muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/5265, Karar No: 2021/2535, Tarih: 04.03.2021

**19. Ceza Dairesi         2019/5265 E.  ,  2021/2535 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Beraat, Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

I-Sanık ... hakkında kurulan beraat hükmüne yönelik katılan vekilinin temyiz talebinin incelenmesinde;

Eyleme ve yükletilen suça yönelik katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA,

II-Sanık ... hakkında kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;

6455 sayılı Kanunla değişik 5607 sayılı Kanunun 3/18. maddesi ile 6545 sayılı Kanunla değişik 5607 sayılı Kanunun 3/18. Maddesi delaleti ile aynı kanunun 3/5, 3/10 ve 3/22. maddeleri arasında lehe ve aleyhe kanun değerlendirilmesinde; suça konu gümrük kaçağı sigaraların gümrüklenmiş değerinin fahiş olması halinde 6455 sayılı Kanunla değişik 5607 sayılı Kanunun 3/18. Maddesinin lehe sonuç doğurduğu ve buna göre hüküm kurulması gerektiği kabul edilmiştir.

Hükümden sonra 15.04.2020 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanunun 62. maddesi ile değişik 5607 sayılı Kanun'un 5. Maddesi uyarınca, kovuşturma aşamasında "etkin pişmanlık" hükümlerinin uygulanmasının olanaklı hale geldiği anlaşılmakla, ilgili hükümlerin uygulanma koşullarının bulunup bulunmadığı araştırılarak sonucuna göre sanıkların hukuki durumunun yerel mahkemece yeniden değerlendirilmesi zorunluluğu,

2-UYAP ortamında yapılan araştırmada, sanık hakkında temyiz davasına konu olan (aynı) suçtan açılan başka bir kamu davasında İnegöl 1.Asliye Ceza Mahkemesince 2014/205 E., 2017/140 K. Sayılı "mahkumiyet" hükmü verildiğinin tespit edilmesi karşısında;

Yerel mahkemece; UYAP kayıtları taranarak, sanık hakkında aynı suçtan açılmış başkaca ceza dava dosyası dosyalarının bulunup bulunmadığı da tespit edilip hukuki kesintinin iddianamenin düzenlenmesiyle gerçekleşeceği gözetilmek suretiyle bu dosyalar arasında TCK'nin 43/1. maddesinin uygulanması gerekip gerekmediğinin tartışılması ve ulaşılacak sonuca göre yargılama süreçlerinin akıbeti ile sanığın hukuki durumunun tayin ve takdir edilmesi zorunluluğu,

3-Sanık hakkında doğrudan hükmolunan adli para cezasının, ödenmemesi halinde hapis cezasına çevrilebileceğinin ihtarına karar verilmesi ile yetinilmesi gerekirken infazda yetkiyi kısıtlayacak şekilde hapis cezasına karar verilmesi,

3-Sanık hakkında doğrudan hükmolunan adli para cezasının, ödenmemesi halinde hapis cezasına çevrilebileceğinin ihtarına karar verilmesi ile yetinilmesi gerekirken infazda yetkiyi kısıtlayacak şekilde hapis cezasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekili ile Sanık ...'ın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 04/03/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3464, Karar No: 2014/21933, Tarih: 05.11.2014

**12. Ceza Dairesi         2014/3464 E.  ,  2014/21933 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : TCK'nın 179/3 delaletiyle 179/2, 62, 50/1, 52/4, 50/6. maddeleri gereğince mahkumiyet

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın alkometre ile yapılan ölçümün hatalı olduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-TCK'nın 50/6. maddesinde bulunan “yaptırımın” ibaresinin 01/03/2008 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanan 26/02/2008 tarih 5739 sayılı Kanunun 4. maddesi ile “tedbirin” olarak değiştirilmesi, maddenin birinci fıkrasının “a” bendi uyarınca hapis cezasının paraya çevrilmesi seçenek yaptırım, diğer bentlerde düzenlenen hususların ise seçenek tedbir niteliğinde olması, TCK'nın 50/6. maddesinde hüküm kesinleştikten sonra Cumhuriyet savcılığınca yapılan tebligata rağmen otuz gün içinde seçenek tedbirin gereklerinin yerine getirilmesine başlanmaması veya başlanıp da devam edilmemesinin sonuçlarının düzenlenmesi karşısında, sanık hakkında hükmolunan hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi esnasında TCK'nın 50/6. maddesine yer verilmesi,

2-Sanık hakkında hükmolunan hapis cezası adli para cezasına çevrilirken uygulama maddesinin TCK'nın 50/1-a olarak gösterilmesi gerekirken TCK'nın 50 olarak gösterilmesi,

3- Sanık hakkında hükmedilen 1 ay 20 gün hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi esnasında adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının ve kanun maddesinin gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 232/6. maddesine ve TCK'nın 52/3. maddesine aykırı davranılması,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konularda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hüküm fıkrasının 3. bendi hükümden çıkarılarak yerine “Sanığa verilen 1 ay 20 gün hapis cezasının sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu ve suçun işlenmesindeki özellikler nazara alınarak TCK'nın 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine; TCK'nın 52/3. maddesi gereğince adli para

cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının 50 tam gün olarak belirlenmesine; TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 1.000TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibarelerinin eklenmesi ve hükmün TCK'nın 50/6. maddesinin uygulanmasına ilişkin 5.paragrafının hükümden tamamen çıkarılması suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 05/11/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5122, Karar No: 2019/14476, Tarih: 27.06.2019

**22. Hukuk Dairesi         2019/5122 E.  ,  2019/14476 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Y A R G I T A Y K A R A R I

Miktar veya değeri temyiz kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362/1-(a) maddesi uyarınca temyiz edilemez. Kesinlik sınırı kamu düzeni ile ilgilidir.

Davacı eldeki alacak davası ile; bir kısım işçilik alacağının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir. İlk Derece Mahkemesince 19.01.2017 tarihli kararla, bir kısım işçilik alacaklarının hüküm altına alınmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin 19.01.2017 tarihli kararına karşı istinaf yoluna başvurulmuş ve Bölge Adliye Mahkemesinin 24.05.2017 tarihli kararı ile başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin 24.05.2017 tarihli kararı, Dairemizin 26.10.2017 tarihli ilamıyla, fazla çalışma alacağı yönünden bozulmuş ve dosya İlk Derece Mahkemesine gönderilmiştir. Diğer alacak talepleri yönünden bir bozma sebebi yapılmadığından, hükmün bu kısmı kesinleşmiştir.

İlk Derece Mahkemesince, 05.07.2018 tarihli kararla davacının fazla çalışma alacağı bozma doğrultusunda yeniden belirlenmiş; diğer alacak talepleri hakkında ise bozmadan önceki karar gibi hüküm sonucu tesis edilmiştir. Kararı, davalı ... ve davacı vekili temyiz etmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin 05.07.2018 tarihli kararı, Dairemizin 08.10.2018 tarihli ilamıyla, fazla çalışma alacağı yönünden yeniden bozulmuş ve dosya İlk Derece Mahkemesine gönderilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince, davacının fazla çalışma alacağı bozma doğrultusunda yeniden belirlenmiş; diğer alacak talepleri hakkında ise bozmadan önceki karar gibi hüküm sonucu tesis edilmiştir. Kararı, davalı ... vekili temyiz etmiştir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 341/2. maddesi gereğince, İlk Derece Mahkemesi tarafından verilen ve miktar veya değeri 4.400,00 Türk Lirasını geçmeyen malvarlığı davalarına ilişkin kararlar kesindir.

Bozmadan sonra tesis edilen İlk Derece Mahkemesi kararında, temyiz kesinlik sınırının belirlenmesinde, bozma kararı kapsamı dışında kalan alacaklara dair hüküm kısmının dikkate alınmaması gereklidir. Şu halde dosya içeriğine göre, Dairemizin 08.10.2018 tarihli bozma kararı kapsamında bulunan fazla çalışma alacağı bakımından fazlaya ilişkin haklar saklı tutularak hüküm altına alınan ve temyize konu edilen toplam miktar karar tarihi itibari ile temyiz kesinlik sınırı olan 4.400,00 TL kapsamında kaldığından davalı ... vekilinin temyiz isteminin, 6100 sayılı Kanun'un 341/2, 362/1-(a), 366. ve 352. maddeleri uyarınca REDDİNE, peşin alınan karar harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 27.06.2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1019, Karar No: 2014/10308, Tarih: 22.05.2014

**8. Hukuk Dairesi         2014/1019 E.  ,  2014/10308 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Katılma alacağı

... ve ... aralarındaki katılma alacağı davası hakkında görevsizlik nedeniyle reddine dair ... 4. Asliye Hukuk Mahkemesi'nden verilen 01.11.2013 gün ve 646/668 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı vekili, 2006 tarihinde evlenen tarafların evlilik birliği içinde ... ada ... parsel 20 numaralı, ... ada ... parsel 12 numaralı ve ... ada ... parsel 1 numaralı bağımsız bölümler ile ... plaka sayılı aracın edinilip davalı adına tescil edildiğini açıklayarak edinilmiş mallara katılma rejimi çerçevesinde 200.000 TL'nin davalıdan yasal faizi ile tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, mal rejiminin tasfiyesinden kaynaklanan davada yargılama görevi Aile Mahkemesine ait bulunduğundan davanın reddine dava dosyasının talep halinde görevli mahkemeye gönderilmesine karar verilmiştir. Davalı vekili süresi içinde hükmü temyiz ettikten sonra, davacı vekili imzası onaylı 30.04.3014 tarihli dilekçesinde, davadan feragat ettiklerini açıklamıştır.

Dava dilekçesinin kapsamına göre dava, mal rejimimin tasfiyesi ile evlilik birliği içinde edinilen ve davalı adına tescil edilen taşınmaz ve araç üzerindeki katılma alacağının tahsili istemine ilişkindir. 4787 sayılı Aile Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yargılama Usullerine Dair Kanun'un 4. maddesi; 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun ikinci kitabından üçüncü kısım hariç olmak üzere (TMKm.118-395) kaynaklanan bütün davaların Aile Mahkemesinde bakılacağını hükme bağlamıştır. Bu bakımdan anılan istek bakımından 4787 sayılı Aile Mahkemelerinin Kuruluş Görev ve Yargılama Usullerine Dair Kanun'un 4. maddesi uyarınca Aile Mahkemesi görevlidir.

Ancak, temyiz aşamasında davacı vekili davadan feragat etmiştir. HMK'nun 310. maddesine göre davadan feragat, hüküm kesinleşinceye kadar her zaman yapılabilir. 311. maddesinde ise feragat kesin hüküm gibi hukuki sonuç doğurur. Karar kesinleşinceye kadar davadan feragat mümkün olduğuna, mahkemece, bir karar verilip, davadan el çekildikten sonra temyiz aşamasında davacı vekili tarafından davadan feragat edildiğine ve bu aşamada feragat hakkında karar verme yetkisi görevsiz yerel mahkeme ilamında belirtildiği üzere

görevli aile mahkemesine ait bulunduğundan, davalı vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m. 297/ç) ve HUMK'nun 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, ve aşağıda dökümü yazılı 24,30 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 0,90 TL'nin temyiz eden davalıdan alınmasına, 22.05.2014 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

KARŞI OY

Davacı vekili 31.10.2013 havale tarihli dava dilekçesinde özetle; tarafların 2006 yılında evlendiklerini, bu evlilikten ... isimli bir çocuğun dünyaya geldiğini, davacının 2010 yılında öğretmen olarak atandığını, davalının eczacı olduğunu, evlilik birliği içeresinde edinilen ve davalı adına kayıtlı bulunan ... ada ... nolu parseldeki binanın B blok zemin kat 20 nolu dairesiyle ... ada ... nolu parseldeki binanın 5. kat 12 nolu bağımsız bölümü ve ... ada ... parseldeki yapının zemin kat 1 nolu dairesi ile trafikte davalı adına kayıtlı ... plakalı araç için edinilmiş mallara katılma rejimi nedeniyle 200.000 TL'nin dava tarihinden yasal faiziyle tahsiline ve dava konusu yapı ve araç kaydı üzerine tedbir konulmasına kararı verilmesini istemiştir.

Davalı tarafa dava dilekçesi tebliğ edilmemiştir.

Mahkemece, 31.10.2013 günlü ön inceleme tutanağıyla, dava dilekçesinin görev yönünden reddine, görevli mahkemenin aile mahkemesi olduğunun tespitine, HMK'nun 20. maddesi uyarınca iki haftalık süre içerisinde talep halinde dosyanın ... Aile Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Karar davalı vekili tarafından dilekçesinde yazılı nedenlerle, bozma istekli olarak temyiz edilmiştir.

Davacı vekili 30.04.2014 havale tarihli ekinde kimlik fotokopisi bulunan dilekçesiyle davadan feragat ettiğini ve gereğinin buna göre ifasını istemiştir.

Açıklanan olgular yanların ve mahkemenin bilgisi dahilindedir. Uyuşmazlık, harcı ödenmek suretiyle Asliye Hukuk Mahkemesine açılan iş bu dava nedeniyle, mahkemece ön inceleme tutanağıyla görev yönünden dava dilekçesinin reddinin doğru olup olmadığı ve davalı vekilinin temyizinden sonra davacı vekili tarafından davadan feragat nedeniyle işin esasının incelenip incelenmeyeceğinde toplanmaktadır.

Hemen belirtmek gerekir ki, 4721 sayılı TMK'nun 118 ile 395 maddelerinden kaynaklanan tüm davalara aile mahkemesi sıfatıyla bakılmaktadır. Yine 4722 sayılı Aile Mahkemelerinin Kuruluş Görev ve Yargılama Usullerine Dair Kanun'un 10. maddesinde aynı mealdedir.

Ancak, eldeki dava 31.10.2013 tarihinde Asliye Hukuk Mahkemesine açılmıştır. Yerel mahkemece, UYAP üzerinden temin edilen ve dosyaya konulan taraflara ait nüfus aile kayıt tablosuna göre; 06.11.2013 tarihi itibariyle davacı ve davalı resmi nikahlı olarak evlidirler. Eş anlatımla, taraflar boşanmamışlardır. Mahalli mahkeme kararı ise 01.11.2013 tarihlidir.

Bu durumda, davanın tarafları, dava ve karar tarihi itibariyle resmi nikahla evli olduklarına göre, iş bu davanın Asliye Hukuk Mahkemesine açılması doğrudur. Yerel mahkemenin görevsizlik kararı isabetsizdir.

Bu durumda, davanın tarafları, dava ve karar tarihi itibariyle resmi nikahla evli olduklarına göre, iş bu davanın Asliye Hukuk Mahkemesine açılması doğrudur. Yerel mahkemenin görevsizlik kararı isabetsizdir.

Fakat, davacı vekili kimlik bilgileri HMK'nu hükümlerine göre usulüne uygun onanmayan sadece dilekçesi ekine kimlik belgesi fotokopisi eklenerek sunduğu davadan feragat dilekçesi o yer 4. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 30.04.2014 gün ve 2013/646-668 Esas ve Karar sayılı yazısı ekinde Daireye gönderilmiş olmakla: Yargıtay Hukuk Daireleri ile Bilimsel görüşlerde ittifakla kabul edildiği üzere; tarafların karar kesinleşinceye kadar davanın her aşamasında davadan feragat etmeleri mümkün olduğundan; davacı vekilinin dosyada mevcut Konya 6. Noterliği'nden alınan 28.10.2013 gün ve 1860 yevmiye numaralı vekaletnamesinde davadan feragata yetkili olduğu anlaşılmakla bu konuda bir karar verilmek üzere yerel mahkeme kararının açıklanan nedenlerle BOZULMASI gerekirken: görevsizlik kararının onanmasına ve feragatın görevli mahkeme tarafından gözönünde bulundurulmasına ilişkin tecelli eden Dairenin sayın çoğunluğunun görüşlerine katılmam mümkün değildir.

Netice olarak, mahalli mahkemenin ön inceleme tensip zaptıyla vermiş olduğu dava dilekçesinin görev yönünden ret kararı ve temyiz aşamasında davacı vekilince sunulan davadan feragat dilekçesi nedeniyle yerel mahkeme kararının bozulması gerektiği kanaatindeyim. Bu nedenlerle sayın çoğunluğun görüşlerine katılamıyorum. 22.05.2014
Yargıtay — Esas No: 2016/2297, Karar No: 2016/9838, Tarih: 12.05.2016

**5. Hukuk Dairesi         2016/2297 E.  ,  2016/9838 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tortum Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 25/06/2015

NUMARASI : 2014/432-2015/453

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi olan 19.12.2014 gününde belediye imar planı içinde olup olmadığı, değilse belediye veya mücavir alan sınırları dahilinde bulunup bulunmadığı, belediye hizmetlerinden yararlanıp yararlanmadığı ve etrafının meskun olup olmadığı hususlarının ilgili Belediye Başkanlığından sorularak,

Alınacak cevapla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 12/05/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3487, Karar No: 2013/8413, Tarih: 19.04.2013

**10. Hukuk Dairesi         2013/3487 E.  ,  2013/8413 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı vekilleri tarafından ayrı ayrı temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi. Davacı, ... ... Merkezlerinde 1984 – 2007 yılları arasında usta öğretici olarak tam gün ve sürekli olarak çalışmasına rağmen, çalıştığı sürelerin eksik şekilde Kuruma bildirildiğinden bahisle eksik günlerin tespitini talep etmiş, Mahkemece, tanık beyanlarına göre her yıl öğretim dönemi sonunda işyerinde üretilen ürünlerin sergisinde davacının üçer gün görevlendirildiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. ...’na bağlı ... ... Merkezlerinde usta öğretici olarak ek ders ücret bordrolarında belirtilen saatler kadar, ders ücreti karşılığı çalışmış olan davacının, ay içerisindeki toplam çalışma saatine göre aylık çalışma günü hesaplanmak suretiyle, sigortalı hizmet olarak Kuruma bildirimi yapılmış olup, iş bu dava ile davacı, işe giriş ve çıkış tarihleri arasındaki çalışmalarının tam süreli olarak kabulü ile ayda 30 gün üzerinden bildirim yapılması gerektiğinin tespitine karar verilmesini istemiştir. Davanın 5510 sayılı Kanun’un 4/I-a bendi kapsamındaki sigortalılara ilişkin olduğu, geçiş hükümlerini içeren aynı Kanunun Geçici 7’nci maddesi hükmünde “Bu Kanunun yürürlük tarihine kadar 17.07.1964 tarihli ve 506 sayılı, 02.09.1971 tarihli ve 1479 sayılı, 17.10.1983 tarihli ve 2925 sayılı, bu Kanunla mülga 17.10.1983 tarihli ve 2926 sayılı, 08.06.1949 tarihli ve 5434 sayılı Kanunlar ile 17.07.1964 tarihli ve 506 sayılı Kanun’un geçici 20’nci maddesine göre sandıklara tâbi sigortalılık başlangıçları ile hizmet süreleri, fiilî hizmet süresi zammı, itibarî hizmet süreleri, borçlandırılan ve ihya edilen süreler ve sigortalılık süreleri tabi oldukları Kanun hükümlerine göre değerlendirilirler” hükmü gözetildiğinde, eldeki somut uyuşmazlığın dayandığı mevzuat hükümleri 506 sayılı Kanunu’nun 79’uncu maddesi ile 1739 sayılı Milli Eğitim Temel Kanunu’nun 47’nci maddesidir.Milli Eğitim Temel Kanunu’nun 47’nci maddesi; “Örgün ve yaygın eğitim kurumlarında ve hizmetiçi yetiştirme kurs, seminer ve konferanslarında uzman ve usta öğreticiler de geçici veya sürekli olarak görevlendirilebilir. Öğretim tür ve seviyelerine göre uzman ve usta öğreticilerin seçimlerinde aranacak şartlar, görev ve yetkileri, yönetmeliklerle tespit edilir.” düzenlemesini getirmiş, bu yasal düzenleme uyarınca çıkarılan Yönetmeliğin 5’inci maddesi “ Uzman ve Usta Öğreticiler aşağıdaki şekillerde görevlendirilirler.

1 - Geçici personel olarak:

1 - Geçici personel olarak:

Geçici personel olarak görevlendirilecek uzman ve usta öğreticiler ile yapılacak sözleşme esasları 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu’nun 15.05.1975 gün ve 1897 sayılı Kanun’un 1’inci maddesi ile değiştirilen 4’üncü maddesine göre Bakanlıkça hazırlanır.

2 -Ek ders görevi verilmek yoluyla:

4’üncü maddede belirtilen esaslara göre ek ders görevi verilmesi yoluyla görevlendirilecek uzman ve usta öğreticilere, 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu’nun 89’uncu maddesi uyarınca 02.12.1998 tarihli ve 98/12120 sayılı Bakanlar Kurulu Kararı ile yürürlüğe konulan ... Öğretmen ve Yöneticilerinin Ders ve Ek Ders Saatlerine İlişkin Esaslarda belirtilen miktarda ek ders görevi verilebilir.”; aynı yönetmeliğin 8’inci maddesi; “Geçici sözleşmeli olarak görevlendirilen uzman ve usta öğreticilerin haftalık çalışma süresi 40 saattir.” ve 9’uncu maddesi; “Uzman ve usta öğreticilerin günlük çalışma süresi en fazla 8 saattir. ... ..., Cumartesi, Pazar günleri de dâhil olmak üzere, uzman ve usta öğreticilere günün 8.00-23.00 saatleri arasında görev verebilir.” hükümlerini içermektedir. Davacının, çalışma esasları ile çalışması sırasında tabi olacağı statü yukarıda sıralanan mevzuat çerçevesinde ayrıntılı bir düzenlemeye tabi tutulmuş olup; anılan düzenlemelere egemen ilkeler ve 4857 sayılı İş Kanunu’nun 13’üncü maddesinde yer alan “İşçinin normal haftalık çalışma süresinin, tam süreli iş sözleşmesiyle çalışan emsal işçiye göre önemli ölçüde daha az belirlenmesi durumunda sözleşme kısmi süreli iş sözleşmesidir.” hükmü de gözetildiğinde; çalışma ilişkisinde, “tam süreli iş sözleşmesi” olarak nitelenmeye olanak verecek bir bağımlılık ilişkisinin bulunmadığı, usta öğreticilerin öngörülen ve önceden belirlenen süre dâhilinde bir çalışma yükümlülüğünü kabullendikleri ve ders saati karşılığında da ücrete hak kazandıklarını göstermektedir.

Somut olayda; davacının davaya konu dönemde “part-time” esasına göre çalıştığı Mahkemece de kabul edilmiştir. Bu nedenle; kamu kurumu niteliğindeki işyerinde davacının usta öğretici bordrolarına göre ders ücreti karşılığı çalıştığı, günlük çalışma saatine göre aylık çalışma günü hesaplanmak suretiyle, sigortalı hizmet olarak Kuruma bildirildiği nazara alındığında, işverence yapılan işlemlerde bir isabetsizlik bulunmadığından davanın reddi gerekirken, tanıkların resmi belgeler karşısında soyut düzeyde kalan beyanına itibar edilerek, her öğretim yılı sonunda sergide görevlendirildiğinden bahisle, puantaj ve ek ders ücret bordrolarıyla çelişecek şekilde davanın kısmen kabulü yönünde hüküm kurulmuş olması, usûl ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davalı Kurum vekili ile davalı ... adına Hazine vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 19.04.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.