muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/8480, Karar No: 2014/8466, Tarih: 21.04.2014

24.07.2003 tarihli 4956 sayılı Yasa'nın 47. maddesi ile 1479 sayılı Yasa'ya eklenen Geçici 18. maddede, "bu Kanuna göre sigortalılık nitelikleri taşıdıkları halde 04.10.2000 tarihine kadar kayıt ve tescilini yaptırmamış olan sigortalıların hak ve mükellefiyetlerinin 04.10.2000 tarihinden itibaren başlayacağı ancak bu kanuna göre zorunlu sigortalı olarak tescil edilmiş olan sigortalıların sigortalılıklarının bu kanunun yürürlük tarihinden itibaren altı ay içinde kuruma yazılı olarak başvurmaları ve 20.04.1982-04.10.2000 tarihleri arasındaki vergi kayıtlarını belgelemek ve belgelenen bu sürelere ilişkin olan hesaplanacak prim borçlarının tamamını tebliğden itibaren bir yıl içinde ödemede bulundukları takdirde bu sürelerin sigortalılık süresi olarak değerlendirileceği bildirilmiştir.

Tüm bu düzenlemelerde ortak nokta, tescilin belirtilen tarihlerden sonra yapılmasına karşın, Kanunda tanınan süreler içinde borçlanma hakkının kullanılabilecek olmasıdır. Kaldı ki Anayasa Mahkemesi’nce iptaline karar verilmiş olan 619 sayılı KHK, borçlanma hakkı için bir süre de öngörmemiştir. Anılan hükümle belirtilen şartları yerine getiren kişiler maddede belirtilen sürelere ilişkin prim tutarlarını ödeyerek o döneme ilişkin süreleri sigortalı saydırabileceklerdir. Anılan düzenleme ile borçlanma hakkı, 4.10.2000 tarihinden sonra zorunlu sigortalı olarak Bağ-Kur’a tescil edilmiş olanlardan, daha önce vergi kaydı bulunanlara tanınmıştır.

Kanunda, sigortalılık hak ve yükümlülüklerinin başlaması için öngörülen tarihlerden itibaren, borçlanma hakkı belirtilen bu süreler dahilinde kullanılmalıdır. Bu süreler içinde borçlanma hakkının kullanılmaması halinde ise, sonrasında Bağ-Kur sigortalılığının tespitine olanak bulunmamaktadır. Bilindiği gibi, 1479 sayılı Kanunda 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanununun hizmet tespitine ilişkin 79/10. maddesine koşut bir düzenleme bulunmamaktadır.

Davaya konu olayda, Kuruma tescil başvurusunda bulunulan tarihte, 619 sayılı KHK’nin Geçici 1. maddesi Anayasa Mahkemesinin 8.8.2001 tarihinde yürürlüğe giren kararı ile iptal edilmiştir. Benzer bir düzenlemeyi öngören 4956 sayılı Kanun ile değişik 1479 sayılı Kanunun Geçici 18. madde hükmü ise Kanunun yayım tarihi olan 2.8.2003 tarihinden itibaren yürürlüğe girmiş bulunmakta olup, tescil talep tarihi dikkate alındığında her iki hükmünde somut olayda uygulanma olanakları bulunmamaktadır. Bu durumda HUMK 76. maddesi de dikkate alınarak anılan tarih itibariyle yürürlükte bulunan mevzuat hükümlerine göre uyuşmazlığın çözümünde yasal zorunluluk bulunmaktadır.

22.3.1985 tarihinde yürürlüğe giren 3165 sayılı Kanun ile 1479 sayılı Kanunda yapılan değişiklikte; “gerçek ve götürü usulde gelir vergisi mükellefi olanlar, Esnaf ve Sanatkarlar Siciline kayıtlı bulunanlar veya kanunla kurulu meslek kuruluşuna usulüne uygun kayıtlı bulunanlar” dan, gelir vergisi mükellefi olanlar, mükellefiyetin başlangıç tarihinden, gelir vergisinden muaf olanlar ile vergi kaydı bulunmayanlar da Esnaf ve Sanatkarlar Siciline veya kanunla kurulu meslek kuruluşlarına kayıt oldukları tarihten itibaren kendiliğinden sigortalı sayılmışlardır.

Görüldüğü üzere; anılan Kanunun sigortalılık için aradığı koşullar dikkate alındığında davacının zorunlu sigortalı olarak Bağ-Kur kapsamında değerlendirilmesinde, hak ve yükümlülüklerin, kendi adına ve hesabına bağımsız çalışma olgusunun gerçekleşmiş olması önkoşulu dikkate alınarak, vergi mükellefiyetinin oluşturulduğu tarih ile başlatılmasında yasal zorunluluk bulunmaktadır. Yargıtay HGK'nun 3.11.2004 günlü, 2004/10-524E., 2004/581 K., sayılı, 4.2.2009 günlü 2009/21-10 Esas. 2009/52 karar sayılı kararları da bu yöndedir.

Somut olaya gelince; davacının 4.10.2000 tarihi itibariyle tescili yapılmış ve davacı 1479 sayılı Yasa’nın geçici 18. maddesinin yürürlük tarihinden önce 4.10.2000 tarihinde tescil için müracaatı ile 12.2.1999-4.10.2000 tarihleri arasındaki sürede vergi kaydı bulunduğunu belgelemiştir. Bu durumda davacının vergi kaydının bulunduğu dönemlerde 1479 sayılı Yasa’ya tabi zorunlu sigortalı olduğunun kabulü gerekir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine

21/04/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5138, Karar No: 2019/1888, Tarih: 06.03.2019

**11. Hukuk Dairesi         2017/5138 E.  ,  2019/1888 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada ... 4. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 19/04/2017 tarih ve 2016/86 E. - 2017/152 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair ... Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesince verilen 28/09/2017 tarih ve 2017/868-2017/824 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirketçe yapılan 2014/51303 sayılı, 20, 30, 31, 32, 35 ve 43. sınıf mal ve hizmetlerde geçerli, "YONCADAN" ibareli marka başvurusuna, davalı şirketçe "YONCA" esas unsurlu markalarına dayanarak yaptığı itiraz sonucunda Markalar Dairesi tarafından başvurunun kısmen reddine karar verildiğini, tarafların itirazları üzerine müvekkili itirazlarının reddine, davalının itirazının ise kısmen kabul edildiği, kararın haksız ve hukuka aykırı olduğunu ileri sürerek, TPMK ...'nın 2015-M-12050 sayılı kararının iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... ve Marka Kurumu vekili, kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı Yonca Gıda San. İşletmeleri İç ve Dış Tic. A.Ş. vekili, taraf markaları arasında görsel ve işitsel olarak benzerlik olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

İlk derece mahkemesince iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; taraf markaları arasında, ilk bakışta farklı işletmelere ait olduğunu belirtecek unsurlar ihtiva etmediği, kurumca başvuru kapsamından çıkartılan "Süt ve süt ürünleri (tereyağı dahil) ..... pudra şekeri. Çaylar, buzlu çaylar. Şekerlemeler, çikolatalar, Bisküviler, krakerler, gofretler. Sakızlar. Dondurmalar, yenilebilir buzlar. Tuz. Hububat .... bir araya getirilmesi hizmetleri (belirtilen hizmetler perakende, toptan satış mağazaları, elektronik ortamlar, katalog ve benzeri diğer yöntemler ile sağlanabilir)" mal ve hizmetleri yönünden 556 sayılı KHK'nın 8/1-b maddesi anlamında iltibasın oluştuğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karara karşı davacı vekili istinaf isteminde bulunmuştur.Bölge adliye mahkemesince tüm dosya kapsamına göre, mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle istinaf isteminin esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Karara karşı davacı vekili istinaf isteminde bulunmuştur.Bölge adliye mahkemesince tüm dosya kapsamına göre, mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle istinaf isteminin esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 13,00 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 06/03/2019 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2538, Karar No: 2016/5542, Tarih: 23.06.2016

**21. Ceza Dairesi         2016/2538 E.  ,  2016/5542 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Beraat, mahkumiyet

1-Sanık hakkında '2005 takvim yılında sahte fatura düzenleme''suçundan verilen beraat hükmüne yönelik incelemede;

Elde edilen delillerin hükümlülüğe yeter nitelik ve derecede bulunmadığı dosya içeriğine uygun şekilde gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılan vekilinin, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

2-Sanık hakkında 'defter ve belgeleri gizleme' suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik incelemede;

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre hükümde düzeltme nedeni dışında bir isabetsizlik bulunmadığından, sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddiyle;

T.C. Anayasa Mahkemesinin TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması,

Bozmayı gerektirmiş ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun 5320 sayılı Yasanın 8. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı Yasanın 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; TCK'nın 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin olan tüm kısımların hükümden çıkartılması ile; yerine "TCK'nın 53. maddesinin Anayasa Mahkemesi'nin 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı da gözetilmek suretiyle uygulanmasına” ibaresi eklenmek suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün isteme kısmen uygun olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

3- Sanık hakkında '2004 takvim yılında sahte fatura düzenleme' suçundan verilen beraat hükmüne yönelik incelemede;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7. ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen '2004 takvim yılında sahte fatura düzenleme' suçunun, yasada gerektirdiği cezanın türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış olup, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta 5320 sayılı Yasa'nın 8/l.maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkında '2004 takvim yılında sahte fatura düzenleme' suçundan açılan kamu davasının, gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK'nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK'nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, 23.06.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6946, Karar No: 2018/13836, Tarih: 29.11.2018

**2. Hukuk Dairesi         2018/6946 E.  ,  2018/13836 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma-Tazminat-Nafaka

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-davalı erkek tarafından, kusur belirlemesi, kadın lehine hükmedilen tazminatlar ile nafakalar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı-davalı erkeğin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumlarına, nafakanın niteliğine, günün ekonomik koşullarına göre davalı-davacı kadın yararına takdir edilen yoksulluk nafakası çoktur. Mahkemece Türk Medeni Kanunu'nun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak daha uygun miktarda nafakaya hükmedilmesi gerekir. Bu yön gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda (2.) bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda (1.) bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, iş bu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.29.11.2018 (Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2012/5534, Karar No: 2012/10003, Tarih: 25.09.2012

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2012/5534 E.  ,  2012/10003 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı; 42 AKM 10 plakalı aracı ile seyir halinde iken davalıların işleten-sürücü ve ... sigortacısı olduğu ...plakalı kamyonetin çarpması sonucu aracında hasar ve değer kaybı meydana geldiğini aracını 1,5 ay kullanamadığını davalı sürücünün olayda %80 oranında kusurlu bulunduğunu beyanla aracındaki 2.092,14 hasar bedelinden kusur oranına göre fazlaya ilişkin haklarının saklı tutulması kaydıyla 1.600 TL'nin kaza tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı ... Sigorta AŞ. vekili; davacı aracındaki hasarın müvekkilince Oto ... isimli tamir servisinde giderildiğini, hasar bedelinin müvekkilince servise ödendiğini, davacının müvekkilini ibra ettiğini bildirerek davanın reddini savunmuştur.

Davalı ... de olayda kusursuz olduğunu beyanla davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve toplanan delillere göre; davacının davalı ... şirketini ibra ettiği, davacı aracındaki hasarın davalı şirketçe giderildiği, davacının hukuki yararının bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, trafik kazası nedeniyle davacı aracında meydana gelen hasar ve değer kaybı ile aracın kullanılamamasından doğan zararın tazmini istemine ilişkindir.

Karar tarihinde yürürlükte bulunan 6100 sayılı HMK'nun 266.(mülga 1086 sayılı HUMK 275) maddesi gereğince "mahkeme çözümü hukuk dışında özel veya teknik bilgiyi gerektiren hallerde taraflardan birinin talebi üzerine yahut kendiliğinden bilirkişinin oy ve görüşünün alınmasına karar verir". Trafik kazalarında kusur, hasar ve zararın tayin ve tesbitide özel ve teknik bilgiyi gerektiren konulardandır.

Somut olayda, mahkemece kusur, hasar ve zarar yönünden dosyada bilirkişi incelemesi yaptırılmaksızın davacının dava dilekçesi ekinde sunduğu fatura ile ... Sulh hukuk Mahkemesinin 2010/13 değişik iş dosyasında düzenlenen, davalı ...'in itiraz ettiği ve adı geçen davalının %80 oranında kusurlu olduğuna ilişkin tesbit bilirkişisi raporuna dayanılarak davacı aracındaki hasar bedelinin kusur oranına göre davalı ... şirketince oto tamir servisine ödendiği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Bu durumda mahkemece, davacıya dava dilekçesinde istenen tazminatın hasar-değer kaybı ve araç mahrumiyetinden doğan zarar kalemlerinden hangisi için ne miktar istendiğinin açıklattırılması, tarafların olaydaki kusur oranları ile davacı aracında meydana gelen hasar ve zarar, davacı aracında meydana gelen değer kaybı ile davacının araç mahrumiyet zararı konusunda uzman bilirkişiye inceleme yaptırılarak denetime elverişli rapor alınması, ibraname ve dava sırasında davalı ... şirketinin Oto ... isimli firmaya yaptığı ödemeninde değerlendirilerek hasıl olacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde eksik inceleme ile davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine

25.09.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15061, Karar No: 2017/510, Tarih: 30.01.2017

**19. Ceza Dairesi         2016/15061 E.  ,  2017/510 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6831 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet, Beraat

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

1-Sanik hakkında açma suçundan verilen beraat kararına yönelik katılan vekilinin temyiz talebinin incelenmesinde;

6831 sayılı Kanun'un 82. maddesine göre aksi ispat edilinceye kadar geçerli suç tutanağına ve tüm dosya kaspsamına göre, fiilin işlendiği yerde bulunan tüm ağaçların sanık tarafından kesilerek 1500 metrekare alanda açma yapıldığının anlaşılması karşısında mahkumiyetine karar verilmesi yerine yazılı şekilde yerinde olmayan gereçeyle beraat kararı verilmesi,

2- Mahkumiyet kararına yönelik sanığın temyiz talebinin incelenmesine gelince;

Başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

6831 sayılı Kanun'un 82. maddesine göre aksi ispat edilinceye kadar geçerli suç tutanağına, sanığın tevil yoluyla ikrarına ve tüm dosya kapsamına göre, tüm ağaçların sanık tarafından kesilmiş 1500 metrekare alanda açma yapıldığının anlaşılması karşısında, ağaç kesme suçundan mahkumiyeti yerine ve eylem de bölünmek suretiyle suçun vasıflandırılmasında hataya düşülerek 6831 sayılı Kanun'un 108/1. maddesinden mahkumiyet hükmü kurulması,

Kabule görede; 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 12. maddesi ile TCK'nın 75. maddesinde yapılan değişiklik ve ekleme sonucu 6831 sayılı Kanunu'nun 108/1 maddesinde öngörülen suçun önödeme kapsamına alınması nedeniyle yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekili ile sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye aykırı olarak HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, aleyhe temyiz olmaması nedeniyle, 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesine göre sanığın kazanılmış hakkını saklı tutulmasına, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dısyanın mahkemesine gönderilmesine, 30/01/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6683, Karar No: 2018/5109, Tarih: 25.04.2018

**2. Ceza Dairesi         2016/6683 E.  ,  2018/5109 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuk hakkında ek savunma hakkı tanınmadan TCK’nın 43. maddesinin uygulanmasına karar verilmiş ise de; mahkemece suça sürüklenen çocuk ve müdafiine anılan maddeden ek savunma hakkı tanınması gerektiğine ilişkin bozma ilamının okunduğu anlaşılmakla; ek savunma hakkının tanınmaması sonuca etkili bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Bozma sonrası yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA, 25/04/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/26850, Karar No: 2013/22081, Tarih: 22.10.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/26850 E.  ,  2013/22081 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem ve ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti, asgari geçim indirimi, hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davacının iş sözleşmesinin haklı sebep olmadan işverence feshedildiğini, işçilik alacaklarının ödenmediğini beyanla, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin, asgari geçim indirimi, fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının şirkette işçi olarak çalıştığını, davalı şirketin taahhüt şirketi olduğunu, bu işleri yapmadığı zamanlarda şirkete ait makineleri kiraya verdiğini, davacıyı da bu zamanlarda çalıştırmadığını, davalı şirketin davacıya kıdem ve ihbar tazminatını, maaş ve diğer haklarını ödediğini, davacıya fazla mesai yaptırmadığını,ödenmemiş sair işçilik alacağının bulunmadığını beyanla davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının iş sözleşmesini fesihte haksız olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacının hizmet süresi ve fazla çalışma yapıp yapmadığı uyuşmazlık konusudur. Davacı işçi davalı işveren yanında 17.05.2005-13.09.2009 tarihine kadar aralıksız çalıştığını iddia etmiş, hükme esas alınan bilirkişi raporunda davalı işyereşinde çalışma olmadığı dönemlerde davalı şirket tarafından davacının kullandığı aracın üçüncü kişilere kiralanarak davacının aracın kiralandığı işyerlerinde çalışmasını sürdürdüğü gerekçesiyle iddia edilen tüm sürede davacının çalışmasını devam ettirdiği kabul edilerek hesaplama yapılmıştır. Hizmet devam cetvelinde dava konusu dönemde davacının davalı şirket dışındaki işyerlerinde çalışması görünmektedir. Mahkemece davalının davacı işçinin çalışma süresine yönelik itirazları üzerinde durularak davacının hizmet cetvelinde çalışması görünen işyerleri ile davalı şirket arasındaki ilişkinin ortaya çıkartılarak şirketler arasındaki hukuki ilişki belirlenmeli, davacının hesaplamaya esas çalışma süresi belirlendikten sonra sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi isabetsizdir.