muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/654, Karar No: 2014/3642, Tarih: 26.02.2014

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikâhlı evli iken sanık ...'nin vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 19.06.1996 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 26.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4071, Karar No: 2013/2228, Tarih: 05.03.2013

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2012/4071 E.  ,  2013/2228 K.**

**"İçtihat Metni"**

Irza geçme suçundan sanık ...'ın bozma üzerine yapılan yargılaması sonunda; eyleminin reşit olmayanla rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçunu oluşturduğunun kabulü ile mahkûmiyetine dair Balıkesir l. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 07.04.2010 gün ve 2010/1 Esas, 2010/98 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın oluşa uygun kabul olunan reşit olmayan mağdurenin rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçunun 765 sayılı TCK.nın 416/3. maddesinde öngörülen cezasının üst sınırı itibarıyla, aynı Kanunun 102/4 ve 104/2. maddelerinde belirlenen 7 yıl 6 aylık asli ve ilave zamanaşımına tâbi olduğu, suç tarihi olan 14.06.2004 tarihi ile inceleme günü arasında bu sürenin gerçekleştiği anlaşıldığından, 5237 sayılı TCK.nın 7/2 ile 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle hükmün CMUK.nın 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, sanık hakkında açılan kamu davasının aynı Kanunun 322 ve 5271 sayılı CMK.nın 223/8. maddeleri uyarınca zamanaşımı sebebiyle DÜŞMESİNE, 05.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12000, Karar No: 2018/5330, Tarih: 30.04.2018

**2. Ceza Dairesi         2016/12000 E.  ,  2018/5330 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın müştekinin ... isimli işyerine camını kırmak suretiyle girip içeriden iki adet telefon kontörü ve iki adet kalem çalması şeklinde gerçekleşen eylemine uyan 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesinde düzenlenen hırsızlık suçu için öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e, 67/4. maddelerine göre hesaplanan 12 yıllık zamanaşımı süresinin, suç tarihi olan 18.12.2005 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanık hakkında açılan kamu davasının 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE, 30.04.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12565, Karar No: 2017/25920, Tarih: 16.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/12565 E.  ,  2017/25920 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 16/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/23552, Karar No: 2022/13123, Tarih: 22.06.2022

**2. Ceza Dairesi         2021/23552 E.  ,  2022/13123 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : İş yeri dokunulmazlığını ihlal, hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1- Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçundan kurulan hükme yönelik yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Suç tarihinde 15-18 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuğun eylemine uyan 5237 sayılı TCK’nın 116/2,119/1-c, 31/3. maddelerinde tanımlanan işyeri dokunulmazlığını ihlal suçu için öngörülen cezanın üst sınırına göre aynı Kanun'un 66/1-e, 66/2 ve 67/4. maddeleri uyarınca hesaplanan 5 yıl 4 aylık dava zamanaşımının karar tarihi olan 31.05.2016 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş,suça sürüklenen çocuk müdafıinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının, 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddesi gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE,

2- Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik yapılan temyiz itirazlarına gelince;

Dosya kapsamına göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.Ancak;

1- Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 20/11/2018 tarihli ve 2016/6- 986 E., 2018/554 K. sayılı içtihadında belirtildiği üzere 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 35. maddesi ve Çocuk Koruma Kanunu'nun Uygulanmasına İlişkin Usul ve Esaslar Hakkındaki Yönetmeliğin 20 ve 21. maddeleri uyarınca; fiil işlendiği sırada 15-18 yaş grubu içerisinde bulunan suya sürüklenen çocuk .....,’ın işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin olup olmadığının takdiri bakımından, mahkemece sosyal inceleme raporu alınmadan veya alınmaması durumunda gerekçesi kararda gösterilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Suça konu tüp dolum tesisinde güvenlik elemanı olarak çalışan .....,’in 09.03.2015 tarihli bilgi alma tutanağında yer alan; “Tesis müdürü ile kamera kayıtlarını incelediğimizde 05:35 sıralarında tesise girerek vanaları götürdüklerini tespit ettik” şeklinde anlatımı, müştekinin beyanlarında suça konu eşyaların tam olarak nereden çalındığı konusunda açıklayıcı bir anlatımın bulunmaması mahkemece kamera kayıtlarının izlenmesi sonrası tutanağa geçen “Suça sürüklenen çocuğun yanındaki kişilerle birlikte toplam üç kişi oldukları, görüntü kaydının uzaktan yapılması nedeniyle tam net olarak görülmemekle beraber attıkları malzemelerin uzun olması nedeniyle profil demirleri olabileceği, ancak zaman zaman daha küçük ebatta malzemede attıkları, kaydın devamında aracın hareket ettiği, ancak iki kişinin yaya olarak iş yerinin önünden ayrıldıkları sırada bir kişinin görüntüden tam olarak katılana ait iş yerine mi yoksa yan tarafta bulunan ve inşaat halinde olduğu tahmin edilen iş yeri arasındaki bir boşluğa mı girdiği tespit edilememekle beraber bu alandan da bir takım malzeme aldığının gözlendiği, alman yerin tam olarak tespit edilememesi, katılana ait iş yeri eklentisine girip girmediği, tam olarak anlaşılamadığından bu durumun suça sürüklenen çocuk lehine değerlendirildiğinde atılı suçun TCK'nın 141/1 maddesinde yazılı hırsızlık suçunu oluşturduğunun anlaşıldığı” şeklindeki tespitle değerlendirmesi, mahkemece yukarıdaki tespitinde yer alan inşaat halinde olduğu tahmin edilen alandan da birtakım malzeme alındığının gözlendiği kanaatinin bildirilmesi ancak aynı zamanda iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan da mahkumiyet hükmü kurulması karşısında müşteki ve tanıkların ayrıntılı beyanlarının alınıp, kamera kayıtlarının gerekirse bilirkişi marifetiyle izlenmesi sağlanıp, ihtiyaç duyulursa keşif de yapılarak suçun eklenti niteliği taşıyan bir yerden mi, devam etmekte olan bir inşaat alanından mı yoksa bu kapsamlarda olmayan açıkta duran eşyalara yönelik olarak mı işlendiği hususları açıklığa kavuşturulup, TCK'nın 142/2-h, TCK'nın 142/1-e ve TCK'nın 141/1. maddelerinden hangisinin kapsamına girdiği tespit edilmeden eksik araştırma ile hüküm kurulması,

3- Kabule göre ise;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ile uzlaştırma hükümleri yeniden düzenlenmiş olup sanığın eylemine uyan TCK'nın 141/1. maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunun uzlaşma kapsamına alındığı nazara alınarak, uzlaştırma işlemi yapılıp sonucuna göre suça sürüklenen çocuğun hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, bozma sonrası kurulacak hükümde 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesinin gözetilmesine, 22/06/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/12886, Karar No: 2018/24958, Tarih: 13.12.2018

**5. Hukuk Dairesi         2017/12886 E.  ,  2018/24958 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma konusu irtifak hakkı bedelinin tespiti ve bu hakkın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalılar vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma konusu irtifak hakkı bedelinin tespiti ve bu hakkın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılar vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

1)Dosyada bulunan bilgi ve belgeler ile Tapu Kadastro Genel Müdürlüğü'nün parsel sorgulama uygulama sitesinden edinilen bilgilerden dava konusu ... ili, ... ilçesi, ... mahallesi 375, 377, 382 ve 425 parsel sayılı taşınmazların arsa vasfında olduğu anlaşılmış olup taşınmazların bu niteliği gözetilerek kamulaştırma değerinin emsal karşılaştırması suretiyle tespiti gerekir.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmazlara yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazların, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazların; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmazlar ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazların

değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi doğru olmadığı gibi,

2- 7139 sayılı Kanunla değişik Kamulaştırma Kanununun 10/8 fıkrası gereğince bankaya hak sahibi adına yatırılacak bedel bakımından; 7139 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik hükümlerine göre işlem yapılması gerektiğinden

Hükmün yukarıda açıklanan gerekçelerle davalılar vekilinin temyiz isteminin kabulü ile BOZULMASINA, davalılardan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 13/12/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1791, Karar No: 2012/8832, Tarih: 15.05.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/1791 E.  ,  2012/8832 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek

HÜKÜM : 4811 sayılı Yasanın 14, CMK.nun 223/8. maddeleri gereğince davanın düşürülmesine dair.

2003, 2004 ve 2005 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçlarından açılan kamu davaları ile ilgili olarak mahkemece her zaman bir karar verilmesi mümkün görülmüştür.

5271 sayılı CMK'nun 225. maddesi uyarınca hükmün konusu, duruşmanın neticesine göre iddianamede gösterilen fiilden ibaret olup, kamu davasının kaçakçılık suçu ve vergi tekniği raporlarına uygun olarak 2002 takvim yılında “sahte fatura düzenlemek” suçundan açıldığı ve sahte fatura düzenlemek fiili hakkında 4811 sayılı Yasanın 14. maddesinin uygulanamayacağı gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm kurulması yasaya aykırı ise de, sanığa yüklenen " 2002 takvim yılında sahte fatura düzenlemek" suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihlerinde yürürlükte bulunan ve sanık lehine olan 765 sayılı TCK'nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suçun işlendiği tarihten temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken, 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK'nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, 15.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9307, Karar No: 2013/21138, Tarih: 03.07.2013

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2012/9307 E.  ,  2013/21138 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlığa teşebbüs

HÜKÜM : Ceza verilmesine yer olmadığına

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

TCK'nın 145. maddesindeki "malın değerinin azlığı" kavramının, yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, sanığın kastı ve olayın özelliği de gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçilebileceği ölçüdeki düşük değerler esas alınmak suretiyle uygulanabileceği gözetilmeden, somut olayda koşulları bulunmadığı halde bu maddeye düzenleme amacının dışında yorumlar getirilerek suça sürüklenen çocuklar hakkında yüklenen suçtan mahkumiyet yerine TCK'nın 145. maddesi uyarınca ceza vermekten vazgeçilmesine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet Savcısının suça sürüklenen çocuklar ... ve ...'a yönelik temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 03.07.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9870, Karar No: 2012/12829, Tarih: 17.09.2012

**4. Hukuk Dairesi         2012/9870 E.  ,  2012/12829 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... ve diğeri aleyhine 15/07/2002 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 15/03/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılardan ... ve ... vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Diğer temyiz itirazlarına gelince; dava, yayın yolu ile kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılarda...ve ... tarafından temyiz olunmuştur.

Davacı, davalıların yaptıkları yayın nedeniyle kişilik haklarının saldırıya uğradığını ileri sürerek manevi tazminat ile birlikte karar özetinin de yayınlanmasına karar verilmesini istemiştir. Borçlar Yasası'nın 49. maddesi gereğince yargıç, tazminat ödenmesi yerine diğer bir yaptırıma veya ek bir yaptırıma karar verebileceği gibi saldırıyı kınayan bir karar da verebilir.Türk Medeni Kanunu'nun 4. maddesi gereğince de yasanın takdir hakkı tanıdığı durumlarda yargıç, somut olaydaki olguları gözeterek hak ve adalete göre karar verir.

Buna göre yargıç, dava konusu olan uyuşmazlıkların çözümünde uygulanacak yaptırımları özgürce takdir edebilir; ancak, bu yaptırımın somut olaya göre hak ve adalete uygun olması gerekir.

Dava konusu edilen olayda yerel mahkemece, davacı yararına manevi tazminat takdir edilmesi ile davalıların eylemlerinin hukuka aykırı olduğu belirlenmiş ve böylece hem hukuka aykırılığın saptanmış olması ve hem de yararına manevi tazminat takdir edilmekle davacının doyum duygusu sağlanmış bulunmaktadır. Somut olayın özelliği, haberin verildiği zaman üzerinden uzun bir sürenin geçmiş bulunması ve Borçlar Yasası'nın 49/2. maddesindeki ölçüler temel alındığında; ayrıca yayına da karar verilmesi doğru değildir. Karar, bu bakımdan yerinde görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.

...

...

3-Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Dava konusu olayda; hukuka aykırılığı saptanan yazının, yerel bir gazetede yer almış bulunması ve yukarıda gösterilen ilkeler göz önüne alındığında, takdir edilen manevi tazminat miktarı fazla bulunmuştur. Mahkemece, daha uygun bir düzeyde tazminat takdir edilmesi gerekir. Karar, bu nedenle de yerinde görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda (2 ve 3) sayılı bentlerde gösterilen nedenlerle temyiz eden davalılar yararına BOZULMASINA; öteki temyiz itirazlarının ise (1) sayılı bentte açıklanan nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 17/09/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/13863, Karar No: 2012/25769, Tarih: 14.12.2012

**10. Hukuk Dairesi         2011/13863 E.  ,  2012/25769 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No : 558-189

Davacı, trafik kazası sonucu sürekli iş göremez duruma giren sigortalıya yapılan harcama ve ödemeler nedeniyle meydana gelen Kurum zararının 506 sayılı 26.maddesi gereğince rücuan tazminine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, sair temyiz itirazlarının reddine.

2-Dava, 11.05.2003 tarihli trafik kazası sonucu sürekli iş göremez duruma giren sigortalıya bağlanan peşin değerli gelir, tedavi gideri ile sosyal yardım zammından oluşan sosyal sigorta yardımlarının davalı işverenden ve “Türkiye Sigorta ve Reasürans Şirketler Birliği Garanti Fonu (...)”ndan tahsili istemine ilişkin olup, mahkemece davanın reddine karar verilmişse de ,davalı ... yönünden davanın gerekçesiz olarak reddedildiği anlaşılmaktadır.

Davaya konu somut olayda ;davalı İgdaş AŞ de gaz açma teknisyeni olarak çalışan kazalının kaldırımda yürüdüğü sırada sürücüsü tespit edilememiş olan çalıntı bir aracın kendisine çarpması le yaralanması sonucu sürekli iş göremez duruma girdiği sabittir.

Mahkemece uzman bilirkişiden alınan kusur raporuna göre kazaya neden olan faili meçhul kişinin % 100 kusurlu olduğu,kazalının kusursuz olup, işveren İgdaş AŞ'ye ise kusur atfedilmediğinden davanın reddine karar verilmiştir.