muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/715, Karar No: 2021/2814, Tarih: 08.03.2021

K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın hazine adına tescili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, taraf vekilleri tarafından yapılan istinaf başvurusunun ...Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesince kabulü ile gerekçeli kararın hüküm fıkrasının yol olarak tescil edilmesine ilişkin bendinin HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzeltilmesine ilişkin hüküm davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.Dairemizin 11.03.2020 tarih ve 2019/6001 E- 2020/4389K sayılı ilamı ile; Bölge Adliye Mahkemesinin, ilk derece mahkemesinden verilen kararın tescil ve harca ilişkin ilişkin bölümünde kanunun olaya uygulanmasında hata edildiği gerekçesiyle yapılan düzeltmenin yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle yapılması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde sadece faize ilişkin olarak yapılan düzeltmenin ilk derece mahkemesi kararına şerh verilmesi ile yetinilmesi doğru görülmeyerek bozulmuştur.Dairemizce bozulmasına karar verilen karar, ... Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesinin 29.11.2018 tarih ve 2018/4898 E. - 4058 K. sayılı kararıdır. Bölge adliye mahkemesinin yeniden esas hakkında verdiği karar dairemizce bozulduğundan, dosyanın yeniden yargılama yapılmak üzere, bölge adliye mahkemesine gönderilmesine karar verilmesi gerekirken, maddi hataya dayalı olarak ilk derece mahkemesine gönderilmesine karar verildiği anlaşılmıştır.İlk derece mahkemesince, bozma ilamına uyularak işbu temyize konu karar verilmiş ise de dosyanın maddi hata sonucu ilk derece mahkemesine gönderilmiş olması yasal olarak yetkisiz olan ilk derece mahkemesini yetkili hale getirmez. HMK'nın 373/2. ve 3. maddesi hükümleri uyarınca, bozmaya uyulup uyulmayacağı konusunda ve sonucuna göre işin esası hakkında karar verme yetkisi bölge adliye mahkemesine ait olup, ilk derece mahkemesince bu husus gözetilmeden yargılamaya devamla hüküm kurulması doğru olmayıp, verilen karar yok hükmündedir. Bu nedenle, yetkisiz ilk derece mahkemesi tarafından verilen kararın "yok hükmünde olduğunun tespitiyle; kararın bozulması suretiyle ortadan kaldırılmasına" ve Dairemizin 11.02.2020 tarih ve 2019/6001 E.- 2020/4389 K. bozma kararı uyarınca dosyanın ... Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi Başkanlığına gönderilmesine karar vermek gerekmiştir. Yukarıda açıklanan nedenlerle, yok hükmünde olduğu tespit edilen ilk derece mahkemesi kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, dosyanın bölge adliye mahkemesine gönderilmek üzere ilk derece mahkemesine İADESİNE, 08/03/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/9844, Karar No: 2011/2528, Tarih: 27.04.2011

**9. Ceza Dairesi         2009/9844 E.  ,  2011/2528 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kamu malına zarar verme

Hüküm : Düşme

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Oluşa ve dosya içeriğine göre; sanığın, ... Köyü İlköğretim okulunun dış kapısının kilidini kırarak zarar verdiği, kırılan asma kilidin okul müdürü tarafından alınmasının kamuya tahsis edilme niteliğini etkilemeyeceği, suçun nitelikli halinin oluşması için mülkiyetinin kamuya ait olması zorunlu olmayıp kamuya tahsis edilmiş olmasının yeterli olduğu anlaşılmış bulunduğundan, duruşmaya devamla hüküm kurulması yerine yazılı şekilde suç vasfının yanlış değerlendirilmesi sonucu düşme kararı verilmesi,

Kanuna aykırı, Üst Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 27.04.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4715, Karar No: 2021/4321, Tarih: 18.02.2021

**9. Hukuk Dairesi         2019/4715 E.  ,  2021/4321 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... 27. Hukuk Dairesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının 09.03.2002 tarihinden beri ... Elektrik Arıza Onarım Bakım Montörlüğüne bağlı açma-kapama elektrik teknisyeni olarak çalıştığını, davacının davalı ...Ş.'nin işçisi kabul edilmesi gerektiğini, Çalışma ve Sosyal Güvenlik İş Teftiş Kurulu Başkanlığı’nca düzenlenen 10.05.2011 tarih 7457 sayılı raporuyla davacının çalıştığı işlerin kanuna aykırı ve muvazaalı oluşturulduğunu, raporun iptali için açılan davanın ise reddedildiğini, davacının gerçek işvereni ile üyesi olduğu ... sendikası arasında 17.10.2011 imza tarihli 14. Dönem ve 11.10.2013 imza tarihli 15. Dönem Toplu İş Sözleşmesi hükümlerinden yararlandırılmadığını ileri sürerek fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil ve bir kısım diğer işçilik alacaklarının davalılardan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalılar vekili, yüklenici firmalarla davalılardan ... Elektrik Dağıtım A.Ş. arasında alt işveren asıl işveren ilişkisi bulunmadığını, davacı ile davalı ...Ş. arasında herhangi bir iş sözleşmesi bulunmadığını, davacının sendika üyesi olmaması ya da dayanışma aidatı ödememesi sebebiyle sendika üyesi olan bir işçinin emsal ücreti ve Toplu İş Sözleşmesi haklarından yararlanmasının mümkün olmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

İlk Derece Mahkemesince, yapılan yargılama sonucunda toplanan delillere göre ve bilirkişi raporu doğrultusunda yazılı gerekçe ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu :

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı, davalılar vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti :

Bölge Adliye Mahkemesince; İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesiyle davalıların istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu:

Kararı, davalılar vekilleri temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosya kapsamının birlikte değerlendirilmesiyle yapılan inceleme sonucunda, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kurallarına ve özellikle temyiz sebeplerine göre, Bölge Adliye Mahkemesi kararının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan yönleri usul ve kanuna uygun görülmüştür

2- Taraflar arasında ücret alacağının hesabında davacıya yapılan tüm ödemelerin dikkate alınıp alınmadığı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Temyiz Başvurusu:

Kararı, davalılar vekilleri temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosya kapsamının birlikte değerlendirilmesiyle yapılan inceleme sonucunda, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kurallarına ve özellikle temyiz sebeplerine göre, Bölge Adliye Mahkemesi kararının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan yönleri usul ve kanuna uygun görülmüştür

2- Taraflar arasında ücret alacağının hesabında davacıya yapılan tüm ödemelerin dikkate alınıp alınmadığı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda Kasım 2012-Ağustos 2013 tarihleri arasındaki döneme ait ücret bordrolarının dosya içerisinde bulunmaması sebebiyle sözü edilen dönem için hiç ücret ödenmediği kabulüne göre ücret farkı hesaplanmıştır. Ne var ki; bilirkişi raporundan sonra dosyaya sunulan Kasım 2012-Ağustos 2013 tarihleri arasındaki dönemi kapsayan Halkbank Banka kayıtlarında, belirtilen döneme ait bir kısım ücret ödemelerinin yapıldığı görülmektedir. Mahkemece, sözü edilen banka kayıtları da dikkate alınarak ücret farkı hesaplatılmalı sonucuna göre karar verilmelidir.

3- Taraflar arasında davacının fazla çalışma, hafta tatili ve ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının bulunup bulunmadığı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez. Tanık beyanlarına birlikte çalışma süreleriyle sınırlı olarak değer verilebilir.

Hafta tatili ve ulusal bayram ve genel tatil çalışmaları için de aynı ispat kuralları geçerlidir.

Somut uyuşmazlıkta; davacı tanıklarının, davacının 31.07.2013 tarihinden sonra çalışma koşulları bakımından görgüye dayalı bilgi sahibi olmadıkları gözetilmeden belirtilen tarihten sonraki dönem için de fazla çalışma, hafta tatili ve ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının hesaplanmış olması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Hafta tatili ve ulusal bayram ve genel tatil çalışmaları için de aynı ispat kuralları geçerlidir.

Somut uyuşmazlıkta; davacı tanıklarının, davacının 31.07.2013 tarihinden sonra çalışma koşulları bakımından görgüye dayalı bilgi sahibi olmadıkları gözetilmeden belirtilen tarihten sonraki dönem için de fazla çalışma, hafta tatili ve ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının hesaplanmış olması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

4-Öte yandan; davada müştereken ve müteselsilen sorumlu olan iki davalı bulunmasına karşın İlk Derece Mahkemesi tarafından infazda tereddüt yaratır şekilde yargılama gideri ve avukatlık ücreti bakımından tek davalı varmış gibi hüküm kurulmuştur. Bu husus hatalı olduğu gibi Bölge Adliye Mahkemesince İlk Derece Mahkemesinin kararı 6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 353/b-2 maddesi gereği açıklanan yönden düzeltilerek yeniden esas hakkında karar verilmesi yerine; mahallinde düzeltilebilir bir hata olduğu gerekçesiyle açıklanan yanlışlığa dokunulmadan davalıların istinaf talebinin esastan reddine karar verilmesi de doğru bulunmamıştır. Açıklanan sebeple; İlk Derece Mahkemesince yargılama gideri ve avukatlık ücreti bakımından da müştereken ve müteselsilen sorumlu iki davalı olduğu gözetilerek infazı mümkün bir karar verilmelidir.

SONUÇ: Temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararının ve bu karara karşı istinaf başvurusunu esastan reddeden Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, bozma kararının bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgililere iadesine, 18.02.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2009/9172, Karar No: 2010/6976, Tarih: 28.09.2010

**5. Ceza Dairesi         2009/9172 E.  ,  2010/6976 K.**

**"İçtihat Metni"**

Irza geçme ve zorla kaçırıp alıkoyma suçlarından sanık ...’in yapılan yargılanması sonunda; kaçırıp alıkoyma suçundan beraetine, ırza geçme eyleminin ise reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçunu oluşturduğunun kabulü ile mahkümiyetine dair, Bursa 3. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 30.01.2008 gün ve 2006/156 Esas, 2008/11 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtay’ca incelenmesi sanık müdafii ve katılan vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Reşit olmayan kimseyi kaçırıp alıkoyma suçundan kurulan beraet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen beraet hükmü usul ve kanuna uygun olduğundan yerinde görülmeyen katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

Reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçundan kurulan mahkümiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince,

Yapılan yargılamaya toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Sanığın işlediği iddia ve kabul edilen reşit olmayan mağdureyle rızası ile cinsi münasebette bulunma eyleminin 5237 sayılı TCK.nun 104/l. maddesine temas ettiği, kovuşturması şikayete bağlı olup uzlaşma kapsamında kaldığı, 5560 sayılı Yasa ile değişik CMK.nun 253/3. maddesinde cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda uzlaşma yoluna gidilemeyeceği belirtilmekle birlikte atılı suçun aleyhe düzenleme getiren bu değişiklikten önce gerçekleştiği ve 5237 sayılı TCK.nun 7/2. maddesi dikkate alınarak kovuşturma şartı olan uzlaşma hükümlerinin uygulanması gerektiğinden öncelikle CMK.nun 253 ve 254. maddeleri uyarınca uzlaşma girişiminde bulunulması ve sonuçsuz kalması halinde yargılamaya devam edilerek hükümden sonra 08.02.2008 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren ve TCK.nun 7/2. maddesi uyarınca sanık yararına olan 5728 sayılı Kanunun 562. maddesinin 1. fıkrası ile değişik CMK.nun 231/5. maddesinde hapis cezası için öngörülen sınırın 2 yıla çıkarılması ve anılan maddenin 2. fıkrası ile de 231/14. maddesindeki soruşturulması ve kovuşturulması şikayete bağlı suç olma koşulunun kaldırılması karşısında, mahkemece hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilip verilmeyeceği hususunun mahkemece değerlendirilerek bir karar verilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekili ve sanık müdafiin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan hükmün belirtilen nedenle 5320 sayılı Yasanın 8/l. maddesi gözetilerek CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 28.09.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi,

.
Yargıtay — Esas No: 2020/2317, Karar No: 2020/2999, Tarih: 23.11.2020

**1. Ceza Dairesi         2020/2317 E.  ,  2020/2999 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Tasarlayarak öldürme

HÜKÜM : ... 1. Ağır Ceza Mahkemesinin atılı suçtan verdiği 2016/319 E - 2017/438 K sayılı "sanığın TCK'nin 37/1. maddesi delaletiyle 81/1, 29, 62/1, 53/1-2-3, 63. maddeleri uyarınca 12 yıl 6 ay hapis cezasına" ilişkin mahkumiyet hükmünün kaldırılarak; sanığın TCK'nin 37/1. maddesi delaletiyle 81/1, 29, 62/1, 53/1-2-3, 63. maddeleri uyarınca 15 yıl hapis cezasına ilişkin hükümde direnilmesine dair.

TEMYİZ EDENLER : Sanık müdafii

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanık ... hakkında maktul ...’a karşı kasten öldürme suçu nedeniyle verilen hükmün sanık müdafii tarafından istinaf edildiği, istinaf başvurusu üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesi vermiş olduğu 13.09.2019 tarih ve 2019/1749 esas, 2019/1585 karar sayılı kararıyla duruşma açarak verilen hükmü kaldırarak karar verdiği, bu karara karşı sanık müdafiinin süresinde süre tutum dilekçesi verdiği, ancak gerekçeli kararın kendisine tebliğinden itibaren 7 günlük yasal süre içerisinde gerekçeli temyiz dilekçesi vermediği, süre tutum dilekçesinde temyiz nedenlerini belirtmediği anlaşıldığından; temyiz nedeni bildirilmediği gerekçesi ile heyetimizden sayın ...’in nedene bağlı olmaksızın inceleme yapılması gerektiğine yönelik karşı oyları ve oy çokluğu ile, sanık müdafiinin temyiz isteminin 5271 sayılı CMK’nin 298. maddesi uyarınca REDDİNE, 23/11/2020 gününde karar verildi.

KARŞI OY:

Sanık müdafiinin dilekçesinde temyiz sebeplerini bildirmediğinden bahisle temyiz isteminin reddine dair sayın çoğunluğun kararına katılmamaktayım.

Anayasanın 36. maddesi ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6. maddesine göre herkes temel haklardan olan adil yargılanma hakkına sahiptir. Adil yargılanma, adalete erişim hakkı ve temyiz hakkını da içermektedir.

Anayasanın 40. maddesinin 2. fıkrasına göre, Devlet, işlemlerinde, ilgili kişilerin hangi kanun yolları ve mercilere başvuracağını ve sürelerini belirtmek zorundadır.

CMK 232. maddesinin 6. fıkrasına göre, mahkemeler hüküm fıkrasında kanun yollarına başvurma yeri ve süresini tereddüte yer vermeyecek şekilde açıkça göstermek zorundadır. CMK 294, 295 ve 298. maddelerinin hükümleri karşısında, kanun koyucunun taraflara temyiz sebeplerini bildirme süresini, bilinçli olarak ihmal ettiğinin kabulü mümkün değildir.

Ceza Muhakemeleri Kanununun hükümleri genel olarak nazara alındığında, yargılamanın başından sonuna kadar tarafların hak ve yükümlülüklerinin bildirilmesinin düzenlendiği anlaşılmaktadır.

Belirtilen nedenlerle, 15 günlük temyiz süresinde ya da temyiz için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren 7 gün içerisinde verilecek ek dilekçede, temyiz sebeplerinin bildirilmesinin gerekli olduğunun ilgili tarafa bildirilmesi zorunlu olduğundan, süresinde temyiz sebeplerinin bildirilmediğinden bahisle sanık müdafiinin temyiz istemlerinin reddine dair sayın çoğunluğun görüşüne katılmamaktayım.

Muhalif Üye

Belirtilen nedenlerle, 15 günlük temyiz süresinde ya da temyiz için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren 7 gün içerisinde verilecek ek dilekçede, temyiz sebeplerinin bildirilmesinin gerekli olduğunun ilgili tarafa bildirilmesi zorunlu olduğundan, süresinde temyiz sebeplerinin bildirilmediğinden bahisle sanık müdafiinin temyiz istemlerinin reddine dair sayın çoğunluğun görüşüne katılmamaktayım.

Muhalif Üye

...
Yargıtay — Esas No: 2014/482, Karar No: 2016/125, Tarih: 15.03.2016

**Ceza Genel Kurulu         2014/482 E.  ,  2016/125 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı veren

Yargıtay Dairesi : 12. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Asliye Ceza

Günü : 03.05.2011

Taksirle birden fazla kişinin yaralanmasına neden olma suçundan sanık ...'in 5237 sayılı TCK’nun 89/4, 62/2, 50/1-a, 52/2-4 ve 53/6. maddeleri gereğince 7.500 Lira adli para cezası ile cezalandırılmasına, taksitlendirmeye ve sürücü belgesinin on ay süreyle geri alınmasına ilişkin, Gaziantep 18. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 03.05.2011 gün ve 22-298 sayılı hükmün, sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 12. Ceza Dairesince 17.01.2014 gün ve 15669-734 sayı ile;

“...sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Sanık hakkında hükmedilen 10 ay hapis cezasının TCK'nun 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesi sırasında, hesap hatası yapılarak sonuç cezanın 9.000 TL yerine 7.500 TL olarak eksik belirlenmiş olması,

2-Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 07.07.2009 tarih 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nun 61/1. maddesinin (g) bendinde yer alan 'failin güttüğü amaç ile kastı' gerekçesine dayanılamayaca- ğının gözetilmemesi,

3-Sanığa verilen para cezasının taksitlendirilmesi sırasında taksitlerden birinin zamanında ödenmemesi halinde geri kalan kısmın tamamının tahsil edileceği ve ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceği hususuna hükümde yer verilmemek suretiyle TCK'nun 52/4. maddesine muhalefet edilmesi;

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca isteme uygun bozulmasına, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konularda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden, sanığa verilen temel cezanın belirlenmesinde gösterilen diğer gerekçeler yasal ve yeterli olmakla, hüküm fıkrasından 'failin kastı ve amacı' ibaresinin çıkartılmasına, yerine 'taksirinin yoğunluğu' ibaresinin eklenmesi, '7500' ibaresinin '9000' olarak düzeltilmesi, hükmün taksitlendirme ile ilgili 4. paragrafının sonuna 'taksitlerden biri zamanında ödenmediği takdirde geri kalan kısmın tamamının tahsil edileceği ve ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceği hususunun sanığa ihtarına' ibaresinin eklenmesi suretiyle, sair yönleri usul ve Kanuna uygun bulunan hükmün, isteme uygun olarak düzeltilerek onanmasına” karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 01.04.2014 gün ve 175554 sayı ile;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 01.04.2014 gün ve 175554 sayı ile;

“Yüksek Dairenin adli para cezasına ilişkin kabulünün yerinde olmadığı değerlendirilmiştir. Zira yerel mahkeme tarafından belirlenen hapis cezası üzerinden adli para cezası hesaplanırken 9.000 TL yerine 7.500 TL olarak belirlenmiştir. Bu karar yalnız sanık tarafından temyiz edilmiştir. Bu durumda Yüksek Daire tarafından hüküm düzeltilirken sanığın kazanılmış haklarının saklı tutulması gerekirdi. Oysa Yüksek Daire tarafından bu husus dikkate alınmamıştır. Sanığın kazanılmış haklarının dikkate alınarak hükmün düzeltilerek onanması için karara itiraz etmek gerekmiştir" görüşüyle itiraz kanun yoluna başvurmuştur.

CMK'nun 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Yargıtay 12. Ceza Dairesince 18.04.2014 gün ve 9443-9659 sayı ile, itiraz nedenlerinin yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Sanığın taksirle birden fazla kişinin yaralanmasına neden olma suçundan cezalandırılma- sına karar verilen ve suçun sübutu ile fiilin vasıflandırılmasında isabetsizlik, bu kabulde de dosya içeriği itibarıyla herhangi bir hukuka aykırılık bulunmayan olayda, Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; aleyhe temyiz bulunmayan bir durumda, 5237 sayılı TCK’nun 89/4 ve 62. maddeleri uyarınca tayin olunan sonuç 10 ay hapis cezasının, Kanunun 52/2. maddesi gereğince gün sayısının bir gün karşılığı olarak takdir edilen 30 Lira ile çarpılması sonucunda “9.000 Lira” yerine hesap hatası sonucu “7.500 Lira” olarak eksik ceza tayin edilmesine ilişkin hukuka aykırılık nedeniyle, hükmün, sonuç adli para cezasının “9.000 Lira” olarak belirlenmesi suretiyle düzeltilerek onanmasına karar verilmesinin mümkün olup olmadığının tespitine ilişkindir.

Türk Dil Kurumu Sözlüğüne göre “karar” kelimesinin anlamı bir iş veya sorun hakkında düşünülerek verilen kesin yargıdır. Aynı sözlükte, hukukta karar; herhangi bir durum için tartışılarak verilen kesin yargı, hüküm, olarak ifade edilmiştir. Yine, karar kelimesinin ifade ettiği farklı bir anlam olarak; kesin yargıyı bildiren belge belirtildikten sonra, karar; değişmeyen, düzenli durum, düzenlilik, yöntemlilik ve değişmez olma olarak da tarif edilmiştir. Bu tanımlardan yola çıkıldığında, yargısal karar; bir yargılama işlemi sonunda belli bir yönteme bağlı olarak verilmiş, kesin yargıyı ifade eden belge olarak tanımlanabilir. Bu durumda kararın en önemli özelliği olarak, “kesinlik” karşımıza çıkmaktadır. Kesinlik kelimesinin sözlük anlamı; bir bilginin, bir kanaatin şüpheye düşmeden onaylanması durumudur.