muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/11923, Karar No: 2013/10433, Tarih: 21.05.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/11923 E.  ,  2013/10433 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 48. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 15.03.2012 tarih ve 2011/211-2012/27 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin inşaatının davalıya all risk poliçesi ile sigortalandığını, inşaata monte edilen fleksilerin ayıplı imalatı nedeni patlaması sonucu teslim aşamasına gelmiş dairelerde hasar meydana geldiğini, müvekkilinin hasara müdahale etmek zorunda kaldığını, hasar tutarının davalıdan talep edildiğini ancak ödeneceği belirtilen miktarın hasar bedelinden düşük olduğunu ileri sürerek, müvekkili şirketin uğramış olduğu zararın tamamının davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili tarafından hasar tazmin tutarının 24.565,54 USD olarak belirlendiğini, hasarın kaynağının tek olmadığını ve ayrı bloklarda yer alan dairelerde meydana gelen hasarlar söz konusu olup, hasar bazında muafiyet uygulanması gerektiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, tüm kanıtlara ve bilirkişi raporuna göre, fleksilerin ayıplı olması nedeniyle meydana gelen sigorta teminatı kapsamında oluşan tazmini gereken zararın bildirim tarihinden itibaren talep doğrultusunda yasal faiziyle birlikte tahsili gerektiği gerekçesiyle, 265.000 TL'nin 24.04.2009 tarihinden itibaren davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 14.166,85 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 21.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5676, Karar No: 2017/7135, Tarih: 01.03.2017

**5. Hukuk Dairesi         2016/5676 E.  ,  2017/7135 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmış ise de, alınan rapor hüküm kurumaya elverişli değildir. Şöyle ki;

Hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda incelenen emsal taşınmazlarla dava konusu taşınmazın kıyaslaması sonucu ayrı ayrı bulunan metrekare fiyatlarının ortalaması alınarak taşınmazın değerinin belirlenmesi doğru olmadığı gibi, dava konusu taşınmaz ile hükme esas alınan bilirkişi raporunda somut emsal olarak kabul edilen taşınmazların Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından belirlenen emlak vergisine esas olan m² değerlerinin karşılaştırılmasında; emsal taşınmazlar ile dava konusu taşınmaz aynı değerde olduğu halde dava konusu taşınmazın ... parsel numaralı emsalden değersiz, ... parsel numaralı emsalden ise daha değerli olduğu kabul edilerek vergi değerlerine ters düşecek şekilde yeterli, inandırıcı ve somut gerekçelere dayandırılmadan bilimsel olmayan yöntem ile değer biçilmesi doğru değildir.

Bu durumda taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi, dava konusu taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazların ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 01/03/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/21812, Karar No: 2012/4750, Tarih: 27.02.2012

**3. Hukuk Dairesi         2011/21812 E.  ,  2012/4750 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Dava dilekçesinde 20.000,00 TL alacağın faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulü ve kısmen reddi(1.122,00 TL) cihetine gidilmiş, hüküm davacı ve davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.Davada, davalıların açtıkları ecrimisil davasının kabul ile sonuçlandığını, ancak murislerinden intikal eden 77 ada 2 parselde kayıtlı taşınmazın kullanılabilir hale getirilmesi için yapılan imar-ihya ve değerlenme tazminatının ise ecrimisil miktarları belirlenirken dikkate alınmadığı ileri sürülerek davalıların 8/80 olan miras hisseleri karşılığı 10 000,00 er TL’den sorumlu oldukları ve bu miktarın davalılardan ayrı ayrı tahsiline karar verilmesi istenilmiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile her bir davalının hissesine düşen 1 122,00 TL zorunlu giderin tahsili cihetine gidilmiş, hüküm, süresinde taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesinde muristen intikal eden taşınmazın 20 yıl olan ekonomik ömrünü tamamladığı metruk ve harabeye dönüştüğü ve yapılan tamiratla kullanılabilir hale geldiği ileri sürülmekte ve dava konusu taşınmaza davacı tarafından yapılan faydalı-zorunlu ve lüks masrafların tamamının sebepsiz zenginleşme kurallarına göre davalılardan tahsili talep edilmektedir.Uyuşmazlık, taşınmazın davacı tarafından dava tarihine kadar kullanılıp kullanılmadığı ve iade borcunun kapsamı noktasında bulunmaktadır.02.02.1991 gün, 1990/1 E-1991/1 K. sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında vurgulandığı gibi, iade borcunun kapsamını belirleme de öncelikle fakirleşme ve zenginleşme zamanının tespit edilmesi gerekir. Uyuşmazlık konusu olayda olduğu gibi dava tarihinden çok önce yapılan ve davacı tarafından kullanılarak yararlanılan giderler nedeniyle, sebepsiz zenginleşme borçlusunun (davalıların) bu giderlerin yapıldığı tarihte ekonomik açıdan zenginleştiği, yapanın ise o anda fakirleştiği kabul edilemez. Sebepsiz zenginleşme nedeniyle iade isteminde bulunabilmek için bir tarafın malvarlığının diğer tarafın mal varlığı aleyhine çoğalması gerekir. Bu azalma ve çoğalmanın dava konusu taşınmazın davacı tarafından davalılara teslim edildiği tarihte gerçekleştiğinin kabulü zorunludur.Buna göre, giderlerin yapıldığı tarih itibariyle değil, taşınmazın fiilen davalılara teslim edildiği gün itibariyle sebepsiz zenginleşme miktarı iade anındaki değeri gözetilerek belirlenmelidir. Davacı, taşınmazı iade etmeden yaptığı masrafları talep edemez.Somut olayda, taşınmazın zemin katının davacının kullanımında olduğu ihtilaflı değildir. Yine, üst katlar davacı tarafından tamir edilerek kiraya verilmiştir. Bu nedenle davalıların açtıkları ecrimisil davasında yapılan yargılama sonucunda 2004-2007 arası için 29 044,88 TL ecrimisilin tahsiline karar verilmiş olup hüküm kesinleşmiştir. O halde mahkemece, yukarıda açıklanan ilke ve esaslar dikkate alınarak davacının dava tarihinde taşınmazın zemin katında bulunan yeri halen kullandığı gözetilerek bu yer için yapmış olduğu masrafların (zorunlu-faydalı-lüks) hiç birisini davalılardan isteyemeyeceği gerekçesi ile bu kısım yönünden davanın reddine karar verilmelidir.Yine, davacı tarafından onarım yapılarak kiraya verilen yerler için ise; daha önce yargılaması yapılan ecrimisil dava dosyasındaki bilirkişi raporları da dikkate alınmak suretiyle muristen kalan hali ile yerin kiraya verilebilmesi ve kira bedeline katkısı oranında zorunlu ve faydalı giderleri isteyebileceği gözetilerek sebepsiz zenginleşme miktarının uzman bilirkişiler vasıtasıyla bu yönlerde de inceleme yapılarak hesaplattırılması sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme sonucu hüküm kurulması doğru görülmemiştir. Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428

. Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 27.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12977, Karar No: 2014/2115, Tarih: 29.01.2014

**2. Ceza Dairesi         2013/12977 E.  ,  2014/2115 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2012/133958

MAHKEMESİ : Tarsus 1.Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 06/04/2012

NUMARASI : 2012/21 (E) ve 2012/335 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın soruşturma evresinde alınan beyanında ve Orman İşletme Müdürlüğü görevlilerince hazırlanan suç tutanağında yakınanın arazisinde bulunan 8 adet ağacı kestiğini ikrar ettiği ancak bu ağaçların sahipsiz olduğunu düşünerek kestiğini savunduğu, yakınanın aşamalarda alınan beyanlarında ise şikayetçi olmadığını zararının bulunmadığını belirttiğinin, Orman İşletme Müdürlüğünce yapılan kadastro araştırması sonrasında suç yerinin orman arazisi olmadığının anlaşıldığı gözetilerek sanığın hırsızlık kastı ile hareket ettiğine dair delillerin nelerden ibaret olduğu denetime olanak verecek biçimde gösterilip tartışılmadan yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 29.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2015, Karar No: 2011/6526, Tarih: 02.12.2011

**8. Hukuk Dairesi         2011/2015 E.  ,  2011/6526 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Sınırlandırmanın İptali ve Tescil

... ile Hazine ve Emirler Köyü Tüzel Kişiliğj aralarındaki sınırlandırmanın iptali ve tescil davasının reddine dair ... Sulh Hukuk Mahkemesinden verilen 24.11.2010 gün ve 83/671 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı vekili, müvekkilinin 120 ada 176 parselin maliki olduğunu, taşınmazın ilk malikinin ... olduğunu, bu kişinin vefatıyla kızı ... ...’a mirasen intikal ettiğini, onun da taşınmazı kızı davacı ...’a devrettiğini, müvekkili Aynur’un annesinden aldığı şekilde zilyet ve tasarruf ederken kadastro çalışmalarının başladığını, 120 ada 176 parselin davacı adına tespit gördüğünü, bu parselle bir bütün olan 213 parselin ise, mera olarak sınırlandırıldığını, dava konusu bu taşınmazın merayla alakasının olmadığını, 213 numaralı parselin çevresinde bulunan 172, 173 ve 174 parsellerin de mera olarak tespit edilmesi üzerine, kadastro komisyonuna yapılan itirazın kabul edildiğini, bu parsellerin malikleri adına tescil edildiğini, 120 ada 176 parselle birlikte 175 ve 178 parsellere 1938 tarih 459 tahrir numaralı vergi kaydının uygulandığı, üç parselin miktar olarak 6000 m2 kabul edilerek taşınmazın kuzeyini mera okuması nedeniyle 213 numaralı parselin mera olarak sınırlandırıldığını, oysa bu taşınmazın hiçbir zaman mera olmadığını açıklayarak, sınırlandırmanın iptaliyle taşınmazın müvekkili adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı Hazine vekili, davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava konusu 176 parselle birlikte 175 ve 178 parsellere 1938 tarih 459 tahrir numaralı vergi kaydı uygulanmıştır. 176 parsel ..., 178 parsel ..., 175 parsel de Yusuf ... adına tespit görmüştür. Davacıyla birlikte ... ... ve ... kardeştirler. Vergi kayıt maliki ...davacıyla kardeşlerinin kök murisidir. Kadastroca, vergi kaydının kuzey sınırı mera okuduğu düşüncesiyle miktarı kadar yer davacıyla kardeşlerine bırakılmış, kuzeyde kalan kısım mera olarak sınırlandırılmıştır.

Ancak, bilahare 120 ada 172, 173 ve 174 parseller yönünden Kadastro Komisyonuna yapılan itiraz üzerine, 25.2.2000 tarihinde kadastro komisyonunca 459 tahrir numaralı vergi kaydının kuzey yönünü mera okuduğu, ancak taşınmazların merayla ilgisinin bulunmadığı, evvelce özel harman yeri olarak kullanılırken köy içinde kaldığı, üzerlerine bina yapıldığı ve komşu taşınmazlarla birlikte kullanıldığı açıklanarak sınırlandırmanın iptaliyle muterizler adına tesciline karar verilmiştir.

Ancak, bilahare 120 ada 172, 173 ve 174 parseller yönünden Kadastro Komisyonuna yapılan itiraz üzerine, 25.2.2000 tarihinde kadastro komisyonunca 459 tahrir numaralı vergi kaydının kuzey yönünü mera okuduğu, ancak taşınmazların merayla ilgisinin bulunmadığı, evvelce özel harman yeri olarak kullanılırken köy içinde kaldığı, üzerlerine bina yapıldığı ve komşu taşınmazlarla birlikte kullanıldığı açıklanarak sınırlandırmanın iptaliyle muterizler adına tesciline karar verilmiştir.

Mahallinde yapılan keşifte dinlenen şahit ve bilirkişiler de taşınmazın mera niteliğinde olmadığını söylemişler, ziraat mühendisi bilirkişi de bu yönde açıklamada bulunmuştur. Mahkemece, 120 ada 176 parsele uygulanan 459 tahrir numaralı vergi kaydının kuzey yönünü mera okuması nedeniyle davanın reddine karar verilmiştir. Vergi kaydının dava konusu taşınmaz yönünü mera okuması yeterli değildir. Ayrıca, bu yönde eylemli meranın da bulunması gerekir. Dava konusu 120 ada 213 numaralı parsel 501 m2 yüzölçümündedir. Paftasından anlaşılacağı üzere bu parselin kuzeyinde yol bulunmakta, yoldan sonra da köy içi mevkinde bulunan şahıslara ait taşınmazlar bulunmaktadır. Çevrede eylemli mera bulunmamaktadır. Daha önce kadastro komisyonuna yapılan itirazla da 213 numaralı parselin çevresindeki taşınmazların mera niteliğinde olmadığı belirlenmiştir. Bu belirlemelere göre, dava konusu taşınmazın mera niteliğinde olmadığı 120 ada 176 numaralı parselle birlikte miras ve intikal suretiyle önceki maliklerle birlikte davacının zilyetlik ve tasarrufunda bulunduğu anlaşılmıştır. Mahkemece, açıklanan bu nedenlerle davanın kabulüne karar vermek gerekirken reddine karar verilmiş olması doğru olmamıştır.

Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan kabulüyle usul ve kanuna aykırı olan hükmün 6100 sayılı HMK. ya 31.03.2011 tarih 6217 sayılı Kanunla eklenen geçici 3. madde yollamasıyla HUMK. 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA ve 18,40 TL peşin harcın istek halinde temyiz eden davacıya iadesine 02.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2071, Karar No: 2019/14240, Tarih: 25.06.2019

**9. Hukuk Dairesi         2019/2071 E.  ,  2019/14240 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ...BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 32. HUKUK DAİRESİ

Davacı derece ve kademesinin tespiti ile ücret farkı, ikramiye farkı, ilave tediye alacağı ile fazla çalışma ücreti farklarının tahsilini talep etmiştir.

İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin kararını taraf vekilleri istinaf etmiştir.

İlk Derece Mahkemesince davacının istinaf talebinin süre geçtiğinden reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin bu ret kararını davacı vekili ayrıca istinaf etmiştir.

...Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesi İlk Derece Mahkemesince davacının istinaf talebinin süre geçtiğinden reddine ilişkin kararının yerinde olduğu ve davalı açısından da İlk Derece Mahkemesinin davanın kısmen kabulüne ilişkin kararının esastan yerinde olduğu gerekçesi ile taraf vekillerinin istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

...Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesi’ nin kararını taraf vekilleri ayrı ayrı temyiz etmişlerdir.

Taraf vekillerinin temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşılmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre, taraf vekillerinin yerinde bulunmayan tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı HMK'nın 370. maddesi uyarınca ONANMASINA, dava dosyasının İlk Derece Mahkemesi'ne, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesi'ne gönderilmesine, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenlerden davalıya yükletilmesine, 25/06/2019 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2028, Karar No: 2014/6027, Tarih: 29.09.2014

**23. Hukuk Dairesi         2014/2028 E.  ,  2014/6027 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 13. Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ : 19/11/2012

NUMARASI : 2006/800-2012/340

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, 10.08.2005 tarihinde müvekkilinin anlaşacağı TV şirketlerinde yayınlanacak programlara izleyicilerin aktif olarak, katma değerli arama ve kısa mesaj aracılığıyla katılımlarını temin amacıyla davalıyla sözleşme imzaladıklarını, sözleşme gereği davalı tarafından servis numarası temin edileceğini, gelen numaralara ilişkin IVR ve SMS hizmeti vereceğini, aranan numaraya ilişkin GSM operatöründen gelen raporların müvekkiline iletileceğini, operatörden tahsil edeceği net tutarı sözleşmedeki gelir paylaşımı esasına göre müvekkiline ödemesi gerekirken, davalının söz konusu raporları iletmediği gibi GSM şirketinden tahsil ettiği tutarı da ödemediğini, bugüne kadar ödemesi gereken tutarın 600.000 Euro'dan fazla olduğunu, 26.09.2006 tarihli faturanın da davalı tarafından haksız olarak iade edildiğini, taraflar arasında imzalanan sözleşmenin 13. maddesi ile uygulanacak hukuk ve yetkili mahkeme konusunda Türkiye Cumhuriyeti Kanunları'nın uygulanacağı ve ihtilaf vukuunda yetkili mahkemenin İstanbul Mahkemeleri olacağının hükme bağlandığını ileri sürerek, fazlaya ilişkin haklar saklı kalmak kaydı ile 10.000 Euro alacağın ödeme tarihindeki TCMB efektif satış kuru üzerinden TL karşılığının, sözleşme gereğince ödeme yapılması gereken tarihten itibaren bir yıllık döviz mevduatına uygulanan en yüksek banka mevduat faiz oranı üzerinden temerrüt faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, Viyana Mahkemeleri'nin yetkili olduğunu, davacının hak ettiği ödenmemiş alacağının bulunmadığını, aksine davalıya borçlu olduğunu, taraflar arasında 10.08.2005 tarihli sözleşme dışında 21.09.2005 ve 01.04.2006 tarihli sözleşmeler imzalandığını, müvekkilince sözleşme gereği üstlendiği yükümlülüklerini tam ve eksiksiz yerine getirildiğini, davacı taraf yetkilisi olan K.. G.. tüm ödemelerin İngiltere'deki Wamac Trading Co. şirketinin Türkiye'deki bir hesabına yatırılması talimatını verdiğini ve bu şirketin faturaları tanzim edeceğini bildirdiğini, ödemelerin davacı tarafın talimatıyla Wamac Trading Co şirketine gerçekleştirildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davacı şirket ortağı ve yönetim kurulu üyesi olan S.. T.. "dava dışı Wamac Trading Co. şirketi adına banka hesapları açmak, var olan veya ileride açılacak banka hesaplarındaki parayı kullanmak" üzere, F.. B.. isimli kişiye vekâlet veren kişi olması ve davalının da sözleşmeden kaynaklanan ödeme yükümlülüklerini davacının talimatı ile Wamac Trading Co. isimli şirket hesabına yaptığı yönündeki savunması dikkate alınarak,

davalının sözleşmeden kaynaklanan davacıya karşı olan yükümlülüklerini yerine getirdiği sonuç ve kanaatine dosyaya sunulan tüm belgeler özellikle 07.11.2005 tarihli cevabi yazı ve tercümesi birlikte değerlendirilmek suretiyle varıldığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1-Dava, taraflar arasındaki hizmet alım sözleşmesine dayalı alacağın tahsili istemine ilişkindir.

Davalı tarafça, dava konusu alacağın davacı şirketin talimatı doğrultusunda Wamac Trading Co. isimli şirkete ödendiği savunulmuş olup,mahkemece bu talimata geçerlilik tanınarak ve davacı şirket ile dava dışı Wamac Trading Co. arasında organik bağ olduğu kabul edilerek, davanın reddine karar verilmiştir.

Mahkemece hükme esas alınan 07.11.2005 tarihli ödemenin, Wamac Trading Co.'ya yapılması talimatını içerir belge altındaki imzanın davacı şirket ortaklarından K.. G.. adına ait olduğu, davalı tarafça savunulmuş olup, bu imza ve belge içeriği davacı tarafça benimsenmiş değildir.

Dava tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 6762 sayılı TTK'nın temsil salahiyeti başlıklı 321. maddesi " Temsile salâhiyetli olanlar şirketin maksat ve mevzuuna dâhil olan her nevi işleri ve hukuki muameleleri şirket adına yapmak ve şirket unvanını kullanmak hakkını haizdirler. Temsil salâhiyetinin tahdidi, hüsnüniyet sahibi üçüncü şahıslara karşı hüküm ifade etmez. Ancak temsil salâhiyetinin sadece merkezin veya bir şubenin işlerine hasrolunduğuna veya müştereken kullanılmasına dair tescil ve ilân edilen tahditler muteberdir. Anonim şirket adına tanzim edilecek evrakın muteber olması için, aksine esas mukavelede hüküm olmadıkça temsile salâhiyetli olanlardan ikisinin imzası kâfidir. Temsile salâhiyetli olanlar tarafından yapılan muamelenin esas mukaveleye veya umumi heyet kararına aykırı olması, hüsnüniyet sahibi üçüncü şahısların o muameleden dolayı şirkete müracaatına mâni olamaz." hükmünü düzenlemektedir.

Dava tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 818 sayılı BK'nın borcun kaynaklarını düzenleyen hükümleri çerçevesinde temsil yetkisinin kullanılması, temsilci ile temsil edilen arasındaki iç ilişki; temsilcinin işlemlerinin 3. kişiler açısından sonuçlarının ise dış ilişki çerçevesinde değerlendirilmesi gerekmektedir.