muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/601, Karar No: 2014/3643, Tarih: 26.02.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/601 E.  ,  2014/3643 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak ya da bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 07.05.2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikâhlı evli iken sanık ...'in vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 26.10.2005 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 26.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/6528, Karar No: 2008/11628, Tarih: 14.10.2008

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2008/6528 E.  ,  2008/11628 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 28.11.2001 gününde verilen dilekçe ile alacak-tazminat, karşı davacı vekili tarafından verilen 12.04.2002 günlü dilekçe ile de tazminat istenmesi üzerine yapılan muhakeme sonunda; davanın kısmen kabulüne, karşı davanın reddine dair verilen 26.12.2007 günlü hükmün Yargıtayca, duruşmalı olarak incelenmesi davalı-k.davacı duruşmasız olarak davacı-k.davalı tarafından istenilmekle, tayin olunan 14.10.2008 günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalı vekili Av.... Erden ile karşı taraftan davacıvekili Av.... geldi. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelenlerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi. ... karara bırakıldı. Bilahare dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, dava konusu yerin 03.04.2000 tarihli sözleşme ile diyaliz merkezi olarak işletilmek üzere davalıya kiralandığını, sözleşme uyarınca tüm giderlerin kiralayan tarafından karşılandığını, davalıya diyaliz başına 4,-USD ödeme yapıldığını, kalan gelirin kiralayana ödendiğini, davalının gerek sözleşme ve gerekse ilgili yönetmelik hükümlerine aykırı davranarak masrafları gereksiz çoğalttığını, hasılatın düşmesine neden olduğunu, kiralayan şirketi zarara uğrattığını, davalının eylemlerinden dolayı Emekli Sandığı Genel Müdürlüğü ile yapılan sözleşmenin 28.02.2001 tarihinde, SSK ... İşleri Genel Müdürlüğü ile yapılan sözleşmenin 12.06.2001 tarihinde, davalı ile yapılan kira sözleşmesinin de 19.06.2001 tarihinde feshedildiğini, kiralananın kiracı tarafından teslim edildiğini, davalının 30.10.2001 tarihi itibariyle cari hesap borç bakiyesinin ihtilaflı konular hariç olmak üzere 19.696.369.157 TL olduğunu, diyaliz merkezinde çalışmadığı halde ... isimli kişiye Mayıs 1999 tarihinden beri maaş ödendiğini, bu kişiye yapılan ödeme tutarının 8.311.325.539 TL faizinin 6.664.336.452 TL olup toplam 14.975.661.991 TL

olduğunu, Emekli Sandığı ile yapılan sözleşmenin feshi nedeniyle 29.06.2001 tarihine kadar uğranılan zarar miktarının toplam 26.486.291.360 TL olduğunu, SSK ile yapılan sözleşmenin 12.06.001 tarihinde feshi nedeniyle 29.06.2001 tarihine kadar uğranılan zarar miktarının 16.526.271.593 TL olduğunu, 03.04.2000 tarihi itibariyle on yıl süreli olarak imzalanan sözleşmenin davalının kusurundan kaynaklanan nedenle feshedildiğini belirterek, cari hesaptan kaynaklanan alacağın mahsuptan sonra kalan 11.444.969.517 TL, ... isimli kişiye ödenen miktarın faiziyle birlikte toplam 14.975.661.991 TL, Emekli Sandığı ile yapılan sözleşmenin feshi nedeniyle uğranılan zarar karşılığı olarak 26.486.291.360 TL, SSK ile yapılan sözleşmenin feshi nedeniyle uğranılan zarar karşılığı 16.463.533.161 TL ve sözleşmenin süresinden önce feshi nedeniyle uğranılan zararlar karşılığı olarak fazlaya dair hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 10.000.000.000 TL’nin haksız fiilden kaynaklanan eylemlerden doğan alacakların haksız fiil tarihinden, sözleşmeden kaynaklanan alacakların da ihtarname tarihlerinden başlamak üzere ticari faizleri ile birlikte tahsili isteğinde bulunmuştur.

Davalı, Emekli Sandığı ve SSK ile yapılan sözleşmelerin feshinin kira sözleşmesinin feshi sonucunu doğurmayacağını, davacının sözleşmeyi feshinin haklı bir nedene dayanmadığını, Borçlar Kanununun 286.maddesi uyarınca tazminat ödemeyen kiralayanın sözleşmeyi fesih hakkı bulunmadığını, kiralananın boşaltılmasından sonra da davacı şirket tarafından çalıştırılmaya devam olunması nedeniyle tazminat isteminde bulunamayacağını belirterek davanın reddini istemiş; karşı davasında ise sözleşmenin süresinden önce ve haklı bir nedene dayanmaksızın feshi nedeniyle 105 ay süreyle uğradığı kar mahrumiyetine karşılık fazlaya dair hakları saklı kalmak koşuluyla şimdilik 50.000,00 YTL’nin faizi ile birlikte tahsili isteğinde bulunmuştur.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne, davacının cari hesap alacağı ve Emekli Sandığı ile SSK ile yapılan sözleşmelerin feshi sebebiyle uğradığı zararlar karşılığı olmak üzere toplam 12.839,84 YTL’nin faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, karşı davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davacı-karşı davalı ile karşı davacı-davalı temyiz etmiştir.

Dosyada yer alan bilgi ve belgelerden, taraflar arasındaki kira sözleşmesi ilişkisinin 03.04.2000 tarihinde kurulduğu ve 10 yıl süreli olduğu görülmektedir. Kira sözleşmesinin niteliği itibariyle, yanlar arasındaki uyuşmazlığın Borçlar Kanununun hasılat kirasına ilişkin 270.vd. maddeleri ile yine aynı yasanın genel hükümleri uygulanmak suretiyle giderilmesi gerekmektedir. Yine dosyada yer alan ve davacı tarafından davalıya keşide olunan 20.02.2001 ve 16.03.2001 günlü ihtarname içeriklerinden, davacı

kiralayanın davalıya işletmenin iyi bir suretle işletilmediğini ihtar ettiği ve işin mahiyetine uygun süre verdiği, sonuç alınamaması üzerine 03.04.2000 günlü kira sözleşmesinin feshedildiği anlaşılmaktadır. Kısaca ifade etmek gerekirse, 03.04.2000 başlangıç tarihli kira ilişkisi 10 yıllık kira süresi dolmadan davacı tarafından 16.03.2001 tarihinde feshedilmiştir. Feshe, davalı ve karşı davacı kiracının kiralananın işletilmesindeki basiretsizliğinin neden olduğu açık-seçiktir.

Bu saptamalardan sonra, davadaki istek kalemleri dikkate alınarak burada menfi zarar, müspet zarar ve kar kaybı zararı kavramları üzerinde durulması gerekecektir.

Menfi zarar; alacaklının sözleşmeyi yaptığı için uğradığı, sözleşmeyi yapmamış olsaydı uğramayacağı zarar olarak tanımlanabilir. Bu zarar, alacaklının mal varlığını, sözleşmeden dönmeden sonra içinde bulunduğu durum ile böyle bir sözleşme yapılmamış olsaydı içinde bulunacağı durum arasındaki farktan ibarettir. Kısacası, menfi zarar sözleşmeye güvenilerek o sözleşmenin icrasını teminen yapılan giderlerin bütün karşı tarafın mal varlığına girmese dahi o sözleşme sebebiyle "cepten çıkan" paradır. Borçlunun temerrüdü üzerine alacaklı gerekli şartları yerine getirerek sözleşmeyi feshetmişse iki tarafa borç yükleyen akitlerde uygulanması gerekli olan Borçlar Kanununun 108/1.maddesine dayanarak fesihten sonra vaad ettiği şeyi vermekten kaçınabileceği gibi daha önce yerine getirdiği edimleri de geri isteyebilir. Bu sonuç, Borçlar Kanununun 108/1.maddesinde aynen “akitten rucu eden alacaklı vaad olunan şeyi vermekten imtina ve tediye eylediği şeyi istirdat edebilir” şeklinde açıklanmıştır. Yasa hükmünce anılan taleplerin ileri sürülmesi kusur koşuluna bağlı değildir. Borçlu, kusursuz olsa bile alacaklı bu talepleri ileri sürebilecektir. Bazı taleplerin ileri sürülebilmesi ise karşı tarafın borcunu ihlalde kusurlu olması koşuluna bağlıdır. Bu kural da, Borçlar Kanununun 108/II.maddesinde “bundan başka borçlu kendisine hiçbir kusurun isnat edilemeyeceğini ispat edemezse alacaklı akdin hükümsüzlüğünden mütevellit zararın tazminini de talep edebilir” biçiminde ifade edilmiştir.

Akdin feshinin sonuçlarını düzenleyen Borçlar Kanununun 108.maddesine ilişkin bu kısa açıklamalardan sonra müspet zararın ne anlama geldiği sorununa gelince, uygulamada ve doktrinde müspet zarar (olumlu zarar); o sözleşme nedeniyle mal varlığında artışı beklenen meblağın, sözleşmenin haksız feshinden ötürü mal varlığına girmemesinden kaynaklanan zarar olarak tarif edilmektedir. Fakat doktrinde genellikle müspet zarar; alacaklının gereği gibi ve vaktinde olan ifaya taalluk eden menfaatine tekabül eder. Yani borçlu edayı gereği gibi ve vaktinde yerine getirseydi alacaklının

mameleki ne vaziyette bulunacak idi ise bu vaziyetle mamelekin hali hazır vaziyeti arasındaki fark şeklinde anlatılmaktadır. “Kar kaybı” kavramına gelince, kar kaybı; kardan mahrum kalma karşılığı meydana gelen zarardır. Genelde de, sözleşmeyi kusuru ile fesheden taraftan istenebilir. Çünkü, sözleşmeyi kusuru ile fesheden taraf, karşı tarafın mal varlığındaki ileride meydana gelecek çoğalmaya engel olmuştur. Kar kaybı kuşkusuz müspet zarar kapsamındadır. Müspet zarar olmasından ötürü de kar kaybı ancak kusursuz olan tarafın temerrüde düşen taraftan sözleşme yürürlükte kaldığı sürece isteyebileceği bir tazminat türüdür ve sözleşmeden kusurlu olarak dönen taraftan da istenebilir. ... ki, sözleşmeden dönülmemiş olsun, dönülmüş ise dönen taraf kendisi olmasın ve kusursuz bulunsun.

1-Yapılan yargılamaya, toplanan deliller ve tüm dosya içeriğine göre davalı ve karşı davacı kiracı sözleşmenin feshine kendi kusurlu davranışıyla neden olduğundan karşı davadaki istemin reddedilmiş olmasında usul ve yasaya aykırılık yoktur. Davacının bütün temyiz itirazları ile davalı ve karşı davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Somut olayın davalı ve karşı davacı yönünden incelenmesine gelince; yukarıda sözü edildiği üzere yanlar arasındaki 03.04.2000 başlangıç tarihli ve 10 yıl süreli hasılat kira sözleşmesi Borçlar Kanununun 289.maddesine dayanılarak kiralayanın haklı ihtarına yanıt alınmaması üzerine kiralayan tarafından kira süresi bitmeden feshedilmiştir. Yukarıda yapılan açıklamaların ışığı altında sözleşmeyi fesheden kiralayan, müspet zarar kapsamındaki kar kaybı alacakları olan Emekli Sandığı ve SSK kurumu ile yapılan sözleşmelerin feshi sebebiyle uğradığı zararını isteyemez. Mahkemece asıl davadaki bu istek kalemlerinin reddi yerine bilirkişinin yaptığı hesapla bağlı kalınarak her iki istemin de kısmen kabulü doğru olmamıştır. Davalı ve karşı davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları yerindedir.

Karar, açıklanan nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda 1.bentte açıklanan nedenlerle davacının bütün temyiz itirazları ile davalı-karşı davacının diğer temyiz itirazlarının reddine, 2.bent uyarınca davalı-karşı davacının temyiz itirazının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 550.00 YTL Yargıtay vekalet ücretinin davacı/k.davalıdan alınarak davalı/k.davacıya verilmesine, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 14.10.2008 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1714, Karar No: 2022/9387, Tarih: 01.12.2022

**12. Ceza Dairesi         2020/1714 E.  ,  2022/9387 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Kasten işlemiş olduğu suçtan hapis cezası ile mahkumiyetine hükmedilen sanık hakkında, TCK'nın 53/1. maddesi gereğince hak yoksunluğuna hükmedilmesi gerekliliğinin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Sanık ...'nin, kendisine ait evin alt katında bulunan pis su borusunun yenilenmesi amacıyla temyiz dışı sanıklarla birlikte kazı yaptıkları sırada iki adet mezarın ortaya çıktığını, mezarların içinde ne olduğunu merak ederek kazmaya devam ettiklerini beyan ettiği, kolluk kuvvetleri tarafından tanzim edilen 25/05/2013 tarihli araştırma tutanağı, 10/02/2014 tarihli bilirkişi ek raporu incelendiğinde, kazılan mezarlar ile pis su gideri arasında 4,20 mesafe bulunduğu, pis su borusunun zemine girdiği alanda herhangi bir kazı çalışmasının yapılmadığı, açılan mezarların bulunduğu alandan boru geçişi olmadığı ve boru için kanal veya kuyu kazılmadığı, inşaata başlamak için eve döşenecek boru, çimento, kum ve ...-gereçlerin hali hazırda çalışma alanının çevresinde ya da evde bulunmadığı, kazıya mezarların olduğu yerden başlanıldığı, sanık ...'in ve ailesinin kazı yapılan evde ikamet etmediği, yeni yaptırdığı evinde ikamet ettiği olayda, sanığın atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmesinde isabetsizlik görülmemiştir.

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin, sanığın atılı suçu işlemediğine, suçun unsurlarının oluşmadığına ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA; 01/12/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/17533, Karar No: 2013/1796, Tarih: 25.02.2013

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/17533 E.  ,  2013/1796 K.**

**"İçtihat Metni"**

Irza geçme suçundan sanık ...'in bozma üzerine yapılan yargılaması sonunda; eyleminin reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçunu oluşturduğunun kabulü ile mahkûmiyetine dair ... Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 03.12.2009 gün ve 2009/169 Esas, 2009/329 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın oluşa uygun olarak işlediği kabul edilen reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçunun 765 sayılı TCK.nın 416/3. maddesinde öngörülen cezasının üst sınırı itibarıyla, aynı Kanunun 102/4 ve 104/2. maddelerine göre 7 yıl 6 aylık asli ve ilave zamanaşımına tâbi olduğu, suç tarihi olan 08.12.2003'den inceleme günü arasında bu sürenin gerçekleştiği anlaşıldığından, hükmün 5237 sayılı TCK.nın 7/2. maddesi ile 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, aynı Kanunun 322/1 ve 5271 sayılı CMK.nın 223/8. maddeleri uyarınca kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 25.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16242, Karar No: 2017/26587, Tarih: 20.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/16242 E.  ,  2017/26587 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 20/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/8761, Karar No: 2025/5165, Tarih: 07.04.2025

**10. Hukuk Dairesi         2024/8761 E.  ,  2025/5165 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1079 E., 2024/1013 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : İskenderun 1. İş Mahkemesi

SAYISI : 2019/810 E., 2021/680 K.

Taraflar arasındaki, davacının emeklilik yaşının tespiti ile emeklilik aylıklarının tespit edilecek bu tarihten itibaren yasal faizi ile ödenmesi talebine ilişkin yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili ve davalı şirket vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf talebinin kısmen kabulüne, İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I.DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; yaşlılık aylığına hak kazandığı tarihten aylığın bağlandığı tarihe kadar olan dönemde birikmiş aylıklarının tespiti ile tarafına ödenmesini talep etmiştir.

II.CEVAP

Davalı ... vekili cevap dilekçesinde özetle; davacının emekliliğe hak kazandığını iddia ettiği tarih itibarıya, Sosyal Güvenlik Kurumu nezdinde herhangi bir başvurusu olmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı SGK vekili cevap dilekçesinde özetle; aksi ispat edilene kadar Kurum belgelerinin kesin delil niteliğinde olduğunu, davacı tarafın iddiasını ispat yükümlülüğü olduğunu, tutulan Kurum kayıtlarında da bir hata söz konusu olmadığından bahisle davanın reddini talep etmiştir.

III.İLK DERECE MAHKEME KARARI

İlk Derece Mahkemesi tarafından, davanın kısmen kabulü, kısmen reddi ile “… Davacının hizmetlerinin süresinde bildirilmemesi ve aylığın geç bağlanmasından kaynaklanan zararın davalı şirket kusur olduğu, bu yönde davalı Kurumun sorumluluğu bulunmadığı, hizmet tespiti kararı kesinleşmeden davalı SGK'nın aylık bağlamasının mümkün olmadığı, davalı SGK'nın davacıya, tespitine karar verilen hizmetlerde gözetildiğinde yaşlılık aylığına hak kazandığı tarihden, tahsis başvuru tarihine kadar olan dönemde aylık bağlamamış olmasından ... bir sorumluluğu söz konusu olmadığı anlaşıldığından davalı Kurum SGK yönünden davanın reddine, 56.664,00 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı şirketten tahsili ile davacıya ödenmesine, karar verilmiştir.

IV.İSTİNAF

A.İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili ve davalı şirket vekili istinaf yoluna başvurmuştur.

B.İstinaf Sebepleri: