muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/22349, Karar No: 2016/870, Tarih: 20.01.2016

Dolandırıcılık suçunda çoğu zaman fail, uydurduğu senaryo veya gerekçeye dayanarak, mağdurdan suca konu malın kendisine teslimini veya bir yere bırakılmak suretiyle mal üzerindeki zilyetliğin devrini açıkça istediği halde, hileli hareketlerle hırsızlık suçunda fail, asıl amacının suça konu mala ulaşmak olduğunu gizleyerek, mağdurun dikkatini başka bir konuya veya noktaya çekerek veya bir bahaneyle veya nezaket kurallarını suistimal ederek (dolaylı yollarla) suça konu malla fiziki irtibat kurup malı eline alır veya malı geçici olarak elinde tutmasına izin verilmesini sağlayıp, bu durumdan istifade ederek hırsızlık eylemini gerçekleştirmektedir.

Dolandırıcılık suçunun konusunu, gayrimenkul mallar da oluşturabildiği halde, hırsızlık suçunun konusunu ancak menkul mallar oluşturmaktadır. Yukarıda kısaca değindiğimiz hususlardan ayrı olarak başka farklıklarda olabilir.

Bu açıklamalar ışığında somut olayımızı kısaca değerlendirecek olursak; sanık, telefonuna para yükletmek bahanesiyle müştekinin iş yerine gidip, ödemesi gereken miktarda bozuk parası olduğu halde, önce 100 TL verip, sonra bu parayı iki 50 TL olarak geri alıp, bu sefer bozuk para vermek suretiyle, hileli hareketlerle müştekinin kafasını karıştırdığı, sonuçta müştekiye 100 TL vermediği halede, vermiş gibi parasının üzerini almadığını söyleyerek müştekiden 93 TL almak suretiyle dolandırıcılık suçunu işlemiş olduğu, sanığın, bu sırada telefonuna yaptırdığı yükleme ücreti olarak masanın üzerine koyduğu, bu nedenle müştekiye ait olan 5 TL'yi de müştekiye hissettirmeden alması eyleminin ise ayrıca hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçundan da daya açılması sağlanıp, her iki suçtan birlikte yargılama yapılarak iki ayrı suçtan mahkumiyet kararı verilmesi için hükmün bozulması gerekirken, sayın çoğunluğun, eylemin bir bütün olarak hırsızlık suçunu oluşturduğu kabul edilerek kurulan hükmün onanmasına ilişkin görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2014/7504, Karar No: 2014/11298, Tarih: 24.06.2014

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2014/7504 E.  ,  2014/11298 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Kamulaştırma (değerlendirme) tarihi olan 08.07.2011 gününden önce; dava konusu taşınmazın kesinleşmiş 1/1000 ölçekli uygulama imar planı içinde bulunup bulunmadığı, imar planı içinde ise ilk olarak imara alınış tarihi, ölçeği ve türü (nazım-uygulama), bu tarih itibariyle belediye veya mücavir alan sınırları içinde olup olmadığının, taşınmaz belediye nazım imar planı içinde ise Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu'nun 17.04.1998 gün ve 1996/3-1998/1 sayılı kararı uyarınca (nazım imar planı içinde bulunan ancak, belediye hizmetlerinden yararlanmayan ve meskûn yerler arasında yer almayan bir taşınmazın arsa olarak değerlendirilebilmesi için) bu plan içine alındığı tarih ve plandaki konumu, hangi amaçla plan kapsamına alındığı, belediye ve diğer altyapı hizmetlerinden (yol, su, elektrik, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma gibi) yararlanma durumunun, etrafının meskûn bulunup bulunmadığının, yerleşim merkezine uzaklığının, beldenin gelişme yönünde olup olmadığının ilgili belediye başkanlığından,

2-Dava konusu ... Köyü 529 (ifraz sonucu 738 ) parsel sayılı taşınmazın 08.07.2011 olan değerlendirme, somut emsal alınarak incelenen ... Mahallesi 81 ada 11 parsel sayılı taşınmazın ise değerlendirmeye esas alınan 21.05.2005 olan satış tarihleri itibariyle imar düzenlemesi sonucu meydana gelen imar parselleri olup olmadıkları, imar parseli iseler düzenleme ortaklık payının düşülüp düşülmediği, düşülmüş ise oranının belediye imar ve tapu müdürlüklerinden,

3-Dava konusu taşınmaz ile somut emsal alınan ... Mahallesi 81 ada 11 parsel sayılı taşınmazın bulundukları cadde ve sokak itibariyle belediyece belirlenen 2011 yılındaki emlak vergisine esas asgari m² değerlerinin belediye başkanlığından,

4-Dava konusu taşınmaza emsal alınan ... Mahallesi 81 ada 11 parsel sayılı taşınmazın değerlendirmede esas alınan 21.05.2005 tarihli resmi satış akit tablosunun (alıcısını, satıcısını, satış bedelini gösteren) onaylı örneği ve tapu kaydının tapu müdürlüğünden,

5-Dava konusu taşınmazın ilk tesis tarihinden itibaren tüm tedavülleri ile birlikte tapu kaydının ilgili tapu müdürlüğünden,

Getirtilerek dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 24.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/742, Karar No: 2017/7279, Tarih: 05.07.2017

**2. Ceza Dairesi         2015/742 E.  ,  2017/7279 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1-Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Doğrudan hükmolunan adli para cezasının miktar ve türüne göre; 14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince hükmolunan 3000 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükmünün temyizi mümkün olmadığından suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteminin CMUK'nın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

2-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçlarından verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Dosya içerisindeki 12.11.2013 tarihli CD inceleme ve tespit tutanağına göre; suça sürüklenen çocuğun tanınmamak amacıyla yüzüne puşi takarak hırsızlık suçunu gerçekleştirdiği anlaşıldığından, suça sürüklenen çocuğun eyleminin TCK'nın 142/2-f maddesinde tanımlanan suçu oluşturduğunun gözetilmemesi; aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış; suça sürüklenen çocuk hakkında, iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan TCK'nın 116/2. maddesi uyarınca hükmolunan 1 yıl 6 ay hapis cezasından, aynı Kanun'un 119/1-c maddesi uyarınca bir kat oranında artırım yapılırken 2 yıl 12 ay hapis cezası yerine, hesap hatası sonucu 3 yıl hapis cezasına karar verilmesi daha sonra yapılan indirimler sonucu sonuç ceza doğru olarak hesaplandığından bozma sebebi yapılmamış; suça sürüklenen çocuğun gözaltında geçirdiği sürenin TCK'nın 63. maddesi uyarınca cezasından mahsup edilmesinin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA, 05/07/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8255, Karar No: 2018/1671, Tarih: 08.03.2018

**17. Hukuk Dairesi         2015/8255 E.  ,  2018/1671 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı sigorta şirketi vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R -

Davacı vekili, davalıların sürücü, işleten ve trafik sigortacısı olduğu aracın davacının yolcu olduğu motosiklete çarpması ile meydana gelen kazada davacının yaralandığını, geçici ve daimi iş göremezlik zararının oluştuğunu belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile 10.000,00 TL maddi tazminatın ve 30.000,00 TL manevi tazminatın tahsilini istemiş, maddi talebini ıslah dilekçesiyle artırmış, yargılama sırasında manevi tazminattan feragat ettiklerini beyan etmiştir.Davalılar vekilleri, davanın reddini savunmuştur.Mahkemece, iddia, savunma ve toplanan kanıtlara göre, maddi tazminat talebinin kabulü ile taleple bağlı kalınarak 6.127,98 TL geçici iş göremezlik tazminatı ile, 69.349,00 TL sürekli iş göremezlik tazminatı olmak üzere toplam 75.476,98 TL tazminatın davalı ...Sigorta A.Ş'den dava tarihi olan 22/09/2011 tarihinden, davalılar ... ve ...'dan ise olay tarihi olan 01/09/2011 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte ve tüm davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacıya verilmesine, davacının manevi tazminat isteminin feragat nedeniyle reddine karar verilmiş; hüküm, davalı sigorta şirketi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-)Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı sigorta şirketi vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

1-)Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı sigorta şirketi vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-)Dava, trafik kazasından kaynaklanan geçici ve daimi iş göremezlik tazminatı, manevi tazminat istemine ilişkindir.Sorumluluğu doğuran olayın, zarar görenin vücut bütünlüğünü ihlal etmesi hali 6098 sayılı TBK m. 54'te özel olarak hükme bağlanmıştır. Bu hüküm gereğince, vücut bütünlüğünün ihlali halinde mağdurun mal varlığında meydana gelmesi muhtemel olan azalmanın ve dolayısıyla maddi zararın türleri; tedavi giderleri, kazanç kaybı, çalışma gücünün azalmasından ya da yitirilmesinden doğan kayıplar ve ekonomik geleceğin sarsılmasından doğan kayıplar şeklinde düzenlenmiştir.Somut olayda davacı ...’nin yaralanıp geçici iş göremediğinden bahisle de maddi tazminat isteminde bulunulmuştur. Davacı ... kaza tarihinde 18 yaşında olup hükme esas alınan ATK raporuna göre davacının %14,3 sürekli maluliyet oranı tayin edildiği, iyileşme süresinin 9 aya kadar uzayabileceği, bu süre zarfında mesleğini icra edemeyeceği ve %100 malul sayılması gerektiği tespit edilmiştir. Hesap bilirkişisi tarafından davacı ... için kaza tarihinden itibaren 9 ay için geçici işgöremezlik tazminatı hesabı yapılmış, mahkemece bilirkişi raporu esas alınarak davacı ... için daimi maluliyet yanında 6.127,98 TL geçici iş göremezlik tazminatına da hükmedilmiştir.

Dosya içinde bulunan davacının ekonomik sosyal durum araştırması cevabına göre davacı ... kaza tarihinde öğrencidir. Mahkemece kaza tarihinde reşit olan davacı ...'nin çalışıp çalışmadığı, öğrenci olup olmadığı araştırılmaksızın geçici iş göremezlik talebinin kabulüne karar verilmiştir. Eksik inceleme ile karar verilmez. Bu halde, mahkemece kaza tarihinde reşit olan ...'nin öğrenci olup olmadığı, çalışıp çalışmadığı, kaza tarihinde hem okuyup hem de çalışıp çalışmadığı hususlarının araştırılarak tereddüde mahal vermeyecek şekilde belirlenmesi ve sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı sigorta şirketi vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı sigorta şirketi vekilinin temyiz itirazının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalı ... Sigorta A.Ş'ye geri verilmesine 08/03/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3000, Karar No: 2025/1656, Tarih: 10.02.2025

**11. Ceza Dairesi         2024/3000 E.  ,  2025/1656 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/468 E., 2023/794 K.

SUÇ : Sahte fatura kullanma

İNCELEME KONUSU

KARAR : Uyarlama yapılmasına yer olmadığına dair karar

KANUN YARARINA

BOZMA YOLUNA

BAŞVURAN : Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Hükümlüler hakkında, Mersin 5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 18.05.2017 tarihli ve 2017/203 Esas, 2017/430 Karar sayılı kararı ile "2012 ve 2013 takvim yıllarında sahte fatura kullanma" suçundan, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun (213 sayılı Kanun) 359/b, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 43/1 ve 62. maddeleri uyarınca 2 kez 3 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına ilişkin kararın, hükümlülerin istinaf başvurularının Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesinin, 28.11.2017 tarihli ve 2017/3454 Esas, 2017/3350 Karar sayılı kararıyla esastan reddine karar verilmesi suretiyle kesinleşmesini müteakip, Mersin Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından 15.04.2022 tarihli ve 31810 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7394 sayılı Hazineye Ait Taşınmaz Malların Değerlendirilmesi ve Katma Değer Vergisi Kanununda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun ile Bazı Kanunlarda ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Daire Kanun'un (7394 sayılı Kanun) 4, 5 ve 6. maddeleri ile 213 sayılı Kanun'da yapılan değişiklikler nedeniyle uyarlama yapılması talebinde bulunması üzerine, Mahkemece yapılan uyarlama yargılamasında, "...mahkememizce yapılan uyarlama yargılaması sonucunda 7394 Sayılı Yasanın 4. Maddesi ile 213 Sayılı VUK'un 359. Maddesinde yapılan değişiklerle ilgili hükümlüler hakkında uyarlama yargılaması yapılıp yapılmayacağı hususunda dosya yeni esasa kayıt edilerek yeniden ele alınmış ise de hükümlülere etkin pişmanlık hükümleri kapsamında vergi asıl ve cezalarını ödeyip ödemeyeceği hususunda yapılan tebligatlara rağmen herhangi bir ödemede bulunulmadığı bu sebeple etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmaması gerektiği..." gerekçesiyle, önceki mahkûmiyet hükümlerinin aynen infazına dair Mersin 5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.12.2023 tarihli ve 2022/468 Esas, 2023/794 Karar sayılı kararının, itiraz edilmeksizin 17.01.2024 tarihi itibarıyla kesinleştiği belirlenmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309/1. maddesi uyarınca, 26.03.2024 tarihli ve 2024/7641 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 04.04.2024 tarihli ve KYB-2024/37718 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

A. Kanun Yararına Bozma İstemi

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 04.04.2024 tarihli ve KYB-2024/37718 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309/1. maddesi uyarınca, 26.03.2024 tarihli ve 2024/7641 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 04.04.2024 tarihli ve KYB-2024/37718 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

A. Kanun Yararına Bozma İstemi

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 04.04.2024 tarihli ve KYB-2024/37718 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"Her ne kadar 7394 sayılı Kanun'un 4 ve 6. maddeleri ile 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 359. maddesinde yapılan değişiklik uyarınca yapılan uyarlama yargılaması sonunda, Mersin 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 19/12/2023 tarihli kararı ile borcun sanıklar tarafından ödenmediğinden bahisle uyarlama yapılmasına yer olmadığına karar verildiği anlaşılmış ise de;

15/04/2022 tarihinde yürürlüğe giren 7394 sayılı Kanun'un 4. maddesi ile 213 sayılı Kanun'un 359. maddesine eklenen fıkrada yer alan, "(Ek fıkra:8/4/2022-7394/4 md.) Bu maddede düzenlenen suçların birden fazla takvim yılı veya vergilendirme dönemi içinde aynı suç işleme kararının icrası kapsamında işlenmesi halinde, Türk Ceza Kanununun 43 üncü maddesi uygulanır." şeklindeki düzenlemeye göre birden fazla takvim yıllarına ve yıllar içerisinde işlenen suçlara ilişkin, 5237 sayılı Kanun'un 43. maddesinde öngörülen tek bir zincirleme suç hükmü uygulanmak suretiyle bir karar verilmesi gerektiğinin anlaşılması karşısında, 2012 ve 2013 takvim yılları içerisinde ve her takvim yılı içerisinde değişik zamanlarda birden çok kez sahte belge düzenlediği ve kullandığı anlaşılan sanıklar hakkında, temel cezanın belirlenmesini takiben, 7394 sayılı Kanun'un 4. maddesi ile 213 sayılı Kanun'un 359. maddesine eklenen fıkra uyarınca 5237 sayılı Kanun'un 43. maddesi kapsamında bir kez artırım yapılması gerektiği gözetilmeksizin, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.

"

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

"

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

1. 15.04.2022 tarihli ve 31810 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7394 sayılı Kanun'un 4. maddesi ile 213 sayılı Kanun'un 359/son maddesinden önce gelmek üzere; “Bu maddede düzenlenen suçların birden fazla takvim yılı veya vergilendirme dönemi içinde aynı suç işleme kararının icrası kapsamında işlenmesi halinde, Türk Ceza Kanununun 43 üncü maddesi uygulanır.” cümlesinin eklendiği ve 7394 sayılı Kanun'un 6. maddesi ile 213 sayılı Kanun'a eklenen geçici 34. maddesinde; "Haklarında hüküm verilmiş olup da dosyası infaz aşamasında olanlar, 359 uncu maddede yazılı fiillerle verginin ziyaa uğratıldığının tespit edilmesine bağlı olarak tarh edilen verginin, gecikme faizi ve gecikme zammının tamamı ile kesilen cezaların yarısı ve buna isabet eden gecikme zammını, bu maddeyi ihdas eden Kanunun yürürlüğe girdiği tarihten itibaren bir yıl içinde Hazineye ödedikleri takdirde 359 uncu maddede bu maddeyi ihdas eden Kanunla soruşturma evresi için yapılan etkin pişmanlık düzenlemesinden faydalanabilir.

...

359 uncu maddede bu maddeyi ihdas eden Kanunla yapılan düzenlemelerde yer alan zincirleme suça ilişkin koşulların belirlenmesi, duruşma açılmak suretiyle yapılır.”

Hükümlerinin yer aldığı anlaşılmıştır.

2. Bu kapsamda inceleme konusu dava dosyası değerlendirildiğinde; "2012 ve 2013 takvim yıllarında sahte fatura kullanma" suçunu işlediği iddia ve kabul olunan hükümlüler hakkında, 7394 sayılı Kanun’un 4. maddesi ile eklenen 213 sayılı Kanun'un 359/5. maddesi gereğince 5237 sayılı Kanun'un 43/1. maddesinde düzenlenen zincirleme suç hükümleri uygulanmak suretiyle tek bir mahkûmiyet hükmü kurulması gerektiği gözetilmeden, hükümlülerin her takvim yılı yönünden ayrı ayrı mahkûmiyetlerine ilişkin hükümlere yönelik uyarlama yapılmasına yer olmadığına karar verilmesi Kanun'a aykırı olup, kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

II. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Mersin 5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.12.2023 tarihli ve 2022/468 Esas, 2023/794 Karar sayılı kararının, 5271 sayılı Kanun’un 309/3. maddesi gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

5271 sayılı Kanun’un 309/4-a. maddesi uyarınca gerekli işlemlerin yapılması için dava dosyasının, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

10.02.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6651, Karar No: 2012/3531, Tarih: 28.02.2012

**10. Hukuk Dairesi         2011/6651 E.  ,  2012/3531 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk(İş) Mahkemesi

Davacı, iş kazası sonucu sürekli iş göremezlik durumuna giren sigortalıya bağlanan gelirlerin ilk davadan kalan kusur farkının 506 sayılı Yasanın 26. maddesi uyarınca tazminine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde, bozma üzerine davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-) Yapılan yargılama sonunda, Dairemizin 16.03.2009 tarih, .... sayılı bozma ilamına uyulmasına karar verilerek, davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasanın 26. maddesindeki halefiyet ilkesi uyarınca, Kurumun rücu alacağı; hak sahiplerinin tazmin sorumlularından isteyebileceği maddi zarar (Tavan) miktarı ile sınırlı iken, Anayasa Mahkemesi’nin, 21.03.2007 gün ve 26649 sayılı Resmi Gazetede yayınlanan 23.11.2006 gün ve .. sayılı kararı ile 26.maddedeki “…sigortalı veya hak sahibi kimselerin işverenden isteyebilecekleri miktarla sınırlı olmak üzere…” bölümünün Anayasaya aykırılık nedeniyle iptaline karar verilmiş olması, böylece Kurumun rücu hakkının, yasadan doğan kendine özgü ve sigortalı ya da hak sahiplerinin hakkından bağımsız basit rücu hakkına dönüşmüş olması dikkate alınmış ise de;

Bozma ilamının, Hukuk Genel Kurulu'nun 07.5.2008 gün ve.... Sayılı ilamında da belirttiği üzere, sigortalı veya hak sahiplerine bağlanan gelirde meydana gelen her artış ya da değişikliğin ayrı bir olgu niteliğinde bulunup, ilk peşin değerli gelir ile artışlar nedeniyle açılan ilk rücu davasının kesinleşmiş olmasının, ilk peşin değerli gelirin (ilk davada hüküm altına alınmayan) kusur farkı nedeniyle kesin hüküm engeli oluşturmayacağının, eldeki davada, sürekli iş göremezlik gelirinin ilk peşin sermaye değerinin, artışlardan bağımsız, ayrı bir olgu, ayrı bir değer ifade ettiğinin, davacı Kurum yönünden kazanılmış hak oluşturması ve kesin hüküm nedeniyle olumsuz dava şartı niteliğinde bulunmaması karşısında, mahkemece, ilk peşin değerli gelirin hüküm altına alınmayan bölümünün kabulü gerektiğinin,davalının kusurunun % 65 olarak belirlendiği ilk davada, talebin yaklaşık % 14,45 olduğu, dolayısıyla hükmedilen miktar içinde bağlanan ilk peşin sermaye değerli gelirin % 14,45 karşılığı dışında artışlar da bulunduğuna ilişkin kısmının dikkate alınmamış olması, usul ve yasaya aykırıdır.

2-) Mahkemece, ilk peşin sermaye değerli gelirin davalının kesinleşen % 65 kusur karşılığına tekabül eden miktarı üzerinden hesaplama yapılması gerektiği halde, ilk peşin sermaye değerli gelirin tamamından (23.104,27 TL), ilk davada hüküm altına alınan 10.000,00 TL'nin mahsup edilerek, yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsizdir.

2-) Mahkemece, ilk peşin sermaye değerli gelirin davalının kesinleşen % 65 kusur karşılığına tekabül eden miktarı üzerinden hesaplama yapılması gerektiği halde, ilk peşin sermaye değerli gelirin tamamından (23.104,27 TL), ilk davada hüküm altına alınan 10.000,00 TL'nin mahsup edilerek, yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsizdir.

3-) Anayasa Mahkemesi iptal kararlarının Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi ile birlikte, elde bulunan ve kesinleşmemiş tüm davalarda uygulanması zorunludur. İptal kararının Resmi Gazetede yayınlandığı tarihten sonra Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 76'ncı maddesi gereğince, yürürlükteki kanunları uygulamakla yükümlü bulunan mahkemelerin ve Yargıtay’ın, iptal kararı ile yürürlükten kalkan bir kanun maddesine dayanarak inceleme yapma ve karar verme yetkisi de bulunmamaktadır. Bu nedenle, dava tarihi itibarıyla yürürlükteki mevzuat ve içtihatlara uygun olarak açılan davanın, söz konusu iptal hükmü nedeniyle oluşan hukuksal durum karşısında kısmen reddine karar verilmesinde, tarafların sorumluluğu bulunmamasına karşın, mahkemece yanılgılı değerlendirme sonucu; yargılama sonunda davacı Kurumun davada haksız çıkan taraf olarak nitelendirilip vekil ile temsil olunan davalı yararına avukatlık ücreti belirlendikten sonra, davacı Kurumun anılan ücret yönünden ve kabul-red oranına göre de yargılama gideriyle sorumluluğuna hükmedilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 28.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.