muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/7268, Karar No: 2023/1155, Tarih: 06.02.2023

2. Davaya konu kazaya ilişkin olarak yürütülen ceza soruşturmasında davacı ile araç sürücüsü ... Yılan'ın arkadaş olduklarını beyan ettikleri, davacının desteği (oğlu) 10 yaşındaki ...'nın da araçta yolcu olarak bulunduğu, davalıya sigortalı aracın sürücü ...'nın arkadaşına ait özel otomobil olduğu görülmektedir. Sigortalı araçta yolcu olup, sürücü ile arkadaş olan annesi davacının yanında bulunan desteğin sigortalı araçta taşınması için bir bedel ödendiğinin davacı yanca iddia ve ispat edilmediği; anılan konudaki ispat yükünün davacıda olduğu; davacının taşıma karşılığında sürücü arkadaşına bir ücret ödemesinin de hayatın olağan akışına aykırı olduğu hususları dikkate alınarak, davalı vekilinin hatır taşıması savunmasına itibar edilmesiyle, 6098 sayılı TBK'nun 51 inci maddesi gereği tazminattan makul oranda, hakkaniyete uygun (Daire uygulamaları ile % 20) indirim yapılması gerekirken, yanılgılı değerlendirmeyle karar verilmesi doğru görülmemiş ve ... kararının bozulması gerekmiştir.

3. Davalı taraf, davacı desteğinin emniyet kemeri takmayarak zararı ağırlaştırdığını ve müterafik kusurlu olduğunu belirtip tazminattan indirim yapılması gerektiğini savunmuş; İtiraz Hakem Heyetince davalı yanın bu savunması üzerinde durulmadan tazminata karar verilmiştir.

Davacı desteğinin emniyet kemeri takıp takmadığı konusunda kaza tespit tutanağında bir belirleme yapılmamışsa da, ceza soruşturması kapsamında alınan ifadelerde, desteğin kaza nedeniyle taklalar atan aracın arka camından dışarı fırladığı hem sürücü hem de davacı tarafından beyan edilmiş olup, desteğin emniyet kemeri takmadığı açıktır.

Açıklanan nedenlerle; emniyet kemeri takılmadığının beyanlardan açıkça anlaşıldığı dikkate alınarak, tazminattan % 20 oranında müterafik kusur indirimi yapılmasıyla saptanacak tazminatın hüküm altına alınması gerektiği gözetilmeden karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

4. Uyuşmazlık Hakemince verilen kararda davalının temerrüt tarihi 13.09.2017 olarak tespit edilip karar verildiği ve davalının bu hususu itiraz başvurusuna konu etmediği, faiz başlangıç tarihi bakımından taraflar yararına usuli kazanılmış hak oluştuğu dikkate alınmadan, temerrüt tarihinin davaya konu kazanın gerçekleştiği tarihten dahi önceki bir tarih olan 13.06.2017'ye çekilmesiyle karar verilmesi de doğru olmamıştır.

VII. KARAR

1. Değerlendirme bölümünün (1) numaralı bendinde açıklanan sebeplerle, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları ile davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının REDDİNE,

2. Değerlendirme bölümünün (2), (3) ve (4) numaralı bentlerinde açıklanan sebeplerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile temyiz olunan ... kararının BOZULMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden davacıya yükletilmesine,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde davalıya iadesine,

Dosyanın, ...'ne iletilmek üzere saklama kararını veren mahkemeye gönderilmesine,

06.02.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/41, Karar No: 2010/2704, Tarih: 23.02.2010

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2010/41 E.  ,  2010/2704 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-Mahkemece verilen kararın Dairece bozulmasından önce hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda dava konusu taşınmazın %75’i kuru (sulanamayan) tarım arazisi olarak kabul edilmiş ve bu kesimin değeri 1.184.500 TL/m2 olarak tespit edilmiş ve bu husus bozma nedeni yapılmamıştır. Yargıtay’ca bozma konusu yapılmayan hususlar kesinleşir ve taraflar lehine usuli kazanılmış hak oluşturur. Buna rağmen, bozmadan sonra hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda dava konusu taşınmazın kuru olarak kabul edilen kesiminin davacı yararına usuli kazanılmış hak kuralı ihlal edilmek suretiyle 1.488.660 TL/m2 olarak tespit edilip, bu m2 fiyat üzerinden taşınmazın değerinin tespit edilmiş olması,

2- Bozma kararından sonra dosya içerisine getirtilen ... İl Tarım Müdürlüğü veri listesinde, bilirkişi kurulunca münavebeye alınan (sulu şartlarda) buğdayın dekar başına ortalama verimi 380 kg, samanın ortalama verimi 250 kg, samanın kilogram başına ortalama toptan satış fiyatı 0,08 TL ve dekar başına üretim gideri 123 TL belirtildiği halde verim ve fiyatın düşük, üretim giderinin ise yüksek alınması suretiyle taşınmazın değerinin düşük tespit edilmesi,

3- Bilirkişi kurulunca münavebeye alınan buğday ve samanın (sulu şartlarda) değerlendirme tarihi olan 2006 yılı itibarıyla dekar başına ortalama verim, ortalama kilogram başına toptan satış fiyatı ve dekar başına üretim giderine ilişkin veri listesinin ..., .... Veliler ve.... İlçe tarım Müdürlüklerinden getirtilip bilirkişi raporunun denetlenmemiş olması,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edenlerden davalı tarafa iadesine, 23.02.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/9955, Karar No: 2023/3834, Tarih: 10.10.2023

**12. Ceza Dairesi         2021/9955 E.  ,  2023/3834 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/413 E., 2020/143 K.

DAVA : Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat

HÜKÜM : Düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin esastan reddi

İlk Derece Mahkemesi kararına yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 361 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edilebilir olduğu, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 142 nci maddesinin sekizinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Davacı vekili 16.07.2019 tarihli dava dilekçesinde özetle; davacının silahlı örgüt suçundan 17.03.2011 tarihinde gözaltına alındığını, 21.03.2011 tarihinde salıverildiğini, 18.01.2013 tarihinde tutuklandığını, 24.02.2014 tarihinde tahliye edildiğini, yapılan yargılama neticesinde hakkında beraat kararı verildiğini

belirtmiş, bu kapsamda eksik ödenen maaşı nedeniyle uğradığı kazanç kaybı, avukatlık ücreti, noter ücreti, kırtasiye masrafı, duruşmalara katılım ücreti, yakınlarının cezaevine ziyaret için masrafları, cezaevi kantin harcamaları, rütbe, terfi, kademe, derece ilerlemesi yapamama ve emeklilik ikramiyesinde eksilme olmak üzere 123.044,00 TL maddi ve manevi zararları için 950.000,00 TL manevi tazminatın tutuklama tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte ödenmesini talep etmiştir.

2. Davalı vekili 19.06.2019 tarihli cevap dilekçesinde özetle; dava şartlarının oluşup oluşmadığının ve mükerrer dava açılıp açılmadığının tespiti gerektiğini, maddi zararın ispatlanması gerektiğini, talep edilen tazminatın fahiş olduğunu, faiz talep edilemeyeceğini ve davanın reddi gerektiğini beyan etmiştir.

3. Elazığ 4. Ağır Ceza Mahkemesinin, 09.10.2019 tarihli ve 2019/211 Esas, 2019/71 Karar sayılı kararı ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

4. Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin, 30.01.2020 tarihli ve 2019/413 Esas, 2020/143 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik davacı vekilinin ve davalı vekilinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

5.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı 29.11.2021 tarihli tebliğnamesi ile temyiz isteminin esastan reddini talep etmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

5.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı 29.11.2021 tarihli tebliğnamesi ile temyiz isteminin esastan reddini talep etmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı vekilinin temyiz istemi; eksik ödenen maaşı nedeniyle uğradığı kazanç kaybı, avukatlık ücreti, noter ücreti, kırtasiye masrafı, duruşmalara katılım ücreti, yakınlarının cezaevine ziyaret için masrafları, cezaevi kantin harcamaları ve rütbe, terfi, kademe, derece ilerlemesi yapamamaktan doğan kayıpların maddi tazminat olarak hükmedilmesi gerektiğine ve eksik manevi tazminata hükmolunduğuna ilişkindir.

III. DAVA KONUSU

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Elazığ 4. Ağır Ceza Mahkemesi gerekçesinde "Davanın esasını teşkil eden Malatya 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2014/173 Esas, 2016/321 Karar sayılı dosyasında davacı hakkında Terör Örgütüne Üye Olma suçundan kamu davası açıldığı, soruşturma safhasında 17/03/2011 tarihinde gözaltına alındığı, 21/03/2011 tarihinde serbest bırakıldığı, 18/01/2013 tarihinde tutuklandığı, 24/02/2014 tarihinde serbest bırakıldığı, Mahkemesince yapılan kovuşturma neticesinde davacının işlediği suç sabit olmadığından beraatine karar verilerek kararın 21/01/2019 tarihinde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Sanığın gözaltında geçirdiği süreye ilişkin maddi zararın hesaplanması için dosyanın bilirkişiye tevdii edildiği, bilirkişi Yüksel Tunç 16/08/2019 tarihli raporunda, davacının madi kayıplarının ödendiğinden maddi kaybının olmadığının bildirildiği görülmüştür.

Dava ile ilgili davacının faiz istemi yönünden yapılan araştırmada, Anayasa'nın 19. maddesinin son fıkrasında, 4709 Yasa ile yapılan değişiklik ile '' tazminat hukukunun genel prensiplerine'' dayalı olarak tazminat esasının getirilmesi ve üst norm niteliğinde olması nedeniyle, 466 sayılı Kanun Dışı Yakalanan ve Tutuklanan Kimselere Tazminat Verilmesi Hakkındaki Yasa veya 5271 sayılı CMK 'nun 141. ve devamı maddeleri kapsamında verilen maddi ve manevi tazminatlarda faize de hükmedilmesini olanaklı hale getiren anılan değişikliğin 466 sayılı Yasa'ya yeni bir yorum ve açılım kazandırmış olması sebebiyle Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 23.11.2004 tarih ve 2004/1-177 E. 2004/203 K. Sayılı 20.09.2005 tarihli kararlarındaki gerekçeler doğrultusunda faize hükmedilebileceği anlaşılmış ve bu yönde uygulama yapılması cihetine gidilmesi gerektiği değerlendirilmiştir.

Tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde; Davacı'nın sabit olan bu haksız eylem ve yargısal işlem nedeniyle maaş kaybına ilişkin maddi kayıpların davacıya iadesinin gerçekleştiği, menevi olarak da elem ve ızdırap çektiği, gerçekleştirmediği bir fiil nedeniyle itham edilmesi ve haksız koruma tedbirlerine muhatap olması nedeniyle manevi açıdan da duygusal bütünlüğüne zarar verilmekle devlet tarafından haksız fiile maruz kaldığı anlaşılmış olup uğradığı manevi zarara karşılık olmak üzere tazminat hukuku ilkelerine göre sebepsiz zenginleşmeye yol açmayacak şekilde tazminata hak kazandığı, dolayısıyla maddi tazminat talebinin maaş iadesi söz konusu olduğundan maddi tazminat talebinin reddi ile 75.000 TL manevi tazminat talebinin kısmen kabulüne dair aşağıdaki şekilde hüküm kurmak gerekmiştir." denilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Bölge Adliye Mahkemesince manevi tazminatın 25.000,00 TL'ye indirilmesi suretiyle düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Tazminat davasının dayanağını oluşturan Malatya 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2014/173-2016/321 sayılı ceza dava dosyası kapsamında davacının silahlı örgüt suçundan 17.03.2011 - 21.03.2011 tarihleri arasında 4 gün gözaltı, 18.01.2013 - 24.02.2014 tarihleri arasında 406 gün tutuklu kaldığı, yapılan yargılama sonucunda beraatine hükmedildiği, hükmün 21.01.2019 tarihinde kesinleştiği, tutuklama tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanunun 142 nci maddesinde öngörülen görevli mahkemeye süresinde davanın açıldığı ve kanunda öngörülen yasal şartların oluştuğu anlaşılmıştır.

2. Dairemizin yerleşik uygulamalarına göre davacının eksik ödenen maaşı geri ödendiğinden bu kapsamda uğradığı kazanç kaybı, avukatlık ücreti, noter ücreti, kırtasiye masrafı, duruşmalara katılım ücreti, yakınlarının cezaevine ziyaret için masrafları, cezaevi kantin harcamaları ve rütbe, terfi, kademe, derece ilerlemesi yapamamaktan doğan kayıplar gerçek zarar kapsamında değerlendirilemeyeceğinden bu bedellerin maddi tazminat hesabına dahil edilmemesinde isabetsizlik görülmemiştir.

3. Yargıtayın görevi ülke genelinde uygulama birliğinin sağlanması ve benzer olaylarda aynı çözüm tarzının oluşturulmasıdır. Bu görev yerine getirilirken hukukun genel ilkeleri, ülkedeki pozitif hukuk normları ve uluslararası temel insan haklarına ilişkin kural ve kabullere uygun bir yorum ve uygulama benimsenmelidir.

Bu ilke yalnızca denetim mahkemeleri için değil, hüküm mahkemeleri için de geçerlidir. Hukuk devletinin en belirgin özelliği hiçbir kurum ve makam ayrımı gözetilmeden herkesin hukuk kurallarına uymasıdır.

Bu ilke yalnızca denetim mahkemeleri için değil, hüküm mahkemeleri için de geçerlidir. Hukuk devletinin en belirgin özelliği hiçbir kurum ve makam ayrımı gözetilmeden herkesin hukuk kurallarına uymasıdır.

Dairemizin yerleşik kararlarında da vurguladığı üzere, nesnel bir ölçüt olmamakla birlikte, hükmedilecek manevi tazminatın davacının sosyal ve ekonomik durumu, üzerine atılı suçun niteliği, tutuklanmasına neden olan olayın cereyan tarzı, tutuklu kaldığı süre ve benzeri hususlar ile tazminat davasının kesinleşeceği tarihe kadar faizi ile birlikte elde edeceği parasal değer gözetilmek suretiyle, hak ve nesafet ilkelerine uygun, makul bir miktar olarak tayin ve tespiti gerekirken, belirlenen ölçütlere uymayacak ve emsal uygulamaların da altında olacak şekilde eksik manevi tazminata hükmolunması hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünün (3) numaralı bendinde açıklanan nedenle davacı vekilinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin, 09.06.2020 tarihli ve 2020/607 Esas, 2020/424 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi uyarınca Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 10.10.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/12690, Karar No: 2012/17394, Tarih: 20.11.2012

**4. Hukuk Dairesi         2011/12690 E.  ,  2012/17394 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... tarafından, davalı ... aleyhine 08/12/2004 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 02/06/2011 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalının diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dava, haksız fiilden kaynaklanan tazminat istemine ilişkindir. Yerel mahkemece açılan davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalının kendisine hakaret ettiğini beyanla, uğradığı zararın davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun (hak ve nasfetle) karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Davaya konu olayda; olay tarihi, olayın oluş şekli ve gelişimi, eylemin nitelik ve derecesi ile yukarıdaki ilkeler gözönüne alındığında hükmedilen manevi tazminat fazla olmuştur. Daha alt düzeyde manevi tazminata karar verilmek üzere usul ve yasaya aykırı kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ : Temyiz edilen kararın yukarıda (2) numaralı bentte gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, diğer temyiz itirazlarının (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 20/11/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/25703, Karar No: 2014/7003, Tarih: 13.03.2014

**5. Hukuk Dairesi         2013/25703 E.  ,  2014/7003 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırma bedelinin tespiti ve tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

1)Bilirkişi kurulu raporunda değerlendirmede esas alınan elma ağaçlarının yaşları da belirtilmek suretiyle değerlendirme tarihi olan 2013 yılını da kapsar şekilde geriye doğru 5 yıllık verimleri, hasat döneminde elmanın taşınmaz başında toptan ortalama kg. satış fiyatı ve üretim masrafları ..., ..., ..., ... İl ve İlçe Tarım Müdürlükleri ve ilgili resmi kuruluşlardan sorulduktan,

2)Kapama elma bahçesi niteliğindeki taşınmazda dava tarihi olan 2013 yılı itibariyle ürün maliyetleri bildirilirken ilaçlama masrafları belirtilmediğinden bu husus ... İl Tarım Müdürlüğünden araştırıldıktan,

3)Kamulaştırma güzergahının net olarak değerlendirilmesi amacıyla kamulaştırma alanlarının gösterildiği paftalar ilgili idareden getirtildikten,

4)Dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi olan 02.05.2013 gününde belediye imar planı içinde olup olmadığı, değilse belediye veya mücavir alan sınırları dahilinde bulunup bulunmadığı, belediye hizmetlerinden yararlanıp yararlanmadığı ve etrafının meskun olup olmadığı hususları ilgili Belediye Başkanlığından sorulduktan,

5) Şehir Hali Hazır Haritası üzerinde dava konusu taşınmazın ilçenin merkezi yerleri (Adliye, Hükümet Konağı, Belediye Binası gibi) ile şehrin önemli ticari merkezlerine, ana cadde ve bulvarlara olan mesafeleri fen bilirkişiye işaret ettirildikten,

Sonra, alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 13.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1380, Karar No: 2015/12673, Tarih: 08.06.2015

**8. Hukuk Dairesi         2015/1380 E.  ,  2015/12673 K.**

* KIYI KENAR ÇİZGİSİ

* TAPU İPTALİ

* ANAYASA MAHKEMESİ İPTAL KARARLARININ UYGULANMASI

* KADASTRO KANUNU (3402) Madde 36

* KADASTRO KANUNU (3402) Madde 36/A

* 1982 ANAYASASI (2709) Madde 153

* HUKUK MUHAKEMELERİ KANUNU (HMK) (6100) Madde 33

* ÇEŞİTLİ KANUNLARDA DEĞİŞİKLİK YAPILMASINA DAİR KANUN (5841) Madde 2

* ÇEŞİTLİ KANUNLARDA DEĞİŞİKLİK YAPILMASINA DAİR KANUN (5841) Madde 3

**"İçtihat Metni"**

Hazine ile .... .. ve müşterekleri aralarındaki tapu iptali davasının reddine dair ....... Asliye Hukuk Mahkemesi'nden verilen 22.10.2010 gün ve 2/492 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı Hazine vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı Hazine vekili, 2 parsel sayılı taşınmazın bir kısmının kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığını açıklayarak, bu kısmın tapu kaydının iptali ile kıyı olarak terkinine karar verilmesini istemiştir.

Davalılar, davaya bir savunma getirmemişlerdir.

Mahkemece, davanın 3402 sayılı Yasa'nın 12/3. maddesinde belirtilen 10 yıllık hak düşürücü süreden sonra açıldığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir. Hüküm, davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Hemen belirtilmelidir ki, hüküm 5841 sayılı Kanun'un yürürlüğe girdiği 14.03.2009 tarihinden sonra verilmiş olup; bu Kanun'un 2. ve 3. maddeleri ile getirilen yeni düzenlemelere dayanılarak oluşturulmuştur.

14.03.2009 tarihinde yürürlüğe giren 25.02.2009 günlü 5841 sayılı Çeşitli Kanunlarda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun'un 2.maddesi ile 3402 sayılı Kanun'un 12.maddesinin 3. fıkrasına eklenen cümlede: "bu hüküm iddia ve taşınmazın niteliğine yahut Devlet ve diğer Kamu Tüzel Kişileri dâhil tarafların sıfatına bakılmaksızın" ve 3.maddesi ile aynı Kanuna eklenen Geçici 10.maddesinde ise; "Bu Kanun'un 12.maddesinin 3. fıkrası hükmü devletin hüküm ve tasarrufu altında olduğu iddiası ile yürürlük tarihinden önce açılmış ve henüz kesin hükme bağlanmamış olan davalarda dahi uygulanır." şeklinde düzenleme getirildiği görülmektedir. Bu değişiklik nedeniyle bu yasanın yürürlük tarihinden sonra Hazine'nin açtığı davalarda da 10 yıllık hak düşürücü süre uygulanmaya başlanmıştır.

Ne var ki, anılan yasal değişiklik Anayasa Mahkemesi'nin 12.05.2011 tarih, 2009/31 Esas ve 2011/77 Karar sayılı kararıyla iptal edilmiş ve kararın 23.07.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanmasıyla iptal hükmü yürürlüğe girmiştir. Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararlarının yasama, yürütme ve yargı organları ile idari makamları, gerçek ve tüzel kişileri bağlayacağı açıktır.