muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/12320, Karar No: 2020/1201, Tarih: 03.02.2020

**9. Hukuk Dairesi         2016/12320 E.  ,  2020/1201 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; davalıya ait işyerinde 01/07/2008 tarihinden iş akdini haklı nedenle feshettiği 04/09/2014 tarihine kadar çalıştığını, müvekkilinin iş sözleşmesini maaşının gününde ve tam ödenmemesi, SGK primlerinin eksik yatırılması nedeniyle feshettiğini belirterek kıdem tazminatı, fazla mesai ücret alacağı ve yıllık ücretli izin alacakları olduğunu ileri sürerek; davanın kabulüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Vekilinin Cevabının Özeti:

Davalı vekili; zamanaşımı def'inde bulunarak davacının 04/09/2014 tarihinde yıllık izni bitmesine rağmen işe başlamadığını, işe gelmediğine ilişkin tutanak düzenlendiğini ve bu nedenle sözleşmesinin feshedildiğini savunarak; davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, kıdem tazminatının reddine karar verilerek, fazla mesai ve yıllık ücretli izin alacağının kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Karar süresinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, delillerin taktirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2- Davaci işçi, açmış olduğu bu davada iş sözleşmesini ödenmeyen işçilik alacakları nedeni ile haklı nedenle feshettiğini ileri sürerek kıdem tazminatı, fazla mesai, yıllık ücretli izin ücreti alacağı talebinde bulunmuştur.

Davalı işveren davacının 04.09.2014 ve sonrasında devamsızlıkta bulunduğu ve iş sözleşmesinin mazerete dayanmaksızın devamsızlık nedeni ile haklı nedenle feshedildiğini belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece fazla mesai ve izin alacaklarının kabulüne, işveren tarafından yapılan feshin haklı olduğu gerekçesi ile kıdem tazminatı talebinin reddine karar vermiştir.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 24/II-e. maddesine göre işçinin geniş anlamda ücretinin ödenmemesi halinde haklı nedenle iş sözleşmesinin fesih hakkı bulunmaktadır.

Mahkemece fazla mesai ve izin alacaklarının kabulüne, işveren tarafından yapılan feshin haklı olduğu gerekçesi ile kıdem tazminatı talebinin reddine karar vermiştir.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 24/II-e. maddesine göre işçinin geniş anlamda ücretinin ödenmemesi halinde haklı nedenle iş sözleşmesinin fesih hakkı bulunmaktadır.

Somut uyuşmazlıkta; davacı işçi 04.09.2014 tarihi ve sonrasında iş sözleşmesini ödenmeyen işçilik alacakları nedeni ile eylemli olarak haklı nedenle feshetmiş, davalı işverenin gönderdiği ihtarname üzerine 22.09.2014 tarihinde keşide ettiği cevabi ihtarnamede bu durumu açıklamış ve iş sözleşmesini haklı nedenle feshettiğini işverene bildirmiştir. Davacı işçi kısa süre içinde açtığı davada da eylemli feshinin nedenini açıklamış durumdadır. Bu durumda iş sözleşmesinin davacı işçi tarafından fazla çalışma ücretleri ödenmediği için haklı nedenle sona erdirildiği kabul edilmeli işveren tarafından düzenlenen sonraya ait devamsızlık tutanakları ile fesih yazısına değer verilmemelidir.

Davacının kıdem tazminatına hak kazandığının kabulü gerekirken mahkemece yazılı şekilde isteğin reddine karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F)SONUÇ:

Temyiz olunan kararın açıklanan sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 03/02/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3988, Karar No: 2021/1566, Tarih: 17.02.2021

**11. Ceza Dairesi         2017/3988 E.  ,  2021/1566 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği, resmi belgede sahtecilik, görevi kötüye kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet, beraat

Cumhuriyet savcısının 23/05/2014 tarihli temyiz dilekçesinin içeriği ve 07/04/2014 tarihli mütalaa birlikte değerlendirildiğinde, temyiz talebinin sanıklardan ..., . hakkında verilen beraat kararlarına ve ayrıca ..., ..., ... ile ... hakkında TCK’nin 252/1. maddesi gereğince cezalandırılmasına karar verilmesine yönelik olduğu, ancak TCK’nin 252/1. maddesinden sanıklar hakkında açılan bir dava ve kurulan bir hüküm bulunmadığından bu yönden temyiz talebinin incelenmesine yer olmadığına, sanıklar hakkında verilen beraat kararları ile sanık ... ve ... hakkında verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik yapılan incelemede;

1- Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nm 141/3, CMK'nin 34 ve 230. maddeleri uyarınca gerekçe bölümünde iddia ve savunmada ileri sürülen görüşlerin belirtilmesi, mevcut delillerin tartışılması ve değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterilmesi, bu delillere göre ulaşılan sonuçların, iddia, savunma ve dosyadaki diğer belgelere ilişkin değerlendirmeler ile sanığın fiilinin ve yüklenen suçun unsurlarının nelerden ibaret olduğunun, hangi gerekçeyle hangi delillere üstünlük tanındığının açık olarak gerekçeye yansıtılması, delillerle sonuç arasında bağ kurulması gerektiği dikkate alınarak; mahkumiyetine karar verilen sanıklar yönünden, hangi belgelerin sahte olarak kabul edildiğinin, beraatine karar verilen sanıklar yönünden ise hangi belgelerin sahte olduğu iddiasının hangi gerekçelerle sübut bulmadığının ve bunlara dayanak delillerin nelerden ibaret olduğunun gösterilip tartışılması gerektiği gözetilmeden gerekçesiz olarak hükümler kurulması,

2- Sanıklara atılı suça konu belgelerin belirlemnesinden sonra, belgede sahtecilik suçlarında aldatma yeteneğinin bulunup bulunmadığının takdirinin mahkemeye ait olduğu dikkate alınarak suça konu belgelerin tamamı celp edilerek incelenmek suretiyle özelliklerinin duruşma tutanağına yazılması ve denetime olanak verecek şekilde dosya içine konulması, aldatma kabiliyetinin bulunup bulunmadığı tartışılıp sonucuna göre karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı biçimde hüküm kurulması,

3- Sanıkların savunmalarında suçlamaları kabul etmediklerini, sanıklar ..., ....ve ...’m geçmiş tarihli olarak öğrencilerin kaydedilmediğini savunmaları, sanık ...’in de bazı öğrencilerin geçici mezuniyet ve bitirme belgelerini tarihsiz olarak düzenleyerek Özel Yeni Yöntem Eğitim Kurumları Akşam Lisesine geçmiş tarihli kayıt olabilmeleri için vermediğini savunması, geçmiş tarihli kaydedildiği iddia edilen okulla ilişkili olmadıkları dönemlerde de okula devam etmiş gibi kayıtları tutulan ve sınavlara girdikleri tespit edilen bir kısım sanık ve öğrencilerin Milli Eğitim Bakanlığı müfettişlerine ve açılan idari soruşturmada muhakkiklere verdikleri beyanlarında, okula 2004 yılında kaydedilmiş gibi görünmelerine karşın, bu tarihte kayıt olmadıklarını beyan etmeleri, ancak yargılama safhasında bu öğrencilerden bir kısmının 2004 yılında kaydedildiklerini, müfettişlere verdikleri ifadelerin doğru olmadığını beyan etmeleri karşısında, suça konu belgelerin her sanık yönünden tek tek tespit edilmesinden sonra, özellikle öğrenci olarak görünen sanıklar ile tanık olarak beyanlarına başvurulan ve okula geçmiş tarihli kaydedildiği iddia edilen kişilerin ayrıntı olarak beyanlarının alınması, okula hangi tarihte kaydolduklarının sorulması, adlarına düzenlenen belgelerin ( özellikle okulla ilişki olmadıkları döneme ait olduğu iddia edilen yazılı kağıtlarının) sanıklara ve tanıklara gösterilerek imza ve yazıların kendilerine ait olup olmadığının sorulması ve gerekirse uzman bir kuruluştan yazıların kendilerine ait olup olmadığı hususunda bilirkişi raporu aldırılması, suça konu belgelerin hangi belgeler olduğunun tespit edilmesinden sonra üzerindeki imza ve onay kaşelerinde yer alan imzaların hangi sanıklara ait olduğunun belirlenmesi, sanıklardan ....’nm eğitim öğretim işleri ile sanık ...’nün ilgilendiğini savunması ve ifadelerine başvurulan öğrencilerin de beyanlarda sanık ...’den bahsetmemeleri karşısında, sanık ...’in suça konu belgelerde herhangi bir imzasının olup olmadığının tespit edilmesi, sanıklardan ...’in düzenlediği iddia edilen tarihsiz ya da eski tarihli tasdikname fotokopileri ile kayıt yaptırdığı anlaşılan ve öğrenci olduğu tespit edilen ... ve ...’in okula ne zaman kaydedildiğinin belirlenmesi ve ....ile ....’e ait belgelerin sanık ...’a ilişkin aramada ele geçirildiği ancak bu belgelerle herhangi bir kayıt işlemi yapılmadığının anlaşılması karşısında, bu öğrencilere ilişkin düzenlenen belgelerin sahte olup olmadığının tespit edilmesi ile sanık ...’in diğer sanıkların eylemlerine iştirakinin olup olmadığının tartışılması gerekirken eksik araştırma ve inceleme ile hükümler kurulması,

4- Sanıklardan ...’un ortağı olduğu Özel Yeni Yöntem Eğitim Kurumlarma bağlı Akşam Lisesinde bir dönem bu okulda fizik öğretmeni olarak görev yaptığı ve bazı not çizelgelerinde “ders öğretmeni” olarak imzasının bulunduğu görülmekle, bu belgelerin de sahte olduğu iddia edilen belgeler arasında yer alıp almadığı tespit edildikten sonra, suç tarihinden önce 14.02.2007 tarih ve 26434 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren ve iddianamenin düzenlendiği tarihte yürürlükte bulunan 5580 sayılı Özel Öğretim Kurumlan Kanunu’nun 9/son maddesindeki "Kuramlarda görev yapan yönetici, öğretmen, uzman öğretici ve usta öğreticiler, görevleri sırasında suç işlemeleri veya görevleri nedeniyle kendilerine karşı işlenen suçlardan dolayı 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun uygulanması ve ceza kovuşturması bakımından kamu görevlisi sayılır.” hükmü ile aynı Kanunun 9. maddesinin 5. fıkrasının b bendi gereğince 4483 sayılı Memurlar ve Diğer Kamu Görevlilerinin Yargılanması Hakkında Kanun hükümleri uyarınca sanık hakkında soruşturma yapılmasının izne tabi bulunduğu, dosya içinde bu sanık yönünden yetkili makamca verilmiş bir soruşturma izninin bulunmadığı anlaşılmakla; görevli mahkemece öncelikle durma kararı verilerek, yetkili makamdan, sanık hakkında yüklenen eylemlerden dolayı soruşturma izni verilip verilmeyeceğinin sorulması, soruşturma izni alınması ve izin koşulunun gerçekleşmesi halinde yargılamaya devamla sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken bu sanık yönünden yargılamaya devamla mahkumiyet kararı verilmesi,

5- Sanıklardan ... hakkında, sahte İlahiyat Yüksek okulu diploma alması olayı ile ilgili olarak Balıkesir 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2009/262 Esas ve 2013/356 Karar sayılı ilamı ile beraat kararı verildiği, sanık ... hakkında da bu diplomanın alınmasında iştiraki bulunduğu iddiası ile yine aynı mahkeme ilamı ile beraat kararı verildiği, beraat kararlarının 10/09/2013 tarihinde kesinleştiği görülmekle; sanık ...’in sahte İlahiyat Yüksek okulu diploması alma eyleminden başka, Akşam Lisesine devam etmediği halde devam etmiş gibi düzenlenen bir belgenin bulunup bulunmadığının araştırılması ve bulunmadığının anlaşılması halinde sanıklar ... ve ... yönlerinden mükerrer olması nedeniyle davanın reddine karar verilmesi gerekirken yargılamaya devamla beraat kararı verilmesi,

6- Sanıklardan ...,. ... hakkında Balıkesir Cumhuriyet Başsavcılığının 06/07/2010 tarih ve 2010/2612 esas sayılı iddianamesi ile TCK’nin 257/2. maddesi, yine Balıkesir Cumhuriyet Başsavcılığının 14/09/2010 tarih ve 2010/3307 esas sayılı iddianamesi ile sanık ... hakkında TCK’nin 257/2. maddesi, sanıklar ... ve ... hakkında da Balıkesir Cumhuriyet Başsavcılığının 12/12/2013 tarih ve 2013/4671 esas sayılı iddianamesi ile TCK’nin 204/1. maddesi uyarınca cezalandırılmaları için kamu davası açılmış ve mahkemece bu sevk maddelerinden dolayı beraat kararları verilmiş ise de; 5237 sayılı TCK'nin 40/2. maddesine göre, özgü suçlarda özel faillik niteliği taşıyan kişilerin fail olabileceği bu suçun işlenişine iştirak eden diğer kişilerin ise ancak azmettiren veya yardım eden olarak sorumlu tutulabileceği cihetle, sanıkların eylemlerinin TCK'nin 38/1 ve 40/2. maddeleri delaletiyle "kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği suçuna azmettirme suretiyle iştirak" suçunu oluşturup oluşturmayacağının karar yerinden tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi yasaya aykırı,

7- Kabule göre de; sanıklar ... ve ... yönünden, 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafii ve sanık ... ile Cumhuriyet savcısının temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, hukuki ve fiili irtibat nedeniyle tüm mahkumiyet ve beraat hükümlerinin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 17/02/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/10193, Karar No: 2022/15977, Tarih: 15.11.2022

**6. Ceza Dairesi         2022/10193 E.  ,  2022/15977 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : İş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I-Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

14/04/2011 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen ek 2. madde uyarınca doğrudan verilen 3.000 TL'ye kadar olan adli para cezalarından ibaret mahkumiyet hükümleri kesin olup, suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan dolayı tayin edilen 1.320 TL adli para cezasına ilişkin hükmün, cezanın türü ve miktarı itibariyle temyizi mümkün bulunmadığından, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi gereğince suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteminin tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

II-Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesine gelince;

Suça sürüklenen çocuğa yüklenen ve 5237 sayılı TCK'nın 116/4, 31/3. maddelerine uyan iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçu için öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı Kanun’un 66/1-e ve 66/2. maddelerinde öngörülen 5 yıl 4 aylık asli dava zamanaşımının ilk karar tarihi olan 02/07/2015 günü ile son hüküm tarihi olan 18/03/2021 gününe kadar geçmiş bulunduğu gözetilmeden, suça sürüklenen çocuk hakkındaki kamu davasının zamanaşımı nedeniyle düşürülmesi yerine yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi uyarınca zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 15 /11/2022 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/5606, Karar No: 2007/6616, Tarih: 09.07.2007

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2007/5606 E.  ,  2007/6616 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Kamulaştırma Yasasının 11.maddesi hükmüne göre, bedel tespit davalarında öncelikle kamulaştırılan taşınmazın değerlendirme tarihindeki vasfının (arsa veya arazi) belirlenmesi, arsa vasfında ise değerlendirme tarihinden önce özel amacı olmayan emsal satışlara göre satış değeri, taşınmaz arazi vasfında ise değerlendirme tarihindeki mevki ve şartlara göre olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net geliri esas alınmak suretiyle değerinin belirlenmesi gerekir. Geri çevirme kararı üzerine dosyaya getirtilen Belediye Başkanlığı yazılarına göre, dava konusu taşınmazın imar planı dışında, belediye sınırları içerisinde olduğu, belediye hizmetlerinden yararlanmadığı, meskun yerlerden olmadığı, nazım imar planı dışında olup belediye alt yapı hizmetlerinden yararlanmadığı, belediye merkezine 2,5 km uzaklıkta bulunduğu anlaşılmıştır.

Bakanlar kurulunun Yargıtay'ca da kısmen benimsenen 28.02.1983 gün ve 1983/6122 sayılı kararı uyarınca, imar planında yer almayan bir taşınmazın arsa sayılabilmesi için belediye veya mücavir alan sınırları içinde olmakla beraber, belediye hizmetlerinden (belediyece meskun olduğu için veya meskun hale getirileceği için sunulan yol, su, elektrik, ulaşım, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma vd.) yararlanan ve meskun yerler arasında yer alması gerekir. Dava konusu taşınmaz, Bakanlar Kurulu Kararının l.maddesi (b) bendinde de belirtildiği gibi fiilen meskun halde bulunamadığından belirlenen özellikleri nedeniyle "arsa" niteliğinde kabulüne olanak yoktur.

Yukarıda açıklanan nedenlerle taşınmazın arazi olarak değerlendirilmesi gerekirken arsa niteliğine göre değerlendirme yapılarak buna göre bedel belirlenmiş olması doğru görülmemiştir.

Mahkemece İl Tarım Müdürlüğünden değerlendirme tarihine göre münavebeye alınacak ürünlerin hangileri olduğu ve bunlara ait dekar başına ortalama verim, üretim maliyeti ve toptan satış fiyatlarına ilişkin resmi veriler getirtildikten sonra arazi niteliğine göre inceleme yapacak bilirkişi kurulu oluşturularak bu verilere uygun değerlendirme yapan rapor alınmalı ve oluşacak sonuç doğrultusunda karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edenlerden davalıya iadesine, 9.7.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3701, Karar No: 2019/8005, Tarih: 02.07.2019

**12. Ceza Dairesi         2019/3701 E.  ,  2019/8005 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/2, 62, 50/4, 50/1-a, 52/1, 2, 4, 53/6. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre sanığın idaresindeki araçla gündüz vakti iki yönlü 5,5 metre genişliğindeki yolda seyir halinde iken, önündeki traktörü sollamak amacıyla karşı istikamete ayrılan şeride girerek karşı istikametten gelen temyiz dışı sanık Şuayip'in idaresindeki araçla çarpışması şeklinde meydana gelen ve katılan ...'ın hayati tehlike geçirecek, vücudunda ağır (6) derecede kemik kırığı, yüzünde ise sabit iz meydana gelecek şekilde yaralanması, ...'nin ise ölmesi ile sonuçlanan olayda, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. ve 22/4. madde ve fıkralarında yer alan ölçütlerden olan failin kusuru, meydana gelen zararın ağırlığı, suçun işleniş biçimi ile suçun işlendiği yer ve zaman nazara alınmak suretiyle aynı Kanunun 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerekirken, tamamen kusurlu olarak meydana getirdiği kaza sonucu bir kişinin nitelikli şekilde yaralanmasına, bir kişinin de ölmesine neden olan sanık hakkında, adalet ve hakkaniyet kuralları uyarınca cezada orantılılık ilkesi gözetilerek alt sınırdan daha fazla uzaklaşmak suretiyle ceza tayini gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurularak sanık hakkında eksik cezaya hükmolunması, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılamamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında hükmedilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi esnasında, adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının belirlenmemesi suretiyle TCK‘nın 52/3. maddesine aykırı davranılması,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında hükmedilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi esnasında, adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının belirlenmemesi suretiyle TCK‘nın 52/3. maddesine aykırı davranılması,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hükmün 2. bendinin 6. paragrafının çıkarılarak yerine "Sanığa verilen 2 yıl 6 ay hapis cezasının sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu ve suçun işlenmesindeki özellikler nazara alınarak TCK‘nın 50/4. maddesi yollamasıyla 50/1-a. maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine; TCK‘nın 52/3. maddesi gereğince adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının 910 tam gün olarak belirlenmesine, TCK‘nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL hesabıyla 18.200 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına" ibarelerinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 02/07/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.