muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/7038, Karar No: 2016/7649, Tarih: 30.03.2016

**7. Hukuk Dairesi         2015/7038 E.  ,  2016/7649 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2- Davacı; davalıya ait işyerinde çay ve temizlik işlerinde çalıştığını iş sözleşmesinin haksız olarak feshedildiğini iddia ederek kıdem ve ihbar tazminatı ile, fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram genel tatil ve yıllık izin alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı, davacının kayden işçi olarak göründüğünü, fiili çalışmasının bulunmadığını, bu durumun seçim sonucunda birlik yönetimim değişmesiyle ortaya çıktığını, bu nedenle iş sözleşmesinin feshedildiğini ve alacağının bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iş akdinin davalı işverence haklı nedenle dayanmadan feshedildiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasında işçiye ödenen aylık ücretin miktarı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununda 32 nci maddenin ilk fıkrasında, genel anlamda ücret, bir kimseye bir iş karşılığında işveren veya üçüncü kişiler tarafından sağlanan ve para ile ödenen tutar olarak tanımlanmıştır.

Ücret kural olarak dönemsel (periyodik) bir ödemedir. Kanunun kabul ettiği sınırlar içinde tarafların sözleşme ile tespit ettiği belirli ve sabit aralıklı zaman dilimlerine, dönemlere uyularak ödenmelidir. Yukarıda değinilen Yasa maddesinde bu süre en çok bir ay olarak belirtilmiştir.

İş sözleşmesinin tarafları, asgarî ücretin altında kalmamak kaydıyla sözleşme özgürlüğü çerçevesinde ücretin miktarını serbestçe kararlaştırabilirler. İş sözleşmesinde ücretin miktarının açıkça belirtilmemiş olması, taraflar arasında iş sözleşmesinin bulunmadığı anlamına gelmez. Böyle bir durumda dahi ücret, Borçlar Kanunun 323 üncü maddesinin ikinci fıkrasına göre tespit olunmalıdır. İş sözleşmesinde ücretin kararlaştırılmadığı hallerde ücretin miktarı, işçinin kişisel özellikleri, işyerindeki ya da meslekteki kıdemi, meslek unvanı, yapılan işin niteliği, iş sözleşmesinin türü, işyerinin özellikleri, emsal işçilere o işyerinde ya da başka işyerlerinde ödenen ücretler, örf ve adetler göz önünde tutularak belirlenir.

4857 sayılı Yasanın 8 inci maddesinde, işçi ile işveren arasında yazılı iş sözleşmesi yapılmayan hallerde en geç iki ay içinde işçiye çalışma koşullarını, temel ücret ve varsa eklerini, ücret ödeme zamanını belirten bir belgenin verilmesi zorunlu tutulmuştur. Aynı yasanın 37 nci maddesinde, işçi ücretlerinin işyerinde ödenmesi ya da banka hesabına yatırılması hallerinde, ücret hesap pusulası türünde bir belgenin işçiye verilmesinin zorunlu olduğu hükme bağlanmıştır. Usulünce düzenlenmiş olan bu tür belgeler, işçinin ücreti noktasında işverenden sadır olan yazılı delil niteliğindedir. Kişi kendi muvazaasına dayanamayacağından, belgenin muvazaalı biçimde işçinin isteği üzerine verildiği iddiası işverence ileri sürülemez. Ancak böyle bir husus ileri sürülsün ya da sürülmesin, muvazaa olgusu mahkemece resen araştırılmalıdır.

Çalışma yaşamında daha az vergi ya da sigorta pirimi ödenmesi amacıyla zaman zaman, iş sözleşmesi veya ücret bordrolarında gösterilen ücretlerin gerçeği yansıtmadığı görülmektedir. Bu durumda gerçek ücretin tespiti önem kazanır. İşçinin kıdemi, meslek unvanı, fiilen yaptığı iş, işyerinin özellikleri ve emsal işçilere ödenen ücretler gibi hususlar dikkate alındığında imzalı bordrolarda yer alan ücretin gerçeği yansıtmadığı şüphesi ortaya çıktığında, bu konuda tanık beyanları gözetilmeli ve işçinin meslekte geçirdiği süre, işyerinde çalıştığı tarihler, meslek unvanı ve fiilen yaptığı iş bildirilerek sendikalarla, ilgili işçi ve işveren kuruluşlarından emsal ücretin ne olabileceği araştırılmalı ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek bir sonuca gidilmelidir.

Somut olayda, davacı çay ve temizlik işlerinde çalıştığını bildirmiştir ve bu beyanıyla bağlıdır. Mahkemece davacının bu beyanı ile bağlı kalınarak ücret araştırması davacının çay ve temizlik işinde çalıştığı gözetilerek yapılıp aylık gerçek ücreti belirlendikten sonra, belirlenen ücret miktarına göre alacakların hesaplanarak hüküm altına alınması gerekirken, bu hususlar gözetilmeksizin eksik incelemeyle yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozma nedenidir.

3-Taraflar arasında davacının fazla çalışma, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil alacağının bulunup bulunmadığı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Somut olayda davacı çay ve temizlik işinde çalıştığını bildirerek talepte bulunmuş davacı tanığı ise davacının sulama teknisyeni olduğunu bildirmiş ve sulama teknisyenlerinin çalışma şartlarına göre beyanda bulunmuştur. Bu durumda bu tanığın beyanlarının esas alınması mümkün değildir. Davacının başka tanık bildirmediği ve yazılı delil de sunmadığı gözetilerek davacının fazla çalışma, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil alacaklarının reddi gerekirken kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozma nedenidir.

4- Davacı vekili, ıslah dilekçesinde faiz talebinde bulunmamıştır. Mahkemece ıslah dilekçesinde faiz talep edilmediği halde ıslah edilen kısımlar yönünden faize hükmedilmesi 6100 sayılı HMK’nun 26. maddesinde belirtilen taleple bağlılık kuralına aykırı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 30/03/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6219, Karar No: 2018/8405, Tarih: 06.06.2018

**17. Ceza Dairesi         2016/6219 E.  ,  2018/8405 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Beraat

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1-Suç tarihinde müştekinin ikametinin giriş kapısından içeride merdiven boşluğuna bırakmış olduğu 50 kg'lık iki bidon zeytinyağının çalındığı, olaydan yarım saat kadar önce müştekinin evinin alt katında ikamet eden akrabası olan tanık ...’nun kollukta yanda sürgülü kapısı olan kombivan tipinde kahverengi bir aracın evlerinin önünde durduğu ve araçtan inen kişinin bina girişine gelerek birisini sorduğu ve gittiğini, yarım saat kadar sonra araç sesi duyması üzerine pencereden baktığında bir kişinin zeytinyağı bidonunu taşıyarak kombivan tipindeki kahverengi araç ile hızla uzaklaştıklarını beyan ettiği, ilçedeki güvenlik kamera görüntülerinin incelenmesinde tanığın beyanında belirttiği aracın .... plaka sayılı araç olduğunun tespit edildiği sanığın aşamalarda; suçlamayı kabul etmediği anlaşılmakla kollukta ifadesi alınan olayın tek görgü tanığı olan ...’nun kovuşturma aşamasında dinlenmemiş olması karşısında; tanık ...’nun duruşmaya celb edilerek dinlenilmesi, sanık ... ile olanaklı ise mahkemede yüzleştirilmesi ve varsa .... plakalı aracın GPS kayıtları araştırılarak olay mahallinde duraklama yapıp yapmadığı tespit edildikten sonra sonucuna göre sanık ...’nın hukuki durumunun takdiri gerekirken, 5271 sayılı CMK’nın 210/1. maddesine aykırı olarak üzerine atılı suçlardan beraatine karar verilmesi,

2-Derhal beraat kararı verilmesi gereken bir durum bulunmadığı halde, 5271 sayılı CMK'nın 193/2. maddesine yanlış anlam verilerek aynı Kanun'un 191 ve 147. maddeleri gereğince sanık ...’ın savunması alınmadan, delil takdiri yapılarak, eksik kovuşturma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet Savcısı'nın temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, sanık ... yönünden diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 06.06.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4629, Karar No: 2023/5380, Tarih: 15.05.2023

**10. Hukuk Dairesi         2023/4629 E.  ,  2023/5380 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2019/423 E., 2023/16 K.

KARAR : Ret

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ölüm aylığına hak kazandığının tespiti davasında

davanın kabulüne dair verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece, İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece, İlk Derece Mahkemesi kararının yeniden bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar

verildikten ve ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki

belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili, dava dilekçesinde özetle; davacının 25.12.1990 tarihinde ölen eşi Ahmet Uğurlu'nun sadece 506 sayılı Kanun kapsamındaki hizmetleri dikkate alınarak ölüm tarihini takip eden aybaşından itibaren ölüm aylığına hak kazandığının tespitini istemiştir.

II. CEVAP

Davalı Kurum vekili; davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 16.10.2014 tarihli ve 2007/484-2014/583 sayılı kararı ile "davanın kabulüne, davacının mirasbırakanının ölüm tarihi olan 25.12.1990 tarihini takip eden ayın başı olan 01.01.1991 tarihinden itibaren SSK tarafından davacıya ölüm aylığı bağlanması gerektiğinin tespitine" karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. İlk Bozma Kararı

1. İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

Yargıtay 21. Hukuk Dairesinin (Kapatılan) 23.11.2015 tarih ve 2015/1848 - 2015/20753 Karar sayılı kararında; "mahkemece 506 sayılı Kanun'un 99 ve 5510 sayılı Kanun'un 97 nci maddesinin I.fıkrası göz önünde bulundurulmadan, davacının 506 sayılı Kanun kapsamındaki sigortalılık süresi açık ve net bir biçimde belirlenip hizmet birleştirilmesi olmadan tek başına ölüm aylığına yeterli olup olmadığı değerlendirilmeden, ayrıca aynı sigortalılık süresine göre hak sahibine iki ayrı sigorta kolundan aylık bağlanamayacağı dikkate alınarak davacının 5434 sayılı Kanun kapsamında dul aylığı alıp almadığı araştırılmadan karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma sebebidir." gerekçesiyle İlk Derece Mahkemesince verilen karar bozulmuştur.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin 15.11.2018 tarihli ve 2016/50-2018/602 sayılı kararı "davanın kısmen kabulüne, davacıya yalnızca murisinin SSK hizmetlerinden dolayı tahsis talep tarihi olan 15/05/2007 tarihini takip eden aybaşı olan 01.06.2007 tarihi ile davacıya emekli sandığından aylık bağlanma tarihi olan 01.05.2009 tarihine kadar ölüm aylığı alabileceğinin tespitine" karar verilmiştir.

C. 2'nci Bozma Kararı

1. İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

Yargıtay 21. Hukuk Dairesinin (Kapatılan) 09.09.2019 tarih ve 2019/2924 -2019/4905 Karar sayılı kararında;

"Davacının, 2829 sayılı Kanun'a göre; hizmet birleştirmesi talep edebileceği gibi tek başına yeterli olması halinde herhangi bir Sosyal Güvenlik Kurumuna tabi hizmetlerinden aylık talep edebilmesi mümkündür. Ancak davacı, aynı kişiden hak sahibi sıfatıyla farklı kurumlardan farklı tarihler arasında farklı ölüm aylıklarının bağlanmasını talep edemez. Bu nedenle Mahkemece 506 sayılı Kanun'dan ölüm aylığı bağlanması halinde, 5434 sayılı Kanun kapsamında Emekli Sandığı'ndan bağlanan ölüm aylığı iptal edilebileceği hatırlatılarak hangi aylığı tercih ettiği sorulmak suretiyle sonucuna göre tek bir aylık alabileceği gözetilerek hüküm kurmak gerekirken hak sahibine iki ayrı sigorta kolundan aylık bağlanamayacağı gözardı edilerek karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozma sebebidir." gerekçesiyle İlk Derece Mahkemesince verilen karar bozulmuştur.

D. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin 24.01.2023 tarihli ve 2019/423- 2023/16 sayılı kararı ile; "dava, davacının 506 sayılı Kanun kapsamında tarafına ölüm aylığı bağlanması talebine ilişkin açılmış olup, dava devam ederken eldeki davadan bağımsız olarak tarafına 5434 sayılı Kanun kapsamında dul aylığı bağlanmıştır. Davacı hali hazırda 5434 sayılı Kanun kapsamında dul aylığını almaya devam etmektedir. Bu bağlamda dava konusu talebin davacıya 506 sayılı Kanun kapsamında ölüm aylığı bağlanması talebi olması ve davacı tarafça 5434 sayılı Kanun kapsamında dul aylığının tercih edilmesi karşısında davanın reddi gerektiği" gerekçesiyle "davanın reddine" karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; davacının her iki Kurumdan ölüm aylığı alma hakkına sahip olması ve Yargıtay'ın bu sebeple bunlardan birini tercih edilmesi yolundaki bozma kararı doğrultusunda anayasal hak olan sosyal güvenlik hakkını kullanarak kendisi için en uygun olanını seçme yoluna gittiğini, bu durumda davanın reddine değil aksine ölüm aylığına hak kazandığının ve ödenmekte olan ölüm aylığının ödenmesinin devamı yolunda bir karar verilmesi gerektiğini, 9.200 TL vekalet ücretine hükmedilmesinin adalet ilkesine aykırı düşeceğini belirterek hükmün bozulmasını ve T.C. Emekli Sandığı nezdindeki ölüm aylığının devamı yolunda hüküm verilerek ret vekalet ücretinin ortadan kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacının 25.12.1990 tarihinde vefat eden eşi ...'nun sırf 506 sayılı Kanun kapsamındaki hizmetleri ile ölüm aylığına müstehak bulunduğu ve bu sebeple de kendisine ölüm tarihini takip eden aybaşından itibaren ölüm aylığı bağlanması gerektiğinin tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 428 inci maddesinin yedi, sekiz ve dokuzuncu fıkraları ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrası ile 5510 sayılı Kanun'un 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 86 ıncı maddesinin dokuzuncu fıkrası hükümleridir.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle,

Davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,15.05.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1981, Karar No: 2012/281, Tarih: 23.01.2012

**23. Hukuk Dairesi         2011/1981 E.  ,  2012/281 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kooperatif üyeliğinden ihraç kararının iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hüküm süresi içinde davacı vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmiş ise de mahiyeti itibariyle bu isteğin reddiyle incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü

-KARAR-

Davacı vekili, müvekkilinin davalı kooperatifin üyesi iken mali yükümlülüklerini yerine getirmediği gerekçesiyle üyelikten çıkartıldığını, çıkarma kararının haksız olduğunu, yapılmayan imalatların sanki yapılmış gibi yüklenicinin hakedişlerine yansıtıldığını, ihtarlarda borcun açık olarak kalem kalem gösterilmediğini, aynı durumdaki başka üyeler hakkında işlem yapılmadığını, yönetim kurulunun mali konularda kooperatifi çıkmaza sokmaya çalıştığını ve bu nedenle yargılanıp ceza aldıklarını ileri sürerek, müvekkilinin ihracına ilişkin yönetim kurulu kararının iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, borç miktarının ihtarnamelerde açık olarak gösterildiğini, borcun genel kurul kararlarına dayandığını ve davacının ödemesi gereken borcunu bildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece,iddia, savunma ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davacının ihtarnamelerde gösterildiği gibi kooperatife borçlu olduğu ve borcunu ödemediği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Davacı, parasal yükümlülüklerini yerine getirmediği gerekçesiyle 12.7.2008 tarihli yönetim kurulu kararı ile kooperatiften ihraç edilmiştir. Davacıya çıkartılan ihtarlarda borcun hangi dönemi kapsadığı belirtilmeden aidat, ara ödeme ve şerefiye bedelinden oluşan 17.045,50TL ana para, 9.329,60 TL gecikme zammı olmak üzere toplam 26.375,10 TL olduğu bildirilmiştir. Mali müşavir ...'dan alınan 09.11.2009 havale tarihli bilirkişi raporunda da borcun ayrıntılı hesabı yapılmamış, davacının borçlarının kaynağı hangi kalemlerden oluştuğu ve miktarları da ayrı ayrı gösterilmemiştir. Anılan raporda, "borcun görünümü aşağıdaki gibidir" denilerek ihtarnamelerde bildirilen borcun tekrarıyla yetinilmiştir. Bu yönü itibarıyla bilirkişi raporu açıklamalı, gerekçeli ve denetime elverişli değildir. Davacı vekili, bilirkişi raporuna anılan yönlerden itiraz etmiş ise de, mahkemece ek rapor alınmamıştır. İlk ihtarnamenin, borcun Anasözleşmenin 14/2.maddesinde öngörülen 30 günlük bekleme süresinin geçmesi ile muaccel hale gelmesinden önce keşide edilmesi

halinde ya da ihtarnamelerde ödenmesi istenilen borcun gerçek borcu yansıtmaması halinde bu ihtarnamelere dayalı ihraç kararının iptali gerekir.

halinde ya da ihtarnamelerde ödenmesi istenilen borcun gerçek borcu yansıtmaması halinde bu ihtarnamelere dayalı ihraç kararının iptali gerekir.

Bu durumda mahkemece, bilirkişiden yukarıda belirtilen ilkeler çerçevesinde borç miktarını, ve hangi dönemi kapsadığı, hangi tarihte ödenmesi gerektiği hususlarını hiçbir tereddüte yer vermeyecek şekilde gösteren, açıklamalı ve denetime elverişli ek rapor alınarak uygun sonuç dairesinde hüküm kurulması gerekirken, bu hususlar gözardı edilerek eksik incelemeye dayalı bilirkişi raporu esas alınarak hüküm kurulması doğru görülmediğinden, hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.

2-Bozma nedenine göre davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) no'lu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davacı yararına BOZULMASINA, (2) no'lu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin harcın istek halinde iadesine, 23.01.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.