muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/953, Karar No: 2024/504, Tarih: 09.10.2024

28. Vasıflı ikrarda, (ki buna gerekçeli inkar da denilmektedir) karşı tarafın ileri sürdüğü maddi vakıanın varlığı kabul edilmekle birlikte, onun hukuki niteliğinin (vasfının) ileri sürülenden başka olduğu bildirilir. Örneğin davalının, davacıdan 1.000,00 TL aldığını ikrar etmesi, fakat bu parayı ödünç olarak değil, bağış olarak aldığını bildirmesi hâlinde olduğu gibi. Daha somut bir anlatımla ikrar eden, karşı tarafın talep sonucu açısından dayandığı sonucu/niteliği kabul etmemekte, o vakıadan böyle bir sonuç çıkarıltılmasının mümkün olmadığını belirtmektedir. Birinci bölümde vakıa ikrar edilerek çekişmeli olmaktan çıkmakta, ikinci bölümde ise niteleme ve doğduğu ileri sürülen sonuç ihtilaflı kalmakta ve dolayısıyla bu hususu kimin ispat etmesi gerektiği sorunu ortaya çıkmaktadır. Öğreti ve Yargıtaydaki hakim görüşe göre, vasıflı ikrar bölünemez, vasıflı ikrarda bulunan taraf, ikrar ettiği maddi vakıa ile ilgili hukuki nitelendirmeye ilişkin iddiayı ispat etmesi beklenemez. Dolayısıyla vasıflı ikrar bölünemeyeceğinden paranın ödünç olarak verildiği iddiasının davacı tarafından ispatı gerekmektedir (L. Şanal, Görgün / Levent, Börü / Mehmet, Kodakoğlu: Medeni Usul Hukuku, Ankara 2023, s. 436).

29. Bileşik (mürekkep) ikrarda ise, bir tarafın ileri sürdüğü vakıa karşı tarafça bütünüyle kabul edilmekle; başka bir anlatımla, vakıanın doğru olduğu ve bildirilen vasıfta bulunduğu kabul edilmekle birlikte, ikrara öyle bir vakıa eklenir ki, eklenen bu vakıa, ya ikrar edilen vakıanın hukuksal sonuçlarının doğmasını engeller ya da onu hükümsüz kılar. Bileşik ikrar, ikrara konu olan vakıa ile, ona eklenen vakıa arasında bir bağlantı bulunup bulunmamasına göre, bağlantılı bileşik ikrar ve bağlantısız bileşik ikrar olarak ikiye ayrılır.

30. Bağlantılı bileşik ikrarda ikrar edenin ikrarına eklediği vakıa ile ikrar edilen vakıa arasında doğal bir bağlantı vardır; ikrara eklenen vakıa ikrar olanan vakıanın doğal bir sonucudur. "Davalının davacıdan 1.000TL'yi ödünç olarak aldığını, fakat bu parayı kendisine ödediğini bildirmesi örneğinde olduğu gibi". Bağlantısız bileşik ikrarda ise, ikrar edenin ikrarına eklediği vakıa ile ikrar edilen vakıa arasında hiçbir bağlantı yoktur, başka bir anlatımla ikinci vakıa, ikrar edilen vakıa olmadan da mevcuttur. Örneğin davalının "dava konusu 1.000TL'yi davacıdan ödünç olarak aldım, fakat ben de davacıdan 1.000TL alacaklıyım, bu alacağım ile borcumu takas ediyorum" şeklindeki beyanı bağlantısız bileşik ikrardır (Kuru: s. 2056 vd).

31. Bağlantılı bileşik ikrar, vasıflı ikrara benzemektedir. Bileşik ikrar, ikrar edenin ikrarına, başka bir vakıa eklenmesi suretiyle yapılır. Oysa vasıflı ikrarda ikrara eklenen, ikrar edilen olayın vasfına yöneliktir. Vasıflı ikrarda vakıa tektir, onun vasfı tartışmalıdır, bileşik ikrarda ise ikrar edilen vakıayla bağlantılı ya da bağlantısız yeni bir vakıa eklemesi yapılmaktadır. Başka bir anlatımla vasıflı ikrara eklenen vakıa, asıl vakıa ile aynı andaki veya ondan önceki bir vakıa olduğu hâlde, bileşik ikrara eklenen vakıa asıl vakıadan sonraki tarihte doğmuş olan bir vakıadır (Kuru: s. 2061; Hakan, Pekcanıtez / Muhammet, Özekes / Mine, Akkan / Hülya, Taş Korkmaz: Medeni Usul Hukuku, Cilt II, İstanbul 2017, s. 1639).

32. Yukarıda yapılan açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; ilk derece mahkemesince davacının tapu iptali ve tescile yönelik talebinin sabit olmadığından reddine, davacının alacağa yönelik talebinin ise kısmen kabulüne, 700.000,00 TL alacağın dava tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte davalılardan yarı oranında alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiş; anılan karara karşı davacı tarafın temyizinin bulunmaması nedeniyle tapu iptali ve tescil talebi uyuşmazlık dışında kalmıştır. Terditli talep yönünden ise davacı tarafından 800.000,00 TL'nin banka havalesi ile 90.000,00 TL'nin ise elden davalılara verildiği, dava konusu taşınmazların, davacının gönderdiği paralarla alındığı iddiası usulüne uygun yazılı belge ile (§10-11) kanıtlanamadığı gibi davalıların yargılama aşamasında taşınmazların bedellerinin davacı tarafından bağış yoluyla davalılara verildiğine yönelik beyanları vasıflı ikrar mahiyetinde (§ 28) olup, bu ikrar bölünemez. Buna göre, vasıflı ikrarda kanıtlama yükümlülüğü, ikrar eden tarafa (davalılara) değil, vakıayı ileri süren tarafa (davacıya) aittir. Dolayısıyla mahkemece davacı tarafından iddia olunan vakıalar ispatlanamadığından davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru görülmemiştir.

33. Hâl böyle olunca direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen ve yukarıda açıklanan ilave gerekçe ve nedenlerden dolayı bozulması gerekmiştir.

IX. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen ve yukarıda açıklanan ilave gerekçe ve nedenlerden dolayı 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesi gereğince BOZULMASINA,

İstek hâlinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine,

Dosyanın 6100 sayılı Kanun'un 373 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca kararı veren İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin de Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

09.10.2024 tarihinde yapılan ikinci görüşmede oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16107, Karar No: 2016/224, Tarih: 18.01.2016

**3. Hukuk Dairesi         2015/16107 E.  ,  2016/224 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : ANKARA 9. AİLE MAHKEMESİ

TARİHİ : 29/06/2015

NUMARASI : 2014/1180-2015/1051

Taraflar arasındaki yoksulluk nafakasının kaldırılması ve iştirak nafakasının indirilmesi davası üzerine mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dava dilekçesinde; Ankara 3. Aile Mahkemesinin 2011/4.. Esas ve 2011/4..Karar sayılı ilamı ile anlaşmalı olarak boşandıklarını, davalı lehine 300 TL yoksulluk nafakasına ve velayetleri davalıya bırakılan iki müşterek çocuk için 350’şer TL iştirak nafakasına karar verildiğini, müvekkiline ait şirketin son yıllarda zarar etmeye başladığını, müvekkili hakkında icra takipleri başladığını, vergi ve prim borçları bulunduğunu, davalının çalıştığını ve yetim aylığı almaya başladığını belirterek yoksulluk nafakasının kaldırılmasını ve iştirak nafakalarının 200’er TL’ye indirilmesini talep ve dava edilmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde; müvekkilinin asgari ücretle çalışmaya başladığını, müşterek çocukların özel okulda okuduklarını, boşanma davası üzerinden dört yıl geçtiğini, paranın alım gücünün azaldığını belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece; davalının gelirinin kendini yoksulluktan kurtaracak miktarda olduğu, gelirler arasında orantısızlık bulunmadığı, müşterek çocukların ise anne yanında kalıyor olmaları ve ihtiyaçları, yaşları, eğitim durumları ve davacının ekonomik durumundaki bozulma gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile yoksulluk nafakasının dava tarihinden geçerli ortadan kaldırılmasına ve müşterek çocukların her birine bağlanan nafakanın dava tarihinden geçerli 250'şer TL ye indirilmesine karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı vekilinin sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Davalı tarafın yoksulluk nafakasının kaldırılması yönündeki temyiz itirazları yönünden ise;

TMK nun 176. maddesine göre; yoksulluğun ortadan kalkması halinde mahkemece nafaka kaldırılabileceği gibi, tarafların mali durumlarının değişmesi veya hakkaniyetin gerektirdiği hallerde iradın artırılması veya azaltılmasına da karar verilebilir.

Davalı tarafın yoksulluk nafakasının kaldırılması yönündeki temyiz itirazları yönünden ise;

TMK nun 176. maddesine göre; yoksulluğun ortadan kalkması halinde mahkemece nafaka kaldırılabileceği gibi, tarafların mali durumlarının değişmesi veya hakkaniyetin gerektirdiği hallerde iradın artırılması veya azaltılmasına da karar verilebilir.

Yargıtay HGK.nun 7.10.1998 tarih ve 2-656-688 sayılı kararında da kabul edildiği gibi yeme, giyinme, barınma, sağlık, ulaşım, kültür (eğitim) gibi bireyin maddi varlığını geliştirmek için zorunlu ve gerekli görülen harcamaları karşılayacak düzeyde geliri olmayanları yoksul kabul etmek gerekir. HGK.nun yerleşik kararlarında "asgari ücret seviyesinde gelire sahip olunması," yoksulluk nafakası bağlanmasını olanaksız kılan bir olgu kabul edilmemiştir. (HGK. 7.10.1998 gün 1998/2-656 E.,1998/688 K. 26.12.2001 gün 2001/2-1158-1185 sayılı ve 1.5.2002 gün 2002/2-397-339 sayılı kararları).

Somut olayda; taraflar Ankara 3. Aile Mahkemesinin 2011/400 Esas ve 2011/454 Karar sayılı ilamı ile anlaşmalı olarak boşandıkları, davalı lehine 300 TL yoksulluk nafakasına ve velayetleri davalıya bırakılan iki müşterek çocuk için 350’şer TL iştirak nafakasına karar verildiği ve kararın 04.04.2011 tarihinde kesinleştiği anlaşılmaktadır.

Davalı kadın boşanma davasından sonra çalışmaya başlamış, asgari ücret seviyesinin biraz üzerinde gelire kavuşmuştur. Davalının aldığı nafaka ile geçinmesi günümüz ekonomik koşullarında mümkün görünmediğine göre çalışması bir zorunluluk arzetmekle birlikte, asgari ücret seviyesinin bir miktar üzerindeki geliri de davalıyı yoksulluktan kurtaracak düzeyde değildir.

O halde, mahkemece yapılacak iş; tarafların sosyal ve ekonomik durumları gözetilip, nafaka takdir edilirken taraflar arasında mevcut olan denge durumu da dikkate alınarak, TMK'nun 4.maddesinde vurgulan hakkaniyet ilkesi gereğince, nafakanın uygun bir miktarda indirilmesine karar vermek olmalıdır.

Yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde yoksulluk nafakasının tümden kaldırılmasına karar verilmiş olması doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 18.01.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/12878, Karar No: 2011/1180, Tarih: 04.02.2011

**11. Hukuk Dairesi         2010/12878 E.  ,  2011/1180 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı Eskişehir 3. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 13.05.2008 gün ve 2007/28-2008/171 sayılı hükmün Yargıtayca incelenmesi taraflar vekilleri tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

Dosyanın incelenmesinde, dava, cevap, replik ve düplik dilekçelerini ve eklerini havi klasör yahut klasörlerin Dairemize gönderilmemiş olduğu, mahallinden bir kısım dava belgelerinin bulunduğu tek klasörün gönderilmiş bulunduğu gözlenmiş; söz konusu eksikliğin giderilerek dava dosyasının tüm ekleriyle birlikte Dairemize gönderilmesi için mahalline geri çevrilmesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Dava dosyasının tüm ekleriyle birlikte Dairemize gönderilmesi için mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 04.02.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16567, Karar No: 2014/5845, Tarih: 25.03.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/16567 E.  ,  2014/5845 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 10. İş Mahkemesi

TARİHİ : 16/05/2013

NUMARASI : 2009/990-2013/165

Davacılar, murisinin iş kazası sonucu ölümünden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı nedenlerle davalılardan F...T..ve M.. Ö.. yönelik 14 davanın reddine, 196.114.78 TL maddi ve manevi tazminatın yasal faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen davacılara verilmesine ilişkin hükmün süresi içinde temyizen incelenmesi davalılardan F.. A.., B.. Ş.. ve F..T.. vekillerince istenilmesi ve davalı F.. A.. vekilince de duruşma talep edilmesi üzerine, dosya incelenerek, işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 25/02/2014 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davalı F.. A.. Vek. Av. G.. Ç.. ve davalı M.. Ö.. Vek. Av. K.. Kent ile davacılardan Z.. D.. vekili Av. E.. A.. geldiler. Diger davalılar adına gelen olmadı. Davacılar N.. D.. vs. Vekilinin mazeret dilekçesi gönderdiği görüldü. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan Avukatların sözlü açıklamalı dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek bırakılan günde Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonrda işin gereği konuşulup düşünüldü ve aşağıda karar tespit edildi.

KARAR

Dava 03.08.2009 tarihinde meydana gelen iş kazası sonucu ölen sigortalının hak sahiplerinin maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece iş kazasında davacılar murisi ile davalılardan M.. Ö..ı’nın kusursuz, Davalı F..Y..AŞ’nin %30, davalı B.. K...Ltd Şti’nin % 40 ve dava dışı K..T.. M..D.. Ltd Şti’nin ise % 30 oranında kusurlu olduğuna ilişkin kusur bilirkişi raporu karar esas alınmak suretiyle, kusurları bulunmadığından bahisle davalılar M.. Ö..ı ile F.. T..’ ya yönelik davanın reddine, maddi ve manevi tazminat ilişkin istemlerin kısmen kabulü ile davalılar F..Y..….AŞ ile B.. Klima…Ltd Şti’den tahsiline karar verilmiş ve bu karar süresinde davalılar F..Y..….AŞ ile B.. Kl..…Ltd Şti ve F.. T.. vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Zararlandırıcı olaya maruz kalan işçinin, davalı B.. Klima…Ltd Şti’de klima montaj ve bakım teknisyeni olarak çalıştığı, olay günü davalı davalı F.Y.AŞ tarafından yürütülen B.. Ç..V..evleri inşaatında davalı M.. Ö..ı tarafından satın alınarak ince işleri yaptırılan villada klima cihazlarının montajı sırasında elektrik akımına kapılarak öldüğü dosya içerisindeki bilgi ve belgelerden anlaşılmaktadır.

İnsan yaşamının kutsallığı çevresinde işveren, işyerinde işçilerin sağlığını ve iş güvenliğini sağlamak için gerekli olanı yapmak ve bu husustaki şartları sağlamak ve araçları noksansız bulundurmakla yükümlü olduğu olay tarihinde yürürlükte bulunan İş Kanununun 77. maddesinin açık buyruğudur.

İnsan yaşamının kutsallığı çevresinde işveren, işyerinde işçilerin sağlığını ve iş güvenliğini sağlamak için gerekli olanı yapmak ve bu husustaki şartları sağlamak ve araçları noksansız bulundurmakla yükümlü olduğu olay tarihinde yürürlükte bulunan İş Kanununun 77. maddesinin açık buyruğudur.

Olayla ilgili olarak ceza yargılaması sırasında düzenlenen 14.08.202013 tarihli kusur bilirkişi raporunda B.. Kl.. yetkilisi F.. T.. tali ölen işçi ile villanın iç dekorasyon işinin yapım sorumluluğunu üstlenen D.. K... asli kusurlu, aynı dosyada düzenlenen 20.12.2013 tarihli raporda ise F.. T..’nın asli, davacılar murisinin ise tali kusurlu olduklarının belirtildiği dosya içerisindeki bilgi ve belgelerden anlaşılmaktadır.

Mahkemece hükme esas alanının 22.11.2011 tarihli bilirkişi raporunda ise davacılar murisi ile davalılardan M.. Ö..ı’nın kusursuz, Davalı F.. Y..AŞ’nin %30, davalı B...Kli..Ltd Şti’nin % 40 ve dava dışı K.. T... M.. D.. Ltd Şti’nin ise % 30 oranında kusurlu bulunduğu görülmektedir. Bu duruma göre kusurun aidiyeti ve dağılımı açısından aynı olay nedeniyle farklı değerlendirmelerinin bulunduğu ortadadır. Hal böyle olunca Mahkemece kusur raporları arasındaki çelişki giderilmeden 22.11.2011 tarihli kusur raporu esas alınarak yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve Yasa'ya aykırı olmuştur. Öte yandan hükme dayanak alınan bilirkişi raporunda; bilirkişiler, İş Kanununun 77.maddesinin öngördüğü koşulları göz önünde tutarak ve özellikle işyerinin niteliğine göre, işyerinde uygulanması gereken işçi sağlığı ve iş güvenliği tüzüğünün ilgili maddelerini incelemek suretiyle, işverenin, işyerinde alması gerekli önlemlerin neler olduğu, hangi önlemleri aldığı, hangi önlemleri almadığı, alınan önlemlere işçinin uyup uymadığı gibi hususlar ayrıntılı bir biçimde incelemek suretiyle kusurun aidiyeti ve oranı hiç bir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek biçimde, saptamadıkları anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca, kusur raporunun, İş Kanununun 77.maddesinin öngördüğü koşulları içerdiği giderek hükme dayanak alınacak nitelikte olduğu söylenemez.

Yapılacak iş; işçi sağlığı-iş güvenliği konularında uzman ehil bilirkişi kuruluna konuyu yukarıda açıklandığı biçimde yeniden inceletmek, verilen rapor dosyadaki bilgi ve belgelerle birlikte değerlendirilerek kusur raporları arasındaki çelişki giderilmek ve sonuca göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın ve özellikle, kusur raporları arasındaki çelişki giderilmeksizin, inandırıcı güç ve nitelikte olmayan, 77.maddenin öngördüğü koşulları içermeyen 22.11.2011 tarihli kusur raporunun hükme dayanak almak suretiyle yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalılar F... Y...….AŞ ile B... Klima…Ltd Şti ve F.. T.. vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

O halde, davalılar F... Y...….AŞ ile B... Klima…Ltd Şti ve F.. T.. vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozmanın niteliğine göre davalılar F... Y..AŞ ile B...Klima…Ltd Şti ve F.. T.. vekillerinin sair yönlere ilişkin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, davalılardan F.. A.. yararına takdir edilen 1.100.00 TL duruşma Avukatlık parasının karşı tarafa yükletilmesine, temyiz harcının istek halinde temyiz eden davalılardan F.. A.., F...T... ve B.. Ş..'ye iadesine

25.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9276, Karar No: 2014/13127, Tarih: 19.11.2014

**14. Hukuk Dairesi         2014/9276 E.  ,  2014/13127 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Silivri Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 20/11/2013

NUMARASI : 2012/550-2013/806

Davacılar vekili tarafından, davalılar aleyhine 26.06.2012 gününde verilen dilekçe ile ortaklığın giderilmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 20.11.2013 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılardan R.. B.. vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, ortaklığın giderilmesi isteğine ilişkindir.

Davalı R.. B.. dava konusu taşınmaz üzerindeki ağaçların kendisine ait olduğunu, bir kısım davalılar vekili ise ağaçların müvekkillerine ait olduğunu bildirmiştir.

Mahkemece, ortaklığın satış suretiyle giderilmesine karar verilmiştir.

Hükmü, davalı R.. B.. vekili temyiz etmiştir.

Paydaşlığın (ortaklığın) satış suretiyle giderilmesine ilişkin davalarda taşınmaz üzerinde bulunan bina, ağaç v.s. gibi bütünleyici parçaların (muhdesat) kime ait olduğu konusunda uyuşmazlık olup da bunlar üzerinde bazı paydaşların (ortaklar) hak iddia etmeleri ve öncelikle bu uyuşmazlığın giderilmesini istemeleri halinde o paydaşa görevli mahkemede dava açmak üzere HMK'nın 165. maddesi uyarınca uygun bir süre verilmelidir. Mahkemece verilen süre içerisinde dava açıldığı takdirde sonucunun beklenmesi, açılmadığı takdirde o konuda uyuşmazlık yokmuş gibi davaya devam edilmesi gerekir.

Mahkemece paydaşlığın satış suretiyle giderilmesine karar verilmesi halinde satışın nasıl yapılacağının ve satış bedelinin ne şekilde dağıtılacağının da hüküm sonucunda gösterilmesi gerekir. Satışına karar verilen taşınmaz;

a)Paylı mülkiyet hükümlerine konu ise satış bedelinin paydaşların tapudaki payları oranında,

b)Elbirliği mülkiyeti hükümlerine tabi olması halinde satış bedelinin mirasçılık belgesindeki paylar oranında,

c)Hem paylı, hem de elbirliği mülkiyeti halinin bir arada bulunması halinde ise satış bedelinin tapudaki ve mirasçılık belgesindeki paylar nazara alınarak dağıtılmasına karar verilmesi gerekir.

Somut olaya gelince; dava konusu 913 parsel sayılı taşınmaz üzerindeki çam ağaçlarının aidiyeti konusunda paydaşlardan R.. B.. ile F.. B.. ve A.. T.. arasında uyuşmazlık çıktığından, mahkemece muhdesatın aidiyetinin tespiti davası açmak üzere davalılara süre verilmeli, verilen süre içerisinde dava açıldığı takdirde sonucu beklenmeli, açılmadığı takdirde o konuda uyuşmazlık yokmuş gibi karar verilmelidir. Bu husus gözardı edilerek yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Somut olaya gelince; dava konusu 913 parsel sayılı taşınmaz üzerindeki çam ağaçlarının aidiyeti konusunda paydaşlardan R.. B.. ile F.. B.. ve A.. T.. arasında uyuşmazlık çıktığından, mahkemece muhdesatın aidiyetinin tespiti davası açmak üzere davalılara süre verilmeli, verilen süre içerisinde dava açıldığı takdirde sonucu beklenmeli, açılmadığı takdirde o konuda uyuşmazlık yokmuş gibi karar verilmelidir. Bu husus gözardı edilerek yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Ayrıca, hükümde satışın ne şekilde yapılacağının gösterilmemesi, davacı kendisini vekille temsil ettirdiğinden davacı yararına vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken hüküm sonucunun 5. bendinde vekalet ücretinin davalı vekiline ödenmesine karar verilmesi de yerinde olmadığından belirtilen nedenlerle hükmün bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin yatırılan temyiz harcının yatırana iadesine, 19.11.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.