muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/21544, Karar No: 2019/8746, Tarih: 16.04.2019

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir.İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda ise işçinin ihtirazi kayıt ileri sürmesi beklenemeyeceğinden, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının her türlü delil ile ispatı mümkündür.

Aynı ispat kuralları hafta tatili ve ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacağı için de geçerlidir.

Aynı ispat kuralları hafta tatili ve ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacağı için de geçerlidir.

Somut uyuşmazlıkta; davacı tarafça işyerinde fazla çalışma yapılmasına karşın fazla mesai ücretlerinin ödenmediği ileri sürülerek alacak talebinde bulunulmuştur. Davalı tarafça dosyaya 2013 Ekim ayı ile 2014 Temmuz ayları arasına ilişkin işyerine giriş çıkış kayıtları sunularak işyerinde fazla çalışma yapılmadığı savunulmuştur.Davacı tanığı ...; davacının hafta içi beş gün 08:30-18:00 saatleri arasında ve cumartesi günleri ise 08:30-15:00 saatleri arasında çalıştığını, davalı tanığı ... ise; hafta içi 5 gün Kemalpaşa’da 08:30-18:00 saatleri arasında, Serbest Bölgede 09:00-18:30 saatleri arasında çalıştıklarını beyan etmiştir. Mahkemece hükme dayanak alınan bilirkişi raporunda ise; davacının haftanın beş günü 09:00-18:30 saatleri arasında 1 saat ara dinlenmesi ile günlük 8,5 saat, haftalık 42,5 saat çalışmak suretiyle fazla çalışma yapmadığı neticesine varıldığı belirtilmiş ise de, dosyaya davalı işveren tarafından sunulan işe giriş çıkış kayıtlarının incelenmesinde bilirkişi raporundaki tespitin aksine çıkış saatinin bazı haftalarda gece 00:00, 03:00 saatlerini bulduğu, buna göre raporda belirlenen sürelerden daha uzun sürelerle çalıştığı anlaşılmakla, söz konusu belgelere itibar edilmeden tüm çalışma dönemi için tanık beyanına göre hesaplama yapılması hatalı olmuştur. İşe giriş çıkış raporu bulunan dönemler için mevcut kayıtlara göre hesaplama yapılması gerekmekte iken, yazılı şekilde verilen karar isabetli bulunmayıp, bozmayı gerektirmiştir.3-Davacının kıdem tazminatına hak kazanıp kazanamadığı hususunda uyuşmazlık mevcuttur.Somut olayda; her ne kadar davalı taraflarca davacının istifa etmek suretiyle iş akdini sona erdirdiği ve kıdem tazminatına hak kazanamayacağı savunulmuşsa da, davacı iş sözleşmesini 22.08.2014 tarihinde davalıya noterden gönderdiği ihtarnamede belirttiği haklı sebeplerle feshettiğini ileri sürmektedir. Dosya içerisinde bulunan davacı tarafından davalı işveren şirkete gönderilen 22.08.2014 tarihli fesih bildiriminde; rızası dışı farklı bir şirket nezdinde sigorta girişinin yapılmasının yanı sıra, fazla çalışma alacaklarının ödenmemesi sebebine de dayanılmış olduğu anlaşılmaktadır. Buna göre; davacının ödenmeyen fazla çalışma ücret alacaklarının bulunduğunun tespit edilmesi halinde, davacının iş akdini 4857 sayılı İş Kanunu’nun 24/II-e maddesi gereğince ücretlerinin kanun hükümlerine ve sözleşme şartlarına uygun ödenmemesine dayalı olarak haklı nedenle feshetmiş olacağı ve davacı lehine kıdem tazminatına hükmedilmesi gerekeceği de dikkate alınarak bir karar verilmelidir.Sonuç:Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 16.04.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/26302, Karar No: 2012/47692, Tarih: 06.12.2012

**2. Ceza Dairesi         2012/26302 E.  ,  2012/47692 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet, temyiz isteminin reddi

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın yokluğunda verilen 10.06.2010 tarihli hükmün, sanığa 08.11.2010 tarihinde tebliğ edildiği ve temyiz süresinin 15.11.2010 tarihinde sona erdiği, Başbakanlığın 08.11.2010 tarih ve 11994 sayılı genelgesi uyarınca, “Kurum yöneticileri tarafından gerekli tedbirlerin alınarak hizmetlerin aksatılmaması, zorunlu hizmetlerin yürütülmesi için asgari seviyede eleman bulundurulması kaydıyla” 15.11.2010 Pazartesi günü yarım gün idari izin olarak belirlendiği, sanığın ise hükmü Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü İnfaz Kalemi tarafından 22.11.2011 tarihinde havale edilen aynı tarihli dilekçe ile temyiz ettiği belirlenerek yapılan incelemede,

Temyiz isteminin reddine dair 11.10.2011 gün ve 2008/954E - 2012/669K sayılı ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden, sanığın bu karara yönelik temyiz itirazlarının reddiyle, temyiz isteminin reddine dair ek kararın istem gibi ONANMASINA, 06.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3230, Karar No: 2021/2633, Tarih: 09.03.2021

**19. Ceza Dairesi         2020/3230 E.  ,  2021/2633 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6831 sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : İzinsiz yapılan inşaatın zoralımı

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi kararın niteliği ve suç tarihine göre katılan vekilinin temyiz kapsamının ek karar ve vekalet ücretine ilişkin olduğu değerlendirilerek dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Ek karara yönelik sanık müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE EK KARARIN ONANMASINA, 09.03.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10787, Karar No: 2016/16823, Tarih: 01.12.2016

**5. Hukuk Dairesi         2016/10787 E.  ,  2016/16823 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün duruşmalı olarak Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmi ise de dosyada davetiye gideri bulunmadığından duruşma isteminin reddi ile incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verilerek dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Mahkemece bozma ilamına uyulmuş ise de, bozma gerekleri yerine getirilmemiştir. Şöyle ki;

Yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu eşliğinde keşif yapılarak, taşınmazların tarım arazisi olarak kabulü ile getireceği net geliri üzerinden bilimsel yolla değerinin tespit ettirilmek suretiyle zemin bedeli belirlenip, taşınmazlarda bulunan 15 yaşında 1 adet armut ile vişne ağacının yaş, cins ve verim durumlarına göre değerlendirme tarihi olan 2012 yılı itibariyle maktu değerlerini gösterir resmi veriler Bitlis ve Mutki Tarım Müdürlüklerinden getirtilip bulunan zemin bedeline, ağaçların maktuen hesaplanan bedeli eklendikten sonra, enerji nakil hattı nedeniyle taşınmazların tamamında meydana gelecek değer düşüklüğü oranı ile taşınmazın tüm değerinin çarpılması sonucu irtifak hakkı karşılıklarının hesaplanması gerekirken, ürün geliri ile meyve gelirini toplamak suretiyle hesaplama yapan bilirkişi raporuna göre hüküm kurulması,

Enerji nakil hattı nedeni ile zarara uğradığı belirtilip, bedeline hükmedilen 45 yaşında, 3 adet ceviz ağacının 2012 yılı itibariyle maktu değerleri Bitlis ve Mutki Tarım Müdürlüklerinden getirtilip, maktuen bedellerine hükmedilmesi gerekirken, bu yönteme uymadan hesaplama yapan bilirkişi raporuna göre hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 01.12.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/22684, Karar No: 2014/17566, Tarih: 27.10.2014

**11. Ceza Dairesi         2012/22684 E.  ,  2014/17566 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM : Her iki sanık hakkında; 213 sayılı Yasanın 359/b-1. maddesi gereğince ayrı ayrı 3 yıl hapis cezası

1- Sanık ... hakkında sahte fatura düzenlemek suçlarından kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik katılan İdare vekilinin temyizi üzerine yapılan incelemede;

Sanık hakkında "2004, 2005, 2006, 2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek" suçlarından kamu davası açıldığı ve farklı takvim yıllarında işlenen sahte fatura düzenlemek suçlarının birbirinden ayrı ve bağımsız suçları oluşturacağı da gözetilip, dosya içinde bulunan Vergi Tekniği ile Vergi Suçu Raporlarında, sanığın 01.06.2005 tarihine kadar şirket müdürlüğünü yürüttüğünün belirtilmiş olması karşısında, 01.06.2005 ve sonraki tarihlerde işlendiği iddia olunan sahte fatura düzenleme eylemlerine sanığın ne şekilde iştirak ettiği de karar yerinde tartışılıp belirlenerek sonucuna göre her bir takvim yılı yönünden ayrı ayrı hükümler kurulması gerekirken yazılı şekilde tek hüküm kurulması,

2- Sanık ... yönünden ise;

Sanığın, UYAP kanalıyla Mernis üzerinden temin edilen nüfus kayıt örneğine göre, hükümden önce 19.10.2010 tarihinde öldüğü anlaşıldığından, 5237 sayılı TCK'nun 64. maddesi uyarınca hakkındaki kamu davasının düşürülmesi yerine yargılamaya devamla mahkumiyetine hükmolunması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 27.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/10706, Karar No: 2021/4264, Tarih: 25.05.2021

**12. Ceza Dairesi         2019/10706 E.  ,  2021/4264 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine incelenen dosya kapsamına göre sanık müdafinin müvekkili hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine, verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddine; ancak;

Sanığın idaresindeki otomobille, meskun mahalde, gündüz vakti, virajlı, eğimli, asfalt kaplama sokakta seyrederken, olay mahalline geldiğinde direksiyon hakimiyetini kaybederek, yoldan çıkarak gidiş yönüne göre solda bulunan yayalara çarpmasıyla, sanığın tam kusuruyla, aracının hızını yol ve görüş durumuna uygun ayarlamayarak, bir kişinin basit tıbbi müdahale ile giderilir, bir kişinin ise vücudundaki kemik kırıkları hayat fonksiyonlarını 5. dereceden etkileyecek şekilde yaralanmasına sebebiyet verdiği olayda;

1-)Hükmolunan taksitli adli para cezasının taksitlerinden birinin zamanında ödenmemesi halinde geri kalan kısmın tamamının tahsiline karar verileceğinin ve ödenmeyen adli para cezasının hapis cezasına çevrileceğinin ihtaratına yer verilirken, TCK'nın 52/4. maddesi yerine 52/2. maddesinin gösterilmesi suretiyle CMK'nın 223/6. maddesine aykırı davranılması,

2-)Sanık hakkında hükmedilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilirken adli para cezasının belirlenmesine esas alınan tam gün sayısının gösterilmemesi suretiyle TCK'nın 52/3. maddesine aykırı hareket edilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususun aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükmün 4. fıkrasında, ''20 eşit aylık taksitlerle tahsiline'' ibaresinden sonra TCK'nın 52/4. maddesi gereğince ibaresinin eklenmesi ile hükmün 3. fıkrasının hükümden çıkarılarak yerine “Sanığa verilen 7 ay 15 gün hapis cezasının sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu ve suçun işlenmesindeki özellikler nazara alınarak 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine; TCK'nın 52/3. maddesi gereğince adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının 225 tam gün olarak belirlenmesine; TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 4500 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibaresinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 25/05/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/9068, Karar No: 2007/7588, Tarih: 07.05.2007

**21. Hukuk Dairesi         2006/9068 E.  ,  2007/7588 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ              : Adana 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 20/04/2006

Davacı, malül olduğunun ve emekliliğe hak kazandığının tesbitiyle, aksi yöndeki Kurum işleminin iptaline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün  davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Dava nitelikçe, davacının kalp, şeker hastalığı ve gözünde gelişen görme kaybı  nedeniyle, uğradığı meslekte kazanma güç kayıp oranının tesbiti ile malullük aylığına hak kazandığının tesbiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, Adli Tıp 3. İhtisas Dairesinin 27.5.2006 gün ve 253 sayılı raporuna dayanılarak davacının beden gücünün 2/3'ünü kaybettiğinden malül sayılması gerektiğinin tesbitine, prim borcu olduğundan yaşlılık aylığı bağlanması talebinin reddine karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağı 1479 sayılı Yasa'nın 28 ve 56. maddeleridir. Somut olayda davacı, 19.4.2004 tarihinde malulen emekli olmak için Kuruma başvurmuştur. Kurum tarafından yapılan inceleme ve aldırılan Ç.Ü.Balcalı Tıp Fakultesi Kardiyoloji Anabilim dalına ait 1.2.2005 gün ve 101 sayılı rapor üzerine davalı Genel Müdürlük tarafından yapılan inceleme sonrasında, 5.4.2005 gün ve 7635 sayılı Kurum yazısı ile davacının 2/3 oranında beden gücünü kaybetmiş sayılmasını gerektiren bir bulgunun olmadığından talebinin reddine karar verildiği anlaşılmaktadır.

Bilindiği gibi 1479 sayılı Yasa'nın 56/4. maddesinde de beden gücü kayıp oranının belirlenmesinde 506 sayılı Yasa'nın 109. maddesinin uygulanacağı belirtilerek bu maddeye atıf yapılmıştır. Bu madde kapsamına göre de, Kurum hastanelerinden alınacak raporlar ile ilgilinin maluliyeti genel olarak belirlendikten sonra bu raporlara itiraz olunması halinde, Sosyal Sigortalar Yüksek Sağlık Kurulundan, Kurul raporuna itiraz halinde ise Adli Tıp Kurumunun ilgili İhtisas  Dairesi giderek Adli Tıp Genel Kurulundan alınacak raporlar ile maluliyet oranının hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi gerektiği açık olup,  Dairemizin giderek Yartıgay'ın yerleşmiş görüşleride bu doğrultudadır.

Yapılacak iş, H.G.K'nun 5.2.2003 gün ve 2003/21-23 esas, 56 Karar sayılı kararında da açıkça belirtildiği şekilde, somut olayda Kurum işlemi ile Adli Tıp. 3. İhtisas Kurulu'nun 27.5.2006 gün ve 253 sayılı raporu arasındaki çelişkinin Adli Tıp Genel Kurulundan alınacak rapor ile giderildikten sonra sonucuna göre bir karar verilmesinden ibarettir.

Yapılacak iş, H.G.K'nun 5.2.2003 gün ve 2003/21-23 esas, 56 Karar sayılı kararında da açıkça belirtildiği şekilde, somut olayda Kurum işlemi ile Adli Tıp. 3. İhtisas Kurulu'nun 27.5.2006 gün ve 253 sayılı raporu arasındaki çelişkinin Adli Tıp Genel Kurulundan alınacak rapor ile giderildikten sonra sonucuna göre bir karar verilmesinden ibarettir.

Öteyandan; davacının maluliyet aylığı talebinin, 5 yıllık sigortalılık süresi oluşmadığından reddine, karar verilmesi gerekirken ve bu hususa kararın gerekçe bölümünde değinildiği halde hüküm fıkrasında gerekçe ile çelişir şekilde talep tarihinde prim borcu olduğundan yaşlılık aylığı bağlanması talebinin reddine karar verilmesi de isabetsiz olmuştur.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular dikkate alınmaksızın eksik inceleme ve hatalı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde,  davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 7.5.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/13560, Karar No: 2024/5221, Tarih: 18.04.2024

**11. Ceza Dairesi         2021/13560 E.  ,  2024/5221 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/6 E., 2015/172 K.

SUÇ : Kamu kurum ve kuruluşlarının zararına dolandırıcılık

HÜKÜMLER: Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Muş Ağır Ceza Mahkemesinin, 30/12/2009 tarihli ve 2009/105 Esas, 2009/303 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında nitelikli dolandırıcılık suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 158 inci maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi, 62, 52, 63 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis ve 83.320,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Muş Ağır Ceza Mahkemesinin, 30/12/2009 tarihli ve 2009/105 Esas, 2009/303 Karar sayılı kararının sanıklar tarafından temyizi üzerine Yargıtay 15. Ceza Dairesinin 09.12.2013 tarihli ve 2012/17673 Esas, 2013/19468 Karar sayılı kararı ile eksik araştırma ve sair hususlar nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. Muş 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 26.03.2015 tarihli ve 2014/6 Esas, 2015/172 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında 5237 sayılı Kanun'un 158 inci maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi ve son fıkrası, 62, 52 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis ve 210.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, 1412 sayılı Kanun'un 326 ncı maddesinin son fıkrası uyarınca sonuç cezanın 2 yıl 6 ay hapis ve 83.320,00 TL adli para cezası olarak belirlenmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanıklar müdafiinin temyiz isteği; suçun unsurlarının oluşmadığına, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanıklar müdafiinin temyiz isteği; suçun unsurlarının oluşmadığına, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanık ...'un 14.12.2006 tarihinde ... tarafından yapılan eski alay binalarını güçlendirme ihalesini kazandığı, söz konusu ihale gereği sanıktan teminat mektubu istendiği, Şekerbank Yalova şubesinden alınan 09.01.2007 tarihli ve 126.000,00 TL bedelli 15.08.2008 tarihine kadar geçerli olan teminat mektubunun aslı yerine renkli fotokopisinin sanık ...’ın oğlu olan diğer sanık ... tarafından kaymakamlığa teslim edildiği, sanıkların aldıkları ihaleye konu işleri zamanında bitiremeyince kaymakamlık tarafından sözleşmenin 23.06.2008 tarihinde fesh edilerek bankaya, teminat mektubunun hazineye irat kaydedilmesi için 04.08.2008 tarihinde yazı yazıldığı, bankadan gelen cevabi yazıda söz konusu teminat mektubunun aslının sanık ... tarafından 11.06.2008 tarihinde bankaya iade edilerek kayıtlarından düştüğünün bildirildiği, sanıkların bu şekilde ihale dosyasına teminat mektubunun aslını koymak yerine renkli fotokopisini koymak suretiyle hileli davranışla kamu kurumunu zarara uğrattıkları iddiasıyla açılan kamu davasının yargılaması neticesinde, sanıkların savunmaları, tanık beyanları, bilirkişi raporlarının içeriği ve tüm dosya kapsamından edinilen kanaat ile toplanan deliller bir bütün halinde değerlendirilerek sanıkların üzerine atılı dolandırıcılık suçunu işledikleri kabul edilerek temyize konu mahkumiyet kararları verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Gerekçeli karar başlığında "14.12.2006" şeklinde yanlış yazılan suç tarihinin haksız menfaatin elde edildiği tarih olan "11.06.2008" şeklinde mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

1. Sanıklar hakkında hükmolunan adlî para cezasının ödenmemesi hâlinde hapse çevrileceğine karar verilmiş ise de adlî para cezasının ödenmemesi halinde izlenecek yöntemin, 5275 sayılı Kanun'un 106 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında belirtildiği ve bu hususun, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 23.01.2018 tarihli ve 2017/12-463 Esas, 2018/20 Karar sayılı kararı uyarınca infaz aşamasında dikkate alınabileceği anlaşıldığından bozma nedeni yapılmamıştır.

2. Sanıklar hakkında kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkûmiyetin kanunî sonucu olarak uygulanmasına karar verilen hak yoksunlukları yönünden, Anayasa Mahkemesinin, 24.11.2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren, 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi ve hükümden sonra, 15.04.2020 tarihinde, yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10 uncu maddesi ile 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin üçüncü fıkrasının birinci cümlesine; “... ertelenen veya” ibaresinden sonra gelmek üzere eklenen “... denetimli serbestlik tedbiri uygulanarak cezası infaz edilen ...” ibarelerinin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.