muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/6980, Karar No: 2019/5772, Tarih: 25.06.2019

Davalı; taraflar arasındaki kira sözleşmesinin 4. maddesinde kiracının kira ödeme yükümlülüğünün mecurun fiilen teslimini müteakip başlayacağı, 8. maddesinin ise taşınmazın iştigal konusuna uygun olarak mevzuatın gerektiği tüm izinlerinin alınmasının kiracının yükümlülüğünde olduğunun kararlaştırıldığını, süreç içersinde mecurun tadilat ve inşaat faaliyetlerinin tamamlandığını, ancak işletme ruhsatı için kiracının ruhsat başvurusu hazırlığı içine girdiği dönemde herkesçe bilinen ve kamuoyunda “gezi olayları” olarak bilinen toplumsal hadiselerin baş gösterdiğini, Beyoğlu-Karaköy bölgesinde yer alan pek çok apart otelin denetime uğradığını, birçoğunun kapatıldığını veya mühürlendiğini, ruhsat bekleyenlerin işlemlerinin askıya alındığını, belediyeye yapılan başvurularda görevli memurlarca mal sahibi olmayan kişilere hiçbir şekilde işletme ruhsatı verilmeyeceği şeklindeki cevaplar verildiğini, esasen taraflar arasındaki kira sözleşmesinin iki tarafın ortak iradesi ile ve davacı yanın ilgili kurumdan ruhsat alamayacağının anlaşılması üzerine hükümsüz kaldığı ve tarafların bu nedenle kira ilişkisi dışında otelin bir işbirliği çerçevesinde işletilmesi ile ilgili olarak alternatif arayışlar içine girdikleri davacı şirket yetkilisi ...'ın davalıya göndermiş olduğu elektronik postalardan da anlaşıldığını, davacı firmanın yapmış olduğu tefrişat masraflarını kapsar şekilde ve harcamalar için davalıya 106.909,12 TL tutarında fatura kestiğini, kendisinin de şifahen mutabık kalınan bu tutar ve vadeler üzerinden davacı şirket hesabına kısmi ödeme yaptığını ve kabul ettikleri 52.188,72 TL bakiye borcu bulunduğunu belirterek davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava; kiracı tarafından kiralayan aleyhine açılan kira sözleşmesinin haksız feshi ile otel olarak kiralanan taşınmazın kendisine teslim edilmemesi nedeniyle uğranılan kar kaybı zararının tazmini istemine ilişkindir.

6098 Sayılı Türk Borçlar Kanununun 301. maddesi (mülga 818 Sayılı Borçlar Kanununun 249/1 maddesi) hükmü gereği kiraya veren kiralananı kararlaştırılan tarihte sözleşmede amaçlanan kullanıma elverişli bir durumda teslim etmek ve sözleşme süresince bu durumda bulundurmakla yükümlüdür. Kira, sürekli bir akit olduğundan hem sözleşmenin kurulmasından önce var olan, hem de akdin devamı süresince kiracının bir kusuru olmaksızın ortaya çıkan ayıplar kiralayanın tekeffülü altındadır. Diğer bir anlatımla kiraya veren sözleşme süresince kiralananın kullanmaya elverişli halde bulunması için gerekli önlemleri almak durumundadır.

Dava tarihinde yürürlükte bulunan TBK'nun 112. (818 sayılı BK md. 96) maddesine göre alacaklının, borçludan borcun hiç veya gereği gibi ifa edilmemesi nedeniyle tazminat isteyebilmesi için, bu yüzden bir zarara uğramış olması gerekir. Sözleşmeden kaynaklanan zarar müspet zarar olacağı gibi, menfi zarar da olabilir.

Dava tarihinde yürürlükte bulunan TBK'nun 112. (818 sayılı BK md. 96) maddesine göre alacaklının, borçludan borcun hiç veya gereği gibi ifa edilmemesi nedeniyle tazminat isteyebilmesi için, bu yüzden bir zarara uğramış olması gerekir. Sözleşmeden kaynaklanan zarar müspet zarar olacağı gibi, menfi zarar da olabilir.

Müspet zarar; borçlu edayı gereği gibi ve vaktinde yerine getirseydi alacaklının mameleki ne durumda olacak idiyse, bu durumla eylemli durum arasındaki farktır. Diğer bir anlatımla, müspet zarar, sözleşmenin hiç veya gereği gibi yerine getirilmemesinden doğan zarardır kuşkusuz kâr mahrumiyetini de içine alır.

Kâr kaybı, kardan mahrum kalma karşılığı meydana gelen zarardır. Genelde sözleşmeyi kusuruyla fesheden taraftan istenir. Aslında kâr kaybı açısından kardan yoksun kalan tarafın malvarlığında kusurlu fesihten önce ve sonra bir değişiklik yoktur. Burada kardan yoksun kalan kusurlu fesih yüzünden mal varlığında ileride meydana gelecek çoğalmadan mahrum kalır. Kâr kaybı zararının müspet zarar kapsamında bulunduğu şüphesizdir.

Kar kaybının hesabında kiracının aynı şartlarla benzer bir taşınmazın kiralanması için gereken makul süre tespit edilip, bu süre içindeki kiracı kazanç kaybının ne olabileceği tespit edilerek mahrum kalınan kazanç kaybının belirlenmesi gerekmektedir.

818 sayılı Borçlar Kanununun 106. ve 108. maddeleri hükümleri gereğince kazanç kaybı (kâr kaybı) zararına uğrayan tarafın isteyebileceği zararın saptanmasında kıyasen Borçlar Kanununun 325. maddesi hükmünde gösterilen kesinti yönteminin uygulanması gerekir. Bu yönteme göre kâr kaybı, sözleşme ifa ile bitse idi zarar görenin elde etmesi muhtemel bütün gelirlerden yapması gereken bilcümle zorunlu harcama kalemleri ile sözleşme süresinden evvel feshedildiğinden süresinden evvel fesih nedeniyle sağladığı yani tasarruf ettiği haklar ve yine bu süre içerisinde başka işten sağlayacağı veya kasten sağlamaktan kaçındığı kazanç miktarları toplamı indirilerek bulunur. Elde edilecek fark miktara da net kâr denilir. Bu yönteme uygun kâr kaybı zararı hesaplanırken davacının davalıya ödemesi gereken kira paraları da elbette davacının yapması zorunlu giderler içinde dikkate alınmalıdır.

Somut olayda; taraflar arasında düzenlenen 01.10.2013 başlangıç ve 31.03.2024 bitiş tarihli kira sözleşmesi konusunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Sözleşmede taşınmazın kiracı davacı şirket tarafından otel olarak işletileceği belirlenmiştir. Davacı şirketin sözleşme sonrası taşmazın işletmeye açılması için dekorasyon tefrişat masrafları yaptığı, ancak otel ruhsatının geç alınması sebebiyle dava konusu taşınmazın davacıya hiç teslim edilmeden davalı tarafından otel olarak işletildiği tartışmasızdır. Sözleşmeye bağlılık ilkesi uyarınca taraflar akdettikleri sözleşmedeki hüküm ve koşullar ile bağlı olup kural olarak akdin süresinden önce feshi mümkün değildir. Aksi durumda haklı bir neden olmaksızın sözleşmeyi fesheden tarafın giderim yükümlülüğü doğar. Her ne kadar kira sözleşmesinde açıkça otel ruhsatının kim tarafından alınacağı belirtilmemiş ise de; taraflar arasındaki ihtarlar, sözleşme kapsamı ve otel ruhsatının davalı tarafından alınmış olması karşısında otel ruhsatının davalı tarafından alınacağın karşılaştırıldığı ve otelin ruhsatı ile kiraya verildiğinin kabulü gerekir. Davalı kiraya verenin kiralanan taşınmazı teslim etmemesi sözleşmenin ihlali niteliğindedir. Davacının otel ruhsatı alınıncaya kadar oteli teslim almaması sözleşmenin ihlali niteliğinde olmadığı gibi, davalı da otelin teslim alınması aksi halde sözleşmenin fesh edileceğine ilişkin bir ihtar göndermeyerek davacıyı temerüde düşürmemiştir. Ayrıca davalının otel ruhsatının alınmasından sonra davacıya ihtar göndererek otelin teslim alınmasını talep etmediğinden ve oteli kendi adına işletmeye başladığından sözleşmenin fiili olarak davalı tarafından fesh edildiğinin kabulü gerekir. Bu durumda davalı kiraya verenin tazminat sorumluluğu bulunmakta olup, haksız fesih nedeniyle kiraya veren davalıdan kar kaybı zararı adı altında bir miktar paranın kendisine ödenmesini isteyebilecektir.

Ancak kar kaybının hesabında kiracının aynı şartlarla bir yeri kiralaması için gereken makul süre tespit edilip bu süre içindeki kiracı karının ne olabileceği tespit edilip mahrum kalınan karın belirlenmesi gerekmektedir. Mahkemece, öncelikle davacı kiracının aynı şartlarla benzer bir taşınmazın kiralanması için gereken makul sürenin tespit edilmesi, daha sonra yukarıda açıklandığı şekilde davacı kiracının varsa mahrum kaldığı karının belirlenmesi gerekirken yazılı gerekçeyle davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacının temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı ...ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3. madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 2.037 TL Yargıtay duruşması vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, peşin alınan temyiz harçlarının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun Geçici Madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440 ıncı maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 25.06.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2016/6543, Karar No: 2016/15603, Tarih: 08.11.2016

**5. Hukuk Dairesi         2016/6543 E.  ,  2016/15603 K.**

**"İçtihat Metni"**

TARİHİ : 02/06/2014

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın Gaziantep Büyükşehir Belediye Başkanlığı yönünden husumetten reddine Ş.. B.. Başkanlığı yönünden kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacılar ile davalı Ş.. B.. vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davalı Gaziantep Büyükşehir Belediye Başkanlığı yönünden davanın husumetten reddine, davalı Ş.. B.. yönünden kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacılar ile davalı Ş.. B.. vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.Ancak;

Dosyaya gelen cevap yazılarına göre dava konusu 1435 ada 41 parsel sayılı taşınmaz imar planında park ve 22 metrelik yolda kaldığı anlaşılmakla söz konusu yolun ana arter niteliğinde olduğu ve bakım ve onarım sorumluluğunundan Gaziantep Büyükşehir Belediye Başkanlığına ait olduğundan ve yol olarak el atılması ile imar uygulanmasının fiilen başlamış olduğu ve proje bütünlüğü de gözönünde bulundurulduğunda taşınmazın kalan kısmının imar planında park olarak ayrılan kesiminin de Gaziantep Büyükşehir Belediye Başkanlığının sorumlu olacağı gözetilerek de davanın davalı Şehit Kamil Belediye Başkanlığı yönünden husumetten reddine davalı Gaziantep Büyükşehir Belediye Başkanlığı yönünden kabulüne karar verilmesi gerekirken yazılı biçimde karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz edenlerden peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 08/11/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1282, Karar No: 2022/7117, Tarih: 21.04.2022

**11. Ceza Dairesi         2018/1282 E.  ,  2022/7117 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Defter, kayıt ve belgeleri gizleme

HÜKÜM : Beraat

1) Defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçunun varlığı noter tasdik kayıtları veya sair suretlerle sabit ve saklama mecburiyeti bulunan defter ve belgelerin vergi incelemesine yetkili kimselere ibraz edilmemesi ile oluştuğu, yüklenen suçun oluşmasında defter ve belgeleri saklama sorumluluğunun mükellef sanığa ait olduğu, 213 sayılı VUK'nin 253. maddesi uyarınca defter ve belgelerin ait olduğu yılı takip eden takvim yılından başlamak üzere 5 yıl saklama ve tekrar istenildiğinde ibraz etme zorunluluğu bulunduğu; ayrıntıları Ceza Genel Kurulunun 23.11.1999 tarihli ve 1999/11- 273/288 sayılı içtihadında da açıklandığı üzere defter ve belgelerin çalındığı- kaybolduğu-bulunamadığı ileri sürülerek ibrazından kaçınılması halinde VUK'nin 139. maddesinde yazılı hususlarda usulüne uygun tebligat aranmayacağı; somut olayda, 2008 yılına ait defter ve belgelerin ibrazı hakkındaki 10.04.2013 tarihli yazının 12.04.2013 tarihinde iş yeri adresinde bizzat sanığa tebliğine rağmen, defter ve belgeleri ibraz etmeyen sanığın, defter ve belgelerinin muhasebecisinde bulunduğunu, ibraz için tebliğ edilen yazıyı muhasebecisine gönderdiğini, 15 günlük süre içerisinde defterleri bulamadıklarını bu nedenle ibraz edemediklerini öğrendiğini, muhasebecisinin ek süre istediğini, ek sürenin sonunda defterleri ibraz ettiğini söylediğini, muhasebeci yardımcısı tanığın, tebligat tarihinde iş yerlerinin taşınması nedeniyle 15 günlük sürede defter ve belgeleri ibraz edemediklerini, Vergi Denetim Kurulu Başkanlığına ek süre için talepte bulunduklarını, taleplerinin kabul edilmediğini, dolayısıyla ibraz edemediklerini beyan etmesi, 27.05.2013 tarihli vergi suçu raporunda; mükellefin ek süre talebinde bulunduğu, talebin uygun görülerek 15 günlük ek süre verildiği ancak verilen ek süre sonunda ve raporun düzenlendiği tarihe kadar defter ve belgelerin ibraz edilmediğinin belirtildiği ve rapor ekinde sanık tarafından ek süre talebinde bulunulduğuna dair dilekçe ve üzerinde “süre verildi” şeklinde ibare bulunduğu, sanığın savunmasının Yasanın aradığı anlamda mücbir sebep de oluşturmadığı anlaşılmakla; defter belgeleri 5 yıl saklama zorunluluğuna dair sorumluluğun muhasebeciye ya da başkasına devredilemeyeceği, sanığın tüm unsurları itibarıyla oluşan "defter, kayıt ve belgeleri gizleme" suçundan mahkumiyeti yerine beraatine karar verilmesi yasaya aykırı,

2) Hükümden sonra 15.04.2022 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren, 7394 sayılı Kanun’un 4 ve 5. maddeleriyle, 213 sayılı Kanun'un 359 ve 367. maddelerinde değişiklik yapılmış olup aynı Kanun'un 6. maddesiyle, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'na eklenen geçici 34. maddenin 3. fıkrasındaki "Bu maddeyi ihdas eden Kanun'un yayımı tarihinde 359. madde kapsamına giren suçlardan dolayı temyiz veya istinaf kanun yolu incelemesinde bulunan dosyalardan, 359. maddede bu maddeyi ihdas eden Kanunla yapılan düzenlemeler nedeniyle lehe değerlendirme yapılması gereken dosyalar hakkında bozma kararı verilir" hükmü uyarınca, 5237 sayılı TCK'nin 7/2. maddesi de gözetilerek öncelikle lehe Kanun’un tespit edilip uygulama yapılması ve her iki Kanunla ilgili uygulamanın gerekçeleriyle birlikte denetime olanak verecek şekilde ayrıntılı olarak kararda gösterilmesi suretiyle sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 21.04.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2742, Karar No: 2020/4921, Tarih: 02.06.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/2742 E.  ,  2020/4921 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını ihlal, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

I- Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000 TL dahil adli para cezasına ilişkin mahkumiyet hükmünün temyizi mümkün olmadığından, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteğinin 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

II- Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçundan kurulan hükümde, temel cezanın doğrudan 5237 sayılı TCK’nın 116/4. maddesi gereğince belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, önce TCK’nın 116/2. maddesi gereğince 8 ay hapis cezasına ve devamında TCK’nın 116/4. maddesi gereğince 1 yıl 2 ay hapis cezasına hükmedilmesi sonuca etkili görülmediğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

III- Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesine gelince;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1. 11/04/2014 tarihli Görüntü İzleme ve Tespit Tutanağına göre hırsızlık eyleminin saat 03:19 sıralarında gerçekleştiği, UYAP'tan alınan güneşin doğuş ve batış çizelgesine göre, suç tarihinde gece vaktinin yaz saati uygulaması nedeniyle saat 05.22’de sona erdiği, bu suretle hırsızlık suçunun gece vakti işlendiğinin anlaşılması karşısında, suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan hükmolunan cezanın 5237 sayılı TCK'nın 143/1. maddesiyle artırılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2. Suça sürüklenen çocuğun, müştekinin iş yerinden yaklaşık 100,00 TL bozuk para çaldığının anlaşılması karşısında, Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 09/05/2017 tarihli ve 2015/13-156 Esas, 2017/256 Karar sayılı kararı nazara alınarak, suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı TCK'nın 145. maddesinin tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, bozma sonrası kurulacak hükümde 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesinin gözetilmesine, 02.06.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/9211, Karar No: 2019/1696, Tarih: 07.02.2019

**13. Ceza Dairesi         2018/9211 E.  ,  2019/1696 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığı ihlal

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

23/08/2014 olan suç tarihinin karar başlığında yanlış gösterilmesi mahallinde giderilebilir yazım hatası kabul edilmiştir.

I-Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; sanığın temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

II-Sanık hakkında konut dokunulmazlığını ihlal suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

28.06.2014 tarihinde 29044 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 81. maddesi ile değişik 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 106/3. maddesi ile “hükümlü adli para cezasını ödemezse, Cumhuriyet Savcısının kararı ile kamuya yararlı bir işte çalıştırılmasına karar verileceği, buna uymaması halinde kalan kısmın tamamının açık ceza infaz kurumunda yerine getirileceği” düzenlemesi getirildiği halde, anılan düzenleme dikkate alınmaksızın ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrilmesine karar verilmiş ise de, belirtilen bu hususun infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; sanığın üzerine atılı suçu işlediğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanık hakkında hüküm kurulurken 5237 sayılı TCK’nın 116/1. maddesi gereğince hükmedilen 6 ay hapis cezasının, adli para cezasına çevrilmesi sonucu sonuç cezanın 3.600 TL adli para cezası yerine 5.400 TL adli para cezası olarak belirlenmek suretiyle fazla ceza tayini,

Ancak;

Sanık hakkında hüküm kurulurken 5237 sayılı TCK’nın 116/1. maddesi gereğince hükmedilen 6 ay hapis cezasının, adli para cezasına çevrilmesi sonucu sonuç cezanın 3.600 TL adli para cezası yerine 5.400 TL adli para cezası olarak belirlenmek suretiyle fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'ün temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak,hüküm fıkrasından “5.400 TL adli para cezasına çevrilmesine” ibaresinin çıkarılarak, yerine “3.600 TL adli para cezası” ibaresinin yazılması ile sonuç cezanın “3.600 TL adli para cezası” olarak belirlenmesi suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 07/02/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/16244, Karar No: 2012/24419, Tarih: 29.11.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/16244 E.  ,  2012/24419 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın ... yönünden sıfat yokluğundan reddine, ... Belediye Başkanlığı yönünden kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacılar ile davalılardan ... Belediye Başkanlığı vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece ... hakkındaki davanın husumet nedeniyle reddine, ... Belediye Başkanlığı aleyhine açılan davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacılar vekili ve davalı ... Belediye Başkanlığı vekilince temyiz edilmiştir.

Mahallinde yapılan keşif sonucu, taşınmazın dava tarihindeki değerinin biçilmesi doğru olduğu gibi, 1/1000 ölçekli İmar Planı kapsamında “Sağlık Alanında” kalan taşınmaza fiilen el atılmamış ise de; Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun benzer konudaki 15.12.2010 gün ve 2010/5-662/651 sayılı kararı da gözetilerek; imar planında “Sağlık Alanı” olarak ayrılan taşınmaza fiilen el atılmamış olsa dahi 3194 sayılı İmar Kanununun 10. maddesinin amir hükmü uyarınca 1/1000 ölçekli imar planının kesinleştiği tarihten itibaren 5 yıl içerisinde davalı idarece ayrılma amacına uygun olarak kamulaştırma görevinin yerine getirilmemesi ve malikin mülkiyet hakkının süresi belirsiz şekilde kısıtlanması nedeniyle ve davalılardan ... Belediye Başkanlığının 29.12.2012 gün ve 373/1074 sayılı yazısı da dikkate alınarak taşınmaz bedelinin tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacılar vekili ve davalı ... Belediye Başkanlığı vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, temyiz edenlerden peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 29.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.