muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/9617, Karar No: 2023/7509, Tarih: 20.11.2023

İlk Derece Mahkemesince '' Mağdurun ve tanıkların anlatımları, dosya arasındaki raporlar, olay tutanağı, ihbar tutanağı, olay yeri inceleme raporu ve tüm dosya kapsamından; sanık ile mağdurun olay tarihinden öncesinde aralarında duygusal bir ilişki olduğu, ancak daha sonra ayrıldıkları, sanığın mağdurla tekrar bir araya gelmek istediği, olay günü de sanığın mağdurun annesinden mağdurla konuşup, görüşeceğini bildirerek mağdurun evinin anahtarını istediği, bu şekilde mağdurun annesinden ev anahtarını alarak içeri girdiği, mağdurun odasında uyumakta olduğunu gördüğü, üzerine abandığı, mağdurun karşı koyduğu, boğuşmaya başladıkları, mağdurun halının üzerine düştüğü, sanığın tekrar mağdurun üzerine çıktığı, cebinden çıkardığı bıçağı mağdurun boğazına dayadığı, mağdura "benim olacaksın, yoksa öldürürüm" dediği, bıçakla mağdurun üzerindeki şortu ve tişörtü yırtmaya başladığı, sanığın kendisinin de kısmen soyunduğu, mağdurun bir fırsatını bulup evin dış kapısına doğru koştuğu, sanığın mağduru tutarak bıçağı boğazına dayadığı, mağdurun BTM ile giderilir şekilde yaralandığı, mağdurun bağırması üzerine tanık ...'in olay yerine geldiği anlaşılmakla sanık eylemine uyan TCK.nun 102/2 maddesi uyarınca cezalandırılmıştır. Sanık eylemi bıçakla işlediğinden cezasında TCK.nun 102/3-d maddesi uyarınca arttırım yapılmıştır. Suçun işlenmesi sırasında mağdurun direncinin kırılmasını sağlayacak ölçünün ötesinde cebir kullanılması durumunda cebir kullanılmadığından ve mağdurun beden veya ruh sağlığı bozulmadığından sanık hakkında TCK.nun 102/4-5 maddesi uygulanmamıştır. Sanığın eylemi teşebbüs aşamasında kaldığından ortaya çıkan zararın ve tehlikenin ağırlığı gözetilerek cezasında TCK.nun 35/2 maddesi uyarınca indirim yapılmıştır. Sanık hakkında TCK.nun 62/1 maddesi uyarınca indirim yapılmıştır. 28/06/2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 Sayılı Yasanın 58 maddesi ile TCK.nun 102 maddesinde değişiklik yapılmıştır. 6545 Sayılı Yasanın 58 maddesi ile değişik 102/2 maddesi uyarınca fiilin vücuda organ veya sair bir cisim sokulması suretiyle gerçekleştirilmesi durumunda 12 yıldan az olmamak üzere hapis cezasına hükmolunacağı düzenlenmiş olmakla TCK.nun 102/3-d maddesi uyarınca yapılan arttırım oranında değişiklik olmamakla, 5237 S. TCK.nun 7 ve 5252 Sayılı Yasanın 9 maddeleri dikkate alınarak 5237 Sayılı TCK.nun 6545 Sayılı Yasayla yapılan değişiklikten önceki halinin sanık lehine olduğu kanaatine varılmıştır. Sanık savunmalarında her ne kadar mağdurun olay sırasında istemeden yaralandığını, amacının cinsel nitelikte olmadığını bildirmiş ise de; sanığın mağdura "benim olacaksın, yoksa öldürürüm" demesi, mağdurun üzerindeki şortu ve tişörtü bıçakla yırtıp, mağduru bıçakla yaralaması, sanığın kendisinin de kısmen soyunması, mağdurun bağırarak komşularının gelmesi üzerine sanığın eyleminden kurtulması gözetilerek sanığın eyleminin cinsel saldırı suçuna teşebbüs suçunu oluşturduğu kanaati ile sanığın savunmalarına itibar edilmemiş ve aşağıdaki vicdani hüküm kurulmuştur

IV. GEREKÇE

Olayın intikal şekli ve zamanı, şikâyetçinin aşamalardaki beyanları, tanık beyanları savunma, adlî rapor ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde; sanığın, şikâyetçinin aşılabilir mukavemeti dışında organ sokma eylemini tamamlamasına engel harici neden olmaksızın kendiliğinden sonlandırdığının anlaşılması karşısında mevcut haliyle sübuta eren eyleminin cinsel saldırı suçunu oluşturduğu gözetilerek hüküm kurulması gerekirken suç vasfının tayininde yanılgıya düşülerek nitelikli cinsel saldırıya teşebbüs suçundan mahkûmiyet kararı verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle ... 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 01.10.2015 tarihli ve 2015/212 Esas, 2015/301 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak,oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

20.11.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/38547, Karar No: 2017/16669, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/38547 E.  ,  2017/16669 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10870, Karar No: 2016/2491, Tarih: 17.02.2016

**19. Hukuk Dairesi         2015/10870 E.  ,  2016/2491 K.**

**"İçtihat Metni"**

ESAS NO : ...

KARAR NO : ...

T.C.

YARGITAY

...Hukuk Dairesi

ESAS NO :...

KARAR NO :...

Y A R G I T A Y İ L A M I

MAHKEMESİ :...

TARİHİ : 22/10/2014

NUMARASI : 2013/284-2014/319

DAVACI : ...

DAVALI : ...

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı asil tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davalı tarafından müvekkili aleyhine başlatılan icra takibine konu bono üzerindeki yazı ve rakamların müvekkilinin eli ürünü olmadığını, muhtemelen müvekkiline ait bir boş senedi ele geçiren davalının senedin boş kısımlarını doldurduğunu, müvekkilinin davalıya hiç bir borcu bulunmadığını, zaten müvekkili tarafından davalının tanınmadığını ileri sürerek, müvekkilinin borçlu olmadığının tespitine ve kötü niyet tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, davacının bonodaki imzanın kendisine ait olduğunu kabul ettiği, ancak boş olarak ele geçirilip sonradan doldurulmuş olabileceğini ileri sürdüğü, bu iddiasını ispat noktasında yemin deliline dayandığı tespit edildiğinden, davalıya bonodan dolayı borcun bulunmadığı, bedelsiz olduğu hususundaki ihtarlı yemin davetiyesinin usulüne uygun olarak tebliğ edildiği, ancak davalının duruşmada hazır olmayarak yemin metnine konu hususları ikrar ettiği gerekçesiyle, davanın kabulü ile davacının borçlu olmadığının tespitine, kötü niyet tazminat talebinin ise reddine karar verilmiş, hüküm davalı asil tarafından tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, dava dilekçesinde ve delil listesinde yemin deliline dayanmış, mahkemenin 09.04.2014 tarihli oturumunda yemin hakkını hatırlatması üzerine karşı tarafa yemin yönelttiğini beyan ettiğinden, davalıya yemin davetiyesi çıkarılmasına karar verilmiş, çıkarılan davetiye 30.06.2014 tarihinde davalıya tebliğ edilmiş ise de 6100 sayılı HMK'nın 228.maddesi uyarınca yemin davetiyesinde davalının yemin edeceği vakıaların yazılı olmadığı anlaşıldığından, mahkemece usulsüz yemin davetiyesine göre davalıyı yeminden kaçınmış kabul ederek davanın kabulüne karar verilmesi doğru olmamış, mahkeme kararının bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün davalı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 17.02.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.

Aslı gibidir.

Karşılaştırıldı. S.H
Yargıtay — Esas No: 2010/14034, Karar No: 2011/2472, Tarih: 21.03.2011

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2010/14034 E.  ,  2011/2472 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, 14.12.1983 tarihinden itibaren tarım ... sigortalısı olduğunun tespitine emekliliğine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Davacı, 14.12.1983 tarihinde itibaren 1479 sayılı Yasaya tabi sigortalı olduğunun ve 4.2.2005 tarihi itibariyle yaşlılık aylığına hak kazandığının tespitini istemiştir.

Mahkemece, davacının sigorta başlangıç tarihinin vergi borçlanması yaptığı sürenin başlangıcı olan 14.12.1983 olduğunun ve dava tarihi itibariyle, yaşlılık aylığına hak kazandığının tespitine ilişkin ilk hükmü, Dairemize ait 19.4.2010 günlü bozma kararı ile ; “…. Davacının 04.10.2000 tarihinden önce sigortalı olarak tescilinin bulunmadığı, Geçici 18. maddi gereğince geçmiş vergide kayıtlı sürelerini borçlanmasına ilişkin talebini ise 5.2.2004 tarihinde yaptığı, uyuşmazlık konusu olan dönemde vergi kaydı var ise de 1479 sayılı Yasanın Ek 18. maddesindeki Kuruma 6 ay içerisinde müracaat şartının olayda bulunmadığı, 2.8.2003 tarihinde yürürlüğe giren Geçici 18. maddedeki borçlanma talep süresinin 2.2.2004 tarihinde sona erdiği davacının yasal süreden sonra yaptığı borçlanma talebinin Kurumca geçerli sayılarak davacının yaptığı borçlanma prim ödemesinin açık yasa hükmü karşısında davacıya hak kazandırmayacağı ortada olup bu halde de davacının yaşlılık aylığına yeterli hizmet süresinin bulunmadığı,…” nedenine dayalı olarak davanın reddine karar verilmesi görüşü ile bozulmuştur.

Mahkemece, Dairemizin maddi hataya yönelik olan bu bozma kararına uyularak karar verilmiş ise de; davacının isteminin Anayasal sosyal güvenlik hakkına ilişkin olduğu bu hallerde ise usulü müktesep hakkın oluşmayacağı açıktır. Gerçekten, davacının 1479 sayılı Yasaya 4956 sayılı Yasanın 47. maddesi ile 24.7.2003 tarihinde eklenen Geçici 18. maddesi gereğince 5.2.2004 tarihinde yaptığı vergiye dayalı sürelerine ilişkin borçlanma isteminin süresinde olduğu, 2004 yılı Kurban Bayramı resmi tatilinin içinde kalan yasal borçlanma süre sonu olan 2.2.2004 tarihini takip eden ilk iş günü olan 5.2.2004 tarihinde yapılan borçlanma isteminin bu nedenle süresinde bulunmakla ve önceki bozma kararımızın hatalı olduğu açıktır. Bu halde ise davacının Kurumca da kabul edilen vergiye dayalı olan sigortalılık sürelerini borçlanma işleminin geçerli olduğu tartışmasızdır.

Açıklanan nedenler gereği, davacının isteminin ilk hükmündeki gibi kabulüne karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde reddine karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmektedir.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

Açıklanan nedenler gereği, davacının isteminin ilk hükmündeki gibi kabulüne karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde reddine karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmektedir.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 21.03.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10186, Karar No: 2012/14935, Tarih: 04.07.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/10186 E.  ,  2012/14935 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalılar vekili tarafından verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılar vekilince temyiz edilmiştir.

Taşınmazın tarım arazisi niteliğinde kabulü ile olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net geliri üzerinden zeminine değer biçilmesi yöntem itibariyle doğru olduğu gibi; yaş, cins ve verim durumu itibariyle üzerinde bulunan ağaçlara maktuen değer biçilmesi de doğrudur. Ancak;

1-Dava konusu taşınmazın niteliği ve aynı yöreden Dairemize intikal eden dava dosyaları da dikkate alındığında, kapitalizasyon faiz oranının % 5 yerine, % 6 alınması suretiyle az bedele hükmedilmesi,

2-Taşınmazın, bilirkişi raporunda yazılı özellikleri, konumu ve yerleşim yerine mesafesi gözetilerek, gelir metoduna göre tespit edilen m² birim bedeline % 20 oranında objektif değer arttırıcı unsur uygulanmak suretiyle değer biçilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

3-Dava konusu taşınmaz üzerinde bulunan 10 yaşındaki erik ağacının, dosya içinde bulunan 2010 yılı ağaç bedelleri cetveline göre maktu değeri 188 TL olduğu halde daha düşük alınarak az bedele hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalılar vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U....nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine, temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 04.07.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11170, Karar No: 2019/3968, Tarih: 19.06.2019

**1. Hukuk Dairesi         2016/11170 E.  ,  2019/3968 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ: TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...’un raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Davacı, mirasbırakan annesi ...’nın maliki olduğu 739 ada 11 parsel sayılı taşınmazı mirastan mal kaçırmak amacıyla ve muvazaalı olarak davalı gelini ...’ya 05.01.2012 tarihinde satış yolu ile temlik ettiğini, mirasbırakanın asıl amacının taşınmazı dava dışı oğlu ...’a vermek olduğunu ileri sürerek dava konusu 739 ada 11 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydının miras payı oranında iptali ile adına tescilini istemiştir.Davalı, mirasbırakanın oğlu ... ile 1980 yılında evlendiklerini, dava konusu taşınmazın ortak konutları olup mirasbırakanla birlikte yaşadıklarını, mirasbırakanın gerçek amacının mal kaçırmak olmayıp bakım karşılığı temlikin yapıldığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, temlikin muvazaalı olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; 1940 doğumlu mirasbırakan ...’nın 08.08.2012 tarihinde ölümü üzerine davacı kızı ... ile dava dışı oğlu ...’un mirasçı kaldıkları, davalı ...’nın ise ...’un eşi olduğu, dava konusu 739 ada 11 parsel sayılı kerpiç evli elmalık vasıflı taşınmazın tamamı mirasbırakan adına kayıtlı iken 05.01.2012 tarihinde satış yolu ile davalı gelini ...’ya temlik ettiği anlaşılmaktadır.Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada mirasbırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 1.4.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 706., Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 237., (Borçlar Kanunu'nun (BK) 213.) ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün, diğer bir söyleyişle mirasbırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ile durumun aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile mirasbırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.Somut olaya gelince; davacı ... mirasbırakanın kızı, davalı ... ise gelinidir. Temlik tarihinde 72 yaşında olan mirasbırakan ...’ın yaşlılığa bağlı rahatsızlıkları olup ölümünden önce bir süre davalı gelini ve dava dışı oğlu ile birlikte aynı çatı altında yaşadığı, mirasbırakanın bakım ve hizmeti ile davalının ve eşinin ilgilendiği, yalnızca ölümünden 1 hafta 10 gün kadar önce davacı kızının yanında kaldığı, davacı kızıyla bir husumetinin bulunmadığı hususları dosya kapsamı ve özellikle bir kısım davacı tanığının beyanlarıyla da sabittir. Oysa, dava konusu taşınmazın satış şeklinde davalıya temlik edildiği görülmektedir. Hemen belirtilmelidir ki, satışa konu edilen bir malın devrinin belirli bir semen karşılığında olacağı kuşkusuzdur. Semenin bir başka ifade ile malın bedelinin ise mutlaka para olması şart olmayıp belirli bir hizmet veya emek de olabileceği kabul edilmelidir. Esasen yukarıda da değinildiği üzere muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı olarak açılan davaların hukuki dayanağını teşkil eden 01.04.1974 tarih ve ½ sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında mirasbırakanın gerçek iradesinin mirasçıdan mal kaçırma olması halinde uygulanabilirliğinin kabulü gerekir. Bir başka ifade ile murisin iradesi önem taşır.O halde, yukarıda değinilen somut olgular açıklanan ilkeler çerçevesinde değerledirildiğinde mirasbırakanın yapmış olduğu temlikle ilgili olarak gerçek amaç ve iradesinin mirasçıdan mal kaçırmak olmadığı ve bu amaçla temlikin gerçekleştirilmediği kabul edilmelidir.Hal böyle olunca, açılan davanın reddine karar verilmesi gerekirken kabulü yönünde hüküm kurulmuş olması doğru değildir.

Davalının yerinde görülen temyiz itirazlarının kabulüyle, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 19.06.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/17192, Karar No: 2014/19641, Tarih: 16.06.2014

**9. Hukuk Dairesi         2012/17192 E.  ,  2014/19641 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BAKIRKÖY 7. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 30/12/2011

NUMARASI : 2009/558-2011/875

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, aile yardımı alacağı, kdv iadesi alacağı, yıllık izin ücreti ile fazla çalışma ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesinin işverence haksız feshedildiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatları ile fazla çalışma, yıllık ücretli izin, aile yardımı, kdv iadesi alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının iş sözleşmesini fesihte haksız olduğu gerekçesiyle kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Yargılamanın hukuka uygun ve sağlıklı bir biçimde sürdürülebilmesi, iddia ve savunmanın özgürce ileri sürülebilmesi ve delillerin eksiksiz olarak toplanıp tartışılabilmesi, öncelikle tarafların yargılamadan haberdar edilmeleri ile olanaklıdır. Hasımsız davalar hariç olmak üzere, dava dilekçesi ile duruşma gün ve saati karşı tarafa tebliğ edilmeden ve taraf teşkili sağlanmadan davaya bakılamaz ve yargılama yapılamaz.

Davanın tarafları ile vekillerinin davaya ilişkin işlemleri öğrenebilmesi için, tebligatın usulüne uygun olarak yapılması, duruşma gün ve saatinin kendilerine bildirilmesi gerekmektedir. Duruşma günü ile tebligatın yapıldığı tarih arasında makul bir süre olmalıdır. Aksi takdirde tarafların hukuksal hakları kısıtlanmış olur.

Yasalarda aksine düzenleme bulunmadıkça mahkeme kararlarının taraflara tebliği gerekir. 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun 8 inci maddesine göre, iş mahkemelerinde verilen kararlara karşı temyiz süresi tefhim veya tebliğ tarihinden itibaren sekiz gündür. Mahkemece karar yüze karşı tefhim edilmiş ise, tefhim edilen kısa kararın 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 383 ve devamı maddelerinde belirtilen şartları taşıması gerekir. Aksi takdirde usulüne uygun tefhimden sözedilemez. Bu durumda temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlayacaktır.

Yargılama sırasında yapılan tebliğlerle ilgili tebliğ mazbatalarının ve ilgili diğer belgelerin dosyaya konulması gerekir. 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve bu Kanunun uygulanması için çıkarılan Tüzük hükümleri tamamen şeklidir ve titizlikle uygulanması gerekir. Bir davada yapılan tebligatların usulüne uygun olarak yapılıp yapılmadığını hâkim kendiliğinden denetlemelidir. 19.01.2011 tarihli Resmî Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6099 sayılı Yasa ile Tebligat Kanununda esaslı değişiklikler yapılmıştır.

Somut olayda, davacının dava dilekçesi, davalı T. End. Mut. Ekip. San. Tic. Ltd. Şti.'nin çalışanı olmayan R. M.'ya tebliğ edilmiştir. İlk derece Mahkemesince dava dilekçesinin usulüne uygun tebliği sağlanmadan bu şirketin gıyabında yargılama yapılarak bu şirket aleyhine hüküm kurulmuştur. Tebligat yapılmadan karar verilmesi hukuki dinlenilme hakkının kısıtlanması sonucunu doğurduğundan, taraf teşkili sağlanmadan verilen kararın bozulması gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, bozma sebebine göre davalıların sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 16.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.