muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/1733, Karar No: 2014/4827, Tarih: 24.06.2014

**23. Hukuk Dairesi         2014/1733 E.  ,  2014/4827 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 8. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 05/02/2013

NUMARASI : 2012/9-2013/20

Taraflar arasında görülen tazminat davası sonucunda verilen hükmün onanmasına ilişkin Dairemizin 12.11.2013 gün ve 5436 Esas, 6995 Karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi davacı vekilince istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü.

- KARAR -

Davacı vekili, taraflar arasında 21.11.2006 tarihinde arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi imzalandığını, sonrasında aynı tarihte taraflar arasında imzalanan adi yazılı ek sözleşme ile asıl sözleşmeye konu taşınmaz civarında en az 2+1 vasfında bir dairenin davalı yüklenici tarafından satın alınarak, en geç 2008 Kasım ayında müvekkiline tesliminin kararlaştırıldığını, davalının ek sözleşmedeki edimini ihtarlara rağmen yerine getirmediğini ileri sürerek, ek sözleşmeye konu ve taahhüt edilen dairenin müvekkiline aynen teslimini, bu mümkün değilse daire bedelinin ve Kasım 2008 tarihinden bu yana uğranılan kira kaybının yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, 21.11.2006 tarihinde noterde yapılan arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesine ek olarak hazırlanan sözleşmenin resmi geçerlilik şartlarına uygun yapılmadığından geçersiz olduğunu, şayet ek sözleşme geçerli sayılırsa ek sözleşme gereği müvekkilinin edimini ifa için gösterdiği dairelerin davacı tarafından kabul edilmediğini, alacaklı temerrüdü oluştuğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, taraflar arasında adi yazılı şekilde yapılan ek sözleşme asıl sözleşmenin tabi olduğu zorunlu şekil koşuluna uygun olarak düzenlenmediğinden davalı yükleniciyi bağlayıcı olmadığı gerekçesiyle, davanın reddine dair verilen karar, davacı vekilinin temyiz istemi üzerine Dairemizin 12.11.2013 tarih, 5436 E., 6995 K. sayılı ilamıyla onanmıştır.

Davacı vekili, karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

1-Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, HUMK'nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

2-Dairemizin 12.11.2013 tarih ve 5436 E., 6995 K. sayılı ilamında, mahkeme kararının özeti bölümünde ''davacı yükleniciyi'' ibaresindeki ''davacı'' kelimesinin ''davalı'' olması gerektiği halde maddi hataya dayalı olarak ilamdaki gibi yazılmış olduğu anlaşılmış, bu yanlışlığın HMK'nın 304. maddesi uyarınca aşağıda yazılı olduğu şekilde düzeltilmesi gerekmiştir.

2-Dairemizin 12.11.2013 tarih ve 5436 E., 6995 K. sayılı ilamında, mahkeme kararının özeti bölümünde ''davacı yükleniciyi'' ibaresindeki ''davacı'' kelimesinin ''davalı'' olması gerektiği halde maddi hataya dayalı olarak ilamdaki gibi yazılmış olduğu anlaşılmış, bu yanlışlığın HMK'nın 304. maddesi uyarınca aşağıda yazılı olduğu şekilde düzeltilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, Dairemizin onama ilamında mahkeme kararının özeti bölümünde üçüncü satırda yer alan ''davacı'' ibaresi ilamdan çıkarılarak yerine ''davalı'' ibaresinin yazılması suretiyle maddi hatanın düzeltilmesine, alınması gereken harç peşin yatırıldığından yeniden harç alınmasına yer olmadığına, 226,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 24.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6144, Karar No: 2019/912, Tarih: 24.01.2019

**11. Ceza Dairesi         2016/6144 E.  ,  2019/912 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek

HÜKÜM : Mahkumiyet

1-Sanık hakkında 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçundan açılan kamu davasında, sanığın suçlamayı kabul etmeyerek gayri resmi ortağı olan .... 'ın bu işleri başına açtığını, olup bitenlerden haberinin olmadığını, tüm işleri .... 'nın takip ettiğini ve hiçbir şeyden haberinin olmadığını savunması karşısında; gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespit edilmesi bakımından, sahte olduğu iddia edilen faturaları kullanan mükellefler hakkında karşıt inceleme raporları düzenlenip düzenlenmediği araştırılarak düzenlendiğinin anlaşılması halinde, hem bu raporlardan hem de ilgili vergi dairesinden araştırma yapılarak fatura asıllarına ulaşılmaya çalışılması, sahte olduğu iddia edilen faturaları kullanan mükellefler hakkında kamu davası açılmış ise getirtilerek incelenmesi, bu davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dosya arasına alınması, faturaları kullanan mükellefler dinlenerek söz konusu faturaları hangi ilişkiye dayanarak kimden aldıklarının ve sanığı tanıyıp tanımadıklarının sorulması, sanığın savunmasında ismi geçen kişinin tanık olarak beyanına başvurulması ve gerektiğinde faturalar üzerindeki imza ve yazıların sanığa ya da Mustafa Uymaz'a ait olup olmadığı hususunda bilirkişi incelemesi yaptırılmasından sonra toplanan tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Kabul ve uygulamaya göre de;

a)5271 sayılı CMK'nın 225. maddesi uyarınca hükmün konusu duruşmanın neticesine göre iddianamede gösterilen fiil ve failden ibaret olup, iddianamade açıklanan ve suç oluşturduğu ileri sürülen fiilin dışına çıkılarak açılmayan davadan yargılama yapılıp hüküm kurulmasının mümkün bulunmadığı cihetle; 213 sayılı Yasanın 367. maddesi uyarınca dava şartı olan mütalaaya uygun olarak sanık hakkında, “2009, 2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek” suçundan kamu davası açıldığı, “sahte fatura kullanmak” suçundan açılmış bir dava bulunmadığı gibi birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olan "sahte fatura düzenlemek" ve “sahte fatura kullanmak” suçlarının birbirine dönüşmeyeceği gözetilmeksizin, yazılı şekilde kararın gerekçesinde “sahte fatura düzenlemek” ibaresine yer verilmesine rağmen "sahte fatura kullanmak" suçundan hüküm kurulmak suretiyle hükmün karıştırılması,

b)Sahte fatura kullanma suçunda her takvim yılında işlenen suçların birbirinden ayrı ve bağımsız suçları oluşturduğu, ancak aynı takvim yılı içerisinde farklı zamanlarda kullanılan sahte fatura eylemlerinin bir bütün halinde zincirleme sahte fatura kullanma suçunu oluşturacağı cihetle, her takvim yılındaki eylemlerin ayrı ayrı zincirleme biçimde işlenmiş suçları oluşturacağı gözetilmeden, tek hüküm kurulması suretiyle eksik ceza tayini,

b)Sahte fatura kullanma suçunda her takvim yılında işlenen suçların birbirinden ayrı ve bağımsız suçları oluşturduğu, ancak aynı takvim yılı içerisinde farklı zamanlarda kullanılan sahte fatura eylemlerinin bir bütün halinde zincirleme sahte fatura kullanma suçunu oluşturacağı cihetle, her takvim yılındaki eylemlerin ayrı ayrı zincirleme biçimde işlenmiş suçları oluşturacağı gözetilmeden, tek hüküm kurulması suretiyle eksik ceza tayini,

c)5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, CMK'nin 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakkın saklı tutulmasına 24.01.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7419, Karar No: 2017/9944, Tarih: 30.11.2017

**21. Hukuk Dairesi         2016/7419 E.  ,  2017/9944 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Vek. Av. ...

Davacı, sigortalılığı iptal eden Kurum işleminin iptaline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

K A R A R

Dava, davacının dava dışı ...i'nde geçen çalışmalarının fiili olmadığı gerekçesi ile iptal eden Kurum işleminin iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulü ile “Kurum'un 11/02/2009 tarih 2009/90 Esas sayılı raporuna istinaden davacıya ait sigortalılığın iptali işleminin iptaline” karar verilmiştir.

Uyuşmazlık, Kurum tarafından iptal edilen sigortalı çalışmalarının 506 sayılı Yasa'nın 2. ve 6. maddelerine göre eylemli olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

506 sayılı Yasa'nın 79/10. ve 5510 sayılı Yasa'nın 86/9. maddeleri bu tip hizmet tespiti davaları için özel bir ispat yöntemi öngörmemiş ise de, davanın niteliği kamu düzenini ilgilendirdiği ve bu nedenle özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi gerektiği Yargıtay'ın ve giderek Dairemizin yerleşmiş içtihadı gereğidir.

Öte yandan; 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Kanunun 59. maddesinde ise, bu Kanunun uygulanmasına ilişkin işlemlerin denetiminin, Kurumun denetim ve kontrol ile görevlendirilmiş memurları eliyle yürütüleceği, Kurumun denetim ve kontrol ile görevlendirilmiş memurlarının görevleri sırasında belirledikleri Kurum alacağını doğuran olay ve bu olaya ilişkin işlemlerin, yemin dışında her türlü kanıta dayandırılabileceği, bunlar tarafından düzenlenen tutanakların aksi sabit oluncaya kadar geçerli olduğu, bu Kanunun uygulanması bakımından, Kurumun denetim ve kontrol ile görevlendirilmiş memurlarının, 4857 sayılı İş Kanununda belirtilen denetim, teftiş ve kontrol yetkisine de sahip oldukları belirtilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, 31.03.1995 doğumlu davacının ilk defa 25.04.2008 tarihinde çalışmaya başladığına ilişkin düzenlenen işe giriş bildirgesinin dava dışı şirket işyerince düzenlenmiş olup Kurum kayıtlarına süresinde intikal ettiği, davacı adına 2008 yılının 4. ayında 6 günlük hizmet bildiriminde bulunulduğu, sigortalılık bildirimlerinin yapıldığı dava dışı şirket işyerinin bilgisayar pazarlama faaliyetinden dolayı Kanun kapsamına alınmış olduğu, davacının dava dışı işyerinde reklam amaçlı hizmette bulunduğu, aynı zamanda dava dışı işyerinin şirket ortağının çocuğu olup uyuşmazlık konusu sürelerde ilköğretim okulu öğrencisi olduğu, Kurum tarafından dava dışı şirket işyerinden yapılan bu hizmet bildirimlerinin davacının sigortalılık niteliğini haiz olmaması nedeniyle iptal edildiği anlaşılmaktadır.

.../...

.../...

Somut olayda, davacının uyuşmazlık konusu dönemde 13 yaşında olduğu anlaşılmakla davacının yaş itibariyle sigortalı işçi olarak çalışması, hayatın olağan akışına uygun düşmemektedir.Gerçekten, davacının okul çağında olması, dava dışı işyeri şirket ortağı ile aralarında baba-kız ilişkisinin olması, dava dışı işyerinin asıl faaliyet konusunun reklam, tanıtım vb. faaliyetlerden olmaması, dava dışı şirket işyerince yapılan hizmet bildirimi işleminin davacıya sigortalılık başlangıcı kazandırma amacını taşıdığını açıkça ortaya koymaktadır. 5510 sayılı Yasa'nın 59/2. maddesi gereğince Kurum'un denetim ve kontrol ile görevlendirilmiş memurları tarafından düzenlenen tutanak içeriğinin aksi ispat edilemediğinden Kurum işlemi yerinde olup davanın reddi gerekir iken Mahkemece davanın kabulüne karar verilmesi hatalı olmuştur.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, Mahkemece hatalı değerlendirme sonucu davanın kabulüne karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 30.11.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.

....
Yargıtay — Esas No: 2013/8767, Karar No: 2014/11388, Tarih: 09.09.2014

**17. Hukuk Dairesi         2013/8767 E.  ,  2014/11388 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Yozgat 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 05/03/2013

NUMARASI : 2010/328-2013/132

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili, davalı araç sürücüsünün kusurlu hareketi ile meydana gelen kazada davacıların yaralandığını açıklayıp, fazlaya dair haklarını saklı tutarak Serkan için 15.000 TL maddi ve 5.000 TL manevi, Züleyha için 10.000 TL maddi, 5.000 TL manevi tazminatın kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir. Davacılar vekili ıslah ile maddi tazminat talebi miktarı toplamını bilirkişi raporu doğrultusunda 136.964 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma ve toplanan kanıtlara göre; davanın kısmen kabulü ile, davacı Serkan için 112.159,17 TL maddi ve 5.000 TL manevi, Züleyha için 24.804,84 TL maddi ve 2.000 TL manevi tazminatın kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Mahkemece toplanıp değerlendirilen deliller dikkate alınarak hak ve nesafet kuralları çerçevesinde hüküm kurulmuş olmasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, trafik kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

6098 Sayılı TBK unun 49. maddesi uyarınca; Kusurlu ve hukuka aykırı bir fiille başkasına zarar veren, bu zararı gidermekle yükümlüdür. Aynı yasanın 54.maddesi uyarınca da, Bedensel zararlar; Tedavi giderleri, Kazanç kaybı, Çalışma gücünün azalmasından ya da yitirilmesinden doğan kayıplar, ekonomik geleceğin sarsılmasından doğan kayıplardır. Davacılar

kaza nedeni yaralandıkları için çalışamamalarından kaynaklanan zararlarını talep ettiklerine göre uzman bilirkişiden davacıların geçici iş göremezlik süreleri ile varsa daimi maluliyet oranlarının tespitine dair tıbbi rapor alındıktan ve davacıların aylık kazançları somut delillerle belirlendikten sonra tazminat hesaplaması yapılması gerekirken eksik inceleme ile karar verilmesi isabetli değildir.

3-Davacı Serkan'ın kullandığı aracın kiralık olması ve kaza nedeni ile tam hasara uğramasından dolayı yeni araç temini için 5 aylık süre gerektiğinin kabulü ile 6.000 TL kira bedeline hükmedilmesi doğru olmamıştır. Mahkemece yapılacak iş araç hasarı ve ikame araç için gerekli olan makul süre hususun da uzman bilirkişiden rapor alarak sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

3-Davacı Serkan'ın kullandığı aracın kiralık olması ve kaza nedeni ile tam hasara uğramasından dolayı yeni araç temini için 5 aylık süre gerektiğinin kabulü ile 6.000 TL kira bedeline hükmedilmesi doğru olmamıştır. Mahkemece yapılacak iş araç hasarı ve ikame araç için gerekli olan makul süre hususun da uzman bilirkişiden rapor alarak sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

SONUÇ: Yukarıda 1 numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, 2 ve 3 numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 9.9.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/21301, Karar No: 2016/11061, Tarih: 01.06.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/21301 E.  ,  2016/11061 K.**

**"İçtihat Metni"**

TARİHİ : 04/03/2015

NUMARASI : 2013/506-2015/168

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

1-Dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi olan 26/08/2013 itibariyle belediye 1/1000 ölçekli uygulama imar planı içinde olup, olmadığı, değilse belediye veya mücavir alan sınırları dahilinde bulunup bulunmadığı, belediye hizmetlerinden yararlanıp yararlanmadığı ve etrafının meskun mahal olup olmadığı, en yakın yerleşim birimlerine, kamu kurum ve kuruluşlarına olan uzaklığının ne olduğu hususları Belediye Başkanlığından sorulduktan,

2-Dosyanın fenci bilirkişiye tevdi edilip dava konusu taşınmazın şehir halihazır haritasında, resmi kurumlara (Belediye, hastane, hükümet konağı, adliye gibi) ticaret ve alışveriş merkezleri ile emsallere olan uzaklığı ile meskun mahale ne kadar mesafede olduğu hususunda ek rapor alındıktan,

Sonra alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 01/06/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/18720, Karar No: 2017/6086, Tarih: 23.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/18720 E.  ,  2017/6086 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 23/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/614, Karar No: 2016/10460, Tarih: 10.05.2016

**7. Hukuk Dairesi         2015/614 E.  ,  2016/10460 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı vekilinin tüm, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı vekili, davacının iş sözleşmesini ücretlerinin ödenmemesi nedeniyle feshettiğini beyan ederek kıdem tazminatı ile yıllık izin, fazla çalışma, ulusal bayram genel tatil alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasında davacının fazla çalışma alacağının bulunup bulunmadığı ihtilaflıdır.

Fazla mesai yaptığının ve ulusal bayram genel tatil günlerinde çalışıldığının ispat yükü işçiye, çalışma olgusunun ispatlanması halinde ücretlerinin ödendiğini ispat yükü ise işverene düşmektedir.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların tanık beyanlarıyla sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalarda bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması

halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille söz konusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı yazılı delille kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda da ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

Somut olayda davacı, davalıya ait işyerinde mekanik teknisyeni olarak çalıştığını, 35 saat fazla çalışma yaptığı halde fazla çalışma ücretinin ödenmediğini beyan ederek alacak talebinde bulunmuştur.

Davalı, davacının fazla çalışma yaptığı dönemlerdeki alacaklarının prim olarak dekont karşılığı davacıya ödendiğini savunmuştur.

Bilirkişi raporunda işyeri kayıtları ve taraf tanık beyanları esas alınarak davacının haftanın 5 günü 08.30-18.30 saatleri arasında 1,5 saat ara dinlenme ve Cumartesi günlerinde bir hafta 08.30-14.30 saatleri arasında bir hafta 08.30-17.00 saatleri arasında ortalama 7 saat çalışma ve yarım saat ara dinlenme ile 6,5 saat çalışma yapıldığı hesaplanmış, Mahkemece bu rapora göre davacının haftalık 4 saat fazla çalışmasının bulunduğu, ancak davalı tarafça ödenen primlerin, fazla çalışma alacağından mahsup edildiğinde davacının alacağı bulunmadığı kabul edilerek davacının fazla çalışma alacağı talebi reddedilmiştir.

Davalı tarafından sunulan iş sözleşmesi ve işyeri kayıtlarında davacıya ödenen primlerin fazla çalışma alacağına karşılık olduğuna ilişkin bir düzenleme bulunmamaktadır. Bu nedenle davacıya ödenen primlerin, fazla çalışma alacağı karşılığı olarak ödenmediği anlaşıldığından, yarım gün çalışılan Cumartesi günleri yarım saat ara dinlenmesi düşüldüğü halde, tam gün çalışılan Cumartesi günleri ara dinlenmesi düşülmemiş olduğu bu haliyle hükme esas alınan bilirkişi raporunda hatalı hesaplama yapıldığı, tam gün çalışılan Cumartesi günleri de yukarıdaki açıklamalar ışığında ara dinlenmesi düşülerek çıkacak sonuca göre fazla çalışma alacağının kabulü gerekirken, yazılı gerekçe ile reddi hatalı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alman temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, aşağıda yazılı temyiz harcının davalıya yükletilmesine, 10/05/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.