muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/828, Karar No: 2016/313, Tarih: 16.03.2016

**Hukuk Genel Kurulu         2014/828 E.  ,  2016/313 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki “manevi tazminat” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; İnegöl 1. Asliye Hukuk Mahkemesince davanın kısmen kabulüne dair verilen 20.06.2012 gün 2005/368 Esas 2012/341 Karar sayılı kararın incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 4.Hukuk Dairesinin 03.07.2013 gün 2012/14571 Esas 2013/12742 Karar sayılı ilamı ile;

(...Dava, haksız eylem nedeniyle uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, taraflarca temyiz edilmiştir.

Kamu görevlilerinin yetkilerini kullanırken veya görevlerini yaparken kişilere zarar vermesi ilgili kamu kurumunun hizmet kusurunu oluşturur. Bu durumda sorumlu, kamu görevlisinin emrinde çalışmakta olduğu kamu kurumu olup dava o kurum aleyhine açılmalıdır. (T.C. Anayasası 40/III, 129/V, 657 Sy. K.13, HGK 2011/4-592 E., 2012/25 K.) Bu konuda yasal düzenlemeler emredici hükümler içermektedir. Diğer yandan Sorumluluk Hukukunun temel ilkeleri açısından bakıldığında da bu şekilde düzenlemenin mevzuatta yer almış olması zarar görenin zararının karşılanması yönünde önemli bir teminattır.

Davaya konu edilen olayda: Davalı, İnegöl SSK Hastanesinde doktor olarak görev yapmakta olup; davacılar ise muayene olmaya gelmişlerdir. Taraflar arasında davacılardan ...'ın dişinin çekilip çekilmemesi hususunda tartışma çıktığı ve bu tartışma sonunda davalının hakaret niteliğinde sözler sarfettiği iddia edildiğine göre, kamu görevlisi hakkında, görevinden dolayı işlediği haksız fiil nedeniyle dava açılamayacağından, kast ve kusur aranmaksızın husumet nedeniyle davanın reddine karar verilmesi gerekir.

Mahkemece bu yön gözetilerek, davanın husumetten reddedilmesi gerekirken, işin esasının incelenmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir....)

gerekçesiyle oyçokluğu ile bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, haksız eylem nedeni ile uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne dair verilen karar taraf vekillerinin temyizi üzerine, Özel Dairece yukarıda açıklanan nedenlerle bozulmuştur.

Yerel Mahkemece, bir önceki kararda dayanılan gerekçelerle direnme kararı verilmiş, direnme kararını taraf vekilleri temyize getirmiştir.

Dava, haksız eylem nedeni ile uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne dair verilen karar taraf vekillerinin temyizi üzerine, Özel Dairece yukarıda açıklanan nedenlerle bozulmuştur.

Yerel Mahkemece, bir önceki kararda dayanılan gerekçelerle direnme kararı verilmiş, direnme kararını taraf vekilleri temyize getirmiştir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; davaya konu eylemin hizmet kusuru mu yoksa hizmetten ayrılabilen kişisel kusur mu olduğu, varılacak sonuca göre somut olayda diş doktoru olan davalı hakkındaki davanın, Anayasa’nın 129/5 ve 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu’nun 13. maddesi uyarınca husumet yokluğundan reddinin gerekip gerekmediği noktalarında toplanmaktadır.

Öncelikle konuyla ilgili yasal düzenlemeler ortaya konularak somut olayda davalının eyleminin görevden ayrılabilir salt kişisel kusur mu, yoksa görev kusurunu mu oluşturduğu irdelenmeli, husumet ehliyeti de buna göre ele alınmalıdır.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 129/5. maddesinde;

“Memurlar ve diğer kamu görevlilerinin yetkilerini kullanırken işledikleri kusurlardan doğan tazminat davaları, kendilerine rücu edilmek kaydıyla ve kanunun gösterdiği şekil ve şartlara uygun olarak, ancak idare aleyhine açılabilir.”

Denilmektedir.

657 sayılı Devlet Memurları Kanunu'nun “Kişilerin uğradıkları zararlar” başlıklı 13. maddesinin 06.06.1990-3657/1 maddesi ile değişik birinci fıkrasında;

“Kişiler kamu hukukuna tabi görevlerle ilgili olarak uğradıkları zararlardan dolayı bu görevleri yerine getiren personel aleyhine değil, ilgili kurum aleyhine dava açarlar. Kurumun, genel hükümlere göre sorumlu personele rücu hakkı saklıdır.”

Kuralı getirilmiştir.

Tüm kamu personelini içeren Anayasanın anılan hükmü, kamu hukukuna tabi görevlerle ilgili olarak, zarara uğrayan kişilerin açacakları tazminat davalarında pasif husumeti düzenleyen usulü bir kural niteliğinde olup 657 sayılı Kanunun yukarıda açıklanan 13. maddesi ile de aynı doğrultudadır.

Bu bağlamda; anılan maddeler ile yasa koyucunun, memur ve kamu görevlilerinin yetkilerini kullanırken, işledikleri fiillerden dolayı haklı haksız yargı önüne çıkarılmalarını önlemek ve kamu hizmetinin sürekli, eksiksiz görülmesini sağlamak, mağdur için de daha güvenilir bir tazminat sorumlusu tespit etmek amacını güttüğü söylenebilir.

Ne var ki, personelin kişisel eylem ve davranışlarının idari eylem ve işlem sayılmadığını da burada hemen belirtmek gerekir. Gerçekten de Anayasa’nın 125/son fıkrasında;

“İdare, kendi eylem ve işlemlerinden doğan zararı ödemekle yükümlüdür.”

Denilmekte,

Yine Anayasa’nın 137. maddesinde

“...konusu suç olan emri yerine getiren kimsenin sorumluluktan kurtulamayacağı”

Ne var ki, personelin kişisel eylem ve davranışlarının idari eylem ve işlem sayılmadığını da burada hemen belirtmek gerekir. Gerçekten de Anayasa’nın 125/son fıkrasında;

“İdare, kendi eylem ve işlemlerinden doğan zararı ödemekle yükümlüdür.”

Denilmekte,

Yine Anayasa’nın 137. maddesinde

“...konusu suç olan emri yerine getiren kimsenin sorumluluktan kurtulamayacağı”

Belirtilmektedir. Görüldüğü üzere Anayasa’da kamu personelinin kanuna aykırı eylem ve işlemlerinden şahsen sorumlu tutulacağı ilkesinin de ayrıca kabul edildiği çok açıktır. Diğer yandan memur veya kamu görevlisinin tamamen kendi iradesi ile kasten ya da yasalardaki açık hükümler dışına çıkarak ve bunlara aykırı olarak suç sayılan eylemiyle verdiği zararlarda eylem ile kamu görevinin yürütülmesi arasında objektif bir illiyet bağının varlığından söz edilemez. Bu gibi hallerin 657 sayılı Kanunun 13. maddesinin hukuksal alanı dışında tutulduğunda şüphe olmamalıdır.

Zira, görevden kolayca ayrılabilen ve görev dışında kalan kusurlu eylem ile kamu görevi arasındaki bağ kesilerek salt memurun ya da kamu görevlisinin kişisel kusuru ile karşı karşıya kalınmaktadır. İşte bu noktada görev kusuru ile kişisel kusurun ayrımında kişisel kusurun alanı ve unsurlarının açık bir biçimde saptanması önem taşımaktadır.

Bilindiği gibi, görev kusuru daha çok kamu görevlisinin görevinden ayrılamayan kişisel kusuru olarak kendini gösterir. Bu kişisel kusur, görev içinde ve dolayısıyla idarenin ajanına yüklediği ödev yetki ve araçlarla işlenmektedir. Kişisel kusurda ise; kamu görevlisinin eyleminde açıkça ve kolayca görevinden ayrılabilen tasarruf ve hatalar görülür. Bir başka deyişle, kişisel kusurda idare nam ve hesabına hareket eden bir kamu görevlisinin idareye atıf ve izafe olunacak yerde, doğrudan doğruya kendi şahsına isnat olunan ve kişisel sorumluluğunu intaç eden hukuka aykırı eylem ve işlemleri belirgindir ve burada kamu görevlisi zarar doğurucu eylemini kamusal görevin yerine getirilmesi saiki ile ancak salt kişisel kusuru ile işlemiştir. Gerek öğretide gerekse yargısal kararlarda personelin kişisel eylem ve davranışları idari eylem ve işlem sayılmamış, kişisel kusura dayanan davaların inceleme yerinin adli yargı olduğu, hasmının da kişinin kendisi olduğu kabul edilmiştir (TEKİNAY/AKMAN/BURCUOĞLU/ALTOP, Borçlar Hukuku Genel Hükümler, 7. Bası, İstanbul 1993, s. 505; tanım yönünden OZANSOY, Cüneyt, Tarihsel ve Kuramsal Açıdan İdarenin Kusurdan Doğan Sorumluluğu, Doktora Tezi, 1989, s. 330)

Diğer yandan, Uyuşmazlık Mahkemesinin 05.03.1966 gün ve 65/64 E., 1966/1 karar sayılı kararı ve aynı görüşün devamı niteliğinde 1982 Anayasası döneminde verdiği 17.03.1986 gün ve 1985/20-1986/27 sayılı kararında “dikkatsizlik tedbirsizlik ve meslekte acemilik nedenlerle verilen zararlarda ancak şahsi kusurun söz konusu olacağı”, “ idarenin ajanı durumundaki kişilerin şahsi kusurları yönünden kendilerine açılan tazminat davalarının adli yargı yerinde görülmesi gerektiği” ilkesi benimsenmiştir (OZANSOY, Cüneyt; a.g.e., s. 247 vd)

Sonuç olarak, Anayasa’nın 129/5. maddesi ile 657 sayılı Kanunun 13/1. maddesi gereğince memurlar ve diğer kamu görevlilerinin yetkilerini kullanırken kusurlu eylemleri nedeniyle oluşan zararlardan doğan tazminat davaları, kendilerine rücu edilmek kaydıyla ve yasada gösterilen biçim ve koşullara uygun olarak idare aleyhine açılabilir. İdare aleyhine böyle bir davanın açılabilmesi, hizmet kusurundan kaynaklanmış, idari işlem ve eylem niteliğini yitirmemiş davranışlar ile sınırlıdır. Kamu görevlisinin, özellikle haksız eylemlerde, Anayasa ve özel yasalardaki bu güvenceden yararlanma olanağı bulunmamaktadır.

Bu genel açıklamalar ışığında somut olay ele alındığında; davalının İnegöl SSK Hastanesi’nde görevli diş doktoru, davacıların ise bu hastaneye muayene olmak için gelen hastalardan olduğu, olay günü davacılardan ...’ın daha önceden acil olarak başka bir diş doktorunun özel muayenehanesine gittiğini ve dişini çektirdiğini öğrenen davalının bu davacıyı muayene etmediği, sinkaflı küfürlerle ve çekiştirerek onu muayene odasından dışarı attığı, diğer davacı ...’ın ise davacı kızına yardımcı olmak amacıyla davalı ile konuşmaya çalıştığı ancak aynı sinkaflı küfürlerle ve hareketlerle karşılaştığı, bu olay nedeniyle davacıların kişilik haklarının zedelendiği ileri sürülerek manevi tazminat isteminde bulunulmuştur.

Davacıların istemini dayandırdığı bu maddi olgulardan, davalının salt kişisel kusuruna dayanıldığı anlaşılmaktadır. Anayasanın 129/5. maddesi gereğince memurların ve diğer kamu görevlilerinin yetkilerini kullanırken meydana gelen zararlara ilişkin davaların idare aleyhine dava açılabilmesinin, eylemin hizmet kusurundan kaynaklanmış olması koşuluna bağlı bulunmasına; dava dilekçesinde sıralanan maddi olguların davalının salt kişisel kusuruna dayanıldığını göstermesi karşısında davanın adli yargı yerinde çözümlenmesi gerektiği gibi husumetin davalıya yöneltilmesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Nitekim Hukuk Genel Kurulunun 15.11.2000 gün ve 2000/4-1650 E., 2000/1690 K.; 29.03.2006 gün ve 2006/4-86 E., 2006/111 K.; 11.11.2009 gün ve 2009/4-411 E., 2009/491 K.; 01.02.2012 gün ve 2011/4-592 E., 2012/25 K.; 26.02.2014 gün ve 2013/4-579 E., 2014/155 K.; 23.10.2015 gün ve 2014/4-212 E. 2015/2352 K., 18.11.2015 gün ve 2014/4-527 E., 2015/2666 K.; 16.12.2015 gün ve 2014/4-576 E., 2015/2924 K. sayılı kararlarında da aynı ilkeler benimsenmiştir

Nitekim Hukuk Genel Kurulunun 15.11.2000 gün ve 2000/4-1650 E., 2000/1690 K.; 29.03.2006 gün ve 2006/4-86 E., 2006/111 K.; 11.11.2009 gün ve 2009/4-411 E., 2009/491 K.; 01.02.2012 gün ve 2011/4-592 E., 2012/25 K.; 26.02.2014 gün ve 2013/4-579 E., 2014/155 K.; 23.10.2015 gün ve 2014/4-212 E. 2015/2352 K., 18.11.2015 gün ve 2014/4-527 E., 2015/2666 K.; 16.12.2015 gün ve 2014/4-576 E., 2015/2924 K. sayılı kararlarında da aynı ilkeler benimsenmiştir

Hukuk Genel Kurulu’ndaki görüşmeler sırasında bir kısım üyelerce, memurlar ve diğer kamu görevlilerinin yetkilerini kullanırken kusurlu eylemleri nedeniyle oluşan zararlardan doğan tazminat davalarının, kastı ve kusur aranmaksızın kendilerine rücu edilmek kaydıyla ve yasada gösterilen biçim ve koşullara uygun olarak idare aleyhine açılabileceğinden husumet nedeni ile davanın reddine karar verilmesi gerektiği ileri sürülmüş ise de yukarıda açıklanan nedenlerle çoğunluk tarafından bu görüş benimsenmemiştir

Açıklanan nedenlerle davanın kısmen kabulüne ilişkin direnme kararında isbetsizlik bulunmamaktadır.

Ne var ki, bozma nedenine göre davanın esasına yönelik diğer temyiz itirazları Özel Dairece incelenmemiş olduğundan, bu yönde inceleme yapılmak üzere dosyanın Özel Daireye gönderilmesi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle direnme uygun olup; bozma nedenine göre daha önce incelenmeyen taraf vekillerinin işin esasına ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın 4. HUKUK DAİRESİNE GÖNDERİLMESİNE, 16.03.2016 gününde oyçokluğuyla ile karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2015/37261, Karar No: 2017/16469, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/37261 E.  ,  2017/16469 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/6698, Karar No: 2023/7599, Tarih: 06.07.2023

**10. Hukuk Dairesi         2023/6698 E.  ,  2023/7599 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/2085 E., 2023/644 K.

FERİ MÜDAHİL : ...

HÜKÜM/KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 3. İş Mahkemesi

SAYISI : 2017/224 E., 2021/204 K.

Taraflar arasındaki hizmet tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın fer'i müdahil Kurum ve davalı vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı fer'i müdahil Kurum ve davalı vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili, müvekkilinin davalı apartmanda 2008 Mayıs ayında çalışmaya başladığını, 2017 Haziran ayına kadar kesintisiz olarak çalıştığını, bu süre zarfında davalıların apartmanında sabah 09:00'dan akşam çöplerin toplandığı saatlere kadar haftanın 7 günü çalıştığını belirterek, müvekkilinin Mayıs 2008 yılından Haziran 2017 tarihine kadar davalıların yanında apartman görevlisi olarak çalıştığının tespitine karar verilmesini talep etmiştir

II. CEVAP

Feri müdahil Kurum vekili, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Mutlu Apartmanı vekili; müvekkili apartmanın 14 daire ve 2 dükkandan oluştuğunu, bütün apartman sakinlerinin kendi alışveriş ihtiyaçlarını kendilerinin gördüğünü, apartmanın kış aylarında ısınma sisteminin doğalgaz-merkezi sistem ve otomatik olarak çalıştığından kat maliklerinden birisi tarafından yılda bir defa açılıp kapanarak çalıştırıldığını, müvekkili apartmanda sadece akşamları yarım saatlik çöp toplama işinin yapıldığını, bazı dönemlerde çöp toplama işinin değişik apartmanlardaki kapıcılar ile günü birlik yevmiye karşılığında yaptırıldığı gibi bazı dönemlerde ise kat maliklerinin kendileri tarafından çöplerin atıldığını, davacının başka bir apartmanın kapıcı dairesinde oturduğunu, eşi ile birlikte oturdukları apartmana kapıcılık hizmeti verdiklerini belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesi yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararında; tüm dosya kapsamı itibariyle; davacı ...'nin 01.05.2008 tarihinde davalı apartmanda kapıcı olarak çalışmaya başladığı, 30.05.2017 tarihine kadar sürekli ve kesintisiz olarak çalıştığı, bahçe bakım ve temizliği, çöp toplama işi, apartman temizliği yaptığı, bu çalışmalarının günde toplam 2 saat çalışmayı gerektirdiği, ayda ise 8 gün çalışmayı gerektirdiği, dinlenen tanık beyanları, apartman yönetimine ait işletme defterlerindeki kayıtlar ve tüm dosya kapsamından anlaşılmakla davanın kabulüne, davacının ayda 8 gün olmak üzere 01.05.2008-31.05.2017 tarihleri arasında toplam 872 gün, 01.01.2011 tarihine kadar aylık net 175 TL kazanç ile çalıştığının, 01.01.2011 tarihinden sonra ise asgari ücret ile çalıştığının tespitine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde fer'i müdahil Kurum ve davalı vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı Mutlu Apartmanı yöneticiliği vekili, apartmandaki işlerin davacının eşi tarafından yapıldığını, davacının eşine yardımda bulunduğunu belirterek kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

Feri müdahil Kurum vekili, eksik araştırma ve inceleme ile karar verildiğini belirterek kararın kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararında; İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama ile dosya kapsamına göre, davacının dava konusu dönem içerisinde herhangi bir sigortalılığının bulunmadığı, davacının eşi ...'nin ise ... Apartmanı unvanlı iş yerinde çalışmasının olduğu, apartman karar defterinde davacının çalışmasına ilişkin bir kayıt bulunmadığı, işletme defterinde ise apartman temizlik işi ve kapıcı açıklaması ile düzenli ödemeler yapıldığına dair kayıt bulunduğu, dinlenen tanık beyanlarından davacının 14 daireli apartmanın çöplerini topladığı, apartman ve bahçe temizliğini yaptığı, davacının yaptığı işlerin niteliğine göre çalışmasının kısmi zamanlı olduğu, davacının mahkemece kabul edilen dönemde davalı iş yerinde çalıştığı kanaatine varıldığından kurulan hükme ilişkin mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmakla davalı Mutlu Apartmanı Yöneticiliği vekilinin ve feri müdahil Kurum vekilinin istinaf istemlerinin 6100 sayılı HMK'nın 353/1-b.1 maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde fer'i müdahil Kurum ve davalı vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B.Temyiz Sebepleri

Fer'i müdahil Kurum ve davalı vekilleri istinaf dilekçesi ile birebir aynı sebeplerle eksik incelemeye dayalı kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde fer'i müdahil Kurum ve davalı vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B.Temyiz Sebepleri

Fer'i müdahil Kurum ve davalı vekilleri istinaf dilekçesi ile birebir aynı sebeplerle eksik incelemeye dayalı kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacının 2008/Mayıs-2017/Haziran döneminde çalıştığının tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 506 sayılı Kanunun 79 ncu, 5510 sayılı Kanunun 86 ncı maddeleridir.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, dosyada yer alan tüm bilgi ve belgelerin incelenmesinde fer'i müdahil Kurum ve davalı vekillerinin temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

06.07.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11259, Karar No: 2013/8588, Tarih: 12.09.2013

**5. Ceza Dairesi         2013/11259 E.  ,  2013/8588 K.**

**"İçtihat Metni"**

Özel belgede sahtecilik suçundan yapılan soruşturma sırasında, suç yeri itibarıyla evrakın Van Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine dair, Malazgirt Cumhuriyet Başsavcılığının 26/03/2012 tarihli ve 2011/1404 soruşturma, 2012/20 sayılı yetkisizlik kararını müteakip, bu kez suç yeri bakımından dosyanın Erciş Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine ilişkin, Van Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 21/11/2012 tarihli ve 2012/3202 soruşturma, 2012/731 sayılı yetkisizlik kararı üzerine, yetki konusunun çözümü için dosyanın gönderildiği Erciş Ağır Ceza Mahkemesince verilen karşılıklı yetkisizlik kararı söz konusu olmadığından yetkili savcılığın belirlenmesi talebinin reddine dair, 18/01/2013 tarihli ve 2013/66 değişik iş sayılı kararının;

Dosya kapsamına göre, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 161. maddesine, 14/04/2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanunun 21. maddesiyle eklenen 7. fıkrada "Yetkisizlik kararı ile gelen bir soruşturmada Cumhuriyet Savcısı, kendisinin de yetkisiz olduğu kanaatine varırsa yetkisizlik kararı verir ve yetkili savcılığın belirlenmesi için soruşturma dosyasını, yargı çevresinde görev yaptığı ağır ceza mahkemesine en yakın ağır ceza mahkemesine gönderir. Mahkemece bu konuda verilen karar kesindir" hükmünün yer alması karşısında, söz konusu fıkranın yürürlüğe girdiği tarihten itibaren ikinci yetkisizlik kararını veren Cumhuriyet Başsavcılığının, yetkili savcılığın belirlenmesi için dosyayı en yakın ağır ceza mahkemesine göndermesinin gerektiği, madde hükmünün sadece ilk yetkisizlik kararı veren Cumhuriyet Başsavcılığına dosyanın gönderilmesi durumunda değil, üçüncü bir Cumhuriyet Savcılığına yetkisizlik kararı verilmesi durumunda da uygulanması gerektiği gözetilmeden yetkili savcılığın belirlenmesi yerine yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli 03/05/2013 gün ve 94660652-105-65-3416-2013/7162/28790 sayılı Kanun yararına bozmaya atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye ihbar ve dava evrakı ile birlikte tevdii kılınmakla gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine nazaran kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname münderecatı yerinde olduğundan Erciş Ağır Ceza Mahkemesince verilen 18/01/2013 gün ve 2013/66 Değişik İş sayılı Kararın CMK'nın 309. maddesi uyarınca kanun yararına BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde merciince yapılmasına, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C. Başsavcılığına TEVDİİNE, 12/09/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.