muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/8208, Karar No: 2019/9583, Tarih: 24.06.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/8208 E.  ,  2019/9583 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvuruların süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

I)Suça sürüklenen çocuk ... hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükümde uygulama maddesinin TCK'nun 116/2-4 yerine 116/4 olarak yazılması mahallinde düzeltilebilir yazım hatası olarak kabul edilmiştir.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, suça sürüklenen çocuk ... ve müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

II)Suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

II)Suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. TCK'nın 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; suça sürüklenen çocuğun, müştekiye ait iş yerinden 30,00 TL bozuk paranın çaldığının anlaşılması karşısında: suça sürüklenen çocuk hakkında suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması karşısında TCK'nun 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... ve müdafiinin temyiz nedeni bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 24/06/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12124, Karar No: 2019/6831, Tarih: 01.10.2019

**11. Ceza Dairesi         2016/12124 E.  ,  2019/6831 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanmak

HÜKÜM : Mahkumiyet

1) Haklarında 2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak suçundan yargılama yapılan sanıkların savunmalarında; suçlamaları kabul etmediklerini, faturaların sahte olduğunu bilmediklerini beyan etmeleri karşısında, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespit edilmesi bakımından; sahte olduğu iddia olunan faturaları düzenleyen ... Medikal.. Ltd Şti yetkililerinin yargılandığı Mersin 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 2012/655 Esas sayılı dosyasının getirtilmesi ve diğer sahte belge düzenleyicisi olduğu iddia edilen şirket yetkilileri hakkında sahte fatura düzenlemek suçundan dava açılıp açılmadığının, açılmış ise akıbetinin araştırılması, haklarında dava açıldığı bildirilen şahıslara ait dava dosyaları getirtilip incelenerek özetinin duruşma tutanağına geçirilmesi, bu davayı ilgilendiren ve sahtecilikle ilgili olan delillerin onaylı örneklerinin dava dosyasına konulması, faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi yönünden mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyeleri, teslim tesellüm belgeleri, bedellerinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun kanıtlama yeteneği olan geçerli ödeme belgeleri ve satıcının kasasına ya da banka hesabına girip girmediğinin tespiti ile faturaları düzenleyen mükelleflerin yeterli üretimi, mal girişi ya da stoku olup olmadığı da araştırılıp, defter ve belgeler üzerinde karşılaştırmalı bilirkişi incelemesi yaptırılması, faturaları düzenleyen şirket yetkilileri veya kişilerin ve özellikle ... Medikal şirketinin suç tarihlerinde yetkilisi ve ortağı olarak görünen ... ve ...’ın, CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi; kendilerinden, sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak düzenlediklerinin sorulması, toplanan tüm deliller birlikte değerlendirilip sonucuna göre sanıkların hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden, eksik araştırma ve inceleme ile hükümler kurulması,

2) Kabule göre ise;

a) “Sahte fatura kullanma” ve “sahte fatura düzenleme” suçları birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olup biri diğerinin unsuru olmadığı gibi her iki suçun birbirine dönüşemeyeceği, sanıklar hakkında Hatay Küçük ve Orta Ölçekli Mükellefler Grup Başkanlığı tarafından verilen mütalaanın yalnızca sahte fatura kullanmak suçuna ilişkin olduğu, sahte fatura düzenlemek suçundan verilmiş herhangi bir mütalaanın bulunmadığı gözetilmeden “ sahte fatura düzenlemek ve kullanmak eylemi” denilerek karar verilmesi,

b) Sahte fatura kullanma suçunda her takvim yılında işlenen suçların birbirinden ayrı ve bağımsız suçları oluşturduğu, ancak aynı takvim yılı içerisinde farklı zamanlarda sahte fatura kullanma eylemlerinin bir bütün halinde zincirleme sahte fatura kullanma suçunu oluşturacağı anlaşılmakla, her takvim yılındaki eylemlerin ayrı ayrı zincirleme biçimde işlenmiş suçları oluşturacağı gözetilmeden ve hangi takvim yılından hüküm kurulduğu da belirtilmeksizin sanıklar hakkında yazılı şekilde tek hüküm kurulması suretiyle eksik ceza tayini,

c) 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 Tarih 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, aleyhe temyiz olmadığından ceza miktarları itibarıyla kazanılmış haklarının saklı tutulmasına, 01.10.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3667, Karar No: 2021/7294, Tarih: 26.10.2021

**12. Ceza Dairesi         2021/3667 E.  ,  2021/7294 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Karar Tarihi : 17/10/2019

Trafik güvenliğini tehlikeye sokmak suçundan sanık ...'nin, 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 179/2-3 ve 62. maddeleri uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve cezasının anılan Kanunun 58. maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine dair Ankara 44. Asliye Ceza Mahkemesinin 17/10/2019 tarihli ve 2018/1238 esas, 2019/803 sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

5941 sayılı Çek Kanununun 6. maddesinin 1. fıkrasında yer alan "Karşılıksız kalan çek bedelinin, çekin üzerinde yazılı bulunan düzenleme tarihine göre kanunî ibraz tarihinden itibaren işleyecek 3095 sayılı Kanuna göre ticarî işlerde temerrüt faiz oranı üzerinden hesaplanacak faizi ile birlikte tamamen ödeyen kişi hakkında, a) Yargılama aşamasında mahkeme tarafından davanın düşmesine, b) Mahkûmiyet hükmünün kesinleşmesinden sonra mahkeme tarafından hükmün bütün sonuçlarıyla ortadan kaldırılmasına, karar verilir..." şeklindeki düzenleme uyarınca karşılıksız çek düzenlenmesine sebebiyet verme suçundan mahkumiyete ilişkin cezalar infaz edilmiş olsa dahi, karşılıksız kalan çek bedelinin faiziyle birlikte tamamen ödenmesi halinde bütün sonuçlarıyla ortadan kaldırılmasına karar verileceği nazara alındığında, sanığın tekerrüre esas alınan İnegöl İcra Ceza Mahkemesinin 13/03/2018 tarihli ve 2017/1509 esas, 2018/352 sayılı kararına konu suçun 5941 sayılı Kanun kapsamında olup, bu suça ilişkin cezanın anılan Kanunun 5/1. maddesi gereğince verilmiş zorlayıcı nitelikte adli para cezası olması sebebiyle, 5237 sayılı Kanunun 58. maddesi uyarınca tekerrür hükümlerinin uygulanamayacağı, sanığın adli sicil kaydının incelenmesinde başkaca tekerrüre esas alınabilecek niteliğe haiz ilamın da bulunmadığı gözetilmeden, sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına dair yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle,

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli 01/04/2021 gün ve 94660652-105-06-18803-2020-Kyb sayılı yazılı istemlerine müsteniden ihbar ve mevcut evrak tevdi kılınmakla;

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli 01/04/2021 gün ve 94660652-105-06-18803-2020-Kyb sayılı yazılı istemlerine müsteniden ihbar ve mevcut evrak tevdi kılınmakla;

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan TCK'nın 179/3-2, 62/1. maddeleri gereğince 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş, sanığın adli sicil kaydında bulunan İnegöl İcra Ceza Mahkemesinin 13/03/2018 tarihli ve 2017/1509 esas, 2018/352 sayılı kararı esas alınarak verilen cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir. Tekerrüre esas alınan ilamdaki mahkumiyetin 5941 sayılı Çek Kanununun 5/1. maddesinde düzenlenen çekle ilgili karşılıksızdır işlemi yapılmasına sebebiyet vermek suçuna ilişkin olduğu, 26/03/2020 tarihli Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe giren 7226 sayılı Kanun ile 5941 sayılı Çek Kanununa eklenen ve 28.07.2021 tarihli resmi gazetede yayımlanan 7333 sayılı Kanun ile değişiklik yapılan yapılan geçici 5. maddede yer alan "5'inci maddede tanımlanan ve 30/4/2021 tarihine kadar işlenen suçtan dolayı mahkûm olanların cezalarının infazı durdurulur. Hükümlü 30/6/2022 tarihine kadar çek bedelinin bu fıkrada değişiklik yapan Kanunun yayımı tarihi itibarıyla ödenmeyen kısmının onda birini alacaklıya ödemek zorundadır. Kalan kısmını 30/6/2022 tarihinden itibaren ikişer ay arayla on beş eşit taksitle ödemesi durumunda mahkemece, ceza mahkûmiyetinin bütün sonuçlarıyla ortadan kaldırılmasına karar verilir. 30/6/2022 tarihine kadar çek bedelinin ödenmeyen kısmının onda birinin ödenmemesi halinde alacaklının şikâyeti üzerine mahkemece hükmün infazının devamına karar verilir. Hükümlü taksitlerden birini süresi içinde ilk defa ödemediği takdirde ödemediği bu taksit, sürenin sonuna bir taksit olarak eklenir. Kalan taksitlerden birini daha ödemediği takdirde alacaklının şikâyeti üzerine mahkemece hükmün infazının devamına karar verilir. Bu fıkra hükümleri, 30/4/2021 tarihine kadar işlenmiş ve yargılaması devam eden suçlar bakımından, çek bedelinin ödenmeyen kısmının onda birinin 30/6/2022 tarihine kadar ve bu fıkrada belirtilen taksitlerin süreleri içinde alacaklıya ödenmesi koşuluyla, infaz aşamasında uygulanabilir." şeklindeki düzenleme uyarınca Çek Kanununun 5. maddesi uyarınca verilen mahkumiyetlerin infazlarının durdurulduğu, bu mahkumiyetlerin tüm sonuçlarıyla ortadan kalkmasına yönelik imkan getirildiği, dosya konusu olayda sanığın tekerrüre esas ilamında yer alan mahkumiyetin de söz konusu düzenleme kapsamında olduğu ve bu yola başvurmak için öngörülen sürenin 30.06.2022 tarihinde son bulduğu anlaşılmakla, mevcut haliyle infazı durdurulan ve çek bedelinin geçici 5. maddede gösterilen usulde ödenmesi halinde ortadan kalkma ihtimali bulunan mahkumiyetin tekerrüre esas alınamayacağı kabul edilmekle,

Kanun yararına bozma talebine atfen düzenlenen ihbarnamedeki bozma isteği, incelenen dosya kapsamına göre yerinde görüldüğünden, Ankara 44. Asliye Ceza Mahkemesinin 17/10/2019 tarihli ve 2018/1238 E., 2019/803 K. sayılı kararının CMK’nın 309/4-d maddesi uyarınca KANUN YARARINA BOZULMASINA, CMK'nın 309/4-d maddesindeki “Hükümlünün cezasının kaldırılmasını gerektiriyorsa cezanın kaldırılmasına, daha hafif bir cezanın verilmesini gerektiriyorsa bu hafif cezaya Yargıtay ceza dairesi doğrudan hükmeder.” şeklindeki düzenleme gereği bozma nedenine göre uygulama yapılarak, hüküm fıkrasının tekerrüre ilişkin altıncı paragrafının hükümden çıkarılması ve diğer hususların aynen bırakılmasına, infazın ve müteakip işlemlerin mahallinde buna göre yapılmasına, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 26.10.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/28093, Karar No: 2014/1250, Tarih: 16.01.2014

**3. Ceza Dairesi         2013/28093 E.  ,  2014/1250 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Düşme

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

Suça konu orman alanında bulunan sabit tesis niteliğindeki ağaçların müsaderesine karar verilmemiş olması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden CMUK'un 322. maddesi uyarınca hüküm fıkrasına "suça konu yerde bulunan sabit tesis niteliğindeki ağaçların müsaderesine, davada kendisini vekil ile temsil ettiren katılan idare lehine 600 TL nisbi vekalet ücretinin sanıktan alınarak katılan idareye verilmesine" ibaresinin eklenmek suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 16.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15473, Karar No: 2017/7687, Tarih: 12.10.2017

**21. Hukuk Dairesi         2016/15473 E.  ,  2017/7687 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, 10/12/1987-03/10/2000 tarihleri arasındaki dönemde 1479 sayılı yasaya göre bağ-kur sigortalısı olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

K A R A R

Dava, davacının 10/12/1987-03/10/2000 tarihleri arasında 1479 sayılı Yasa kapsamında sigortalı olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, davacının 10/12/1987 tarihinden beri devam eden oda kaydının ve 11/08/2000 tarihinden beri devam eden vergi kaydının bulunduğu, 25/06/2001 tarihinde Kurum kayıtlarına giren giriş bildirgesine göre 04/10/2000 tarihi itibariyle Bağ-Kur sigortalılık tescilinin yapıldığı anlaşılmaktadır.

1.4.1972 tarihinde yürürlüğe giren 1479 sayılı Yasanın 24. maddesinde zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için esnaf sicili veya kanunla kurulu meslek kuruluşu kaydı aranırken 20.4.1982 tarihinde yürürlüğe giren 2654 sayılı Yasa ile 1479 sayılı Yasanın 24. maddesi değiştirilecek zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için gelir vergisi mükellefi olması şartı getirilmiş ancak gelir vergisinden muaf olanlar için meslek kuruluşuna kayıtlı olma yeterli görülmüş, 22.3.1985 tarihinde yürürlüğe giren 3165 sayılı Yasa ile 24. madde değiştirilerek zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için vergi kaydı veya esnaf sicil kaydı veya oda kaydının bulunması yeterli görülmüş, 2.8.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4956 sayılı Yasa ile 24. madde değiştirilerek zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için gelir vergisi mükellefi olma şartı getirilmiş ancak gelir vergisinden muaf olanlar için esnaf sicil kaydı ve oda kaydının bir arada bulunması yeterli görülmüştür.

1479 sayılı Yasa'ya 4956 sayılı Yasa ile eklenen Geçici 18. maddesinde; bu Kanuna göre sigortalılık niteliği taşıdıkları halde 04.10.2000 tarihine kadar kayıt ve tescilini yaptırmamış olan sigortalıların sigortalılık hak ve mükellefiyetlerinin 04.10.2000 tarihinden itibaren başlayacağı, ancak bu Kanuna göre zorunlu sigortalı olarak tescil edilmiş olanların sigortalılıklarının, bu kanunun yürürlük tarihinden itibaren altı ay içinde kuruma yazılı olarak başvurmaları ve 20.4.1982-4.10.2000 tarihleri arasındaki vergi kayıtlarını belgelemek ve belgelenen bu sürelere ilişkin olarak prim borçlarının tamamını tebliğ tarihinden itibaren 1

yıl içinde ödemek kaydıyla bu sürelerin sigortalılık süresi olarak değerlendirileceği bildirilmiştir.

yıl içinde ödemek kaydıyla bu sürelerin sigortalılık süresi olarak değerlendirileceği bildirilmiştir.

4956 sayılı Yasanın yürürlüğe girdiği 02/08/2003 tarihine kadar tescilleri, prim ödemeleri veya tescil başvuruları yoksa aynı tarihten sonra sadece aynı yasa ile 1479 sayılı Yasaya eklenen geçici 18. maddeye göre vergide kayıtlı olan süreleri için borçlanma haklarını kullanarak sigortalılık süresi elde edebilirler. Geçmişe yönelik hizmetlerini tespit ettiremezler. 02/08/2003 tarihinden önceki tarihte Kuruma tescil edilmiş, giriş bildirgesi vermiş veya bir şekilde kendi adına tescil isteği yerine geçecek şekilde prim ödemiş olan ve 1479 sayılı Yasa kapsamında kendi adına veya hesabına bağımsız çalışanlar, 20/04/1982 tarihinden itibaren vergi kaydına dayalı olarak, 22/03/1985 tarihinden itibaren de esnaf sicili veya meslek kuruluşu kayıtlarına dayalı olarak sigortalılıklarının tespitini isteyebilirler.

Somut olayda, davacının giriş bildirgesinin Kuruma kayıt tarihinin 25/06/2001 olduğu ve 10/12/1987 tarihinden itibaren devam eden oda kaydının bulunduğu anlaşıldığından 10/12/1987 tarihinden Kurum tarafından tescilinin yapıldığı 04/10/2000 tarihine kadar 1479 sayılı Yasa kapsamında Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespitine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA,temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine,

12/10/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/15061, Karar No: 2024/8356, Tarih: 03.07.2024

**6. Ceza Dairesi         2022/15061 E.  ,  2024/8356 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/2959 E., 2022/142 K.

SUÇ : Konutta geceleyin silahla yağma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'', aynı Kanunun 294. maddesinin ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' ve aynı Kanunun 301. maddesinin ''Yargıtay, yalnız temyiz başvurusunda belirtilen hususlar ile temyiz istemi usule ilişkin noksanlardan kaynaklanmışsa, temyiz başvurusunda bunu belirten olaylar hakkında incelemeler yapar.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık müdafiinin temyiz sebinin yağma suçunun unsurlarının oluşmadığına, sanığın yağma suçu saiki taşımadığına, atılı suçun vasıflandırılmasında ve ceza tayininde hataya düşüldüğüne, ... cezanın yüksek olup fiil ile orantılı olmadığına, Türk Ceza Kanun'u 150/2 madde hükmünün dikkate alınmamasının kanuna aykırı olduğuna ilişkin olduğu belirlenerek, anılan sebeplere yönelik yapılan incelemede;

Sanık ile katılanın arkadaş oldukları ve sanık ile tanık A.K'nin olay günü saat 20.00 sıralarında, katılanın ikametine misafir olarak geldikleri, uzun süre birlikte oturup sohbet ettikleri, saat 03.15 sıralarında katılanın, sanık ile tanığa "Saatin geç olduğunu" söyleyip evlerine gitmelerini istediği, tanık A.K. "Tamam" diyerek evden çıkmaya hazırlanırken sanık ...'ın herhangi bir karşılık vermeden, katılanın çantasında bulunan cüzdanına yönelerek içinde buluna 328,00 TL kadar nakit parayı, katılana sormadan aldığı, durumu gören katılanın "Bırak onu ne yapıyorsun" şeklinde tepki gösterdiği halde sanığın paraları geri bırakmadığı, parasın geri alamayacağını anlayan katılanın, arkadaşı olan diğer tanık A.K.A'yı telefonla arayarak durumu anlatıp yardım istediği, ancak sanığın bu defa katılanın elinden cep telefonunu da çekip zorla aldığı ve geri istese de katılana vermediği gibi evden de ayrılmadığı, 20 dakika kadar sonra tanık A.K.'nin eve geldiği ve sanığa "Aldığı paralar ile telefonu iade edip gitmesini" söylediği, ancak sanığın bu defa bıçak çıkarttığı, bunun üzerine tanıkların sanığı tutarak zapt ettikleri ve katılanın ve tanık A.K.'nin koşarak evden dışarı kaçtığı, ve evin kapısını sanığın üzerine kilitleyerek dairenin dışından polisi aradıkları, bir süre sonra olay yerine polislerin gelmesi üzerine sanığın da dışarı çıktığı ve katılandan aldığı cep telefonu, olayda kulladığı bıçak ile evden aldığı bıçağı kolluk görevlilerine rızasıyla teslim ettiği, 328,00 TL paranın sanığın üzerinde ele geçtiği, eylemde evin içerisinde sanık katılana bıçak gösterdiğinde ve tanıklar sanığı tuttuğunda müştekinin direncinin kırılıp kırılmadığı, mağdurun direncinin kırılması halinde yağma suçunun tamamlanacağı aksi halda teşebbüste kalacağı ve dolayısıyla yağma suçunun teşebbüs aşamasında kalıp kalmadığı hususu denetime olanak verecek biçimde karar yerinde tartışılmadan tamamlandığı kabul edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan,hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 304/2. maddesi uyarına yeniden incelenmek ve hüküm verilmek üzere dosyanın Antalya 6. Ağır Ceza Mahkemesine, bir örneğinin ise Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmesine,

03.07.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.