muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/10590, Karar No: 2013/3738, Tarih: 12.03.2013

**9. Ceza Dairesi         2012/10590 E.  ,  2013/3738 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Kasten öldürmeye teşebbüs

Hüküm : 1- TCK'nın 302/2, 37/1, 44, maddeleri delaletiyle 82/1-g, 35, 62, 53/1-2-3, 58/9. maddeleri uyarınca mahkumiyet

2- TCK'nın 302/2, 37/1, 44 maddeleri delaletiyle 82/1-g, 35, 62, 53/1-2-3, 58/9. maddeleri uyarınca mahkumiyet, kazanılmış hak nedeniyle hapis cezasının 5 yıla indirilmesine

Usulüne uygun tebligata rağmen sanık müdafiinin duruşmaya gelmediği ve geçerli bir mazeret de bildirmediği anlaşıldığından, duruşmasız olarak yapılan inceleme sonunda gereği düşünüldü:

Bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçunun sübutu kabul, olay niteliğine ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin edilmiş, cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 12.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/257, Karar No: 2022/4327, Tarih: 01.06.2022

**11. Hukuk Dairesi         2021/257 E.  ,  2022/4327 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 22. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 2. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 17.01.2018 tarih ve 2015/734 E- 2018/15 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 22. Hukuk Dairesi'nce verilen 15.10.2020 tarih ve 2018/2082 E- 2020/1219 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, Özgür Çimento ve Beton End. A.Ş. İle EÜAŞ Genel Müdürlüğü arasında 14/11/2006 tarihinde Tunç Bilek Termik Santralı Uçucu Kül Satış sözleşmesi imzalandığını, sözleşmenin 16/11/2006 tarihinde yürürlüğe girdiğini, 18/04/2007 tarihli devir sözleşmesi ile Özgür Çimento'nun bütün hak ve yükümlülüklerini müvekkiline devir ettiğini, devir sözleşmesinin 26/04/2007 tarihinde devir protokolü ile EÜAŞ tarafından kabul edilerek yürürlüğe girdiğini, EÜAŞ'ın 03/05/2007 tarihli yazısı ile müvekkiline bildirildiğini, sözleşmenin müvekkiline yüklemiş olduğu edimlerin müvekkilince yerine getirmesi için Tunçbilek Termik Santrali içerisinde tesis kurduğunu, termik santralden çıkan külün değerlendirilerek TS EN450 standardına uygun uçucu kül üretiminin yapıldığını, kül seperasyon tesisleriyle ilgili teknik düzenlemeler sözleşmesinin yapıldığını, sözleşmenin 12.maddesi gereğince müvekkiline sepere tesislerinin sözleşmenin sonunda gerekli revizyonları ve yaptırımları yapılmış, çalışır vaziyette EÜAŞ'a bila bedel devretme yükümlülüğünün getirildiğini, müvekkilinin sözleşmede ürün miktarını alması, devredeceği tesisi amorti etmesi bakımından çok önemli olduğunu, Tunçbilek Termik Santrali'nde mevcut bulunan 5 adet enerji üretim tesisinin tümünün bir anda çalışmadığını, çalışanlarda aynı standartlara uygun kül çıkarmadığını, özelleştirme kapsamında Tunçbilek Termik Santrali'nin ... Grubuna satıldığını, işletme devir hakkının devredildiğini, sözleşmeden kaynaklanan tüm hak ve yükümlülüklerinin ve borçların Akçim'in uhdesine geçtiğini, kül satış sözleşmesinin 12.8 maddesi uyarınca kül satış sözleşmesi süresinin sonunda, kül sepere tesisinin gerekli revizyonlar, yatırımlar yapılmış, çalışır vaziyette ...'e teslim edilmesi taahhüt edilmiş olup, ancak sepere tesislerinin sözleşmede belirtilen külün tamamının alınmaması nedeniyle ... 'e teslimine ilişkin ihtarın hukuka aykırı olduğunu, sözleşmenin 5.

maddesi gereğince, yıllık uçucu kül satış tutarının 200.000 ton olduğunu, 5 yıllık süre için 1.000.000 ton olduğunu, sözleşmenin 4. maddesi gereğince sözleşme süresinin 5 yıl olduğunu, süre sonunda hiç bir ihtara gerek kalmaksızın sözleşmenin kendiliğinden son bulacağını, ancak EÜAŞ'ın istediği takdirde firma ile ek protokol yapması halinde kül satışının devam edeceğinin hükme bağlandığını, sözleşmenin 11.12. maddesi gereğince ünitelerden birinin devre dışı kalması ya da santral faaliyetinin durdurulması halinde kül üretiminin yapılmaması durumunda davacının kül almaması halinde EÜAŞ'ın bu eksikliği ileriki aylarda telafi edeceğine ilişkin hüküm olduğunu, sözleşme süresinin otomatik olarak uzayacağını, ayrıca sözleşmenin 11.2. maddesi gereğince sözleşmede belirtilen uçucu kül miktarının (+) (-) %30 toleransla almakta yetkili EÜAŞ'ı da vermekten sorumlu kıldığını, tüm bu hususlar dikkate alındığında müvekkilinin Akçim'den 1.300.000 ton kül alınıp tamamlanacağı kadar sözleşme şartları çerçevesinde ek süre tahsisini talep ettiğini, davalının selefi olan EÜAŞ'dan 04/01/2012 tarih 0040 sayılı cevabında sözleşmenin 11.12 maddesine atıfta bulunarak kül miktarı tamamlanana kadar sözleşme süresinin uzatıldığını, bunu 19/12/2011 tarihli yazıyla bildirdiğini, taraflar arasındaki sözleşmenin 11/2 maddesine göre müvekkilinin alabileceği kül oranının %30 oranında artırma hakkına sahip olduğunu, EÜAŞ'da bu malzemeyi vermekle yükümlü bulunduğunu, müvekkilinin sözleşmenin kendisine vermiş olduğu hakkı kullanarak 5 yıllık sözleşme süresinde alamadığı 300.000 ton uçucu kül alma hakkının mevcut olduğu, 1.000.000 ton malzemenin alınmasının tamamlandığı 26/10/2015 tarihinden itibaren 1,5 yıl sürenin ilavesi ile sözleşmenin 26/04/2017 tarihine kadar yürürlükte olması gerektiğini, sözleşmenin 26/10/2015 tarihinden itibaren 1 yıl 6 ay daha yürürlükte olduğu hususunun hükmen tespit edilmesini, bu süre içerisinde müvekkilinin sözleşmenin ifası sırasında en az 300.000 ton uçucu kül malzemesini almadığını anılan bu malzemenin satışı suretiyle elde edeceği kardan mahrum kaldığını, elde edeceği karın yaklaşık olarak 3.600.000,00 TL olup, fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak şimdilik 500.000,00 TL’nın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, taraflar arasındaki sözleşme süresinin beş yıl olduğunu, 1.000.000 ton malzemeyi %30 artışla isteme hakkına sahip olduğu hususunun sözleşme miktarının (+) / (-) toleransı yapılma nedeninin, enerji üretim ünitelerinde herhangi bir nedenle üretim artışı / üretim azalması veya üretim duruşu ihtimalinin dikkate alınması nedeniyle olduğunu, aynı termik santral yönünden EÜAŞ’ın bir başka şirketle de aynı şartlarda sözleşme imzaladığını, bu hususun davacının bilgisinde olduğunu, sözleşme konusunun yılda 200.000 ton uçucu kül satışı olduğunu, yıllık olarak ön görülen malzeme verilmemesi ihtimalide dikkate alınarak 5 yıl içerisinde herhangi bir yılda tamamlanması için artılı eklisi toleransla sözleşme yapıldığını, bu nedenle davacının toplam 1.000.000 ton üzerinden %30 artış uygulayarak 300.000 ton daha malzeme alma hakkı olduğunu ileri sürmesinin hiç bir hukuki temeli olmadığını, temel sözleşmeyi yapan EÜAŞ'ın ise sözleşme uzatımına ilişkin yazısında yorum hatası yaptığını, davacının bu davayı açmakta hukuki yararının bulunmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesi, iddia, savunma, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre, davacıya yıllık 200.000 tondan fazla kül verme sorumluluğunun olmadığı, sözleşmenin 11/2 maddesindeki (+), (-) %30 tolerans ifadesinin tarafların uzlaşması ile mümkün olduğu, kül verme sözleşmesinin uzatılması bakımından davalı tarafa yönelik bir zorunluluk olmadığı, 5 yıllık sözleşme süresinde davacı firmaya 1.000.000 ton uçucu külün verildiği, bu hususun taraflarca da kabul edildiği, dolayısıyla sözleşme gereğince davalı tarafın üzerine yüklemiş olduğu edimini yerine getirdiği, EÜAŞ ve davacı taraf arasında yapılan 14/11/2006 tarihli sözleşmenin santralin durumu dikkate alınarak teknik verilere göre (+) (-) %30 toleransın yazıldığı tespit edilmekle davacının 300.000 ton daha uçucu kül alma hakkının bulunduğu yönündeki tespit talebinin, dolayısıyla sözleşme gereğince mahrum kaldığı bir karın olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından istinaf edilmiştir.

İstinaf Mahkemesince iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, sözleşmenin 11/2 maddesindeki (+), (-) %30 tolerans ifadesinin tarafların uzlaşması ile mümkün olduğu, kül verme sözleşmesinin uzatılması bakımından davalı tarafa yönelik bir zorunluluk olmadığı, 5 yıllık sözleşme süresinde davacı firmaya 1.000.000 ton uçucu külün verildiği, bu hususun taraflarca da kabul edildiği, dolayısıyla sözleşme gereğince davalı tarafın üzerine yüklemiş olduğu edimini yerine getirdiği ve mahkeme kararında usul ve esas yönünden yasaya aykırılığın olmadığı gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun Hukuk Muhakemeleri Kanunun 353/1-b.1.maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 26,30 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 01/06/2022 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7620, Karar No: 2013/9581, Tarih: 07.10.2013

**16. Hukuk Dairesi         2013/7620 E.  ,  2013/9581 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İZMİR 1. İCRA MAHKEMESİ

Alacaklısını zarara sokmak kastiyle mevcudunu eksiltmek suçundan sanık ...'ın İİK'nın 331/1, TCK'nın 50/1-a, 52/2. maddeleri gereğince 3600 TL adli para ve 100 TL idari para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde sanık tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C.Başsavcılığının onama istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Sanık hakkında TCK'nın 52/1. maddesi gereğince gün adli para cezası yerine idari para cezası verilmiş ise de, aleyhe temyiz olmadığından bu husus bozma nedeni olarak görülmemiştir. Dosya içeriğine, toplanan delillere, kararda yazılı gerektirici nedenlere, yapılan yargılama ve uygulamada isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün İİK’nın 366. maddesi uyarınca istem gibi ONANMASINA, 07.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/6552, Karar No: 2012/2230, Tarih: 07.02.2012

**2. Ceza Dairesi         2010/6552 E.  ,  2012/2230 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2008/146380

MAHKEMESİ : Ankara 25. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 04/12/2007

NUMARASI : 2007/562 (E) ve 2007/1001 (K)

SUÇ : Su hırsızlığı

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1- CMK’ nın 193/2. maddesinin beraat kararı yönünden “dosya kapsamına göre ilk bakışta eylemin suç oluşturmayacağının anlaşılması hali” ile sınırlı olarak uygulanabileceği gözetilmeden, sorgusu yapılmayan sanık hakkında, delil takdiri yoluna gidilmek suretiyle ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi,

2- Kabule göre de;

5237 sayılı TCK.nun 145. maddesinde yer alan "değer azlığı" kavramı, daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca ihtiyacı kadar ve değeri az olan malın alınması olup, olayda su hırsızlığı suçunun işleniş biçimine göre 5237 sayılı TCK.nun 145. maddesinin uygulanma koşulları bulunmadığının gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenemeyen hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 07/02/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5487, Karar No: 2024/638, Tarih: 15.02.2024

**3. Hukuk Dairesi         2023/5487 E.  ,  2024/638 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 36. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/2115 E., 2023/2295 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 3. Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2016/649 E., 2021/786 K.

Taraflar arasındaki tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvuruların esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili ve duruşma istemli olarak davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda;

Vekâletnamesinde kanun yolundan feragat yetkisi bulunan davacı vekili Avukat ...'in 06.02.2024 tarihli dilekçesi ile temyiz isteminden feragat ettiğini açıkça, kayıtsız ve şartsız olarak bildirdiği anlaşılmakla, davacı vekilinin temyiz dilekçesinin feragat sebebiyle reddine karar vermek gerekmiştir.

Davalı vekilinin gerekli şartları taşıdığı anlaşılan temyiz dilekçesi ile duruşma isteminin kabulü ile 15.02.2024 tarihinde duruşma yapılmasına ve duruşma gününün taraflara davetiye ile bildirilmesine karar verilmiştir.

Belli edilen günde gelen davacı vekili Avukat ... ve davalı vekili Avukat ...'ın sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için uygun görülen saat 14.00'te Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlenerek dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; müvekkili şirket ile davalı arasında 30.11.2013 tarihli "Afiş Panoları Tahsis Sözleşmesi" ve 26.12.2013 tarihli " Zeyilname" başlıklı sözleşmelerin bulunduğunu, tahsis sözleşmenin 01.12.2013 tarihli ve dört yıl süreli olduğunu, zeyilnamede sözleşmenin başlangıç tarihinin 01.01.2014 olarak belirtildiği ve panoların ebatları, sayısı, fiyat yönünden değişiklikler yapıldığını, davalı tarafça 12.09.2014 tarihli yazı ile bir yıl olan sözleşme süresinin 30.11.2014 tarihinde dolacağı ve sürenin uzatılmayacağının bildirildiğini, davalının müvekkili

şirket çalışanlarından birisi ile de ortak hareket ettiğinin tespit edildiğini, 03.12.2014 tarihinde davalı tarafça sırayla 19 adet ardından da 111 adet panonun söküldüğünü, müvekkili şirketin 4 yıllık sözleşmeye güvenerek yatırım yaptığını, pano hazırlattığını, bundan ayrı müşterileri ile de yapılan sözleşmelerin sonuçsuz kaldığını ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 107 inci maddesi gereğince hesaplanacak yoksun kalınan kârın ticari avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiş; 01.09.2016 tarihli dilekçe ile maddi vakıalar yönünden davayı ıslah ettiğini bildirerek; 03.12.2014 tarihinde davalının panoları değil üzerindeki afişleri indirdiğini, indirilen afişlerin müvekkili şirket yetkilileri tarafından yeniden yerlerine asıldığını, bundan sonra davalı tarafça sözleşmenin süresinin bittiği ve ecrimisil istemiyle açılan davanın derdest olduğunu, 04.04.2015 tarihinde dava dışı Başakşehir Belediyesi zabıta ekipleri tarafından davalı ile aralarındaki 17.03.2015 tarihli protokol gerekçe gösterilerek afiş panolarının direkleriyle söküldüğünü, bahsedilen dava henüz sonuçlanmadan sözleşmenin feshini doğuran haksız eylemin gerçekleştiğini belirtmiş; 09.09.2020 tarihinde belirsiz alacak davası olarak açtığı davasında dava değerini 5.793.603,18 TL' ye artırmıştır.

II. CEVAP

Davalı vekili; taraflar arasındaki sözleşmenin menkul kira sözleşmesi olup afiş panolarının mülkiyetinin müvekkiline ait olduğunu, imalat masraflarının da müvekkili tarafından karşılandığını, sözleşme süresinin bir yıl olarak belirlendiğini ve davacının yükümlülüklerine uyması halinde sözleşmenin 4 yıl uzatılacağının kararlaştırıldığını, davacının kira bedelini ödemede sürekli temerrüte düşmesi sebebiyle sözleşmedeki koşulun gereğinin yerine getirilmediğini, bundan ayrı panoların bakım ve onarım giderlerini ödemediğini, reklam panolarının arkasının kapatılması işinin de sözleşmeye uygun olarak ifa edilmediğini, bu haliyle taraflar arasındaki ticari güvenin sarsıldığını, bundan sonra 12.09.2014 tarihli adi yazılı ve 08.10.2014 tarihli noter kanalıyla sözleşmeyi uzatmama bildirimi ve ilk senenin sonunda sözleşmeyi haklı ve geçerli nedenle feshettiğini bildirdiğini, her iki tarafın şikayeti üzerine savcılık tarafından kovuşturmaya yer olmadığına karar verildiğini, sözleşme feshedildiği halde afiş panolarının müvekkiline teslim edilmediğini, afiş panolarına yapıştırılmak istenilen ilanlara davacı tarafça zarar verildiğini, 17.03.2015 tarihli dava dışı belediye ile imzalanan protokol gereğince Organize Sanayi Bölgesi sınırları içerisindeki 34 adet yolun hüküm ve tasarrufunun belediyeye bırakıldığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; sözleşmenin davalı tarafından uzatılmaması ve feshi için gerekli koşulların oluşmadığı, davacının 04.04.2015 tarihinden itibaren sözleşmenin normal koşullar altında sona ermesi gerektiği 30.11.2017 tarihine kadar olan 111 adet panonun kullanılamamasından doğan mahrum kaldığı kârını talep edebileceği, mahrum kalınan kâr miktarının 29.02.2021 tarihli ek bilirkişi raporu ile hesaplandığı gerekçesiyle; davanın kısmen kabulüne, 2.084.284,98 TL'nin 01.01.2018 tarihinden itibaren işleyecek ticari faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davacı vekili; tazminat miktarı 200 adet afiş panosu üzerinden hesaplanması gerekirken 111 adet afiş panosunun hesaplamaya dahil edilmesinin ve buna bağlı olarak davanın kısmen kabulüne karar verilmesinin hatalı olduğunu ileri sürerek; kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davacı vekili; tazminat miktarı 200 adet afiş panosu üzerinden hesaplanması gerekirken 111 adet afiş panosunun hesaplamaya dahil edilmesinin ve buna bağlı olarak davanın kısmen kabulüne karar verilmesinin hatalı olduğunu ileri sürerek; kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

2. Davalı vekili; hükme esas alınan bilirkişi raporunun eksik, hatalı ve bilimsel verilerden uzak olduğu yönündeki itirazlarının değerlendirilmediğini, başka bir heyetten rapor alınması talebinin de haksız olarak reddedildiğini, davacının aynı davada ikinci defa ıslah yoluna başvuramayacağını, Mahkemece bu durumun resen dikkate alınarak davanın usulden reddine karar verilmesi gerektiğini, gerekçenin bilirkişi raporunun aynen aktarımıyla oluşturulduğunu, panoların müvekkili tarafından kaldırılmadığını, bir talep ve bilgisi bulunmadığından müvekkiline kusur yüklenemeyeceğini, bu noktada illiyet bağı bulunmadığından davanın reddi gerektiğini, bilboardların bir kısmının dava dışı belediye ile yapılan protokole dahil olmadığı halde belediye tarafından haksız eylemin gerçekleştirildiğini, 106 adet panonun kaldırılıp 5 panonun kullanılmaya devam edildiğini, bunun da müvekkilinin panoları kaldırma kastı olmadığını gösterdiğini, davacı tarafça sonradan sunulan ticari defterlerin delil olarak kabul edilmemesi gerektiğini, gidere ilişkin eksik düşüm yapıldığını, kişisel fikirler doğrultusunda yapılan hesaplamaların kabul edilemeyeceğini, başka panolardan elde edilen gelirin hesaplamaya dahil edilmediğini, faturaların tamamının tahsil edildiği varsayımında bulunulduğunu, davaya konu sözleşme çerçevesinde dava dışı kimseler ile yapılan sözleşmelerin ve önceki yıllara ait faturaların sunulmadığını, bu durum karşısında ispat edilmiş bir zarardan bahsedilemeyeceğini, dosyada birden fazla rapor bulunduğunu ancak hükme esas alınabilecek nitelikte olmadıklarını, çelişkilerinin giderilmesi gerektiğini, hükme esas alınan raporda müvekkili tarafından zarar gören panolara ilişkin bedeller ödendiği halde raporda bunların da zarar kalemi arasında belirtildiğini, hüküm kısmında taleple bağlı kalınarak yasal faize hükmedildiği halde, hüküm kısmında ticari faize hükmedildiğini ileri sürerek; kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; taraflar arasındaki sözleşmeler ve alınan bilirkişi raporları birlikte değerlendirildiğinde, 03.03.2020 tarihli kök rapor ve itirazlar doğrultusunda düzenlenen 29.02.2021 ek raporun dosya içeriğine uygun, denetime elverişli ve gerekçeli olduğu, hüküm kurmaya yeterli bilirkişi raporuna göre de sözleşmenin feshi için gerekli koşulların oluşmadığı, davalının sözleşmeyi yerine getirmeme iradesinin anlaşıldığı 04.04.2015 tarihinden sözleşmenin normal koşullar altında sona ermesi gereken 30.11.2017 tarihine kadar 111 adet panonun kullanılamamasından doğan mahrum kalınan karın talep edebileceği, bu durumda davacının da fazlaya yönelik talebinin yerinde olmadığı gerekçes istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili; istinaf sebeplerini tekrar ederek, kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, taraflar arasındaki afiş panosu kiralama sözleşmesinin erken sonlandırılması sebebiyle mahrum kalınan kârın tazmini istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun ( 6098 sayılı Kanun) 112, 125, 301, 309 ve 408 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Sözleşmeye bağlılık ilkesi uyarınca, taraflar akdettikleri sözleşmedeki hüküm ve koşullar ile bağlıdır. Sözleşmeye bağlılık (ahde vefa) ilkesi gereği taraflar sözleşme koşullarına, süresine uygun davranmak zorundadır. Kural olarak 6098 sayılı Kanun'un 301 inci maddesi gereğince kiraya veren, kiralananı sözleşme ile amaçlanan kullanıma uygun bir halde teslim ve sözleşme süresince bu halde bulundurmakla yükümlüdür. Kira, sürekli borç doğuran bir akit olduğundan hem sözleşmenin ifasına başlanmadan önce mevcut hem de sözleşmenin devamı süresince kiracının bir kusuru olmaksızın ortaya çıkan kiralananın kullanımına engel olan veya zorlaştıran ayıplar kiralaya verenin sorumluluğu altındadır. Diğer bir anlatımla kiraya veren, sözleşme süresince kiralananda meydana gelen bozuklukları ve eksiklerin meydana gelmesinde kiracının bir kusuru yoksa gidermekle yükümlüdür. Kiraya veren üçüncü kişinin kiralananda kiracının hakkıyla bağdaşmayan bir hak ileri sürdüğünde kiracının bu nedenle uğradığı her türlü zararı gidermekle yükümlüdür. (TBK m.309)