muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/7253, Karar No: 2025/2878, Tarih: 14.04.2025

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1.Sanık ... müdafiinin temyiz sebepleri özetle; sanığın öldürme kastı bulunmadığından bahisle suç vasfına, iştirak iradesi bulunmadığına, aksi halde yardım eden sıfatının oluşacağına, haksız tahrik hükümlerinin ve takdiri indirimin uygulanması gerektiğine ilişkindir.

2.Katılan vekilinin temyiz sebepleri özetle; suçun tasarlayarak işlendiğine ve eksik incelemeye ilişkindir.

III. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, dosyada mevcut kamera görüntülerinin incelenmesinde sanık ...'in sürücülüğünü yaptığı motosiklet ile katılanı gidiş güzergahına göre takip ettikleri ve sanık ...'in katılana doğru 3 el ateş ettiği hususunun sabit olduğu, sanıkların aşamalardaki çelişkili savunmalarının suçtan kurtulmaya yönelik olduğu, dolayısıyla suçun sanıklar tarafından fikir ve eylem birliği içerisinde gerçekleştirildiğinin saptandığı, alınan raporların yeterli ve hüküm kurmaya elverişli olduğu, katılanda meydana gelen yaralanmanın yeri ve niteliği, darbelerin sayısı ve şiddeti, suçta kullanılan tabancanın öldürmeye elverişliliği dikkate alındığında suç vasfının kasten öldürmeye teşebbüs olarak kabulünde bir isabetsizlik bulunmadığı, mahkumiyet kararına ilişkin olarak sanıkların öldürme kararını ne zaman aldığının ve belli bir hazırlıkla eylemin gerçekleştirdiğinin kesin olarak saptanamadığı, oluşan şüpheli durumun sanıklar aleyhine yorumlanamayacağı, bu itibarla tasarlamanın koşullarının bulunmadığı,

katılandan sanıklara yönelen haksız söz ve davranışın bulunmadığı dikkate alındığında haksız tahrik hükümlerinin uygulanmamasının isabetli olduğu, takdîri indirimin mahkemenin takdîr yetkisi kapsamında, yasal, yerinde ve yeterli gerekçelerle uygulanmamasına karar verildiği, eksik incelemenin bulunmadığı, meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı dikkate alınarak yargılama sonucunda oluşan kanaat ve takdire göre ceza yaptırımlarının yasal bağlamda ve gerekçesi gösterilerek belirlendiği anlaşıldığından temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümlerde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR

A. Sanık ... müdafiinin temyiz istemi yönünden;

Sanık ... müdafiinin kanunî süresi içinde hükmü temyiz ettiği ancak; sanığın bulunduğu ceza infaz kurumu aracılığıyla gönderdiği 24.12.2024 tarihli dilekçe ile temyiz isteminden feragat ettiğini bildirdiği anlaşılmakla, 5271 sayılı Kanun'un 266/1 ve 298/1. maddeleri gereği temyiz isteminden vazgeçme nedeniyle dava dosyasının, bu temyiz istemi yönünden oy birliğiyle REDDİNE,

B. Sanıklar hakkında kurulan hükümlere yönelik sanık ... müdafii ve katılan vekilinin temyiz istemi yönünden;

Sanık ... müdafiinin kanunî süresi içinde hükmü temyiz ettiği ancak; sanığın bulunduğu ceza infaz kurumu aracılığıyla gönderdiği 24.12.2024 tarihli dilekçe ile temyiz isteminden feragat ettiğini bildirdiği anlaşılmakla, 5271 sayılı Kanun'un 266/1 ve 298/1. maddeleri gereği temyiz isteminden vazgeçme nedeniyle dava dosyasının, bu temyiz istemi yönünden oy birliğiyle REDDİNE,

B. Sanıklar hakkında kurulan hükümlere yönelik sanık ... müdafii ve katılan vekilinin temyiz istemi yönünden;

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 17.09.2024 tarihli ve 2024/3113 Esas, 2024/2084 Karar sayılı kararında sanık ... müdafii ve katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun'un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca İnegöl 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

14.04.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4939, Karar No: 2013/20152, Tarih: 11.11.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/4939 E.  ,  2013/20152 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Bakırköy 1. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 09.10.2012 tarih ve 2011/40-2012/193 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirketin 1987 yılından itibaren faaliyette olduğunu, makina ve ekipmanlar ürettiğini, Ersel ibaresini gerek marka gerekse ticaret ünvanı olarak kuruluş tarihinden bu yana kullandığını, müvekkili şirketin TPE nezdinde Ersel markasını 1993 tarihinde grayder bıçağı için tescil ettirdiğini, yenilememe nedeni ile bu markasının müddet olduğunu, 2009/19401 numaralı Ersel markasını 7. sınıfın tamamında tescil için başvurduğunu, ancak davalı şirketin 2002/28583 sayılı Er-sel markası gerekçe gösterilerek marka başvurularının reddedildiğini, ancak davalının bu markasını 7. sınıfın 1. grubunda yer alan mallar dışında kullanmadığını, ileri sürerek davalı markasının 7. sınıfın 1. grubu dışında kalan mallar ve hizmetler yönünden 556 sayılı KHK'nin 14. ve 42/1-c maddesi uyarınca iptal/ hükümsüzlüğüne, sicilden terkinine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı şirket davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, iddia, ve tüm dosya kapsamına göre, markayı 556 sayılı KHK'nin 14. maddesine göre kullanımın ispatı ve/veya kullanmamanın haklı bir nedene dayalı olduğunun ispat külfeti marka sahibinin üzerinde olduğu, davalı taraf, markayı 556 sayılı KHK'nin 14. maddesine uygun kullandığına ya da kullanmamanın haklı bir nedene dayalı olduğuna dair savunma ve delil ileri sürmediği, gerekçesi ile davanın kabulüne, davalı adına TPE nezdinde tescilli 2002/28583 numaralı markanın 7. sınıfın 1. grubunda yer alan "Ahşap, metal, cam ve plastik malzeme işlemek için makinalar, takım tezgahları: Tornalar, frezeler, planyalar, testereler, zımpara makinaları, endüstriyel biley makinaları, keski makinaları, plastik enjeksiyon makinaları, diş açma makinaları..." dışında kalan mallar ve hizmetler yönünden iptal/ hükümsüzlüğüne, sicilden terkinine, karar verilmiştir.

Kararı, davalı temyiz etmiştir.

Kararı, davalı temyiz etmiştir.

Mahkemenin 12.05.2011 tarihli oturum tutanağı 2 nolu ara kararında davalıya yapılan dava dilekçesi tebliğinin geçersiz olduğu belirtilerek yeniden 7201 sayılı Kanun' un 12. ve 13. maddeleri ile Tüzüğün 17. ve 18. maddeleri gereğince davalıya tebligat yapılmasına karar verilmiş, ayrıca ara kararda 556 s. KHK'nin 14. maddesi uyarınca dava konusu markanın kullanıldığı veya kullanılmamasının haklı nedenlere dayalı olduğunun ispat külfetinin davalıda olduğuna ve davalıya bu konuda delillerini sunmasına karar verilmiştir. Bu kararı içeren duruşma tutanağının da davalıya tebliğine karar verilmiş ise de yapılan tebligat usulüne uygun olmadığından Bakırköy PTT Müdürlüğü'ne müzekkere yazılmış bu müzekkere uyarınca davalıya 12.04.2012 tarihinde tebligat yapılmış ise de, bu tebligat HUMK 213. (HMK. m. 147) maddesindeki meşruhatı içermediği gibi 12.05.2011 tarihli duruşma tutanağındaki davalının delil bildirmesi gerektiğine dair ara kararını da içermemektedir. 09.10.2012 tarihinde yapılacak olan tahkikat duruşmasının davetiyesi de usulüne uygun tebliğ edilmemiştir. Bu durumda, davalının yokluğunda yargılamaya devamla hüküm kurulması doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalının temyiz itirazının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 11.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/799, Karar No: 2011/4138, Tarih: 24.11.2011

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/799 E.  ,  2011/4138 K.**

**"İçtihat Metni"**

Çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan sanık ...'un yapılan yargılaması sonunda; reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçundan mahkûmiyetine dair Antalya 2. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 08.11.2005 gün ve 2005/419 Esas, 2005/475 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan, dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Oluşa uygun şekilde kabul edilen reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçunun kanunda öngörülen cezasının üst sınır itibariyle 765 sayılı TCK.nun 102/4. maddesine göre 5 yıllık asli zamanaşımına tâbi olduğu, mahkûmiyet hükmünün kurulduğu 08.11.2005 tarihi ile inceleme günü arasında bu sürenin gerçekleştiği anlaşıldığından, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilmek suretiyle CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanunun 322/1 ve 5271 sayılı CMK.nun 223/8. maddeleri uyarınca sanık hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 24.11.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/1242, Karar No: 2010/1547, Tarih: 16.02.2010

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2009/1242 E.  ,  2010/1547 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı,7.10.1987-8.6.2000 ve 10.12.2002-18.6.2007 tarihleri arası zorunlu ve isteğe bağlı ... sürelerine sayılmasına Eylül 2008 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı bağlanmasına aksine Kurum işleminin iptaline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara,kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici nedenlere göre davalı Kurumun aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava Davalı Kurumun davacıyı 25.06.1987 tarihli giriş bildirgesine göre 20.04.1982 tarihinden geçerli tescil ederek 29.08.2008 tarihli tahsis talep tarihi itibarıyla tüm primlerini tahsil ettiği halde, davacının Marangozlar ve Mobilyacılar Odasındaki kaydının, üye kayıt defterinin 07.10.1987 tarihinde yenilenmesi sırasında, davacının kaydının yeni deftere aktarılmaması nedeniyle oda kaydının bu tarihte sona erdiğinin kabulü ile vergi ve oda kaydının bulunduğu tarihlere göre: 20.04.1982-30.03.1984, 22.1985-07.10.1987 ve 08..06.2000-10.12.2002 tarihleri arasında kalan sürelerde ... sigortalısı kabul olunarak, 6 yıl 11 ay 27 gün sigortalılığının bulunduğundan bahisle tahsis talebinin reddine ilişkin kurum işleminin iptali ile 01.09.2008 tarihinden itibaren yaşlılık aylığına hak kazandığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş ve bu karar süresinde davalı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacının 20.04.1982-30.03.1984 ve 08.06.2000-10.12.2002 tarihleri arasında kalan sürelerde vergi, 22.03.1985-07.10.1987 tarihleri arasında kalan sürelerde oda kaydına göre 1479 sayılı Yasa kapsamında sigortalı olduğu uyuşmazlık konusu değildir. Uyuşmazlık davalı Kurumun oda kaydının 07.10.1987 tarihinde sona erdiğine ilişkin belirlemesinin doğru olup olmadığı ve vergi ve oda kaydı bulunmasa bile primleri ödenen sürelerde davacının ... sigortalısı olarak kabulünün mümkün bulunup bulunmadığı noktalarında toplanmaktadır.

01.04.1972 tarihinde yürürlüğe giren, 1479 sayılı Yasa’nın 24. maddesi ilk şekliyle, sigortalılığın oluşumu için, kendi ad ve hesabına bağımsız çalışma olgusunun gerçekleşmesi yanında, ayrıca, kanunla kurulu meslek kuruluşlarına kayıtlı olma koşulunu da aramıştır. Bu kuruluşlara kayıt tarihi ise, sigortalılığın başlangıcı yönünden, yasal karine kabul edilmiştir. 04.05.1979 tarihinde yürürlüğe giren 2229 sayılı Yasa, ...’lu olabilme yönünden, söz konusu 24. maddenin öngördüğü meslek kuruluşlarına kayıtlı olma koşulunu kaldırmış, sadece yasanın temel ilkesi olan kendi ad ve hesabına çalışma koşulunun gerçekleşmesi durumunda, sigortalılığın oluşacağını yeterli görmüştür. Buna karşın, 20.04.1982 tarihinde yürürlüğe giren 2654 sayılı Yasa bağımsız çalışanların sigortalı olabilmeleri yönünden vergi yükümlülüğünü öngörmüş, vergiden muaf olanların da kanunla kurulu meslek kuruluşlarına kayıtlı olmaları durumunda yine sigortalı sayılacaklarını kabul etmiştir. Nihayet, uyuşmazlık konusu dönemde yürürlükte bulunan 22.03.1985 yürürlük tarihli 3165 sayılı Yasa, sigortalılığa karine yönünden vergi kaydının, bu kaydın bulunmaması veya vergiden muaf olunması halinde, esnaf ve sanatkâr sicili veya kanunla kurulu meslek kuruluşu kayıtlarının esas alınacağını belirlemiştir.

Davacının şahsi sicil dosyasının incelenmesinden, davacının prim ödemelerinin 27.06.1997 tarihinde başladığı 1997 yılındaki aftan yararlandığı, 31.03.1998 tarihi itibarıyla geriye yönelik olarak tüm prim borcunu ödediği, 31.03.1998 ile 31.07.2006 tarihleri arasında prim ödemesinin bulunmadığı, 31.03.1998 tarihinden sonrasına ait primlerin 31.07.2006 ile 11.07.2008 tarihleri arasında ödendiği dosya içerisindeki bilgi ve belgelerden anlaşılmaktadır.

Davacının Marangozlar ve Mobilyacılar Odasındaki üye kaydının, üye kayıt defterinin yenilenmesi sırasında yenilenen deftere aktarılmaması karşısında ve davacının uyuşmazlık konusu dönem içerisinde gerek gününde aidatların ödemek ve gerekse genel kurul toplantılarına katılmak suretiyle üye olma iradesini sürdürdüğüne ilişkin bilgi ve belge sunulmamış bulunmasına göre davacının oda kaydının 07.10.1987 tarihinde sona erdiğinin kabulünün gerektiği açıktır. Oda ve vergi kaydı bulunmasa bile Primlerin tahsil edildiği sürelerde davacının ... sigortalısı olarak kabulünün mümkün bulunup bulunmadığına gelince: Davalı Kurum’un vergi ve oda ve sicilde kayıtlı olunan dönemleri bilmesine rağmen, uyuşmazlık konusu dönemi de kapsar şekilde geçmişe yönelik prim tahsil ettikten ve uzun süre bu primleri kullandıktan sonra bu döneme ilişkin sigortalılığı iptalinin Medeni Kanun’un 2. maddesinde ifadesini bulan objektif iyi niyet kurallarıyla bağdaşmayacağı, sosyal güvenlik kurumlarının anayasal görevlerini yerine getirirken, sigortalılara karşı olabildiğince yasal haklarını hatırlatması ve bu durumlarını izlemesi zorunlu görev olduğu, ...’un bu anayasal sosyal güvenlik ödevinin gereği olarak, sigortalısını uyarmaması sonucu, primleri tahsil edilen sürelerin 1479 sayılı Yasa’ya tabi zorunlu sigortalı olarak kabul edilmesi gerektiği Dairemizin giderek Yargıtay’ın yerleşmiş uygulamalarındandı. Nitekim, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 01.10.1997 gün ve E: 1997/10-578, K: 1997/758; 24.09.2003 gün ve 2003/10-489, 2003/490 sayılı kararları da bu doğrultudadır. Davalı kurumun 31.03.1998 tarihi itibarıyla geriye yönelik tüm primleri tahsil ettiğinin anlaşılmasına göre, davacının 22.03.1985-31.03.1998 tarihleri arasına kalan dönemde vergi ve oda kaydı bulunmayan sürelere ilişkin olarak ... sigortalılığının iptalinin MK’nun 2. maddesine aykırı olup anılan dönemde davacının ... sigortalısı olduğunun kabulüne ilişkin yerel mahkemenin değerlendirmesi doğrudur. 01.04.1998 tarihinden sonra ise ilk prim ödemesi 31.07.2006 tarihinde yapılmıştır. 31.07.2006 tarihinden sonra geriye yönelik olarak tahsil edilen primler bakımından 19.09.2008 iptal tarihinde davalı kurum bakımından uzun süreli kullanım koşulunun gerçekleşmediği ortadadır. Hal böyle olunca 01.04.1998 tarihinden sonra vergi kaydı bulunmayan sürelerde davacının ... sigortalısı sayılamayacağının kabulü ile 01.04.1998-07.06.2002 ve 10.12.2002-18.06.2007 tarihleri arasında kalan dönemde davacıyı ... sigortalısı olarak kabul etmeyen Kurum işleminin iptaline yönelik isteminin reddi gerektiği açık ve seçiktir. Bu durumda da 01.04.1998-07.06.2002 ve 10.12.2002-18.06.2007 tarihleri arasında kalan dönemde ..

. Hal böyle olunca 01.04.1998 tarihinden sonra vergi kaydı bulunmayan sürelerde davacının ... sigortalısı sayılamayacağının kabulü ile 01.04.1998-07.06.2002 ve 10.12.2002-18.06.2007 tarihleri arasında kalan dönemde davacıyı ... sigortalısı olarak kabul etmeyen Kurum işleminin iptaline yönelik isteminin reddi gerektiği açık ve seçiktir. Bu durumda da 01.04.1998-07.06.2002 ve 10.12.2002-18.06.2007 tarihleri arasında kalan dönemde ... sigortalısı olmadığı anlaşılan davacının tahsis talep tarihinde 25 yıl sigortalılığı bulunmamasına ve 51 yaşında olmasına göre yaşlılık aylığı isteminin reddine dair Kurum işleminin soncu itibarıyla doğru olduğundan bu yöne ilişkin davanın reddi yerine istem gibi yaşlılık aylığına hak kazandığının kabulüne karar verilmesi hatalı olmuştur.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.O halde, davalı Kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 16.02.2010 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/741, Karar No: 2015/1560, Tarih: 17.03.2015

**1. Ceza Dairesi         2014/741 E.  ,  2015/1560 K.**

**"İçtihat Metni"**

Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs etmek

1) Oluşa, dosya kapsamına ve mahkemenin gerekçesine göre; mağdurun silahtan sayılan demir çubukla saldırması ve sövmesi karşısında sanığın cezasında haksız tahrik nedeniyle TCK'nun 29/1. maddesi uyarınca 1/2 oranında indirim yapılmasında bir isabetsizlik görülmediğinden, tebliğnamedeki 2 nolu bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

2) Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ..'in mağdur ..'e yönelik eyleminin sübutu kabul, cezayı azaltıcı tahrik ve takdiri indirim sebebinin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bozma nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

A) Dosya içeriğine göre; sanığın, bıçak ile mağdurun batın, sağ arkus kosta, sol el, sağ ve sol ayak bileği bölgelerine 7 kez vurduğu, batın bölgesindeki iki yaranın da karın boşluğuna nafiz olup periton yaralanması sonucu yaşamsal tehlike geçirmesine neden olduğu olayda; sanığın hemen cep telefonuyla olay yerine yakın olduğunu bildiği tanık ..ı’nı arayıp olayı anlatarak mağduru hastaneye götürmesini istediği, yine 155'i arayarak yardım istediği, olay yerine hemen gelen tanık .. aracılığıyla mağdurun hastaneye kaldırılarak ölüm sonucunun gerçekleşmesini önlediği olayda;

Dairemizin yerleşik uygulamalarına göre, sanık icra hareketlerini tamamlayıp neticenin meydana gelmesini önlediğinden, eyleminin öldürmeye teşebbüs olarak nitelendirilmesi gerekmekle beraber, 5237 sayılı TCK'nun 36. maddesinde düzenlenen gönüllü vazgeçme hükmü göz önünde tutularak ve aynı Yasanın 61. maddesi uyarınca suçun işleniş biçimi, suçun işlenmesinde kullanılan araç, suç konusunun önem ve değeri, kasta dayalı kusurun ağırlığı hususları dikkate alınarak, temel cezanın üst sınıra yakın belirlenerek kasten yaralama suçundan hüküm kurulması yerine, kasten insan öldürmeye teşebbüs suçundan yazılı şekilde karar verilmesi,

B) Kabule göre de;

Sanığın bıçakla, mağdur ..’i toplam 7 ayrı yerinden yaraladığı, bunlardan batın bölgesine isabet eden ve periton lezyonuna sebebiyet veren iki adedinin ayrı ayrı ve birlikte hayati tehlikeye neden olduğu olayda, kasten öldürme suçuna teşebbüs nedeniyle 9 yıldan 15 yıla kadar hapis cezası öngören 5237 sayılı TCK'nun 35. maddesi uyarınca yapılan uygulama sırasında, zarar ve tehlikenin ağırlığı birlikte değerlendirilerek makul bir ceza yerine 9 yıl hapis cezası verilerek eksik ceza tayini,

Yasaya aykırı, sanık müdafıinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi (BOZULMASINA), 17/03/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2726, Karar No: 2019/5698, Tarih: 01.10.2019

**16. Ceza Dairesi         2019/2726 E.  ,  2019/5698 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olmak

Hüküm : TCK’nın 314/2, 3713 sayılı Kanunun 3/1, 5/1 TCK’nın 62/1, 53/1-2-3, 63, 58/7-9 maddeleri gereğince mahkumiyete dair istinaf

başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebebine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Duruşma istemi içermeyen temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre sanığın örgütle iltisaklı olması nedeniyle kapatılan okula çocuğunu göndermesi, KHK ile ihraç edilmesi ve Kimse Yok Mu Derneğine yapılan yardımın örgütsel faaliyet olarak kabul edilemeyeceği belirlenerek yapılan incelemede;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanık müdafiinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmediğinden CMK’nın 302/1.maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddiyle hükmün ONANMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın Muş 1. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin bilgi için Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 01.10.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.