileceğini söylediği, üç kız bir erkek olmak üzere toplamda dört şahsın yardım etme bahanesi ile müştekinin valizlerini taşıdıkları, ikamet içine kadar giren şahısların, bir ara müştekiden su istediği, su almaya giden müştekinin dönüşte şahısların gitmiş olduğunu fark ettiği, sonradan, girişte dolapta asılı olan ve içinde 870 Euro, 100 TL 2 adet yabancı hat takılı bulunan cep telefonu ve kimlikler bulunan eşine ait olan kol çantasından hırsızlık yapıldığını tespit ederek müracaatta bulunduğu, müştekinin soruşturma aşamasında ...sisteminde kayıtlı bulunan albümden sanığı fotoğraf üzerinden teşhis ettiği, müştekinin yargılama aşamasında dinlenmediği, yurt dışı adresini de bildirmediğinden istinabe yoluyla bilgisine başvurulamadığı, bu yolla ulaşılan sanığın atılı suçlamayı kabul etmediğinin anlaşılması karşısında, olayın tek delilinin müşteki tarafından soruşturma aşamasında sanığı fotoğrafı üzerinden teşhis işlemi olduğu dikkate alındığında, adli yanılgıya neden olunmaması ve suçu işleyen şahsın sanık olduğunun tam ve kesin olarak tespiti açısından, öncelikle müştekinin yurt dışı adresinin öğrenilerek, sanık ve müştekinin yöntemine uygun şekilde yüzleştirilmeleri, bunun mümkün olmaması halinde sanığın son tarihli tüm cephelerden çekilmiş, rötuşsuz fotoğraflarının temin edilerek müştekiye gösterilmesi suretiyle elde edilecek sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı olduğu şekilde sanığın mahkumiyetine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'ün temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 17.3.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/11441, Karar No: 2010/12675, Tarih: 02.12.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/11441 E.  ,  2010/12675 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, davalılara ait taşınmazın bir kısmının kıyı kenar çizgisi içinde kaldığını ileri sürerek, taşınmazın kıyıda kalan kısmının tapusunun iptali ile bu kısımda kalan binanın yıkımına karar verilmesini istemiştir.

Davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

Davanın hak düşürücü süre yönünden reddine ilişkin olarak verilen karar, Dairece; “ ... yapılan keşif sonucu çekişmeli taşınmazın tamamının kıyı kenar çizgisi içinde kaldığı ve dava tarihi itibariyle davacı Hazinenin haklı olduğu saptandığına ve yargılama sırasında yürürlüğe giren 5841 Sayılı Yasa gereğince dava reddedildiğine göre; yargılama giderleri, harç ve davada vekil ile temsil edilen davacı yararına avukatlık ücretinin takdir ve tayin edilerek davalının sorumlu tutulması gerektiği ” gereğine değinilerek bozulmuş, mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili ile davalı ... vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'ın raporu okundu. Düşüncesi alındı. Dosya incelendi. Gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Hükmüne uyulan bozma kararında, gösterildiği şekilde işlem yapılarak karar verilmiştir. Davacı ile davalı ...'ın temyiz itirazı yerinde değildir. Reddi ile usul ve yasaya ve bozma kararının gerekçelerine uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince Hazineden harç alınmasına yer olmadığına, 02.12.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/25261, Karar No: 2015/9603, Tarih: 09.02.2015

**15. Ceza Dairesi         2014/25261 E.  ,  2015/9603 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi,kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp,onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır.Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen,Kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi,nitelikli hal kabul edilmiştir.Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı,o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir.Bu nitelikli halin oluşması için,eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmıyan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir.Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir.Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun Kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; Usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.)Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla,kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre,iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin(AİHS),temel amacı,insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları,insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup,insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar,hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin(AİHS),temel amacı,insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları,insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup,insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar,hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet,hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre,her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre,hiç kimse aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre,herkes özel ve aile yaşamına....saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile,anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı,anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin pek çok kararlarında tanımladığı gibi,bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıkların resmi nikahlı evli iken, sanık ...'ınn vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 14/06/2002 tarihinde anlaşmalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK' dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında,eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 Sayılı Kanunun 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği,bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa,AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında,bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle,usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 09/02/2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1548, Karar No: 2012/1560, Tarih: 14.02.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/1548 E.  ,  2012/1560 K.**

**"İçtihat Metni"**

KARAR

Irza geçme suçundan sanık ...'ın yapılan yargılaması sonunda; eylemin reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçu kabul edilerek mahkûmiyetine dair Ankara 1. Ağır Ceza Mahkemesinden bozma üzerine verilen 24.03.2006 gün ve 2005/250 Esas, 2006/81 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi O Yer Cumhuriyet Savcısı, katılan vekili ve sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Oluşa uygun kabule göre, reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçunun 765 sayılı TCK.nın 416/son maddesinde öngörülen cezasının üst sınırı itibarıyla aynı Kanunun 102/4 ve 104/2. maddelerinde belirlenen 7 yıl 6 aylık asli ve ilaveli zamanaşımı süresine tâbi olduğu, suç ve inceleme tarihleri arasında bu sürenin gerçekleştiği anlaşıldığından, 5237 sayılı TCK.nın 7/2 ile 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle hükmün CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, sanık hakkında açılan kamu davasının aynı Kanunun 322 ve 5271 sayılı CMK.nın 223/8. maddesi uyarınca zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 14.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2014/3399, Karar No: 2014/5796, Tarih: 27.05.2014

**20. Hukuk Dairesi         2014/3399 E.  ,  2014/5796 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Taraflar arasında görülen TMK madde 323 uyarınca çocuk ile kişisel ilişki kurulması davası sırasında davalı tarafından reddi hâkim yoluna başvurulmuştur.

Ret talebini inceleyen merci tarafından verilen kararın Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenilmiş olmakla, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Taraflar arasında görülen dava sırasında davalı tarafından 24.12.2013 tarihli dilekçe ile [...19.12.2013 tarihli oturumda tanık sıfatı ile dinlenen ...'nin yargılama ile ilgisi olmayan ve itiraz edilen beyanlarının zapta aynen geçirilmesi, tanığa soru sormalarına müdahale edildiği, Hâkimin, müdahale edilmesini önlemesi gerekirken duruşmaya son vermesi, duruşma zaptının gerçeğe aykırı tutulduğu, sorularının bitmeden duruşmanın sonlandırılması, kendilerine soru sorulmadığı halde zapta "aleyhe olan tanık beyanlarını kabul etmiyoruz" şeklinde yazılması, yazılı talepleri hakkında olumlu veya olumsuz bir karar verilmemesi nedenleriyle hâkimin tarafsızlığından şüphe duyulduğu...] gerekçesiyle reddi hâkim yoluna başvurulmuştur.

Reddedilen Hâkim ...'ın, adalete olan güvenin sarsılmaması gerekçesiyle davadan çekildiği yönündeki görüşü üzerine dosyayı inceleyen merci tarafından reddi hâkim talebinin ve hâkimin çekilme isteminin reddine ve HMK'nun 42/4. maddesi uyarınca ret talebinde bulunan davalının 2.000.-TL idarî para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin verilen karar, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

İncelenen dosya kapsamına göre, hâkimin reddi için ileri sürülen hususlar H.MK.’nun 36. maddesinde tanımı yapılan sebeplerden olmadığından talebin reddi yolunda kurulan hükümde bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Ancak; reddi hâkim isteminin reddi halinde, HMK'nun 42/4. maddesi gereğince disiplin para cezasına hükmetmek için reddi hâkim isteminin esastan reddi ve talepte bulunanın kötüniyetli olması gerektiği, merci tarafından davalının kötüniyetli olup olmadığı değerlendirilmeden yalnızca haksız olduğu belirtilerek disiplin para cezası ile cezalandırılması doğru değil ise de, bu husus hükmün bozulmasını ve yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, hükmün düzeltilerek onanması uygun görülmüştür. Bu sebeple; merci kararının 3. bendinin hüküm fıkrasından tamamen kaldırılmasına ve takip eden bentlerin devam eden sıra numarası ile devamı suretiyle düzeltilmesine ve 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla H.U.M.K.’nın 438/7. maddesine göre bu düzeltilmiş şekliyle ONANMASINA, temyiz harcının istek halinde iadesine 27/05/2014 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1393, Karar No: 2018/6722, Tarih: 05.11.2018

**11. Hukuk Dairesi         2017/1393 E.  ,  2018/6722 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ . HUKUK DAİRESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen ... 4.Fikri Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi'nin 28/09/2016 tarih ve 2015/122-2016/271 sayılı dosyasında verilen kararın davalı ... vekilince istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair davada ... Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi’nce verilen 01/02/2017 tarih ve 2017/59-2017/76 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı ... vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi Ismail Kalem tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 1961 yılından beri bisküvi, kraker ve benzeri ürünler ile ilgili faaliyetlerini sürdürdüğü sektörde tanınmış bir kuruluş ve "..." ibareli markaların sahibi olduğunu, davalının 2013/87658 sayılı ve "... +şekil" ibareli marka tescil başvurusunun müvekkil markası ile ayırt edilemeyecek kadar aynı veya benzer olduğunu ve karıştırılma ihtimalinin bulunduğunu, müvekkilinin seri markalarından sanılacağını, davalının kötü niyetli olduğunu, itirazlarının davalı ... ... kararı ile reddedildiğini ileri sürerek, davalı kurum kararının iptalini, davalı markasının tescili halinde hükümsüzlüğünü talep ve dava etmiştir.

Davalı ... vekili, kararın hukuka uygun olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı şirket vekili, markaların benzer olmadığını, müvekkil markasının Birlik markası olarak tescilli olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

İlk derece mahkemesince, tüm dosya kapsamına göre, davalının "şekil+..." ibareli markası ile davacının "... " ibareli markaları arasında dava konusu başvuru markasının 29, 30 ve 32. sınıf emtia yönünden biçim, düzenleme ve tertip tarzı itibariyle görsel ve sescil olarak ortalama tüketicileri iltibasa düşürecek derecede benzerlik bulunduğu, ortalama düzeydeki alıcı kitlesinin, yargılama konusu ürünler için ayırdığı satın alım süresi içinde, davalının markasını gördüğünde derhal ve hiç düşünmeden davacının "..." ibareli markasından farklı bir marka olduğunu algılayamayacağı, diğer kısımlar yönünden ise iltibasın oluşmadığı, davacının markasının tanınmış olduğunu ve başvurunun kötü niyetli olduğunu kanıtlayamadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, davalı ... ... kararının anılan emtialar yönünden iptaline, davalı şirket başvurusu tescil edilmediğinden bu konuda karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Karara karşı, davalı ... vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Karara karşı, davalı ... vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince, dosya kapsamı, mevcut delil durumu ve ileri sürülen istinaf sebepleri dikkate alındığında mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle, davalı ... vekilinin istinaf başvurusunun esas yönünden reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı ... vekili temyiz etmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre davalı ... vekilince yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davalı ... vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. Madddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 4,50 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalı ...'den alınmasına, 05/11/2018 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/22639, Karar No: 2012/40190, Tarih: 27.12.2012

**12. Hukuk Dairesi         2012/22639 E.  ,  2012/40190 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İnegöl İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 15/05/2012

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı tarafından, borçlu m.A. T.hakkında, bonoya dayalı kambiyo senetlerine mahsus haciz yolu ile takibin başlatıldığı, takibin kesinleşmesinden sonra 11.11.2011 tarihinde murisin ölümü üzerine, alacaklının, takibi veraset belgesine göre mirasçılardan Hüseyin Türk'e karşı yönlendirererek onun hakkında ödeme emri düzenlenerek tebliği üzerine, H..T.ün borçluya yapılan tebligatın usulsüzlüğünü ileri sürmeksizin senetteki imzaya itiraz ettiği, mahkemenin ise tüm mirasçılara yöneltilmesi gerektiğinden bahisle takibin iptaline karar verildiği anlaşılmaktadır.

İİK'nun 53/2 maddesinde; "İcra takibi sırasında borçlu öldüğünde tereke henüz taksim edilmemiş veya resmi tasfiyeye tabi tutulmamış, yahut mirasçılar arasında aile şirketi tesis olunmamışsa, borçlu hayatta olsaydı hangi usul tatbik olunacak idi ise terekeye karşı ona göre takip devam eder" hükmü getirilmiştir. İİK'nun 53. maddesi gereğince borçlunun ölümü halinde alacaklı, ya takibi tereke hakkında devam ettirir ya da mirasçılara yönelterek sürdürür. "Aynı maddenin üçüncü fıkrası ise; "Bu takibin mirasçıya karşı devam edebilmesi ancak rehinin paraya çevrilmesi veya haciz yolları ile kabildir" düzenlemesini içermektedir.

Murisin mirasını reddetmeyen her bir mirasçı, murisin borçlarından müteselsilen sorumludur. Murisin ölümünden sonra takibin tüm mirasçılara yöneltilmesi konusunda yasal bir düzenleme yoktur. Bu sebeple alacaklının, murisin tek bir mirasçısı hakkında takip yapmasında yasaya uymayan bir yön bulunmadığından mahkeme kararı isabetsizdir.

Murisin mirasını reddetmeyen her bir mirasçı, murisin borçlarından müteselsilen sorumludur. Murisin ölümünden sonra takibin tüm mirasçılara yöneltilmesi konusunda yasal bir düzenleme yoktur. Bu sebeple alacaklının, murisin tek bir mirasçısı hakkında takip yapmasında yasaya uymayan bir yön bulunmadığından mahkeme kararı isabetsizdir.

Öte yandan İİK. nun 53. maddesi gereğince mirasçılar hakkındaki takip, ilk takibin devamından ibaret bulunduğu için; borçluya ödeme emri tebliğ edildiği halde borçlu süresinde itiraz etmeyerek takip kesinleşmiş ve daha sonra borçlu ölmüş ise, takibi mirasçılara yöneltmek isteyen alacaklının,  mirasçılara ödeme emri çıkarmasına gerek yoktur. Takibin kendilerine karşı devam ettirilmesi yönündeki alacaklı isteminin mirasçılara muhtıra gönderilerek tebliği ile yetinilmesi yeterlidir. Buna rağmen ödeme emri çıkarılması halinde, mirasçılar murisin ölümünden önceki ve kesinleşmiş işlemlere karşı murisin itiraz hakkı bulunmadığı sürece itiraz edemezler.Muris yönünden kesinleşen hususlar, mirasçılar tarafından ileri sürülemez. Mirasçıların itirazı, mirasçı olunmadığı, mirasın reddedildiği, imhal, itfa, zamanaşımına (İİK’nun 71. maddesi) benzer itirazlar olabilir. Borçlunun mirasçısının  takip kesinleştikten sonra; borçluya yapılan tebligatın usulsüzlüğünü ileri sürmeksizin imzaya itirazı sonuç doğurmayacağından mahkemece yasal süresinde yapılmayan imzaya itirazın reddi yerine yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiştir.

SONUÇ  : Alacaklının  temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 27/12/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.