muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/816, Karar No: 2019/6199, Tarih: 14.03.2019

(3) Belgeyi ibraz etmesine karar verilen taraf, kendisine verilen sürede belgeyi ibraz etmez ve aynı sürede, delilleriyle birlikte ibraz etmemesi hakkında kabul edilebilir bir mazeret göstermez ya da belgenin elinde bulunduğunu inkâr eder ve teklif edilen yemini kabul veya icra etmezse, mahkeme, duruma göre belgenin içeriği konusunda diğer tarafın beyanını kabul edebilir.” denilmektedir.

Somut olayda, davacının performans primi talebi yönünden hükme esas alınan bilirkişi raporunda; dosya içerisinde bulunan belgelerden performans priminin ne şekilde hesaplandığına dair herhangi bir düzenleyici hükme rastlanmadığı, dosya içerisindeki ücret bordrolarında davacıya sadece Mart 2013 ve Mayıs 2014 aylarında "özel ödül" adı altında ödeme yapıldığı, davacı tarafından davalıya verildiği belirtilen 17.04.2015 tarihli dilekçe ile 2015 yılında yapılması gereken 2014 yılına ait performans ölçümüne istinaden ödenen "özel ödül" ücretinin kendisine ödenmeme nedeninin bildirilmesini talep ettiğinin görüldüğü belirtilerek dosya içerisinde performans ücretinin ne şekilde hesaplanacağını gösterir düzenleme olmadığından bahisle önceki "özel ödül" ödemelerine kıyasen ait olduğu yıl içindeki ücret ödemelerinin % 5,88' i civarında ödeme yapıldığı tespiti ile performans prim alacağı hesaplanmıştır. Mahkemece herhangi bir gerekçeye yer vermeksizin alacağın kabulüne karar verilmiştir. Ancak yapılan araştırma hüküm kurmaya elverişli değildir. Öncelikle davayı aydınlatma yükümlülüğü kapsamında tarafların alacağa hak kazanma koşullarına davacının bu koşulları gerçekleştirip gerçekleştirmediğine ilişkin beyanları alınmalıdır. Ayrıca belirtmek gerekir ispat yükü işçiye ait olmakla birlikte, bu noktada kayıtların ibrazı külfeti davalı tarafa aittir. Bu durumda Mahkemece, Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 220. maddesi de göz önüne alınmak suretiyle, davalı taraftan alacağa hak kazanmaya ilişkin düzenleyici hükümleri içeren kayıtlar ve hesaba ilişkin kayıtlar istenilerek, tarafların usulüne uygun dayandığı tüm deliller toplandıktan sonra delillerin bir arada değerlendirilmesi suretiyle, davacının performans prim ücretine hak kazanıp kazanmadığı konusunda bir karar verilmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:

Temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararının ve bu karara karşı istinaf başvurusunu esastan reddeden Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin ise kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 14.03.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18658, Karar No: 2014/18125, Tarih: 22.09.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/18658 E.  ,  2014/18125 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, 20/04/1982-04/10/2010 tarihleri arasında vergi mükellefi olarak çalıştığı 4552 günü için yatan ödemelerin bağ-kur hizmetinden sayılmasına karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... Bakır tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

1- Tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, davacının vergi borçlanmasını geçerli kabul etmeyen davalı Kurum işleminin iptali istemine ilişkindir.

Davacının, vergi mükellefi olduğu 12.02.1988-04.10.2000 tarihleri arasındaki 4551 günlük süreyi borçlanmak için davalı Kuruma müracaat ettiği, borçlanma tarihinde bulunduğu 2.basamak üzerinden hesaplanan borç miktarını süresi içinde davalı Kuruma ödediği, ancak 24.07.2003 tarihli 4956 sayılı Yasa'nın 47. maddesi ile 1479 sayılı Yasa'ya eklenen Geçici 18. maddesinde düzenlendiği üzere, ödeme tarihinde bulunduğu 3.basamaktan doğan farkın göz önünde buluııdurulmadığı anlaşıldığından, davacı 12.02.1988-04.10.2000 tarihleri arasında ve ancak ödediği primlerin karşılığı olan 4300 gün sigortalılık elde edebilecekken, davacının 12.02.1988- 30.10.2010 tarihleri arasında 4551 gün vergi borçlanması yaptığının tespitine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma sebebidir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 Sayılı HMK'nun 370/2 maddesi gereğince hüküm bozulmamalı düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden ötürü hükmün 1. fıkrasındaki "12.02.1988- 30.10.2010" tarihi silinerek, yerine; "12.02.1988-04.10.2000" tarihinin ve "4551" rakamı silinerek yerine; "4300" rakamının yazılmasına, hükmün bu düzeltilmiş şekli ile ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz eden taraflardan davacıya yükletilmesine, 22/09/2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14641, Karar No: 2015/523, Tarih: 15.01.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/14641 E.  ,  2015/523 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : Temyiz talebinin reddine dair

Temyiz isteminin reddine ilişkin ek karar, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın yüzüne karşı 02/01/2014 tarihinde tefhim edilen hükmün sanık tarafından 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 310. maddesindeki süreden sonra 13/03/2014 tarihinde temyiz edilmesi nedeniyle mahkemece temyiz isteminin reddine ilişkin 18/03/2014 tarihli ek karar, usul ve kanuna uygun bulunduğundan, temyiz itirazlarının reddiyle, ek kararın isteme uygun olarak ONANMASINA, 15/01/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15750, Karar No: 2017/2733, Tarih: 17.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/15750 E.  ,  2017/2733 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 17/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5999, Karar No: 2017/10996, Tarih: 31.10.2017

**2. Ceza Dairesi         2015/5999 E.  ,  2017/10996 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz dilekçesinin kapsamına göre iş yeri dokunulmazlığını bozma ve hırsızlık suçlarından kurulan hükümleri temyiz ettiği belirlenerek yapılan incelemede;

I-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuk hakkında denetim süresi içinde yeni bir suç işlemesi nedeniyle verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kaldırılarak hükmün açıklanması durumunda, mahkemece 5271 sayılı CMK'nın 231/11. maddesi uyarınca eski hükmün aynen açıklanması gerekirken, hükmün değiştirilmesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Suça sürüklenen çocuk hakkında hükmolunan kısa süreli hapis cezası 5237 sayılı TCK'nın 50/1-c maddesi gereğince, "bir meslek veya sanat edinmeyi sağlamak amacıyla gerektiğinde barınma imkanı da bulunan bir eğitim kurumuna devam etme" seçenek yaptırımına çevrilirken, seçenek yaptırımın uygulanma süresinin açıkça belirtilmesi gerektiği gözetilmeden, infazda duraksamaya neden olacak şekilde sürenin “en az 2 yıl” olarak öngörülmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca bu sebepten dolayı BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan hüküm fıkrasının kısa süreli hapis cezalarının 5237 sayılı TCK'nın 50/1-c maddesinde öngörülen seçenek tedbire çevrilmesine ilişkin bölümde yer alan “en az” ifadesinin çıkartılmasına karar verilmek suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

II-Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarına gelince ;

10/02/2011 tarihinde suça sürüklenen çocuk hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın 28/03/2011 tarihinde kesinleştiği, denetim süresi içinde 18/09/2011 tarihinde kasten yeni bir suç işlemesi nedeniyle suça sürüklenen çocuğun yargılanarak mahkumiyetine karar verildiği ve mahkumiyet kararının kesinleştiği belirlenerek yapılan incelemede;

Suç tarihi itibariyle 15-18 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuğun eylemine uyan 5237 sayılı TCK’nın 116/4, 31/3. maddelerinde tanımlanan iş yeri dokunulmazlığını bozma suçu için öngörülen cezanın üst sınırına göre aynı Yasa'nın 66/1-e, 66/2, 67/4. maddelerinde öngörülen 7 yıl 12 aylık zamanaşımının suçun işlendiği tarih olan 06.05.2009 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Suç tarihi itibariyle 15-18 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuğun eylemine uyan 5237 sayılı TCK’nın 116/4, 31/3. maddelerinde tanımlanan iş yeri dokunulmazlığını bozma suçu için öngörülen cezanın üst sınırına göre aynı Yasa'nın 66/1-e, 66/2, 67/4. maddelerinde öngörülen 7 yıl 12 aylık zamanaşımının suçun işlendiği tarih olan 06.05.2009 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının DÜŞÜRÜLMESİNE, 31.10.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1054, Karar No: 2011/5188, Tarih: 19.12.2011

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/1054 E.  ,  2011/5188 K.**

**"İçtihat Metni"**

Irza geçme ve reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçlarından sanık ...'ın yapılan yargılaması sonunda; atılı suçlardan beraatine dair Erzurum 1. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 07.12.2005 gün ve 2005/42 Esas, 2005/405 Karar sayılı hükümlerin Yargıtayca incelenmesi katılan vekili tarafından istenilmiş olduğundan, dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçundan kurulan hükmün yapılan temyiz incelemesinde;

Sanığa isnat olunan suçun kanun maddesinde öngörülen cezasının üst sınırı itibarıyla, 765 sayılı TCK.nun 102/4. maddesinde belirlenen 5 yıllık asli zamanaşımına tâbi olduğu, sanığın sorgusunun yapıldığı 20.04.2005 tarihi ile inceleme tarihi arasında bu sürenin gerçekleştiği anlaşıldığından, 5237 sayılı TCK.nun 7/2 ile 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle hükmün CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, sanık hakkında açılan kamu davasının aynı Kanunun 322. ve 5271 sayılı CMK.nun 223/8. maddeleri uyarınca zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE,

Sanık hakkında ırza geçme suçundan kurulan hükme ilişkin temyize gelince;

Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen beraat hükmü usul ve kanuna uygun olduğundan, yerinde görülmeyen katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün tebliğname gibi ONANMASINA, 19.12.2011 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6685, Karar No: 2014/5301, Tarih: 17.04.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/6685 E.  ,  2014/5301 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 5 - 2010/335760

MAHKEMESİ : Tavşanlı Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 08.07.2010

NUMARASI : 2010/42 Esas, 2010/351 Karar

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya kapsamına göre, mağdure ile daha önce arkadaşlıkları bulunan ve olay anında alkollü olan sanığın, mağdurenin dersaneden çıkmasını beklediği, mağdurenin dersaneden çıkmasından sonra mağdureye konuşmak için mezarlığa gitme teklifinde bulunduğu, mağdurenin kabul etmemesi üzerine sanığın sinirlenerek mağdureyi kollarından tutarak götürmeye çalıştığı, bu sırada mağdurenin öğretmeni olan tanık Kamil'in olayı görmesi üzerine yanlarına gittiği ve olaya müdahale ederek mağdureyi sanığın elinden aldığı, tanık Kamil ve mağdurenin sanığın aksi istikametine yürüdükleri sırada sanığın üzerinde taşıdığı bıçakla peşlerinden koştuğu ve bu bıçakla kendisini yaraladığı, akabinde olay yerine gelen kolluk görevlilerinin müdahalesi üzerine yakalandığı olayda sanığın, mağdurenin kollarından tutarak mağdureyi götürmeye çalışması eyleminin kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçuna teşebbüs kapsamında kaldığı gözetilmeden atılı suçun unsurlarının oluşmadığı şeklindeki yetersiz gerekçeyle beraat kararı verilmesi,

Kanuna aykırı, katılan mağdure vekili ve O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 17.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15635, Karar No: 2016/7586, Tarih: 12.05.2016

**3. Hukuk Dairesi         2015/15635 E.  ,  2016/7586 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (TÜKETİCİ) MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki muarazanın men'i davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dilekçesinde, müvekkillinin 4 ayrı dairesi için davalı ile iki yıldan bu yana aboneliği olduğunu, ancak davalı tarafça aboneliğin iptal edildiğini, gerekçe olarak yapıya ait bazı belgelerin sunulmamasının gösterildiğini, müvekkilinin gerek aboneliği yaptığı esnada gerekse de doğalgaz dağıtım hizmetinin kesilmesinden sonra davalıya yaptığı başvuruda istenen evrakların verilmemesinin kendisiyle ilgisi olmadığını, müteahhit ile Belediye arasındaki sorunlardan kaynaklandığını açıkça belirttiğini, müvekkile ait dairelerde kiracıların bulunduğunu, kış ayının da gelmesi ile yaşanacak mağduriyetlerin daha da artacağını ileri sürerek, 4 daire için doğalgaz dağıtım hizmetinin sağlanmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili dilekçesinde; davacının, abonelik talep ettiği adreste oturmadığını, abonelik verilmesi için ikamet şartı bulunduğundan davanın öncelikle usulden reddi gerektiği, doğalgaz talep edilen yapının mesken(konut) olduğuna dair tapu kayıtlarının bulunmadığını, ilgili evrakları tamamlaması için süre verildiğini, bu evrakları tamamlayacaklarına dair tahahhütleri olmalarına rağmen taahhütlerin yerine getirilmediğini, eksik evraklar tamamlanmadığından ve tapu kayıtları olmayan bu yapıların kaçak yapı statüsünde olmasından dolayı gaz arzının sağlanmasının mümkün olmadığını, bu yapıların 4646 sayılı Doğalgaz Piyasası Kanununda ve ilgili yönetmeliklerde yer almadığını, 3194 sayılı İmar Kanunu ve 634 sayılı Kanuna aykırı bir yapılaşma sayıldığını ve bu kanunlara göre kaçak yapı olarak kabul edildiğini, doğalgaz bağlantısı için ...'nun ileri sürdüğü ön şart gereğince hukuken konut olarak kabul edilmesi mümkün olmayan garaj tapulu dairelere ve kaçak olarak yapılan teras katlara bireysel doğalgaz aboneliği verilmesine imkan bulunmadığından, doğalgaz kullanım sözleşmesinin iptalinin yasaya uygun olduğunu belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; dava konusu taşımazın tapu kaydı ve yapı ruhsatının olmadığı, davalı tarafın davacıya ilgili evrakları tamamlaması için süre verdiği, buna rağmen eksikliklerin giderilmediği, dava konusu taşınmazın kaçak yapı statüsünde olması sebebiyle davalı tarafça 4646 sayılı Doğalgaz Piyasası hükümleri çerçevesinde davalı kurumun davacıya gaz vermesinin hukuken mümkün olamayacağı, davacının isteminin hukuka aykırı olduğu, nitekim Yargıtay...Hukuk Dairesinin 2014/7220-16300 E.K. sayılı dosyasında yerel mahkemenin davanın reddine ilişkin verdiği kararın Yargıtay'ca onaylandığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacının teras katta bulunan ve bulunduğu binanın inşaat projesi ile yapı ruhsatına aykırı olarak mesken haline dönüştürüldüğü anlaşılan, bu haliyle fiilen mesken olarak kullanılan ancak tapuya kayıtlı olmayan dava konusu alana doğalgaz aboneliği tesis edilip edilemeyeceği noktasında toplanmaktadır.

Dosyadaki bilgi, belgelerden , davaya konu yerin, teras katta bulunan tapusuz bir yer olduğu, davacıya ait ve fiilen mesken olarak kullanılan yerlerin bulunduğu apartman karar defterinden ise, söz konusu yerin güneş taplası altında bulundukları anlaşılmaktadır.

Ancak, mahkemece; davacıya ait dava konusu yerlerin, niteliğinin tapuya kayıtlı mesken olmadığı, 3194 sayılı İmar Kanunu ve 634 sayılı kanununa göre kaçak yapı olduğu tespit edilmiş ise de, söz konusu yerlerin, bulunduğu binanın inşaat projesine ve yapı ruhsatına uygun hale gelip gelemeyeceği, 3194 sayılı İmar Kanunu ve 634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanununa göre, niteliğinin mesken olarak tapuya tescilinin sağlanıp yasal hale getirilip getirilemeyeceği konusunda bir araştırma yapılmamıştır.

Ancak, mahkemece; davacıya ait dava konusu yerlerin, niteliğinin tapuya kayıtlı mesken olmadığı, 3194 sayılı İmar Kanunu ve 634 sayılı kanununa göre kaçak yapı olduğu tespit edilmiş ise de, söz konusu yerlerin, bulunduğu binanın inşaat projesine ve yapı ruhsatına uygun hale gelip gelemeyeceği, 3194 sayılı İmar Kanunu ve 634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanununa göre, niteliğinin mesken olarak tapuya tescilinin sağlanıp yasal hale getirilip getirilemeyeceği konusunda bir araştırma yapılmamıştır.

Hal böyle olunca, mahkemece; Dairemizin değişen ve yerleşen uygulamasına göre, davaya konu davacıya ait yerlerin, bulunduğu binaya ait tasdikli inşaat (yapı) projesinin ilgili belediyeden getirtilip,dava konusu yerlerin bulunduğu binanın inşaat projesine ve yapı ruhsatına uygun hale gelip gelemeyeceği, bina inşaat projesinin tadilinin mümkün olup olmadığı ve buna göre dava konusu yerlerin 3194 sayılı İmar Kanunun ve 634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanununun ilgili maddeleri gereğince, niteliğinin mesken olarak yasal hale getirilip tapuya tescilinin sağlanıp sağlanamayacağı hususları ilgili belediyeden de sorulmalı, ihtiyaç duyulması halinde konusunda uzman bir bilirkişi veya bilirkişi heyeti ile keşif de yapılarak, hüküm kurmaya elverişli ve Yargıtay denetimine elverişli rapor alınması suretiyle kapsamlı bir araştırma yapılmalı, gerekirse davacı tarafa, sahip olduğu alan hakkında, yukarıda belirtilen kanunların ilgili maddeleri gereğince yasal hale getirmesi, bulunduğu binanın inşaat projesinin tadili ve mesken olarak tapuya tescilinin sağlaması hususunda yetki ve süre de verilmeli, sonrasında hasıl olacak sonuç dairesinde bir hüküm kurulması gerekirken, eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı görülmüş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 12.05.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1690, Karar No: 2014/16868, Tarih: 21.10.2014

**15. Ceza Dairesi         2013/1690 E.  ,  2014/16868 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Sanığın, dil kursunda İngilizce öğretmeni olarak çalıştığı ve bu kursta bulunan ve kursu bitiren katılandan, kendisini yurt dışına göndereceğini söyleyerek öncelikle 1000 TL para aldığı, 15 gün kadar sonrada yine sanığın katılandan bu sefer pasaport ve vize işlemleri için 700 TL daha para aldığı ve bundan da yaklaşık bir hafta sonra yine katılandan işlemler için 300 TL daha para aldığı, ancak sonrasında sanığın katılandan toplamda 2000 TL para aldığı halde katılanı yurt dışına gönderme işlemlerini yapmadığı ve ayrıca katılanın parasını da iade etmediği, sanığın bu şekilde üzerine atılı suçu işlediğinin iddia edildiği olayda, sanık ve katılan beyanları ile tüm dosya kapsamına göre atılı suçun sanık tarafından işlendiği anlaşılmakla, hakkında verilen mahkumiyet kararında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Sanığın, 5237 sayılı TCK'nın 43/1 maddesi kapsamında, aynı suç işleme kararıyla kanunun aynı hükmünü birden fazla ihlal ederek , değişik zamanlarda birden fazla kez menfaat temin etmiş olması karşısında, zincirleme suç hükümlerinin uygulanmayarak eksik ceza tayin edilmesi hususu aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, Ancak;

Hapis cezası alt sınırdan tayin edildiği halde adli para cezası belirlenirken yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin, aynı gerekçeyle tam gün sayısının asgari hadden uzaklaşılması suretiyle belirlenerek sanığa fazla ceza tayini,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, Ancak;

Hapis cezası alt sınırdan tayin edildiği halde adli para cezası belirlenirken yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin, aynı gerekçeyle tam gün sayısının asgari hadden uzaklaşılması suretiyle belirlenerek sanığa fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA; fakat, bu aykırılığın yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanun'un 322.maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; hüküm fıkrasından, adli para cezasının uygulanmasına ilişkin olarak sırasıyla ''100 gün'', ''83 gün'' ve ''1.660 TL'' adli para cezası terimlerinin tamamen çıkartılarak yerine, sırasıyla ''5 gün'', ''4 gün'', ''80 TL'' adli para cezası ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 21.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.