muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/752, Karar No: 2022/384, Tarih: 24.03.2022

17. Yargıtay içtihatları ile kabul edilen “usulî kazanılmış hak” olgusunun, birçok hukuk kuralında olduğu gibi yine Yargıtay içtihatları ile geliştirilmiş istisnaları bulunmaktadır:

a) Mahkemenin bozmaya uymasından sonra yeni bir içtihadı birleştirme kararı (09.05.1960 gün ve 21/9 sayılı YİBK) ya da geçmişe etkili yeni bir kanun çıkması karşısında, Yargıtay bozma kararına uyulmuş olmakla oluşan usulî kazanılmış hak hukukça değer taşımayacaktır.

b) Benzer şekilde uygulanması gereken bir kanun hükmü, hüküm kesinleşmeden önce Anayasa Mahkemesince iptaline karar verilirse, usulî kazanılmış hakka göre değil, Anayasa Mahkemesinin iptal kararından sonra oluşan yeni duruma göre karar verilebilecektir.

c) Bu sayılanların dışında ayrıca görev, hak düşürücü süre, kesin hüküm itirazı ve harç gibi kamu düzeni ile ilgili konularda usulî kazanılmış haktan söz edilemez.

d) Ayrıca Yargıtay bozma kararına uyulmakla meydana gelen usulî kazanılmış hak kuralı, usul hukukunun ana esaslarından olmakla ve Yargıtayca titizlikle gözetilmekle birlikte bu kuralın açık bir maddî hata hâlinde dahi katı bir biçimde uygulanması bazı Yargıtay kararlarında adalet duygusuyla, maddi olgularla bağdaşmaz bulunmuş ve dolayısıyla giderek uygulamada uyulan bozma kararının her türlü hukukî değerlendirme veya delil takdiri dışında maddi bir hataya dayanması hâlinde usulî kazanılmış hak kuralının hukukî sonuç doğurmayacağı esası benimsenmiştir.

18. Maddî hataya dayalı bozma kararına uyulmuş olması hâlinde usulî kazanılmış hakkın bulunmadığından söz edilebilmesi için Yargıtay Dairesinin bozma kararında her türlü yorum, değer yargısı, hukukî değerlendirme veya delil takdirinin dışında hiçbir suretle başka biçimde yorumlanamayacak, tartışmasız ve açık bir maddî hata olması gerekir. Yargıtay tarafından dosya kapsamına uygun olmayacak şekilde açık ve tartışmasız bir maddî hata yapılması hâlinde, bu hata usulî kazanılmış hak oluşturmayacaktır.

19. Yargıtay, maddî hatanın belirlendiği durumlarda soruna müdahale etmiş; maddî hataya dayalı onama ve bozma kararlarının karşı taraf lehine sonuç doğurmayacağı benimsenmiştir. Mahkemece uyulan bozma kararının her türlü hukukî değerlendirme veya delil takdiri dışında maddî bir hataya dayanması hâlinde usulî kazanılmış hak kuralı hukukî sonuç doğurmayacaktır.

20. Borçluların icra mahkemesine başvurusu İİK’nın 170/b maddesinin göndermesi ile uygulanması gereken aynı Kanun’un 71/2 ve 33/a maddelerine dayalı olarak takibin kesinleşmesinden sonraki dönemde zamanaşımının gerçekleşmesi nedeniyle icranın geri bırakılması talebine ilişkin olduğundan ilgili yasal düzenlemelerin de irdelenmesi gerekmektedir.

20. Borçluların icra mahkemesine başvurusu İİK’nın 170/b maddesinin göndermesi ile uygulanması gereken aynı Kanun’un 71/2 ve 33/a maddelerine dayalı olarak takibin kesinleşmesinden sonraki dönemde zamanaşımının gerçekleşmesi nedeniyle icranın geri bırakılması talebine ilişkin olduğundan ilgili yasal düzenlemelerin de irdelenmesi gerekmektedir.

21. İcra ve İflas Kanunu’nun 71. maddesinin 2. fıkrasında; "Borçlu, takibin kesinleşmesinden sonraki devrede borcun zamanaşımına uğradığını ileri sürecek olursa, 33/a maddesi hükmü kıyasen uygulanır" hükmü yer almakta olup, aynı Kanun'un 33/a-1. maddesinde ise; "İlamın zamanaşımına uğradığı veya zamanaşımının kesildiği veya tatile uğradığı iddiaları icra mahkemesi tarafından resmî vesikalara müsteniden incelenerek icranın geri bırakılmasına veya devamına karar verilir" düzenlemesine yer verilmiştir. Bu hükümler uyarınca, borçlu takibin kesinleşmesinden sonraki devrede borcun zamanaşımına uğradığını icra mahkemesinde süreye tabi olmadan ileri sürebilir.

22. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 09.04.2019 tarihli ve 2017/12-331 E., 2019/425 K. sayılı kararında da benimsendiği üzere takip dayanağı belgeler kambiyo senedi niteliğinde çek olduğundan, çeklerin ibraz sürelerinin dolduğu tarih dikkate alındığında, somut olaya 6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun (6762 sayılı TTK) 726 ve 730. maddesinin göndermesi ile 662 ve 663. maddelerinin uygulanması gerekir. TTK’nın 726. maddesi uyarınca hamilin; cirantalarla keşideci ve diğer çek borçlularına karşı haiz olduğu müracaat hakları, ibraz müddetinin bitiminden itibaren altı ay geçmekle müruruzamana uğrar. 818 sayılı Borçlar Kanunu’nun (BK) 133. maddesine nazaran daha özel nitelikte bulunan ve 6762 sayılı TTK’nın 730/18. maddesi gereğince çekler hakkında da uygulanması gereken aynı Kanun’un 662. maddesinde zamanaşımını kesen sebepler dava açılması, takip talebinde bulunulması, davanın ihbar edilmesi veya alacağın iflas masasına bildirilmesi şeklinde sınırlı olarak sayılmıştır. 6762 sayılı TTK’nın 663. maddesi gereğince zamanaşımı kesilince son işlem tarihinden itibaren müddeti aynı olan yeni bir zamanaşımı işlemeye başlar ve zamanaşımını kesen işlem hangi borçlu hakkında gerçekleşmiş ise ona karşı hüküm ifade eder. Ayrıca alacaklının yaptığı takibin devamını sağlayıcı nitelikte her takip işlemi ile de zamanaşımı kesilir ve yeni bir süre işlemeye başlar. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 09.02.2021 tarihli ve 2017/12-351 E., 2021/57 K. sayılı kararında da benimsendiği üzere alacaklı tarafından icra işlemi (örneğin borçlu veya icra kefilinin mallarının haczedilmesi talebi) yapıldığı anda zamanaşımının kesilmesi gerekmekte olup, ayrıca icra memurunca icra takip işlemi yapılmasına ihtiyaç yoktur. Çünkü alacaklı taraf icra işlemi ile kendi üzerine düşeni yapmaktadır.

23. Tüm bu açıklamalar ışığında somut olaya gelince; alacaklı tarafından borçlular Pinetta Turizm Tic. Ltd. Şti., Milenyum 2000 Turizm İnş. San. ve Dış Tic. A.Ş., ... ve İbrahim Durmaz aleyhine (iki adet) çeke dayalı olarak kambiyo senetlerine özgü haciz yolu ile takip başlatıldığı, ödeme emrinin borçlu Milenyum 2000 Turizm İnş. San. ve Dış Tic. A.Ş.’ye 06.11.2007 tarihinde, borçlu Pinetta Turizm Tic. Ltd. Şti.’ne 06.11.2007 tarihinde, borçlu ...’a 06.11.2007 tarihinde tebliğ edildiği ve borçluların 02.09.2013 tarihinde icra mahkemesine başvurarak İİK’nın 33/a ve 71. maddelerine göre icranın geri bırakılmasına karar verilmesini talep ettikleri, mahkemece şikâyetin reddine karar verildiği, borçlular vekilinin temyizi üzerine Özel Dairenin 13.01.2015 tarihli bozma kararı ile, borçlu Milenyum 2000 Turizm İnş. San. ve Dış Tic. A.Ş. yönünden, alacaklı vekilinin 04.03.2011 tarihinde borçlu şirket adına kayıtlı 3835 parsel sayılı taşınmaza haciz konulması için tapu sicil müdürlüğüne müzekkere yazılmasını talep ettiği, 11.11.2011 tarihinde de muhabere yoluyla borçlu şirketin araçlarına haciz konulması talebinde bulunduğu, anılan tarihler arasında zamanaşımını kesen başka bir takip işlemi bulunmadığından takip dayanağı çeklere ilişkin 6 aylık zamanaşımı süresi dolduğundan icranın geri bırakılmasına karar verilmesi gerektiği gerekçesi ile kararın bozulduğu anlaşılmaktadır.

24. İcra mahkemesince Özel Dairenin 13.01.2015 tarihli bozma kararına uyularak icranın geri bırakılmasına karar verildiği, alacaklı vekilinin temyiz itirazları üzerine Özel Dairenin 17.01.2017 tarihli bozma kararı ile, alacaklı vekilinin 21.07.2011 tarihinde haciz talebinde bulunduğu, bu talep üzerine icra müdürlüğünce aynı gün borçlu Milenyum 2000 Turizm İnş. San. ve Dış Tic. A.Ş.’ye ait olduğu alacaklının kabulünde olan Pineta Delux Otelde haciz işlemi gerçekleştirildiği, bu işlemin borçlu Milenyum 2000 Turizm İnş. San. ve Dış Tic. A.Ş. yönünden zamanaşımı süresini kestiği, takip dayanağı çeklere ilişkin 6 aylık zamanaşımı süresinin bu borçlu yönünden dolmadığı, Milenyum 2000 Turizm İnş. San. ve Dış Tic. A.Ş. yönünden de icranın geri bırakılmasını öngören 13.01.2015 tarihli bozma kararının maddi hataya müstenit olduğu, maddi hataya dayalı bozma kararına uyulmasının ise usulî kazanılmış hak doğurmayacağı, bu nedenle borçlu Milenyum 2000 Turizm İnş. San. ve Dış Tic. A.Ş. yönünden istemin reddine karar verilmesi gerektiği gerekçesi ile kararın bozulduğu görülmektedir.

25. İcra dosyasının incelenmesinde, alacaklı vekilinin 04.03.2011 tarihinde Marmaris Armutalan Köyü 3835 parsel sayılı taşınmazın borçlular adına kayıtlı olması hâlinde kaydına haciz konulmasını talep etiği ve aynı tarihte haciz müzekkeresi yazıldığı, belirtilen taşınmazın borçlu Milenyum 2000 Turizm İnş. San. ve Dış Tic. A.Ş. adına kayıtlı olduğu, alacaklı vekilinin 21.07.2011 tarihinde “Borçlu şirketin göstereceğimiz adresindeki menkul mallarının haczini ve muhafaza altına alınmasını” şeklinde talepte bulunduğu, 21.07.2011 tarihli haciz tutanağında borçluların Pinetta Turizm Tic. Ltd. Şti., Milenyum 2000 Turizm İnş. San. ve Dış Tic. A.Ş., ... ve İbrahim Durmaz, haczin yapıldığı yerin ise “Pineta Delux Otel Marmaris” olarak gösterildiği, haciz tutanağında “borçluların adresinde Pineta Delux adı ile işletilen otelin bulunduğu binaya gelindiği”nin belirtildiği, alacaklı vekilinin 11.11.2011 tarihinde de muhabere yoluyla borçlu şirketin araçlarına haciz konulması talebinde bulunduğu anlaşılmaktadır.

26. Alacaklı vekili 21.07.2011 tarihli talebinde hangi borçlu şirket hakkında haciz talebinde bulunduğunu açıkça belirtmemiş olup, 21.07.2011 tarihli haciz tutanağında da sadece hakkında haciz yapılan borçlu değil tüm borçlular gösterilmiştir. Haciz yapılan yer olan Pineta Delux Otel ismi, diğer borçlu Pinetta Turizm Tic. Ltd. Şti.’ni anımsattığından dolayı Özel Dairece 13.01.2015 tarihli bozma kararında 21.07.2011 tarihli haciz işleminin Milenyum 2000 Turizm İnş. San. ve Dış Tic. A.Ş. hakkında yapılmış olduğu kanaatine varılamaması açıkça ve tartışmasız şekilde, başka bir şekilde yorumlanamayacak açıklıkta maddi hataya ilişkindir. Maddi hataya dayalı bozma kararına uyulması ise usulî kazanılmış hak doğurmaz.

27. Bu durumda alacaklı vekilinin borçlu Milenyum 2000 Turizm İnş. San. ve Dış Tic. A.Ş. hakkındaki 04.03.2011 tarihli talebi ile 11.11.2011 tarihli talebi arasında 21.07.2011 tarihli haciz işlemi adı geçen borçlu yönünden zamanaşımını kestiğinden, takip dayanağı çeklere ilişkin altı aylık zamanaşımı süresinin dolmadığının kabulü gerekir.

27. Bu durumda alacaklı vekilinin borçlu Milenyum 2000 Turizm İnş. San. ve Dış Tic. A.Ş. hakkındaki 04.03.2011 tarihli talebi ile 11.11.2011 tarihli talebi arasında 21.07.2011 tarihli haciz işlemi adı geçen borçlu yönünden zamanaşımını kestiğinden, takip dayanağı çeklere ilişkin altı aylık zamanaşımı süresinin dolmadığının kabulü gerekir.

28. Diğer taraftan 21.07.2011 tarihli haciz tutanağına göre; haciz işlemine başlandığı ancak borçlu vekili olduğunu beyan eden Av. ...’ın İİK’nın 83/c maddesine göre haciz işlemi uygulanmayacağını iddia ettiği, alacaklı vekilinin menkul malların haczini ve muhafaza altına alınmasını talep ettiği, icra müdürlüğünce talep doğrultusunda işlem yapılmasının bilirkişi nezaretinde uygulanmasına karar verildiği, ipotek listesi ve ekindeki teferruat listesinin otel binası içerisindeki menkullerle karşılaştırıldığı, küçük eşyaların (tabak, çatal, bıçak) sayımının sonraya bırakıldığı, alacaklı vekilinin “bugün itibariyle yeniden talep edilinceye kadar haciz işlemine şimdilik son verilsin” şeklinde beyanda bulunduğu anlaşılmaktadır. Alacaklı vekilinin borçlu şirketin mallarının haczedilmesi talebi ve İİK’nın 59. maddesine göre gerekli masrafları ödemesi ile zamanaşımı kesilmiş olup, ayrıca icra memurluğunca icra takip işlemi yani haciz ve muhafaza işleminin yapılmasına gerek bulunmamaktadır.

29. O hâlde Özel Dairenin ilk bozma kararı maddi hataya dayalı olup, mahkemece ilk bozma kararına uyulması ile borçlu lehine usulî kazanılmış hak oluşmayacağından, borçlu Milenyum 2000 Turizm İnş. San. ve Dış Tic. A.Ş. yönünden şikâyetin reddine karar verilmelidir.

30. Hâl böyle olunca, Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulması gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

31. Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

IV. SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı BOZULMASINA,

İstek hâlinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine,

2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu’na 5311 sayılı Kanun'un 29. maddesi ile eklenen Geçici 7. maddesinin göndermesi ile uygulanması gereken İİK’nın 366/III. maddesi uyarınca kararın tebliğden itibaren on gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 24.03.2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/2619, Karar No: 2022/2602, Tarih: 22.03.2022

**3. Hukuk Dairesi         2021/2619 E.  ,  2022/2602 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 5. SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen tazminat davasının reddine dair verilen karar hakkında bölge adliye mahkemesi tarafından yapılan istinaf incelemesi sonucunda; davacı tarafın istinaf başvurusunun esastan reddine yönelik olarak verilen karar, davacı vekili tarafından duruşmalı olarak temyiz edilmekle; duruşma günü olarak belirlenen 22/03/2022 tarihinde davacı vekili Av. ... ile davalı vekili Av. ...'in sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için saat 14.00'e bırakılması uygun görüldüğünden, belli saatte dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, Tetkik Hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; davalı sitenin o dönemki yönetimi ile 01/01/2005 başlangıç tarihli ve üç yıl süreli kira sözleşmesi imzalayarak, binanın duvarının dış cephesinin ışıklı reklam panosu konularak kullanımı konusunda anlaştıklarını, ancak davalı yönetimin 05/01/2008 tarihinde kiralanan alandaki reklamları indirdiğini, bu nedenle açtıkları dava ile kiracılık sıfatının devam ettiğinin tespit edilmesine rağmen davalı yönetimin kiralanan alanın kullanılmasına izin verilmediğini, bu nedenle sözleşme konusu reklam duvarını kullanamamasından kaynaklı uğradığı zararlara karşılık şimdilik 50.000 TL tutarındaki alacaklarının, sözleşmenin fesih tarihi olan 09/04/2015 tarihinden itibaren işleyecek ticari faizi ile birlikte tahsilini talep etmiştir.

Davalılar; kira sözleşmesinin 31/12/2007 tarihinde sona erdiğini, bu tarihe kadar davacı kiracının kiralanan alanı reklam yeri olarak kullandığını, davacı tarafından daha önce açılan tazminat davasının reddedilerek kesinleştiğini, bu nedenle davanın kesin hüküm nedeniyle reddi gerektiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

İlk derece mahkemesince; davacının reklam alanının kullandırılmaması nedeniyle açtığı tazminat davasının İstanbul 34. Asliye Ticaret Mahkemesinin 2011/11 E. 2013/63 K. sayılı (İstanbul 10. Asliye Ticaret Mahkemesinin 2006/502 Esas sayılı) dosyası ile reddedilerek

kesinleştiği gerekçesiyle, dava şartı olan kesin hüküm nedeniyle davanın usulden reddine karar verilmiş; karar, davacı vekilince istinaf edilmiştir.

Bölge adliye mahkemesince; her iki dava konusunun farklı dönemlere ilişkin olduğu ancak uyuşmazlığın doğduğu tarih itibariyle yürürlükte bulunan 818 sayılı Borçlar Kanunu (BK)'nın 250. maddesi uyarınca seçimlik haklarından birisini kullanmayan kiracının tazminat talep edemeyeceğine yönelik mahkeme kararının kesinleştiği ve davacı tarafından da dava dilekçesinde ifade edildiği üzere 08/04/2015 tarihli ihtara kadar fesih veya kira indirimi yönünde bir seçimlik hakkının kullanılmadığı, bu nedenle açılan davanın yerinde olmadığı gerekçesiyle, davacının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş; karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava tarihinde yürürlükte bulunan 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu (TBK)'nın 112. maddesine göre; alacaklının, borçludan borcun hiç veya gereği gibi ifa edilmemesi nedeniyle tazminat isteyebilmesi için, bu yüzden bir zarara uğramış olması gerekir. Sözleşmeden kaynaklanan zarar müspet zarar olacağı gibi, menfi zarar da olabilir. Müspet zarar; borçlu edayı gereği gibi ve vaktinde yerine getirseydi alacaklının mameleki ne durumda olacak idiyse, bu durumla eylemli durum arasındaki farktır. Diğer bir anlatımla, müspet zarar, sözleşmenin hiç veya gereği gibi yerine getirilmemesinden doğan zarardır; kuşkusuz kâr mahrumiyetini de içine alır. Kâr kaybı, kârdan mahrum kalma karşılığı meydana gelen zarardır. Genelde sözleşmeyi kusuruyla fesheden taraftan istenir. Aslında kâr kaybı açısından kardan yoksun kalan tarafın malvarlığında kusurlu hareketten önce ve sonra bir değişiklik yoktur. Burada kârdan yoksun kalan kusurlu hareket yüzünden mal varlığında ileride meydana gelecek çoğalmadan mahrum kalır.

6098 sayılı TBK'nın 301. maddesine göre; kiraya veren, kiralananı kullanım amacına uygun tam ve eksiksiz bir şekilde kiracıya teslim etmek ve kira müddeti boyunca bu halde bulundurmakla mükelleftir. Kiraya verenin bu yükümlülüğünü yerine getirmemesi halinde; kiracı, TBK'nın 304. maddesi gereğince borçlunun temerrüdüne veya kiraya verenin kiralananın sonradan ayıplı duruma gelmesinden doğan sorumluluğuna ilişkin hükümlere başvurabilir. Aynı Kanun'un 308. maddesine göre ise kiraya veren, kusuru olmadığını ispat etmedikçe, kiralananın ayıplı olmasından doğan zararları kiracıya ödemekle yükümlüdür.

Somut olayda; davada dayanılan ve hükme esas alınan 01/01/2005 başlangıç tarihli ve üç yıl süreli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Sözleşmenin özel şartlar bölümünde; "Akdin bitiminden 60 gün önce kiracı akdin yenilenmeyeceğini kiraya verene ihbar etmezse sözleşme kendiliğinden aynı süre boyunca uzar. Bu koşul uzatma süresinin sonunda da geçerlidir." hükmüne yer verildiği, kiracının sözleşmenin yenilenmeyeceğine dair ihtarda bulunmayarak sözleşmenin devam ettiğine yönelik iradesini ortaya koyduğu, keza 11/01/2008 tarihinde açtığı kiracılık sıfatının devam ettiğinin tespitine ilişkin davanın, 06/02/2012 tarihinde kabul edilerek davacının kiracılık sıfatının devam ettiğinin tespitine karar verildiği kararın 03/04/2014 tarihinde kesinleştiği, yine davacı tarafından 01/08/2006 tarihinde açılan kiralananın kullandırılmaması nedeniyle tazminat istemine ilişkin davanın, devam eden sözleşme kapsamında 818 sayılı BK’nın 250. maddesi uyarınca seçimlik haklarını kullanmayan kiracının tazminat talep edemeyeceği gerekçesiyle reddedildiği ve kararın 26/11/2014 tarihinde kesinleştiği, davacının da 06/02/2015 tarihinde düzenlediği ihtarname ile kiralananın kendisine teslimini istediği aksi halde sözleşmenin haklı nedenle feshedileceğini bildirdiği, 08/04/2015 tarihli ihtarname ile de davacı tarafça sözleşmenin feshedildiği anlaşılmaktadır. Bu durumda davacının kiracılık sıfatı devam ettiği halde, yenilenen dönemde davalı kiraya veren site yönetimi tarafından, TBK’nın 301. (BK'nın 249.) maddesi kapsamında kiralananı kullanıma hazır

halde teslim etme yükümlülüğü yerine getirilmediği, bu nedenle kiracının, TBK’nın 308. maddesi gereği kusursuz olduğunu kanıtlayamayan kiraya veren davalı site yönetiminden kâr kaybı zararı adı altında bir miktar paranın kendisine ödenmesini isteyebileceğinin kabulü gerekir. Ancak kâr kaybının, kiracının aynı şartlarla benzer bir yeri kiralaması için gereken makul sürenin ve bu süre içindeki kârının ne olabileceğinin tespit edilmesi suretiyle belirlenmesi gerekmektedir.

Hal böyle olunca ilk derece mahkemesince; öncelikle davacı kiracının haklı nedenle fesih ihtarının tebliğ tarihi olan 13/04/2015 tarihinden itibaren dava konusu yer ile aynı vasıf ve özelliklere sahip başka bir taşınmazı aynı şartlarda kiralayabileceği makul süre belirlenmeli ve bu süre içerisindeki o dönem itibariyle muhtemel cirosu, kâr oranı, işletme giderlerinin ciroya oranı tespit edilerek muhtemel aylık kârı belirlendikten sonra makul süre kadar kâr kaybına hükmedilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirmeyle davanın tümden reddine karar verilmiş olması, doğru görülmemiş bozmayı gerektirmiştir.

İlk derece mahkemesi kararının, yukarıda açıklanan nedenlerle bozulmasına karar verilmiş olduğundan, HMK'nın 373/1. maddesi uyarınca, işbu karara karşı davacı tarafından yapılan istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin bölge adliye mahkemesi kararının da kaldırılmasına karar verilmiştir.

İlk derece mahkemesi kararının, yukarıda açıklanan nedenlerle bozulmasına karar verilmiş olduğundan, HMK'nın 373/1. maddesi uyarınca, işbu karara karşı davacı tarafından yapılan istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin bölge adliye mahkemesi kararının da kaldırılmasına karar verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle 6100 sayılı HMK'nın 373/1. maddesi uyarınca temyiz olunan bölge adliye mahkemesi kararının KALDIRILMASINA, aynı Kanun'un 371. maddesi uyarınca ilk derece mahkemesi kararının davacı yararına BOZULMASINA, 3.815 TL Yargıtay duruşması vekalet ücretinin davalıdan alınıp davacıya verilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin de bölge adliye mahkemesine gönderilmesine, 22/03/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10753, Karar No: 2019/4742, Tarih: 15.04.2019

**17. Hukuk Dairesi         2016/10753 E.  ,  2019/4742 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki bedensel zarar nedeniyle açılan tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili; davacının sevk ve idaresindeki motosiklete dava dışı ... idaresindeki aracın çarpması sonucu 18.11.2013 tarihinde meydana gelen trafik kazasında müvekkilinin yaralandığını ve malul kaldığını belirterek, uğradığı zararın tazmini için fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak hesaplanacak maddi tazminatın davalıdan tahsiline, karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; kazanın meydana gelmesinde müvekkili şirkete sigortalı aracın kusuru bulunmadığını beyanla, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davacı vekili 13.11.2015 havale tarihli dilekçesi ile fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak talebini 800,00 TL olarak ıslah etmiştir.

Mahkemece, kararda yazılı gerekçelerle ve benimsenen bilirkişi raporuna göre;davanın kabulü ile; 800,00 TL maddi tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, dair verilen karar davacı vekili tarafından süresi içerisinde temyiz edilmiş, mahkemece hükmün kesin olması nedeniyle ek karar ile davacının temyiz talebinin reddine karar verilmiş; ek karar da davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Mahkemece 26.04.2016 tarihli ek karar ile kararın 1086 sayılı Yasanın geçici 2. ve geçici 3. maddeleri uyarınca yürürlüğü devam eden HUMK'nın 427. maddesi gereği dosyanın dava değerinin kesinlik sınırında kalması nedeniyle kesin olarak verilmiş olduğu anlaşıldığından, davacı vekilinin temyiz talebinin kesin hüküm nedeniyle reddine karar verilmiş bu ek karar, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Davacı vekilinin gerek dava dilekçesinde gerekse ıslah dilekçesinde fazlaya ilişkin haklarını saklı tutmuş olmasına göre, davacı vekilinin temyiz isteminin reddine karar verilmesi isabetli görülmediğinden, mahkemenin 26.04.2016 tarihli ek kararının kaldırılarak davacı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesi gerekmiştir.

2-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre,davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün onanmasına karar vermek gerekmiştir.