muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/9402, Karar No: 2008/9767, Tarih: 22.07.2008

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2008/9402 E.  ,  2008/9767 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

K A R A R

Dava, orman cinsi ile kayıtlı taşınmazların tapusunun iptali ile tescili isteğine ilişkin olduğundan, 2797 sayılı Yargıtay K.nun 14.maddesi gereğince temyiz incelemesi 20.Hukuk Dairesine ait bulunmaktadır.

Yukarıda belirtilen nedenle dosyanın görevli sözü edilen Yüksek Daire Başkanlığına gönderilmesine, 22.07.2008 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16277, Karar No: 2016/1277, Tarih: 15.02.2016

**23. Ceza Dairesi         2015/16277 E.  ,  2016/1277 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli mala zarar verme

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, katılana ait ikametin bahçesinde bulunan dut ağaçlarını, kendi bahçesinde bulunan havuzu kirlettiği gerekçesiyle kesmek suretiyle üzerine atılı olan mala zarar verme suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda;

Türk Medeni Kanununun "Mülkiyet hakkının içeriği" başlıklı 683. maddesi: "Bir şeye malik olan kimse, hukuk düzeninin sınırları içerisinde o şey üzerinde dilediği gibi kullanma, yararlanma ve tasarrufta bulunma yetkisine sahiptir" hükmü ile malikin mülkiyet hakkını yasal sınırlar içinde kullanabilme yetkisini düzenlemiştir. Öte yandan, anılan Kanunun taşınmaz mülkiyet hakkının kısıtlamalarını düzenleyen "komşu hakkı" bölümünde yer alan 740. maddesi ise başkasının mülküne taşarak zarar veren dal ve köklerin, zarar gören mülk sahibinin istemi üzerine uygun bir süre içinde kaldırılmaması halinde, zarar gören mülk sahibi tarafından kesilebileceği ve kendi mülkiyetine geçirilebileceği hükmünü içermektedir. Görüleceği üzere bu madde ile de mülkiyetin taşkın kullanımına kısıtlama getirilmiştir. Buna göre, mülk sahibi bu hakkını, önceden istemde bulunmasına karşın taşan dalları uygun bir süre içinde kaldırılmadığı takdirde kendisi kullanabileceği hukuka uygunluk sebebi olarak kanunda bu şekilde düzenlenmiştir.

Bu açıklama çerçevesinde; dosya içerisinde mevcut bulunan ve ağaçların ne şekilde kesildiğini gösteren CD kayıtlarındaki görüntülerden açıkça görüleceği üzere; suça konu ağaçların köklerinden ve hayatiyetlerini kaybedecek nitelikte kesildiğinin sabit olduğu dikkate alındığında, zarar verme kastıyla hareket ettiği anlaşılan sanığın, sabit görülen eyleminin nitelikli mala zarar verme suçunu oluşturacağı ve sanığın sevk maddesi gereğince mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden delillerin takdir ve değerlendirilmesinde yanılgıya düşülmek suretiyle yazılı şekilde beraat kararının verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, Cumhuriyet savcısı tarafından yapılan temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 15.02.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/7050, Karar No: 2013/17881, Tarih: 23.09.2013

**6. Ceza Dairesi         2011/7050 E.  ,  2013/17881 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanığın suç arkadaşı ... ile birlikte katılanın mağazası önünden 1 adet mont, 1 adet gömlek ve 1 adet kazak çaldıklarının anlaşılması karşısında ; 5237 sayılı TCK’nın 145.maddesinde yer alan, “değerin azlığının” anılan yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu,Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçilebileceği ölçüdeki düşük değerler esas alınmak, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği düşünülmeden, bu maddeye düzenleniş amacının dışında yorumlar getirilerek cezadan indirim yapılması, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre, sanık ... savunmanının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında sanık hakkındaki usul ve kanuna uygun bulunan hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 23.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6081, Karar No: 2016/4199, Tarih: 10.05.2016

**21. Ceza Dairesi         2016/6081 E.  ,  2016/4199 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Beraat

Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 10.06.2013 gün ve 2012/3336 Esas, 2013/9710 sayılı Kararında da belirtildiği üzere, 5271 sayılı CMK'nun 225. maddesi uyarınca hükmün konusu, duruşmanın neticesine göre iddianamede gösterilen fiilden ibaret olup, "sahte fatura kullanma" ve "sahte fatura düzenleme" suçlarının birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olduğu ve birbirine dönüşemeyeceği de dikkate alındığında, kamu davasının, vergi mütalaası, kaçakçılık suçu ve vergi tekniği raporlarına uygun olarak "sahte fatura düzenleme" suçundan açıldığı, "sahte fatura kullanma" suçundan açılmış bir dava bulunmadığı gözetilmeden, sanığın "2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme" suçlarından hukuki durumunun takdir ve tayini yerine, bozmaya da uyulduğu halde yazılı şekilde sahte fatura kullanma suçundan beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 10.05.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1822, Karar No: 2019/3891, Tarih: 29.05.2019

**16. Ceza Dairesi         2019/1822 E.  ,  2019/3891 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

İlk Derece Mahkemesi : Konya 10. Ağır Ceza Mahkemesinin 05.04.2018 tarih ve 2017/4 – 2018/95 sayılı kararı

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Hüküm : TCK’nın 314/2, 3713 sayılı Kanunun 3-5/1, TCK’nın 62, 53/1-2-3, 58/9 ve 63. maddeleri uyarınca mahkûmiyet kararına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebebine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre, sanığın çocuklarını örgüte müzahir okula göndermesinin örgütsel faaliyet olarak kabul edilmeyeceği tespit edilerek yapılan incelemede;

Tüm dosya kapsamı gözetilerek diğer delillerin atılı suçun sübutu için yeterli olduğu görülmekle, sanığın bylock kullanıcısı olduğunu bildiren ayrıntılı bylock tespit ve değerlendirme tutanağının dosyaya gelmesi beklenilmeden karar verilmesi sonuca etkili bulunmamıştır.

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanık ve müdafiinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmediğinden CMK’nın 302/1. maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddiyle hükmün ONANMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı kanunun 8. maddesi ile değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın Konya 10. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 29.05.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/20998, Karar No: 2014/372, Tarih: 16.01.2014

**3. Hukuk Dairesi         2013/20998 E.  ,  2014/372 K.**

**"İçtihat Metni"**

ESAS NO : 2013/20998

KARAR NO : 2014/372

Y A R G I T A Y İ L A M I

Davacı Zehra Ateş ile davalı S.. A.. aralarındaki kişisel eşyanın iadesi davasına dair Kayseri 2.Aile Mahkemesinden verilen 10.01.2013 günlü ve 2011/838 E.-2013/29 K.sayılı hükmün bozulması hakkında dairece verilen 11.06.2013 günlü ve 2013/8010 E.-2013/9930 K.sayılı ilama karşı davacı vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiştir.

Düzeltme isteğinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davada, ziynet eşyalarının aynen tazmini veya bedelinin tahsili istenilmiştir.

Davalı vekili cevabında; iddiaların yersiz olduğunu, ziynet eşyalarının hiçbirinin davacıdan alınmadığını belirterek davanın reddine karar verilmiştir.

Mahkemece; davanın kabulüne karar verilmiş olup, hükmün davalı vekili tarafından temyizi üzerine Dairemizin 11.06.2013 günlü ve 2013/8010 E-2013/9930 sayılı kararı ile “…dava dilekçesinde yemin deliline de dayanılmadığı” belirtilerek ispat edilmeyen davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisinin doğru görülmediği gerekçesi ile bozulmuş, bu karara karşı davacı vekili karar düzeltme talebinde bulunmuştur.

Davacı tarafından sair karar düzeltme talepleri yerinde olmadığından reddine;

Ancak, davacı vekilinin 30.12.2011 tarihli delil dilekçesinin 9.sırasında “yemin ve sair delil” denilmek suretiyle yemin deliline de dayanılmış olup, davalı tarafça karşı konulmamıştır. Bu durum karşısında, davacının, delil dilekçesinde yemin deliline dayanmış olduğundan, ziynetlerin bir kısmının borç vs. ödenmek üzere elinden alındığı, bir kısmın da davalıda kaldığı konusunda davalıya yemin teklif etme hakkı hatırlatılarak, sonucuna göre karar verilmesi gerekir.

Mahkeme kararının bu nedenle bozulması gerekirken, yukarıda açıklandığı şekilde bozulduğu anlaşıldığından, Dairemizin, 11.06.2013 günlü ve 2013/8010 E.-2013/9930 sayılı bozma kararında yer alan “Hal böyle olunca mahkemece, ispat edilemeyen davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiştir” paragrafı çıkartılarak yukarıda açıklanan gerekçe yazılmak suretiyle BOZULMASINA ve peşin alınan karar düzeltme harcının istek halinde karar düzeltme isteyene iadesine, 16.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15968, Karar No: 2015/29603, Tarih: 21.05.2015

**4. Ceza Dairesi         2013/15968 E.  ,  2015/29603 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2011/196337

MAHKEMESİ : Çatalca Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 01/06/2010

NUMARASI : 2009/158 (E) ve 2010/405 (K)

SUÇLAR : Tehdit, hakaret

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre, dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak,

Sanığın sabıkasının bulunmaması, tehdit ve hakaret suçlarından dolayı giderilmesi gereken, talep edilmiş ölçülebilir, belirlenebilir (somut) maddi bir zarar bulunmaması, hükmolunan hapis cezalarının, yeniden suç işlemeyeceği konusunda kanaat oluşması nedeniyle, TCK’nın 51. maddesi gereğince ertelenmesi, yargılama sürecindeki saygılı tutum ve davranışı nedeniyle TCK’nın 62. maddesi gereğince cezasından indirim yapılması karşısında, CMK'nın 231. maddesindeki diğer koşullar değerlendirilmeden "sanık hakkında şikayetin devam ettiği" biçimindeki yasal olmayan gerekçeyle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Kanuna aykırı ve sanık C.. D.. müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnamedeki onama düşüncesinin reddiyle HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 21/05/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17844, Karar No: 2015/78, Tarih: 12.01.2015

**11. Hukuk Dairesi         2014/17844 E.  ,  2015/78 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ....Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 03/06/2014 tarih ve 2014/292-2014/355 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ....... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkillerinin doktor olduklarını, 7.7.2013 tarihinde davalı şirkete ait .......seferini yapan uçakla seyahat ettikleri sırda müvekkillerinin çocuğu 10 yaşındaki ...'nin önünde bulunan koltuğun arka cebindeki davalı firmaya ait dergiyi almak istediği sırada derginin kenarına kullanılmış sakızla birlikte yapıştırılmış vaziyette bulunan tek kullanımlık enjektörün iğnesinin eline battığını, müvekkillerinin durumu kabin görevlililerine ilettiklerini, kabin görevlilirinin küçük....'nin elini sabunla yıkadıklarını, koltukta bulunan enjektör ve dergiyi poşetlediklerini, ancak müvekkillerinin ısrarına rağmen olaya dair tutanak tutmadıklarını, bir önceki sefere ve koltukta oturan yolcuya dair yeterli bilgi vermediklerini, olay sırasında küçüğün eline batan enjektör ucunu da vermekten kaçındıklarını, müvekkillerinin doktor olmaları ve bu yolla bulaşabilecek ciddi hastalıkların bulunması nedeniyle hayli endişeye kapılıp küçük....yi bir çok tıbbi tahlil ve kontrole tabi tuttuklarını, bu durumun müvekkillerinin aylarca diken üstünde yaşamasına neden olduğunu ileri sürerek davacı ...... için, 15.000,00 TL,...... için 15.000,00 TL,.... için 20.000,00 TL manevi tazminatın dava tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece, iddia, ve dosya kapsamına göre; taraflar arasındaki uyuşmazlığın davalı şirketin davacılara verdiği taşıma hizmeti sırasında meydana gelen olaydan kaynaklandığı, 6502 Sayılı Yasa'nın 1, 3/d-h-ı-i-k-l, 13,ve 73. maddeleri uyarınca uyuşmazlık konusuna ilişkin Tüketici Mahkemeleri'nin görevli olduğu gerekçesiyle mahkemenin görevsizliğine dosyanın.....Tüketici Mahkemesi'ne gönderilmesine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı deliller ile gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, davalı taraf harçtan muaf olduğundan, davalı taraftan harç alınmasına mahal olmadığına, 12/01/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3428, Karar No: 2012/5187, Tarih: 07.05.2012

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/3428 E.  ,  2012/5187 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece yapılan araştırma ve inceleme ile alınan bilirkişi raporu hükme yeterli değildir.

Şöyle ki;

1-Yargıtay’ın yerleşmiş uygulamalarına göre, kapama karışık meyve bahçelerinin ağaçların cinslerine göre gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden getirtilecek olan dekar başına ortalama verim, üretim maliyeti ve toptan satış fiyatı resmi verileri esas alınmak suretiyle elde edilebilecek net gelir üzerinden değerinin belirlenmesi gerekirken ağaç başına veriler üzerinden ve gider kalemlerini tek tek açıklayan veri cetveli getirtilmeden hesaplama yapan bilirkişi raporuna göre hüküm kurulması,

2-Davacı idare harçtan muaf olmadığı halde harç alınmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Mahkemece, geri çevirme kararı üzerine gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünün dosyaya konulan ve dava konusu taşınmazın zemini üzerinde bulunan meyve ağaçlarının dekar başına ortalama verim, üretim maliyeti (kira sermaye faizi, genel idari giderler, ürün sigortası gibi giderler ayrık tutulmak üzere) veri cetvelini esas alır biçimde ek rapor alınmalı, raporun resmi verilere uygunluğu da denetlendikten sonra 2. bozma nedeni de dikkate alınıp usuli kazanılmış haklar da gözetilerek karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 07.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5601, Karar No: 2010/7145, Tarih: 17.06.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/5601 E.  ,  2010/7145 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : AKÇAABAT 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 06/06/2008

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, kayden  davalıya  ait  294  ada  2  parsel  sayılı  taşınmazın  bir  bölümünün  kıyıda   kaldığını, özel  mülkiyete  konu  olamayacağını  ileri  sürerek  tapu  iptali ve  terkin  isteğinde  bulunmuştur.

Davalı,  yanıt  vermemiştir.

Mahkemece, keşfen  belirlenen  kıyı  kenar  çizgisine  göre  çekişmeli  taşınmazın  31.63  m2  lik  bölümünün  kıyıda   kaldığı  gerekçesiyle  davanın  kabulüne   karar  verilmiştir.

Karar, davacı  ve davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ..raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, 3621 Sayılı Yasadan kaynaklanan tapu iptali ve  kaydın  terkini  isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; tapulama çalışmaları sırasında 3 ve 9 sayılı parsellerin 1954 yılında üçüncü kişiler adına tespit edildiği, ancak hazinenin itirazı üzerine tutanaklarının kesinleşmediği ve görülen davalar sonucunda Akçaabat Gezici Arazi Kadastro Hakimliğinin 15.9.1956 tarih ve 28-184 sayılı kararıyla 3 sayılı parselin fen bilirkişi krokisinde (b) harfi ile işaretli 4232 m2 kısmının tarla niteliğiyle üçüncü kişiler adına tesciline karar verilerek 515 sayılı parsel altında 8.10.1957 tarihinde hükmen tescil edildiği, yine Akçaabat Gezici Arazi Kadastro Hakimliğinin 17.4.1957 tarih, 6/56 sayılı kararı ile 9 sayılı parselin fenni bilirkişi krokisinde (A) harfi ile gösterilen 1312 m2 bölümünün kumluk niteliğiyle Hazine adına tesciline karar verilerek 503 sayılı parsel altında 15.8.1957 tarihinde hükmen tescil edilip, bilahare hazinece 22.10.1958 tarihinde Türk Petrol ve Madeni Yağlar T.A.Ş.ne satıldığı ve 14.07.1967 tarihinde ifraz görerek 593 ila 598 sayılı parsellere ayrıldığı, bu ifraz parselleri ile 515 sayılı parselin 30.10.1970 tarihinde birleştirilerek oluşan 665 parsel sayılı taşınmazın aynı gün ifrazen çok sayıda parsele ayrıldığı, dava konusu 294 ada 2 parsel sayılı taşınmazın da bu ifraz parsellerinden olup, davalılar adına kayıtlı bulunduğu, davanın07.04.2006 tarihinde açıldığı ve mahkemece yapılan uygulama sonucu uzman bilirkişilerce düzenlenen rapor ve krokiye göre, çekişmeli taşınmazın 31.63 m2 lik kısmının 28.11.1997 tarih 5/3 sayılı İnançları Birleştirme Kararı uyarınca belirlenen kıyı kenar çizgisine göre 3621 Sayılı Yasanın 4.maddesinde tanımı yapılan kıyıda kaldığı anlaşılmaktadır.

O halde, 9 sayılı parselle ilgili görülen dava sonucunda 1312m2 lik bölümünün kumluk vasfında olduğu belirlenmiş olmasına göre, bu niteliğiyle sicile bağlanmasına yasal olanak bulunmamasına karşın sicil kaydı oluşturulmuş ise de, bu kaydın temelinin illetten yoksun olduğu, bir başka söyleyişle yolsuz tescil sonucu oluştuğu, bu kayda hukuksal bir değer izafe edilemeyeceği, taşınmazın niteliği itibariyle, kumluk olması nedeniyle bunu görerek satın alan kişinin sicile bağlanamayacağını bilmesi gerekmesine göre iyiniyet kuralından yani Türk Medeni Kanununun 1023. maddesinin koruyuculuğundan da yararlanamayacağı açıktır. Esasen sözü edilen Gezici Arazi Kadastro Mahkemesinin tescil kararı, sicil oluşturulması  ile tevhit ve ifraz işlemleri kadastro tespitinden sonra gerçekleşen olaylardır.Davaya bu açıdan bakıldığında; her ne kadar, çekişmeli taşınmazın kıyı-kenar çizgisine göre kıyıda kalan bölümünün devletin hüküm ve tasarrufu altında ve kamu malı niteliğinde özel mülkiyete konu olamayacak (Anayasanın 43, 3402 Sayılı Kadastro Yasasının 16/C maddesi gereğince) yerlerden olduğu keşfen saptanmış ise de;  25.2.2009 tarihinde kabul edilerek 14.3.2009 günü yürürlüğe giren 5841 Sayılı Yasanın 2.maddesi ile 3402 Sayılı Kadastro Kanununun 12. maddesinin 3. fıkrasına eklenen " bu hüküm, iddia ve taşınmazın niteliğine yahut Devlet veya diğer kamu tüzel kişileri dahil, tarafların sıfatına bakılmaksızın uygulanır” hükmü ile 3. maddesi ile eklenen geçici 10.maddesinin “bu kanunun 12. maddesinin 3. fırkası hükmü devletin hüküm ve tasarrufu altında olduğu iddiası ile yürürlük tarihinden önce açılmış ve henüz kesin hükme bağlanmamış olan davalarda dahi uygulanır” şeklindeki hükmü gözetildiğinde; kıyı içerisindeki kısmın, çekişmeli taşınmazın ilk tesis kayıtlarından olan 515 sayılı parsel kapsamında kalan bölümü varsa, bunun yönünden 3402 Sayılı Yasanın 12. maddesinde sözü edilen 10 yıllık hak düşürücü sürenin geçmiş olduğu, buna karşın 503 sayılı parsel kapsamında kalan kısmı var ise, bu bölüme anılan yasal düzenlemenin uygulanamayacağı açıktır.

Hemen belirtilmelidir ki; kural olarak sonradan yürürlüğe giren yasa hükümlerinin ve İçtihadı Birleştirme Kararlarının kazanılmış hak (usulü müktesep hak) ilkesinin 28.6.1960 tarih, 21/9 Sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı gereğince istisnai niteliği gereği kesin hüküm halini almamış eldeki davalarda da gözetilmesi ve uygulanması gerekeceği tartışmasızdır. Öte yandan, yürürlüğe konulan hükümler kamu düzeniyle ilgili bulunduğundan ve re'sen gözetilmesi gerektiğinden somut olayda, aleyhe bozma yasağı ilkesinin de uygulanma yeri bulunmadığı izahtan varestedir.

Hal böyle olunca;  öncelikle Gezici Arazi Kadastro Mahkemesi’nin 15.9.1956 tarih ve 28/184 sayılı ilamıyla şahıslar adına tescile karar verilen yerlerin kapsamının ve neresi olduğunun belirlenmesi, bu kapsam içerisinde çekişmeli taşınmazın kıyı kenar çizgisine göre kıyıda kaldığı saptanan bölüm var ise, yukarıda belirtilen yasal düzenlemeler ( 5841 Sayılı Yasa) gözetilerek bu kısım yönünden davanın hak düşürücü süreden dolayı reddine, hazine adına kumluk olarak tescilden gelen yerler bakımından ise davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken  değinilen  hususları içermeyen  biçimde  yapılan  inceleme  ile   yazılı  şekilde   karar  verilmesi  doğru  değildir.

Tarafların temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün açıklanan nedenden ötürü H.U.M.K.'nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA,alınan peşin  hacrın  temyiz  edene

geri  verilmesine, 17.6.2010  tarihinde  oybirliğiyle  karar  verildi.