muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/1455, Karar No: 2023/16882, Tarih: 05.04.2023

**4. Ceza Dairesi         2023/1455 E.  ,  2023/16882 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Hakaret

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesi kararının, sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde;

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun (7201 sayılı Kanun) 10 uncu maddesinin birinci fıkrası gereği, adı geçenlerin öncelikle dava dosyasında kendi beyanlarına istinaden bilinen en son adresleri esas alınarak gerekçeli kararın tebliği yoluna gidilmesi, aynı Kanun'un "Tebliğ imkansızlığı ve tebellüğden imtina" başlıklı 21 inci maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi uyarınca bu adreslere tebligat çıkarılıp söz konusu tebligatların bila tebliğ iade edilmesi hâlinde, aynı Kanun'un 10 uncu maddesinin ikinci fıkrası gereği en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde 21 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca Merkezî Nüfus İdare Sistemindeki (MERNİS) adresleri esas alınarak tebliğ yoluna gidilmesi gerekmektedir.

Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun, 20.11.2020 tarihli ve 2019/2 Esas, 2020/3 Karar sayılı kararında da vurgulandığı üzere; 7201 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesinin ikinci fıkrası hükmü gereği gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntem benimsendiği, muhatabın bilinen en son adresine çıkarılan tebligatın iade edilmesi veya MERNİS adresinin bilinen adresten farklı olması hâlinde MERNİS adresine “MERNİS” şerhi düşülerek 7201 sayılı Kanun'un 21 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca doğrudan tebligat çıkartılması gerekmektedir.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 294 üncü maddesinin birinci fıkrasında "Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır." şeklinde, aynı Kanun'un 295 inci maddesinin birinci fıkrasında ise "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir." biçiminde düzenlemeler bulunması karşısında, sanığın süresinde sunmuş olduğu temyiz dilekçesinin, hükmün hukuki yönüne ilişkin bir sebep içermemesi ve Bölge Adliye Mahkemesinde kurulan hükümde, temyiz başvurusunda hükmün neden dolayı bozulmasının istendiğine dair temyiz sebebi gösterilmesinin zorunlu olduğuna, gösterilmemesi halinde ise temyiz isteminin reddedileceğine dair bildirimin yer almaması üzerine Dairemizin 26.10.2022 tarihli ve 2020/19928 Esas, 2022/20854 Karar sayılı kararı ile sanığa meşruhatlı tebligat çıkarılması için dosyanın incelenmeksizin Bölge Adliye Mahkemesine geri gönderilmesine karar verildiği, bu karara istinaden çıkarılan meşruhatlı tebligatın en son bildirilen adresten farklı olan MERNİS adresine 5271 sayılı Kanun'un 21 inci maddelerinin birinci ve ikinci fıkraları uyarınca tebliğ edildiği, bu nedenle yapılan tebliğin usulüz olduğu anlaşılmakla, meşruhatlı tebligatın usûlüne uygun şekilde sanığa tebliği ile tebliğ - tebellüğ evrakının ve hükmü temyiz etmesi durumunda ek temyiz dilekçesinin dava dosyasına eklenmesi ve bu durumda ileri sürülen yeni temyiz istemleri hakkında ek Tebliğname düzenlenmesinden sonra dava dosyasının, geri gönderilmek kaydıyla, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

Oy birliğiyle, 05.04.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/19549, Karar No: 2012/12621, Tarih: 28.05.2012

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2011/19549 E.  ,  2012/12621 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I-Sanık hakkında konut dokunulmazlığını ihlal suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre sanık ... müdafiinin temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

II-Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;

Olay tarihinde müşteki ...'ın kilitlediği kapının anahtarını ayakkabılığın üzerinde bulunan gazete kağıdının altına koyduğu, sanığın anahtarı buradan alarak müştekilere ait eve girip hırsızlık eylemini gerçekleştirdiğinin anlaşılması karşısında eylemin 5237 sayılı TCK'nın 142/2-d maddesi kapsamında kaldığı değerlendirilerek tebliğnamede eylemin 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesine temas ettiğinden bahisle bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak,

Sanığın, müştekiler ... ve ...'ın ikamet ettiği evde, yatak odasında bulunan çanta içindeki cüzdan ile oturma odasında bulunan cüzdan ve cep telefonunun aynı evde ikamet etmeyen kişilere ait olduğunu bildiğine dair kesin deliller bulunmadığından ve şüphenin sanık lehine yorumlanmasının gerekmesi karşısında, delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek, sanık hakkında tek suç yerine, müşteki sayısınca 2 kez ayrı ayrı cezalandırma yoluna gidilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin ve Üst Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 28.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2016/8262, Karar No: 2019/5227, Tarih: 15.10.2019

**1. Hukuk Dairesi         2016/8262 E.  ,  2019/5227 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında birleştirilerek görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece asıl ve birleştirilen davaların kabulüne ilişkin olarak verilen karar asıl ve birleştirilen davalarda davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde duruşma istekli, asıl ve birleştirilen davalarda davacılar vekili tarafından katılma yolu ile temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 15.10.2019 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalı (birleşen dosya) vekili Avukat ... ile diğer temyiz eden davacılar (birleşen dosya) vekili Avukat ... geldiler, duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukusal nedenine dayalı miras payı oranında tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Asıl ve birleşen davalarda davacılar; ortak mirasbırakanları ...’ün 2141 parsel sayılı taşınmazdaki payını davalı oğluna satış suretiyle devrettiğini, işlemin mal kaçırma amacıyla ve muvazaalı olarak yapıldığını ileri sürerek, miras payları oranında tapu iptali ve tescile karar verilmesini istemişlerdir.

Davalı, taşınmazı 2.500 TL bedel karşılığı satın aldığını, bu durumu tüm kardeşlerin bildiğini, mirasbırakanın satış bedelini diğer çocukları arasında paylaştırdığını,ayrıca mirasbırakanın tüm ihtiyaçları ile kendisinin ilgilendiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, muvazaa iddiasının ispatlandığı gerekçesi ile asıl ve birleşen davaların kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; miras bırakan ...’ün bahçeli ev vasıflı 2141 parsel sayılı taşınmazını 31.10.1967 tarihinde ikinci eşi ...’ten olma davalı oğlu ...’e satış suretiyle devrettiği, 1902 doğumlu olan kök miras bırakan ...’ün 13.01.1976 tarihinde öldüğü, geride mirasçı olarak davalı oğlu, 30.03.1996 tarihinde ölen ilk eşi ...’den olma kızı ...’dan olma dava dışı torunları ...,....,..., ile davacı torunu ,...,...’ın 2006 yılında ölen oğlu İbrahim’in eşi davacı ... ile ...’in çocukları davacılar ...,...,... ile 30.05.1996 tarihinde ölen ilk eşi İbrahim’den olma oğlu ...’ten olma torunları olan davacılar...,...,...ile , ...in eşi davacı ... ve 29.03.2005 tarihinde ölen ilk eşi ...’dan olma torunları olan dava dışı mirasçılar...,...,...,... ve ...’ın eşi ...’nin kaldıkları anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada mirasbırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 1.4.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 706., Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 237. (Borçlar Kanunu'nun (BK) 213.) ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle mirasbırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile mirasbırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Öte yandan, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun(HMK) 190. maddesinde, "İspat yükü, kanunda özel bir düzenleme bulunmadıkça, iddia edilen vakıaya bağlanan hukuki sonuçtan kendi lehine hak çıkaran tarafa aittir."; 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun(TMK) 6. maddesinde, "Kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça, taraflardan her biri, hakkını dayandırdığı olguların varlığını ispatla yükümlüdür." şeklinde yer alan hükümlerle, açılmış bir davada ispat yükünün kural olarak davacıya yüklendiği tartışmasızdır.

Somut olayda, dinlenen tanıklar temlikin muvazaalı olduğu yönünde beyanda bulunmadığı gibi dosyada temlikin muvazaalı olduğu yönünde başka delil de elde edilememiştir. Bu durumda , toplanan deliller yukardaki ilkelerle birlikte değerlendirildiğinde HMK 190. ve TMK 6. maddeleri gereğince davacı tarafça muvazaa iddiasının kanıtlanamadığı açıktır.

Somut olayda, dinlenen tanıklar temlikin muvazaalı olduğu yönünde beyanda bulunmadığı gibi dosyada temlikin muvazaalı olduğu yönünde başka delil de elde edilememiştir. Bu durumda , toplanan deliller yukardaki ilkelerle birlikte değerlendirildiğinde HMK 190. ve TMK 6. maddeleri gereğince davacı tarafça muvazaa iddiasının kanıtlanamadığı açıktır.

Hâl böyle olunca, davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru değildir.

Davalının yerinde bulunan temyiz itirazlarının kabulü ile, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair hususların incelenmesine yer olmadığına, 02.01.2019 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesi gereğince gelen temyiz eden taraflardan gelen davalı-birleştirilen davalı vekili için 2.037.-TL. duruşma vekâlet ücretinin diğer temyiz edenlerden alınmasına, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 15.10.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/32613, Karar No: 2013/33986, Tarih: 26.12.2013

**4. Ceza Dairesi         2012/32613 E.  ,  2013/33986 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Yaralama, hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Öğretmen olarak görev yapan sanık ile önceden çalıştığı okulun müdürü olan katılan arasında geçmişe dayalı husumet bulunduğu, başka bir okula atanan sanığın, önceki okuluna arkadaşlarını görmeye geldiği olay gününde, halk oylaması yapıldığı ve katılanın, okulda kurulan sandık kurulu başkanı olarak görev yaptığı, sanık ile katılan arasında yaşanan tartışmada sanığın katılana hakaret ettiğinin anlaşılması karşısında, hakaret eyleminin, katılanın seçim nedeniyle üstlendiği sandık kurulu başkanlığı görevi ile ilgili olmadığı, kişisel husumetten kaynaklandığı, dolayısıyla "kamu görevlisine karşı görevinden dolayı" hakareti düzenleyen TCK'nın 125/3-a maddesinin olayda uygulama yeri bulunmadığı gözetilmeksizin, suçun nitelendirmesinde yanılgıya düşülerek fazla ceza tayini,

2-Sanığın, elindeki çakı bıçağı ile katılan ...'in üzerine yürüdüğü esnada, olay yerinde bulanan ve kavgayı ayırmaya çalışan mağdur ...'ın, sanığı tutarak dışarı çıkardıktan 2-3 dakika sonra yaralandığını farketmesi karşısında, sanığın, ne surette, mağdurun yaralanabileceğini öngördüğü açıklanmadan ve TCK'nın 21/2. maddesinde aranan "suçun kanuni tanımındaki unsurların gerçekleşebileceğini öngörmesine rağmen fiilin işlenmesi" biçimindeki şartın ne şekilde gerçekleştiği tartışılmadan, yazılı şekilde hüküm kurulması,

3-Kabule göre de;

a-Sanığın, katılan ...'i yaralamaya teşebbüs ettiğinin kabul edilmesi karşısında, TCK'nın 35/2. maddesi gereğince cezada indirim yapılmaması,

b-Olayın çıkış nedeni ve gelişmesi değerlendirilerek, sanığın katılan ...'e karşı hakaret ve yaralama eylemleri açısından, TCK'nın 29. ve 129. maddelerinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması,

c-5271 sayılı CMK'nın 231/6-c maddesinde belirtilen zarar kavramının, somut (maddi) zarara ilişkin olup manevi nitelikteki zararı kapsamaması ve sanığa yükletilen mağdur ...'a yönelik yaralama suçunda, mağdurun şikayetçi olmaması, katılan ...'e yönelik yaralamaya teşebbüs ve hakaret suçlarından dolayı da maddi bir zararın oluşmaması karşısında, "suçun işlenmesiyle kamunun uğradığı zararın aynen iade, suçtan önceki hale getirme veya tazmin suretiyle tamamen giderilmediği"

biçimindeki kanuni olmayan gerekçeyle, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

biçimindeki kanuni olmayan gerekçeyle, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Kanuna aykırı, O Yer Cumhuriyet Savcısı ve sanık ...'nun temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 26/12/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/5908, Karar No: 2022/9405, Tarih: 27.06.2022

**4. Hukuk Dairesi         2022/5908 E.  ,  2022/9405 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Av. ... tarafından, davalı ... aleyhine 22/01/2016 gününde verilen dilekçe ile davalı Oda’nın yönetim kurulu üyelerinin görevlerine son verilmesi ve yerlerine yenilerinin seçilmesinin istenmesi üzerine ilk derece mahkemesince yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 08/02/2018 günlü karara yönelik davacı vekilinin istinaf başvurusu İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesince yapılan istinaf incelemesinde 6100 sayılı HMK’nun 353/1-b-(1) maddesi gereğince 23/05/2019 günlü kararla esastan reddedilmiş, verilen bu kararın davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 18/11/2019 gün ve 2019/2703 esas, 2019/5366 karar sayılı ilamıyla HMK’nun 373/1. maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılarak, aynı Kanunun 371. maddesi uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına ve dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine dair verilen karar üzerine; İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda dava konusuz kaldığından karar verilmesine yer olmadığına dair verilen 30/01/2020 günlü kararın HMK’nın 373. maddesinin 4. fıkrasına uygun olarak Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hâkimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

KARAR

Hükmüne uyulan Dairemizin 18/11/2019 tarihli ve 2019/2703 esas, 2019/5366 karar sayılı ilamı ile; “davaya konu basın açıklamasının davalı meslek odası üyelerine e-postayla iletildiği tarihte görevde olan 15. dönem yönetim kurulu üyelerinin görevlerine son verilmesi ve yerlerine yenilerinin seçilmesi istemiyle açılan davada, kanun gereği iki yılda bir yapılan ve yargılama sırasında 10/04/2016 ve 29/04/2018 tarihlerinde gerçekleştirilen Oda seçimleriyle yönetim kurulu üyelerinin değişmiş olduğu ve davanın konusuz kaldığı, bu hususun ilk derece mahkemesi ve bölge adliye mahkemesinin kabulünde olmakla birlikte, ilk derece mahkemesince dava tarihindeki durum nazara alınarak, dava konusuz kaldığından karar verilmesine yer olmadığına dair hüküm tesisi gerekirken, davanın reddine şeklinde hüküm kurulmasının doğru olmadığı, şu halde mahkemece, dava konusuz kaldığından karar verilmesine yer olmadığına” şeklinde hüküm kurulması ve yargılama gideri ve vekalet ücretinin de dava tarihindeki haklılık durumuna göre hüküm altına alınması” gereğine değinilerek Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda; dava konusuz kaldığından karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş; hükmün davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine 6100 sayılı HMK’nun 373. maddesinin 4. fıkrasına uygun olarak dosya Dairemize temyiz incelemesi için gönderilmiştir. Dosyadaki yazılara, İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olmasına, delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, 492 Sayılı Harçlar Yasasının 13/J maddesi uyarınca davacıdan harç alınmamasına 27/06/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3933, Karar No: 2020/5397, Tarih: 05.10.2020

**11. Ceza Dairesi         2017/3933 E.  ,  2020/5397 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanmak

HÜKÜM : Mahkumiyet

... Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 14/06/2013 tarihli ve ...Esas sayılı iddianamesi ile sanık hakkında 213 sayılı VUK'nin 367. maddesi uyarınca dava şartı olan ... Küçük Ve Orta Ölçekli Mükellefler Grup Başkanlığı’nın mütalaasına uygun olarak “2011 takvim yılında sahte fatura kullanma” suçundan da kamu davası açıldığı, buna karşılık Mahkemece bu suçtan hüküm kurulmadığı anlaşılmakla, zamanaşımı süreleri de dikkate alınarak mahallinde her zaman hüküm kurulması mümkün görülmüştür.

Sanık hakkında “2010 takvim yılında sahte fatura kullanma” suçundan açılan kamu davasında; sanığın savunmasında, suça konu faturaların gerçek bir ticari ilişkiye dayandığını beyan etmesi karşısında; maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek biçimde belirlenmesi bakımından;

1-Faturaları düzenleyen mükellefler hakkında tanzim edilen vergi inceleme raporlarının ilgili vergi dairesinden getirtilmesi,

2-Aynı mükellefler hakkında ilgili takvim yılında “sahte fatura düzenleme suçundan” dava açılıp açılmadığının araştırılması; dava açılmış ise dosyaların getirtilerek incelenmesi ve ilgili belgelerin onaylı örneklerinin dosyaya alınması,

3-Gerektiğinde, faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi için; faturaları düzenleyen mükellefe ait mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyelerinin, teslim ve tesellüm belgelerinin, bedelinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun ve kanıtlama yeterliliği olan banka hesaplarının ve kasa mevcuduyla uyumlu geçerli belgeler ile faturaları düzenleyen mükellefin yeterli mal girişi veya üretimi olup olmadığına ilişkin belgelerin getirtilmesi, faturaları düzenleyen mükellef ile kullanan mükellefin ticari defter ve belgeleri üzerinde karşılıklı bilirkişi incelemesi yaptırılması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile hüküm kurulması,

4-Kabule göre ise ;

a)Aynı takvim yılı içinde değişik zamanlarda gerçekleştirilen sahte fatura düzenleme eylemlerinin, zincirleme biçimde işlenmiş tek suç oluşturduğu ve sanık hakkında TCK'nin 43. maddesi hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi, yasaya aykırı,

b)5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiştir, sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, sonuç ceza miktarı itibarıyla kazanılmış hakkın saklı tutulmasına, 05/10/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.