muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/3269, Karar No: 2024/6582, Tarih: 10.06.2024

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili, düzenlenen raporlar arasında çelişki bulunduğu bu çelişkinin giderilmediği, tarafsız olmayan bu tanıkların beyanları esas alınmak suretiyle hüküm kurulamayacağı, yeterli inceleme yapılmadığını belirterek istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararında; davacı vekilinin istinaf başvurusunun 6100 sayılı HMK 353/1-b.1 maddesi uyarınca esastan reddine oy çokluğu ile karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B.Temyiz Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesi ile birebir aynı sebeplerle eksik incelemeye dayalı kararın bozulmasını istemişlerdir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacının 04.03.1996-04.04.2015 tarihleri arasında çalıştığının tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 506 sayılı Kanun'un 79, 5510 sayılı Kanun'un 86 ncı maddeleridir.

3. Değerlendirme

7036 sayılı İş Mahkemeleri Kanun'un 7/3 maddesi yollaması ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 361/1 maddesindeki düzenlemeye göre "Bölge adliye mahkemesi hukuk dairelerinden verilen temyizi kabul nihai kararlar ile hakem kararlarının iptali talebi üzerine verilen kararlara karşı tebliğ tarihinden itibaren iki hafta içinde temyiz yoluna başvurulabilir.

İnceleme konusu dosyada; gerekçeli kararın davacıya 28.12.2022 tarihinde tebliğ edildiği, kararın 23.01.2023 tarihinde temyiz edildiği anlaşılmaktadır. Dosyada temyizin son günü 11.01.2023 tarihi olup, kararın temyiz süresi geçtikten sonra 23.01.2023 tarihinde temyiz edildiği görüldüğünden söz konusu kararı süresinde temyiz etmeyen davacının temyiz talebinin reddine karar verilmesi gerekmektedir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacının temyiz talebinin süreden REDDİNE,

Peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz eden ilgiliye iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

10.06.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4323, Karar No: 2020/8333, Tarih: 07.09.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/4323 E.  ,  2020/8333 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme, iş yeri dokunulmazlığını bozma, hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1- Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3000 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükmünün temyizi mümkün olmadığından suça sürüklenen çocuk müdafinin temyiz isteminin CMUK'nın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

2- Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

3- Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz istemlerinin incelemesine gelince,

Suçu birlikte işleyen yaşı büyük sanık ... ’nun yargılandığı Ankara 23. Asliye Ceza Mahkemesinin 2014/427 E - 2014/614 K sayılı dosyasında, aynı işyerinde çalışan ve müşteki olarak ifadesi alınan ...’in beyanına göre; olaydan 3-4 gün sonra çalınan laptop ile eşdeğer bir laptopun suça sürüklenen çocuk ...’ın babası tarafından kendisine iade edildiği ve temyize gelen bu dosyada iş yeri sahibi olan müşteki ...’in 12.05.2015 tarihli duruşmadaki beyanına göre; suça sürüklenen çocuğun suça konu televizyonun yerine yeni bir televizyon alıp soruşturma aşamasında müştekiye tam ve sağlam olarak verildiği gibi müştekinin TCK'nın 168. maddesinin uygulanmasına rıza gösterdiğinin anlaşılması karşısında, hırsızlık suçundan kurulan hükümde TCK’nın 168/1. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısı ve suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden istem gibi BOZULMASINA, 07.09.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11054, Karar No: 2015/5858, Tarih: 30.03.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/11054 E.  ,  2015/5858 K.**

**"İçtihat Metni"**

İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı, davalı işyerinde elektrik teknisyeni olarak çalışırken işe ilk girdiğinde günlük ücretinin 31.00 TL olduğunu, 2004 Mart ayında sendikaya üye oyarak TİS’den yararlanmaya başladığını ancak günlük yevmiye ücretinin düştüğünü bildirerek fark alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı, davacının kendi rızası ile Sendikaya üye olduğunu ücretinin işverenin tek yanlı iradesi ile değil sendika ile yapılan TİS'ne uygun olarak belirlendiğini, bu konuda sorumluluklarının olmadığını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davacının yevmiyesinin düşürülmesinin yasaya aykırı olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davacının işe başladığı Kasım 2003 tarihinde günlük brüt ücreti 31.00 TL'dir. Davacı sendikaya üye olmuş üyelik işverene 30.04.2004 tarihinde bildirilmiştir. İşyerinde uygulanan 01.03.2003-28.02.2005 tarihli Toplu İş Sözleşmesinin eki olarak imzalanan protokol hükümleri gereği davacıya günlük 25,66 TL ücret ödendiği anlaşılmaktadır. Toplu İş Sözleşmesinin tarafları arasında imzalanan protokolle sendikaya sonradan üye olan işçilerin Toplu İş Sözleşmesi hükümlerinden yararlandırılmasına ilişkin özel hükümler getirilmiş, bu özel hükümlere göre davacı ve onunla aynı şartlarda çalışan işçilerin ücretleri belirlenmiş olup, sadece davacının şahsına ilişkin ücretinin işverence tek taraflı olarak düşürülmesi söz konusu olmamıştır. Davacının Toplu İş Sözleşmesinin hükümlerinden faydalanmaya başladığında ücretinin 25,66 TL olarak belirlenmesinde, davalı ve davacı adına hareket eden sendika ile işveren arasında imzalan protokol hükümlerinin esas alındığı açıktır. Bu bakımdan ücretin düşürülmesi iddiasının sözleşme dayanağının bulunmadığı yönündeki davacı iddialarına katılmak mümkün değildir. Davacıya yürürlükte olan Toplu İş Sözleşmesi gereğince ödenmesi gereken menfaatler davalı tarafça ödenmektedir. Davacı sendika ile davalı işveren arasında bağıtlanan TİS'den yararlanmak amacıyla kendi isteği ile sendikaya üye olup TİS'si kapsamına girmiştir. Davacının Toplu İş Sözleşmesinden faydalanmasıyla birlikte Toplu İş Sözleşmesinin işçiler lehine getirdiği akçalı menfaatlerden (giyim yardımı, gıda yardımı, yemek yardımı, ikramiye, ilave tediye vs. gibi) de yararlanmakta olup, böylelikle davacının gelirinde artış meydana gelmiştir. Mahkemece bu yönler gözden kaçırılarak davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile davanın kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalının alacakların hesabına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde, davalıya iadesine 30.03.2015 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Davacı, davalı işveren nezdinde çalıştığı sırada aldığı günlük yövmiyesinin, işyerinde yetki alan sendikaya üye olduğunda düşürüldüğünü ileri sürerek, ücret farkı alacağının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı, dava konusu alacakların zamanaşımına uğradığını, sendika üyeliği öncesi günlük ücretine göre aldığı aylık ücretinin, davacının üyelik sonrası belirlenen çıplak yövmiyesine TİS hükümleri doğrultusunda sağlanan ek ödemeler ile birlikte arttığını, yapılan işlemin TİS hükümlerine uygun olduğu ve davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının sendika üyesi olduktan sonra işyerinde yürürlükte bulunan TİS hükümlerine göre ücret aldığı gerekçesiyle davanın reddine ilişkin verilen karar, davacı tarafça temyiz edilmiş ve sayın çoğunluk oylarıyla onanmıştır.

Davacı, davalı işyerinde çalışmaya başladığını, 2004 yılı Haziran ayında işyerinde örgütlü sendikaya üye olduğunu ve TİS'den yararlanmaya başlaması üzerine yevmiyesinin iş sözleşmesinde kararlaştırılan miktarın altına düşürüldüğünü belirterek, ücret farkından kaynaklı işçilik alacakları taleplerinde bulunmaktadır.

Davacının işe girdiği ve sendikaya üye olduğu tarihlerde yürürlükte bulunan 2822 sayılı TİSGLK’un 6. Maddesinde, “Toplu iş sözleşmesinde aksi belirtilmedikçe hizmet akitleri toplu iş sözleşmesine aykırı olamaz. Hizmet akitlerinin toplu iş sözleşmesine aykırı hükümlerinin yerini toplu iş sözleşmesindeki hükümler alır. Hizmet akdinde düzenlenmeyen hususlarda toplu iş sözleşmesindeki hükümler uygulanır. Toplu iş sözleşmesinde hizmet akitlerine aykırı hükümlerin bulunması halinde hizmet akdinin işçi lehindeki hükümleri geçerlidir…” düzenlemesi yer almakta dava tarihinde yürürlükte bulunan 6356 sayılı Yasanın 36. maddesi de aynı hükmü içermektedir.

Bu düzenlemeler “işçi lehine şart ilkesi” olarak adlandırılan kuralın Türk İş Hukukundaki pozitif yansımasını oluşturmaktadır. Söz konusu hüküm gereğince normlar hiyerarşisinde iş sözleşmesine nazaran daha üstte bulunan toplu iş sözleşmeleri hükümleri yerine iş sözleşmeleri hükümleri ancak işçi lehine olmak koşuluyla uygulanma kabiliyetine sahiptir. Bir başka ifadeyle iş sözleşmesi ile toplu iş sözleşmesi karşı karşıya geldiğinde yani aynı konuda iş sözleşmesi ile toplu iş sözleşmesinde farklı düzenlemeler yer aldığında iş sözleşmesi hükmü, daha işçi lehine olmak koşuluyla tatbik edilebilir.

Somut olaya dönüldüğünde; davacının iş sözleşmesi ile kararlaştırılan temel ücretinin, sendikaya üye olduktan sonra düşürüldüğü anlaşılmaktadır. Bu ücretin düşürülmesi işlemi 4857 sayılı İş Kanunu'nun 22. maddesine göre değil toplu iş sözleşmesi ile yapılmıştır. Nitekim İş Kanunu’nun 22. maddesindeki prosedüre uyulup işçinin yazılı rızasının alındığı da iddia ve ispat edilmiş değildir. Öte taraftan TİS’lerle belirlenen ücretlerin ödendiği savunulmuş ise de öncelikle dosyada yer alan TİS’lerde davacının ücretine ilişkin doğrudan bir düzenleme ve cetvele rastlanılmamıştır. Sadece TİS’in 72. maddesinde sözleşme anlamında asgari ücret tanımlanmış ve sözleşmenin eki niteliğindeki cetvellere göre belirleneceği ifade edilmiştir.

İşveren tarafından toplu iş sözleşmelerinin uygulanması neticesinde, iş sözleşmesinde kararlaştırılan ücretin davacının sendikaya üyeliği ve TİS'den yararlanmaya başlanması üzerine düşürülmesi 2822 sayılı TİSGLK'nın 6. maddesi uyarınca işçi lehine şart ilkesinin ihlali niteliğinde olup, kanuna aykırıdır. Mahkemece davalının zamanaşımı savunması nazara alınarak hesap dönemine ilişkin tüm ücret bordroları dosyaya getirtilmek ve gerekirse bilirkişiden ek rapor alınmak suretiyle davacının ücret farkından kaynaklı taleplerine ilişkin yeniden bir karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile davanın reddi yolundaki ilk derece mahkeme kararı isabetsizdir. Açıklanan bu nedenle kararın bozulması gerekirken aksi yönde verilen sayın çoğunluğun kararına katılmıyoruz. 30.03.2015
Yargıtay — Esas No: 2021/95, Karar No: 2024/5683, Tarih: 23.10.2024

**12. Ceza Dairesi         2021/95 E.  ,  2024/5683 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2016/237 E., 2016/429 K.

SUÇ : Taksirle öldürme

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesindeki temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece sanık hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 85/1, 62, 50/4-1-a, 52/2-4, 53/6 maddeleri uyarınca sonuç ceza olarak hapis cezasından çevrilen 12.100,00TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve sürücü belgesinin 6 ay süre ile geri alınmasına karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzeltilerek onama kararı verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebebi; Süre tutum dilekçesi ile temyiz talebinde bulunan sanığın temyiz sebebi kararın hukuka aykırı olduğu ile re'sen gözetilecek nedenlere ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Yerel Mahkemece, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede; Olay günü, sanık sürücü ... sevk ve idaresindeki minibüs ile meskun mahal dışında, azami hız limitinin 90km/saat olduğu, iki yönlü, asfalt kaplama, devlet karayolu üzerinde gündüz vakti İnegöl istikametine doğru seyri esnasında kaza mahalline geldiğinde kendi istikamet yönüne uyarı niteliğinde bulunan tehlikeli viraj trafik levhasına rağmen mevcut hızı ile virajı alamayarak direksiyon hakimiyetini kaybetmesi sonucu aracın yol dışı kalarak şarampole devrilmesi şeklinde gerçekleşen kazada sanığın aracında yolcu olarak bulunan ...'ın ölümüne neden olduğu olayda, dosya kapsamında alınan 04/05/2016 tarihli, Adli Tıp Kurumu İstanbul Trafik İhtisas Dairesinin heyet raporu doğrultusunda sanığın asli ve tam kusurlu olduğu kabul edilerek, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 85/1 maddesindeki taksirle öldürme suçundan mahkûmiyet kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE ve KARAR

Taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde; TCK'nın 61/1. ve 22/4. madde ve fıkralarında yer alan ölçütlerden olan failin kusuru, meydana gelen zararın ağırlığı, suçun işleniş biçimi ile suçun işlendiği yer ve zaman nazara alınmak suretiyle, aynı Kanunun 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerekirken, tamamen kusurlu olarak meydana getirdiği kaza sonucu bir kişinin ölümüne neden olan sanık hakkında, adalet ve hakkaniyet kuralları uyarınca cezada orantılılık ilkesi gözetilerek alt sınırdan uzaklaşılmak suretiyle ceza tayini gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurularak sanık hakkında eksik cezaya hükmedilmesi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla, sanığın yukarıda ilgili bölümde ileri sürdüğü bu kapsamdaki ve yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

Sanık hakkında tayin edilen adli para cezasının ödenmemesi halinde geri kalan kısmın tamamının tahsil edileceği ve cezanın hapse çevrileceğinin ihtaratı yerine infazı kısıtlar biçimde "taksitlerden birinin zamanında ödenmemesihalinde geri kalan kısmın tamamının tahsil edileceği"ne karar verilmesi,

Hukuka aykırı olup, açıklanan nedenle Yenişehir Asliye Ceza Mahkemesinin kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322. maddesi gereği, (6.) paragrafında yer alan "taksitlerden birinin zamanında ödenmemesihalinde geri kalan kısmın tamamının tahsil edileceği" ibaresinin hükümden çıkartılması ile yerine "sanık hakkında hükmolunan adli para cezasına ilişkin taksitlerden birinin ödenmemesi halinde geri kalan kısmın tamamının tahsil edileceği ve cezanın hapse çevrileceğinin ihtaratı" ibaresinin eklenmesi suretiyle, hükmün, oy birliğiyle, DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 23.10.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/4608, Karar No: 2022/18034, Tarih: 31.10.2022

**11. Ceza Dairesi         2022/4608 E.  ,  2022/18034 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇLAR : Sahte fatura kullanma ve muhteviyatı itibarıyla yanıltıcı belge düzenleme

...

Sanığa yüklenen “2008 takvim yılında sahte fatura kullanma ve aynı takvim yılında muhteviyatı itibarıyla yanıltıcı belge düzenleme” suçlarının Kanun’daki cezalarının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK'nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının gerçekleştiği ve sanık hakkındaki kamu davasının düşmesine karar verilmesi gerektiği yönündeki hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre, katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden, temyiz isteminin 5271 sayılı CMK'nin 302/1. maddesi uyarınca ESASTAN REDDİNE, dosyanın ilk derece mahkemesine, karardan bir örneğin Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 25. Ceza Dairesine gönderilmesine, 31.10.2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6635, Karar No: 2023/1689, Tarih: 20.03.2023

**11. Hukuk Dairesi         2021/6635 E.  ,  2023/1689 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2019/1388 Esas, 2021/612 K.

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 4. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2018/119 E., 2019/185 K.

Taraflar arasındaki Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulu (YİDK) kararının iptali ve markanın hükümsüzlüğü davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalı şirketin 30 uncu emtia sınıfında, ETİ KARAM FLAVANOL ibareli 2016/59749 sayılı markanın adına tescili başvurusunda bulunduğunu, davacının FLAVANOL ibaresi nedeniyle marka yayına 556 sayılı Markaların Korunması Hakkında Kanun Hükmünde Kararnamenin (556 sayılı KHK) yedinci maddesinin birinci fıkrasının (c) bendi uyarınca itiraz ettiğini, ancak itirazın Marka Dairesi Başkanlığı ve en son YİDK tarafından reddedildiğini, halbuki FLAVANOL ibaresinin malın karakteristik özelliğini, cins ve vasfını tasvir eden bir işaret olduğunu, bu işaretin münhasıran veya esas unsur şeklinde marka olarak tescil engelinin bulunduğunu, ETİ KARAM ibaresinin çatı marka olduğunu ve ayırt ediciliğinin bulunmadığını, ayırt edici niteliği veren kısmın FLAVANOL ibaresi olduğunu, FLAVANOL ibaresinin sağlık üzerinde olumlu etkileri kanıtlanan bileşiğin adı olduğunu, tanımlayıcı bir ibare olduğundan tescilinin mümkün olmadığını iddia ederek 25.01.2018 tarih ve 2018- M-363 sayılı YİDK kararının iptaline ve ETİ KARAM FLAVANOL ibareli 2016/59749 sayılı markanın hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı TPMK vekili cevap dilekçesinde; dava konusu markanın esas unsurunun ETİ KARAM olduğunu, FLAVANOL ibaresinin tali unsur olduğunu, markanın bir bütün olarak ayırt ediciliğinin bulunduğunu, cins, vasıf bildirmediğini, başvurunun kötü niyetli yapıldığına ilişkin yeterli kanaate ulaşılamadığını, Kurum kararının yerinde olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

2.Davalı Eti Gıda San. Tic. A.Ş. vekili cevap dilekçesinde; markanın esas unsurunun KARAM ibaresi olduğunu, ETİ ibaresinin çatı markası olduğunu, FLAVANOL ibaresinin ise tali unsur olduğunu, dolayısıyla markanın ayırt ediciliğinin oldukça yüksek olduğunu, tanımlayıcı olmadığını, kötü niyetli olmadıklarını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

2.Davalı Eti Gıda San. Tic. A.Ş. vekili cevap dilekçesinde; markanın esas unsurunun KARAM ibaresi olduğunu, ETİ ibaresinin çatı markası olduğunu, FLAVANOL ibaresinin ise tali unsur olduğunu, dolayısıyla markanın ayırt ediciliğinin oldukça yüksek olduğunu, tanımlayıcı olmadığını, kötü niyetli olmadıklarını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davaya konu “ETİ Karam Flavanol” markası ve herhalükârda bu markanın barındırdığı “Flavanol” ibaresinin markanın tescil edildiği 30 uncu emtia sınıfındaki mallardan herhangi birisinin adı, cinsi, çeşidi veya vasfı olmadığı, bu mallardan herhangi birisinin kalite, miktar, amaç, değer veya coğrafi kaynağı, üretim zamanını veya karakteristik bir özelliğini göstermediği, davaya konu markanın somut ayırt ediciliğinin bulunduğu ve davacının 556 sayılı KHK'nın yedinci maddesinin birinci fıkrasının (c) bendi uyarınca itirazlarının reddine dair YİDK kararının yerinde ve doğru olduğu, ancak aynı düzenlemenin (f) bendi açısından markanın “Flavanol” ibaresi içermesi nedeniyle davaya konu markanın sadece içerisinde “Flavanol” maddesini/bileşiğini barındırmayan/barındırma ihtimali olmayan mallar bakımından yanıltıcı olabileceği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, dava konusu Türk Patent'in 2018-M-363 sayılı YİDK kararının dava konusu edilen 2016/59749 sayılı markanın kapsamında yer alan 30 uncu sınıftaki "Kahve, kahve esaslı içecekler, pastacılık ve fırıncılık mamülleri ve tatlılardan muhallebi, kazandibi, sütlaç, keşkül. Bal, arı sütü, propolis. Yiyecekler için çeşni/lezzet vericiler, vanilya, baharatlar, domates sosları dahil olmak üzere soslar. Mayalar, kabartma tozları. Toz şeker, kesme şeker, pudra şekeri. Şekerlemeler, sakızlar. Tuz. Pekmez." malları yönünden YİDK kararının iptaline, bu mallar yönünden markanın hükümsüzlüğüne, sicilden terkin edilmesine, diğer kısımlar yönünden davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; Flavanol ibaresinin tanımlayıcı bir ibare olduğunu, markada asli unsur olarak kullanılamayacağını, reddedilen diğer emtialar bakımından da davanın kabulünün gerektiğini, bu emtialarda Flavanol ibaresinin kullanılması piyasadaki diğer rakiplerinin bu ibareyi kullanmasını engelleyeceğini, diğer rakiplerin ürünlerinde bu bileşenin bulunmadığı gibi bir algının ortaya çıkacağını, başvurunun kötü niyetli olduğunu savunarak kararın kaldırılmasını istemiştir.

2. Davalı Eti Gıda San. Tic. A.Ş. vekili istinaf dilekçesinde özetle; kakaonun içerisinde Flavanol'un bulunduğunu, bu nedenle davanın kabulüne karar verilen emtialar içerisinde Flavanol bileşeninin bulunabileceğini, tüketicilerin yanıltılmadığını savunarak kararın kaldırılmasını istemiştir.