muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/6758, Karar No: 2015/427, Tarih: 14.01.2015

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir.Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık...ın vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 06.04.2004 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında,eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 14.01.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5671, Karar No: 2020/987, Tarih: 25.02.2020

**20. Hukuk Dairesi         2019/5671 E.  ,  2020/987 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... Yönetimi ve davalı ... ve Su İşleri Bakanlığı tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dairemizin 2016/11147-2018/7748 E.K. sayılı kararında, hava fotoğraflarında çekişmeli taşınmaz bölümü üzerindeki ağaçların cinsi ve yaşının açıklanması ve taşınmaz bölümünün güncel kadastro paftasına göre konumunun belirlenmesi istenilmiş fakat iade kararında istenildiği şekilde ağaçların cinsi ve yaşı açıklanmadan ve taşınmazın kadastro paftasına göre konumu belirlenmeden dosya Dairemize gönderilmiş ve böylece Dairemizin geri çevirme kararının gereği tam olarak yerine getirilmemiştir.

Geri çevirme kararlarının gereğinin aynen ve eksiksiz yerine getirilmesi zorunlu olup, aksi davranış işin sürüncemede kalmasına yol açacağından, hakim ve ilgili personellerin sorumluluğunu doğurur.

Bu nedenle 2016/11147-2018/7748 E.K. sayılı geri çevirme kararında belirtildiği gibi;

Çekişmeli (O) harfli taşınmazın bulunduğu alanı kapsayan 1954, 1973 ve 1985 yıllarına ait hava fotoğrafları bulunduğu yerlerden getirtildikten sonra; dava dosyasının hükme esas alınan raporları düzenleyen fen ve orman bilirkişilerine tevdi ile hava fotoğrafları ölçekleri kadastro paftası ölçeğine, yine kadastro paftası ölçeği de hava fotoğrafları ölçeğine bilgisayar ortamında (Net-Cad veya benzeri programlar kullanılarak) çevrildikten sonra, bu haritalar komşu ve yakın komşu parselleri de gösterecek şekilde birbiri üzerine aplike edilmek suretiyle, çekişmeli taşınmazlar çevre parsellerle birlikte hava fotoğrafları üzerinde gösterilmeli, hava fotoğraflarının stereoskop aleti vasıtasıyla üç boyutlu incelemesi yapılarak, temyize konu taşınmazın niteliği belirlenmeli, taşınmazın üzerindeki bitki örtüsünün cinsi, yaşı, dağılımı, kapalılık oranı açıklanmalı, taşınmaz bölümünün güncel kadastro paftasına göre konumu net olarak belirlenerek buna dair müşterek imzalı, açıklamalı ve krokili ek rapor alınarak bu dosya içine konulması,

Ayrıca, dava dosyasının, 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla HUMK’nın 433/3. ve Bölge Adliye ve Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Cumhuriyet Başsavcılıkları İdari ve Yazı İşleri Hizmetlerinin Yürütülmesine Dair Yönetmeliğin 203. maddeleri uyarınca tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi listesine bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda değinilen eksikliklerin giderilmesi için dosyanın YEREL MAHKEMEYE GÖNDERİLMESİNE 25/02/2020 günü oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/11358, Karar No: 2010/14153, Tarih: 01.11.2010

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2010/11358 E.  ,  2010/14153 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosya, davaya konu taşınmazın, değerlendirme tarihi olan 30.03.2009 itibarıyla imar planı içinde olup olmadığı, imar planı içinde ise tarihi, ölçeği ve türü (nazım-uygulama), belediye ve diğer altyapı hizmetlerinden, (yol, su, elektrik, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma gibi) yararlanma durumu, etrafının meskun olup olmadığı, nazım imar planı içinde ise bu plandaki konumu, hangi amaçla plan kapsamına alındığı, yerleşim merkezine mesafesi, beldenin gelişme istikametinde olup olmadığı hususlarının ... Belediye Başkanlığından sorularak alınacak cevap yazıları ve dayanağı belgelerin dosyaya getirtilmesi için mahkemesine geri çevrilmiştir.

... Belediye Başkanlığının 29.09.2010 tarihli cevap yazısında dava konusu taşınmazın imar planı sınırları dışında, mücavir alan içerisinde olduğu ve belediye hizmetlerinden yararlanmadığı açıklanmış ise de, geri çevirme kararında araştırılması istenilen diğer hususlara yanıt verilmemiş, bu eksikliğin giderilmesi için mahkemece yazılan 30.09.2010 tarihli yazı cevabının dosyaya gelmesi beklenilmeden dosya iade edilmiştir.

Diğer taraftan, ... Belediye Başkanlığı mahkemenin 2009/180 E.sayılı dosyasına gönderdiği cevap yazısında davaya konu taşınmazın 1/1000 ölçekli imar planı kapsamı içerisinde olduğunu bildirmiş olmakla taşınmazın imar planı içinde olup olmadığı hususunda da çelişki yaratılmıştır.

Mahkemece, ... Belediye Başkanlığı'na yazılan 30.09.2010 tarihli yazı cevabı beklendikten ve davaya konu 394 parsel sayılı taşınmazın imar planı içinde olup oladığı hususunda ortaya çıkan çelişki giderilip, ilgili plan örnekleri de dosyaya getirtildikten sonra iadesi için dosyanın, ikinci kez, mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 01.11.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4784, Karar No: 2012/9130, Tarih: 11.12.2012

**7. Hukuk Dairesi         2012/4784 E.  ,  2012/9130 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı ... tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Kadastro sırasında dava konusu 119 ada 16 parsel sayılı 12233,58 m2 yüzölçümündeki taşınmaz kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanılarak davalı ... adına tespit edilmiştir. Davacı ... tapu kaydına dayanarak dava açmış, yargılama sırasında mahkeme hükümlerine de dayanmıştır. Mahkemece davanın reddine, dava konusu taşınmazın tespit gibi tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı ...'ın tutunduğu 05.05.1987 tarih 18 sayılı tapu kaydının dava ve temyize konu 119 ada 16 parsel sayılı taşınmazı kapsamadığı, ayrıca davacının tespit gününde kendi yararına 3402 Sayılı Kadastro Kanununun 14. maddesi hükmünde öngörülen zilyetlikle taşınmaz edinme koşullarının gerçekleştiğini kanıtlayamadığı mahkemece yapılan keşif, uygulama ve toplanıp değerlendirilen delillerle belirlenmiştir. Bu nedenler ve kararda gösterilen diğer gerekçelere göre davacı ...'ın sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ne var ki; Kadastro Hakimi infazı mümkün doğru sicil oluşturmak zorundadır. Davacının 119 ada 16 parsel sayılı taşınmaza karşı davalının ismini ekli listede belirterek dava açtığı, dosyaya 119 ada 16 parsel sayılı taşınmazın tutanak aslının alınıp keşfinde iş bu taşınmaz için icra edildiği böylece tüm dosya kapsamına göre dava konusu taşınmazın 119 ada 16 parsel sayılı taşınmaz olduğu belirlenmesine rağmen maddi hata sonucu kısa karar ve hüküm yerinde dava konusu taşınmazın parsel numarasının 119 ada 6 parsel olarak yazılması, ayrıca davalı ...'nin yargılama sırasında vefat ettiği, buna karşılık davalı mirasçılarının davayı vekil eli ile takip ettiklerine dair bilgi bulunmadığı gibi dosyada mirasçılara ait vekaletnamede bulunmadığı ve de ölüm ile vekalet ilişkisinin sona ereceği nazara alınmadan davalı taraf yararına vekalet ücretine hükmedilmesi dahi isabetsiz, davacı ...'ın temyiz itirazları bu nedenle yerinde ise de yanılgının giderilmesi yargılamanın tekrarını gerektirmediğinden hükmün 2 nolu bendinin 1.paragrafında yazılı bulunan “119 ada 6 parsel” sözlerinin hüküm yerinden çıkarılmasına, yerine “119 ada 16 parsel” sözlerinin yazılmasına, ayrıca hükmün davalı yararına vekalet ücreti takdirine ilişkin olan 5 nolu bendinin hüküm yerinden tamamen çıkarılmasına, hükmün düzeltilen bu şekli ile ONANMASINA, hüküm düzeltilerek onandığından harç alınmasına yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde davacı tarafa iadesine, 11.12.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7072, Karar No: 2017/4173, Tarih: 05.06.2017

**11. Ceza Dairesi         2016/7072 E.  ,  2017/4173 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

1- Sanık hakkında 2005, 2006 ve 2007 takvim yıllarında sahte fatura düzenlediği iddiası ile açılan kamu davasında, sanığın suçlamaları kabul etmediği ve vergi suçu raporunda bu yıllara ait faturalardan somut olarak bahsedilmediği, sahte fatura düzenlemek suçunda suçun maddi konusunun fatura olduğu, 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanunun Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre de alım satım ya da hizmet ifasının belgesi olan faturaların Vergi Usul Kanununun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi karşısında; gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespit edilmesi bakımından; suça konu fatura asıllarından her takvim yılı için kanaat oluşturacak sayıda temin edilip dosya arasına konulması ve incelenerek kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadığının tespit edilmesi, daha sonra ise sahte olduğu iddia olunan faturaları kullanan şirketler hakkında karşıt inceleme raporları düzenlenip düzenlenmediği araştırılarak, kullanan ilgili şirket yetkilileri hakkında dava açılıp açılmadığı araştırılıp, açıldığının tespiti halinde birleştirilmesi, mümkün olmadığı takdirde, dava dosyaları getirtilip incelenerek bu davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dava dosyasına intikal ettirilmesi, faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi yönünden mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyeleri, teslim tesellüm belgeleri, bedellerinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun kanıtlama yeteneği olan geçerli ödeme belgeleri ve satıcının kasasına ya da banka hesabına girip girmediğinin tespiti ile faturaları düzenleyen mükellefin yeterli üretimi, mal girişi ya da stoğu olup olmadığı da araştırılıp, karşılaştırmalı bilirkişi incelemesi yaptırılması, gerektiğinde faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişiler de dinlenerek sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıkları ve sanığı tanıyıp tanımadıklarının sorulması ve fatura ile belgeler üzerindeki imza ve yazıların da sanığa ait olup olmadığı konusunda bilirkişi incelemesi yaptırılmasından sonra sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Kabule göre de; 5237 sayılı TCK.nın 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2- Kabule göre de; 5237 sayılı TCK.nın 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 05.06.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21292, Karar No: 2014/42769, Tarih: 23.12.2014

**3. Ceza Dairesi         2014/21292 E.  ,  2014/42769 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1) Suça sürüklenen çocuk hakkında mağdur ...'yi kasten yaralama suçundan hükmolunan cezanın karar tarihindeki miktar ve türü itibarıyla hükmün, 14/04/2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanunun 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanuna eklenen Geçici 2. maddesi gereğince temyizi mümkün olmadığından suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteğinin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan CMUK'un 317. maddesi gereğince talebe uygun olarak REDDİNE,

2) Suça sürüklenen çocuk hakkında mağdur ...'yi kasten yaralama suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazının incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün talebe aykırı olarak ONANMASINA,

3) Suça sürüklenen çocuk hakkında 6136 sayılı Kanuna muhalefet suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazının incelenmesinde;

6136 sayılı Kanunun 4. maddesi kapsamına giren ve suçta kullanılan bıçağın müsaderesine karar verilmesinde, 5237 Sayılı TCK'nin 54/4. maddeleri uyarınca herhangi bir isabetsizlik bulunmadığından tebliğnamedeki bozma görüşüne iştirak edilmemiştir.

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazının reddine, ancak;

Sanık hakkında kurulan hükümde 6136 sayılı Kanunun 15/1. maddesi uyarınca belirlenen hapis cezası alt sınırdan tespit edildiği halde adli para cezasının alt sınırdan belirlenmemesi suretiyle TCK'nin 3. maddesindeki orantılılık ilkesine aykırı hareket edilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden CMUK’un 322. maddesi gereğince, 6136 sayılı Kanuna aykırı davranmak suçundan kurulan hüküm fıkrasının (B-1) bendindeki “30 gün adli para cezasının” “25 gün karşılı adli para cezası”, TCK’nin 31/3 maddesinin uygulanmasına ilişkin (B-2) bendindeki “20 gün adli para cezasının” “16 gün karşılı adli para cezası” ve TCK'nin 62. maddesinin uygulanmasına ilişkin (B-3) bendindeki “16 gün adli para cezasının” da “13 gün karşılı adli para cezası” ve (B-4) bendindeki sonuç cezanın da “260 TL adli para cezası” olarak değiştirilmesi ve diğer kısımların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 23/12/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14543, Karar No: 2014/34382, Tarih: 28.10.2014

**3. Ceza Dairesi         2014/14543 E.  ,  2014/34382 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2012/288953

MAHKEMESİ : Şanlıurfa 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 25/09/2012

NUMARASI : 2010/838 (E) ve 2012/659 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Dosya kapsamı ve toplanan kanıtlara göre; olaydan iki gün önceki bakışma meslesinden taraflar arasında husumet oluştuğu; sanık ve arkadaşlarının müştekiyi parka çağırarak sopa ve bıçaklarla müştekiye salırıdıkları, sanığın bıçak darbesi ile müştekinin hemitoraks geçirecek şekilde yaralanmasına yol açan eyleminin, müştekinin yaşamını tehlikeye soktuğu, müştekinin acil ameliyatla kurtarıldığı; hedef alınan vücut nahiyesi, müştekinin olayın hemen sonrasındaki beyanı ve olayın oluş şekli, eylemin adam öldürmeye teşebbüs olup olmayacağının tartışılması takdirinin Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilerek görevsizlik kararı verilmesi gerekirken yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün diğer yönleri incelenmeksizin bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca 1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesi gereğince sanığın ceza miktarı itibariyle kazanılmış hakkı saklı kalmak kaydıyla isteme uygun olarak BOZULMASINA, 28.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17683, Karar No: 2014/19913, Tarih: 17.10.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/17683 E.  ,  2014/19913 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, ödeme emrinin iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacıya, Belediye başkanı olması nedeniyle dava konusu ödeme emrinin gönderildiği, mahkemece “6183 sayılı Yasanın mükerrer 35.maddesinde; Kanuni temsilcileri hakkındaki sorumluluk, Kurum alacağının borçlu Belediye'nin mal varlığından kısmen veya tamamen tahsil edilememesi ya da tahsil edilemeyeceğinin anlaşılması halinde doğacaktır. Bu halde davacının Belediye'nin borca batık olduğu yönündeki savunmayı haklı neden olarak kabul etmek mümkün değildir. Belediye Başkanının basiretli yönetici olarak belediyenin gelir ve giderleri arasındaki dengeyi gözetmek suretiyle yönetme yükümlülüğü bulunmaktadır. Öte yandan, Kurumca ödeme takibine konu borç için ... Bankasına yazı yazıldığı ve ödeme emrine konu borcun Belediye'nin .... bankası payından kesinti yapılarak ödendiği görülmektedir. Böylece Kurum alacağının Belediye'nin mal varlığından tahsil edilmekte olduğu anlaşılmakla, davacı hakkındaki ödeme emrinin iptali gerekeceği sonucuna varılmıştır.” gerekçesiyle davanın kabulüne karar verildiği anlaşılmış ise de; gerekçe göz önüne alındığında, davalı Kurum aleyhine yargılama giderlerine hükmedilmemesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki; bu aykırılığın giderilmesi, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun geçici .... maddesinin yollamasıyla 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

S O N U Ç : Hükmün .... nolu bendindeki “davalıdan alınarak davacıya ödenmesine,” kısmının silinerek yerine “davacı üzerinde bırakılmasına” yazılmasına ve hükmün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, ........2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2510, Karar No: 2023/10469, Tarih: 25.12.2023

**8. Ceza Dairesi         2023/2510 E.  ,  2023/10469 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

EK KARAR SAYISI : 2021/1409 E., 2022/2086 K.

SUÇ : Başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama

KARAR : Temyiz başvurusunun reddine

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin esastan reddi ile ek kararın onanması

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 26. Ceza Dairesi'nin 09.12.2022 tarihli ek kararın; karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanık hakkında, Bakırköy 13. Asliye Ceza Mahkemesinin,12.01.2021 tarihli kararı ile başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama suçundan kurulan "3 yıl 3 ay 17 gün hapis cezası" ile mahkûmiyet hükmüne konu cezanın türü ve miktarı ile istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince verilen esastan ret kararı ve bu karara yönelik temyizin reddine ilişkin ek kararın niteliği karşısında;

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Bakırköy 13. Asliye Ceza Mahkemesinin,12.01.2021 tarihli kararı ile sanık hakkında başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama suçundan cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 26. Ceza Dairesi'nin, 10.11.2022 tarihli kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanığın istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

3. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 26. Ceza Dairesi'nin 09.12.2022 tarihli ek kararı ile sanığın temyiz başvurusu hakkında, 5271 sayılı Kanun’un 296 ncı maddesinin birinci fıkrası gereği “temyiz isteminin kabule değer sayılmamasından dolayı reddine” karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi; eksik araştırma yapıldığına ilişkindir.

III. GEREKÇE

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair Bölge Adliye Mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile 5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında belirtilen suçlar ve aynı Kanun’un 296 ncı maddesinin birinci fıkrasının ilgili bölümünde yer alan; “... temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmiş [ise] …, hükmü temyiz olunan Bölge Adliye veya İlk Derece Mahkemesi bir karar ile temyiz istemini reddeder.” şeklindeki hüküm birlikte değerlendirildiğinde sanığın temyiz istemi yerinde görülmemiştir.

IV. KARAR