muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/11806, Karar No: 2014/19991, Tarih: 17.12.2014

aracı kurumun bir kısım menkul kıymet alım satımları yaparak bedellerini de davacı hesaplarından çekip yine bu hesaplara gönderdiği, bu yönden taraflar arasında mutabakat belgeleri düzenlendiği, 06.02.2002 tarihinde kadar yapıldığı ve davacının kabulünde olduğu şekilde 06.02.2002 tarihinden sonra da davacının hesapları arasında bir kısım nakit işlemlerinin yapıldığı, elde edilen satım gelirinin davacının Yapı Kredi Bankası nezdindeki hesabına davalı tarafça takasbank şubesi aracılığıyla transfer edildiği ve bedelini de davacının elden aldığı hususlarının sabit bulunması karşısında davacının taraflar arasında 06.02.2002 tarihine kadar uygulanagelen ve teamül halini almış işlemler dışına çıkılarak bu tarihten sonra kendi talimatı olmaksızın davalı aracı kurum tarafından davacı hesapları arasında nakit akışı yapıldığı iddiasının hayatın olağan akışına ve taraflar arasında süregelen ilişki yönünden iyi niyet kaidelerine aykırı olduğu, davacının bu iddiasını geçerli ve kanaat oluşturacak nitelikteki belge ve delillerle ispat edemediği, 06.02.2002 tarihinden sonra yapılan menkul kıymet alım satımı sonucu elde edilen bakiye bedelin de davacı hesabına aktarıldığı, bu yönden de davacının zararına bir işlem yapıldığı ve davalı aracı kurum nezdinde nakit alacağı bulunduğu hususunun ispat edilemediği, sadece davalının da kabulünde olduğu üzere davalı nezdinde davacıya ait 230 lot Sabah Pazarlama hisse senedi şeklindeki varlığının bulunduğu, her ne kadar 06.02.2002 tarihinden sonra verildiği belirtilen talimat ve hesap ekstrelerine ilişkin belgelerdeki imzalara davacı tarafça itiraz edilmişse de bu belge asıllarının bulunamadığı, bununla birlikte imzası ikrar edilen önceki talimat belgelerinin de faks belgesi niteliğinde olup, ıslak imza içermediği, dolayısıyla imzasına itiraz edilen belgelerin de her iki tarafın kabulünde olduğu üzere ıslak imza içermeyen belgeler olduğu, bu yönden imza incelemesi yapılmasına da imkan bulunmadığı, ayrıca taraf beyanlarından söz konusu faks belgelerinde aradan geçen zaman nedeniyle gönderen telefon bilgisi de yer almadığından ilgili faks metinlerinin alıcı ve gönderici telefon numaralarının da teknik olarak belirlenmesinin mümkün bulunmadığı gerekçesiyle, davanın kısmen kabulü ile 230 lot (SAPAZ) Sabah Pazarlama hisse senedinin 06.02.2002 tarihinden sonra yapılan veya yapılacak sermaye artırımlarında verilecek bedelli ve bedelsiz hisse senetleri ile birlikte işbu senetlerin tahsil tarihine kadar olan miktarının aynen iadesine, bunlara terettüp eden kar paylarının 3095 sayılı Yasa gereğince hesaplanacak faiziyle birlikte davalı A.. Yatırım'dan tahsiline, davanın nakit alacaklara ilişkin taleplerin tümü ile fazlaya dair hisse senedi iadesine ilişkin talepler yönünden reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili ile katılma yoluyla davalı A.. Yatırım A.Ş. vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davacı vekili ile katılma yoluyla davalı A.. Yatırım A.Ş. vekili temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm, davalı Alan Yatırım A.Ş vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2- Davacı tarafça, davalıların, davacıya ait yatırım hesabında davacının talimatı olmaksızın işlem yapıtığı iddiasıyla açılan davada, mahkemece yukarıda özetlendiği şekilde davanın kısmen kabulü ile, 230 lot (SAPAZ) Sabah Pazarlama hisse senedinin 6.2.2002 tarihinden sonra yapılan veya yapılacak sermaye artırımlarında verilecek bedelli ve bedelsiz hisse senetleri ile birlikte işbu senetlerin tahsil tarihine kadar olan miktarının aynen iadesine, bunlara terettüp eden kar paylarının faiziyle birlikte tahsiline karar verilmiştir. Ancak, usul hükümleri gereğince her dava açıldığı tarihteki durum itibariyle değerlendirilmelidir. Dava tarihinden sonraki işlemler ayrı bir davanın konusu olabilir. O halde mahkemece, 06.02.2002 tarihli mutabakat nazara alınıp dava tarihi itibariyle davacının davalıdan talep edebileceği hisse senedi ve temettü tutarı belirlenip sonucuna göre bir karar vermek gerekirken, yazılı şekilde dava tarihinden sonraki dönemde oluşan bölünmüşler ve temettü tutarlarını içerecek biçimde ve "bedelli - bedelsiz hisse senetleri ve bunlara terettüp eden kar payları" ifadesine yer verilmek suretiyle infazı kabil olmayacak şekilde hüküm verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin tüm, davalı A.. Yatırım A.Ş. Vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalı A.. Yatırım A.Ş vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, kararın mümeyyiz davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davacıya iadesine, temyiz harcı peşin alındığından davalı A.. Yatırım Menkul Kıymetler A.Ş.'den başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 17.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/8233, Karar No: 2010/15246, Tarih: 29.11.2010

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2010/8233 E.  ,  2010/15246 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz üzerinde kurulan irtifak hakkının ve pilon yerinin idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Bilirkişi kurulunca münavebeye alınan enginar ve zeytin ürününün 2009 yılı itibariyle sulu şartlarda dekar başına ortalama verim, kilogram başına ortalama toptan satış fiyatı ve dekar başına üretim giderinin İlçe Tarım Müdürlüğünden getirtilip dosya içerisine konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 29.11.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/33996, Karar No: 2016/4945, Tarih: 23.02.2016

**22. Hukuk Dairesi         2014/33996 E.  ,  2016/4945 K.**

**"İçtihat Metni"**

Y A R G I T A Y İ L A M I

MAHKEMESİ : İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem ve ihbar tazminatı, fazla mesai, hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesinin haksız şekilde işverence feshedildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile fazla çalışma, hafta tatili ve genel tatil alacaklarını istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, iş bitiminde davacının tüm hak ve alacaklarının ödendiğini ve işyerinde haftalık kırk beş saati aşan çalışma yapılmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının iş sözleşmesini fesihte haksız olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışındaki tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Davacı işçinin fazla çalışma, hafta tatili ve genel tatil alacaklarının hesaplanması hususunda taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Somut olayda; davacının fazla çalışma, hafta tatili ve genel tatil ücreti talepleri tanık anlatımlarına göre hesaplanıp hüküm altına alınmıştır. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, kış ayları olarak tabir edilen ocak, şubat ve mart ayları dışlanarak yılın kalan ayları için hesaplama yapıldığı anlaşılmaktadır. Ancak yargılama sırasında dinlenen davacı tanıkları, yılın dört ayında (Aralık-Ocak-Şubat-Mart) çalışma yapılmadığını ve dini bayramlarda da çalışılmadığını beyan etmişlerdir. Bu sebeple fazla çalışma ve hafta tatili alacakları hesaplanırken, Aralık, Ocak, Şubat ve Mart ayları hesaplamadan dışlanmalı ve dini bayramlar için genel tatil alacağı hesaplanmamalıdır. Bu yönler gözetilmeden karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

3-Kabule göre de; hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının izinli ve raporlu olduğu günlerin fazla çalışma, hafta tatili ve genel tatil alacağı hesabından dışlanıp dışlanmadığı denetlenememektedir. Bu hususta da denetime elverişli rapor alınarak sonuca gidilmelidir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 23.02.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21558, Karar No: 2014/21232, Tarih: 15.12.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/21558 E.  ,  2014/21232 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, mağdurun durumu, fiille olan ilişkisi, kullanılan hilenin şekli, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; Usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası antlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası antlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası antlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin(AİHS), temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse… aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına… saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...’ın vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 03/06/2010 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...’ın vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 03/06/2010 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanunun 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 15/12/2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5315, Karar No: 2022/9435, Tarih: 26.12.2022

**11. Hukuk Dairesi         2021/5315 E.  ,  2022/9435 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 3. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 18.06.2019 tarih ve 2018/364 E. - 2019/293 K. sayılı kararın davalılar vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf istemlerinin esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce verilen 11.03.2021 tarih ve 2019/1129 E- 2021/339 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı şirketin 2017/31044 numaralı, “ETİ Süt Dürümü” ibareli marka tescil başvurusuna davacının 2012/27447, 2013/30629 sayılı "süt dilimi", "süt dilimi+şekil" ibareli markalarıyla benzerlik, tanınmışlık ve kötüniyet nedenlerine dayalı itirazının davalı Kurum YİDK kararıyla reddedildiğini, davaya konu markaların karıştırılma ihtimali yaratacak düzeyde benzer olduklarını, dava konusu marka başvurusunun kötü niyetli bir başvuru olduğunu, davalı şirketin 2017/31053 sayılı “süt dürümü” ibareli başvurusuna da davacının yaptığı itirazın davalı Kurum tarafından kısmen kabul edildiğini ileri sürerek, YİDK’in 2018-M-5836 sayılı kararının iptaline, markanın tescili halinde 30. sınıftaki benzer emtialar bakımından kısmen hükümsüzlüğü ile sicilden terkinine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı TÜRKPATENT vekili, Kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu, markalar arasında iltibasa yol açacak düzeyde benzerlik bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı Şirket vekili, müvekkilinin “süt dürümü” ibaresini içerir markalarının bulunduğunu, taraf markalarının iltibas oluşturma ihtimallerinin bulunmadığını, markalardaki ortak “süt” ibaresinin zayıf bir ibare olduğunu, müvekkilinin “süt burger”, “eti süt burger” markalarının sahibi olduğunu ve dava konusu markanın bu markaların devamı, serisi olarak düşünülmüş ve yaratılmış bir marka olduğunu, kötü niyet iddialarının yersiz olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı Şirket vekili, müvekkilinin “süt dürümü” ibaresini içerir markalarının bulunduğunu, taraf markalarının iltibas oluşturma ihtimallerinin bulunmadığını, markalardaki ortak “süt” ibaresinin zayıf bir ibare olduğunu, müvekkilinin “süt burger”, “eti süt burger” markalarının sahibi olduğunu ve dava konusu markanın bu markaların devamı, serisi olarak düşünülmüş ve yaratılmış bir marka olduğunu, kötü niyet iddialarının yersiz olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesince, tüm dosya kapsamına göre; dava konusu “ETİ SÜT DÜRÜMÜ” markası ile davacının “SÜT DİLİMİ” ve “KİNDER SÜT DİLİMİ” ibareli markaları arasında 6769 sayılı SMK'nın 6/1 maddesi anlamında iltibas tehlikesinin bulunduğu, taraf işaretlerinin benzer oldukları, bu benzerliğin, ilgili ortalama tüketici algısında imaj transferine neden olabilecek düzeyde bulunduğu, dava konusu başvurunun, davacı yanca talep olunan “pastacılık ve fırıncılık mamuller, tatlılar; ekmek, simit, poğaça, pide, sandviç, katmer, börek, yaş pasta, baklava, kadayıf, şerbetli tatlılar, puding, muhallebi, kazandibi, sütlaç, keşkül. Şekerlemeler, çikolatalar, bisküviler, pastalar, krakerler, gofretler, kekler, tartlar, dondurmalar” emtiası yönünden davacı markaları ile iltibasa yol açabileceği, SMK’nın 6/5 maddesinin şartlarının oluşmadığı, kötü niyetli başvuru iddiasının ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın kabulüne, YİDK'in 2018-M-5836 sayılı kararının 30. sınıf benzer bulunan emtialar yönünden kısmen iptaline, davalı adına kayıtlı 2017/31044 no.lu markasının benzer bulunan emtialar yönünden kısmen hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine karar verilmiş, karara karşı davalı şirket vekili ile davalı Kurum vekili istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince; mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı, "Eti Süt Dürümü" ibareli başvuru ile davacının "Süt Dilimi" asıl unsurlu markaları arasında ortalama alıcılar nezdinde görsel, işitsel ve anlamsal olarak bıraktıkları genel izlenim itibariyle ilişkilendirilme ihtimalini de içerecek şekilde iltibas tehlikesinin bulunduğu, Yargıtay 11. Hukuk Dairesi'nin 05.06.2017 tarih, 2016/580 esas, 2017/3350 karar sayılı ilamında da "SÜT DİLİMİ" ibaresinin ayırt edici nitelik taşıdığının kabul edildiği gerekçesiyle davalılar vekillerinin istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı şirket vekili ile davalı Kurum vekili temyiz etmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davalılar vekillerinin temyiz istemlerinin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, istek halinde aşağıda yazılı 37,90 TL harcın temyiz eden davalılara iadesine, 26.12.2022 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.