muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/1170, Karar No: 2015/4905, Tarih: 18.03.2015

Taraflar arasındaki temel uyuşmazlık, asıl işveren alt işveren ilişkisinin muvazaaya dayanıp dayanmadığı ve bunun işçilik haklarına etkileri noktasında toplanmaktadır.

Alt işveren; bir iş yerinde yürütülen mal ve hizmet üretimine ilişkin asıl işin bir bölümünde veya yardımcı işlerde, işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren alanlarda iş alan ve bu iş için görevlendirdiği işçilerini, sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren olarak tanımlanabilir. Alt işverenin iş aldığı işveren ise asıl işveren olarak adlandırılabilir. Bu tanımlamalara göre asıl işveren - alt işveren ilişkisinin varlığından söz edebilmek için iki ayrı işverenin olması, mal veya hizmet üretimine dair bir işin varlığı, işçilerin sadece asıl işverenden alınan iş kapsamında çalıştırılması ve tarafların muvazaalı bir ilişki içine girmemeleri gerekmektedir.

Alt işverene yardımcı işin verilmesinde bir sınırlama olmasa da, asıl işin bir bölümünün teknolojik uzmanlık gerektirmesi zorunludur. 4857 sayılı İş Kanununun 2 nci maddesinde, asıl işveren alt işveren ilişkisinin sınırlandırılması yönünde yasa koyucunun amacından da yola çıkılarak, asıl işin bir bölümünün alt işverene verilmesinde “işletmenin ve işin gereği” ile “teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işler” ölçütünün bir arada bulunması şarttır. Yasanın 2 nci maddesinin altıncı ve yedinci fıkralarında “işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işler” sözcüklerine yer verilmiş olması bu gerekliliği ortaya koymaktadır. Alt İşverenlik Yönetmeliğinin 11 inci maddesinde de yukarıdaki anlatımlara paralel biçimde, asıl işin bir bölümünün alt işverene verilebilmesi için “işletmenin ve işin gereği ile teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektirmesi” şartlarının birlikte gerçekleşmesi gerektiği belirtilmiştir.

İşverenler arasında muvazaalı biçimde asıl işveren alt işveren ilişkisi kurulmasının önüne geçilmek amacıyla İş Kanununun 2 nci maddesinde bazı muvazaa kriterlerine yer verilmiştir. Muvazaa Borçlar Kanununda düzenlenmiş olup, tarafların üçüncü kişileri aldatmak amacıyla, kendi gerçek iradelerine uymayan, aralarında hüküm ve sonuç meydana getirmesini arzu etmedikleri, görünüşte bir anlaşma olarak tanımlanabilir. Muvazaada, taraflar arasında üçüncü kişileri aldatma kastı bulunmakta ve sözleşmedeki gerçek amaç gizlenmektedir. Muvazaa genel ispat kuralları ile ispat edilebilir. Bundan başka İş Kanununun 2 nci maddesinin yedinci fıkrasında sözü edilen hususların, aksi kanıtlanabilen adi kanunî karineler olduğu kabul edilmelidir.

5538 sayılı Yasa ile İş Kanununun 2 nci maddesine bazı fıkralar eklenmiş ve kamu kurum ve kuruluşlarıyla sermayesinin yarısından fazlasının kamuya ait olan ortaklıklara dair ayrık durumlar düzenlenmiştir. Ancak, maddenin diğer hükümleri değişikliğe tabi tutulmadığından, asıl işveren alt işveren ilişkisinin unsurları ve muvazaa öğeleri değişmemiştir. Yasal olarak verilmesi mümkün olmayan bir işin alt işverene bırakılması veya muvazaalı bir ilişki içine girilmesi halinde, işçilerin baştan itibaren asıl işverenin işçileri olarak işlem görecekleri 4857 sayılı Kanunun 2 nci maddesinin yedinci fıkrasında açık biçimde ifade edilmiştir. Kamu işverenleri bakımından farklı bir uygulamaya gidilmesi hukuken korunamaz. Muvazaaya dayanan bir ilişkide işçi, gerçek işverenin işçisi olmakla kıdem ve unvanının dışında bir kadro karşılığı çalışması ve diğer işçilerle aynı ücreti talep edememesi, İş Kanununun 5 inci maddesinde öngörülen eşitlik ilkesine aykırılık oluşturur. Yine koşulların oluşmasına rağmen işçinin toplu iş sözleşmesinden yararlanamaması, Anayasal temeli olan sendikal hakları engelleyen bir durumdur. Dairemizin kararları da bu doğrultudadır.

İş Kanununun 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 15.5.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5763 sayılı Yasanın 1 inci maddesiyle değiştirilmiş ve alt işverenin işyerini bildirim yükümü getirilmiştir. Alt işveren bu bildirimi asıl işverenle aralarında düzenlenmiş olan yazılı alt işverenlik sözleşmesi ve gerekli belgelerle birlikte yapmak durumundadır. Alt işverenlik sözleşmesi ilgili bölge müdürlüğü ile gerektiğinde iş müfettişleri tarafından incelenecek ve kurumca re’sen muvazaa araştırması yapılabilecektir.

Muvazaanın tespiti halinde bu yönde hazırlanan müfettiş raporu ilgililere bildirilir ve ilgililer altı iş günü içinde yetkili iş mahkemesine itiraz edebilirler. İş Müfettişliği tarafından hazırlanan muvazaalı alt işverenlik ilişkisinin tespit edildiği rapora ilgililerin süresi içinde itiraz etmemesi ya da mahkemece muvazaalı işlemin varlığına dair hüküm kurulması ve verilen kararın kesinleşmesi halinde, alt işverenliğe dair tescil işlemi iptal edilir. Bu halde alt işveren işçileri başlangıçtan itibaren asıl işverenin işçileri sayılır.

Asıl işveren alt işveren ilişkisi ve muvazaa konuları, 5763 sayılı Yasayla iş kanununda yapılan değişiklikler ve buna bağlı olarak çıkarılan Alt İşveren Yönetmeliğinin ardından farklı bir anlam kazanmıştır. Yönetmelikte “yazılı alt işverenlik sözleşmesi”nden söz edilmiş ve çeşitli tanımlara yer verilmiştir.

Alt İşveren Yönetmeliğinde;

1) İşyerinde yürütülen mal veya hizmet üretimine ilişkin asıl işin bir bölümünde uzmanlık gerektirmeyen işlerin alt işverene verilmesini,

2) Daha önce o işyerinde çalıştırılan kimse ile kurulan alt işverenlik ilişkisini,

3) Asıl işveren işçilerinin alt işveren tarafından işe alınarak hakları kısıtlanmak suretiyle çalıştırılmaya devam ettirilmesini,

Alt İşveren Yönetmeliğinde;

1) İşyerinde yürütülen mal veya hizmet üretimine ilişkin asıl işin bir bölümünde uzmanlık gerektirmeyen işlerin alt işverene verilmesini,

2) Daha önce o işyerinde çalıştırılan kimse ile kurulan alt işverenlik ilişkisini,

3) Asıl işveren işçilerinin alt işveren tarafından işe alınarak hakları kısıtlanmak suretiyle çalıştırılmaya devam ettirilmesini,

4) Kamusal yükümlülüklerden kaçınmak veya işçilerin iş sözleşmesi, toplu iş sözleşmesi yahut çalışma mevzuatından kaynaklanan haklarını kısıtlamak ya da ortadan kaldırmak gibi tarafların gerçek iradelerini gizlemeye yönelik işlemleri, ihtiva eden sözleşmeler muvazaalı olarak açıklanmıştır.

Somut olayda davacı dava dilekçesinde alt işverenler nezdinde otomasyon görevlisi adı altında asıl işin bir bölümü olan veri giriş, hasta kayıt, doktorlara ait tüm tıbbi kayıt ve veri işlemlerinde yardımcı olarak çalıştırıldığını, kayıt işlemlerini tutup röntgen ve kan tahlili işlemlerini yaptığını, röntgen teknisyenlerinin işini yaptığını, çekilen röntgenin çıktısının alınıp okutulması, doktorun uygulayacağı enjeksiyonun hazırlanması, ilaçların girilmesi, enjeksiyona çekilmesi, doktor hasta tanı giriş işleminin yapılması, doktor gözetiminde rapor yazılması ve okunması, bazı raporların teknisyenlerle birlikte hazırlanması, tansiyon ölçümü yapılması, raporlar ve sevk işlemlerinin medulaya girilmesi gibi hastanenin asıl işleri yaptığını iddia etmiş ise de davacının bu davasıyla birlikte seri olarak açılmış bulunan dava dosyalarında her bir davacının tam olarak hastanede ne iş yaptıkları açıklığa kavuşturulmamıştır. Otomosyon görevlisi olarak işe alınan davacıların her birinin hastanede fiilen ne iş yaptıkları otomasyon görevlisi olarak sadece veri girişi ve evrak kayıt işlemlerini mi yaptıkları yoksa davacının iddiası gibi asıl iş kapsamında yer alan işlerdemi çalıştırıldıkları hususu gerek işyeri belgeleri gerek davacıların her birinin görevlendirme belgeleri getirtilerek ve tanıkların da her bir davacı bakımından tek tek fiilen hangi işleri yaptıkları sorularak ayrıntılı beyanlarının tespiti suretiyle dinlenmesi ve bu şekilde davacıların her birinin ayrı ayrı fiilen ne iş yaptıkları açıklığa kavuşturarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik incelemeyle davanın reddine karar verilmiş olması hatalı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 18.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6831, Karar No: 2015/18017, Tarih: 21.10.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/6831 E.  ,  2015/18017 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Siirt 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 05/09/2014

NUMARASI : 2014/464-2014/780

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmış ise de; alınan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

Dava konusu taşınmaz karışık meyve bahçesi niteliğinde kabul edilmesine rağmen, hakim olan meyve ağaçlarının cinsi bilirkişi raporunda belirtilmemiştir.

Bu durumda; mahallinde bilirkişi kurulu eşliğinde keşif yapılarak dava konusu taşınmaz üzerindeki meyve ağaçlarının cins ve adetleri ayrı ayrı belirtilmek suretiyle karışık meyve bahçesi veya kapama meyve bahçesi niteliği taşıyıp taşımadığı tespit edilip var olan meyve ağaçlarından elde edilecek ürün miktarı ve toplam kg. satış fiyatları ile dekara üretim giderleri ilgili İl Gıda Tarım Müdürlüğünden sorulup, araştırılarak sonucuna göre karar verilmesi gerektiği düşünülmeden, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 21/10/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2894, Karar No: 2024/3875, Tarih: 15.04.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/2894 E.  ,  2024/3875 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/3687 E., 2023/3708 K.

KARAR : Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Antalya 2. İş Mahkemesi

SAYISI : 2022/157 E., 2023/178 K.

Taraflar arasındaki tarımsal ürün bedellerinden yapılan prim tevkifata ve devam eden tarımsal faaliyete istinaden 2926 sayılı Kanun kapsamında Tarım Bağ-Kur sigortalılığının tespiti davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I.DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacının Antalya ili Korkuteli ilçesinde 01.10.1998 başından itibaren çiftçilik yaptığını, hem ziraat odası hem de Tütün, Tütün Mamulleri, Tuz ve Alkol İşletmeleri (... Gayrimekul A.Ş.) kaydının olduğunu, kendi adına kayıtlı arsa, bahçe ve tarlaları bulunduğunu, davacının sigorta başlangıç tarihinin 1998/10 dönemi gözükmesine rağmen primlerinin '0' olarak gözüktüğünü, devam eden dönemler için sigortalı sayılmadığını, 2010 yılının 7. ayına kadar SGK kaydının olduğunu, bu dönemlerde sigortalı sayılarak hizmetlerinin birleştirilmesi için davalı Kuruma başvurduğunu, talebinin reddedildiğini belirterek davacının 01.10.1998 - 31.12.2003 tarihleri arasında zorunlu Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II.CEVAP

Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde özetle; davacı ...'in 27.05.2015 tarihli başvurusuyla, 21.09.1998 tarihinde ... Gayrimenkul A.Ş.'ye teslim edilen anason ürününden yapılan tevkifata istinaden 01.10.1998 tarihli kaydının yapıldığını, sigortalının 1998 yılından ziraat oda kaydı, tarım kredi kooperatif kaydı veya tarla tapusu bulunmadığından 31.12.1998 tarihi itibariyle terk kodu verilerek sigortalılık süresinin durdurulduğunu, davacının 2002 yılında ziraat oda kaydının başladığını gösterir kayıt formunun Kurum kayıtlarına ilk intikal ettiği 2015 yılında sigortalının vergi mükellefliği ve Esnaf Bağ-Kurlu'luğu devam ettiğinden davacının Tarım Bağ-Kur'una herhangi bir devam kaydı verilemediğini, sigortalının ilk tescili Esnaf Bağ-Kurunun ilk tescil tarihi olan 30.07.2010 tarihi olup sigortalının Tarım Bağ-Kur'da 01.10.1998-31.12.1998 tarihleri arasında olan 90 günlük hizmetini, talepte bulunduğu taktirde ihya edebileceğini, bu tarihler dışında, sigortalının Tarım Bağ-Kurda ihyaya konu olabilecek herhangi bir hizmeti bulunmadığını ileri sürerek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III.İLK DERECE MAHKEME KARARI

İlk Derece Mahkemesi tarafından; dosyaya celbedilen belgelerin incelemesinden davacının tevkifat bulunan 1998/10-11-12 ayları yönünden ihya talebinin bulunmadığı, bu süre dışında tarım sigortalılık iradesini ortaya koyacak yönde, herhangi bir başvurusu, prim ödemesi, ürün satışı veya bu satışlardan yapılan prim tevkifatı veya Kuruma intikal eden tevkifatı bulunmadığından davanın reddine karar verilmiştir.

IV.İSTİNAF

A.İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf yoluna başvurmuştur.

B.İstinaf Sebepleri:

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle, İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve yasaya aykırı olduğunu, hatalı karar verildiğini, talep konusu dönemde müvekkilinin çiftçilikle uğraştığının kayıtlarla ... olduğunu, tanık beyanları da dikkate alındığında davanın kabulü gerektiğini beyanla istinaf başvurunda bulunmuştur.

C.Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye mahkemesi tarafından; Kurum kayıtlarından davacının ilk Bağ-Kur girişinin ürün tevkifatı nedeniyle 01.10.1998 tarihi olduğu, buna göre 1998/10/11/12. aylarında tarım sigortalısı olduğu; 2002 ve 2003 yıllarında çiftçi kayıt sisteminde bulunduğu; 20.08.2002 tarihinde Ziraat Odasına kayıtlı olduğu, ancak primi karşılamadığından Kurumca gün verilemediğinin tespit edildiği, 5510 sayılı Kanun'un 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe girerek ziraat odasına kayıtlı olanların doğrudan Tarım Bağ-Kur'lusu olacağı kabul edilmiş ise de 2926 sayılı Kanun'un geçerli olduğu dönemde ziraat odası kaydı tek başına yeterli olmadığı, davacının prim ödemesi, ürün satışı ve bu satışlardan yapılan Kurum tevkifatı bulunmadığı, İlk Derece Mahkemesince davanın reddine yönelik verilen kararın kanuni ve hukuki gerekçeleri ile dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre Mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden kanuna aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V.TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle, taşınmazların kiralanması suretiyle tarımsal faaliyette bulunulduğuna ilişkin kira sözleşmesi ile tanık beyanlarının bulunduğunu, müvekkilinin kış mevsiminde çocuklarının yanında olup yaz mevsiminde köye döndüğünü, müvekkilinin elde ettiği ürünleri tütün ekicileri tekel birliğine verdiğine dair makbuzların olduğunu, ÇKS ve ziraat odası kaydı bulunduğunu beyanla İlk Derece Mahkemesi tarafından gerekli inceleme ve değerlendirme yapılmadan karar verildiğini belirterek temyiz isteminde bulunmuştur.

C.Gerekçe

1.Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

C.Gerekçe

1.Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava devam eden tarımsal faaliyet ile teslim edilen tarımsal ürün bedellerinden yapılan prim kesintisine istinaden 2926 sayılı Kanun kapsamında Tarım Bağ-Kur sigortalılığının tespiti davasıdır.

2.İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri ile 2926 sayılı Tarımda Kendi Adına ve Hesabına Çalışanlar Sosyal Sigortalar Kanunu'nun 2, 7, 9, 10, 36 ncı maddeleri ilgili hükümlerdir.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, dosyada yer alan tüm bilgi ve belgelerin incelenmesinde verilen hükmün yerinde olduğu anlaşılmakla davacı vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

15.04.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4805, Karar No: 2011/9042, Tarih: 30.12.2011

**22. Hukuk Dairesi         2011/4805 E.  ,  2011/9042 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İnegöl 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 14/04/2010

Davacı vekili, mahkemeye vermiş olduğu dava dilekçesinde özetle; feshin geçerli bir nedene dayanmadığından geçersiz olduğunu, fesih bildiriminde feshin sebebinin açık ve kesin bir şekilde belirtilmediğini,  müvekkilinin fesih konusu ile ilgili savunmasının alınmadığını, feshin en son çare olması gerektiğini, tüm bu sebeplerle,  müvekkilinin iş akdinin feshinin geçersizliğine, işe iadesine,  çalışmadığı süre içerisinde doğmuş ve doğacak olan 4 aylık ücret ve sosyal haklarının faizi ile birlikte ödenmesine,  işe başlatılmama durumunda  8 aylık ücret  tutarında faizi ile birlikte tazminat ödemesine karar verilmesini, yargılama gideri ve vekalet ücretinin davalıya yükletilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, mahkemeye vermiş olduğu cevap dilekçesinde özetle;   davacının iş akdine son verildiği tarihte  davalı iş yerinde çalışan  işçi sayısının kanunda iş güvencesi kapsamının sınırı olarak belirlenen 30 işçi limitinden az olduğunu,  davanın süresinde açılmadığını, davacının iş akdi her ne kadar 31.12.2008 tarihinde feshedilmiş ise de fesih bildiriminin davacıya 23.12.2008 tarihinde tebliğ edildiğini, davacıya savunmaya davet yazısının tebliğ edildiğini, belirtilen gün ve saatte savunma yapmak için hazır bulunmadığı gibi yazılı bir beyandada bulunmadığını, fesih sebebinin davacıya açık ve kesin bir dille anlatıldığını, gerçektende davacının sorumlu olduğu satışlardan dolayı müvekkili firmanın büyük zarar gördüğünü, davacının satış yaptığı biltar firmasından 484.000 TL  ... isimli şahıstan 330.000 TL, İçelli firmasından 140.000 TL müvekkilinin alacaklı olduğunu, davalı müvekkilinin bu firmalara yapılan satışın akabinde toplam zararının  1.400,00 TL  yi geçtiğini, borçlu firmaların henüz satışların yapıldığı zamanda borca batık olmaları sebebiyle bu tahsilatın yapılmasının imkansız olduğunu, bu alacaklarla ilgili icra dosyalarının bulunduğunu, bu hususların fesih bildiriminde davacıya açıkça anlatıldığını, bunun için fesihin son çare olduğunu, bu nedenlerle açılan davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece; ekonomik sorunlar sebebiyle  tahsil edemediği alacakları nedeniyle davacının sorumlu tutulduğu, aynı tarihlerde davalı işverenin bayilerinden  birinin  intiharı

sebebiyle  borçlarını ödeyememesinden dolayı  şirketin girdiği zararın da müsebbibinin davacı olarak görüldüğü, bu haliyle  yaşanan tüm olumsuzlukların davacı üzerinde bırakılmaya çalışıldığı, feshin geçerli nedene dayanmadığı gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiştir.

sebebiyle  borçlarını ödeyememesinden dolayı  şirketin girdiği zararın da müsebbibinin davacı olarak görüldüğü, bu haliyle  yaşanan tüm olumsuzlukların davacı üzerinde bırakılmaya çalışıldığı, feshin geçerli nedene dayanmadığı gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiştir.

Davalı vekili ; davacının şirketi zarara soktuğu ve feshin haklı olduğuna ilişkin  Bursa 5. İcra müdürülüğünün 2008/14660,14753,13252 ve 2007/ 691 ile Bursa 8. İcra müdürlüğünün 2009/691 ve Mudanya icra müdürlüğünün 2008/1370 takip sayılı dosyalarının dayanak olduğunu ileri sürmüştür. Söz konusu icra dosyaları getirtilip, bilirkişi aracılığıyla davacının satış yaptığı firmanın satış sırasında mali durumunun bozuk olup olmadığı, davacının mali durumu bozuk olduğunu bilmesinin mümkün olup olmadığı, kısaca ödenmeyen çeklerden dolayı davacının kusurlu olup olmadığı araştırılarak sonuca göre karar verilmelidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 30/12/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/14766, Karar No: 2025/398, Tarih: 14.01.2025

**9. Hukuk Dairesi         2024/14766 E.  ,  2025/398 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2024/226 E., 2024/342 K.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak verilen karar; davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davalı Bakanlığa bağlı işyerinde çalıştığını, sendika üyesi olduğunu, davacının ticaret meslek lisesi mezunu olduğunu, işe alındığı tarihte yürürlükte bulunan toplu iş sözleşmesi hükümleri uyarınca deneme süresi sonunda kesin kabul esnasında davacının 2 (iki) üst dereceye intibak ettirilmesi gerektiğini; ancak davalı Kurum tarafından ticaret meslek liselerinin lise muadili teknik öğrenim veren okul olmadığı gerekçesiyle kesin kabul sırasında 2 (iki) derece yerine 1 (bir) derece verildiğini, bu nedenle ücret alacaklarının da eksik ödendiğini ileri sürerek davacının kesin kabul esnasında 2 (iki) üst dereceye intibakının yapılması gerektiğinin tespiti ile fark ücret, fark akdi ikramiye ve fark ilave tediye alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; alacakların zamanaşımına uğradığını, davacının işe alındığı tarihte işyerine ibraz ettiği diploma gereği alındığı iş ve meslek kolu ile herhangi bir ilişkisi bulunmadığından deneme süresinde bir kademe artırıldığını, müvekkili ile Millî Eğitim Bakanlığı arasında yapılan koordineye göre 6764 sayılı Millî Eğitim Bakanlığının Teşkilat ve Görevleri Hakkında Kanun Hükmünde Kararname ile Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun (6764 sayılı Kanun) ile 3795 sayılı Bazı Lise, Okul ve Fakülte Mezunlarına Unvan Verilmesi Hakkında Kanun'un (3795 sayılı Kanun) 3. maddesinde yapılan değişiklik ile 09.12.2016 tarihinden önce meslek lisesi mezunu olarak işe başlatılan işçilerin, lise muadili teknik öğrenim veren okul mezunu olarak sayılamayacağını ve bu nedenle de toplu iş sözleşmeleri gereğince deneme süresi sonucunda verilen ilave bir üst ücret derecesine hak kazanmalarına imkân bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI