muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/26517, Karar No: 2019/24098, Tarih: 23.12.2019

Somut olayda dosya içeriğinden, dava dilekçesinde davalı ... yanında davalı olarak gösterilen ... ... Beton A.Ş. adına dava dilekçesi ve eklerinin tebliğ edilmediği, UYAP sisteminde de anılan davalı adına tebliğe hazırlanmış tebliğ evraklarına rastlanılamamıştır. Yine, yapılan UYAP sorgulamasında, davalı ... ... Beton A.Ş’nin davalı taraf olarak sisteme kaydedilmediği anlaşılmaktadır. Yargılamanın taraf teşkili sağlanmadan yapıldığı anlaşılmaktadır.

Davalı tarafa dava dilekçesinin tebliğ edilmesi 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 122. maddesi gereğidir. Mahkemece yapılması gereken iş, davalı ... ... Beton A.Ş ’ne usulüne uygun olarak, ekleri ile beraber dava dilekçesinin tensip zaptı ile birlikte, duruşma gününün de tebliği yapılmak suretiyle bu madde uyarınca taraf teşkili sağlanmasıdır. Taraf teşkili sağlanmadan yargılamaya devam edilip yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Öte yandan; davalılardan ... yönünden husumetten red kararı verilmiş ise de, husumet yönünden yeterli araştırma yapılmadan ve gerçek hasım belirlenmeden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 124. maddesi uyarınca değerlendirme yapılmadan husumetten red kararı verildiği görülmektedir. Mahkemece yapılması gereken, davacının husumet yönelttiği ... yönünden husumet hususunun araştırılması ve sonucuna göre 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 124. maddesi uyarınca değerlendirme yapılmasıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, bozma sebebine göre sair yönlerin bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 23.12.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21714, Karar No: 2017/3607, Tarih: 19.06.2017

**1. Hukuk Dairesi         2014/21714 E.  ,  2017/3607 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen tapu kaydında düzeltim davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı ... vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'un raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Davacı, 246 parsel sayılı taşınmaz üzerine inşaa edilen kat irtifakı kurulmuş 111 ada 1 parsel sayılı taşınmazda C blokta bulunan 24 adet bağımsız bölüm ile D blokta bulunan 1 ve 2 no’lu bağımsız bölümlerin maliki olduğunu ileri sürerek tapu kayıtlarında “mesken” olarak gösterilen cinsinin “apart daire” olarak tashihine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, derdestlik itirazında bulunmuş, kat irtifakı projesi ve dağıtım listesinde taşınmazların mesken olarak göründüğünü,cins tashihi için bütün kat maliklerinin oybirliği ile karar alması gerektiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın konusunun cins değişikliği olmayıp tapuya yanlış yazılan taşınmaz cinsinin düzeltilmesine yönelik olduğu,taşınmazların projelendirme esnasında apart olarak düşünüldüğü ve buna göre proje hazırlandığı, tescil sırasında yanlışlıkla mesken olarak yazıldıklarının anlaşıldığı gerekçesiyle davanın kabulü ile 111 ada 1 parselde bulunan C bloktaki 24 adet bağımsız bölümün tapuda “mesken” olan cinslerinin “apart daire” olarak düzeltilmesine karar verilmiştir.

Dava; iddianın ileri sürülüş biçimi ile dava dilekçesi içeriği ve davacı vekilinin 30.04.2014 tarihli duruşmadaki beyanına nazaran davacının maliki olduğu bağımsız bölümlerin tapu kaydında “mesken” olarak görünen cinsinin “apart daire” olarak tashihine ilişkindir.

22.07.2013 tarihli ve 2013/5150 sayılı Bakanlar Kurulu Kararı ile yürürlüğe konulan (18.05.1994 tarihli ve 94/5623 sayılı Bakanlar Kurulu Kararı ile yürürlüğe konulan Tapu Sicili Tüzüğü'nün 81 ve 85.) Tapu Sicili Tüzüğünün 72 ve 74. maddelerine göre tapu kütüğündeki kaydın değiştirilmesi ve kütük üzerindeki düzeltmelerin, bir başka ifade ile tapuda cins ve vasıf düzeltilmesi işlemlerinin tapu idaresince yapılacağı ve idari bir görev olduğu tartışmasızdır.

Hal böyle olunca, davanın görülebilirlik koşulu olmadığından reddine karar verilmesi gerekirken, işin esasına girilerek yazılı olduğu üzere davanın kabulüne karar verilmiş olması doğru değildir.

Davalı ... vekilinin temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 19.06.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1986, Karar No: 2023/1069, Tarih: 15.03.2023

**2. Hukuk Dairesi         2023/1986 E.  ,  2023/1069 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

Taraflar arasındaki korunma kararının kaldırılması davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın hakkındaki korunma kararı kaldırılan .... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece Mahkeme kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Davacı kurum vekili tarafından Dairece verilen kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla; kesinlik, süre ve diğer usul eksiklikler yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, karar düzeltme dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1.... Valiliği ...'nün 12.04.2016 tarihli yazıları ile küçük ....'ye babası ...'nin bakmak istemediğini, kuruma alınmasını talep ettiğini, çocuğun evde babası ve üvey annesinin şiddetine maruz kaldığını, ailenin çocuğu okula göndermediğini, çocuğun ...'a kaçtığını, bir gün sonra bulunarak tekrar ...'e getirildiği konusunda 183'e ihbarda bulunulduğunu, çocuk hakkında sosyal inceleme yapıldığını ve 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun (5395 sayılı Kanun) 5 inci maddesinin birinci fıkrasının (c) bendi gereği, çocuk .... hakkında bakım tedbiri uygulanmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

2. ... Valiliği ... Sevgi Evleri Çocuk Yuvası ve Kız Yetiştirme Yurdu Müdürlüğü'nün 31.05.2016 tarihli yazısı ile bakım tedbiri kaldırılarak çocuğun babasına teslim edilmesi talep edilmişti.

II. CEVAP

Dava hasımsız olarak açılmıştır.

III. MAHKEME KARARI

1. Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen asıl kararı ile, ... Valiliği Aile ve Sosyal Politikalar İl Müdürlüğünün 12.04.2016 tarihli talep dilekçesi ekinde bulunan değerlendirme raporunda küçük .... hakkında bakım tedbiri kararı alınmasının uygun olacağı belirtildiğinden talebin kabulü ile küçük ... hakkında 5395 sayılı Kanun'un 5 inci maddesinin birinci fıkrasının c bendi uyarınca bakım tedbiri uygulanmasına karar verilmiştir.

2. Mahkemece 10.06.2016 tarihli ek karar ile; ... Sevgi Evleri Çocuk Yuvası ve Kız Yetiştirme Yurdu Müdürlüğü'nce çocuk ....'nin 05.05.2016 tarihli beyanı da dikkate alınarak mevcut durum itibariyle yeniden sosyal inceleme yaptırıldığı, ... Sevgi Evleri Çocuk Yuvası ve Kız Yetiştirme Yurdu Müdürlüğü'nde görevli uzmanın 04.05.2016 tarihli raporu dikkate alınarak çocuk .... hakkında 5395 sayılı Kanun'un 5 inci maddesinin birinci fıkrasının (c) bendi uyarınca verilen bakım tedbirinin kaldırılmasına ve bulunduğu yetiştirme yurdundan alınarak babası ...'ye teslimine karar verilmiştir.

IV. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuran

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde, hakkındaki korunma kararı kaldırılan .... vekili tarafından temyiz isteminde bulunulmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

IV. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuran

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde, hakkındaki korunma kararı kaldırılan .... vekili tarafından temyiz isteminde bulunulmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Dairenin 30.11.2022 gün ve 2022/9607 Esas - 2022/9833 Karar sayılı kararıyla, davanın 2828 sayılı Sosyal Hizmetler Kanunu'na (2828 sayılı Kanun) göre alınmış olan korunma kararının kaldırılmasına ilişkin olduğu, 2828 sayılı Kanun'un 22 nci maddesinin birinci fıkrasında korunmaya muhtaç çocukların, ergin oluncaya kadar, bu kanun hükümlerine göre kurulan sosyal hizmet kuruluşlarında bakılıp gözetilmeleri hususundaki tedbirin görevli ve yetkili mahkemece alınacağının hükme bağlandığı, yine aynı Kanun'un 24 üncü maddesinde ise, korunma kararı alınmasını gerektiren şartların ortadan kalkması halinde, kurum yetkililerinin önerisi üzerine mahkemece, çocuk ergin olmadan kaldırılabileceği gibi, ergin olduktan sonra da, çocuğun rızası alınmak şartıyla ve bu maddede gösterilen şartların varlığı halinde korunma kararının devamına karar verilebileceğinin hükme bağlandığı, 5395 sayılı Kanun'un 26 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında mahkemeler ve çocuk hakiminin bu kanun ve diğer kanunlarda yer alan tedbir kararlarını almakla görevli olduğunun düzenlendiği, 2828 sayılı Kanun'da yer alan tedbir kararlarında da çocuk mahkemelerinin görevli olduğu, buna göre 5395 sayılı Kanun'un yürürlüğe girmesiyle, 2828 sayılı Kanun uyarınca korunmaya muhtaç çocuklar hakkında korunma kararı alma ve koşullarının varlığı halinde bu kararı kaldırma görevinin çocuk mahkemelerinin görevi kapsamına alındığı, işin esasıyla ilgili karar verme görevi sonradan yürürlüğe giren yukarıda bahsedilen kanunla değiştiğine göre, davanın, çocuk mahkemesinin görevine girdiği, 5395 sayılı Kanun'un geçici 1 inci maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca çocuk mahkemelerinin bulunmadığı yerlerde aile ya da asliye hukuk mahkemelerinin görevli olacağı düzenlemesinin yer aldığı, Erdemli'de çocuk mahkemesinin bulunmadığı, müstakil aile mahkemesinin bulunduğu, gerçekleşen bu durum karşısında, aile mahkemesine görevsizlik kararı verilmek üzere hükmün bozulmasına karar vermek gerektiği belirtilerek kararın bozulmasına karar verilmiş, kabule göre de; korunma kararının kaldırılmasına yönelik isteğin korunma altında bulunan çocuğun hak ve menfaatleriyle ilgili olup davanın, hakkında korunma kararı alınmış olan kişi küçük ise yasal temsilcisine, ergin ise korunma altına alınan kişiye yöneltilmesi gerektiği, mahkemece bu husus nazara alınmadan eksik hasım ve incelemeyle hüküm kurulmasının da doğru görülmediği belirtilmiştir.

V. KARAR DÜZELTME

A. Karar Düzeltme Yoluna Başvuran

Dairenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı kurum vekili tarafından karar düzeltme isteminde bulunulmuştur.

B. Karar Düzeltme Sebepleri

V. KARAR DÜZELTME

A. Karar Düzeltme Yoluna Başvuran

Dairenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı kurum vekili tarafından karar düzeltme isteminde bulunulmuştur.

B. Karar Düzeltme Sebepleri

Davacı kurum vekili karar düzeltme dilekçesinde özetle; yerel mahkemenin ek karar tarihinde Erdemli'de Aile Mahkemesi bulunmadığını, yerel mahkemenin bu nedenle davaya Aile Mahkemesi sıfatıyla bakarak karar verdiğini, Erdemli'de Aile Mahkemesinin 2020 yılında kurulduğunu, kaldı ki hakkındaki bakım tedbiri kararı on gün süren, kendisinin ve babasının talebi ile babasına teslim edilen karşı tarafın altı yıl geçtikten sonra temyiz kanun yoluna başvurmasının 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 2 nci ve 3 üncü maddeleri kapsamında dürüstlük ve iyiniyet kuralları ile bağdaşmadığını, kararın temyizen incelenmesinde hiçbir hukuki yararın bulunmadığını ileri sürerek; kararın düzeltilmesini ve Mahkeme kararının onanmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, 5395 sayılı Kanun uyarınca daha önce çocuk hakkında verilen korunma kararının kaldırılması şartlarının somut olayda gerçekleşip gerçekleşmediği, davanın görevli mahkemede görülüp görülmediği, hasımsız olarak görülüp görülemeyeceği, Dairenin 30.11.2022 tarihli ve 2022/9607 Esas, 2022/9833 Karar sayılı ilamında düzeltilmesi gereken bir yanlışlığın bulunup bulunmadığı, davacı kurum vekilinin karar düzeltme talebinin yerinde olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun (1086 sayılı Kanun) 440 ıncı maddesi. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Kanun'un 428 inci ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrası. 5395 sayılı Kanun'un 5 inci, 7 inci maddeleri, 26 ncı maddesinin üçüncü fıkrası ile geçici 1 inci maddesinin dördüncü fıkrası.

3. Değerlendirme

1. Yargıtay kararının düzeltilmesi 1086 sayılı Kanun'un 440 ıncı maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Mahkemece verilen karar, Dairemizce yasal ve hukuki dayanakları gösterilmek suretiyle bozulmuş olup, temyiz ilamında bildirilen gerektirici sebeplere göre karar düzeltme istemi 1086 sayılı Kanun'un 440 ıncı maddesindeki nedenlerden hiçbirisine dayanmamaktadır. Bu nedenle yerinde olmayan istemin reddi gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Karar düzeltme talebinin REDDİNE,

1086 sayılı Kanun 442/son ve 4421 sayılı Kanunun 2 ve 4/b-1 maddeleri delaletiyle takdiren 1.470,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden tahsiline,

15.03.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15710, Karar No: 2018/549, Tarih: 12.02.2018

**19. Hukuk Dairesi         2016/15710 E.  ,  2018/549 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davacının Renault marka 2008 model aracı 30/04/2012 tarihinde davalıdan satın aldığını, davacının TIR şoförü olduğunu, her gün Bursa-İnegöl arasında yol kat ettiğini, yol mesafesinin tek gidiş 110 km. olduğunu, her gün 2 veya 3 sefer yaptığını, davacının aracının standart araçlardaki mazot sarfiyatının %20 ila 25 daha fazlasını yaptığını, %40-44 arasında mazot sarf ettiğini, bu durumun ... 2.Asliye Hukuk Mahkemesinin 2013/23 D.İş sayılı dosyasıyla tespit edildiğini, bir yıl süresince mazot sarfiyatının fazla olması nedeniyle davacının zarara uğradığını, aracın ayıplı olduğunu belirterek satış bedelinden indirim ve davacının mazot sarfiyatının fazla olması nedeniyle uğradığı menfi zararının tazminini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının yaptırdığı tespitin usul ve yasaya aykırı olduğunu, ayıp ihbar sürelerine riayet edilmediğini, dava dilekçesinde talep miktarlarının belli olmadığını, bu hususun açıklattırılması gerektiğini, davacının aracı 30/04/2012 tarihinde satın aldığını, aracı ilk defa 02/06/2012 tarihinde mazot sarfiyatının olması gerekenin üzerinde olduğu iddiasıyla servise bırakıldığını, farklı şikayetlerle üç defa getirildiğini, işlem yapılmadan işi olduğu gerekçesiyle aracın çıkarıldığını, davacının tüm sistemin değişmesine muvafakat vermemesi üzerine enjektör onarımı yapıldığını, davalının sorumluluğunun bulunmadığını belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece yapılan yargılama, toplanan delillere ve benimsenen bilirkişi raporlarına göre; fazla yakıt tüketiminin lüzumlu vasıflarda eksiklik yani olmazsa olmaz nitelikte bir eksiklik değil, tanıtma ve kullanma kılavuzunda satıcı tarafından vaat edilen nitelik veya niceliğin bulunmaması şeklinde ortaya atılan bir eksiklik olduğu, aracın fazla yakıt tüketmesinin önlenmesi için enjektörlerin değişmesi gerektiği yorumunun ancak sıfır km yeni araçlar için geçerli olabileceği, davacı ile dava dışı lojistik şirketleriyle yapılan sözleşmelere göre yakıt tüketiminin 100 km'de 38 litre olarak belirtildiği, sözleşme ekinde yer alan araç yakma oranının %40 olarak belirtildiği ve davalı şirket tarafından davacıya satılan aracın ikinci el olduğu, 500.000 km kat etmiş olduğu, bu tür araçlarda yakıt tüketiminin pek çok faktöre göre değişebileceği gözönüne alınarak davacının aracın fazla yakıt tüketmesi dolayısıyla ayıplı olduğu iddiasının ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 12/02/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11478, Karar No: 2016/2057, Tarih: 08.02.2016

**18. Ceza Dairesi         2015/11478 E.  ,  2016/2057 K.**

**"İçtihat Metni"**

KARAR

Hakaret suçundan sanık ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 125/1 (2 defa) ve 62/1 (2 defa), maddeleri gereğince iki kez 2 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına dair Torbalı 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 03/07/2014 tarihli ve 2014/210 esas, 2014/586 sayılı kararının, Adalet Bakanlığı tarafından yasa yararına bozulmasının istenilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 19.12.2014 gün ve 401729 sayılı istem yazısıyla, Dairemize gönderilen dava dosyası incelendi.

İstem yazısında: “Dosya kapsamına göre, sanık hakkında hakaret suçunu zincirleme şekilde işlediğinden bahisle iddianame tanzim edildiği, ancak sanığa hakaret suçundan dolayı ayrı ayrı cezaya hükmedildiği, iddianamede talep edilen cezadan farklı bir cezaya hükmedilmesi durumunda sanığa 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 226/3.maddesi gereğince ek savunma için süre vermesi ve bu sürede sanığın ek savunması alındıktan sonra karar verilmesi gerekirken savunma hakkı kısıtlanmak suretiyle yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” denilmektedir.

Hukuksal Değerlendirme:

5271 sayılı CMK’nın “Suçun niteliğinin değişmesi” başlıklı 226. maddesinde;

1) Sanık, suçun hukukî niteliğinin değişmesinden önce haber verilip de savunmasını yapabilecek bir hâlde bulundurulmadıkça, iddianamede kanunî unsurları gösterilen suçun değindiği kanun hükmünden başkasıyla mahkûm edilemez.

2) Cezanın artırılmasını veya cezaya ek olarak güvenlik tedbirlerinin uygulanmasını gerektirecek hâller, ilk defa duruşma sırasında ortaya çıktığında aynı hüküm uygulanır.

3) Ek savunma verilmesini gerektiren hâllerde istem üzerine sanığa ek savunmasını hazırlaması için süre verilir.

4) Yukarıdaki fıkralarda yazılı bildirimler, varsa müdafie yapılır. Müdafii sanığa tanınan haklardan onun gibi yararlanır” düzenlemelerine yer verilmiştir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.06.2012 gün ve 13/125-236 sayılı kararında da belirtildiği üzere, sanığın ceza yargılamasındaki en önemli haklarından biri yargılamanın her aşamasında göz önünde bulundurulması gereken savunma hakkıdır. Anayasa ve uluslararası sözleşmelerle güvence altına alınmış olan bu hakkın, herhangi bir nedenle sınırlandırılması olanaklı değildir. Nitekim 1412 sayılı CMUK’nın 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan 308/8. maddesine göre de savunma hakkının kısıtlanması mutlak bozma nedenlerindendir.

Maddenin açık düzenlemesinden de anlaşılacağı üzere, iddianamede gösterilen eylemin hukuki niteliğinin değişmesi ya da cezanın artırılmasını veya cezaya ek olarak güvenlik tedbirlerinin uygulanmasını gerektirecek hallerin ilk defa duruşma sırasında ortaya çıkması halinde, anılan maddenin birinci fıkrası uyarınca sanık veya müdafiine ek savunma hakkı verilmesi gerekmektedir.

Maddenin açık düzenlemesinden de anlaşılacağı üzere, iddianamede gösterilen eylemin hukuki niteliğinin değişmesi ya da cezanın artırılmasını veya cezaya ek olarak güvenlik tedbirlerinin uygulanmasını gerektirecek hallerin ilk defa duruşma sırasında ortaya çıkması halinde, anılan maddenin birinci fıkrası uyarınca sanık veya müdafiine ek savunma hakkı verilmesi gerekmektedir.

İnceleme konusu somut olayda; Torbalı Cumhuriyet Başsavcılığının 05.03.2014 tarihli iddianamesiyle, sanık ... hakkında mağdurlar ... ile ...’a karşı hakaret suçunu zincirleme şekilde işlediğine ilişkin dava açılmasına karşın, 03.07.2014 tarihli hükümde, sanık ...’a ek savunma hakkı vermeksizin mağdurlar ... ve ...’a karşı işlediği hakaret suçlarından ayrı ayrı mahkumiyetine karar vermesi hukuka aykırıdır.

Sonuç ve Karar:

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden,

1- Hakaret suçundan sanık ... hakkında Torbalı 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 03/07/2014 tarihli ve 2014/210 esas, 2014/586 sayılı kararının, CMK’nın 309. maddesi uyarınca kanun yararına BOZULMASINA,

2- Aynı Kanun maddesinin 4-b fıkrası gereğince, sonraki işlemlerin mahallinde tamamlanmasına, 08.02.2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1167, Karar No: 2015/4902, Tarih: 18.03.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/1167 E.  ,  2015/4902 K.**

**"İçtihat Metni"**

İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1.Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacının aşağıdaki aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2.Davacı, davalı S.. B.. ... Eğitim Araştırma Hastanesi'nde en uzunu 1 yıl ve daha kısa süreli hizmet alım sözleşmeleri ile alt işverenler nezdinde otomasyon görevlisi adı altında asıl işin bir bölümü olan veri giriş, hasta kayıt, doktorlara ait tüm tıbbi kayıt ve veri işlemlerinde yardımcı olarak çalıştırıldığını, kayıt işlemlerini tutup röntgen ve kan tahlili işlemlerini yaptığını, röntgen teknisyeninin işini yaptığını, çekilen röntgenin çıktısının alınıp okutulması, doktorun uygulayacağı enjeksiyonun hazırlanması, ilaçların girilmesi, enjeksiyona çekimi, doktor hasta tanı giriş işleminin yapılması, doktor gözetiminde rapor yazılması ve okunması, bazı raporların teknisyenlerle birlikte hazırlanması, tansiyon ölçümü raporlar ve sevk işlemlerinin medulaya girilmesi gibi hastanenin asıl işleri yaptığını her sabah 7.30'dan 8.30'a kadar hastalara sıra verme işlemlerini yaptığını acilde çalıştığı dönemde acil nöbeti tuttuğunu emir ve talimatları hastane yetkilisinden aldığını, hastane memurlarıyla aynı işi yaptıklarını tüm bu işleri hastanede çalışan kadrolu memurlarla beraber yerine getirdiğini, tüm emir ve talimatı hastane yöneticilerinden aldığını, işe alınırken dahi hastane yönetimince sınava tabi tutulduklarını, her alt işveren ile en uzunu 1 yıl olmak kaydıyla 1'den fazla iş sözleşmesi yapılarak, girdi-çıktı yapıldığını, alt işverenler değişmesine rağmen çalışmaya devam ettiklerini, hastanedeki devlet memurlarının çalışma saatleriyle davacının çalışma saatlerinin farklı olduğunu, davacıya ödenen ücretin Anayasaya, İş Kanununa ve ilgili yasalara aykırılık teşkil ettiğini, davalı kurum ile dava dışı şirketler arasında yapılan sözleşmelerin muvazaaya dayandığını, muvazaanın tespiti ile davacının işe giriş tarihinden itibaren S.. B.. personeli sayılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı S.. B.. vekili davaya karşı husumet itirazında bulunduklarını, Türkiye Kamu Hastaneleri Kurumunun taraf ehliyetine hâiz olduğunu, kamu kurumu olan hastanelerde çalışan memur, sözleşmeli personel ve geçici ya da sürekli işçilerin işe alımları ya da çalıştırılmalarının başta 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu 'na tabi olmak üzere daha sıkı hukuki düzenlemelere tabi tutulduğunu, uyuşmazlığa konu olan alt işveren şirketlerden hizmet satın alınarak, kamu hastanelerinde işçi çalıştırılmasının tamamen kanun ve mevzuata uygun bir şekilde yapıldığını, ayrıca İş Kanunu 'nun 2. maddesinin 8 ve 9. fıkralarındaki düzenlemeler gereği kamuda alt işveren ilişkisi altında çalıştırılan işçilerin daimi kadro ve pozisyonlara ilişkin hakları isteyemeyecekleri, konuya ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin bu fıkralarla ilgili eşitlik ilkesi ve işçi lehine koruma ilkesini ihlal ettiği ile ilgili iptal isteğini reddettiğini, tüm bunlardan dolayı alt işveren ilişkisinin muvazaalı olduğuna dair davacı tarafın dava dilekçesinde ileri sürdüğü iddiaların yersiz ve hukuka aykırı olduğunu belirterek haksız ve mesnetsiz açılan davanın reddini istemiştir.