muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/8101, Karar No: 2014/16140, Tarih: 10.07.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/8101 E.  ,  2014/16140 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Manavgat İş Mahkemesi

Tarihi : 19/09/2013

Numarası : 2011/139-2013/280

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, davalı işyerinde aşçı olarak 01/07/2005 ile 07/04/2011 tarihleri arasında çalıştığını, iş akdinin işveren tarafından haksız ve önelsiz olarak feshedildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin, fazla çalışma, ulusal bayram genel tatil, hafta tatili ve asgari geçim indirimi alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı, iş akdinin davacı tarafından feshedildiğini, iş bırakma talebinin davacıdan geldiğini bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, her ne kadar davalı taraf davacının işten kendisinin ayrıldığını iddia etmiş ise de dinlenen davalı tanığı L.. H..'in davacı ile aralarında yaşanan tartışmadan sonra davacının işten ayrıldığını beyan ettiği, davalı tanığının davacı ile tartışma yaşamış olması ve bu tartışmadan sonra davacının işten ayrılmış olması nedeniyle ve ayrıca davalı tanığının davalı işyerini işleten şahıs olması nedeniyle davacının işten ayrılışı konusundaki tanık beyanının tarafsız olamayacağı, bu nedenle bu tanığın bu yöndeki beyanına itibar edilemeyeceği, diğer davalı tanığı B... K..'un bu yöndeki beyanına ise duyuma dayalı yani davacıdan duyduklarını aktarması şeklinde olması nedeniyle mahkemece itibar edilemeyeceği, hal böyle olunca davalının davacının işten kendi rızası ile ayrıldığı yönündeki iddiasını ispatlayamadığı ve davacının iş akdinin haksız feshedildiği, davacının kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin kabulü gerektiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davalı taraf cevap dilekçesinde yemin deliline dayanmış olup davanın açıldığı tarih itibariyle yürürlükte olan HMUK hükümleri gereğince davalı tarafa yemin deliline başvurma hakkı olduğunun hatırlatılması gerekirken eksik inceleme ile karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 10/07/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/30820, Karar No: 2013/9330, Tarih: 22.03.2013

**8. Ceza Dairesi         2012/30820 E.  ,  2013/9330 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Sonradan değiştirilmesini önlemek, delil olma yeteneğini ve güveni sağlamak için hükme esas alınan yakalama tutanağı ve ekspertiz raporunun, Cumhuriyet Başsavcılıkları ile Adli Yargı İlk Derece Ceza Mahkemeleri Kalem Hizmetlerinin Yürü- tülmesine Dair Yönetmeliğin 26. maddesi uyarınca onaylanmış olması gerektiği gözetilmeden, onaysız belge fotokopilerine dayanılarak yazılı şekilde karar verilmesi,

2- Kabul ve uygulamaya göre de;

Suç tarihi itibariyle 5728 sayılı Kanun ile değişik 6136 sayılı Yasanın 15/1. maddesi uyarınca 25 günden az olmamak üzere adli para cezasına esas alınan gün sayısı belirlenerek adli para cezası tayini gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde eksik cezaya hükmedilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321 ve 326/son maddesi gereğince kazanılmış hakkı saklı kalmak üzere (BOZULMASINA), 22.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/22276, Karar No: 2015/9360, Tarih: 25.05.2015

**3. Hukuk Dairesi         2014/22276 E.  ,  2015/9360 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA 5. AİLE MAHKEMESİ

TARİHİ : 10/07/2014

NUMARASI : 2014/45-2014/960

Taraflar arasındaki tedbir nafakası davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dava dilekçesinde ; davalının davacının çalışmasına izin vermediğini, davacıyı dinen boşadığını söyleyerek evden kovduğunu, öğretmen olan davalının 2.000,00 TL'nin üzerinde geliri olduğunu ileri sürerek, 1.000,00 TL tedbir nafakasına hükmedilmesini istemiştir.

Davalı vekili; ağır kusuru nedeni ile evliliği bitme noktasına getirenin davacı olduğunu, evlilik birliğinin kadına yüklediği yükümlülükleri yerine getirmediğini, sudan sebeplerle kavga çıkardığını, müşterek konutu hiç bir neden olmadan terk ederek ailesinin yanına gittiğini, iddia edildiği gibi 2.000,00 TL geliri olmadığını, ücretli öğretmenlik yaptığını ve 600,00-700,00 TL civarında maaş aldığını bildirerek, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece; davanın kısmen kabulüne ve davacı yararına 500,00 TL tedbir nafakasına hükmedilmesine karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

6100 sayılı HMK’nun yargılamaya hakim olan ilkeeler ile ilgili birinci kısım 2. bölümünde ‘Hukuki dinlenilme hakkı’ başlıklı 27. maddesinde; davanın tarafları, müdahiller ve yargılamanın diğer ilgilileri, kendi hakları ile bağlantılı olarak hukuki dinlenilme hakkına sahip oldukları, bu hakkın yargılama ile ilgili olarak bilgi sahibi olunması, açıklama ve ispat hakkını, mahkemenin, açıklamaları dikkate alarak değerlendirmesini ve kararların somut ve açık olarak gerekçelendirilmesini içerdiği açıklanmıştır.

Hukuki dinlenilme hakkı, Anayasanın 36.maddesinde ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 6.maddesinde düzenlenen adil yargılama hakkının en önemli unsurudur.

./..

Zira, insan onurunun yargılamadaki zorunlu bir sonucu olarak, yargılama sürelerinin, yargılamada şeklen yer almaları dışında, tam olarak bilgi sahibi olmaları, kendilerini ilgilendiren yargılama konusunda açıklama ve isbat haklarını tam ve eşit olarak kullanmaları ve yargı organlarının da bu açıklamaları dikkate almaları, gereği gibi değerlendirme yapıp karar vermesi gerekir.

Hukuki dinlenilme hakkı olarak ifade edilen ve uluslararası metinlerde yer bulan bu hak çoğunlukla "İddia ve savunma hakkı" olarak bilinmektedir.

Somut olayda; davacı ayrı yaşamakta haklı olduğu gerekçesi ile tedbir nafakası talep etmiştir. Davalı ise, iddiaları kabul etmeyip, ayrı yaşanmasına neden olan olayların davacıdan kaynaklandığını beyan ederek, cevap dilekçesi ile tanıklarını bildirmiştir. Mahkemece, taraf tanıklarının beyanları alınmadan, ilk celsede davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Somut olayda; davacı ayrı yaşamakta haklı olduğu gerekçesi ile tedbir nafakası talep etmiştir. Davalı ise, iddiaları kabul etmeyip, ayrı yaşanmasına neden olan olayların davacıdan kaynaklandığını beyan ederek, cevap dilekçesi ile tanıklarını bildirmiştir. Mahkemece, taraf tanıklarının beyanları alınmadan, ilk celsede davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davalının tanıklarının beyanlarına başvurulmayarak, davalıya savunma hakkı tanınmamış olmasının, 6100 sayılı Yasanın 27.maddesine aykırı ve Anayasanın 36.maddesinde yer alan Adil Yargılama Hakkını ihlali niteliği taşımakta olduğu açıktır. Kaldı ki, davacının davalıdan ayrı yaşama hakkının olup olmadığının tespiti açısından, davacının tanıklarının da dinlenmediği, davacının davalıdan ayrı yaşamakta haklı olup olmadığı olgusunun araştırılmadığı anlaşılmaktadır.

Bu itibarla mahkemece; davacının iddiasını ispatına, davalının da savunmada bulunmasına yönelik olarak, taraf delilleri toplandıktan ve tanıklar dinlendikten sonra, davacının davalıdan ayrı yaşamakta haklı olup olmadığı değerlendirilerek edinilecek kanaate göre hüküm kurulması gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bu husus bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 25.05.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/316, Karar No: 2016/316, Tarih: 27.12.2016

**Ceza Daireleri Başkanlar Kurulu         2016/316 E.  ,  2016/316 K.**

**"İçtihat Metni"**

2016/Bşk-316 2016/316 2011/188066

CEZA DAİRELERİ BAŞKANLAR KURULU KARARI

Görevsizlik Kararı Veren

Yargıtay Daireleri : 13 ve 3. Ceza

Mahkemesi :Asliye Ceza

Hırsızlık ve kasten yaralama suçlarından 5237 sayılı TCK'nun 142/1-b, 143, 35 maddeleri ile beşer kez 86/1-e, 53, 54, 63 maddeleri ve 6136 sayılı Kanuna aykırılık suçundan aynı Kanunun 13/1. maddesi uyarınca cezalandırılmaları istemiyle açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda sanıkların hırsızlık ve kasten yaralama suçlarından mahkûmiyetlerine, 6136 sayılı Kanuna aykırılık suçundan da mahkumiyetlerine ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin, Bakırköy 19. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 18.01.2011 gün ve 1064-3 sayılı hükmün sanıklar müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 13. Ceza Dairesince 28.05.2014 gün ve 20320-19110 sayı ile;

"Müşteki ...'a yönelik olarak işlenen kasten yaralama suçunun niteliğine, temyizin kapsamına, Yargıtay Kanununun 14. maddesine ve Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 09.02.2012 gün ve 2012/1 sayılı kararına göre, işin incelenmesinin Yüksek 3. Ceza Dairesinin görevine girdiği",

Dosyanın gönderildiği Yargıtay 3. Ceza Dairesince de 03.03.2015 gün ve 29474-7975 sayı ile;

"Dava konusu eylemlerin iddianamede belirlenen yasal niteliğine, uygulanması öngörülen yasa maddelerinin en ağırını teşkil eden eyleme ve temyizin kapsamına göre; mahkemece kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinin Yargıtay Kanununun 14. maddesi uyarınca Yüksek 13. Ceza Dairesine ait bulunduğu"

Gerekçesiyle karşılıklı görevsizlik kararları verilmiştir.

Ceza Daireleri Başkanlar Kurulu yerine sehven Özel Daireye gönderilen dosya, Yargıtay 13. Ceza Dairesince 28.06.2016 gün ve 10796-12065 sayı ile; oluşan olumsuz görev uyuşmazlığının çözümü için Birinci Başkanlığa gönderilmekle, Ceza Daireleri Başkanlar Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA DAİRELERİ BAŞKANLAR KURULU KARARI

Yargıtay 13 ve 3. Ceza Daireleri arasında oluşan ve çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; kasten yaralama, hırsızlık ve 6136 sayılı Kanuna aykırılık suçlarından açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda sanıkların aynı suçlardan cezalandırılmasına ilişkin hükümler ile 6136 sayılı Kanuna aykırılık suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararların temyiz incelemesinin hangi Özel Daire tarafından yapılması gerektiğinin belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;

İddianamede sanıklar hakkında kasten yaralama suçuna ilişkin eylem; "...işçilerin 'hırsız var' şeklinde bağırmaları üzerine şüphelilerin yanlarında taşıdıkları sustalı bıçakla ile kendilerine engel olmak isteyen şikayetçilerin yaşamını tehlikeye sokan bir durum olmayacak ve basit bir tıbbi müdahaleyle giderilebilecek ölçüde hafif nitelikte olacak şekilde kasten yaraladıkları..." şeklinde anlatılmıştır.

İncelenen dosya kapsamından;

İddianamede sanıklar hakkında kasten yaralama suçuna ilişkin eylem; "...işçilerin 'hırsız var' şeklinde bağırmaları üzerine şüphelilerin yanlarında taşıdıkları sustalı bıçakla ile kendilerine engel olmak isteyen şikayetçilerin yaşamını tehlikeye sokan bir durum olmayacak ve basit bir tıbbi müdahaleyle giderilebilecek ölçüde hafif nitelikte olacak şekilde kasten yaraladıkları..." şeklinde anlatılmıştır.

2797 sayılı Kanunun, 6110 sayılı Kanunla değişik 14. maddesinin tebliğname tarihinde yürürlükte bulunan halinde yer alan; "Ceza dairelerinde; Daireler arasındaki iş bölümünün belirlenmesinde dava açılan belgedeki nitelendirme esas alınır. Açıklama ile sevk maddelerinin uyumsuz olduğu durumlarda, açıklamaya itibar edilir" şeklindeki düzenleme gözetildiğinde, sevk maddesi "TCK'nun 86/1-e maddesi" olarak gösterilmiş ise de; iddianamedeki anlatım içeriğinden sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK'nun 86/2-3.e maddesinde düzenlenen kasten yaralama suçundan kamu davası açıldığı kabul edilmelidir.

Yargıtay Başkanlar Kurulunun istikrarlı kararlarıyla sürdürülen uygulamaya göre, çeşitli suçlara ilişkin açılan davalardan en ağırı saptanırken, hapis cezasının üst sınırı daha fazla olan suça ilişkin dava daha ağır olarak kabul edilmeli, üst sınırların eşit olması halinde bu kez alt sınırı daha fazla hapsi gerektiren suça ilişkin davanın daha ağır olduğu sonucuna varılmalıdır. Hapis cezası ile birlikte öngörülen adlî para cezaları ise, her iki suça ilişkin hapis cezalarının alt ve üst sınırlarının eşit olması halinde dikkate alınmalıdır.

Sanıklar hakkındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına yönelik istemle ilgili mahallinde bir karar verilmediği de nazara alındığında; 20.09.2012 olan tebliğname tarihinde ceza dairelerinin görevlerinin belirlenmesinde esas alınması gereken iddianamede anlatılıp sevk maddeleri gösterilen hırsızlık suçunun yaptırımı, tebliğname tarihinde yürürlükte olan 5237 sayılı TCK'nun 142/1-b maddesinde 2 yıldan 5 yıla kadar hapis cezası, kasten yaralama suçunun yaptırımı aynı Kanunun 86/2. maddesinde 4 aydan 1 yıla kadar hapis veya adli para cezası, 6136 sayılı Kanuna aykırılık suçlarının yaptırımları ise aynı Kanunun 13/1. maddesinde 1 yıldan 3 yıla kadar hapis ve otuz günden yüz güne kadar adlî para cezası ve 15/1. maddesinde de 6 aydan 1 yıla kadar hapis ve yirmibeş günden az olmamak üzere adlî para cezası olarak öngörülmüştür. Olayda kasten yaralama suçuna ilişkin sevk maddesi "TCK'nun 86/1-e maddesi" şeklinde hatalı gösterilip nitelemesi yapılan silahla kasten yaralama suçunu düzenleyen TCK'nun 86/3-e. maddesinin temel ceza değil artırım içerdiği ve ceza dairelerinin görevlerinin belirlenmesinde artırım maddelerinin değerlendirilemeyeceği, dolayısıyla en ağır yaptırım içeren suçun hırsızlık suçu olduğu hususu göz önüne alındığında, 2797 sayılı Yargıtay Kanununun 6110 sayılı Kanunla değişik 14. maddesine dayalı olarak hazırlanan ve tebliğnamenin düzenlendiği 20.09.2012 tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 09.02.2012 gün ve 2012/1 sayılı işbölümü kararı uyarınca, hırsızlık suçuna ilişkin hükmü temyizen inceleme görevi Yargıtay 13. Ceza Dairesine aittir.

Bu itibarla, Yargıtay 3. Ceza Dairesinin görevsizlik kararı isabetli olduğundan, Yargıtay 13. Ceza Dairesinin görevsizlik kararının kaldırılmasına ve dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 13. Ceza Dairesine gönderilmesine karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay 13. Ceza Dairesinin 28.05.2014 gün ve 20320-19110 sayılı görevsizlik kararının KALDIRILMASINA,

2- Dosyanın, Yargıtay 13. Ceza Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 27.12.2016 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3870, Karar No: 2023/4927, Tarih: 07.09.2023

**9. Ceza Dairesi         2023/3870 E.  ,  2023/4927 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/1973 E., 2022/1939 K.

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edildi, gereği düşünüldü;

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İnegöl 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 12.05.2022 tarihli ve 2021/9 Esas ve 2022/206 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında mağdureye karşı çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçunden 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddenin ikinci, üçüncü fıkrasının (c) bendi, 43 üncü ve

61 inci maddesinin yedinci fıkrası uyarınca 30 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve 53 üncü madde uyarınca ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin 21.12.2022 tarih ve 2022/1973 Esas, 2022/1939 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik, sanık müdafii ve katılan Bakanlık vekilinin istinaf başvuruları ile ilgili olarak 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca Kaldırılmasına ve 286 ıncı maddesinin birinci fıkrası uyarıca sanığın çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddenin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (c) bendi, dördüncü fıkrası, 43 üncü ve 61 inci maddesinin yedinci fıkrası uyarınca 30 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve 53 üncü madde uyarınca ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi

Sanığın uyuşturucu madde kullandığına, bu maddenin etkisinde iken eylemi gerçekleştirdiğine, eylemin sokma değil, sürtünme olduğuna, mağdurenin bakire olmadığına, sanığa ait DNA bulunmadığına, eylemin organ sokmak sureti ile işlendiğine dair dosyada kesin delil bulunmadığına, şüpheden sanığın yararlanacağına, bu nedenle sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

B. Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İstemi

Sanığın eylemleri arasında zaman ve mekan farkı bulunduğuna, bu nedenle 43 uygulanmadan, her eylem için ayrı ceza verilmesi ve vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Mahkemesince;

B. Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İstemi

Sanığın eylemleri arasında zaman ve mekan farkı bulunduğuna, bu nedenle 43 uygulanmadan, her eylem için ayrı ceza verilmesi ve vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Mahkemesince;

"Dosya kapsamında alınan adli raporlar ve sair dosya içeriği bir arada değerlendirildiğinde; ...'ın tanık beyanları ve yine tanığın ihbarı neticesinde olayın ortaya çıkışı, tanıdığın dosyaya sunmuş olduğu instagram yazışma içeriklerinin olaylarla örtüşmesi, katılan mağdurun değişmeyen istikrarlı beyanları, sanığa iftira atmasını gerektirecek herhangi bir husumetlerinin bulunmaması, katılan hakkında pedagog görüşünde de belirttiği üzere katılanın beyanlarına itibar edilebilir oluşu, sanığın organ sokma eylemi dışındaki eylemlerini ikrar etmesi, her ne kadar sanık organ sokma eylemini kabul etmemişse de olayların gelişiminden anlaşıldığı üzere sanığın nitelikli cinsel eylemi kardeşine karşı organ sokma suretiyle işlediği sabit görülmüş zira ilk adetini 8 yaşında olan katılanın; 7 yaşında ilk olayı yaşadığı 2012 yılında bacak arasında kan görmüş olması eylemin nitelikli şekilde gerçekleştirildiğine şüphe bırakmamıştır. Sanığın suçlamaları reddetmesi suçtan kurtulmaya yönelik savunma olarak değerlendirilip itibar edilmemiştir. Tüm bu olaylar kapsamında sanığın katılan mağdura karşı 2012, 2015 ve 2016 yıllarında katılan 7-10-11 yaşlarındayken bedensel temas içeren cinsel arzularını tatmine yönelik olan ve süreklilik arz eden eylemleri ile bu yıllarda yine nitelikli olarak organ sokma şeklinde cinsel istismar eylemini gerçekleştirdiği, yine sanığın 2017 yılında katılan 12 yaşından küçükken ve 2020 yılında katılan 12 yaşından büyükken gerçekleştirdiği eylemleri bedensel temas içeren cinsel arzularını tatmine yönelik olan ve süreklilik arz eden eylemleri çocuğun basit cinsel istismarı suçunu oluşturduğu, sanığın suçu zincirleme suretle işlediği zira 2012 yılında başlayıp 2020 yılında sona eren 5 olayda da sanığın kastının yenilendiğine dair bir durumun olmadığı, devam eden kesintisiz bir kasıtla eylemlerini gerçekleştirdiği noktasında kanaate varılmıştır.

Zincirleme suç şeklinde gerçekleşen olaylar kapsamında suç tarihi son organ sokma eyleminin gerçekleştiği 2016 yılı olarak kabul edilmiş, 6545 sayılı yasa değişikliği ile 6763 sayılı yasa değişikliği sonucu lehe kanun değerlendirilmesi yapıldığında sanık hakkında 6763 sayılı yasa öncesi ile 6545 sayılı yasa değişikliği sonrası kanun maddeleri tatbik edilmiştir.

Zincirleme suç şeklinde gerçekleşen olaylar kapsamında suç tarihi son organ sokma eyleminin gerçekleştiği 2016 yılı olarak kabul edilmiş, 6545 sayılı yasa değişikliği ile 6763 sayılı yasa değişikliği sonucu lehe kanun değerlendirilmesi yapıldığında sanık hakkında 6763 sayılı yasa öncesi ile 6545 sayılı yasa değişikliği sonrası kanun maddeleri tatbik edilmiştir.

Çocukların cinsel istismarı suçu TCK'nın 103. Maddesinde düzenlenmiştir. Erişkin kişilere karşı işlenen fiiller için cinsel saldırı ifadesi kullanılmışken, çocuklar açısından cinsel istismar ifadesi kullanılmıştır. İstismar; sömürme, yararlanma, kötüye kullanma anlamına gelmektedir. TCK'nın 103/1. maddesinde ise çocuğun basit cinsel istismarı düzenlenmiştir. Burada cinsel davranışlarla bir kimsenin vücut dokunulmazlığının ihlali cezalandırılmaktadır. Cinsel davranıştan, cinsel ilişki boyutuna varmayan ancak, mağdurun vücuduna temas etmek suretiyle gerçekleştirilen cinsel arzuların tatminine yönelik hareketler kastedilmektedir. Bir hareketin cinsel davranış niteliğinde kabul edilebilmesi için, bu hareketin objektif olarak şehevi nitelikte bulunması yeterlidir.

Olayda nitelikli cinsel eylemin 2012, 2015 ve 2016 yıllarında gerçekleştiği devam eden 2017 ve 2020 yıllarında ise sanık eylemlerinin basit cinsel saldırı şeklinde devam ettiği kabul edilmiş olup; olayda bu haliyle suç tarihi tespiti sanık lehine değerlendirme yapılarak 2016 yılı olarak belirlenmiştir. 2016 yılındaki organ sokma şeklinde gerçekleşen eylemin tam tarihi tespit edilemediği için; suç tarihi sanık lehine değerlendirme yapılarak 2016 yılında 6763 sayılı Kanun değişikliğinden sonra nitelikli cinsel eylemin ceza miktarının artması, yine 2016 yılında gerçekleşen sanığın nitelikli eyleminin mağdurun beyanlarında da geçtiği üzere kış aylarının hangi zaman diliminde gerçekleştiğinin tespitinin yapılamaması neticesinde sanık lehine değerlendirme yapılarak 2016 yılından sonraki değişen kanun maddeleri tatbik edilmemiştir.

Dosya kapsamındaki olaylarda her ne kadar mağdure 2012 yılında 7 yaşında, 2015 yılında 10 yaşında, 2016 yılında 11 yaşında, 2017 yılında 12 yaşı doldurmamış durumda ve 2020 yılında 12 yaş üstü olsa da; 6763 sayılı Kanun değişikliğinin 02/12/2016 tarihinde yürürlüğe girdiği, mağdurenin 2016 yılının hangi zaman diliminde nitelikli eyleme maruz kaldığının tespitinin yapılamaması neticesinde sanık lehine değerlendirme yapılması ve yine 2017 yılında ve sonrasında da organ sokma şeklinde nitelikli eylemin sanık tarafından gerçekleştirilmemiş olması sebepleri nazara alındığında mevcut 5237 sayılı TCK'nın 12 yaşından küçükler için düzenlediği nitelikli madde arttırımı yapılmamıştır.