muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/9848, Karar No: 2021/2738, Tarih: 16.03.2021

**12. Ceza Dairesi         2019/9848 E.  ,  2021/2738 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : CMK’nın 223/2-c maddesi gereğince beraat

Taksirle yaralama suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre,katılanlar vekilinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Olay günü katılanların ikamet ettikleri evlerindeki doğal gaz kaçağından zehirlendikleri, olay nedeni ile evlerine doğal gaz bağlantısı yapan Başkent Doğalgaz A.Ş.'de çalışan sanıktan şikayetçi oldukları olayda;

5271 sayılı CMK'nın 172/2. maddesinde; "Kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildikten sonra yeni delil meydana çıkmadıkça, aynı fiilden dolayı kamu davası açılamaz." 173/6. maddesinde de; "İtirazın reddedilmesi halinde; Cumhuriyet savcısının, yeni delil varlığı nedeniyle kamu davasını açabilmesi, önceden verilen dilekçe hakkında karar vermiş olan sulh ceza hâkimliğinin bu hususta karar vermesine bağlıdır." denilmekte olduğundan,

Sanık hakkında aynı fiil nedeniyle Ankara Cumhuriyet Başsavcılığınca 04.06.2015 tarihli, 2015/23028 soruşturma numaralı, 2015/51905 karar sayılı "kovuşturmaya yer olmadığı" kararının verildiği dikkate alınarak, bu soruşturma dosyasının temyiz incelemesine imkan sağlayacak şekilde getirtilip dosyaya eklendikten sonra, "kovuşturmaya yer olmadığı" kararının suçtan zarar gören katılanlara usulünce tebliğ edilip edilmediği, edilmişse itiraz olup olmadığı, olmuşsa itirazın reddedilip reddedilmediği, reddedilmişse temyiz konusu davanın iddianamesi olan 06/10/2015 tarihli iddianame düzenlenmeden önce itirazı inceleyen sulh ceza hâkimliğinin dava açılması hususunda karar verip vermediği, itiraz olmadığından "kovuşturmaya yer olmadığı" kararının kesinleşmesi halinde, bu kararın kesinleşmesinden sonra temyiz konusu dava açılmadan ortaya çıkan "yeni delil" olup olmadığı tespit edilerek, kovuşturma şartının gerçekleşip gerçekleşmediğinin belirlenmesi, kovuşturma şartı gerçekleşmemişse, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” karar verilmesinde zorunluluk bulunduğu gözetilmeyerek, eksik araştırma sonucu yazılı şekilde karar verilmesi,

Kabul ve uygulamaya göre;

Sanığın olayda kusurunun bulunduğuna yönelik soruşturma aşamasında alınan 07.05.2015 tarihli bilirkişi raporu ile sanığın kusursuz olduğuna ilişkin kovuşturma aşamasında alınan 08.02.2016 tarihli rapor arasında çelişki olduğu dikkate alınarak, dosyanın konusunda uzman bilirkişi heyetine verilip yeni bir rapor alındıktan sonra, sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerekirken, eksik araştırma ile yazılı BERAAT kararı verilmesi,

Kabul ve uygulamaya göre;

Sanığın olayda kusurunun bulunduğuna yönelik soruşturma aşamasında alınan 07.05.2015 tarihli bilirkişi raporu ile sanığın kusursuz olduğuna ilişkin kovuşturma aşamasında alınan 08.02.2016 tarihli rapor arasında çelişki olduğu dikkate alınarak, dosyanın konusunda uzman bilirkişi heyetine verilip yeni bir rapor alındıktan sonra, sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerekirken, eksik araştırma ile yazılı BERAAT kararı verilmesi,

Kanuna aykırı olup, katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince hükmün isteme uygun olarak BOZULMASINA, 16.03.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1962, Karar No: 2018/4477, Tarih: 12.04.2018

**19. Ceza Dairesi         2017/1962 E.  ,  2018/4477 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 14/02/2012 tarih, 2011/505, 509, 513 E, 21/02/2012 tarih, 2011/506, 510, 511, 621 E sayılı kararlarında açıklandığı üzere “tacir sayılan limited şirketlerin, temsil ve idareye yetkili müdürlerinin, sorumlu oldukları şirketlerin ticareti terk etmeleri halinde; İcra İflas Kanunu'nun 44. maddesindeki yükümlülükleri yerine getirmeyeceklerine ilişkin bir istisnaya yer verilmediğine göre, tıpkı gerçek kişi tacirler gibi aynı kanunun 337/a maddesi uyarınca cezalandırılmalarına bir engel bulunmadığı” yönündeki ulaşılan sonucun zaman içerisinde yerleşik uygulamaya dönüşmüş olması, ticareti terk eden tacir açısından; muhatapların haklarını korumaya yönelik olarak İİK'nın 44.maddesi ile, ticareti terk eden bir tacire; 15 gün içerisinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirme ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunma, Ticaret Sicili Memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazete'de ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan etme ve ilan masraflarını da ödeme yükümlülükleri yüklenmiş, bu yükümlülüklere aykırı davranmanın yaptırımı ise İ.İ.K'nın 337/a maddesinde düzenlenmiş olup, takibi şikayete bağlı olan seçimlik hareketli bu suçun;

“1- İİK'nın 44. maddesine göre mal beyanında bulunulmaması,

2- Mal beyanında mevcudun eksik gösterilmiş olması,

3- Aktifte yer alan malın veya yerine kaim olan değerin haciz veya iflas sırasında gösterilmemesi,

“1- İİK'nın 44. maddesine göre mal beyanında bulunulmaması,

2- Mal beyanında mevcudun eksik gösterilmiş olması,

3- Aktifte yer alan malın veya yerine kaim olan değerin haciz veya iflas sırasında gösterilmemesi,

4- Mal beyanından sonra, beyan edilen bu mallar üzerinde tasarruf edilmesi” şeklinde sıralanan seçimlik hareketlerden herhangi birisinin işlenmesiyle, diğer koşulların da (alacaklının zarar görmesi ve borçlunun tacir olması gibi...) gerçekleşmesi halinde oluşacağı konusunda gerek uygulamada gerek öğretide herhangi bir duraksamanın mevcut olmaması ve somut olayımızda bu eylemden dolayı şikayetçi olan müştekinin zarar gördüğünün dosya içeriğinden anlaşılması karşısında; şikayet tarihinden sonra 12.11.2014 tarihinde tutulan zabıta tutanağı ile borçlu şirketin adresinin kapalı olduğu ancak 4 yıldır adreste borçlu şirketin faaliyet gösterdiğinin tespit edilmiş olması ve Vergi Dairesi Müdürlüğü'nün borçlu şirket hakkında düzenlenen 22.09.2014 tarihli yoklama fişinde şirketin faal olduğunu tespit ettiğini bildirmesi karşısında, şikayet tarihi itibariyle vergi beyanname örnekleri getirilip borçlu şirketin vergi mükellefiyetinin devam edip etmediği belirlenerek, delillerin bir bütün halinde değerlendirilmesi suretiyle sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik kovuşturmayla yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre de;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 12/04/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1871, Karar No: 2012/6985, Tarih: 19.06.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/1871 E.  ,  2012/6985 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hürriyeti tahdit suçundan sanık ...'un; hürriyeti tahdit, ... olmayan mağdureyle rızasıyla cinsi münasebette bulunma ve etkili eylem suçlarından sanık ...'un; fuhuş için başkasına kadın tedarik etme suçundan sanıklar ... ve ...'ın yapılan yargılamaları sonunda; ... hakkında atılı suçtan beraatine, diğer sanıkların atılı suçlardan mahkûmiyetlerine dair Tarsus Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 14.03.2006 gün ve 2005/94 Esas, 2006/76 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanıklar müdafileri tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ... hakkında verilen beraat hükmüne ilişkin temyiz incelemesinde;

Sanık hakkında verilen beraat kararına yönelik hükmü temyizde hukuki yararı bulunmadığından, sanık müdafiin temyiz talebinin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

Sanık ... hakkında fuhuş için başkalarına kadın tedarik etme ve sanık ... hakkında ... olmayan mağdureyle rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçlarından verilen hükümlerin incelemesinde;

Oluşa uygun olarak, sanık ...'un işlediği kabul edilen fuhuş için başkalarına kadın tedarik etme ve sanık ...'un işlediği kabul edilen ... olmayan mağdureyle rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçlarına ilişkin, 765 sayılı TCK.nın 436/1 ve 416/3. maddeleriyle öngörülen cezanın tür ve tutarına nazaran aynı Kanunun 102/4. maddesinde belirlenen 5 yıllık aslî zamanaşımına tâbi olduğu, karar tarihi olan 14.03.2006 ile inceleme tarihi arasında bu sürenin gerçekleştiği anlaşıldığından, 5237 sayılı TCK.nın 7/2 ile 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle hükümlerin CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, sanıklar hakkında açılan kamu davalarının aynı Kanunun 322 ve 5271 sayılı CMK.nın 223/8. maddeleri uyarınca zamanaşımı sebebiyle DÜŞMESİNE,

Sanık ... hakkında hürriyeti tahdit suçundan, sanık ... hakkında hürriyeti tahdit ve etkili eylem suçlarından verilen mahkûmiyet hükümlerine ilişkin temyize gelince;

Sanık ... hakkında hürriyeti tahdit suçundan, sanık ... hakkında hürriyeti tahdit ve etkili eylem suçlarından verilen mahkûmiyet hükümlerine ilişkin temyize gelince;

Olay tarihinde sanıklar ... ve ...'in mağdureyle cinsel ilişkiye girmek konusunda anlaştıkları, Konya İli Ereğli İlçesinden Adana ili Pozantı İlçesine geldikleri, sanık ...'in mağdure ile iki defa ilişkiye girdiği, sanık ...'in sanık ...' ın evinde bu defa mağdureyle ters ilişkiye girmek istemesi ve mağdurenin bunu kabul etmemesi üzerine sanık ...'in mağdureyi dövdüğü, mağdurenin evden kaçtığı, sanıkların mağdureyi yakaladıkları, mağdurenin yeniden kaçtığı ve bir otele sığındığı, bu aşamada olayın polislere haber verilmesi üzerine polislerin olaya el koydukları, olayda sanıkların şehvet hissiyle hareket ettikleri anlaşılmakla, mahkemece eylemin tamamlanıp tamamlanmadığının tespiti amacıyla gerek görülmesi halinde olay mahallinde keşif de yapılarak sonucuna göre sanığın hukukî durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik incelemeyle yazılı şekilde hürriyeti tahdit suçundan hüküm kurulması,

Sanık ...'un mağdure ile ters ilişkiye girmek istemesi, mağdurenin bunu kabul etmemesi üzerine mağdureyi 5 gün iş ve güçten kalacak şekilde yaralaması eyleminin ırza geçmeye eksik teşebbüs suçunu oluşturduğunun anlaşılması karşısında, yanlış nitelendirme ile etkili eylem suçundan mahkûmiyet hükmü kurulması,

Kabule göre de;

1- Sanık ... hakkında diğer suçlardan TCK.nın 59. maddesi gereğince takdiri indirim uygulandığı halde, hürriyeti tahdit suçundan gerekçede gösterilmeksizin bu maddenin uygulanmaması,

2- Sanık ... hakkında verilen cezaların içtimasından sonra 3 yıl 6 ay 45 gün hapis cezası belirlenmesi gerekirken, 3 yıl 10 ay 45 gün hapis cezası olarak fazla ceza tayini

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafilerinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin kazanılmış hak saklı kalmak kaydıyla 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321 ve 326. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, 19.06.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/8568, Karar No: 2009/5732, Tarih: 16.04.2009

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2008/8568 E.  ,  2009/5732 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, 1982-1997 tarihleri arası ... sigortalısı olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, davacının 1982-1997 tarihleri arasında 1479 sayılı Yasa'ya tabi sigortalı olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece istemin reddine karar verilmiştir.

1.4.1972 tarihinde yürürlüğe giren 1479 sayılı Yasa'nın 24. maddesinde zorunlu ... sigortalılığı için esnaf sicili veya kanunla kurulu meslek kuruluşu kaydı aranırken 20.4.1982 tarihinde yürürlüğe giren 2654 sayılı Yasa ile 1479 sayılı Yasa'nın 24. maddesi değiştirilerek zorunlu ... sigortalılığı için gelir vergisi mükellefi olması şartı getirilmiş ancak gelir vergisinden muaf olanlar için meslek kuruluşuna kayıtlı olma yeterli görülmüş, 22.3.1985 tarihinde yürürlüğe giren 3165 sayılı Yasa ile 24. madde değiştirilerek zorunlu ... sigortalılığı için vergi kaydı veya esnaf sicil kaydı veya oda kaydının bulunması yeterli görülmüş, 2.8.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4956 sayılı Yasa ile 24. madde değiştirilerek zorunlu ... sigortalılığı için gelir vergisi mükellefi olma şartı getirilmiş ancak gelir vergisinden muaf olanlar için esnaf sicil kaydı ve oda kaydının bir arada bulunması yeterli görülmüştür.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacının 26.11.1997 tarihli bildirgeye göre 31.04.1980 tarihli vergi kaydı nedeniyle 20.04.1982 tarihi itibariyle tescil edildiği,31.04.1980-10.08.1981 tarihleri arası ve 16.06.1997-devam şeklinde vergi kaydının,01.05.1997 tarihinden itibaren devam eden ticaret ve sanayi odası kaydının bulunduğu başkaca bir kaydın bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacının 26.11.1997 tarihli bildirgeye göre 31.04.1980 tarihli vergi kaydı nedeniyle 20.04.1982 tarihi itibariyle tescil edildiği,31.04.1980-10.08.1981 tarihleri arası ve 16.06.1997-devam şeklinde vergi kaydının,01.05.1997 tarihinden itibaren devam eden ticaret ve sanayi odası kaydının bulunduğu başkaca bir kaydın bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Davacının 1479 sayılı Yasa gereği tescili 1997 yılında geriye yönelik olarak yapılmış olmakla, 1982 yılında yürürlükte bulunan 1479 sayılı Yasa'nın 24.maddesi gereğince uyuşmazlık konusu döneme ilişkin sigortalılık koşullarının oluşmadığı ortadadır. Ne var ki, davacının ...’a giriş bildirgesine ekli 25.11.1997 tarihli İB formunda vergi kaydının 10.08.1981 tarihinde sona erdiği belirtildiği, bu nedenle davacının Kurumu yanıltması söz konusu olmadığı halde Kurum tarafından davacıya borç bildirimi ve ödemeye davet yazısı gönderilerek prim borcunu ödemeye zorlanmış, uyuşmazlık konusu dönem olan 20.04.1982-01.05.1997 tarihleri arasına ilişkin primleri Kurumun 22.12.1997 tarih ve 021356 sayılı borç bildirimi ve ödemeye davet yazısı üzerine 29.12.1997 tarihinden itibaren 10 taksit halinde tahsil edilmiş ve davalı Kurum tarafından uzun süre kullanılmış olduğundan Kurumun bu süreyi iptal etmesi Medeni Kanun’un 2. maddesinde ifadesini bulan objektif iyi niyet kurallarıyla bağdaşmayacağından bu süreyi de sigortalılık süresi olarak kabul etmek gerekir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 1.10.1997 gün ve 1997/10-578 Esas, 1997/758 Karar sayılı ilamı da bu yöndedir.

Yapılacak iş; davacının primleri tahsil edilen ve Kurum tarafından uzun süre kullanılan uyuşmazlık konusu olan 20.04.1982-01.05.1997 tarihleri arasında 1479 sayılı Yasa’ya tabi sigortalı olduğunun tesbitine karar vermekten ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 16.04.2009 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/235, Karar No: 2013/3500, Tarih: 04.03.2013

**11. Ceza Dairesi         2013/235 E.  ,  2013/3500 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür bozma

HÜKÜM : Asıl Karar; mahkumiyet

Ek Karar; temyiz isteminin reddi

5219 sayılı Kanunun 3. maddesi ile değişik 1412 sayılı CMUK.nun 305. maddesindeki temyiz kesinlik sınırının 21.07.2004 tarihinden itibaren 2000 TL'ye çıkartılmış olması karşısında sanık hakkında "mühür bozma" suçundan hükmolunan 1000.00 TL adli para cezasının miktar ve nevi itibariyle kesin nitelikte bulunduğu cihetle; mahkemenin temyiz isteminin reddine dair 24.06.2009 gün ve 2006/469 esas, 2009/434 sayılı ek kararı usul ve yasaya uygun bulunduğundan sanığın bu karara yönelik temyiz itirazının reddiyle ek kararının istem gibi ONANMASINA, 04.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18375, Karar No: 2015/5700, Tarih: 09.04.2015

**18. Hukuk Dairesi         2014/18375 E.  ,  2015/5700 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Davacı kurum vekili mahkeme kararını temyiz etmiş ise de, dilekçenin süresinde temyiz defterine kaydının yapıldığını gösteren belge ya da bilgi dosya içerisinde bulunmamaktadır. Sözkonusu dilekçenin süresinde temyiz defterine kaydedilmediğinin anlaşılması halinde keyfiyetin tutanakla tespit edilip başkaca işlem yapılmadan; süresinde kayıt yapılmışsa kayıt tarihi bildirilmekle birlikte buna dair belgenin,

2-Dava konusu taşınmazın 16.04.2013 olan dava tarihinden önce kesinleşmiş 1/1000 ölçekli uygulama imar planı içinde bulunup bulunmadığı, kesinleşmiş imar planı içinde olmadığının anlaşılması halinde belediye veya mücavir alan sınırları içinde olmakla beraber belediye ve altyapı hizmetlerinden (yol, su, elektrik, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma vd. gibi) yararlanıp yararlanmadığı, özellikle etrafının meskûn olup olmadığı, taşınmaz belediye nazım imar planı içinde ise Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 17.04.1998 gün ve 1996/3-1998/1 sayılı kararı uyarınca (nazım imar planı içinde bulunan ancak, belediye hizmetlerinden yararlanmayan ve meskûn yerler arasında yer almayan bir taşınmazın arsa olarak değerlendirilebilmesi için) bu plan içine alındığı tarih ve plandaki konumu, hangi amaçla plan kapsamına alındığı, yerleşim merkezlerine uzaklığı, sınırları ve mücavir alan içinde yer aldığı belediyenin nüfus ve yapılaşma yoğunluğu, genişleme hızı, taşınmazın altyapı hizmetlerine yakınlığı, ulaşım olanakları, kullanma biçimi itibariyle iskan amacına yönelik yapılaşma imkanları, bu verilere göre taşınmazın nazım planının hazırlanma amacı olan uygulama imar planı kapsamına alınmasının yakın bir olasılık olması vs. hususlarının ilgili belediye başkanlığından,

3-Dava konusu taşınmazın 16.04.2013 olan değerlendirme, somut emsal alınarak incelenen Kurşunlu Köyü 106 ada 2 parsel sayılı taşınmazın ise 07.11.2006 tarihli satış tarihi itibariyle imar düzenlemesi sonucu meydana gelen imar parselleri olup olmadıkları, imar parseli iseler düzenleme ortaklık payının düşülüp düşülmediği, düşülmüş ise oranının belediye imar ve tapu müdürlüklerinden,

4-Dava konusu taşınmazın ve somut emsalin bulunduğu cadde ve sokak itibariyle belediyece belirlenen 2013 yılı emlak vergisine esas asgari m² değerlerinin belediye başkanlığından,

5-Dava konusu taşınmaz ve somut emsalin ilk tesis tarihinden itibaren tüm tedavülleri ile birlikte tapu kayıtlarının ilgili tapu müdürlüğünden,

Getirtilerek dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 09.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/20357, Karar No: 2013/18028, Tarih: 20.11.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/20357 E.  ,  2013/18028 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır.

Dolandırıcılık suçunun Kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 90.ncı maddesinin 5. fıkrasına göre; Usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.)Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla,kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin(AİHS), temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir.İnsan hakları,insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup,insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir.Bu haklar,hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.