muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/13953, Karar No: 2017/4077, Tarih: 10.04.2017

**2. Ceza Dairesi         2016/13953 E.  ,  2017/4077 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş; dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Sanığın müştekiye ait ikametin çelik giriş kapısının kilit dilini sert bir cisimle zorlayarak ikametten giysiler, altın zincir ve erkek kol saatinin çalması şeklinde gerçekleyen olayda; 5252 sayılı Kanun'un 9/3. maddesi uyarınca sanık lehine olan Kanun'un önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağından, 765 sayılı TCK'nın 493/1. ve 522. maddeleri ile 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddeleri uyarınca ayrı ayrı hükümler kurulup elde edilecek sonuca göre lehe olan Kanun'un belirlenmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-İddianamede 5237 sayılı TCK'nın 142/2-d maddesi uyarınca cezalandırılması talep edilen sanık hakkında, hırsızlık suçundan hüküm kurulurken ek savunma hakkı verilmeden TCK'nın 142/1-b. maddesi uygulanmak suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 226. maddesine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, bozma sonrası kurulacak hükümde sanık hakkında 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesinin gözetilmesine, 10/04/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11863, Karar No: 2013/10493, Tarih: 04.07.2013

**8. Hukuk Dairesi         2012/11863 E.  ,  2013/10493 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu iptali ve tescil

... ile ... aralarındaki tapu iptali ve tescil davasının reddine dair ... 2. Sulh Hukuk Mahkemesi'nden verilen 05.09.2012 gün ve 686/859 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı tarafından süresinde istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı dava dilekçesinde; kadastro sırasında 326 ada 10 parsel sayılı taşınmazın davalı adına tespit ve tescil edildiğini, bu taşınmaz ve dava dışı ... mevkiindeki davaya konu olmayan başka bir tarlanın, davalının mirasbırakanı babası ... ...'a aitken, 20 seneden daha uzun süre önce babası ... ... ... tarafından, davalı murisine ...'da yaptığı evin parası karşılığı babasına verildiğini, yine ...'ın eşi ... tarafından dava dışı başka bir bahçenin yapılan ev karşılığı babasına verildiğini, babasının 1998'de öldüğünü, mirasçılar arasında yapılan taksim sonucu dava konusu taşınmaz ve dava dışı tarlanın kendisine, dava dışı bahçenin kardeşi ...'a düştüğünü, kadastro sırasında dava dışı tarlanın kendisi adına tespit ve tescil edilmesine karşın nizalı parselin davalı adına tespit ve tescil edildiğini, bu taşınmazın babası ve ölümünden sonra kendisinin 25 senenin üzerinde zilyetliğinde bulunduğunu, davalının taşınmazda hakkının olmadığını açıklayarak tapunun iptali ile adına tapuya tescilini istemiştir.

Davalı duruşmada, taşınmazın kendisine ait olduğunu 1980 yılında babasından satın aldığını bildirerek davayı kabul etmediğini savunmuştur.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmesi üzerine, hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava; takas, miras yoluyla intikal, taksim ve kazanmayı sağlayan eklemeli zilyetlik hukuksal sebeplerine dayalı olarak, TMK'nun 713/1, 996 ve 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 14.maddesi gereğince açılan mülkiyetin aktarılmasına ilişkin tapuya tescil davasıdır. Mahkemece, yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmiş ise de; Mahkemenin keşif ara kararı usul ve yasaya uygun olmadığı gibi yapılan araştırma ve inceleme hüküm vermeye elverişli bulunmamaktadır.

Şöyle ki; Mahkemenin 14.01.2011 tarihli yargılama oturumundaki ara kararı ile taraflara tüm delillerini bildirmeleri için 25.02.2011 tarihli sonraki oturuma kadar süre verilmiş, ...//.

Şöyle ki; Mahkemenin 14.01.2011 tarihli yargılama oturumundaki ara kararı ile taraflara tüm delillerini bildirmeleri için 25.02.2011 tarihli sonraki oturuma kadar süre verilmiş, ...//.

Taraflar verilen süre içerisinde delil ve tanıklarını dilekçelerinde bildirmişlerdir. Mahkemenin ilk keşfe ilişkin 08.04.2011 tarihli ara kararında, "refakate fen ve zirai bilirkişi alınmasına, ayrı ayrı 100 TL ücret takdirine, yerel bilirkişi ve tanıklara keşif gün ve saatini bildirir davetiye çıkarılmasına, masrafın davacı ve davalı tarafça karşılanmasına"; ikinci keşfe ilişkin 07.03.2012 tarihli ara kararda, "keşif günü yerel bilirkişilerin taşınmaz başında hazır edilmesi için İhsaniye İlçe Jandarma Komutanlığına müzekkere yazılmasına" karar verilmiş tanıkların keşfe nasıl çağırılacağı açıklanmamıştır. Bu şekilde verilen keşif ara kararlarının yöntemine uygun olarak verildiğinin kabulüne olanak bulunmamaktadır. Keşif ara kararında, yerel bilirkişi ve tarafların bildirdiği tanıkların HMK'nun 243 ve 244. maddeleri gereğince davetiye ile keşif yerine çağrılmaları, her bir keşif giderinin kalem kalem açıklanıp toplamının ne olduğu ve hangi süre içerisinde kim tarafından karşılanacağının açıkça belirtilmesi, bu hususta yasal uyarının yapılması (HMK'nun 259. maddesi) gerekir. Yine vazgeçme olmadığı halde, Mahkemece herhangi bir gerekçe gösterilmeksizin davacının tanık listesinde gösterdiği dört tanığının da dinlenmemesi yerinde görülmemiştir. Zilyetlik maddi olaylardan olup 3402 sayılı KK'nun 14/1.maddesi uyarınca yerel bilirkişi ve tanık dahil her türlü delille kanıtlanması mümkündür.

Bundan ayrı, davacı dava dilekçesinde, nizalı taşınmazın babasının ölümünden sonra mirasçılar arasında yapılan taksim sonucu kendisine düştüğünü açıklamıştır. İlk keşifte dinlenen davacı tanıkları taşınmazın ... ... tarafından davacının babasına verildiğini, babası ve davacı tarafından kullanıldığını bildirmişler, ancak; babasından davacıya intikal biçimi konusunda herhangi bir açıklamada bulunmamışlardır. Uyap üzerinden alınan ve dosyaya konulan davacının babası ... ... ...'ın 01.03.1998 tarihinde öldüğü ve davacı dışında başka mirasçılarının da olduğu anlaşılmaktadır. Muris ... ... 1998 yılında öldüğüne göre terekesi elbirliği mülkiyet hükümlerine tabidir. Elbirliği mülkiyetine tabi bir taşınmaz için bir veya birkaç mirasçının üçüncü kişilere karşı tek başına aktif dava açma sıfat ve hukuki ehliyeti bulunmamaktadır. Elbirliği mülkiyetine tabi taşınmazlar üzerinde mirasçıların belirlenmiş payları olmayıp her birinin payı taşınmazın tamamı üzerinde söz konusudur (TMK'nun m. 701). TMK'nun 702. maddesi uyarınca terekeye dahil taşınmazlar üzerinde tasarrufu işlemlerde bulunmak için tüm mirasçıların oybirliğiyle karar vermeleri gerekir. Davada bir tasarrufi işlem olup, tüm mirasçıların birlikte üçüncü kişilere karşı dava açması gerekmektedir. Yapılacak keşifte dinlenecek yerel bilirkişi ve tanıklardan sorulmak suretiyle ... ... terekesinin mirasçıları arasında paylaşılıp paylaşılmadığının araştırılıp belirlenmesi, paylaşım sonucu dava konusu yer davacıya düşmüş ise, şimdiki gibi davanın yürütülmesi, şayet, murise ait tereke mirasçıları arasında yöntemine uygun bir biçimde ve tüm mirasçıların katılımı ile yapılmış bir paylaşım söz konusu değil ise, davacı sadece kendi adına iptal ve tescil isteğinde bulunduğundan, TMK'nun 701 ve 702. maddeleri gereğince tek başına aktif dava açma sıfat ve hukuki ehliyeti olmadığından davanın reddine karar verilmesi düşünülmelidir.

Şu halde Mahkemece yapılacak iş; dava dilekçesinde açıklanan ve ev yapımı karşılığı davacının babasına verildiği iddia edilen diğer iki taşınmaz ile anlaşmaya konu evin bulunduğu taşınmazın ada ve parsel numaralarının davacıdan sorularak tapu kayıtları ve kadastro tutanaklarının Tapu Müdürlüğü'nden getirtilerek dosyaya eklenmesi, yerel bilirkişi ve tanıkların HMK'nun 243, 244, 259 ve 290. maddeleri gereğince davetiyeyle keşif yerine çağırılmaları, keşif ara kararında, davetiye ve giderlerin (kalem kalem miktarları açıklanarak) yatırılması konusunda kesin süre verilmesi ve kesin sürenin doğuracağı hukuki sonuçlar bakımından da uyarıda bulunulması, uyuşmazlığın taşınmaza ilişkin bulunması nedeniyle

keşif yerinde dinlenilmeleri, beyanlar arasındaki çelişkinin yüzleştirilmek suretiyle giderilmesi (HMK'nun m.261), taşınmazın davaya konu olmayan diğer iki taşınmazla birlikte davalının babası ve eşi tarafından ev yapımı karşılığında, davacının babasına verilip verilmediği, verilmişse hangi tarihte verildiğinin, davacının babasının terekeye dahil diğer malları ile birlikte mirasçıları arasında ve tüm mirasçıların katılımı ile paylaşılıp paylaşılmadığının, paylaşılmış ise, kimlere hangi taşınmazların düştüğünün, paylaşım sonucu dava konusu yerin davacıya düşüp düşmediğinin, zilyetlik koşulları ve süresiyle birlikte kendilerinden sorularak açıklığa kavuşturulması, hiçbir duraksamaya yer vermeyecek şekilde saptanması ondan sonra bütün deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekir. Eksik araştırma ve inceleme sonucu hüküm kurulmuş bulunması Usul ve Kanuna aykırıdır.

Davacının temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulüyle hükmün 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, HUMK.nın 440/III-2 bendi gereğince ilama karşı karar düzeltme yolunun kapalı bulunduğuna ve 21,15 TL peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine 04.07.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2004/189, Karar No: 2004/225, Tarih: 21.12.2004

Ceza Genel Kurulu 2004/7-189 E., 2004/225 K.

**Ceza Genel Kurulu 2004/7-189 E., 2004/225 K.**

**- İDARİ PARA CEZASINA İTİRAZ

- YASA YARARINA BOZMA**- 1412 S. CEZA MUHAKEMELERİ USULÜ KANUNU (MÜLGA) [ Madde 413 ]

**"İçtihat Metni"**

...'nın 17.5.2002 havale tarihli dilekçe ile Sulh Ceza Mahkemesine başvurarak; Kayseri Büyükşehir Belediye Başkanlığınca bandrolsüz kaset satışı yaptığından bahisle verilen, 385.717.086 lira idari para cezasının iptali'ne karar verilmesini talep etmesi üzerine, Kayseri Üçüncü Sulh Ceza Mahkemesi Hakimince dosya üzerinde yapılan inceleme sonucunda; Kayseri Büyükşehir Belediye Başkanlığı Encümenince 10.10.2002 gün ve 79-1496 sayı ile verilen idari para cezasının kısmen iptali ile 1.363.155.000 lira olarak kabulüne dair kesin olarak karar verilmistir.

Bu karara karşı Adalet Bakanlığınca 1.4.2004 gün ve 15220 sayı ile yazılı emirle bozma talebinde bulunulması üzerine, Yargıtay C. Başsavcılığının 20.4.2004 gün ve YE. 2004/54465 sayılı tebliğnamesine dayalı olarak dosyayı inceleyen Yargıtay Yedinci Ceza Dairesince 7.7.2004 gün ve 15985-9419 sayı ile;

"Mezkur ihbarnamede;

Dosya kapsamına ve kabule göre, muterizin işyerinde bandrolsüz 25 adet CD satmak şeklinde belirlenen eylemini idari yaptırıma bağlayan 3257 sayılı Kanunun 12. maddesi uyarınca, suçun islendiği 6.5.2002 tarihi itibariyle her bir CD için 14.285.000 TL. olmak üzere 357.125.000 TL. idari para cezasına hükmedileceği gözetilmeden, itirazın bu yönden kabulü yerine, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiş ve CMUK.nun 343. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu yazılı emre atfen ihbar olunmuş bulunmakla gereği görüşülüp düşünüldü:

İdari nitelikteki para cezalarına itiraz halinde Sulh Hakiminin yapacağı iş ceza kararının yasaya uygunluk denetimini yapmaktan ve yasaya aykırılığın saptanması halinde cezanın iptaline, aksi halde itirazın reddine karar vermekten ibaret olup, yasaya aykırılığın görülmesi halinde idari merciin yerine geçerek yeniden ceza miktarının belirlenmesine yasal olanak bulunmamaktadır.

İdari nitelikteki para cezalarına itiraz halinde Sulh Hakiminin yapacağı iş ceza kararının yasaya uygunluk denetimini yapmaktan ve yasaya aykırılığın saptanması halinde cezanın iptaline, aksi halde itirazın reddine karar vermekten ibaret olup, yasaya aykırılığın görülmesi halinde idari merciin yerine geçerek yeniden ceza miktarının belirlenmesine yasal olanak bulunmamaktadır.

Somut olayda, bandrollü olan bir kısım CD.Ier bakımından da idari para cezası verilmiş olması ve uygulama yeri bulunmayan TCK.nun 24. maddesi de gözetilerek ceza miktarının belirlenmesi nedeniyle yasaya aykırılık oluşturduğundan idari para cezasının iptaline ve gereğinin yapılması için evrakın ilgili idareye tevdiine karar verilmesi yerine, yazılı şekilde hüküm tesisi yasaya aykırı olduğundan ve Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının yazılı emre dayanan ihbarname münderecatı bu gerekçelerle yerinde görüldüğünden Kayseri Üçüncü Sulh Ceza Mahkemesinin 31.12.2002 gün ve 2002/55-95 sayılı kararının CMUK.nun 343. maddesi uyarınca bozulmasına,müteakip işlemlerin mahallinde mahkemesince düşünülmesine" oyçokluğu ile karar verilmis, Daire Üyelerinden M. Öztürk ile S. Saka ise, "Bandrolsüz CD satma eylemini yaptırıma bağlayan 3257 sayılı Yasanın 12. maddesindeki idari para cezasının aşağı ve yukarı hadleri bulunmadığından, idari para cezasının hesaplanmasında izlenecek yöntem, kanun maddesinde öngörülen para cezasının 4421 sayılı Yasa ile değişik TCK.nun ek 1 ve ek 2. maddeleri uyarınca artırımından ibaret olduğu halde, uygulama yeri bulunmayan TCK.nun 24. maddesi de gözetilerek ceza miktarı belirlenmiş ve itiraz üzerine de sulh hakimi tarafından uygulama yapılarak itiraz, cezanın belirlenmesi yöntemine değinilmeden sadece bandrollü CD.ler bakımından ceza miktarı indirilerek kısmen kabul edilmiştir.

Kimi yasalarda, örneğin 1608 sayılı Yasanın 6. maddesinde itiraz üzerine sulh hakimi tarafından verilecek kararlar sınırlı olarak gösterilmesine rağmen, somut olayda idari para cezasının dayanağı olan 3257 sayılı Yasanın 12. maddesinde itiraz üzerine verilecek cezaları sınırlayan bir düzenleme mevcut değildir.

Tartışılan konu, yazılı emir üzerine idari para cezasının yeniden belirlenmesine yönelik olarak Yargıtay'ca uygulama yapılıp yapılamayacağı noktasında toplanmaktadır. Hemen belirtelim ki, Yargıtay denetimi itiraz üzerine verilen karara yönelik olup sulh hakimi tarafından kısmen uygulama yapıldığına göre bu kararın ceza miktarı bakımından da yasaya uygunluğunun denetlenmesinde zorunluluk doğmaktadır.

Şu hale göre;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının yazılı emre dayanan ihbarname münderecatı yerinde görüldüğünden anılan kararın bozulması ve yeniden uygulama yapılarak TCK.nun 30/2. maddesi de gözetilip idari para cezasının 357.100.000 liraya indirilmesi ve kalan cezanın çektirilmemesine karar verilmesi gerektiğinden karara katılamıyoruz" görüşüyle karşı oy kullanmışlardır.

Yargıtay C. Başsavcılığı ise 12.10.2004 gün ve 54465 sayı ile;

Şu hale göre;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının yazılı emre dayanan ihbarname münderecatı yerinde görüldüğünden anılan kararın bozulması ve yeniden uygulama yapılarak TCK.nun 30/2. maddesi de gözetilip idari para cezasının 357.100.000 liraya indirilmesi ve kalan cezanın çektirilmemesine karar verilmesi gerektiğinden karara katılamıyoruz" görüşüyle karşı oy kullanmışlardır.

Yargıtay C. Başsavcılığı ise 12.10.2004 gün ve 54465 sayı ile;

"İtirazın konusu uyuşmazlık, Kayseri Üçüncü Sulh Ceza Mahkemesinin 31.12.2002 tarih ve 2002/55-95 sayılı kararının bozulmasından sonra, ayrıca "müteakip işlemlerin mahalli mahkemesince düşünülmesine" karar verilip verilmeyeceğine ilişkindir.

Öğretide ve uygulamada görüş birliği ile kabul edildiği gibi, CMUK.nun 343. maddesinde yer alan "yazılı emir ile bozma kurumu" olağanüstü ve ayrık nitelikte bir yasa yoludur. Hukuksal konularda Yargıtay'ın ilk derece mahkemesinin yerine geçerek karar verebileceği ya da düzeltebileceği çarpıcı yanılgılar bakımından işlerliği bulunan, uygulamada birliği sağlamak için salt yasa yararına benimsenmiş bir çaredir.

Maddede, olağanüstü bir yasa yolu olan ve öğretide "olağanüstü temyiz"de denilen yazılı emir ile bozmanın etkileri ve bozma sonrası yapılacak işlemler kararın çeşidine göre farklı düzenlenmiştir.

Yazılı emir ile bozma yoluna, uyuşmazlıkların esasının çözümleyen kararlar için gidilebileceği gibi, uyuşmazlığın esasını çözümleyen kararlar için de gidilmesi mümkündür.

CMUK.nun 343. maddesi, esasa ilişkin kararların yazılı emirle bozulması isteminin yerinde görülmesi durumunda verilen bozma kararlarının etkileri bakımından, ilgililerin yararına olup olmamasını dikkate alarak bir ayırıma gitmiş bulunmaktadır.

a)

Davanın esasını kapsayacak şekilde verilen bozma kararı, eğer ilgililerin aleyhine ise bu bozma kararı aleyhe etki etmeyecektir.

b)

Bozma kararı hükümlünün yararına ise, "Yargıtay bozma sebepleri cezanın tamamıyla kaldırılmasını gerektiriyorsa "cezanın çektirilmemesine karar verecek, bozma sebepleri daha az ceza verilmesini gerektiriyorsa bu takdirde uygulanacak cezanın neden ibaret olduğunu kararında gösterecektir.

CMUK.nun 343. maddesinin son fıkrasında, bozma kararının davanın esasını halletmeyen mahkeme kararları hakkında olması durumunda yeniden yapılacak inceleme ve araştırma neticesine göre gereken kararın verileceği öngörülmüştür.

Yukarıda açıklandığı üzere, esasa ilişkin olarak verilen hükmün Yargıtay tarafından yazılı emir ile bozulmasının ilgililerin lehine olması halinde, duruma göre önceki cezanın çektirilmemesi veya daha az ceza verilmesi yolunda karar verilmesi zorunlu bulunmaktadır. Bunun nedeni, davanın esasını halletmeyen kararlar ayrık olmak üzere bozma kararı üzerine ilk derece mahkemesinin yeni bir karar almasına veya herhangi bir işlem yapmasına gerek bırakılmamasıdır.

Yukarıda açıklandığı üzere, esasa ilişkin olarak verilen hükmün Yargıtay tarafından yazılı emir ile bozulmasının ilgililerin lehine olması halinde, duruma göre önceki cezanın çektirilmemesi veya daha az ceza verilmesi yolunda karar verilmesi zorunlu bulunmaktadır. Bunun nedeni, davanın esasını halletmeyen kararlar ayrık olmak üzere bozma kararı üzerine ilk derece mahkemesinin yeni bir karar almasına veya herhangi bir işlem yapmasına gerek bırakılmamasıdır.

Kayseri Üçüncü Sulh Ceza Mahkemesinin 31.12.2002 tarih ve 2002/55-95 sayılı kararı, davanın esasını halleden kararlardandır. Davanın esasına iliskin verilen ve kesinleşmiş kararların CMUK.nun 343. maddesi uyarınca bozulmasından sonra dosyanın gerek yargı makamlarınca ve gerekse idare tarafından yeniden ele alınarak esasa iliskin bir karar verme olanağı bulunmamaktadır. Karşıtı bir uygulama, CMUK.nun 343. maddesinde çerçevesi çizilmiş yazılı emir ile bozma kurumunun ilkelerine aykırı düşer.

Nitekim, bu husus Ceza Genel Kurulunun 30.12.2003 gün ve 2003/2-294-305, 2003/7-298-306, 17.2.2004 gün ve 2004/2-16-33, 25.5.2004 gün ve 2004/7-99-122 sayılı kararlarında da vurgulanmış, Yedinci Ceza Dairesinin kararındaki karşı oy yazısında da dile getirilmiş bulunmaktadır.

Somut olayda, idarece muteriz Mustafa hakkındaki idari para cezasının TCK.nun Ek 1 ve Ek 2. maddeleri uyarınca hesaplanması gerekirken, TCK.nun 24. maddesi de dikkate alınarak hesaplanması ve bandrollü olan iki CD için de para cezası verilmesi hatalıdır.

Bu açıklamalar ışığında; esasa iliskin kararın bozulmasından sonra idari para cezasının TCK.nun Ek 1, Ek 2 ve 30. maddeleri gözetilerek 357.100.000 TL. ye indirilmesine ve geriye kalan cezanın çektirilmemesine karar verilmesi gerekirken, yeni bir hüküm kurulmasını öngörecek bir biçimde "müteakip işlemlerin mahallinde mahkemesince düşünülmesine" biçiminde hüküm kurulmasının yerinde olmadığı kanaatine varılmıştır" görüşüyle itiraz yasa yoluna başvurarak, Özel Daire kararından "müteakip işlemlerin mahallinde mahkemesince düşünülmesine" şeklindeki kısmının çıkarılmasına, idari para cezasının 357.100.000 liraya indirilmesine ve geriye kalan cezanın çektirilmemesine karar verilmesini talep etmiştir.

Dosya Birinci Başkanlığa gönderilmekle, Yargıtay Ceza Genel Kurulunca okunup, konu müzakere edilmiş ve açıklanan karara varılmıştır.

Sanık Mustafa'nın, hakkında belediye encümenince belirlenen idari para cezasına yönelik itirazının kısmen kabulüne karar verilen olayda Özel Daire ile Yargıtay C. Başsavcılığı arasındaki uyuşmazlık, bu kararın para cezasının belirlenmesi yönünden yasaya aykırı bulunarak bozulması karşısında, ayrıca müteakip işlemlerin mahallinde yapılmasına da karar verilmesi olanağının bulunup bulunmadığına ilişkindir.

Ancak;

Sanık Mustafa'nın, hakkında belediye encümenince belirlenen idari para cezasına yönelik itirazının kısmen kabulüne karar verilen olayda Özel Daire ile Yargıtay C. Başsavcılığı arasındaki uyuşmazlık, bu kararın para cezasının belirlenmesi yönünden yasaya aykırı bulunarak bozulması karşısında, ayrıca müteakip işlemlerin mahallinde yapılmasına da karar verilmesi olanağının bulunup bulunmadığına ilişkindir.

Ancak;

Kurul Başkanı Osman Şirin tarafından, idari para cezalarına itiraz üzerine Sulh Ceza Mahkemesince verilen kararların, CYUY.nın 299-302. maddeleri kapsamındaki kararlardan olmadığı, bu tür kararların, idari işlemin yasallığının kolaylıkla ve kısa sürede denetimi amacıyla, yasalardan kaynaklanan özel bir göreve dayalı olarak verildikleri, CYUY.nın 343. maddesinin ise sadece ve yalnız adli suçlar ve karşıtlığı olan TCY.nin 11. maddesinde gösterilen cezalarla ilgili hüküm ve kararlarla ilişkili bulunması karşısında, somut olayda 3257 sayılı Yasa uyarınca verilen idari para cezasına itiraz üzerine Sulh Ceza Mahkemesince verilen kararın, Yargıtay Ceza Dairesince ve itiraz yoluyla Yargıtay Ceza Genel Kurulunca denetiminin yapılmasının yasal olarak olanaklı bulunup bulunmadığının önsorun sayılarak ele alınması ve öncelikle çözümlenmesi istenilmiştir.

Dosyanın 30.11.2004 günü yapılan müzakeresinde, önsorun olarak ilk kez ortaya konan bu hususun daha kapsamlı bir araştırmaya konu edilmesi gereği ileri sürülmüş ve görüşmelerin bu amaçla ertelenmesi kararlaştırılmıştır. 7.12.2004 günü yapılan birinci müzakerede ise, Yargıtay İç Yönetmeliğinin 27. maddesi gereğince önsorun konusu ele alınıp değerlendirilmiştir.

İncelenen dosya içeriğine göre;

A- Kayseri Büyükşehir Belediyesi Encümeni;

1-

9.5.2002 gün ve 35-642 sayı ile; 6.5.2002 tarihinde yapılan denetimler sırasında 27 adet bandrolsüz film ve oyun CD.si satan Mustafa'nın, 3257 sayılı Yasanın 12. maddesi ve 4421 sayılı Yasanın 4 ve 5. maddeleri uyarınca kaset basına 14.285.818 lira para cezası hesabıyla 27 CD için 385.717.086 lira idari para cezasıyla cezalandırılmasına karar vermiş;

2-

Aynı Encümen 10.10.2002 gün ve 79-1496 sayılı ek kararı ile de 4421 sayılı Yasa ile yapılan değişiklik sonucunda Türk Ceza Yasasının 24 ve ek 4. maddesi ile en az para cezasının hesaplanması yönteminin değiştiği, bu hesaplamalar doğrultusunda, 3257 sayılı Yasanın 12. maddesi gereğince, Mustafa'ya 2002 yılında 54.526.200 TL x 27 = 1.472.207.400 TL.nin yeniden para cezası olarak verilmesine; encümenin 9.5.2002 tarih ve 35-642 sayılı kararları ile eksik hesaplamalardan dolayı verilen para cezalanın bu şekilde tavzih edilmesine ve ilgililerine yeniden tebliğ edilmesine" karar vermiştir.