muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/11730, Karar No: 2020/7722, Tarih: 16.09.2020

**(Kapatılan)17. Ceza Dairesi         2020/11730 E.  ,  2020/7722 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuklar hakkında verilen hükümler temyiz edilmekle, başvuruların süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

I-) Suça sürüklenen çocuklar hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

14/04/2011 tarihinde yayınlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen ek 2. madde uyarınca doğrudan verilen 3.000,00 TL'ye kadar olan adli para cezalarından ibaret mahkumiyet hükümleri kesin olup, suça sürüklenen çocuk ... hakkında mala zarar verme suçundan dolayı tayin edilen 1000,00 TL ve suça sürüklenen çocuk ... hakkında mala zarar verme suçundan 1320,00 TL adli para cezasına ilişkin hükümlerin, cezaların türleri ve miktarları itibarıyla temyizi mümkün bulunmadığından, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi gereğince suça sürüklenen çocuklar ... ve ... müdafilerinin temyiz istemlerinin tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

II-) Suça sürüklenen çocuklar hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçların suça sürüklenen çocuklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Suça sürüklenen çocukların birlikte sebebiyet verdikleri yargılama giderlerinden ayrı ayrı, ortak yargılama giderlerinden ise eşit olarak sorumlu tutulmalarına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar ... ve ... müdafilerinin temyiz nedeni bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama

yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından "Yargılama nedeni ile yapılan 3 adet davetiye gideri 30 TL'nin suça sürüklenen çocuklardan eşit alınarak Hazineye irat kaydına" cümlesinin çıkarılarak yerine "Suça sürüklenen çocukların birlikte sebebiyet verdikleri yargılama giderlerinden ayrı ayrı, ortak yargılama giderlerinden ise eşit olarak sorumlu tutulmalarına" cümlesinin eklenmesi suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 16/09/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1858, Karar No: 2017/4676, Tarih: 27.09.2017

**1. Hukuk Dairesi         2015/1858 E.  ,  2017/4676 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil, tenkis davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalılar vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ... 'nün raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil, olmazsa tenkis isteğine ilişkindir.

Davacı, mirasbırakan ... ... ... maliki olduğu 377 ada 12 parsel sayılı taşınmazdaki 10 nolu bağımsız bölümün çıplak mülkiyetinin davalı ...’ye, intifa hakkının ise diğer davalı ...'ya devredildiğini, yapılan işlemlerin mirastan yararlanmasını engellemeye yönelik, gerçekte bağış olup, satış olarak gösterildiğini ileri sürerek davalılar adına olan tapu kaydının iptali ile adına payı oranında tescile, mümkün olmadığı takdirde tenkise karar verilmesini istemiştir.

Davalılar, mirasbırakanın dava konusu taşınmazı vefa borcu ve minnet duygularıyla uygun bir bedel karşılığında satıldığını, vefatına kadar birlikte yaşadıklarını, tüm bakım ve ihtiyaçlarının karşıladıklarını, dava dışı mirasçı ... ... ... ise annesi ... tarafından kendisine verilen 50.000,00-TL bedel karşılığında ... 6. Noterliği'nin 21/03/1994 tarih ve ... yevmiye numaralı düzenleme şeklinde mirastan feragat sözleşmesi ile miras hakkından feragat ettiğini belirterek davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, satışın muvazaalı olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Mahkemece, satışın muvazaalı olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; çekişme konusu 377 ada 12 parselde bulunan 10 nolu bağımsız bölüm mirasbırakan ... ... adına tam payla 07.01.1990 tarihli kat mülkiyeti tesisi ile kayıtlı iken 28.06.1990 tarihli satış sözleşmesi ile çıplak mülkiyeti 15.000TL bedelle Necmiye Saıkaya’ya , intifa hakkını ise 30.000TL bedelle damadı ...’ya temlik ettiği, mirasbırakanın 06.01.2013 tarihinde ölümü ile çocukları ..., ... ...in ile oğlu ...’ün (11.03.1984 tarihinde öldüğünden) kızı ... ...’in mirasçı olarak kaldığı, ... 6. Noterliği 16.03.2001 tarih ve ... yevmiye numaralı vasiyetnamenin İstanbul Anadolu 2. Sulh Hukuk Mahkemesi 2013/208 Esas sayılı 28.03.2013 tarihinde okunduğu, mirasbırakanın kaleme aldığı vasiyetnamede eşinin ölmeden önce 1 nolu bağımsız bölümü oğlu ...’ün eşi ...’e tapu da satış göstermek suretiyle bağışladığı, kendisinin de dava konusu taşınmazı ihtiyacına binaen kızına bedeli mukabilinde sattığını, ... 6. Noterliği 21.03.1994 tarih ... yevmiye numaralı düzenleme şeklinde mirastan feragat sözleşmesinde ise dava dışı mirasçı ... ...’in kız kardeşi ... lehine annesi ...’nin mirasından 50.000TL bedel mukabilinde feragat ettiği, ardından mirasbırakanın düzenlediği 25.03.1994 tarihli adi yazılı senette dava konusu taşınmazın bedelinin 28.06.1990 tarihinde nakden ... tarafından ödendiğini ve alınan paradan 50.000TL’nin ev alması için ...’e verildiği geri kalan kısmının kendi ihtiyaçları için ayırdığının beyan edildiği, davacının aileden dışlandığı iddiasına rağmen bir arada çekilmiş fotoğrafların dosya arasında olduğu, dinlenen tanık beyanlarından mirasbırakanın eşinin vefatından sonra davalıların mirasbırakanın yanına çekişme konusu daireye taşındıkları, taşınmazın yeri itibariyle giderlerinin fazla olması sebebiyle mirasbırakanın paraya ihtiyacı olduğu, uygun bedel karşılığında davalılara satıldığının belirtildiği anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada mirasbırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve 1.4.1974 tarih 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında vurgulandığı gibi, görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun 706, Türk Borçlar Kanunu'nun 237. (Borçlar Kanunu'nun 213.) ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki, bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün, diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de, Ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı hususlarının araştırılmasında ve satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Ayrıca, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 190. maddesine göre; ''İspat yükü, kanunda özel bir düzenleme bulunmadıkça, iddia edilen vakıaya bağlanan hukuki sonuçtan kendi lehine hak çıkaran tarafa aittir. Kanuni bir karineye dayanan taraf, sadece karinenin temelini oluşturan vakıaya ilişkin ispat yükü altındadır. Kanunda öngörülen istisnalar dışında, karşı taraf, kanuni karinenin aksini ispat edebilir.'', TMK'nun 6. maddesine göre ise; ''Kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça, taraflardan her biri, hakkını dayandırdığı olguların varlığını ispatla yükümlüdür. '' şeklindedir.

Somut olayda; yukarıda değinilen olgular, açıklanan ilkeler çerçevesinde değerlendirildiğinde, mirasbırakanın mirastan mal kaçırma kastıyla hareket ettiği konusunda yeterli delil bulunmadığı işlemin gerçek satış olduğu, mirasbırakanın beyanları ve tanık anlatımlarının da bu yönde olduğu kanaatine varılmaktadır.

Hal böyle olunca, davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile kabul edilmesi isabetsizdir.

Davalıların temyiz itirazı açıklanan nedenlerden ötürü yerindedir. Kabulü ile, hükmün (6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi yollamasıyla) 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 27/09/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/19579, Karar No: 2018/16386, Tarih: 18.12.2018

**17. Ceza Dairesi         2016/19579 E.  ,  2018/16386 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 29.05.2007 gün, 2007/114 Esas ve 2007/113 Karar sayılı kararında ayrıntıları açıklandığı üzere, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 40/2, 5271 sayılı CMK'nın 34/2, 40/2, 231/2 ve 232/6. maddelerine göre; hüküm ve kararlarda, başvurulacak yasa yolu, süresi, başvuru yapılacak merci ile başvuru şeklinin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirtilmesi zorunludur. CMK'nın 34/2 "(2) Kararlarda, başvurulabilecek kanun yolu, süresi, mercii ve şekilleri belirtilir." ve CMK'nın 232/6 "(6) hüküm fıkrasında, 223. maddeye göre verilen kararın ne olduğunun, uygulanan kanun maddelerinin, verilen ceza miktarının, kanun yollarına başvurma ve tazminat isteme olanağının bulunup bulunmadığının, başvuru olanağı varsa süresi ve merciinin tereddüde yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesi gerekir." şeklindeki düzenlemeler ışığında somut olay irdelendiğinde, hükmün "Yüzüne karşı karar verilen sanık yönünden tefhim tarihinden itibaren 7 gün içerisinde mahkememize vereceği veya başka mahkemeler vasıtasıyla göndereceği dilekçe ile veya sözlü beyanın Zabıt katibine yapılarak tutanağa geçirtilmek suretiyle Cezaevinde ise müdürlüğe vereceği dilekçe ile ya da sözlü beyanın tutanağa geçirilmesi suretiyle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi'nde istinaf kanun yolu açık olmak üzere, istinaf başvurusu yapılmadığı taktirde kararın kesinleşeceği açıkça okunup anlatıldı." biçiminde yanıltıcı ibareler taşıdığı anlaşıldığından, sanığın yasal süre içerisinde temyiz başvurusunda bulunduğu kabul edilerek yapılan incelemede:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozmaya, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak,

5237 sayılı TCK'nın 52/4. maddesi uyarınca, taksitlerden birinin zamanında ödenmemesi halinde geri kalan kısmın tamamının tahsil edileceği ve ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceği ihtarı yerine, “TCK’nın 52/4. maddesi gereği adlî para cezasını birer ay ara ile 24 eşit taksit hâlinde ödemesine; taksitlerden birinin zamanında ödenmemesi hâlinde geri kalan kısmın tek kalemde tahsil edilmesine" şeklinde karar verilmesi,

Ancak,

5237 sayılı TCK'nın 52/4. maddesi uyarınca, taksitlerden birinin zamanında ödenmemesi halinde geri kalan kısmın tamamının tahsil edileceği ve ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceği ihtarı yerine, “TCK’nın 52/4. maddesi gereği adlî para cezasını birer ay ara ile 24 eşit taksit hâlinde ödemesine; taksitlerden birinin zamanında ödenmemesi hâlinde geri kalan kısmın tek kalemde tahsil edilmesine" şeklinde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’in temyiz nedeni bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedenleri yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından “Taksitlerden birinin zamanında ödenmemesi halinde kalanın tek kalemde infazına, bu konuda sanığa ihtarat yapılmasına " cümlesinin çıkarılarak yerine "Ödenmeyen adlî para cezasının hapse çevrileceğine'" cümlesinin eklenmesi suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 18.12.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9673, Karar No: 2017/490, Tarih: 06.02.2017

**21. Ceza Dairesi         2016/9673 E.  ,  2017/490 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Maliye Bakanlığı Vergi Denetleme Kurulu Adana Büyük ve Orta Ölçekli Mükellefler Grup Başkanlığının 22.06.2012 tarihli üst yazısı ekinde bulunduğu belirtilen mütalaanın dosya içerisinde yer almadığı anlaşılmakla; denetime imkan sağlamak amacıyla anılan mütalaanın temini ile dosyaya eklenerek iadesi için mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 06.02.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1894, Karar No: 2013/6468, Tarih: 30.04.2013

**1. Hukuk Dairesi         2013/1894 E.  ,  2013/6468 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ELATMANIN ÖNLENMESİ, YIKIM

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı Hazine, davalının Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan kıyıya ve deniz yüzeyine, iskele, çay bahçesi vs. yapmak suretiyle müdahale ettiğini, müdahalenin Anayasa ve 3621 Sayılı Kıyı Kanunu hükümlerine aykırı olduğunu ileri sürerek, elatmanın önlenmesi ve yıkıma karar verilmesini istemiştir.

Davalı, iskele için izin olduğunu, haksız müdahale bulunmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, mahallinde yapılan keşif ile müdahalenin saptandığı, iskelenin kiralanmamış olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından süresinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 30.04.2013 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden vekili Avukat.... ile temyiz edilen vekili Avukat ..... geldiler duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve özellikle, elatmanın önlenmesi ve yıkımına karar verilen kısmın, kıyı kenar çizgisi içinde deniz tarafında kaldığı anlaşıldığına göre; davalının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 29.12.2012 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesinin 14. maddesi gereğince gelen temyiz edilen vekili için 990.00.-TL. duruşma avukatlık parasının temyiz edenden alınmasına ve aşağıda yazılı 2.620.65.-TL bakiye onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 30.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8409, Karar No: 2021/3212, Tarih: 17.06.2021

**4. Hukuk Dairesi         2021/8409 E.  ,  2021/3212 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

-K A R A R-

6100 sayılı HMK m. 310/3 “(Ek:22/7/2020-7251/29 md.) Feragat veya kabul, dosyanın temyiz incelemesine gönderilmesinden sonra yapılmışsa, Yargıtay temyiz incelemesi yapmaksızın dosyayı feragat veya kabul hususunda ek karar verilmek üzere hükmü veren mahkemeye gönderir.” düzenlemesini içermektedir.

Davacı vekili 16/02/2021 tarihli dilekçe ile davadan feragat ettiğini bildirdiğinden, İtiraz Hakem Heyetince başvuru sahibi vekilinin vekaletnamesinde davadan feragat yetkisi bulunup bulunmadığı da denetlenmek suretiyle davadan feragat hususunda ek karar verilmesi için dosyanın İtiraz Hakem Heyetine GERİ ÇEVRİLMESİNE 17/06/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14808, Karar No: 2016/2220, Tarih: 24.02.2016

**20. Hukuk Dairesi         2015/14808 E.  ,  2016/2220 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davada ... 9. Tüketici ve ... 8. Asliye Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, kredi kullanımı nedeni ile dosya masraf bedeli olarak alınan ücretin iadesi istemine ilişkindir.

... 9. Tüketici Mahkemesi, kredinin iş yeri alımında kullanıldığını, bu nedenle davacı borçlunun tüketici tanımına girmediğini belirterek görevsizlik kararı vermiştir.

... 8. Asliye Hukuk Mahkemesi ise, konut kredisine temel taşınmazın cinsinin konut veya iş yeri olması sonuca etkili olmayıp, görevli mahkemenin asliye hukuk mahkemesi olmayıp tüketici mahkemesi olduğu gerekçesiyle görevsizlik yönünde hüküm kurmuştur.

Somut olayda davacı, ...Bankası 100. Yıl Şubesinden 01.10.2010 tarihinde 95.000,00.-TL ve 70.000,00.-TL tutarlarında konut kredisi çektiğini, kredi nedeniyle dosya masrafı adı altında toplam 3.832,50.-TL kesinti yapıldığını, kendisinden tahsil edilen dosya ve ekspertiz masraflarının hukuka aykırı olduğunu belirterek, davalı banka tarafından haksız olarak kendisinden dosya masrafı ve yapılandırma bedeli adı altında tahsil edilen 3.832,50.-TL 'nin davalıdan tahsiline karar verilmesini istediği anlaşılmıştır.

Dosya kapsamından, davacının davalı banka ile yaptığı kredi sözleşmesiyle konut kredisi kullandığı ve bu kredi ile dükkan niteliğinde taşınmaz satın aldığı anlaşılmıştır.

Gerek kredi başvuru formunda, gerek ise kredi sözleşmesinde kredinin konut kredisi olarak verildiği, konut kredisine temel taşınmaz cinsinin konut veya iş yeri olması sonuca etkili olmayıp, davacı talebi konut kredisi işlemi nedeniyle yersiz alınan dosya v.s.masraflara ilişkin olduğu gözetildiğinde, görevli mahkeme asliye hukuk mahkemesi olmayıp tüketici mahkemesidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince ... 9. Tüketici Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 24/02/2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/11148, Karar No: 2023/8116, Tarih: 26.09.2023

**10. Ceza Dairesi         2022/11148 E.  ,  2023/8116 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/337 E., 2022/329 K.

SUÇ : Uyuşturucu madde ticareti yapma

HÜKÜM : Hükümlerin düzeltilerek istinaf başvurularının esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

A. Ankara 12. Ağır Ceza Mahkemesinin, 28.12.2021 tarihli ve 2021/118 Esas, 2021/484 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası, dördüncü fıkrasının (a) bendi, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası, ikinci fıkraları ile üçüncü fıkrasının ilk cümlesi, 54 üncü maddesinin dördüncü fıkrası, 58 inci maddesinin altıncı fıkrası uyarınca 12 yıl 6 ay hapis ve 25.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmalarına, hak yoksunluklarına ve tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

B. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 24. Ceza Dairesinin, 28.03.2022 tarihli ve 2022/337 Esas, 2022/329 Karar sayılı kararı ile, sanıklar hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlerdeki hukuka aykırılık düzeltilerek, hükümlere yönelik sanıklar müdafileri ile sanık ...'ın istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun'un 280 inci maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanık ... müdafiinin temyiz sebepleri özetle;

1. Eksik inceleme sonucunda karar verildiğine,

2. Adil yargılanma hakkının ihlal edildiğine ilişkindir.

B. Sanık ... müdafiinin temyiz sebepleri özetle;

1. Sanığın uyuşturucu madde ticareti yaptığına dair her türlü şüpheden uzak, somut ve kesin delil bulunmadığına,

2. Ele geçen uyuşturucu maddenin kişisel kullanım sınırında kaldığına,

3. İkamette ele geçen uyuşturucu maddelerden sadece eroinin kendisine ait olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü