muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/25789, Karar No: 2015/38377, Tarih: 23.11.2015

**4. Ceza Dairesi         2013/25789 E.  ,  2015/38377 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2011/275269

MAHKEMESİ : Tokat 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 01/03/2011

NUMARASI : 2010/644 (E) ve 2011/109 (K)

SUÇLAR : Tehdit, yaralama

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre ve yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Olayın, aralarındaki boşanma davası devam eden sanık ile mağdurun halen resmi nikahlı evli bulundukları bir durumda, mağdurun evlilik birliği içinde bir başka erkekle duygusal arkadaşlığının bulunmasından kaynaklandığı gözetilerek, sanığa yükletilen suçların mağdurdan kaynaklanan haksız filin etkisi altında işlenip işlenmediği hususunun tartışılmaması,

Kanuna aykırı ve sanık S.. G.. müdafiinin temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 23.11.2015 tarihinde eylemin silahla yaralamaya teşebbüs yerine silahla tehdit suçunu oluşturduğu yönündeki suçun nitelendirilmesine yönelik çoğunluk görüşüne katılamayan üye M.. K..’nın muhalefetiyle ve oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY:

Sanığın eşiyle tanık İ.. S..’ın ilişki yaşadığını duyması üzerine tanık İ.. ile konuşmak için Şehitler Parkı’nda buluştuğu, aralarında konuştukları sırada İ..’in şikayetçi S..’i olay yerine çağırdığı, sanıkla şikayetçinin boşanma konularını konuşmaya başladıkları, konuşmalarının tartışmaya dönüştüğü, tartışma sırasında şikayetçinin yanında çalıştığı İ..’le kendisini aldatmasına kızan sanığın şikayetçiyi tekme ve tokatla darp ettiği, tanık İ..’in araya girdiği ve araladığı, sanığın cebinden çıkardığı çakı bıçağını şikayetçiye bir kez savurarak yaralamaya çalıştığı, şikayetçinin kendisini geriye çekerek savunduğu, ikinci kez bıçağı savurduğunda İ..’in elinden yaralandığı, bıçakla yaralamaya çalıştığı sırada “seni öldürürüm, keserim, seni yaşatmayacağım” şeklindeki sözlerle yaralamaya yönelik kastını açıkladığının anlaşılması karşısında, sanık hakkında ilk eyleminin tamamlanmış yaralama, ikinci eylemin silahla yaralamaya teşebbüs olarak kabulü yerine, ikinci eylemin silahla tehdit olarak kabul edildiğine ilişkin suçun nitelendirilmesine yönelik sayın çoğunluğun görüşüne katılamamaktayım.

Muhalif Üye
Yargıtay — Esas No: 2012/1306, Karar No: 2012/8104, Tarih: 14.03.2012

**8. Ceza Dairesi         2012/1306 E.  ,  2012/8104 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık hakkında hazineye ait taşınmaza iskele, beton zemin, duş yeri, şemsiye ve şezlong alanı yapmak suretiyle tecavüz ettiğinden bahisle dava açılmış ise de; dosyada tapu kaydı, ayrıntılı kroki, ada ve parseli gösteren pafta örneği bulunmadığından, tecavüze konu taşınmazın varsa tapu kaydı, pafta örneği getirtilerek gerektiğinde refakate inşaat mühendisi bilirkişi de alınarak yeniden keşif yapılıp taşınmazın niteliği, bina vasfında olup olmadığı, yapımı için ruhsat alınmasının gerekip gerekmediği, İmar Kanunu ve Mevzuatı kapsamına girip girmediği belirlenmek suretiyle sanığın tecavüz ettiği iddia olunan taşınmazın Kıyı Kanununa göre kıyıda veya uygulama imar planı varsa sahil şeridinde kalıp kalmadığı, tecavüze konu binanın belediye sınırları içinde veya özel imar rejimine tabi yerde olup olmadığı ve binanın yapım tarihide araştırılarak sonucuna göre TCK'nın 184 ve Kıyı Kanunu'nun 15. maddesi uyarınca sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan hazine vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5230 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken CMUK.nun 321. maddesi uyarınca (BOZULMASINA), 14.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/18316, Karar No: 2009/16609, Tarih: 21.12.2009

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2008/18316 E.  ,  2009/16609 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde 1.9.1999- 1.1.2004 tarihleri arasında çalıştığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Davacı 10.9.1999- 1.1.2004 tarihleri arasında davalı işverenler yanında geçen çalışmalarının tespitini istemiştir.

Mahkeme yazılı gerekçelerle istemin reddine karar vermiştir.

Sosyal güvenliğe yönelik bu tür davalarda çalışma iddiasının gerçeğe uygunluğu özel bir duyarlılıkla araştırılmalıdır.Çalışma olgusu her türlü delille ispatlanabilirse de çalışmanın konusu,sürekli mi kesintili mi olduğu,başlangıç ve bitiş tarihleri ile alınan ücret konularında tanıkların sözleri değerlendirilirken bunların inandırıcılığı üzerinde durulmalı,verdikleri bilgilere nasıl vakıf oldukları,işverenle işçi ile ve işyeri ile ilişkileri dikkate alınmalı,işyerinin kapsam,kapasite ve niteliği ile bu beyanlar kontrol edilmeli işyerinin müdür,amir,şef gibi görevlileri ile işyerinde çalışan,kaytılarda yer alan kişileri ve işyerine yakın işyerlerinin araştırma ve belgelerle belirlenmiş çalışanlarının beyanlarına başvurulmalı,taraflarca ibraz edilen deliller değerlendirilmeli,çalışma olgusu hiçbir kuşku ve duraksamaya yer bırakmayacak şekilde sağlıklı bir biçimde belirlenmelidir.Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 2004/21-480-579,2005/21-495-582,2006/21-43-98 sayılı kararlarıda bu yöndedir.

Mahkemece yukarıda belirtildiği şekilde gerekli araştırma ve incelemenin yapılmadığı,bordro ve yakın işyerleri çalışanlarının beyanlarına başvurulmadığı,dinlenen tanıkların beyanlarının dikkate alınmadığı ve bu yönde soruşturmanın genişletilmediği,ibraz edilen faturaların ve maaş çizelgeleri değerlendirilerek araştırma yapılmadığı,özellikle bu belgeler nazara alınarak Turkuaz Kargo Limited Şirketi ve Altur Limited Şirketi yönünden araştırma yapılmadığı,bu şirketlerin yetkililerinden çalışmalar hakkında bilgi alınmadığı,şoför olarak çalışan davacının davalı işverene ait araçlarda mı yoksa diğer şirketlere ait araçlarda mı çalıştığının belirlenmediği,araçların kime ait olduğunun plakaları belirlenerek saptanmadığı,davacının çalıştığını iddia ettiği sürede davalı işveren ile diğer şirketler arasında taşımacılık ile ilgili sözleşme olup olmadığının getirtilerek incelenmediği, davacının 1999 ve 2000 yıllarında hizmet cetvelinde görülen başka işyerlerinde geçen çalışmaları yönünden de araştırma yapılmadığı sonuç olarak yetersiz araştırma ve eksik inceleme ile karar verildiği ortadadır.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular göz ardı edilerek kurulan hüküm usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular göz ardı edilerek kurulan hüküm usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 21.12.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11059, Karar No: 2013/16716, Tarih: 18.04.2013

**3. Ceza Dairesi         2012/11059 E.  ,  2013/16716 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanığın ve katılanın, katılan tarafından kesilen akasya ağacının sanığa ait olduğuna dair beyanlarına, akasya ağacının sanığın kullanımındaki arazi içinde kalmasına göre hakkında haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerekirken, sanığın eylemini katılandan kaynaklanan haksız bir fiilin kendisinde oluşturduğu hiddet ve şiddetli elemin etkisiyle işlediğinin anlaşılması karşısında, delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 29. maddesi hükmünün uygulanmaması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme uygun BOZULMASINA, 18/04/2013 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/14563, Karar No: 2023/22911, Tarih: 19.10.2023

**4. Ceza Dairesi         2022/14563 E.  ,  2023/22911 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

EK KARAR SAYISI : 2020/121 E., 2021/697 K.

SUÇ : Cumhurbaşkanına hakaret

KARAR : Temyiz isteminin reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Bölge Adliye Mahkemesi ek kararının; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Milas 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 26.11.2019 tarihli ve 2019/551 Esas, 2019/911 Karar sayılı kararı ile sanığın Cumhurbaşkanına hakaret suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 299 uncu maddesinin birinci ve ikinci fıkraları ile 62 nci maddesi, 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi, 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları uyarınca neticeten 7.000,00 adli para cezasıyla cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2. Bölge Adliye Mahkemesinin 05.04.2021 tarihli ve 2020/121 Esas, 2021/697 karar sayılı ilamı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanığın istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

3. Bölge Adliye Mahkemesinin 10.06.2021 tarihli ve aynı sayılı ek kararı ile sanığın temyiz başvurusunun 5271 sayılı Ceza Muhakemeleri Kanunu'nun ( 5271 sayılı Kanun) 296 ncı maddesi gereğince süresinde yapılmadığından reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi, kasıtlı şekilde hakaret etmediğine, kararın bozulması ve beraatine karar verilmesi talebine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Sanığın yokluğunda kurulup 06.05.2021 tarihinde usûlüne uygun şekilde tebliğ edilen asıl karara karşı, 5271 sayılı Kanun'un 291 inci maddesinin birinci fıkrasında belirlenen 15 günlük kanunî süre geçtikten sonra 24.05.2021 tarihinde temyiz isteminde bulunulduğu anlaşılmakla, sanığın ek karara yönelik temyiz istemi yerinde görülmemiştir.

IV. KARAR

Açıklanan nedenle Bölge Adliye Mahkemesinin ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun'un 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Milas 4. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

19.10.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2699, Karar No: 2024/3226, Tarih: 27.03.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/2699 E.  ,  2024/3226 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2022/566 E., 2023/392 K.

KARAR : Kabul

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen rücuan tazminat davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davacı vekili, davalılardan Belediye vekili ile davalı ... tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 373 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca; Yargıtayın bozma kararı üzerine İlk Derece Mahkemesince bozmaya uygun olarak karar verilmesi halinde, bu karara karşı temyiz yoluna başvurulabilir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak verilen karar, 6100 sayılı Kanun’un 362 nci maddesinde öngörülen kesinlik sınırına tabidir.

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Kanun'un 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre davacı vekili, davalılardan Belediye ile davalı ... yönünden temyize konu edilen miktarlar ayrı ayrı karar tarihi itibariyle kesinlik sınırı olan 238.730,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davacı vekili, davalılardan Belediye ile davalı ...'ın temyiz dilekçelerinin miktardan REDDİNE,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

27.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6947, Karar No: 2024/7236, Tarih: 05.12.2024

**12. Ceza Dairesi         2021/6947 E.  ,  2024/7236 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/4532 E., 2019/1362 K.

SUÇ : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Antalya Bölge Adliye Mahkemesi (10). Ceza Dairesinin, 16.05.2019 tarihli ve 2018/4532 Esas, 2019/1362 Karar sayılı kararının, sanık ... katılan vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Katılan vekilinin yüzüne karşı verilip 16.05.2019 tarihinde tefhim edilen kararı, 5271 sayılı CMK'nın 291/1. maddesinde belirlenen 15 günlük kanunî sürede 20.05.2019 tarihli temyiz nedeni içermeyen süre tutum dilekçesi ile temyiz ettiği, katılan vekiline gerekçeli kararın 10.06.2019 tarihinde tebliğ edildiği, sanığa gerekçeli kararın 01.06.2019 tarihinde tebliğ edilmesi üzerine, sanığın 12.06.2019 tarihli temyiz nedeni içermeyen dilekçe ile temyiz ettiği, yapılan tebligatlarda, 5271 sayılı CMK'nın 295/1. maddesi uyarınca temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren 7 günlük ek süre içerisinde temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçe sunabileceğinin, bu süre içerisinde yasal düzenlemeye uygun şekilde temyiz sebebi bildirmemesi hâlinde sebep yokluğundan temyiz talebinin reddedileceğinin ihtar edilmediği anlaşıldığından, söz konusu eksikliğin giderilmesi için Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 25.10.2023 tarihli ve 2023/6-93 Esas, 2023/549 Karar sayılı kararına göre katılanlar vekiline ve sanığa yapılacak meşruhatlı tebligatla 5271 sayılı CMK'nın 295/1. maddesi uyarınca tebliğden itibaren 7 günlük ek süre içerisinde yasal düzenlemeye uygun şekilde temyiz sebebi bildirilmesi gerektiği, aksi hâlde sebep yokluğundan temyiz talebinin reddedilebileceği ihtarı ile usûlüne uygun şekilde gerekçeli kararın tebliği ile tebliğ - tebellüğ evrakının ve verilmesi durumunda gerekçeli temyiz dilekçesinin dava dosyasına eklenmesi, verilmemesi durumunda mevcut hâliyle süre tutum dilekçesine dayalı olarak inceleme yapılması amacıyla dava dosyasının, geri gönderilmek kaydıyla, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, Oy birliğiyle, 05.12.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/4340, Karar No: 2013/674, Tarih: 30.01.2013

**1. Ceza Dairesi         2008/4340 E.  ,  2013/674 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 1 - 2008/33105

MAHKEMESİ : Ankara 4. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO : 27/11/2007, 2007/235 (E) ve 2007/393 (K)

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık Coşkun'un suçunun sübutu kabul, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebinin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bozma nedenleri dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanık müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

1) Sanık Coşkun'un, mağdur Adem ve yanındakiler tarafından basit şekilde yaralanması üzerine mağduru, sağ hemitoraks posteriorda aksiller hat 7-8.kaburga aralığında 1 cm.lik cilt altı kesisi olacak şekilde tek bıçak darbesi ile yaraladığı, sağ hemitoraksta pnomotoraksa neden olan yaralanması nedeniyle mağdurun hayati tehlike geçirdiği, sanığın eylemine devam etmediği, ciddi bir engelleme ile karşılaşmadığı, mağdurun sanığın bıçağı rastgele sallaması sırasında yaralandığı, olay yerinde bulunan tanıkların sanığa müdahalesi olmaksızın eylemine kendiliğinden son verdiği ve özellikle yara yerinin hedef alınmadığı anlaşılmakla, eylemin kasten silahla yaralama suçunu oluşturacağı ve 5237 sayılı TCK.nun 61.maddesine göre meydana gelen zararının ağırlığı teşdit sebebi sayılarak silahla kasten yaralama suçundan hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek öldürmeye teşebbüs suçundan hüküm kurulması,

2) Sanığın bayan arkadaşı olan tanık Sevilay Hayran'ı çalıştığı işyerinden almak için gittiğinde, tanık ile birlikte içki içen mağdur ve arkadaşlarının sanığa tepki göstererek önce hakaret edip daha sonra da topluca sanığa saldırıp basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde darp ettikleri, sanığın da üzerindeki bıçakla mağduru yaraladığı olayda, mağdur Adem'den kaynaklanan ve haksız tahrik teşkil eden davranışların ulaştığı boyut dikkate alınarak, cezanın dörtte birinden dörtte üçüne kadar indirilmesini düzenleyen TCK.nun 29.maddesinin uygulanması sırasında, alt ve üst sınırlar arasında makul bir ceza tayini yerine ¾ oranında indirim yapılarak sanığa eksik ceza tayini,

Bozmayı gerektirmekle, sanık müdafiinin temyiz itirazlarının bu itibarla kabulüyle kasten öldürmeye teşebbüs suçundan kurulan hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi (BOZULMASINA), 30/01/2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/293, Karar No: 2012/8102, Tarih: 14.03.2012

**8. Ceza Dairesi         2012/293 E.  ,  2012/8102 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık hakkında hazineye ait taşınmaza yeşil alan, tiyatro, yollar, iskele ve bar yapıp şemsiye ve şezlong koymak suretiyle tecavüz ettiğinden bahisle dava açılmış ise de; dosyada tapu kaydı, ayrıntılı kroki, ada ve parseli gösteren pafta örneği bulunmadığından, tecavüze konu taşınmazın varsa tapu kaydı, pafta örneği getirtilerek gerektiğinde keşif yapılıp taşınmazın niteliği, bina vasfında olup olmadığı, yapımı için ruhsat alınmasının gerekip gerekmediği, İmar Kanunu ve Mevzuatı kapsamına girip girmediği belirlenmek suretiyle sanığın tecavüz ettiği iddia olunan taşınmazın Kıyı Kanununa göre kıyıda veya uygulama imar planı varsa sahil şeridinde kalıp kalmadığı, tecavüze konu binanın belediye sınırları içinde veya özel imar rejimine tabi yerde olup olmadığı ve binanın yapım tarihide araştırılarak sonucuna göre TCK.nun 184 ve Kıyı Kanunu'nun 15. maddesi uyarınca sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan hazine vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5230 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken CMUK.nun 321. maddesi uyarınca (BOZULMASINA), 14.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1854, Karar No: 2021/5760, Tarih: 19.10.2021

**1. Hukuk Dairesi         2020/1854 E.  ,  2021/5760 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 1. HUKUK DAİRESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL-TENKİS

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil, tenkis davası sonunda, yerel mahkemece davanın reddine karar verilmiş, karara karşı davacılar vekilinin istinaf kanun yoluna başvurması üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesince, davanın reddinin doğru olduğu ancak dava değerinin hesaplanmasında davacıların miras paylarının dikkate alınmadığı böylelikle fazla vekalet ücretine hükmedildiği gerekçesiyle davacılar vekilinin istinaf başvurusunun kısmen kabulüne, 6100 sayılı HMK’nın 353/1-b-2. maddesi uyarınca yerel mahkeme kararının kaldırılmasına, davanın reddi ile vekalet ücreti bakımından yeniden hüküm tesisine ilişkin olarak verilen karar, davacılar vekili tarafından yasal süre içerisinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 19.10.2021 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacılar vekili Avukat ... ile temyiz edilen davalı vekili Avukat ... ... geldiler, duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuki nedenine dayalı tapu iptali ve tescil, olmadığı takdirde tenkis isteğine ilişkindir.

Davacılar, mirasbırakan anneleri ...’ın ... ada ..., ..., ... ve ... parsel sayılı taşınmazlarını yeğeni olan davalıya satış suretiyle temlik ettiğini, taşınmazların mirasbırakan tarafından oğlu ... adına kız çocuklarından kaçırıldığını, temlikin muvazaalı olduğunu ileri sürerek miras payları oranında iptal– tescile, mümkün olmazsa tenkise karar verilmesini istemişlerdir.

Davalı, taşınmazları bedelini ödeyerek satın aldığını, muvazaanın bulunmadığını belirtip davanın reddini savunmuştur.

İlk Derece Mahkemesince, muvazaa iddiasının ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, istinaf aşamasında ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesince, davanın reddinin doğru olduğu ancak dava değerinin hesaplanmasında davacıların miras paylarının dikkate alınmadığı böylelikle fazla vekalet ücretine hükmedildiği gerekçesiyle 6100 sayılı HMK’nın 353/1-b-2. maddesi uyarınca davacılar vekilinin istinaf başvurusu kısmen kabul edilerek İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak davanın reddine ilişkin yeniden karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; mirasbırakan ...’ın ... ada ..., ..., ... ve ... parsel sayılı taşınmazlardaki paylarının tamamını davalıya satış suretiyle temlik ettiği, 1944 doğumlu mirasbırakanın 22.03.2016 tarihinde öldüğü, geriye mirasçıları olarak çocukları; davacılar ile dava dışı ...’un kaldığı anlaşılmaktadır.