muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/31652, Karar No: 2017/19026, Tarih: 28.09.2017

**15. Ceza Dairesi         2017/31652 E.  ,  2017/19026 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mala zarar verme suçundan suça sürüklenen çocuk ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 151/1, 62/1 ve 52/2. maddeleri uyarınca 2.000,00 Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına, bahse konu adli para cezasının birer ay ara ile 10 eşit taksitte ödenmesine, taksitlerden birinin zamanında ödenmemesi halinde geri kalan kısmın tamamının tahsiline ve ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin ihtarına dair Edremit 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 18/06/2014 tarihli ve 2014/191 esas, 2014/305 sayılı karar aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 19/07/2017 tarih ve 94660652-105-10-4533-2015-Kyb sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 01/08/2017 tarih ve 2017/45353 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

Dosya kapsamına göre,

1- Kayden 02/04/1999 doğumlu olup, suçun işlendiği 14/04/2014 tarihinde 18 yaşını ikmâl etmediği anlaşılan sanık suça sürüklenen çocuk hakkında tayin olunan cezadan, 5237 sayılı Kanunu’nun 31/3. maddesi gereğince indirim yapılmamış bulunulmasında,

2- 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 106/4. maddesinde yer alan " Çocuklar hakkında hükmedilen adlî para cezasının ödenmemesi hâlinde, bu ceza hapse çevrilemez. Bu takdirde onbirinci fıkra hükmü uygulanır. " hükmü ile aynı Kanun'un 106/11. maddesinde yer alan " İnfaz edilen hapsin süresi, adlî para cezasını tamamıyla karşılamamış olursa, geri kalan adlî para cezasının tahsili için ilâm, Cumhuriyet Başsavcılığınca mahallin en büyük mal memuruna verilir. Bu makamlarca 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanuna göre kalan adlî para cezası tahsil edilir. " şeklindeki düzenlemelere aykırı olarak, hükmolunan kararda suça sürüklenen çocuğun taksitlerden birini zamanında ödememesi durumunda tamamının tahsil edileceğine ve ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğine karar verilmesinde,isabet görülmediğinden 5271 Sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Kanun yararına bozma talebinin mala zarar verme suçuna ilişkin olması ve 2797 sayılı Yargıtay Kanunu'nun 6545 sayılı Kanun ile değişik 14. Maddesi uyarınca, 27/01/2017 gün ve 29961 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak 01/02/2017 tarihinde yürürlüğe giren Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun işbölümüne ilişkin 20/01/2017 tarih ve 2017/1 sayılı kararı ile Yargıtay Ceza Daireleri iş bölümü ortak hükümlerinin 4. Maddesi gereğince, kanun yararına bozma istemini inceleme görevinin Yargıtay'ın 8. Ceza Dairesi'ne ait olduğu anlaşıldığından, Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dosyanın ilgili Daireye TEVDİİNE, 28/09/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/13156, Karar No: 2024/5972, Tarih: 12.06.2024

**9. Ceza Dairesi         2021/13156 E.  ,  2024/5972 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ: Bursa 4. Ağır Ceza Mahkemesi

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ- OLAY VE OLGULAR

1. Sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçunu işlediği iddiası ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 103/1,c.1. maddesi, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu işlediği iddiası ile 5237 sayılı Kanun'un 109/2, 3-f, 5. maddeleri uyarınca açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, Bursa 4. Ağır Ceza Mahkemesinin, 02.02.2016 tarihli ve 2015/283 Esas, 2016/11 Karar sayılı kararı ile mevcut delillerin değerlendirilmesi neticesinde sanığın çocuğun cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 103/1,c.1, 62, 53. maddeleri uyarınca 7 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına; kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223/2-a. maddesi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Katılan Mağdure Vekilinin Temyiz İsteği

Sanığın cezadan kurtulmak için 5237 sayılı Kanun'un 32. maddesinden istifade etmeye çalıştığına, yargılamanın tamamlanması konusunda en küçük bir yardımı bulunmadığına, sayılan hususlar karşısında olumlu bir davranışı bulunmadığı anlaşılan sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan kurulan hüküm yönünden 5237 sayılı Kanun'un 62. maddesinin uygulanmasının yerinde olmadığına, temel cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak belirlenmesi gerektiğine, ayrıca sanığın mağdureyi okulun bir tarafından diğer tarafına kovaladığına, mağdurenin karşı koyamayacağı fiziksel bir gücün söz konusu olması bir tarafa mağdurenin yaşı ve zihinsel gelişmişlik düzeyine göre sanığa karşı koymasının mümkün olmadığı gözetilerek kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan mahkumiyet hükmü kurulması yerine beraat kararı verilmesinin hukuka aykırı olduğuna ilişkindir.

B. Sanık Müdafiinin Temyiz İsteği

B. Sanık Müdafiinin Temyiz İsteği

Mağdurenin yanağından öpülmesi ve omza alınmasının tamamen çocuğa gösterilen şefkatten kaynaklandığına, sarkıntılık durumunun dahi düşünülmeyeceğine, sanığın psikolojik sorununun olduğunun açık olduğuna, sanığın davranışlarının bozuk psikolojisinin dışa dönük anormal hareketlerinden kaynaklandığına, adli tıp muayenesinin çok kısa süren bir muayene olduğuna, mağdurenin ifadelerinin çelişkili olduğuna, temel cezanın neden alt sınırdan uzaklaşılarak belirlendiği hususunda gerekçe yazılmadığına ilişkindir.

III. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, çocuğun cinsel istismarı eyleminin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği, 5237 sayılı Kanun'un cezanın belirlenmesi başlıklı 61/1. maddesinde belirtilen kriterler ile aynı Kanun'un 3/1. maddesinde ifade edilen cezada orantılılık ilkesi nazara alındığında; çocuğun cinsel istismarı suçundan tayin edilen temel cezanın alt sınırdan bir yıl uzaklaşılarak belirlenmesinin ölçülü olduğu gibi aynı hükümde tatbik edilen takdiri indirim uygulamasında da bir isabetsizlik bulunmadığı, ayrıca kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun unsurları itibarıyla oluşmadığından bahisle verilen beraat kararının yerinde olduğu anlaşıldığından, hükümlerde hukuka aykırılık görülmemiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bursa 4. Ağır Ceza Mahkemesinin, 02.02.2016 tarihli ve 2015/283 Esas, 2016/11 Karar sayılı kararında katılan mağdure vekili ile sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan mağdure vekili ile sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,12.06.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/571, Karar No: 2011/4413, Tarih: 30.11.2011

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/571 E.  ,  2011/4413 K.**

**"İçtihat Metni"**

Irza geçme, reşit olmayan kimseyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma ve fuhuşa özendirme suçlarından sanık ...'in yapılan yargılaması sonunda; ırza geçme eyleminin reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçu kabul edilerek mahkûmiyetine, diğer suçlardan beraatine dair Edirne 2. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 29.12.2005 gün ve 2005/121 Esas, 2005/476 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii ve katılan vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın oluşa uygun olarak işlediği kabul edilen reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçu ile sanığın üzerine atılı diğer suçların kanun maddelerinde öngörülen cezalarının üst sınırları itibariyle, sanığın lehine olan 765 sayılı TCK.nun 102/4. maddesine göre 5 yıllık asli zamanaşımı süresine tâbi oldukları, zamanaşımını kesen son işlem olan mahkûmiyet hükmünün kurulduğu 29.12.2005 tarihi ile inceleme günü arasında bu sürenin gerçekleştiği anlaşıldığından, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilmek suretiyle CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanunun 322/1 ve 5271 sayılı CMK.nun 223/8. maddeleri uyarınca sanık hakkında açılan kamu davalarının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 30.11.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/253, Karar No: 2023/7137, Tarih: 16.10.2023

**11. Ceza Dairesi         2023/253 E.  ,  2023/7137 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/1116 E., 2021/1428 K.

SUÇLAR : Bilişim sistemlerinin banka veya kredi kurumlarının araç olarak

kullanılması suretiyle dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik

SUÇ TARİHLERİ : 11.11.2011, 07.12.2011

ASIL KARARLAR : İstinaf başvurularının esastan reddi kararları

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Kısmi temyiz isteminin reddi, kısmi temyiz istemlerinin esastan reddi ile hükümlerin onanması

... Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin, 21.10.2021 tarihli ve 2021/1116 Esas, 2021/1428 Karar sayılı kararının temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde;

A. Sanık ... ile Sanık ... ve Müdafiinin Temyiz İstemleri Yönünden

1. Ceza yargılamasında adil yargılanma hakkının bir parçası olarak etkin başvuru yolu ve yöntemine verilen önem dikkate alındığında, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın "Temel hak ve hürriyetlerin korunması" başlıklı 40 ıncı maddesinin ikinci fıkrasında yer verilen; '"Devlet, işlemlerinde, ilgili kişilerin hangi kanun yolları ve mercilere başvuracağını ve sürelerini belirtmek zorundadır." şeklindeki düzenleme, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 13 üncü maddesinde güvence altına alınan etkin başvuru hakkı ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) "Kararların gerekçeli olması" başlıklı 34 üncü maddesinin ikinci fıkrasında belirtilen; "Kararlarda, başvurulabilecek kanun yolu, süresi, mercii ve şekilleri belirtilir." hükmü ile aynı Kanun'un 232 nci maddesinin altıncı fıkrasının ilgili bölümünde yer verilen; "Hüküm fıkrasında, ... kanun yollarına başvurma ... olanağının bulunup bulunmadığının, başvuru olanağı varsa süresi ve merciinin tereddüde yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesi gerekir." şeklindeki düzenlemeye uygun olarak kararın tebliğinin şeklî değil, faydalı, amacına uygun, hak arama hürriyetini ve etkin başvuru hakkını engellemeyecek biçimde olması gerekmektedir.

2. Hak arama özgürlüğü ile yakından ilişkili ve emredici vasıftaki bu hükümlere göre kanun yoluna başvuru hakkı olanlara hüküm açıklanırken ve hazır değil iseler tebliğ edilen gerekçeli kararda başvurabileceği kanun yolları, mercii ve süresinin bildirilmesi zorunludur. Bu yasal düzenlemelerin ortak amacı bireylerin yargı ya da idarî makamlar önünde sonuna kadar haklarını arayabilmelerine kolaylık ve imkân sağlamaktır. Çünkü son derece dağınık ve değişken olan mevzuat karşısında insanların hakkını aramakta güçlük çekeceğini değerlendiren kanun koyucu, ilgilisinin, başvurulacak kanun yolu, mercii ve süresini de içerir şekilde karar ve işlemlerden Devlet tarafından haberdar edilmesini, hak arama, hak ve hürriyetlerin korunması ve etkin başvuru hakkı bakımından zorunluluk haline getirmiştir.

3. 5271 sayılı Kanun'da iki dereceli kanun yolu sistemi benimsenmiş olup 291 inci maddesinin birinci fıkrasının ilgili bölümünde temyiz süresi; "Temyiz istemi, hükmün açıklanmasından itibaren on beş gün içinde ... yapılır;" şeklinde kaleme alınmıştır. Buna göre ilgilisi, aleyhine temyiz yoluna başvurmak istediği karara karşı bu kararın tebliği ya da tefhiminden itibaren on beş gün içinde hükmü veren mahkemeye bir dilekçe vermek veya tutanağa geçirilmek ve hâkime onaylattırılmak koşuluyla zabıt kâtibine bir beyanda bulunmak suretiyle yapılır. Ancak 5271 sayılı Kanun'un temyiz yolu için öngördüğü tek koşul, temyiz iradesinin usûlüne uygun şekilde on beş gün içinde açıklanmasından ibaret değildir.

4. Şöyle ki 5271 sayılı Kanun’un 294 üncü maddesinin birinci fıkrasında yer verilen; “Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.” şeklindeki düzenleme ile aynı Kanun’un 298 inci maddesinin birinci fıkrasının ilgili bölümünde belirtilen; “Yargıtay … temyiz dilekçesinin temyiz sebeplerini içermediğini saptarsa, temyiz istemini reddeder.” şeklindeki hüküm karşısında, 5271 sayılı Kanun’un temyiz sisteminde sebeple bağlılık ilkesini kabul ettiği anlaşılmaktadır. O hâlde temyiz dilekçesinde hükmün hukukî yönüne ilişkin temyiz nedenleri de belirtilmelidir.

5. Nitekim 5271 sayılı Kanun'un "Temyiz gerekçesi" başlıklı 295 inci maddesinin birinci fıkrasında; "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir. Cumhuriyet savcısı temyiz dilekçesinde, temyiz isteğinin sanığın yararına veya aleyhine olduğunu açıkça belirtir." şeklindeki düzenleme ile hükmün tefhim ya da tebliğinden itibaren usûlüne uygun şekilde temyiz iradesini açıklayan ilgili, bahse konu dilekçesinde temyiz sebeplerine yer vermemiş ise 5271 sayılı Kanun'un 295 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde temyiz nedenlerini belirten dilekçeyi de sunmak durumundadır.

6. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 17.03.2021 tarihli ve 2019/9.MD-554 Esas, 2021/117 Karar sayılı kararında ayrıntıları izah edildiği üzere ... Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin, 21.10.2021 tarihli ve 2021/1116 Esas, 2021/1428 Karar sayılı kararında, 5271 sayılı Kanun'un 232 nci maddesinin altıncı fıkrasında ifade edildiği üzere kanun yolunun, süresinin ve merciin açıkça belirtildiği ancak aynı Kanun'un temyiz yolu için benimsediği iki aşamalı süre koşulunun göz ardı edilmesiyle süre konusundaki ihtarın, 5271 sayılı Kanun'un 291 inci maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı tutulduğu, sanık ... ile sanık ... ve müdafiine 5271 sayılı Kanun'un 295 inci maddesinin birinci fıkrasında, temyiz nedenlerini içeren dilekçenin sunulması için öngörülen yedi günlük süre ihtarının bulunmadığı belirlenmiştir.

B. Sanık ... ve Sanık ... Hakkında Dolandırıcılık Suçlarından Kurulan Hükümler Yönünden

Sanıklar ... ve ... hakkında katılan ...'a karşı dolandırıcılık suçundan İlk Derece Mahkemesince kurulan ve her bir sanık için neticeten 1 yıl 6 ay hapis ve 5.000,00 TL adli para cezası içeren mahkûmiyet hükümlerinin, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca beraat şeklinde değiştirilmesi karşısında ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 20.03.2018 tarihli ve 2018/11-38 Esas, 2018/113 Karar sayılı kararında açıklandığı üzere hüküm türü değişmekle temyiz edilebilir oldukları, keza sanık ... hakkında katılanlar ..., ..., ... ve ...'e karşı dolandırıcılık suçlarından verilen kararları aleyhe suç vasfı yönünden temyiz etme hak ve yetkilerinin bulunduğu ancak adı geçen katılanlara ya da vekillerine gerekçeli kararın, yukarıda yer verilen (A) bölümünde açıklanan yöntem de gözetilerek tebliğ edildiğine dair herhangi bir tebligat mazbatasının dava dosyasında bulunmadığı belirlenmiştir.

Yukarıda açıklanan nedenler gözetildiğinde;

Mahkemece yapılacak iş, kanunî süresi içerisinde usûlüne uygun olarak temyiz iradesini açıkladığı belirlenen sanık ... ile sanık ... ve müdafiine ve (B) bölümünde isimlerine yer verilen katılanlara; "5271 sayılı Kanun'un 295 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde temyiz nedenlerini bildirir gerekçeli temyiz dilekçesinin sunulması, aksi takdirde temyiz isteminin reddolunacağı" ihtarını içerir tebligatlar ile gerekçeli kararının usulüne uygun şekilde tebliği yoluna gidilmesi, süresi içinde hükümleri gerekçeli olarak temyiz etmeleri hâlinde temyiz dilekçeleri ve bunlara özgü düzenlenecek olan ek Tebliğname ile birlikte, temyiz isteminde bulunulmaması hâlinde ise mevcut hâliyle, incelenmek üzere yeniden Dairemize gönderilmesi için dava dosyasının Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

Oy birliğiyle, 16.10.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14373, Karar No: 2017/2145, Tarih: 14.06.2017

**6. Ceza Dairesi         2014/14373 E.  ,  2017/2145 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

24.11.2015 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi’nin 08.10.2015 gün, 2014/140-2015/85 Esas ve Karar sayılı kararına göre TCK'nın 53. madde uygulamasının infazda gözetilmesi olanaklı görülmekle yapılan incelemede:

Sanık ...'in cebinden çıkardığı bıçağı mağdurun sol karın boşluğuna dayayarak mağdurdan önce para istediği, mağdurun sanığa parasının olmadığını söylediği, bunun üzerine sanığın mağdurun cebindeki cep telefonunu fark ederek cep telefonunu istediği, mağdur cep telefonunu cebinden çıkartarak eliyle sıkı sıkı tutarken sanığın elindeki bıçağı mağdurun sol karın bölgesine iyice yaklaştırarak mağdurun elindeki cep telefonunu zorla aldığı olayda, 5237 sayılı TCK'nın 150/2. maddesinin uygulama koşullarının oluşmadığı gözetilmeden, yerinde olmayan gerekçe ile cezadan indirim yapılması, karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre sanık ... ile savunmanının ve o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükmün istem gibi ONANMASINA, 14/06/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5736, Karar No: 2011/15545, Tarih: 05.10.2011

**5. Hukuk Dairesi         2011/5736 E.  ,  2011/15545 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare ile davalılardan ........ vd. vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı idare ile davalılardan ... ve ...vekillerince temyiz edilmiştir.

Resmi birim fiyatları esas alınıp yapranma payıda düşülerek yapılara reğer biçilmesi doğrudur.

Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmişse de alınan rapor geçersizdir. Şöyle ki;

1-Bilirkişi Kurulunca emsal olarak alınan taşınmazın satış değeri değerlendirme tarihine endekslendikten sonra emsal taşınmazın dava konusu taşınmazdan 15 kat daha değerli olduğu belirtilerek taşınmaza değer biçilmiştir.

Dava konusundan 15 kat daha değerli olan taşınmazın emsal olarak kabul edilmesi mümkün değildir. Bu nedenle taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre değer biçilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu eşliğinde keşif yapılıp emsal ile dava konusu taşınmazın emlak vergisine esas değerleri de taştışılarak, alınacak rapor denetlendikten sonra karar verilmesi gerektiği düşünülmeden, geçersiz rapora göre hüküm kurulması,

2-Taşınmazın niteliği, önceden de yola cepheli olması ve geri kalan bölümün yüzölçümüne göre kamulaştırmadan arta kalan kısımda değer artışı olmayacağı gözetilmeden, aksi düşünce ile bedelden indirim yapılması,

3-Kısmen kamulaştırılan ahır niteliğindeki yapının, kalan bölümünün yola bitişik olması, bu haliyle ekonomik kullanım imkanının kalmaması ve Karayolları kenarına yapılacak ve açılacak tesisler hakkındaki yönetmeliğin 26. maddesine göre yoldan geri çekme mesafesi de dikkate alındığında tüm bedeline hükmedilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare ile davalılardan ........ vd. vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U....nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 05.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.