muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/18811, Karar No: 2015/4644, Tarih: 23.03.2015

Ancak nafaka davalarında; davanın görüldüğü mahkemeye göre belirlenmiş bulunan ücretten (maktu vekâlet ücreti) düşük olmamak üzere, hükmolunan nafakanın bir yıllık tutarı üzerinden nisbi vekâlet ücretine hükmolunur, reddedilen kısım için ise vekâlet ücretine hükmolunmaz (AAÜT. md 9).

Somut olayda, yukarıda açıklanan yasal düzenlemeye aykırı olarak reddedilen kısım için davalı lehine vekâlet ücretine hükmolunmuştur.

Bundan ayrı, nafaka davalarında miktarı takdir hâkime aittir. Bu nedenle iki tarafında kısmen haklı çıkması halinde yargılama giderlerinin taraflar arasında paylaştırılacağına ilişkin 6100 sayılı HMK.nun 326/2.maddesi hükmü nafaka davalarında uygulanmaz. Mahkemece bu husus gözetilmeden davanın reddedilen bölümü gözetilerek yargılama giderlerinin taraflar arasında paylaştırılması da usul ve yasaya uygun bulunmamıştır.

Ne var ki, kanuna aykırı olan bu hususların düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden bu yöne ilişen temyiz itirazlarının kabulü ile hüküm fıkrasının;

1- Vekâlet ücretine ilişkin 7.bendinin çıkarılmasına,

2- Yargılama giderlerine ilişkin 5.bendinin çıkartılarak yerine “Davalı tarafından yapılan yargılama giderlerinin uhdesinde bırakılmasına,” cümlesinin yazılması,

Ayrıca mahkeme kararında,dava tarihi 30.01.2013 olduğu halde 20.08.2013 olarak hatalı yazılmış olduğu anlaşılmış olup dava tarihinin 30.01.2013 olarak yazılmak sureti ile kararın düzeltilmesine ve düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 23.03.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9204, Karar No: 2018/7053, Tarih: 19.09.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/9204 E.  ,  2018/7053 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Sanıklar ..., ..., ... ve ...: Beraat

Sanık ... hakkında: Mahkumiyet

1- Sanıklar ..., ..., ... ve ... hakkında verilen beraat hükümleri hakkında katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Elde edilen delillerin hükümlülüğe yeter nitelik ve derecede bulunmadığı dosya içeriğine uygun şekilde gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

2- Sanık ... hakkında verilen mahkumiyet hükümleri hakkında sanık müdafii ve katılan vekilinin temyiz itirazlarına gelince;

Mükellef Haznedar Hastane ve Sağlık Yatırımları A.Ş.yönetim kurulu başkanı olan sanığın 2006-2007-2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura kullanarak atılı 213. sayılı kanuna muhalefet suçunu işlediği iddia ve kabul edilen kamu davasında; sanığın atılı suçlamaları işlemediğini savunduğu ve 2007 takvim yılına ait fatura aslı veya onaylı örneklerinin dosyada bulunmadığı anlaşılmakla, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi bakımından, suça konu 2007 takvim yılına ait fatura aslı veya onaylı örneklerinden kanaat oluşturacak sayıda temin edilip dosya arasına konulması ve incelenerek kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadığının tespit edilmesi, sahte olduğu iddia olunan faturaları düzenleyen şirketler hakkında karşıt inceleme raporları düzenlenip düzenlenmediğinin ve dava açılıp açılmadığının araştırılması, açıldığının tespiti halinde ve birleştirilmesi mümkün olmadığı takdirde dava dosyaları getirtilip incelenerek bu davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dava dosyasına intikal ettirilmesi; faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi yönünden mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyeleri, teslim ve tesellüm belgeleri, bedelinin ödendiğine dair ticari teamüle uygun, kanıtlama yeterliliği olan banka hesapları ve kasa mevcuduyla uyumlu geçerli belgeler, faturaları düzenleyenlerin yeterli mal girişi veya üretimi olup olmadığı da dikkate alınarak faturaları düzenleyen şirketler ile sanığın ticari defter ve belgeleri üzerinde gerekli görülmesi halinde bilirkişi incelemesi yaptırılmasından sonra toplanan tüm deliller birlikte değerlendirilerek sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini yerine eksik araştırma ve gerekçe ile yazılı şekilde mahkumiyet kararları verilmesi,

Kabule göre de;

a) Aynı takvim yılı içinde birden fazla sahte fatura düzenleme eyleminin zincirleme suç oluşturduğu ve sanık hakkında TCK'nin 43. maddesi hükmünün uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Kabule göre de;

a) Aynı takvim yılı içinde birden fazla sahte fatura düzenleme eyleminin zincirleme suç oluşturduğu ve sanık hakkında TCK'nin 43. maddesi hükmünün uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

b) Adli sicil kaydına göre engel mahkumiyeti bulunmayıp hakkında takdiri indirim maddesi uygulanan sanık hakkında "...sanığın mahkemece müşahade edilen geçmiş hali ve suç işleme eğilimi nazar alınarak cezasının tecili halinde ileride suç işlemekten çekineceği yolunda mahkememize müspet kanaat gelmediğinden..." şeklindeki dosya kapsamına uymayan ve çelişen gerekçe ile 2006- 2007 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçundan verilen cezanın ertelenmesine yer olmadığına karar verilmesi,

c) 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafii ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 19/09/2018 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/27887, Karar No: 2016/5695, Tarih: 21.03.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/27887 E.  ,  2016/5695 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Yasa ile değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesi uyarınca kamulaştırma bedelinin tespiti ile kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava 4650 sayılı Yasa ile değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesi uyarınca kamulaştırma bedelinin tespiti ile kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dosyada bulunan kanıt ve belgelerden, dava konusu taşınmazın arsa vasfında olduğu anlaşılmıştır.

Kamulaştırma Kanununun kıymet takdir esaslarını belirten 11/1-g maddesi uyarınca arsaların değerinin kamulaştırma gününden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre hesaplanması zorunludur.

Bu itibarla; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi, dava konusu taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi için, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken dava konusu taşınmazı tarım arazisi olarak kabul eden geçersiz bilirkişi kurulu raporuna göre hüküm kurulması,

2-Davalı vekili tarafından kamulaştırılan taşınmaz üzerinde davalıya ait betonarme bina ve su değirmeni bulunduğu ileri sürülmüş olup , mahkemece söz konusu yapıların mevcut olup olmadığı mevcut ise davalıya ait olup olmadığı hususunda taraflara tüm delillerini ibraz etmeleri için süre verilip sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, bu konuda araştırma yapılmadan eksik inceleme ile hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

2-Davalı vekili tarafından kamulaştırılan taşınmaz üzerinde davalıya ait betonarme bina ve su değirmeni bulunduğu ileri sürülmüş olup , mahkemece söz konusu yapıların mevcut olup olmadığı mevcut ise davalıya ait olup olmadığı hususunda taraflara tüm delillerini ibraz etmeleri için süre verilip sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, bu konuda araştırma yapılmadan eksik inceleme ile hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 21/03/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/18564, Karar No: 2023/4834, Tarih: 25.09.2023

**2. Ceza Dairesi         2023/18564 E.  ,  2023/4834 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

...

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/133 E., 2023/1 K.

...

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Suça sürüklenen çocuk hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi uyarınca temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Silifke Cumhuriyet Başsavcılığının, 09.02.2010 tarihli ve 2010/217 Esas No.lu iddianamesiyle suça sürüklenen çocuk hakkında gece vakti temyiz dışı suça sürüklenen çocuk M.U. ile birlikte katılanın iş yerine girip, içeriden para, cep telefonu ve motosikletini alması şeklindeki eyleminden dolayı hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarından 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/1-b, 143, 145, 116/2-4 ve 31/3. maddelerinden cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmıştır.

2. Silifke 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.06.2010 tarihli ve 2010/52 Esas, 2010/356 Karar sayılı kararıyla sanığın hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından 5237 sayılı Kanun'un 142/1-b, 143, 31/3, 62, 116/1-2-4, 31/3, 62, 50/1-a ve 52. maddeleri gereğince sırasıyla 1 yıl 3 ay hapis ve 4.000,00 Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

3. Yerel Mahkeme kararının suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 09.10.2013 tarihli ve 2012/29328 Esas, 2013/23221 Karar sayılı kararı ile kısmi iade nedeniyle etkin pişmanlık ve hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin gereği gibi tartışılmaması sebepleriyle bozma kararı verilmiştir.

4. Bozma sonrası Yerel Mahkemenin 19.12.2013 tarihli ve 2013/732 Esas, 2013/865 Karar sayılı kararıyla hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına kararı verilip, bu karar 03.01.2014'te kesinleşmiş, suça sürüklenen çocuğun denetim süresi içinde 13.03.2014 tarihinde işlemiş olduğu kasıtlı suç sebebiyle ihbar üzerine açıklanması geri bırakılan hüküm Yerel Mahkemenin 25.10.2017 tarihli ve 2017/588 Esas, 2017/899 Karar sayılı kararıyla açıklanmıştır.

4. Bozma sonrası Yerel Mahkemenin 19.12.2013 tarihli ve 2013/732 Esas, 2013/865 Karar sayılı kararıyla hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına kararı verilip, bu karar 03.01.2014'te kesinleşmiş, suça sürüklenen çocuğun denetim süresi içinde 13.03.2014 tarihinde işlemiş olduğu kasıtlı suç sebebiyle ihbar üzerine açıklanması geri bırakılan hüküm Yerel Mahkemenin 25.10.2017 tarihli ve 2017/588 Esas, 2017/899 Karar sayılı kararıyla açıklanmıştır.

5. Yerel Mahkemenin kararının suça sürüklenen çocuk ve müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 14.02.2022 tarihli ve 2021/18325 Esas, 2022/2101 Karar sayılı kararıyla suç tarihinde 15-18 yaş aralığında olan suça sürüklenen çocuk hakkında sosyal inceleme raporu alınmaması ya da alınmama gerekçesinin kararda gösterilmemesi, iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçunda ise 5237 sayılı Kanun’un 119/1-c maddesinin uygulanmaması ile uygulama maddelerinin yanlış yazılması sebepleriyle kazanılmış hak da gözetilerek bozma kararı verilmiştir.

6. Bozma sonrası Yerel Mahkemece bozma kararına uyulmak suretiyle suça sürüklenen çocuğun hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarından 5237 sayılı Kanun'un 142/1-b, 143, 31/3, 168/1, 62, 50/3, 1-a, 52, 116/1-2-4, 119/1-c, 31/2, 62, 50/1-a, 52 ve 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddeleri gereğince sırasıyla 3.000,00 Türk lirası ve 6.400,00 Türk lirası adlî para cezaları ile cezalandırılmasına, 6.400,00 Türk lirası adlî para cezasının da 4.000,00 Türk lirası üzerinden infazına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Suça sürüklenen çocuk müdafii 03.01.2023 ve 05.01.2023 tarihli temyiz dilekçelerinde özetle, suça sürüklenen çocuğun pişmanlığını dile getirdiği, suçunu açıkça ikrar ettiği, bu sebeplerle cezada 5237 sayılı Kanun'un 145. maddesi gereği değer azlığı hükmünün, takdiri indirim sebeplerinin, hükmün açıklanmasının geri bırakılması ve erteleme kurumlarının uygulanması gerektiği, bu sebeplerle kararın bozulmasını talep etmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Olay tarihi olan 30.01.2010’da gece vakti sayılan saat 01.00 sıralarında suça sürüklenen çocuk, temyiz dışı suça sürüklenen çocuk M.U. ile birlikte katılanın ... Lokantası isimli işyerine camını kırmak suretiyle girip, içeriden para, cep telefonu ile motosikleti aldığı ve araştırma üzerine yakalandığı, soruşturmada zararın bir kısmını giderdiği, katılanın da kısmi iadeye rıza gösterdiğinin tüm dosya kapsamı ile sabit olduğu Yerel Mahkemece kabul edilmiştir.

2. Sanık aşamalarda suçunu ikrar etmiştir. 05.02.2010 tarihli Yakalama Tutanağı dava dosyasında mevcuttur.

IV. GEREKÇE

2. Sanık aşamalarda suçunu ikrar etmiştir. 05.02.2010 tarihli Yakalama Tutanağı dava dosyasında mevcuttur.

IV. GEREKÇE

1. Her ne kadar sanık müdafii 5237 sayılı Kanun'un 145. maddesi gereği değer azlığı hükmünün, takdiri indirim sebeplerinin, hükmün açıklanmasının geri bırakılması ve erteleme kurumlarının uygulanması gerektiğini iddia etmiş ise de, suça sürüklenen çocuğun almış olduğu eşyaların para, cep telefonu ve motosiklet olduğu anlaşıldığından hakkında değer azlığına ilişkin hükmün uygulanması koşulları oluşmamıştır. Mahkemece suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hükümlerde takdiri indirim sebebi olarak aynı Kanun'un 62/1. maddesi uygulanmıştır. Suça sürüklenen çocuk hakkında daha önceden hükmün açıklanmasının geri bırakılması karar verilmesine rağmen denetim süresi içinde kasıtlı suç işleyen suça sürüklenen çocuğun pişmanlığı ve bir daha suç işlemeyeceği konusunda kanaat oluşmadığından hakkında hükmün açıklanmasını geri bırakılması kurumu uygulanmamıştır. Yine suça sürüklenen çocuk hakkında sonuç ceza adlî para cezaları olarak belirlendiği ve adlî para cezalarının da ertelenmesi mümkün olmadığından hakkında erteleme hükümleri uygulanmamıştır. Tüm bu sebeplerle suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hırsızlık eyleminin suça sürüklenen çocuk tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasıfları ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

3. Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan kurulan hükümde 5237 sayılı Kanun'un 116/2-4, 119/1-c ve 31/3. (her ne kadar suça sürüklenen çocuk hakkında yaş küçüklüğü nedeniyle uygulanan indirim oranına ilişkin kanun maddesi olarak aynı Kanun'un 31/3. maddesi yerine aynı Kanun'un 31/2. maddesi ve aynı zamanda indirim oranı olarak 1/3 yerine 1/2 oranı gösterilmiş ise de, suça sürüklenen çocuğun dosya kapsamındaki yaşı itibarıyla sehven bu maddenin ve indirim oranının gösterildiğinin, ceza hesaplanmasında indirim oranının doğru bir şekilde 1/3 oranında uygulandığının anlaşıldığı) maddeleri gereğince hükmolunan 1 yıl 4 ay hapis cezasından, aynı Kanun'un 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılması sırasında 1 yıl 1 ay 10 gün hapis cezası yerine 10 ay 20 gün hapis cezasına ve devamla aynı Kanun'un 50/1-a ve 52/2-4. maddeleri gereğince bu cezanın da 320 gün para cezası üzerinden 6.400,00 Türk lirasına çevrilip, 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hak gözetilerek 4.000,00 Türk lirası üzerinden infazına karar verilmesi sebebiyle hükümde hukuka aykırılık bulunmuştur.

V. KARAR

1.Suça Sürüklenen Çocuk Hakkında Hırsızlık Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Gerekçe bölümünde 1 ve 2 numaralı bentlerde açıklanan nedenlerle Silifke 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 03.01.2023 tarihli ve 2022/133 Esas, 2023/1 Karar sayılı kararında suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname'ye uygun olarak ONANMASINA,

2. Suça Sürüklenen Çocuk Hakkında İş Yeri Dokunulmazlığının İhlâli Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Gerekçe bölümünde 3 numaralı bentte açıklanan nedenle Silifke 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 03.01.2023 tarihli ve 2022/133 Esas, 2023/1 Karar sayılı kararına yönelik suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321. maddesi gereği BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun’un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan, suça sürüklenen çocuğun, 5237 sayılı Kanun'un 116/2-4, 119/1-c ve 31/3. maddeleri uyarınca belirlenen 1 yıl 4 ay hapis cezasından, aynı Kanun'un 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılarak 1 yıl 1 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ancak suça sürüklenen çocuğa hükmolunan hapis cezasının 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakkı gözetilerek 4.000,00 Türk lirası üzerinden infazına karar verilmek suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 25.09.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/8621, Karar No: 2024/17266, Tarih: 01.04.2024

**10. Ceza Dairesi         2022/8621 E.  ,  2024/17266 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/1 E., 2022/81 K.

SUÇ : Uyuşturucu madde ticareti yapma

HÜKÜM : İstinaf başvurularının esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin reddi

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 19.01.2022 tarihli, 2022/1 Esas ve 2022/81 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Anayasanın 40 ıncı maddesinin ikinci fıkrası, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 34 üncü maddesinin ikinci fıkrası ve 232 nci maddesinin altıncı fıkrası gereğince, kararlar ve hükümlere karşı başvurulabilecek yasa yolları, süreleri, sürelerin ne zaman başlayacağı, başvuru mercii, şekli ve sonuçlarının, kuşkuya yer vermeyecek şekilde ilgililere açıkça bildirilmesinin gerekmesi, 5271 sayılı Kanun'un 294 üncü maddesinin birinci fıkrasında “Temyiz eden, hükmün neden

dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.” şeklinde, aynı Kanun'un 295 inci maddesinin birinci fıkrasında ise "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir." biçiminde düzenlemeler bulunması, Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin gerekçeli kararının sanığa tebliğ edilmiş olması, sanığın 21.02.2022 tarihli temyiz dilekçesinin hükmün hukuki yönüne ilişkin bir sebep içermemesi, kararın son bölümünde veya gerekçeli karar tebligat mazbatasında, temyiz başvurusunda hükmün neden dolayı bozulmasının istendiğine dair temyiz sebebi gösterilmesinin zorunlu olduğuna, gösterilmemesi halinde ise temyiz isteminin reddedileceğine dair bildirimi içeren ihtaratın yer almadığının anlaşılması karşısında; Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 17.03.2021 tarih ve 2019/9.MD-554 Esas ve 2021/117 sayılı kararında belirtildiği üzere, hak kaybının önlenmesi bakımından sanık ve müdafiine yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda yapılacak meşruhatlı tebligatla, tebliğden itibaren yedi günlük süre içerisinde, yasal düzenlemeye uygun şekilde temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçe verebilecekleri, aksi halde sebep yokluğundan temyiz isteminin reddedileceği hususunda ihtar yapılması gerektiği dikkate alındığında;

Yukarıda belirtilen şekilde sanık ve müdafiine, gerekçeli karar tebligatının yapıldığı tarihten itibaren 5271 sayılı Kanun'un 295 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 7 günlük yasal süre içinde ek gerekçeli temyiz dilekçesi sunulmadığı takdirde temyiz talebinin reddedileceğine ilişkin ihtaratlı tebligatın yapılarak buna ilişkin evrakın dosyaya konulması, sanık ve müdafiinin süresi içerisinde gerekçeli olarak hükmü temyiz etmesi halinde temyiz dilekçeleri ve buna ilişkin düzenlenecek olan Ek Tebliğname ile birlikte, gerekçeli temyiz isteminde bulunulmaması halinde ise mevcut haliyle incelenmek üzere yeniden Dairemize iade edilmek üzere, esası incelenmeyen dosyanın Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmesi için, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

01.04.2024 tarihinde karar verildi.