muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/24866, Karar No: 2016/25822, Tarih: 21.12.2016

**12. Hukuk Dairesi         2016/24866 E.  ,  2016/25822 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının onanmasını mutazammın 10.12.2015 tarih, 2015/20209-31202 sayılı daire ilamının müddeti içinde tashihen tetkiki davacı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Borçlunun, icra dosyasında bulunan 28.01.2013 tarihli mazeret dilekçesi ile dosyada yapılan işlemleri öğrendiğinin ve dolayısıyla bu tarih itibariyle de süresinde başvuruda bulunmadığının anlaşılmasına göre, düzeltilmesi istenen Yargıtay ilamıyla bunda atıf yapılan mahkeme kararında yazılı gerekçeler ve dosyada mevcut belgeler karşısında karar düzeltme isteği yerinde görülmediği gibi HUMK.nun 440. maddesinde yazılı dört halden hiç birine de uymadığından İİK.nun 366. ve HUMK.nun 442. maddeleri uyarınca (REDDİNE), takdiren 265,00 TL para cezası karar düzeltme isteyenden alınmasına, 60,80 TL karar düzeltme harcından, evvelce alınan harç varsa mahsubu ile eksik harcın karar düzeltme isteyenden tahsiline, 21/12/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/32600, Karar No: 2014/11147, Tarih: 10.04.2014

**13. Hukuk Dairesi         2013/32600 E.  ,  2014/11147 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : 1. Asliye Hukuk Mahkemesi (Tüketici Mahkemesi sıfatıyla)

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraflar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

Davacılar, murislerinin davalı bankadan 20.3.2007 tarihinde 22.000 TL tutarlı 60 aylık tüketici kredisi kullandığını ve davalı bankanın iştiraki olan sigorta şirketinden üç yıllık hayat sigortası yaptırıldığını, üçüncü yıl sonunda bu sözleşmenin yenilendiğini, davalının süre bitmesine rağmen sigortayı yenilemediğini, murislerinin 19.3.2011 tarihinde vefat etmesi nedeniyle bakiye kredi tutarından sorumlu tutulduklarını bildirerek, borçlu olmadıklarının tesbiti ile 3000 TL nin dava tarihinden itibaren işleyecek temerrüt faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiş, daha sonra bilirkişi raporunda belirtilen miktarın tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, kredi sözleşmesine göre hayat sigortası yapma ve yenileme mecburiyeti bulunmadığını savunarak davanın reddini idelmiştir.

Mahkemece, davanın kabulü ile 3.809,($ TL nin davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının tüm temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-HMUK’un 388 ve devamı maddelerinde mahkeme kararlarının taşıması gereken unsurları ile verilen kararla iki tarafa yüklenen vazife ve hakların ve istek sonuçlarından her birinin açık ve tereddüt uyandırmayacak şekilde açıkça yazılması ve hüküm fıkrası ile gerekçe kısmının uyum içinde olması gerekir. Çelişki yaratacak şekilde hüküm kurulması, davacıların taleplerinden dava tarihinden itibaren temerrüt faizi ile tahsili talebi hakkında olumlu veya olumsuz bir karar verilmeden hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ:Yukarıda 1.bentte açıklanan nedenle davalının tüm temyiz itirazlarının reddine, 2.bentte açıklanan nedenle kararın temyiz eden davacılar yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 10.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2714, Karar No: 2017/13519, Tarih: 22.11.2017

**18. Ceza Dairesi         2017/2714 E.  ,  2017/13519 K.**

**"İçtihat Metni"**

KARAR

Hakaret suçundan sanık ...'un, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 125/1, 125/4, 43/1, 62 ve 52/2. Maddeleri uyarınca 2.180,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair Simav Asliye Ceza Mahkemesinin 15/11/2016 tarihli ve 2016/170 esas, 2016/574 sayılı kararının, Adalet Bakanlığı tarafından kanun yararına bozulmasının istenilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 27/03/2017 gün ve 18829 sayılı tebliğnamesiyle dava dosyası Dairemize gönderilmekle incelendi:

İstem yazısında: “Simav Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 11/03/2016 tarihli iddianamede, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 125/4. maddesinin uygulanması talep edilmemiş olmasına rağmen, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 226. maddesi uyarınca ek savunma hakkı verilmeksizin, sanık hakkında anılan maddenin uygulanarak savunma hakkının kısıtlanmasında isabet görülmemiştir.” denilmektedir.

Hukuksal Değerlendirme:

5271 sayılı CMK’nın “Suçun niteliğinin değişmesi” başlıklı 226. maddesinde;

“1) Sanık, suçun hukukî niteliğinin değişmesinden önce haber verilip de savunmasını yapabilecek bir hâlde bulundurulmadıkça, iddianamede kanunî unsurları gösterilen suçun değindiği kanun hükmünden başkasıyla mahkûm edilemez.

2) Cezanın artırılmasını veya cezaya ek olarak güvenlik tedbirlerinin uygulanmasını gerektirecek hâller, ilk defa duruşma sırasında ortaya çıktığında aynı hüküm uygulanır.

3) Ek savunma verilmesini gerektiren hâllerde istem üzerine sanığa ek savunmasını hazırlaması için süre verilir.

4) Yukarıdaki fıkralarda yazılı bildirimler, varsa müdafie yapılır. Müdafii sanığa tanınan haklardan onun gibi yararlanır” düzenlemelerine yer verilmiştir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.06.2012 gün ve 13/125-236 sayılı kararında da belirtildiği üzere, sanığın ceza yargılamasındaki en önemli haklarından biri yargılamanın her aşamasında göz önünde bulundurulması gereken savunma hakkıdır. Anayasa ve uluslararası sözleşmelerle güvence altına alınmış olan bu hakkın, herhangi bir nedenle sınırlandırılması olanaklı değildir. Nitekim 1412 sayılı CMUK’nın 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan 308/8. maddesine göre de savunma hakkının kısıtlanması mutlak bozma nedenlerindendir.

Maddenin açık düzenlemesinden de anlaşılacağı üzere, iddianamede gösterilen eylemin hukuki niteliğinin değişmesi ya da cezanın artırılmasını veya cezaya ek olarak güvenlik tedbirlerinin uygulanmasını gerektirecek hallerin ilk defa duruşma sırasında ortaya çıkması halinde, anılan maddenin birinci fıkrası uyarınca sanık veya müdafiine ek savunma hakkı verilmesi gerekmektedir.

İnceleme konusu somut olayda; sanık hakkında düzenlenen 11/03/2016 tarihli iddianamede TCK'nın 125/4. maddesine yer verilmemesine karşın, yargılama safhasında bu hususta ek savunma hakkı tanınmadan cezasında artırım yapılması hukuka aykırıdır.

Sonuç ve Karar:

İnceleme konusu somut olayda; sanık hakkında düzenlenen 11/03/2016 tarihli iddianamede TCK'nın 125/4. maddesine yer verilmemesine karşın, yargılama safhasında bu hususta ek savunma hakkı tanınmadan cezasında artırım yapılması hukuka aykırıdır.

Sonuç ve Karar:

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden,

2- Aynı Kanun maddesinin 4-b fıkrası gereğince, sonraki işlemlerin mahallinde tamamlanmasına, dosyanın Yüksek Adalet Bakanlığına sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 23/11/2017 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/28262, Karar No: 2013/16945, Tarih: 24.06.2013

**2. Ceza Dairesi         2012/28262 E.  ,  2013/16945 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2011/13247

MAHKEMESİ : Şırnak Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 31/03/2010

NUMARASI : 2009/467 (E) ve 2010/141 (K)

SUÇ : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığını ihlal, mala zarar verme

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCY.nın 145.maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramı, 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, bunun; daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar, değer olarak az olan şeyi alma durumunda, olayın özelliği ve sanığın kişiliği de değerlendirilerek, yasal ve yeterli gerekçeleri açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden ve sanığın olay günü geceleyin müştekiye ait büfenin kepenk kilidini ve camekanını kırarak içerden yaklaşık yirmi karton sigara, kol saati, altı yedi adet çakı bıçağı ve 100 TL civarında bozuk para çalması şeklinde gerçekleşen olayda, sübut bulan hırsızlık,mala zarar verme ve işyeri dokunulmazlığını ihlal suçlarından mahkumiyetine karar verilirken, şartları oluşmadığı halde, “suça konu eşyaların değerinin azlığı ve sanığın daha çoğunu alabilecekken daha az eşyayı almış olması” şeklindeki gerekçe ile sanık hakkında 5237 Sayılı TCK.nun 145.maddesinin uygulanmasına karar verilmesi,aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamış, dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.Ancak;

Daha önce hapis cezasına mahkum edilmemiş olup, suç tarihinde onsekiz yaşından küçük sanık hakkında hükmolunan kısa süreli hapis cezalarının TCK.nun 50/3 maddesi uyarınca aynı Yasanın 50/1 .maddesinde yazılı tedbirlerden birine çevrilmesinin zorunlu olduğunun gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 24/06/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/25997, Karar No: 2013/9738, Tarih: 27.03.2013

**8. Ceza Dairesi         2012/25997 E.  ,  2013/9738 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz, hakaret ve tehdit

HÜKÜM :- Sanıklar ... ve ...'in hakkı olmayan yere tecavüz suçundan hükümlülüklerine ve ertelemeye;

- Sanık ...'im hakkı olmayan yere tecavüz ve tehdit suçlarından hükümlülüğüne, hakaret ve hakkı olmayan yere tecavüz suçundan verilen cezalarının ertelenmesine,

Gereği görüşülüp düşünüldü:

I- Sanık ... hakkında “tehdit” ve “hakaret” suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerinin temyizinde;

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçların oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre, sanık müdafiinin bir sebebe dayanmayan temyiz itirazları yerinde görülmediğinden reddiyle hükümlerin oybirliğiyle (ONANMASINA),

II- Sanıklar hakkında “hakkı olmayan yere tecavüz” suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerinin temyizine gelince;

1- ... mahallesinde ikamet eden sanıkların, suça konu meranın kendi mahallelerine ait olduğu gerekçesiyle, aynı köyün bir başka mahallesinde ikamet eden şikayetçinin burada hayvan otlatmasına engel olmaktan ibaret eylemlerinde, TCK. nun 154/2. madde ve fıkrasında tanımlanan zaptetme, tasarruf etme veya sürüp ekme fiillerinin gerçekleşmediği gözetilmeden, unsurları itibariyle oluşmayan suçtan beraatleri yerine yazılı şekilde mahkumiyetlerine karar verilmesi,

2- Kabul ve uygulamaya göre; sanıklar hakkında kurulan hükümde temel ceza belirlenirken, hapis cezası asgari hadden uygulandığı halde, aynı gerekçeyle hapis cezası yanında hükmolunan adli para cezasına esas alınan birim gün sayısının alt sınırdan uzaklaşarak belirlenmesi suretiyle çelişkiye neden olunması,

Yasaya aykırı, sanıklar müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 27.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5725, Karar No: 2012/16153, Tarih: 14.05.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/5725 E.  ,  2012/16153 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık hakkında hazineye ait taşınmaza restaurant, çim ve çiçekçilik yapmak suretiyle tecavüz ettiğinden bahisle dava açılmış ise de; dosyada tapu kaydı, ayrıntılı kroki, ada ve parseli gösteren pafta örneği bulunmadığından, tecavüze konu taşınmazın varsa tapu kaydı, pafta örneği getirtilerek gerektiğinde refakate inşaat mühendisi bilirkişide alınarak yeniden keşif yapılıp taşınmazın niteliği, bina vasfında olup olmadığı, yapımı için ruhsat gerekip gerekmediği, İmar Kanunu ve mevzuatı kapsamına girip girmediği belirlenmek suretiyle sanığın tecavüz ettiği iddia olunan taşınmazın Kıyı Kanunu'na göre kıyıda veya uygulama imar planı varsa sahil şeridinde kalıp kalmadığı, tecavüze konu binanın belediye sınırları içinde veya özel imar rejimine tabi yerde olup olmadığı ve binanın yapım tarihi de araştırılarak sonucuna göre TCK.nun 184. ve Kıyı Kanunu'nun 15. maddesi uyarınca sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan hazine vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 14.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3033, Karar No: 2023/10842, Tarih: 26.12.2023

**11. Ceza Dairesi         2021/3033 E.  ,  2023/10842 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/95 Esas, 2016/43 Karar

SUÇ : Mühür bozma

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Kale (...) Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.02.2016 tarihli ve 2015/95 Esas, 2016/43 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında mühür bozma suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği; katılan kurumun mühürleme yetkisinin bulunduğu, mühürlemenin amacının kaçak kullanımı engellemek olduğu, suçun oluştuğu ve kararın bozulmasına ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. Sanığın yargılama konusu eylemi için, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 203 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre aynı Kanun’un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır.

2. 5237 sayılı Kanun’un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin 23.12.2015 tarihli sorgu olduğu ve bu tarihten, temyiz inceleme tarihine kadar, 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Kale (...) Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.02.2016 tarihli ve 2015/95 Esas, 2016/43 Karar sayılı kararına yönelik katılan vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

26.12.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7132, Karar No: 2019/3378, Tarih: 13.05.2019

**16. Ceza Dairesi         2018/7132 E.  ,  2019/3378 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Hüküm :TCK'nın 314/2, 3713 sayılı Kanunun 5/1, TCK'nın 62, 53, 58/9, 63 maddeleri uyarınca hükmedilen

mahkumiyet kararına ilişkin istinaf başvurularının

esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenlerin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebebine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanık ... yönünden çocuğunu örgüte müzahir okullara göndermesinin örgütsel faaliyet olarak değerlendirilemeyeceği gözetilmeksizin hükme dayanak yapılması sonuca etkili bulunmamıştır.

Sanık ... yönünden silahlı terör örgütüne üye olma suçu temadi eden suçlardan olup yakalanma ile temadi kesileceğinden gerekçeli karar başlığında suç tarihinin “06.04.2017” tarihi yerine “07.04.2017” yazılması mahallinde düzeltilebilir yazım hatası kabul edilmiştir.

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; Sanık ... ve sanıklar müdafiilerinin temyiz dilekçelerinde ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmediğinden CMK’nın 302/1. maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddiyle hükmün ONANMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304 maddesi uyarınca dosyanın Şanlıurfa 5. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin bilgi için Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 13.05.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/873, Karar No: 2011/1674, Tarih: 14.03.2011

**9. Ceza Dairesi         2011/873 E.  ,  2011/1674 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Terör örgütüne silah sağlama

Hüküm : TCK'nın 315, 62, 53, 63, 54, 3713 sayılı Kanunun 5. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Temyiz edenler : Sanık müdafiileri

Tebligata rağmen sanık müdafii mazeret bildirmeksizin duruşmaya gelmediğinden, duruşmasız olarak yapılan inceleme sonunda gereği düşünüldü;

Gerek Yargıtay Ceza Genel Kurulunun gerekse Dairemizin yerleşik uygulamaları karşısında kazanılmış hak oluşturmayacağı da gözetilerek Terör örgütüne silah sağlama suçundan mahkum olan sanık hakkında TCK'nın 58/9. maddesinin uygulanması konusunda her zaman bir karar verilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılama sonunda toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçunun sübutu kabul, olay niteliğine ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin edilmiş, cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiilerinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 14.03.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12055, Karar No: 2015/2669, Tarih: 16.02.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/12055 E.  ,  2015/2669 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Dava : 466 sayılı Kanun gereğince tazminat

Hüküm : Davanın kısmen kabulü ile 6.000 TL maddi, 6.000 TL manevi tazminatın davalı Hazineden alınarak davacıya verilmesine

Davacının tazminat talebinin kısmen kabulüne ilişkin hüküm, davalı ve davacı vekilleri ile mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan incelemeye, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre, davacı vekilinin tüm, davalı vekili ve mahalli Cumhuriyet savcısının sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Davacı vekili, davacı adına verdiği 04/02/2013 tarihli dava dilekçesinde, davacının ... Sıkıyönetim Komutanlığı (1) Numaralı Askeri Mahkemesinin 07.05.1991 tarih, 1988/17 esas, 1991/5 karar sayılı ceza dava dosyasında 02.12.1980 tarihinde gözaltına alındığını, 19.01.1981 ile 25.11.1981 tarihleri arasında "10 ay" kadar süre ile tutuklu kaldığını belirterek 30.000 TL maddi, ''100.000'' TL manevi tazminat talebinde bulunmuş olup, mahkemece yapılan inceleme sonunda, davanın kısmen kabulü ile ''6.000'' TL maddi ve ''6.000'' TL manevi tazminatın davalı hazineden alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiştir.

Tazminat talebinin dayanağı olan ... Sıkıyönetim Komutanlığı (1) Numaralı Askeri Mahkemesinin 1988/17 esas, 1991/5 karar sayılı ceza dava dosyası örneğinin incelenmesinde, davacının (sanığın) 02.12.1980 tarihinde gözaltına alındığını, 19.01.1981 ile 25.11.1981 tarihleri arasında tutuklu kaldığı ve yapılan yargılama sonucu davacı (sanık) hakkında 07.05.1991 tarihinde verilip, 21.04.1992 tarihinde kesinleşen beraat hükmünün sanığa (davacıya) tebliğ edildiğine dair herhangi bir bilgi veya tebligat parçasının bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Bu kapsamda davacı hakkındaki tutuklama işlemi, 1 Haziran 2005 tarihinden önce gerçekleştiğinden 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 6. maddesine göre, davacının tazminat talebi 466 sayılı Kanun Dışı Yakalanan veya Tutuklanan Kimselere Tazminat Verilmesi Hakkında Kanun hükümlerine tabi olacaktır.

466 sayılı Kanunun 2. maddesine göre de "verilen kararların kesinleştiği veya bu iddiaların mercilerince karara bağlandığı tarihten itibaren üç ay içinde" davanın açılması gerekmektedir.