muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/16606, Karar No: 2013/19303, Tarih: 24.06.2013

Kanunun 3 üncü maddesinde, işçilere her yıl için birer aylık (yeraltında çalışan işçilere her yıl için ikişer aylık) ilave tediye dışında, birer aylık ücret istihkaklarını geçmemek üzere Bakanlar Kurulu kararı ile aynı oranda bir ilave tediye ödemesi yapılabileceği belirtilmiştir.

Keza Yasanın Ek 1 inci maddesi ile ilave tediyelerin Toplu İş Sözleşmesi ile kararlaştırılması halinde buna sınır getirilmiş ve “Bu Kanun uyarınca işçilere yapılan ilave tediyelerden ayrı olarak, her yıl için her biri bir aylık istihkakları tutarını (hafta ve genel tatil ücretleri dâhil) geçmemek şartıyla toplu iş sözleşmeleri ile en çok iki ikramiye daha verilebilir” düzenlemesine yer verilmiştir. Toplu İş Sözleşmesi ile yukarda belirtilen kurumlarda çalışan işçilere en çok iki ay daha ilave tediye ödeneceğinin kararlaştırılabileceği, bu miktar üzerinde ödeme yapılacağı şeklindeki düzenlemenin yasal sınırı aşan miktarda geçersiz olacağını kabul etmek gerekir.

Kanun, kapsam içinde olmayan ancak Toplu İş Sözleşmesi uygulanacak işyerleri için de Ek 2 inci madde ile bir sınırlama getirmiş ve kapsamda kalmayan işyerlerinde Toplu İş Sözleşmeleri ile en çok dört aylık, yeraltındaki işyerlerin de ise en çok beş aylık ilave tediye oranında ücret ödeneceği kuralına yer vermiştir. Ancak bu tür işyerlerinde Toplu İş Sözleşmesi ile kararlaştırılan bu tür ödemeleri ilave tediye olarak değil, akdi ikramiye olarak kabul etmek yerinde olacaktır.

Kanunun 4 üncü maddesine göre, ilave tediye alacağının ödeme zamanını, Bakanlar Kurulu belirler. Bakanlar Kurulunun kararı ile ilave tediye alacağı muaccel hale gelir. İlave tediye hesabı, Bakanlar Kurulunun belirlediği ödeme tarihlerindeki ücrete göre yapılmalıdır (Yargıtay 9. HD. 12.09.2011 gün 2011/36505 E. 2011/29278 K.). Ödeme zamanı taraflarca kararlaştırılmadığında, Borçlar Kanununun 101 inci maddesi uyarınca, temerrüt için alacaklının ihtarına gerek vardır. İlave tediye alacağı yasadan kaynaklandığından, talep halinde temerrüt tarihinden itibaren yasal faiz yürütülmelidir. Toplu iş sözleşmelerinde bulunan, 6772 sayılı Yasa maddesinin tekrarından ibaret hükümler, alacağın dayanağının ilgili Yasa olduğu gerçeğini değiştirmeyeceğinden, bu durumlarda dahi yasal faize karar verilmelidir. Ancak, özelleştirme vb. sebeplerle ödenme koşullarının yitirildiği, ilave tediye alacağının sadece toplu iş sözleşmesine göre ödenmesinin kararlaştırıldığı durumlarda, 2822 sayılı Kanunun 61 inci maddesi uyarınca en yüksek işletme kredisi faizine hükmedilmelidir (Yargıtay 9. HD. 13.09.2011 gün 2011/39204 E. 2011/29535 K.).

Aynı maddede ilave tediye alacağının nasıl hesaplanacağı ve kesinti yapılıp yapılmayacağı belirtilmiştir. Buna göre aylık olarak bu alacağın hesaplanmasında, fazla mesai, evlilik, çocuk zamları veya primleri, ayni yardımlar, hafta ve genel tatil ücretleri gibi esas ücrete dâhil olan ödemeler dikkate alınmaz. Bu düzenleme nedeni ile ilave tediye alacağının bir ay için yirmi altı gün üzerinden hesaplanması gerekir.

Aynı maddede ilave tediye alacağının nasıl hesaplanacağı ve kesinti yapılıp yapılmayacağı belirtilmiştir. Buna göre aylık olarak bu alacağın hesaplanmasında, fazla mesai, evlilik, çocuk zamları veya primleri, ayni yardımlar, hafta ve genel tatil ücretleri gibi esas ücrete dâhil olan ödemeler dikkate alınmaz. Bu düzenleme nedeni ile ilave tediye alacağının bir ay için yirmi altı gün üzerinden hesaplanması gerekir.

İlave tediye alacağından sigorta primleri kesilmez. Ancak 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı yasanın 80/c ve 105 inci maddeleri uyarınca, ücretin eki niteliğindeki bu ödeme, 1.10.2008 tarihinden itibaren sigorta prim kesintisine tâbidir.

İlave tediye alacağı, ödeme tarihinde işçinin işinden ayrılmış olup olmadığına bakılmaksızın, hak edilen yıl içinde o yerde veya aynı idare, teşekkül ve müesseseye ait muhtelif yerlerde geçmiş olan hizmetlerinin toplamı oranında ve son çalıştığı yerde ödenir. İşçi tam yıl çalışmamış ise, ilave tediye o yıl için kıstelyevm esasına göre hesaplanıp ödenecektir.

İşçinin ilave tediye alacağına, esas olacak çalışma süresinin hesaplanmasında iş sözleşmesinin devamı müddetine rastlayan yasal ve idari izinler, hastalık izinleri, hafta tatili ile ulusal, bayram ve genel tatil günleri, çalışılmış gibi hesaba katılır.

Somut olayda davacı, davalı belediyenin park ve bahçelere bölümünde 01.01.2005-31.12.2007 tarihleri arasında iş sözleşmesi ile çalışmıştır.

Dairemiz incelemesinden geçen emsal dosyalarda, 2005 yılı Mayıs ayından önce yapılan alt işverenlik sözleşmelerinin muvazaalı olduğu, bu tarihten sonraki alt işveren sözleşmelerinin geçerli olduğu kabul edilmiştir.

Davacının belediye işyerindeki çalışma süresi ve Dairemiz incelemesinden geçen emsal dosyalar (Örneğin aynı gün temyiz incelemesi yapılan ... 2. İş Mahkemesi’nin 2009/755 Esas, 2011/12 Karar sayılı dosyası) dikkate alındığında davalı belediyenin yaptığı alt işverenlik sözleşmesinin geçerli olduğunun kabul edilmesi ve davacının ilave tediye ücreti isteğinin reddedilmesi gerekirken, mahkemece yanılgılı değerlendirme ile ilave tediye ücreti talebinin kabulü hatalıdır.

3- Fazla çalışma ücretlerinin hesabı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 41 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir.

Kanunda öngörülen yüzde elli fazlasıyla ödeme kuralı nispi emredici niteliktedir. Tarafların sözleşmeyle bunun altında bir oran belirlemeleri mümkün değilse de, daha yüksek bir oran tespiti olanaklıdır.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 41 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir.

Kanunda öngörülen yüzde elli fazlasıyla ödeme kuralı nispi emredici niteliktedir. Tarafların sözleşmeyle bunun altında bir oran belirlemeleri mümkün değilse de, daha yüksek bir oran tespiti olanaklıdır.

Fazla çalışma ücretinin son ücrete göre hesaplanması doğru olmayıp, ait olduğu dönem ücretiyle hesaplanması gerekir. Yargıtay kararları da bu yöndedir (Yargıtay 9.HD. 16.2.2006 gün 2006/20318 E, 2006/3820 K). Bu durumda fazla çalışma ücretlerinin hesabı için işçinin son ücretinin bilinmesi yeterli olmaz. İstek konusu dönemler açısından da ücret miktarlarının tespit edilmesi gerekir. İşçinin geçmiş dönemlere ait ücretinin belirlenememesi hâlinde, bilinen ücretin asgari ücrete oranı yapılarak buna göre tespiti gerekir. Ancak işçinin işyerinde çalıştığı süre içinde terfi ederek çeşitli unvanlar alması veya son dönemlerde toplu iş sözleşmesinden yararlanılması gibi durumlarda, meslek kuruluşundan bilinmeyen dönemler için ücret araştırması yapılmalı ve dosyadaki diğer delillerle birlikte değerlendirmeye tabi tutularak bir karar verilmelidir.

İşçinin normal çalışma ücretinin sözleşmelerle haftalık kırk beş saatin altında belirlenmesi hâlinde, işçinin bu süreden fazla, ancak kırk beş saate kadar olan çalışmaları “fazla sürelerle çalışma” olarak adlandırılır (İş Kanunu, Md. 41/3). Bu şekilde fazla saatlerde çalışma hâlinde ücret, normal çalışma saat ücretinin yüzde yirmi beş fazlasıdır.

4857 sayılı Yasanın 41 inci maddesinin dördüncü fıkrası, işçiye isterse ücreti yerine serbest zaman kullanma hakkı tanımıştır. Bu süre, fazla çalışma için her saat karşılığı bir saat otuz dakika, fazla süreli çalışmada ise bir saat on beş dakika olarak belirlenmiştir. Bu sürelerin de sözleşmelerle attırılması mümkündür.

Somut olayda davacı, davalı ... Belediyesinin park ve bahçeler bölümünde ilaçlama işçisi olarak çalışmıştır.

Mahkemece davacının fazla çalışma alacağı, haftada 6 gün ve günde 12 saatlik mesai sisteminde 1,5 saat ara dinlenmesinin düşülmesi ile yaz-kış haftalık 18 saat olarak hesaplanmıştır.

Dairemiz incelemesinden geçen emsal dosyalarda, aynı birimde haftada 7 gün çalışan işçilerin yazın haftalık 21 saat, kışın ise haftalık 6 saat fazla çalışma yaptıkları; aynı birimde haftada 6 gün çalışan işçilerin ise yazın haftalık 18 saat, kışın haftalık 6 saat fazla çalışma yaptıkları kabul edilmiştir.

Somut olayda davacının haftada 6 gün çalıştığı kabul edildiğine göre, yaz sezonunda haftalık 18 saat, kış sezonunda ise haftalık 6 saat fazla çalışma yaptığı kabul edilerek fazla çalışma alacağının belirlenmesi gerekirken, mahkemece davacının fazla çalışma alacağının fazla hesaplanması hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Somut olayda davacının haftada 6 gün çalıştığı kabul edildiğine göre, yaz sezonunda haftalık 18 saat, kış sezonunda ise haftalık 6 saat fazla çalışma yaptığı kabul edilerek fazla çalışma alacağının belirlenmesi gerekirken, mahkemece davacının fazla çalışma alacağının fazla hesaplanması hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine, 24.06.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/22867, Karar No: 2018/7374, Tarih: 20.06.2018

**19. Ceza Dairesi         2015/22867 E.  ,  2018/7374 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

ŞİKAYETÇİ : ...

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

Sanığın üzerine atılı bulunan İİK'nın 331. maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen takibi şikayete bağlı olan seçimlik hareketli bu suçun; "Haciz yolu ile takip talebinden sonra veya bu talepten önceki iki yıl içinde borçlu; alacaklısını zarara sokmak maksadıyla,

“1-)Mallarını veya bunlardan bir kısmını mülkünden çıkararak,

2-)Telef ederek

3-)Kıymetten düşürerek,

4-)Hakiki surette yahut gizleyerek muvazaa yoluyla başkasının uhdesine geçirerek,

5-)Asıl olmayan borçlar ikrar ederek;

Mevcudunu suni surette eksiltirse” şeklinde sıralanan seçimlik hareketlerden herhangi birisinin işlenmesiyle, diğer koşulların da ( alacaklının, borçlu aleyhine aciz belgesi aldığını veya alacağını alamadığını ispat ettiği takdirde) gerçekleşmesi halinde oluşacağının yerleşik uygulamalarda benimsenmiş olması, somut olayımızda; şikayetçi vekilinin, şikayet dilekçesinde sanığın”Malkara yolu üzeri 14. km Ali Usta Tesisleri” isimli işyerini, oğlu ... ’a devretmesi iddiasıyla şikayette bulunulduğu anlaşılmakla; sanığın haciz işlemi için gidilen “... ” adresindeki işyerini oğlu... 'a nasıl ve hangi tarihte devrettiği, devre ilişkin belge olup olmadığı araştırılıp, haciz sırasında ibraz edilen kira sözleşmesine göre bu yerin “... Gıda Sanayi şirketinden” kiralandığının anlaşılması karşısında, şirket yetkilisinin dinlenilip sonucuna göre hukuki durumun takdiri yerine eksik kovuşturma ile yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre de;

Kabule göre de;

1)02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 331/1. maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

2)Dava ve cezanın İİK'nın 354. maddesinde yazılı sebeplerden düşeceğinin kararda belirtilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

3)Kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi uyarınca hak yoksunluklarına hükmedilmiş ise de, 24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarih ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı ile anılan maddenin bazı hükümlerinin iptal edilmiş olması nedeniyle yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 20/06/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5734, Karar No: 2010/8688, Tarih: 17.06.2010

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2010/5734 E.  ,  2010/8688 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... Yönetimi tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında ... Köyü 149 ada 1 ve 165 ada 1 parsel sayılı sırasıyla 160.73 m2 ve 582.50 m2 yüzölçümündeki taşınmazlar, tarla niteliği ile kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle ... adına tesbit ve tescil edilmiştir. Davacı ... Yönetimi, taşınmazların orman sayılan yerlerden olduğunu ileri sürerek tapusunun iptali ile orman niteliğiyle Hazine adına tescili iddiasıyla dava açmıştır. Mahkemece, dahili davalılar ..., ..., ..., ... ve ... davayı kabul ettiklerinden, bu davalılar yönünden davanın kabulüne, diğer dahili davalılar ... ve ... aleyhine açılan davanın reddine, .... İlçesi ... Köyü .... Mevkii 149 ada, 1 parsel sayılı taşınmaz ile ....İlçesi ... Köyü ...mevkii 165 ada 1 parsel sayılı taşınmazlara ait tapuların İPTALİNE, ... İlçesi ... köyü ... Mevkii 149 ada, 1 parsel sayılı taşınmaz ile ... İlçesi ... köyü Danaizi mevkii 165 ada 1 parsel sayılı taşınmazların tarla vasfı ile 1/7 payının ..., 1/7 payının ... adına, 5/7 payının Devlet Ormanı vasfı ile davacı ... İdaresi adına Tapuya TESCİLİNE, karar verilmiş, hüküm davacı ... Yönetimi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kadastrodan önceki nedene dayalı 3402 Sayılı Yasanın 12/3. maddesine göre açılan tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Mahkemece çekişmeli taşınmazın orman sayılan yerlerden olmadığı ve davalılar yararına kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğiyle taşınmaz edinme koşulları oluştuğu gerekçesiyle ve bir kısım davalıların da davayı kabulü nedeniyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiş ise de mahkemece ulaşılan sonuç dosya içeriğine uygun değildir. Keşif sonucu düzenlenen ziraat bilirkişi raporunda çekişmeli taşınmazların üç tarafının orman ile çevrili olup yüzde 40 oranında eğimli, halen eylemli biçimde üzerinde 7-8 ve 15-20 yaşlarında sürgünden gelme meşe ağaçlarının bulunduğu belirtilmiştir. Orman ağaç türlerinden olan meşelerin ağır tohumlu ağaç grubunda olması nedeniyle rüzgar ya da diğer bir doğa olayı ile tohumlarının başka yerlere taşınmasının mümkün olmaması nedeniyle daha önce hiç yetişmemiş bir taşınmazda tozlaşma usulüyle yetişemeyeceği, önceden şu yada bu nedenle tahrip edilen meşe sürgünlerinin varlığını

sürdürmesi nedeniyle baskının ortadan kalkması ile yeniden orman haline dönüşeceği göz önüne alındığında ve halen de dava konusu taşınmazlar üzerinde 7-8 ve 15-20 yaşlarında, meşe ağaçlarının yetişmiş olması nedeniyle dava konusu çekişmeli parsellerin öncesi orman olduğundan davanın kabulüne, taşınmazların orman niteliği ile Hazine adına tapuya tesciline karar verilmesi gerekirken, ... gerekçe ile davanın kısmen kabulüne ve Orman İdaresi adına tapuya tesciline karar verilmesi doğru değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davacı ... Yönetiminin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde yatırana iadesine 17.06.2010 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/32160, Karar No: 2021/1908, Tarih: 22.02.2021

**19. Ceza Dairesi         2019/32160 E.  ,  2021/1908 K.**

**"İçtihat Metni"**

6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'a aykırılık eylemi sebebiyle kabahatli Keyifli Turizm Gıda Sanayi Ticaret Limited Şirketi hakkında İstanbul Vergi Dairesi Başkanlığı Kâğıthane Uygulama Grup Müdürlüğünce 20151030145060000008 sayılı takip dosya numarası ile tebliğ edilen ödeme emrine karşı yapılan itirazın reddine ilişkin başvurunun kısmen kabulü ile kısmen reddine dair İstanbul 6. Sulh Ceza Hâkimliğinin 21/11/2017 tarihli ve 2016/691 değişik iş sayılı kararına yönelik itirazın reddine ilişkin mercii İstanbul 7. Sulh Ceza Hâkimliğinin 11/12/2017 tarihli ve 2017/4992 değişik iş sayılı kararı aleyhine Adalet Bakanlığının 04/09/2019 gün ve 94660652-105-34-978-2018-Kyb sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekinde bulunan dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 11/09/2019 gün ve KYB-2019/86853 sayılı ihbarnamesi ile dairemize gönderilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

1- 5326 sayılı Kabahatler Kanunu'nun, "Başvurunun incelenmesi" başlıklı 28. maddesindeki "(2) Başvurunun usulden kabulü hâlinde mahkeme dilekçenin bir örneğini ilgili kamu kurum ve kuruluşuna tebliğ eder.(3) İlgili kamu kurum ve kuruluşu, başvuru dilekçesinin tebliği tarihinden itibaren en geç onbeş gün içinde mahkemeye cevap verir. (4) Mahkeme, başvuruda bulunan kişilere cevap dilekçesinin bir örneğini tebliğ eder; talep üzerine veya re'sen tarafları çağırarak belli bir gün ve saatte dinleyebilir....(7) Mahkeme ilgilileri dinledikten ve bütün delilleri ortaya koyduktan sonra aleyhinde İdarî yaptırım kararı verilen ve hazır bulunan tarafa son sözünü sorar. Son söz hakkı, aleyhinde İdarî yaptırım kararı verilen tarafın kanunî temsilcisi veya avukatı tarafından da kullanılabilir. Mahkeme son kararını hazır bulunan tarafların huzurunda açıklar." hükmüne aykırı olarak, idarî para cezasının iptali istemli başvurusuna istinaden mahkemece, ilgili kamu kurumundan gerekli olan tüm evraklar getirtilip inceleme ve araştırma yapılmadan ve başvuruda bulunan kabahatliye cevap dilekçesinin bir örneği tebliğ edilmeden yazılı şekilde karar verilemeyeceği,

2- 6183 sayılı Kanun'un 58. maddesinin; "Kendisine ödeme emri tebliğ olunan şahıs, böyle bir borcu olmadığı veya kısmen ödediği veya zamanaşımına uğradığı hakkında tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde alacaklı tahsil dairesine ait itiraz işlerine bakan vergi itiraz kamisyonu nezdinde itirazda bulunabilir. İtirazın şekli, incelenmesi ve itiraz incelemelerinin iadesi hususlarında Vergi Usul Kanunu hükümleri tatbik olunur. Borcun bir kısmına itiraz eden borçlunun o kısmın cihet ve miktarını açıkça göstermesi lazımdır, aksi halde itiraz edilmemiş sayılır. İtiraz komisyonu bu itirazları en geç 7 gün içinde karara bağlamak mecburiyetindedir. İtirazında tamamen veya kısmen haksız çıkan borçludan, hakkındaki itirazın reddolunduğu miktardaki amme alacağı %10 zamla tahsil edilir. İtiraz komisyonlarının bu konudaki kararları kesindir. Borcun tamamına bu madde gereğince vakı itirazların tamamen veya kısmen reddi halinde, borçlu ret kararının kendisine tebliği tarihinden itibaren 15 gün içinde mal bildiriminde bulunmak mecburiyetindedir. Borcun bir kısmına karşı bu madde gereğince vakı itirazlar mal bildiriminde bulunma müddetini uzatamaz." şeklinde olduğu, dolayısıyla anılan ödeme emrine karşı yapılan itiraz hususunda Sulh Ceza Hâkimliğinin görevli ve yetkili olmadığı,

Gözetilmeksizin itirazın kabulü yerine, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla, gereği görüşülüp düşünüldü;

Kanun yararına bozma isteminin (1) numaralı maddesi yönünden yapılan incelemede:

Kabahatlinin başvurusuna konu Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığının 21/02/2011 tarihli ve 7197 sayılı idari para cezası kararına karşı, yine kabahatli tarafından, 16/05/2011 tarihinde itiraz edildiği ve bu itirazın İstanbul 5. Sulh Ceza Mahkemesinin 2011/626 D.İş sayılı kararı ile kısmen kabul edilerek, ilk başta 17.169 TL olarak uygulanan idari para cezasının miktarı 16.509,00 TL’ye indirildiği, kabahatlinin başvurusuna konu ödeme emrinin de bu cezanın tahsiline yönelik olduğu, kabahatli tarafından başvurusu ekinde sunduğu ödeme emirlerinin, başka kurumlar tarafından uygulanan idari para cezaları ve vergi borçlarını da içerdiği,

Kabahatlinin 22/01/2016 tarihli başvurusunda, kendilerine tebliğ olunan 20151030665160000004 ana takip dosya no ve 20151030145060000008 takip dosya nolu 16.509 ,00 TL miktarlı ödeme emrine itiraz ettiğini belirttiği, bilahare 26/01/2016 tarihli dilekçesiyle de başvurusunda, sehven, ödeme emrine itiraz ifadesine yer verildiğini, esasen bu ödeme emrine ilişkin borcun esasına itiraz ettiğini belirterek idari yaptırım kararının kaldırılmasını talep ettiği, yukarıda sayıları belirtilen ödeme emrine konu 16.509,00 TL idari para cezasının, Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığının 21/02/2011 tarihli ve 7197 sayılı idari para cezası kararı olduğu, kabahatlinin başvurusunun da bu idari yaptırım kararına yönelik olduğu,

Ancak,

İdari para cezalarına karşı başvuru yolunun 5326 sayılı Kanunun 27. ve 28. maddelerinde düzenlendiği, bu düzenlemelere göre Sulh Ceza Hakimliklerinin ancak usulüne uygun bir başvuru halinde idari para cezalarını inceleyip haklarında bir karar verebileceği, usulüne uygun bir başvuruya konu olmayan idari para cezalarının ise kesinleşeceği, Sulh Ceza Mahkemelerinin re’sen bir idari para cezasını inceleyip karar vermesinin mümkün olmadığı,

Bu itibarla, Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığının 21/02/2011 tarihli ve 7197 sayılı idari para cezası yönünden, kabahatlinin 16/05/2011 tarihli başvurusu üzerine idari para cezası ile ilgili Mahkemesince gerekli değerlendirme yapılıp bir karar verildiği anlaşılmakla, aynı idari para cezasına yönelik mükerrer başvurunun incelenerek idari para cezasının kaldırılmasına karar verilmesinde, bunun dışındaki idari para cezaları yönünden ise herhangi bir başvuru olmadığı halde, inceleme yapılıp karar tesis edilmesinde hukuka uyarlık bulunmadığı cihetle,

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarnamesinin (1) numaralı maddesinin içeriği farklı gerekçeyle yerinde görüldüğünden, İstanbul 7. Sulh Ceza Hâkimliğinin 11/12/2017 tarihli ve 2017/4992 değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309/4-c maddesi uyarınca, yeniden yargılamayı gerektirmemek ve aleyhe sonuç doğurmamak üzere BOZULMASINA, bozma gerekçesine göre istemin (2) numaralı maddesi yönünden karar verilmesine yer olmadığına, 22/02/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.