muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/5269, Karar No: 2011/6112, Tarih: 11.07.2011

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2010/5269 E.  ,  2011/6112 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, 31.12.1985-7.4.1997 tarihleri arası isteğe bağlı sigortalılığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici nedenlere göre davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışındakalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, davacının 31.12.1985-07.04.1997 tarihleri arasında ödediği primler nedeni ile 1479 sayılı Yasa’ya tabi isteğe bağlı sigortalı olduğunun tesbiti istemine ilişkindir.

Mahkemece istemin reddine karar verilmiştir.

1.4.1972 tarihinde yürürlüğe giren 1479 sayılı Yasa'nın 24. maddesinde zorunlu ... sigortalılığı için esnaf sicili veya kanunla kurulu meslek kuruluşu kaydı aranırken 20.4.1982 tarihinde yürürlüğe giren 2654 sayılı Yasa ile 1479 sayılı Yasa'nın 24. maddesi değiştirilerek zorunlu ... sigortalılığı için gelir vergisi mükellefi olması şartı getirilmiş, ancak gelir vergisinden muaf olanlar için meslek kuruluşuna kayıtlı olma yeterli görülmüş, 22.3.1985 tarihinde yürürlüğe giren 3165 sayılı Yasa ile 24. madde değiştirilerek zorunlu ... sigortalılığı için vergi kaydı veya esnaf sicil kaydı veya oda kaydının bulunması yeterli görülmüş, 2.8.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4956 sayılı Yasa ile 24. madde değiştirilerek zorunlu ... sigortalılığı için gelir vergisi mükellefi olma şartı getirilmiş, ancak gelir vergisinden muaf olanlar için esnaf sicil kaydı ve oda kaydının bir arada bulunması yeterli görülmüştür.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacının 04.06.1998 tarihli bildirgeye göre 15.03.1985 tarihli vergi kaydı nedeniyle 15.03.1985 tarihi itibariyle tescil edildiği, 15.03.1985-31.12.1985; 01.12.1997-31.12.2001 ve 07.08.2003 ve devamı şeklinde vergi kaydının, 01.01.1983-31.12.1994 tarihleri arasında zirai kazançtan vergi kaydının 07.04.1997-29.07.2005, 31.10.2005-15.08.2005 ve 30.06.2006 ve devamı şeklinde Esnaf Odası, 31.12.1997-15.08.2005, 30.06.2006 ve devamı şeklinde Esnaf Sicil kaydının bulunduğu, 26.06.1998 tarihli Kurum yazısı ile davacıya 15.03.1985 tarihinden itibaren 1. basamaktan ... sigortalı olarak tescilinin yapıldığı ve 30.06.1998 tarihi itibari ile toplam prim borcunun 340,70 TL (340.700.000 TL) olduğunun bildirildiği, davacanın 1998 yılında 7,10 TL (7.100 TL) 3 adet prim ödemesinden sonra 08.09.1999 tarihinde de 431,00 TL (431.000.000.TL) prim ödediği anlaşılmaktadır.

Davacının 1479 sayılı Yasa gereği tescili 04.06.1998 tarihinde yapılmış olmakla ve 01.01.1993-31.12.1994 tarihleri arasındaki vergi kaydının zirai kazançtan olması nedeniyle 1998 yılında yürürlükte bulunan 1479 sayılı Yasa'nın 24.maddesi gereğince uyuşmazlık konusu olan 31.12.1985-07.04.1996 tarihleri arasında sigortalılık koşullarının bulunmadığı ortadadır.Ancak prim ekstesinde görülen 08.09.1999 tarihinde yapılan 431,00 TL (431.000.000TL) ödemenin geriye doğru 31.12.1985-07.04.1997 tarihleri arasındaki sigortalılık süresine ilişkin prim borcunu karşılayıp karşılamadığı veya ne kadarlık süreyi karşıladığı araştırılmamıştır.

Yapılacak iş; davacının 08.09.1999 tarihinde tahsil edilen 431,00 TL primin iptal edilen 31.12.1985-07.04.1997 tarihleri arasındaki döneme ilişkin prim borcunu karşılayıp karşılamadığını Kurumdan sormak, sözkonusu ödemenin karşıladığı süreler yönünden davalı Kurum tarafından primler tahsil edilip uzun süre kullandıktan sonra bu süreyi iptal etmesinin Medeni Kanun’un 2. maddesinde ifadesini bulan objektif iyi niyet kurallarıyla bağdaşmayacağından bu süre yönünden davacının 1479 sayılı Yasaya tabi sigortalı kabul etmektir . Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 1.10.1997 gün ve 1997/10-578 Esas, 1997/758 Karar sayılı ilamı da bu yöndedir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 11.07.2011 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17236, Karar No: 2018/13261, Tarih: 08.10.2018

**1. Hukuk Dairesi         2015/17236 E.  ,  2018/13261 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın reddine ilişkin olarak verilen karar davacı tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'ın raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptal ve tescil isteğine ilişkindir.

Davacı, mirasbırakanı ...'in ... Köyü 110 ada 2, 115 ada 12, 157 ada 19, 20 ve 21, 158 ada 4 ve 5, 163 ada 40 165 ada 11, 16, 17, 18, 19, 20 ve 21, 170 ada 12 ve 17, 173 ada 1, 5 ve 8, 175 ada 27 ve 217 ada 1 parsel sayılı taşınmazlarını davalılardan ...'e ... Köyü 110 ada 4, 107 ada 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16 ve 17 , 115 ada 12, 157 ada 19, 20 ve 21, 158 ada 4 ve 5, 163 ada 40, 165 ada 16, 17, 18, 19, 20 ve 21, 166 ada 1, 167 ada 3 ve 9 , 169 ada 2, 170 ada 6, 11 ve 17 , 173 ada 1, 5 ve 8, 175 ada 26 , 217 ada 1, 156 ada 11, 169 ada 20, 181 ada 8 ve 17 , 109 ada 1 ve 145 ada 44 ve 45 parsel sayılı taşınmazlarını ise davalılardan ...'e temlik ettiğini, işlemin kızlarını mirastan mahrum bırakmak amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek tapu kayıtlarının miras payı oranında iptali ile adına tescilini, aksi halde tenkis istemiştir.

Davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, tapusuz taşınmazlarda muris muvazaasına dayalı temlikten söz edilemeyeceği, aynı şekilde tenkisin de söz konusu olamayacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Ancak, dosyaya getirtirilen tapu kayıtlarından ve tapulama tutanaklarından mahkemenin kabulünün aksine birçok taşınmazın tapu kaydı esas alınarak kadastro tespitlerinin yapıldığı anlaşılmaktadır.

Muris ...'in 28-12-1991 tarihinde öldüğü, geriye mirasçı olarak çocukları ..., ..., ..., ..., ..., ... ile ...'ü bıraktığı kayden sabittir.

Davacı, dava dilekçesinde birçok parsel numarası bildirmiş olup, 19-11-2012 günlü dilekçesinde; üçüncü kişilerin malik oldukları ... Köyünde bulunan parsellerden keşif sırasında gösterilen ve keşfi yapılan parseller dışındaki parsellerle ilgili olarak müvekkilinin herhangi bir talebi bulunmadığı, davalılar dışında başka kişilerin paydaş olduğu ... Köyü 109 ada 1 ve 145 ada 44 ve 45 parsellerde davalıların paylarının dava konusu olduğu, taşınmazların tamamının dava konusu olmadığı, ifadelerine yer verilmiş olup, taşınmazların hangilerinin dava konusu olduğu konusunda tereddüt oluşmaktadır.

Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 1.4.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 706., Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 237. (Borçlar Kanunu'nun (BK) 213.) ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince; dava konusu taşınmazlar tam olarak saptanmadığı gibi muris muvazaası konusunda da yeterli araştırma yapılmış değildir.

Hal böyle olunca, davacı tarafa süre verilerek dava ettikleri taşınmazları tereddüte yol açmayacak şekilde bildirmelerinin istenmesi, bildirilen parseller bakımından yukarıdaki ilkeler uyarınca inceleme yapılarak öncesinin tapulu olup olmadığı, muris tarafından temlik yapılıp yapılmadığı, bir başka ifade ile muris ile bir ilgisinin bulunup bulunmadığı açıklığa kavuşturulduktan sonra varılacak sonuç çerçevesinde bir karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı olduğu üzere karar verilmiş olması doğru değildir.

Davacının yerinde bulunan temyiz itirazlarının kabulü ile, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın tkemyiz edene geri verilmesine, 08/10/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/12593, Karar No: 2019/9389, Tarih: 13.05.2019

**5. Hukuk Dairesi         2018/12593 E.  ,  2019/9389 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki imar uygulaması sırasında bedele dönüştürülen davacılar payına takdir edilen karşılığın arttırılması davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü: - K A R A R –

Dava, imar uygulaması sırasında bedele dönüştürülen davacılar payına takdir edilen karşılığın arttırılması istemine ilişkindir.

Mahkemece uyulan bozma ilamı uyarınca inceleme ve işlem yapılarak karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Mahkemece bilirkişi incelemeleri yaptırılmıştır. Alınan rapor yasa hükümlerine uygun değildir. Şöyle ki;

Arsa niteliğindeki ... ilçesi 64 parsel sayılı taşınmaza 6745 sayılı Kanunun 35. maddesi ile 2942 sayılı Yasaya eklenen geçici 12. maddesi uyarınca uygulamanın tapuda tescil edildiği tarih değerlendirme tarihi olarak esas alınıp, kamulaştırma Kanunu'nun kıymet takdir esaslarını belirten 11.maddesinin 1.fıkrasının arsalara ilişkin (g) bendi uyarınca, değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre hesaplanarak belirlenen bedelin, Türkiye İstatistik Kurumu tarafından açıklanan Yurt İçi Üretici Fiyat Endeksi tablosuna göre dava tarihine güncellenmesi suretiyle değer biçilmesi gerekirken, değerlendirme (tescil) tarihi olan 12.01.1989 tarihinden sonraki satışların emsal alınması suretiyle bedel belirlenmesi nedeniyle rapor hükme esas alınacak nitelikte değildir.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve imar uygulamasının tescil tarihinden önceki ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu

taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 13/05/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/6518, Karar No: 2024/8275, Tarih: 14.05.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/6518 E.  ,  2024/8275 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2023/637 E., 2024/98 K.

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 341 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, ilk derece mahkemeleri tarafından verilen ve miktar veya değeri 28.250,00 Türk lirasını geçmeyen malvarlığı davalarına ilişkin kararlar kesindir. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre somut uyuşmazlıkta; dava tarihinden sonra 08.09.2021 tarihinde imzalanan 01.01.2021-31.12.2022 yürürlük süreli toplu iş sözleşmesindeki taban ücret uygulaması sebebiyle davacının bireysel iş sözleşmesinde belirlenen ücretinin, asgari ücretle olan bağının 01.01.2021 tarihi itibarıyla kesildiği görülmekle; somut davadaki ücret tespitinin ileriye yönelik bir etkisinin bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Hüküm altına alınan ve temyize konu edilen toplam miktar, İlk Derece Mahkemesinin karar tarihi itibarıyla kesinlik sınırı olan 28.250,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

14.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/31733, Karar No: 2015/9542, Tarih: 16.03.2015

**3. Ceza Dairesi         2014/31733 E.  ,  2015/9542 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 1 - 2013/273884

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 2. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 18/04/2013

NUMARASI : 2011/191 (E) ve 2013/154 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanık A.. Y.., M.. Y.., N.. Y.. ve müdafiileri ile sanık Nurettin müdafiinin temyiz dilekçelerinin içeriğine göre; sanıklar Ahmet, Memet ve Necati hakkındaki Nurettin'i yaralama ve sanık Nurettin hakkındaki Necati'yi yaralamadan kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminde bulundukları belirlenerek yapılan temyiz incelemesinde;

Oluşa ve dosya içeriğine göre; sanıklar Ahmet ve Memet ile mağdur sanık Necati bir yanda, mağdur sanık Nurettin diğer yanda olmak üzere, tarafların eski bir husumet nedeniyle birbirleriyle konuşmadıkları, mağdur sanık Nurettin'in diğer taraftaki sanık Memet'in kızı ve Ahmet ile Necati'nin kardeşi olan hakkındaki evrak tefrik edilen Nurgül hakkında dedikodu çıkardığı, Nurgül'ün eşinin bunu duyunca Nurgül'ü babasının evine gönderdiği, Nurgül'ün yolda giderken mağdur Nurettin'in evine gidip Nurettin'i dışarı çağırdığı, küfür ettiği, Nurettin elinde bıçakla Nurgül'ü döverken Nurgül'ün kardeşleri Necati ve Ahmet ile babası Memet'in olayın olduğu yere geldikleri, birlikte Nurettin'i dövmeye başladıkları, Nuretttin'in iki bıçak darbesi ile biri kalbinde kesilere neden olacak şekilde Necati'yi bıçakla yaraladığı, sanık Memet'in de Nurettin'in başına kalas ile vurması sonucunda Nurettin'in kafa kemiklerinde iki yerde ağır 4 dereceli kırığa ve hayati tehlike geçirmesine neden olacak şekilde yaralanmasına neden olduğu, Nurettin'in ayrıca yüz sınırları içerisinde dudak kenarında sabit ize neden olacak şekilde yaralandığı olayda;

Mağdur sanık Necati kendisine atanan müdafiiden haberdar edilmemiş ise de; ayrıntıları Ceza Genel Kurulunun 18.03.2008 günlü 2008/9-7-56, 13.05.2008 günlü 2008/10-101-113 sayılı ve 20.03.2012 gün ve 2011/235 Esas, 2012/110 Karar sayılı kararlarında açıklandığı üzere, kendisine zorunlu müdafi atandığından sanığın haberdar edilmediği durumlarda, zorunlu müdafiye yapılan tefhim veya tebliğ kendisine bağlanan hukuki sonuçları doğurmaz. Bunun dışında sadece zorunlu müdafii atandığından sanığın haberdar edilmemesinin savunma hakkının kısıtlanması niteliğinde olmadığı, mağdur sanığın bizzat kendisinin de hükmü temyiz ettiği anlaşılmakla, tebliğnamedeki 1 no.lu bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Aralarında önceden husumet bulunan taraflar arasındaki kavgada; mağdur sanık Nurettin'in Necati'yi göğüs bölgesinden iki bıçak darbesiyle yaralayarak kalbinde kesilere ve yaşamsal tehlike geçirmesine sebebiyet verdiği; sanıklar Ahmet, Necati ve Memet'in mağdur sanık Necati'yi birlikte darp ederek kafa kemiklerinde iki yerde ağır dereceli kırığa ve yaşamsal tehlike geçirmesine sebebiyet verdikleri, hedef alınan bölge, yaralama yerleri ve nitelikleri ile suçta kullanılan aletlerin öldürmeye elverişliliği dikkate alındığında, sanıkların ortaya çıkan kastlarının öldürmeye yönelik olduğu anlaşıldığı halde, kasten öldürmeye teşebbüs suçundan cezalandırılmaları yerine suç niteliğinin tayininde yanılgıya düşülerek kasten yaralama suçundan yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar A.. Y.., M.. Y.., N.. Y.. ve müdafiileri ile sanık Nurettin müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, CMUK'un 326/son maddesi gereğince kazanılmış haklar saklı kalmak kaydıyla, hükmün bu sebeplerden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 16.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/16849, Karar No: 2023/8328, Tarih: 03.10.2023

**10. Ceza Dairesi         2022/16849 E.  ,  2023/8328 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Uyuşturucu madde ticareti yapma

HÜKÜM : Hükmün eleştirilerek istinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin reddi

İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 18.03.2021 tarihli ve 2019/94 Esas, 2021/554 Karar sayılı kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Anayasanın 40 ıncı maddesinin ikinci fıkrası, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 34 üncü maddesinin ikinci fıkrası ve 232 nci maddesinin altıncı fıkrası gereğince, kararlar ve hükümlere karşı başvurulabilecek yasa yolları, süreleri, sürelerin ne zaman başlayacağı, başvuru mercii, şekli ve sonuçlarının kuşkuya yer vermeyecek şekilde ilgililere açıkça bildirilmesinin gerekmesi, anılan Kanun'un 294 üncü maddesinin birinci fıkrasında "Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını

istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır." şeklinde, 295 inci maddesinin birinci fıkrasında ise "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir." biçimde düzenlemeler bulunması, sanık müdafiinin 29.03.2021 tarihli temyiz dilekçesinin hükmün hukuki yönüne ilişkin bir sebep içermemesi, kararın son bölümünde veya gerekçeli karar tebligat mazbatasında, temyiz başvurusunda hükmün neden dolayı bozulmasının istendiğine dair temyiz sebebi gösterilmesinin zorunlu olduğuna, gösterilmemesi halinde ise temyiz isteminin reddedilebileceğine dair bildirimi içeren ihtaratın yer almadığının anlaşılması karşısında; Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 17.03.2021 tarih ve 2019/9. MD-554 Esas ve 2021/117 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere, hak kaybının önlenmesi bakımından sanık ve müdafiine yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda yapılacak meşruhatlı tebligatla, tebliğden itibaren yedi günlük süre içerisinde, yasal düzenlemeye uygun şekilde temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçe verebilecekleri, aksi halde sebep yokluğundan temyiz isteminin reddedileceği hususunda ihtar yapılmasının gerektiği anlaşılmakla;

Yukarıda belirtilen şekilde sanık ve müdafiine tebligatın yapıldığı tarihten itibaren 5271 sayılı Kanun'un 295 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 7 günlük yasal süre içinde ek gerekçeli temyiz dilekçesi sunulmadığı takdirde temyiz talebinin reddedileceğine ilişkin ihtaratlı tebligatın yapılarak buna ilişkin evrakın dosyaya konulması, sanık ve müdafiinin süresi içerisinde gerekçeli olarak hükmü temyiz etmeleri halinde temyiz dilekçeleri ve buna ilişkin düzenlenecek olan ek tebliğname ile birlikte, gerekçeli temyiz isteminde bulunulmaması halinde ise mevcut haliyle incelenmek üzere yeniden Dairemize gönderilmesi için, dosyanın incelenmeksizin İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE,

03.10.2023 tarihinde karar verildi.