muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/7195, Karar No: 2024/8781, Tarih: 19.09.2024

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile "... Çerkezköy İlçe Milli Müdürlüğünden celbedilen 2010-2014 yılları arası eğitim-öğretim dönemlerine ait iş takvimine göre Davacının iş akdinin askıda olduğu sömestr ve yaz tatilleri dönemleri ayrık tutulmak ve hizmet süreleri birbirine eklenmek suretiyle tüm dosya kapsamı değerlendirilerek; davalı tarafça sunulan belgelerden 30.10.2011’den 27.04.2012 tarihlerine kadar davacı ve okul müdürünün imzasını taşıyan 650’şer TL’lik maaş ödemesine ilişkin belgeler, Çerkezköy İlçe Milli Eğitim Müdürlüğünden celbedilen belgelerden Bordro tanığı ...’in 20.06.2011 tarihinde ve Bordro tanığı ...’nin 01.09.2011 tarihinde ilgili okulda çalışmaya başladıklarının anlaşılması karşısında her iki tanığın da beyanların da “ben ... İlköğretim okuluna başladığımda davacı bu okulda hali hazırda çalışmaktaydı” şeklindeki beyanları ile davacının çalışmasının geriye dönük Haziran 2011 dönemine kadar ispatlandığı; yine davacı tanığı ... ve Günnür Günay’ın “Davacı 2010 yılı Eylül ayında çalışmaya başladı” şeklindeki beyanlarının; bordro tanığı ...’ün 01.10.2019 tarihli Mahkememizde vermiş olduğu ifadesinde “davacı yaklaşık 2, 2,5 yıl ... İlköğretim okulunda çalışmıştır.” şeklindeki yan delil niteliğindeki beyanları ille desteklendiği anlaşılmakla; davacının 20.09.2010 tarihinden 28.02.2013 tarihine kadar Çerkezköy ... Ortaokulu Müdürlüğü Okul Aile Birliği nezdinde kesintisiz çalıştığı; sömestr ve yaz tatillerinde iş akdinin askıda olduğu, çalışmalarının 30 gün üzerinden bildirilmesi gerektiği kanaatine varılarak bu esaslara uygun olarak hazırlanan usul ve yasaya uygun bilirkişi rapordaki tespitlere itibar edilmiş; çalışmalarının hiç bildirilmeyen dönemler için bu dönemlerin tespiti; çalışmalarının eksik gün olarak bildirilen ve Kuruma eksik gün nedeninin dayanağı olan EK-10 belgelerinin sunulmadığı 2012/11 ve 2012/12 dönemler için ise bu eksik kalan günlerin tespiti yönünde hüküm kurmak gerektiği" gerekçesiyle,

"Davanın kısmen kabulü ile

1-Davacı ...’ın

20.09.2010-31.12.2010 arasında 101 gün, günlük 25,35 TL brüt ücretle,

01.01.2011-28.01.2011 arasında 28 gün, günlük 26,55 TL brüt ücretle,

14.02.2011-17.06.2011 arasında 123 gün, günlük 26,55 TL brüt ücretle,

19.09.2011-31.12.2011 arasında 102 gün, günlük 27,90 TL brüt ücretle,

01.01.2012-20.01.2012 arasında 20 gün, günlük 29,55 TL brüt ücretle,

06.02.2012-08.06.2012 arasında 122 gün, günlük 29,55 TL brüt ücretle,

17.09.2012-31.10.2012 arasında 44 gün, günlük 31,33 TL brüt ücretle,

2012/11 döneminde eksik kalan 8 gün günlük 31,35 TL brüt ücretle,

2012/12 döneminde eksik kalan 9 gün günlük 31,35 TL brüt ücretle, davalı Kuruma bağlı Çerkezköy ... Ortaokulu Müdürlüğü Okul Aile Birliği nezdinde çalıştığının tespitine, fazlaya ilişkin taleplerin reddine" karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

06.02.2012-08.06.2012 arasında 122 gün, günlük 29,55 TL brüt ücretle,

17.09.2012-31.10.2012 arasında 44 gün, günlük 31,33 TL brüt ücretle,

2012/11 döneminde eksik kalan 8 gün günlük 31,35 TL brüt ücretle,

2012/12 döneminde eksik kalan 9 gün günlük 31,35 TL brüt ücretle, davalı Kuruma bağlı Çerkezköy ... Ortaokulu Müdürlüğü Okul Aile Birliği nezdinde çalıştığının tespitine, fazlaya ilişkin taleplerin reddine" karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı ve fer'i müdahil Kurum vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

İlk Derece Mahkemesi kararına karşı davalı vekili; mahkemenin hak düşüm süresinin geçmiş bulunduğuna ilişkin savunmalarını dikkate almadan karar verdiğini, eğitim ve öğretime ara verilen tatil dönemlerinde davacının iş sözleşmesinin askıda değil sona ererek eğitim yılı başında yeniden kurulma şeklinde cereyan ettiğini, mahkemece dinlenen tanıkların beyanlarının, Mahkeme kararında belirtilen zaman aralıklarının tümü boyunca kesintisiz çalışma olgusunu kesin, net ve çelişkisiz biçimde ortaya koymamış olduğunu, belirterek; istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

İlk Derece Mahkemesi kararına karşı fer'i müdahil Kurum vekili; davacının çalıştığını ispatlar herhangi bir yasal delil bulunmadığını, yerel mahkemenin eksik incelemeyle salt tanık beyanlarına dayalı olarak karar verdiğini, Kurum kayıtları incelendiği takdirde davacının davalı işyerinde 5510 sayılı Kanun'a tabi olarak hizmet akdiyle çalıştığına ilişkin bir prim ödemesi bulunmadığını, Yargıtay’ın istikrar kazanmış içtihatları gereği sigortalılığın oluşumu yönünden çalışma olgusunun varlığının zorunlu olduğunu, işe giriş bildirgesi salt işe alınmayı göstermekle birlikte çalışmanın mevcudiyeti yönünden tek başına yeterli kabul edilemeyeceğinden kararın hatalı olduğunu belirterek; istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararında "...Somut olayda; davanın Kuruma işe giriş bildirgelerinin verilmiş olması nedeniyle 5 yıllık hak düşürücü süre içinde açıldığı, dosyada dinlenilen bordro tanıklarının, dava konusu dönemi kapsar şekilde hizmetlerinin bildirildiği, tanıkların davacının fiili ve kesintisiz çalışmasını doğrular şekilde beyanlarının bulunduğu, Kuruma bildirilen eksik sürelere ilişkin bilgi ve belgelerin Kurum ve davalı Bakanlık tarafından dosyaya sunulmadığı, her ne kadar davalı okul işyeri 01.11.2012 tarihinde kanun kapsamına alınmış ise de kamu görevlisi öğretmenlerin çalışma sürelerine göre okulun dava konusu dönemde faal ve kanun kapsamına alınabilir işyeri niteliğinin sabit olduğu, dinlenilen bordro tanıklarının beyanları ve imzalı hesap pusulaları doğrultusunda davacının 18.09.2010-28.02.2013 tarihleri arasında sürekli ve kesintisiz çalıştığının kanıtlanması karşısında bu sürelerde hizmet akdiyle çalıştığının tespitine ilişkin mahkeme kararının yerinde olduğu anlaşılmıştır.

Yukarıda yer alan maddi ve hukuki açıklamalar ışığında; istinaf kanun yoluna başvuran taraf ve HMK'nın 355 inci maddesine göre istinaf sebepleri dikkate alınarak yapılan istinaf incelemesine göre, İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve esas yönünden hukuka uygun olduğu anlaşıldığından, davalı ... vekilinin ve fer'i müdahil Kurum vekilinin istinaf istemlerinin 6100 sayılı HMK'nın 353/1-b.1 bendi uyarınca oy birliğiyle esastan reddine" karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı ... vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı ... vekili, istinaf dilekçesinde öne sürdüğü gerekçelerle davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370, 371 inci; 5510 sayılı Kanun'un 86/9 uncu maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, dosyada yer alan tüm bilgi ve belgelerin incelenmesinde verilen hükmün yerinde olduğu anlaşılmakla davalı vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

19.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/10284, Karar No: 2021/5958, Tarih: 25.06.2021

**11. Ceza Dairesi         2021/10284 E.  ,  2021/5958 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme, defter belge gizleme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Reyhanlı Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 20/04/2012 tarih, 2012/492 Esas sayılı iddianamesi ile sanık hakkında “2007 takvim yılında sahte fatura düzenleme“ suçundan da kamu davası açıldığı halde Mahkemece bu suçtan hüküm kurulmadığı anlaşılmakla, mahallinde hüküm kurulması mümkün görülmüştür.

1-Defter ve belge gizleme suçundan verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik sanığın esasa yönelik, katılan vekilinin ise yalnızca vekalet ücretine hasren yaptığı temyiz nedenlerinin incelenmesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilerek tartışılan delillere, mahkemenin oluşa uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanık ... katılan vekilinin yerinde görülmeyen sair temyiz taleplerinin reddine, ancak;

Sanığın mahkumiyetine karar verildiği halde kendisini vekil ile temsil ettiren katılan lehine hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca maktu vekalet ücretine hükmolunmaması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... katılan vekilinin temyiz talepleri bu nedenlerle yerinde görüldüğünden 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA; ancak yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususun 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, sanık hakkında kurulan hüküm fıkrasına "katılanın kendisini vekil ile temsil ettirdiği anlaşıldığından, hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca takdir edilen 1800 TL vekalet ücretinin sanıktan alınıp katılana verilmesine" ibaresinin eklenmesi suretiyle, sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

2-2008 takvim yılında sahte ve muhteviyatı itibariyle yanıltıcı belge kullanmak suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik sanığın temyiz taleplerinin incelenmesinde;

Sanık hakkında sahte fatura düzenleme suçundan kamu davası açıldığı halde hüküm fıkrasında sahte ve muhteviyatı itibariyle yanıltıcı belge kullanmak suçundan mahkumiyetine karar verilerek hüküm karıştırılmış ise de, zamanaşımının olumsuz bir muhakeme şartı olarak kovuşturmaya engel olduğu gözetilerek;

2-2008 takvim yılında sahte ve muhteviyatı itibariyle yanıltıcı belge kullanmak suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik sanığın temyiz taleplerinin incelenmesinde;

Sanık hakkında sahte fatura düzenleme suçundan kamu davası açıldığı halde hüküm fıkrasında sahte ve muhteviyatı itibariyle yanıltıcı belge kullanmak suçundan mahkumiyetine karar verilerek hüküm karıştırılmış ise de, zamanaşımının olumsuz bir muhakeme şartı olarak kovuşturmaya engel olduğu gözetilerek;

Sanığa yüklenen "2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme" suçunun Kanun’daki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının en aleyhe kabulle 31.12.2008 olan suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davalarının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE,

3-2009 takvim yılında sahte ve muhteviyatı itibariyle yanıltıcı belge kullanmak suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik sanığın temyiz taleplerinin incelenmesinde;

5271 sayılı CMK'nin 225. maddesi uyarınca hükmün konusu duruşmanın neticesine göre iddianamede gösterilen fiil ve failden ibaret olup, iddianamede açıklanan ve suç oluşturduğu ileri sürülen fiilin dışına çıkılarak açılmayan davadan yargılama yapılıp hüküm kurulmasının mümkün bulunmadığı; 213 sayılı Yasanın 367. maddesi uyarınca dava şartı olan mütalaaya uygun olarak 20/04/2012 tarihli iddianame ile sanık hakkında, “2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçundan kamu davası açıldığı, “sahte ve muhteviyatı itibariyle yanıltıcı belge kullanmak” suçundan açılmış bir dava bulunmadığı gibi birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olan "sahte fatura düzenlemek" ve “sahte ve muhteviyatı itibariyle yanıltıcı belge kullanmak” suçlarının birbirine dönüşmeyeceği halde iddianame kapsamı dışına çıkılarak, sanık hakkında “2009 takvim yılında sahte ve muhteviyatı itibariyle yanıltıcı belge kullanmak” suçundan mahkumiyet hükmü kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 25.06.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/10322, Karar No: 2011/869, Tarih: 31.01.2011

**6. Hukuk Dairesi         2010/10322 E.  ,  2011/869 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tahliye davasına dair karar davacı-davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava temerrüt ve süre bitimi nedeniyle kiralananın tahliyesi ve kira alacağının tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece temerrüt ve süre bitimi nedeniyle açılan tahliye isteminin reddine kira alacağının tahsiline karar verilmiş, hüküm davacı ve davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya kapsamına, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerekçelere göre davalının tüm davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı vekilinin süre bitimi nedeniyle kiralananın tahliyesine ilişkin temyiz itirazlarına gelince:

Hükme esas alınan 1.1.2009 başlangıç ve 1.1.2010 bitim tarihli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Sözleşme ile 5,13, ve 18 parsel sayılı taşınmazların tarımsal amaçlı olarak kullanılmak üzere toplam 2.000.-TL kira bedeli karşılığı kiraya verildiği ve kira sözleşmesinin bu haliyle hasılat kirasına konu olduğu anlaşılmaktadır. B.K. Sükut ile Tecdit başlıklı 287. maddesinde “kira muayyen bir müddet için akdolupta bu müddetin hitamında kiralayanın malumatıyla ve muhalefet olmaksızın kiralananın istimaline devam olunduğu yahut mukavelede fesih hakkında gösterilen ihbarı iki taraftan hiçbiri yapmadığı takdirde hilafına bir hüküm yoksa bir senelik bir müddetin hitamından altı ay evvel ihbar suretiyle fesholununcaya kadar kira seneden seneye akit teçdit edilmiş sayılır” hükmüne yer verilmiştir.Bu hükme göre kira herhangi bir süre için akdedilmiş ise tesbit edilen tarihte sözleşme kendiliğinden son bulur.Ancak kiralayanın malumatı ile ve onun muhalefeti olmaksızın sözleşmenin sona ermesine rağmen kiracı kiralanandan faydalanmaya devam ettiği takdirde sözleşme zımnen yenilenmiş sayılır.Somut olayda davacı sözleşme süresi bitmeden 23.11.2009 keşide ve 15.12.2009 tebliğ tarihli feshi ihbar ile sözleşmenin yenilenmeyeceğini ve sözleşme sonunda taşınmazların boşaltılıp teslim edilmesini istemiştir. Davacı bu feshi ihbarla sözleşmeyi yenilemeyeceğini bildirdiğine göre kira sözleşmesinin B.K.'nun 287 maddesine göre yenilendiğinden bahsedilemeyeceğinden dava açma süresi bir dahaki dönem sonuna kadar uzamış sayılır.Bu nedenle10.5.2010 tarihinde açılan dava süresinde olduğundan süre bitimi nedeniyle kiralananın tahliyesine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi doğru olmadığından hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda 1 nolu bentte açıklanan nedenle hükmün temerrüt nedeniyle kiralananın tahliye istemine ilişkin davanın reddine ve kira alacağının tahsiline ilişkin kısmının ONANMASINA, 2 nolu bentte yazılı nedenle hükmün süre bitimi nedeniyle kiralananın tahliyesine ilişkin istemin reddine dair bölümünün BOZULMASINA ve onanan kısım için aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden davalıdan alınmasına, istek halinde peşin alınan temyiz giderinin temyiz eden davacıya iadesine 31.1.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6441, Karar No: 2021/7622, Tarih: 06.04.2021

**2. Ceza Dairesi         2021/6441 E.  ,  2021/7622 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : İş yeri dokunulmazlığını ihlal, hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet, erteli cezanın aynen infazı

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1- Suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık suçundan verilen karara ilişkin yapılan incelemede;

Suça sürüklenen çocuk hakkında 30/12/2014 tarihli ve 2013/499 E., 2014/1071 K. sayılı kararı ile hırsızlık suçundan verilen erteli cezanın, denetim süresi içinde yeniden suç işlemesi nedeniyle 31/12/2015 tarihli ek karar ile aynen infazına karar verildiği, bilahare 19/04/2016 tarihli ve 2015/778 E., 2016/235 K. sayılı kararı ile iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçundan hükmün açıklanmasına karar verildiği sırada yeniden erteli cezanın aynen infazına karar verildiği, 20/04/2016 tarihli ek karar ile de mükerrer verilen aynen infaz kararının hükümden çıkarıldığı anlaşılmakla; suça sürüklenen çocuk hakkında önceden verilip kesinleşmiş erteli hapis cezasının aynen infazına ilişkin kararın, infaza ilişkin olması nedeniyle temyiz kabiliyeti bulunmayıp 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 98. maddesi uyarınca çektirilecek cezanın kısmen veya tamamen yerine getirilmesi ile ilgili mahkemece verilecek kararlar aynı Kanun'un 101/3. maddeleri gereğince itiraza tabi olduğundan, CMK'nın 264. maddesine göre de kanun yolunun ve merciin belirlenmesinde yanılma başvuranın hakkını ortadan kaldırmayacağından, suça sürüklenen çocuk müdafinin 04/05/2016 tarihli dilekçesi itiraz niteliğinde kabul edilerek itirazının merciince incelenerek esastan karar verilmek üzere dosyanın incelenmeksizin mahalline istem gibi İADESİNE,

2- Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde;

İddianame ile hakkında dava açılan diğer suça sürüklenen çocuk Muhammet Kaya hakkında beraat kararı verilmiş ise de, gerek suça sürüklenen çocuk ...’ın aşamalardaki savunmaları, gerekse dosya kapsamında yer alan kamera görüntülerinden atılı suçun iki kişi tarafından gerçekleştirildiğinin anlaşılması karşısında; suça sürüklenen çocuğa verilen cezanın TCK'nın 119/1-c maddesi uyarınca artırılması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 06/04/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1227, Karar No: 2017/4075, Tarih: 11.04.2017

**18. Ceza Dairesi         2017/1227 E.  ,  2017/4075 K.**

**"İçtihat Metni"**

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Görevi yaptırmamak için direnme suçundan sanık ... hakkında yapılan yargılama sonunda sanığın erteli mahkumiyetine dair, Ankara 27. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 11/03/2009 tarih ve 2008/1056 esas, 2009/308 sayılı kararın sanık müdafii tarafından temyizi üzerine,

Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 04.12.2012 tarih ve 2011/18006 E. - 2012/28733 K. sayılı kararıyla;

"1-Sanık müdafii 06.03.2009 tarihli dilekçesinde sanık hakkında verilecek hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesini istediği halde, bu konuda bir karar verilmemesi,

2-Sanık hakkında görevi yaptırmamak için direnme suçu nedeniyle temel ceza alt sınırdan tayin edilmesine karşın, TCK'nın 51/3 maddesi gereğince denetim süresinin gerekçe gösterilmeksizin alt sınırdan uzaklaşılarak 2 yıl olarak belirlenmesi," gerekçesiyle oy birliğiyle bozulmasına karar verilmiştir.

I- YEREL MAHKEMENİN DİRENME KARARININ KAPSAMI

Ankara 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 31/12/2014 tarih ve 2013/675 E. - 2013/1012 K. sayılı kararında;

"Yargıtay 4. Ceza Dairesi önceki kararımızı hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesini istediği halde bu konuda karar verilmemesi ve sanık hakkında temel ceza alt sınırdan tayin edilmesine karşılık TCK nın 51/3 maddesi gereğince denetim süresinin gerekçe gösterilmeksizin 2 yıl olarak belirlenmesi gerekçesiyle bozmuştur.

1- Sanık hakkında,TCK 51 maddesi uygulanarak,cezası ertelenmiştir.Bu erteleme süresi içinde sanık yeniden kasdi suç işlemeyerek hapse girme tehlikesini ortadan kaldırabilir ise de, cezanın paraya çevrilmesi halinde , günümüzün ekonomik koşullarında para cezasını ödeyemeyerek, başlangıçta para cezası hapse çevrilebilir.

TCK nın 50 ve 51.maddenin kriterleri birbirine çok yakındır. İkisi birlikte uygulanamamakta, birisi uygulanırken,diğerinin uygulanmama gerekçesi çelişmektedir. ''Sanığın para cezası talebi ile mahkeme bağlıdır'' da denemez.Kanun'da böyle bir zorunluluk,normlar önceliği yoktur. Bu nedenle mahkeme takdir hakkını kullanarak cezasının teciline karar vermiştir.

2- TCK 51/3 maddesi,'' Cezası ertelenen hükümlü hakkında, bir yıldan az, üç yıldan fazla olmamak üzere, bir denetim süresi belirlenir. Bu sürenin alt sınırı, mahkûm olunan ceza süresinden az olamaz. '' hükmünü taşımaktadır.

Kanun sadece alt had yönünden bir sınır koymuştur.Verilen ceza ile ilgili başkaca hiçbir sınır yoktur. Asıl cezanın alt hadden verilmesi halinde dahi, hakim sanığın infaz ve ıslah süresini gözeterek,1-3 yıl arası bir denetim süresi belirleyebilir. 1 ya da 2 yıl arasında bir denetim süresi belirlerken, bu süreler hakkında gerekçe gösterilmesi de mümkün değildir."