muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/3216, Karar No: 2018/10336, Tarih: 26.09.2018

**2. Ceza Dairesi         2016/3216 E.  ,  2018/10336 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1- Suça sürüklenen çocuklar hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Yasa'nın 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından suça sürüklenen çocuklar müdafiilerinin temyiz isteklerinin 1412 sayılı Kanun'un 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

2- Suça sürüklenen çocuklar hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığını bozma suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Konut dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan hükümlerde, hüküm fıkralarında “konut dokunulmazlığını bozma” yerine “iş yeri dokunulmazlığını bozma” yazılması mahallinde düzeltilmesi mümkün yazım hatası kabul edilmiş, dosya kapsamına göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak,

a-Müştekinin soruşturma aşamasındaki beyanına göre suçun saat 08.00-23.00 arasında, suça sürüklenen çocukların aşamalarda beyanlarına göre ise saat 17.30-18.00 arasında işlendiğinin anlaşılması, UYAP'tan alınan güneşin doğuş ve batış çizelgesine göre kış saati uygulaması da dikkate alındığında, suç tarihinde güneşin batış saatinin 16.52 olduğunun, gece vaktinin saat 17.52'de başladığının anlaşılması karşısında, hırsızlık ve konut dokunulmazlığını bozma suçlarının gündüz sayılan zaman dilimi içerisinde işlendiğinin kabul edilmesi gerektiği gözetilmeden suça sürüklenen çocuk ... hakkında hükmolunan cezaların 5237 sayılı TCK'nın 143/1. ve 116/4. maddeleriyle artırılması suretiyle fazla ceza tayini,

b-19/07/2000 doğumlu olan suça sürüklenen çocuk ...'ın hükmün açıklandığı 26/11/2015 tarihinde onsekiz yaşını ikmal etmediği gözetilmeyerek, müdafii hazır bulundurulmadan kovuşturmanın bitirilmesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 150/2, 188/1. maddesine aykırı davranılması sureti ile savunma hakkının kısıtlanması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar müdafiilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, suça sürüklenen çocuk ... açısından diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 26/09/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1496, Karar No: 2017/3659, Tarih: 05.06.2017

**4. Hukuk Dairesi         2017/1496 E.  ,  2017/3659 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı vekili Av. ... tarafından, davalı ... ve diğerleri aleyhine 08/12/2011 gününde verilen dilekçe ile haksız el koyma nedeniyle tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın husumetten reddine dair verilen 16/04/2015 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere göre davacının davalılardan ...’na yönelik temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalılardanyönelik temyiz itirazlarına gelince;

Dava, haksız el koymadan kaynaklanan tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece davanın husumet yokluğu nedeniyle reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı şirket, kendisine ait araca göçmen kaçakçılığı suçunda kullanıldığı iddiasıyla el konulduğunu, yapılan ceza yargılaması sonucunda aracın teslimine karar verildiğini, ceza mahkemesince aracın kendilerine teslimi için araca el koyan karakola 02/08/2010 tarihinde yazılan müzekkereye bugüne kadar cevap verilmediğini, kendileri tarafından yapılan harici araştırmada aracın kayıp olduğunun anlaşıldığını iddia ederek, yoksun kalınan kârın ve araç bedelinin tazmini isteminde bulunmuştur.

Davalı, aracın kayıp olmadığını, aracın gümrük sahası içinde konulabileceği yer olmadığından 13/12/2003 tarihinde teslim edildiğini ve halen bu antrepoda bulunduğunu, aracın antrepoya tesliminden sonra kaybolduğu yönünde bir iddia var ise davanın adı geçen antrepoyu işleten şirkete yöneltilmesi gerektiğini belirterek, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, aracın zarara uğradığı iddia edilen dönemde ulunduğu, herhangi bir kusur ya da sorumluluğunun olmadığı gerekçesiyle, davalı ... yönünden husumet yokluğu nedeniyle davanın reddine karar verilmiştir.

Dosyadaki bilgi ve belgeler ile 009/296 esas, 2010/27 karar sayılı dosyası kapsamından; davacı şirkete ait aracın seyri sırasında kolluk güçlerince yol arama ve kontrol faaliyeti çerçevesinde yapılan aramada tankerdeki gizli bölmelerde 48 tane Irak uyruklu şahsın bulunduğu ve çekici ve tankere 09.06.2002 tarihinde el konulduğu anlaşılmaktadır.

Ceza yargılaması sonucunda zamanaşımı nedeniyle kamu davasının düşürülmesine, çekici ve tankerin ruhsat sahibine iadesi kararı verilmiş,karar temyiz edilmeksizin 05/07/2010

Ceza yargılaması sonucunda zamanaşımı nedeniyle kamu davasının düşürülmesine, çekici ve tankerin ruhsat sahibine iadesi kararı verilmiş,karar temyiz edilmeksizin 05/07/2010

tarihinde kesinleşmiştir. Davacı şirket vekili verdiği 28/04/2010 havale tarihli dilekçe ile müvekkiline ait aracın teslimini talep etmiş, ceza mahkemesince kararın kesinleşmesinden sonra yazılan 12/07/2010 tarihinde yazılan yazıyla, çekici ve tankerin ruhsat sahibine iadesine karar verildiği bildirilmiş, ancak aracın ruhsat sahibine teslimi gerçekleştirilmemiştir. sahası içinde konulabileceği yer olmadığı gerekçesiyle davacı şirkete ait çekici ve tankerin Jandarma Komutanlığı tarafından 13/12/2003 tarihinde konulması ve zarara uğradığı iddia edilen dönemde anılan antrepoda bulunması, davalı ...husumet yöneltilemeyeceği anlamına gelmez. Açıklanan nedenlerle davalıya husumet düşer.

Yerel mahkemece açıklanan yön gözetilerek, işin esasına girilerek delillerin değerlendirilmesi ve varılacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçe ile istemin husumet yönünden reddedilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ : Temyiz edilen kararın yukarıda (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalılardan yönünden BOZULMASINA, davacının davalılardan ...’na yönelik temyiz itirazlarının ise ilk bentte açıklanan nedenlerle REDDİNE ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 05/06/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/21732, Karar No: 2012/18310, Tarih: 02.11.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/21732 E.  ,  2012/18310 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek

HÜKÜM : 2001, 2002, 2003 tarihli suçlar; 765 sayılı Yasanın TCK.nun 102/4, 104/2. maddeleri uyarınca düşürülmesine,

31.12.2004 tarihli suç; 213 sayılı Kanunun 359/b-1, 765 sayılı TCK.nun 80, 59/2, 647 sayılı Kanunun 6 maddeleri uyarınca 17 ay 15 gün hc

I-Katılan vekilinin sanık hakkında "2001, 2002, 2003 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek" suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde,

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “2001, 2002, 2003 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek” suçlarının yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihlerinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suçların işlendiği 31.12.2001, 31.12.2002, 31.12.2003 tarihlerinden, hüküm tarihine kadar gerçekleştiğinden kamu davasının vaki zamanaşımı nedeniyle ortadan kaldırıldığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

II-Sanık müdafiinin sanık hakkında "2004 takvim yılında sahte fatura düzenlemek" suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesine gelince;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “2004 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suçun işlendiği 31.12.2004 tarihinden, temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Yasanın 322 nci maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK’nun 102/4, 104/2. ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri uyarınca istem gibi DÜŞÜRÜLMESİNE, 02.11.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1689, Karar No: 2021/3538, Tarih: 26.05.2021

**14. Hukuk Dairesi         2019/1689 E.  ,  2021/3538 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalılar aleyhine 26.12.2005 gününde verilen dilekçe ile ortaklığın giderilmesi talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 14.09.2007 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, ortaklığın giderilmesi isteğine ilişkindir.

Davacılar vekili, dava konusu 2 ve 3 parsel sayılı taşınmazlar üzerindeki ortaklığın aynen taksim mümkün değilse satış suretiyle giderilmesini talep etmiştir.

Davalılar vekili, ortaklığın aynen taksim suretiyle giderilmesini ve davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; davanın kabulü ile 2 ve 3 parsel sayılı taşınmazlar üzerindeki ortaklığın satış suretiyle giderilmesine karar verilmiştir.

Hükmü, davalılar vekili temyiz etmiştir.

Paydaşlığın (ortaklığın) giderilmesi davaları, paylı mülkiyet veya elbirliği mülkiyetine konu taşınır veya taşınmaz mallarda paydaşlar (ortaklar) arasında mevcut birlikte mülkiyet ilişkisini sona erdirip ferdi mülkiyete geçmeyi sağlayan, iki taraflı, tarafları için benzer sonuçlar doğuran davalardır.

Paydaşlığın (ortaklığın) satış yoluyla giderilmesi halinde dava konusu taşınmaz üzerinde bina, ağaç v.s. gibi bütünleyici parçalar (muhdesat) varsa bunların arzla birlikte satılması gerekir. Ancak muhdesatın bir kısım paydaşlara (ortaklara) ait olduğu konusunda tapuda şerh varsa veya bu hususta bütün paydaşlar ittifak ediyorlarsa ve muhdesat arzın değerinde bir artış meydana getiriyorsa bu artışın belirlenmesi için dava tarihi itibariyle arzın ve muhdesatın değerleri ayrı ayrı tespit edilir. Belirlenen bu değerler toplanarak taşınmazın tüm değeri bulunur. Bulunan bu değerin ne kadarının arza ne kadarının muhdesata isabet ettiği yüzdelik (%...) oran kurulmak suretiyle belirlenir. Satış sonunda elde edilecek bedelin bölüştürülmesi de bu oranlar esas alınarak yapılır. Muhdesata isabet eden kısım muhdesat sahibi paydaşa, geri kalan bedel ise payları oranında paydaşlara (ortaklara) dağıtılır.

Bütünleyici parçanın (muhdesat) arzın paydaşlarına (ortaklarına) değil de üçüncü şahsa ait olduğunun anlaşılması halinde bu kimseyi muhdesat sahibi olarak davaya dahil etmek ve ona satış bedelinden pay vermek mümkün değildir.

Bütünleyici parçanın (muhdesat) arzın paydaşlarına (ortaklarına) değil de üçüncü şahsa ait olduğunun anlaşılması halinde bu kimseyi muhdesat sahibi olarak davaya dahil etmek ve ona satış bedelinden pay vermek mümkün değildir.

Paydaşlığın (ortaklığın) satış suretiyle giderilmesine ilişkin davalarda taşınmaz üzerinde bulunan bina, ağaç v.s. gibi bütünleyici parçaların (muhdesat) kime ait olduğu konusunda uyuşmazlık olup da bunlar üzerinde bazı paydaşların (ortaklar) hak iddia etmeleri ve öncelikle bu uyuşmazlığın giderilmesini istemeleri halinde o paydaşa görevli mahkemede dava açmak üzere HMK'nın 165. maddesi uyarınca uygun bir süre verilmelidir. Mahkemece verilen süre içerisinde dava açıldığı takdirde sonucunun beklenmesi, açılmadığı takdirde o konuda uyuşmazlık yokmuş gibi davaya devam edilmesi gerekir.

Yukarıda açıklanan ilkeler gereğince somut olaya gelince; mahkemece 26.04.2007 tarihinde bilirkişiler ile birlikte mahallinde keşif yapılmıştır. Keşif sonrası dosya içerisine alınan bilirkişi raporlarında, dava konusu taşınmazlar üzerinde narenciye ağaçları bulunduğu tespit edilmiştir. Davalılar vekili bilirkişi raporuna itiraz dilekçesinde, dava konusu 2 parsel sayılı taşınmazın üst kısmını müvekkili ...'in, alt kısmını müvekkili ...'in, 3 parsel sayılı taşınmazı müvekkili ...'in kullandığını ve taşınmazlar üzerinde çeşitli sayıda meyve ağaçları bulunduğunu, bu ağaçların taşınmazların ilgili kısımlarını kullanan kişilere ait olduğunu, keşifte değerlerinin hesaplanarak, ortaklığın giderilmesinde dikkate alınmasını istemiştir. Davacılar vekili, itirazları kabul etmediklerini ve muvafakatlarının olmadığını beyan etmiştir. Mahkemece, muhdesatların belirli bir şahsa ait olduğu konusunda ittifak sağlanamadığının anlaşıldığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir. Mahkemece, muhdesat iddiasında bulunan davalılara muhdesatın aidiyetinin tespiti davası açmak üzere süre verilmesi ve HMK'nın 165. maddesi gereğince dava açıldığı takdirde bu davanın bekletici mesele yapılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın yatıranlara iadesine, 26.05.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1755, Karar No: 2019/8082, Tarih: 11.12.2019

**11. Hukuk Dairesi         2019/1755 E.  ,  2019/8082 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Ankara 1. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 22/12/2017 tarih ve 2016/373 E- 2017/460 K. sayılı kararın davalılar vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce verilen 14/02/2019 tarih ve 2018/785 E- 2019/141 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı Kurum vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı şirketin "Cafe Breno+şekil" markasının 30, 32, 35, 43. sınıflarda tescili için yaptığı 2014/97276 sayılı başvuruya davacı şirket tarafından "bruno” ibareli markaları gerekçe göstererek itiraz edildiğini, itirazlarının nihai olarak TPMK YİDK tarafından reddedildiğini, oysa ki başvuru markasının itiraza mesnet davacı markaları ile iltibas yaratacak derecede benzer olduğunu ileri sürerek TPMK YİDK’nın 2016-M-7886 sayılı kararının iptaline, tescil edilmiş olması halinde davalı markasının hükümsüzlüğüne karar verilmesini istemiştir.

Davalı Kurum vekili, kurum kararının usul ve yasaya uygun bulunduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı şirket vekili, başvuru markası ile itiraza mesnet markalar arasında benzerlik bulunmadığını, taraflar arasındaki benzer yargılamalarda davalı lehine karar verildiğini savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı Kurum vekili, kurum kararının usul ve yasaya uygun bulunduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı şirket vekili, başvuru markası ile itiraza mesnet markalar arasında benzerlik bulunmadığını, taraflar arasındaki benzer yargılamalarda davalı lehine karar verildiğini savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, başvuru marka kapsamında yer alan 30. ve 35. sınıf mal ve hizmetler ile davacının itirazına mesnet markaları arasında emtia listelerinin aynı/aynı tür-benzer olduğu, 556 sayılı KHK’nın 8/1-b bendi anlamında karıştırma ihtimalinin bulunduğu, davalının önceki markasından kaynaklı müktesep hakkının bulunmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne, TPMK 2016-M-7886 sayılı kararının 30. sınıfta "pastacılık ve fırıncılık mamülleri, tatlılar şekerlemeler, çikolatalar, bisküviler, krakerler, gofretler, sakızlar, hububat (tahıl) mamülleri" 35. sınıfta "Müşterilerin malları elverişli bir şekilde görmesi ve satın alması için pastacılık ve fırıncılık mamülleri, tatlılar, şekerlemeler, çikolatalar, bisküviler, krakerler, gofretler, sakızlar, hububat (tahıl) mamülleri için bir araya getirilmesi hizmetleri (belirtilen hizmetler perakende, toptan satış mağazaları, elektronik ortamlar, katalog ve benzeri diğer yöntemler ile sağlanabilir)." yönünden iptaline, davalı adına tescilli 2014/97276 sayılı "Cafe Breno + şekil" ibareli markanın sayılan mal ve hizmetler yönünden hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine karar verilmiştir. Kararı, davalılar vekilleri istinaf etmiştir.

Ankara Bölge Adliye Mahkemesince tüm dosya kapsamına göre, davalılar vekillerinin istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı Kurum vekili temyiz etmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davalı Kurum vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 11/12/2019 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7119, Karar No: 2014/6378, Tarih: 22.04.2014

**17. Hukuk Dairesi         2014/7119 E.  ,  2014/6378 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Fatsa 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 19/12/2013

NUMARASI : 2013/22-2013/503

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı G. Madeni Eşyalar Ltd.Şti vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, 24/09/2012 tarihinde müvekkil şirket adına kayıtlı aracın F.-O. istikametinde seyretmekteyken, davalı şirket adına kayıtlı sürücüsü M.. U..'un sevk ve idaresindeki aracın müvekkil şirkete ait araca tam kusurlu olarak arkadan çaptığını, hasar gören aracın çarpmanın etkisi ile konrolsüz şekilde tali yoldan anayola çıkmaya çalışan İ.Ç.'ın sevk ve idaresinde bulunan araca çarptığını, davalıların hukuki sorumluluğundaki bu olay nedeniyle müvekkili şirkete ait aracın ön ve arkadan hasar gördüğünü, aracın ön kaput, arka bagaj kapağı, arka lambalar ve aksesuarının değiştirilmek durumunda kalındığını, araçta olay nedeniyle 22.693,21 TL'lik hasar ortaya çıktığını, söz konusu hasarın aracın ihtiyari mali mesuliyet sigortasını yapan G. Sigorta AŞ.tarafından karşılandığını, ancak kaza nedeniyle aracın alım ve satımına etki eden değer kaybı oluştuğunu ileri sürerek araçta meydana gelen 5.000 TL değer kaybına ilişkin zararın 24/09/2012 tarihinden itibaren işleyecek reeskont faizi ile birlikte davalılardan müşterek ve müteselsilen alınarak müvekkiline verilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiş, 10.10.2013 tarihli ıslah dilekçesiyle de talebini 20.400,00 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı G. Madeni Eşyalar Ltd.Şti vekili, tarafları aleyhine açılan davada, sorumlu sigorta şirketinin de dahil edilmesi gerektiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı M.. U.., davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, araçta meydana gelen değer kaybının 20.400,00 TL olduğu gerekçesiyle 20.400,00 TL değer kaybı alacağının kazanın meydana geldiği, 24/09/2012 tarihinden işleyecek yasal faizi ile birlikte müştereken ve müteselsilen davalılardan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş; hüküm, davalı G. Madeni Eşyalar Ltd.Şti vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davalı M.. U.., davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, araçta meydana gelen değer kaybının 20.400,00 TL olduğu gerekçesiyle 20.400,00 TL değer kaybı alacağının kazanın meydana geldiği, 24/09/2012 tarihinden işleyecek yasal faizi ile birlikte müştereken ve müteselsilen davalılardan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş; hüküm, davalı G. Madeni Eşyalar Ltd.Şti vekili tarafından temyiz edilmiştir.

HMK'nun 266. ve devamı maddelerine göre, çözümü özel veya teknik bilgiyi gerektiren hallerde, mahkemece uzman bilirkişinin oy ve görüşüne başvurulması zorunludur. Trafik kazası sonucu araçta meydana gelen değer kaybının hesaplanması uzmanlığı gerektiren konulardandır. Bu durumda, uzmanlığı belli olmayan bilirkişiden soyut değerlendirmelere göre alınan rapora dayanılarak hüküm kurulması doğru değildir. Mahkemece konusunda uzman bilirkişiden aracın zarar gören ve değişen parçalarının araçta nasıl bir değer kaybına neden olduğuna ilişkin hesaplama şeklini de gösterir biçimde rapor alınarak sonucuna göre bir karar vermek gerekirken galerici olduğu olduğu belirtilen bilirkişiden yeterli teknik değerlendirme içermeyen rapora göre karar verilmesi yerinde olmamış, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı G. Madeni Eşyalar Ltd.Şti vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davalı G. Madeni Eşyalar Ltd.Şti yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalı G.Madeni Eşyalar Ltd. Şti'ye geri verilmesine 22.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.