muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/9280, Karar No: 2020/343, Tarih: 20.01.2020

**13. Hukuk Dairesi         2017/9280 E.  ,  2020/343 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalıdan 12.750,00 TL karşılığında mobilya satın aldığını, borcunun 150,00 TL'sini elden verdiğini, 1.000,00 TL si için dava dışı bir kişiden olan alacağını davalıya temlik ettiğini, kalan borcu için davalının icra takibi başlattığını, takibin başında 1.600,00 TL ödediğini kalan 10.000,00 TL için ayda 1.000,00 TL ödemek üzere davalı tarafla anlaşıldığını, anlaşmaya göre borcunu ödediğini böylece 30.05.2012 tarihinde tüm borcunun sona erdiğini, ancak davalının tekrar icra takibine girişerek aynı borç dolayısıyla mükerrer tahsilat yapmaya çalıştığını ileri sürerek İnegöl İcra Dairesinin 2011/4846 sayılı takip dosyası nedeniyle borçlu olmadığının tespitine, alacağın %20 sinden az olmamak üzere kötü niyet tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar, davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı tarafça temyiz edilmiştir.

1-Davanın açıldığı tarihte yürürlükte bulunan 4822 sayılı yasa ile değişik 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunun amaç başlıklı 1. maddesinde yasanın amacı açıklandıktan sonra kapsam başlıklı 2. maddesinde “Bu kanun, birinci maddesinde belirtilen amaçlarla mal ve hizmet piyasalarında tüketicinin taraflardan birini oluşturduğu her türlü tüketici işlemini kapsar” hükmüne yer verilmiştir. Yasanın 3. maddesinde mal; alışverişe konu olan taşınır eşyayı, konut ve tatil amaçlı taşınmaz malları ve elektronik ortamda kullanılmak üzere hazırlanan yazılım, ses, görüntü ve benzeri gayri maddi malları ifade eder. Satıcı; kamu tüzel kişileri de dahil olmak üzere ticari veya mesleki faaliyetleri kapsamında tüketiciye mal sunan gerçek veya tüzel kişileri kapsar. Tüketici ise “bir mal veya hizmeti ticari veya mesleki olmayan amaçlarla edinen kullanan veya yararlanan gerçek ya da tüzel kişiyi ifade eder.” şeklinde tanımlanmıştır.

Bir hukuki işlemin 4077 sayılı Yasa kapsamında kaldığının kabul edilebilmesi için yasanın amacı içerisinde yukarıda tanımları verilen taraflar arasında mal ve hizmet satışına ilişkin bir hukuki işlemin olması gereklidir. Yasada açıklandığı üzere tüketici, bir mal veya hizmeti ticari veya mesleki olmayan amaçlarla edinen, kullanan veya yararlanan gerçek ya da tüzel kişidir. Dosya kapsamından davalı ... (...) Ltd. Şti'nin ticari faaliyeti kapsamında tüketiciye mal (mobilya) sunan tüzel kişi satıcı olduğu, davacının ise mesleki olmayan amaçlarla malı edinen tüketici olduğu anlaşıldığından ihtilafın 4077 sayılı Yasa çerçevesinde çözümü gerekir. 4077 sayılı Yasanın 23. maddesi bu kanunun uygulanması ile ilgili her türlü ihtilafa tüketici mahkemelerinde bakılacağını öngörmüştür. Görevle ilgili düzenlemeler kamu düzenine ilişkin olup taraflar ileri sürmese dahi yargılamanın her aşamasında re'sen gözetilir. Bu nedenle, mahkemece Tüketici Mahkemesi görevli olduğundan bahisle görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, davanın esasına girilerek karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

2-Kabule göre de, davacının davada Yerekonmazlar (...) Ltd. Şti yanında ... ile ...'a karşı da husumet yönelttiği göz önüne alındığında, mahkemece verilen "davacının davasının kısmen kabul kısmen reddi ile 1. davacının 8.150,00 TL borçlu olmadığının, 4.600,00 TL borçlu olduğunun tespitine fazlaya ilişkin talebinin reddine, 2. davacının kötü niyet tazminat talebinin reddine" şeklindeki kararda hangi davalılar hakkında hangi icra dosyası için karar verildiği belirgin olmadığından, HMK m.297/2 hükmü gereği infazda tereddüt yaratan mahkeme kararının bozulması gerekir.

3-Bozma sebebine göre davacının temyiz itirazlarının incelenmesine şu aşamada gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. ve 2. bentte açıklanan nedenlerle kararın BOZULMASINA, 2. bentte açıklanan nedenle davacının temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/III-1 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 20/01/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/12366, Karar No: 2008/1951, Tarih: 20.02.2008

**1. Hukuk Dairesi         2007/12366 E.  ,  2008/1951 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : DENİZLİ 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 21/09/2007

Taraflar arasında görülen ve bu dosya ile birleşen 2005/35 esas sayılı davalarda;

Davacı, ortak miras bırakanları O.Ş.’in mirasçılarından mal kaçırmak amacıyla davalılara 18 parça taşınmazı satış gibi göstermek suretiyle devrettiği, asıl amacın bağış olduğunu ileri sürerek, tapu kayıtlarının iptalini ve veraset ilamındaki payı oranında adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar, miras bırakanın müsrif ve hovarda bir hayat sürdürdüğünü, satışların bu nedenle yapıldığını belirterek, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, kanıtlanmayan davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla;Tetkik Hakimi raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, dosyada tebliğ için masraf olmadığından davacının duruşma talebinin reddine karar verildi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dava ve birleşen dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescili isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Davacı, miras bırakanın davalılara yapmış olduğu temliklerin mirasçıdan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek dava ve birleşen davayı açmıştır.

Bilindiği üzere;uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu Muvazaada miras bırakan gerçek-ten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirascısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l-4-1974 tarih 1/2 Sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmeside Medeni Kanunun 706, Borçlar Kanunun 213 ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirascılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekirki, bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmeside büyük önem taşımaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı,miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı,davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Öte yandan miras bırakan sağlığında hak dengesini gözeten kabul edilebilir ölçüde ve tüm mirasçıları kapsar biçimde bir paylaştırma yapmışsa mal kaçırmak kastından söz edilmeyeceğinden olayda 1.4.1974 tarih 1/2 Sayılı Yargıtay İnançları Birleştirme Kararının uygulanamıyacağıda kuşkusuzdur.

Hal böyle olunca, miras bırakandan tüm mirascılarına intikal eden taşınır taşınmaz mallar ve haklar araştırılmalı,tapu kayıtları ve varsa öteki delil ve begeler mercilerinden getirtilmeli her bir mirascıya nakledilen malların ve hakların nitelikleri ve değerleri hakkında uzman bilirkişiden rapor alınmalı böylece yukarda değinilen anlamda bir paylaştırma kasdının bulunup bulunmadığı açıklığa kavuşturulmalıdır.

Hal böyle olunca, miras bırakandan tüm mirascılarına intikal eden taşınır taşınmaz mallar ve haklar araştırılmalı,tapu kayıtları ve varsa öteki delil ve begeler mercilerinden getirtilmeli her bir mirascıya nakledilen malların ve hakların nitelikleri ve değerleri hakkında uzman bilirkişiden rapor alınmalı böylece yukarda değinilen anlamda bir paylaştırma kasdının bulunup bulunmadığı açıklığa kavuşturulmalıdır.

Somut olaya gelince; davacının miras bırakan O.. gayri resmi ilişkide bulunduğu H.den olduğu ve 1958 doğumlu olan davacı Hasan Şimşek'in Denizli 4. Asliye Hukuk Mahkemesinin 28.03.2001 tarihinde kesinleşen 30.01.2001 tarih 999/326 esas, 2001/36 sayılı babalığa hükmedilmesi kararı ile miras bırakan O.yasal mirasçısı olduğunun saptandığı, muris O..çekişmeye konu taşınmazların bir kısmı ile yine çekişme konusu edilen bazı taşınmazlardaki malik olduğu paylarını 27.12.1995 ve 29.12.1995 tarihlerinde davalılara temlik ettiği kayden sabittir. Öte yandan, muris Osman'ın temlike rağmen ölüm tarihi olan 03.10.2004 tarihine kadar taşınmazları tasarruf ettiği, akitteki değerleri ile akit tarihi itibarı ile belirlenen gerçek değerleri arasında aşırı fiyat farkı bulunduğu, ayrıca satış bedellerinin ödendiğinin kanıtlanamadığı gibi miras bırakan zengin ve varlıklı olup, mal satmaya ihtiyacının bulunmadığı, mali ihtiyaç içinde olan bir kimsenin bir veya birkaç parça taşınmazını satarak gereksinimini gidermesi mümkün iken 15 parça taşınmazını veya payını kısa aralarla elden çıkartmasının hayatın olağan akışına uygun düştüğünün kabul edilemeyeceği, her ne kadar bir kısım tanıklar, miras bırakanın gerçek iradesinin sağlığında sahip olduğu mal varlığını mirasçılar arasında paylaştırma iradesinde olduğunu bildirmişlerse de, davacıya herhangi bir şey vermediği gibi, davacıyı benimsememesi nedeniyle açılan temlikleri gerçekleştirdiği dosya kapsamı ile belirgindir. Esasen babalık davası sonucu yasal mirasçı sıfatının kazanılmasıda bu olguyu doğrulamaktadır.

Diğer taraftan, hemen belirtilmelidir ki, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı olarak açılan tapu iptal ve tescili davası sonunda temlikin muvazaalı olduğu sonucuna varılarak davanın kabulü halinde verilecek olan kararın inşai (ihdasi) değil, açıklayıcı (izhari) nitelik taşıyacağı tartışmasızdır. O halde, davacının mirasçılığının temlik tarihinden sonra ortaya çıkması neticeye etkili değildir. Kaldı ki, miras bırakanın ölüm tarihinde davacının yasal mirasçı olduğuda kesinleşen mahkeme hükmü ile sabittir.

Öyleyse, değinilen bulgular ve bu olgular yukarıda açıklanan ilkeler çerçevesinde değerlendirildiğinde miras bırakanın davalılara yapmış olduğu temliklerin muvazaalı ve mal kaçırma amacıyla yapıldığı kabul edilmelidir.

Hal böyle olunca, davacının payı oranında davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ve yasal olmayan gerekçelerle yazılı olduğu üzere hüküm kurulması doğru değildir.

Öyleyse, değinilen bulgular ve bu olgular yukarıda açıklanan ilkeler çerçevesinde değerlendirildiğinde miras bırakanın davalılara yapmış olduğu temliklerin muvazaalı ve mal kaçırma amacıyla yapıldığı kabul edilmelidir.

Hal böyle olunca, davacının payı oranında davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ve yasal olmayan gerekçelerle yazılı olduğu üzere hüküm kurulması doğru değildir.

Davacının temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle hükmün açıklanan nedenle HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 20.02.2008 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/8863, Karar No: 2023/11111, Tarih: 14.12.2023

**10. Ceza Dairesi         2022/8863 E.  ,  2023/11111 K.**

**"İçtihat Metni"**

T U T U K L U

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Uyuşturucu madde ticareti yapma

HÜKÜMLER : Sanık ... hakkında kurulan beraat hükmüne yönelik

istinaf isteminin reddi

Sanıklar Harun ve Burhan hakkında kurulan mahkûmiyet

hükümlerine yönelik istinaf başvurusunun hükmün düzeltilerek esastan reddi

TEMYİZ EDENLER : Cumhuriyet savcısı (aleyhe) ve sanıklar müdafileri

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : a. Sanıklar müdafilerinin temyiz istemlerinin reddi

b. Cumhuriyet savcısının temyiz isteminin esastan reddi ile hükümlerin onanması

Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 17.02.2022 tarihli ve 2022/1096 Esas, 2022/242 Karar sayılı kararının sanıklar müdafileri ve Cumhuriyet savcısı tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü.

Sanık ... ile ilgili olarak;

Anayasanın 40 ıncı maddesinin ikinci fıkrası, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 34 üncü maddesinin ikinci fıkrası ve 232 nci maddesinin altıncı fıkrası gereğince, kararlar ve hükümlere karşı başvurulabilecek yasa yolları, süreleri, sürelerin ne zaman başlayacağı, başvuru mercii, şekli ve sonuçlarının, kuşkuya yer vermeyecek şekilde ilgililere açıkça bildirilmesinin gerekmesi, 5271 sayılı Kanun'un 294 üncü maddesinin birinci fıkrasında "Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır." şeklinde, aynı Kanun'un 295 inci maddesinin birinci fıkrasında ise "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir." biçiminde düzenlemeler bulunması, sanığın 03.05.2023 tarihli temyiz dilekçesinin hükmün hukuki yönüne ilişkin bir sebep içermemesi, kararın son bölümünde veya gerekçeli karar tebligat mazbatasında, temyiz başvurusunda hükmün neden dolayı bozulmasının istendiğine dair temyiz sebebi gösterilmesinin zorunlu olduğuna, gösterilmemesi halinde ise temyiz isteminin reddedileceğine dair bildirimi içeren ihtaratın yer almadığının anlaşılması karşısında; Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 17.03.2021 tarihli ve 2019/9.MD-554 Esas, 2021/117 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere, hak kaybının önlenmesi bakımından sanık ... müdafiine yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda yapılacak meşruhatlı tebligatla, tebliğden itibaren yedi günlük süre içerisinde, yasal düzenlemeye uygun şekilde temyiz nedenleri bildirir ek dilekçe verebileceği, aksi halde sebep yokluğundan temyiz isteminin reddedileceği hususunda ihtar yapılmasının gerektiği anlaşılmakla;

Yukarıda belirtilen şekilde sanık müdafiine tebligatın yapıldığı tarihten itibaren 5271 sayılı Kanun'un 295 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 7 günlük yasal süre içinde ek gerekçeli temyiz dilekçesi sunulmadığı takdirde temyiz talebinin reddedileceğine ilişkin ihtaratlı tebligatın yapılarak buna ilişkin evrakın dosyaya konulması ve sanık müdafiinin süresi içerisinde gerekçeli olarak hükmü temyiz etmesi halinde temyiz dilekçesi ve buna ilişkin düzenlenecek olan ek tebliğname ile birlikte, gerekçeli temyiz isteminde bulunulmaması halinde ise mevcut haliyle incelenmek üzere yeniden Dairemize iade edilmek üzere, esası incelenmeyen dosyanın Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmesi için, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

14.12.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2215, Karar No: 2018/9321, Tarih: 26.11.2018

**5. Ceza Dairesi         2016/2215 E.  ,  2018/9321 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : İhmali davranışla görevi kötüye kullanma

KARAR : Temyiz isteminin reddi

Mahalli mahkemece verilen ek karar temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanığın yüzüne karşı 11/06/2015 tarihinde verilen kararın, CMUK'nın 310/1. maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süreden sonra 30/06/2015 tarihli dilekçe ile vekalet ücreti istemiyle müdafi tarafından temyiz edildiği anlaşılmakla, gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen temyiz isteminin reddine dair 01/07/2015 tarihli Ek Karar usul ve yasaya uygun olduğundan yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle Ek Kararın ONANMASINA, 26/11/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/865, Karar No: 2021/1, Tarih: 11.01.2021

**11. Ceza Dairesi         2017/865 E.  ,  2021/1 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Defter ve belgeleri gizleme

HÜKÜM : Beraat

Sanığa 2007 yılı defter ve belgelerini sunması için istem yazısının tebliğ edildiği ancak yasal süresi içinde her hangi bir haklı mazeret belirtmeksizin istenen defter ve belgeleri ibraz etmediği böylece defter ve belgeleri gizleme suçunu işlediğinin iddia olunduğu olayda; suçun, varlığı noter tasdik kayıtları veya sair suretlerle sabit ve saklama mecburiyeti bulunan defter ve belgelerin vergi incelemesine yetkili kimselere ibraz edilmemesi ile oluştuğu, sanığın savunmasında söz konusu defter ve belgelerin çıkan yangında işyeriyle birlikte yandığını söylemesi; ancak buna ilişkin hiç bir belgenin bulunmaması ve zayi belgesinin olmaması karşısında; Vergi Usul Kanunu'nun 253. maddesine göre ilgili bulundukları yılı takip eden yıldan başlayarak beş yıl süre ile muhafaza edilmesi mecburiyeti bulunan defter ve belgelerin ibraz edilmediğinin anlaşılmasına göre sanığın sübut bulan defter ve belge gizleme suçundan mahkumiyeti yerine beraatine hükmedilmesi,

Yasaya aykırı, Cumhuriyet savcısının ve katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 11.01.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13612, Karar No: 2016/12231, Tarih: 15.11.2016

**18. Hukuk Dairesi         2015/13612 E.  ,  2016/12231 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Y A R G I T A Y K A R A R I

Bilirkişi kurulunca münavebeye alınan buğday, buğday samanı, ayçiçeği, mısır (dane) ve şekerpancarının 2014 yılı itibarıyla sulu şartlarda dekar başına asgari ve azami verimine, kilogram başına ortalama toptan satış fiyatına ve dekar başına ayrıntılı üretim giderine (gider kalemlerini tek tek açıklar biçimde) ilişkin verilerin ... ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden getirtilerek dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 15.11.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/33872, Karar No: 2020/772, Tarih: 03.02.2020

**19. Ceza Dairesi         2019/33872 E.  ,  2020/772 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6831 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak,

Davanın dayanağını oluşturan 6831 sayılı Kanun'un 82. maddesi gereğince aksi sabit oluncaya kadar geçerli bulunan suç tutanağında nakilde yakalanan emvallerin dip kuturlarının kesilen meşe ağaçları ile aynı ebatlarda, aynı işçilik ve kesim tekniğiyle ve motorlu testere ile kesildiği, aracın lastik izlerinin aynı olduğunun tespit edildiği, mahallinde yapılan keşif sonucu düzenlenen bilirkişi raporlarında araç üzerine yüklü olan emval ile orman bölmesinden kesilen ağaçlarla uyumlu olduğunun tespiti ve tüm dosya kapsamından, sanığın 6831 sayılı Kanun'un 91/1. maddesinde düzenlenen ağaç kesme suçunu işlediğinin anlaşılması karşısında, sanık hakkında 6831 sayılı Kanun'un 91/1-4 maddesinden hüküm kurulması gerekirken, 6831 sayılı Kanun'un 108/1. maddesinden hüküm kurulması,

Kabule göre de,

1-02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 12. maddesi ile TCK'nin 75. maddesinde yapılan değişiklik ve ekleme sonucu 6831 sayılı Kanun'un 108/1. maddesinde öngörülen suçun ön ödeme kapsamına alınması nedeniyle yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

2-Suça konu emval ile aracın müsaderesi hakkında olumlu veya olumsuz bir karar verilmemesi,

Kanuna aykırı, katılan vekili ile sanık müdafinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, tebliğnameye aykırı olarak, HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 03/02/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/74, Karar No: 2023/3509, Tarih: 05.06.2023

**11. Hukuk Dairesi         2022/74 E.  ,  2023/3509 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/237 Esas, 2021/1282 Karar

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 2. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2018/357 E., 2019/433 K.

Taraflar arasındaki Türk Patent ve Marka Kurumu (TPMK) Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulu (YİDK) kararının iptali davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalılar vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvuruların esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalı şirketin 2017/23387 sayılı “moven coffe” ibareli marka başvurusuna, "movenpick" ibareli markalarına dayanak yaptıkları itirazlarının nihai olarak YİDK tarafından reddedildiğini, taraf markaları arasında iltibas bulunduğunu, müvekkilinin markalarının tanınmış marka olduğunu, müvekkilinin öncelik hakkı bulunduğunu ve davalı şirketin kötü niyetli olduğunu ileri sürerek 2018-M-5347 sayılı YİDK kararının iptali ve dava konusu markanın tescili halinde hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı TPMK vekili cevap dilekçesinde; taraf markaları arasında benzerlik bulunmadığını, tanınmışlık, kötü niyet ve diğer iddiaların ispatlanmadığını, Kurum kararının usul ve kanuna uygun bulunduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

2.Davalı şirket vekili cevap dilekçesinde; müvekkilinin 1997 yılından beri gıda sektöründe meyve suyu, meyve nektarı, meyve aromalı içecek, meyve aromalı gazlı içecek, alkolsüz gazlı ve gazsız içecekler, enerji içecekleri, uht süt üretimi gibi çeşitli içecek üretim alanında faaliyet gösterdiğini, ulusal ve uluslararası piyasada büyümeye devam ettiğini, taraf marka işaretlerinin benzer olmadığını, zira müvekkilinin markasının kahvenin içerdiği kafein sebebiyle insan vücudunda enerji yaratarak harekete neden olduğu dikkate alınarak İngilizcede "hareket "anlamına gelen "MOVE"kelimesi ile "ve" bağlacının kısaltılmışı olarak kullanılan "N" harfinin birleştirilmesi suretiyle "MOVEN" kelimesinin türetilerek oluşturulduğunu, davacının itirazına mesnet markalarının ise bir anlamı bulunmadığını, taraf markalarının kapsadıkları mal ve hizmetlerin de benzer olmadığını, kötü niyet iddialarının dayanaksız bulunduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI