muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/8179, Karar No: 2023/2235, Tarih: 25.04.2023

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi; suç vasfına, meşru savunma ve meşru savunmada sınırın aşılması hükümlerinin uygulanması gerektiğine, haksız tahrikin varlığına, takdîri indirim hükümlerinin uygulanması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1. Sanık ... ve ...'ın kardeş, mağdur ... ve ...'nin de uzaktan akraba ve arkadaş olduğu, olay günü saat 20.00 sıralarında Ulu Camii'nin lavabosunda, sanık ... ile ... arasında alacak verecek meselesi nedeniyle tartışma çıktığı, ... ve Umutcan'ın da dâhil olmalarıyla tartışmanın büyüyerek cadde üzerinde devam edip kavgaya dönüştüğü, kavga sırasında mağdur ...'ın yanında bulunan bıçağı çıkararak ... ve ...'a doğru savurduğu, bu esnada ... ve sanık ...'nin karşılıklı olarak birbirlerini darbettikleri, sanık ...'ın da yanında bulunan bıçak ile mağdur ...'ı karın, göğüs ve bacak bölgesi olmak üzere üç ayrı yerinden yaraladığı, bıçağın yere düşmesi sonucu olay yerinden ayrıldığı anlaşılmıştır.

2. Sanık üzerine atılı suçlamayı ikrar etmiştir. Mağdur ... ile tanıklar ... ve ...'nin beyanları dava dosyasında bulunmaktadır.

3. ... Adlî Tıp Şube Müdürlüğünce düzenlenen 15.03.2022 tarihli raporuna göre mağdur ...'ın; "Karın bölgesinde (göbek deliğinin 3 cm altında) meydana gelen batına nafiz yaralanma ile sol meme ön aksiller hat kesişim yerinde (sol meme ucunun 2 cm altında) meydana gelen ve hemopnömotoraksa sebebiyet veren yaralanmanın ayrı ayrı yaşamını tehlikeye sokan bir duruma neden olduğu, sol uyluk orta 1/3 ön lateralde meydana gelen kas dokuya nafiz yaralanmanın yaşamını tehlikeye sokan bir duruma neden olmamakla birlikte basit bir tıbbî müdahaleyle giderilebilecek ölçüde hafif nitelikte olmadığı," şeklinde görüş açıklandığı görülmüştür.

4. ... Bölge Eğitim ve Araştırma Hastanesince düzenlenen 24.06.2020 tarihli adlî rapora göre sanık ...'ın sol el dorsalinde oluşan 1 cm'lik kesiden dolayı basit bir tıbbî müdahaleyle giderilebilecek şekilde yaralandığı anlaşılmıştır.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

4. ... Bölge Eğitim ve Araştırma Hastanesince düzenlenen 24.06.2020 tarihli adlî rapora göre sanık ...'ın sol el dorsalinde oluşan 1 cm'lik kesiden dolayı basit bir tıbbî müdahaleyle giderilebilecek şekilde yaralandığı anlaşılmıştır.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmemiş ise de; sanık ...'ın mağdur ...'a yönelik eylemi değerlendirildiğinde, olayda kullandığı bıçağın öldürmeye elverişli olması, ikisi hayatî bakımdan önemi haiz batın ve göğüs bölgesi, biri kas dokuya gelecek şekilde bacak bölgesi olmak üzere mağdur ...'ın toplam üç bıçak darbesi ile yaralanması, batına nafiz yaralanmanın bağırsakların dışarı evantre olmasına, göğüs bölgesindeki yaralanmanın hemopnömotoraksa, bacak bölgesindeki yaralanmanın ise kas dokuda harabiyete neden olmasından bıçak darbelerinin şiddetli olduğunun anlaşılması, sözü edilen üç yaralanmadan ikisinin tek başına yaşamı tehlikeye sokan bir duruma yol açması karşısında, sanık ...'ın eylemi ile ortaya çıkan kastının öldürmeye yönelik olduğu sonucuna varıldığı, bununla birlikte, mağdur ...'ın yaralanmasının niteliği ve bu kapsamda meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı gözetilerek teşebbüs nedeniyle takdîren 13 yıl hapis cezası tayin edilmek ve sanığın duruşma tutanağına da yansıyan yargılama sürecindeki davranışları dikkate alınarak sanık yararına cezayı hafifletecek neden bulunmadığından hakkında 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesi uygulanmamak suretiyle karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Sanık müdafiinin suç vasfına, meşru savunma ve meşru savunmada sınırın aşılması hükümlerinin uygulanması gerektiğine, haksız tahrikin varlığına, takdîri indirim hükümlerinin uygulanması gerektiğine yönelen temyiz sebepleri yönünden;

İleri sürülen iddia ve savunmaların toplanan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, sanık ikrarı mağdur ve tanık beyanlarından anlaşılacağı üzere eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, alınan raporların yeterli ve hüküm kurmaya elverişli olduğu, sanığın hedef aldığı bölgelerin hayatî tehlike oluşturacak nitelikte bölgeler olduğu, meşru savunmanın saldırıya ve savunmaya ilişkin koşullarının oluşmadığı, buna bağlı olarak da sınırın aşılmasından söz edilemeyeceği sanığın eylemine saldırıda kullandığı bıçağın yere düşmesi sebebiyle oluşan engel nedenle son verdiği, dosya içeriğinden varlığı anlaşılan, mağdurdan sanığa yönelen ve haksız tahrik oluşturan eylemlerin niteliği ve ulaştığı boyut dikkate alındığında belirlenen indirim oranının isabetli olduğu, takdîri indirimin Mahkemenin takdîr yetkisi kapsamında, yasal, yerinde ve yeterli gerekçelerle uygulanmamasına karar verildiği anlaşıldığından anılan temyiz sebeplerinin incelenmesinde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 15.04.2022 tarihli ve 2021/1635 Esas, 2022/612 sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan inceleme neticesinde hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası

gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Hükmolunan ceza miktarı ve tutuklulukta geçirilen süre dikkate alınarak sanık müdafiinin tahliye talebinin REDDİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca ... 7. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

25.04.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1340, Karar No: 2019/5757, Tarih: 03.07.2019

**10. Hukuk Dairesi         2017/1340 E.  ,  2019/5757 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmında belirtildiği şekilde, davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı vekili, davacının, davalı baharat üretimi işyerinde 07.11.2006-01.01.2010 tarihleri arasında (19.06.2007-1.11.2007 arası dönem hariç) aralıksız hizmet akdi ile çalıştığının tespitini talep etmiş, mahkemece, çalışma olgusunun ve niteliği hususunda yeterli araştırma yapılmaksızın, davacının davalı işyerinde dönem dönem yevmiye ile bahçe temizliği yaptığı anlaşılmakta ise de, bu çalışmanın belirsiz süreli hizmet akdine dayalı bir çalışma olmadığı, işyerinde ihtiyaç halinde yevmiye ile davacı ve bir kısım bayanlara temizlik işlerinin yaptırıldığı davalı işverenin 506 sayılı Yasa gereğince arada sözleşmenin türü nedeniyle bildirim zorunluluğunun olmadığı davacının iddiasını ispatlayamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağı 506 sayılı Yasa’nın 79. maddesi ile 5510 sayılı Yasa’nın 86. maddesidir. Anayasal haklar arasında yer alan sosyal güvenliğin yaşama geçirilmesindeki etkisi gözetildiğinde, sigortalı konumunda geçen çalışma sürelerinin saptanmasına ilişkin davalar, kamu düzenine ilişkin olduğundan, özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi zorunludur. Bu bağlamda, hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, bu tür davalarda tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyip, gerek görüldüğünde re’sen araştırma yapılarak kanıt toplanabileceği de göz önünde bulundurulmalıdır.

1-01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun geçiş hükümlerini içeren Geçici 7. maddesi gereği davanın yasal dayanağı 506 sayılı Yasanın 79/10. maddesidir. Bu tür sigortalı hizmetlerin tespitine ilişkin davaların, kamu düzeniyle ilgili olduğu ve bu nedenle de özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmelerinin zorunlu ve gerekli bulunduğu açıktır. Bu çerçevede, hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, bu tür davalarda tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyip, gerek görüldüğünde, re'sen araştırma yapılarak kanıt toplanabileceği de göz önünde bulundurulmalıdır. Bu bağlamda, hak kayıpları ile gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi ve temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyip, gerek görüldüğünde kendiliğinden araştırma yapılarak delil toplanabileceği dikkate alınmalıdır.

Diğer taraftan, söz konusu onuncu fıkrada, yönetmelikle tespit edilen belgeleri işveren tarafından verilmeyen veya çalıştıkları, Kurumca belirlenmeyen sigortalıların, çalıştıklarını, hizmetlerinin geçtiği yılın sonundan başlayarak beş yıl içerisinde mahkemeye başvurarak alacakları ilâm ile ispatlayabildikleri takdirde, bunların mahkeme kararında belirtilen aylık kazanç toplamları ile prim ödeme gün sayılarının dikkate alınacağı açıklanmıştır. Anlaşılacağı üzere, çalışmanın tespiti istemiyle hak arama yönünden kanun ile getirilen süre, doğrudan doğruya hakkın özünü etkileyen hak düşürücü niteliktedir ve dolması ile hakkın özü bir daha canlanmamak üzere ortadan kalkmaktadır. Anılan Kanunun kabul edilip yürürlüğe girdiği tarih itibarıyla beş yıl olarak öngörülen süre, 09.07.1987 tarihinde yürürlüğe giren 3395 sayılı Kanunun beşinci maddesiyle on yıla çıkarılmış, daha sonra 07.06.1994 tarihinde yürürlüğe giren 3995 sayılı Kanunun üçüncü maddesiyle yeniden beş yıl olarak düzenlenmiş olup, halen geçerliliğini korumaktadır. Ancak söz konusu Yönetmelikle tespit edilen belgelerin bu meyanda işe giriş bildirgesinin verilmesi durumunda hak düşürücü sürenin işlememesi, ancak iş bu belgelerin içerdiği işe başlama tarihinden sonraki dönem için söz konusudur.

Eldeki dosyada bulunan davacının hizmet döküm cetvelinde davalı işyerinden ise hiç bir bildirimin yapılmadığı ve 20.06.2005-10.10.2007 tarihleri arasında fasılalı olarak dava dışı 166456 sicil numaralı işyerinde hizmet bildirimlerinin görüldüğü karşısında mahkemece yukarıdaki açıklamalara göre davacının 10.10.2007 tarihi ve öncesine ilişkin hizmet tespiti talebinin hak düşürücü süreye uğradığından reddedilmesi gerektiği gözetilmelidir.

Eldeki dosyada bulunan davacının hizmet döküm cetvelinde davalı işyerinden ise hiç bir bildirimin yapılmadığı ve 20.06.2005-10.10.2007 tarihleri arasında fasılalı olarak dava dışı 166456 sicil numaralı işyerinde hizmet bildirimlerinin görüldüğü karşısında mahkemece yukarıdaki açıklamalara göre davacının 10.10.2007 tarihi ve öncesine ilişkin hizmet tespiti talebinin hak düşürücü süreye uğradığından reddedilmesi gerektiği gözetilmelidir.

2-Diğer taraftan 4857 sayılı İş Kanunu'nun 13. maddesinde, işçinin normal haftalık çalışma süresinin, tam süreli iş sözleşmesiyle çalışan emsal işçiye göre önemli ölçüde daha az belirlenmesi durumunda sözleşmenin kısmî süreli iş sözleşmesi olduğu belirtilmiş, 63. maddesinde, genel bakımdan çalışma süresinin haftada en çok 45 saat olduğu, aksi kararlaştırılmamışsa bu sürenin, işyerlerinde haftanın çalışılan günlerine eşit ölçüde bölünerek uygulanacağı açıklanmıştır. Bu tür hizmet tespiti davalarında tam gün üzerinden veya kısmi zamanlı olarak çalışma olgusunun ortaya konulması önem arz etmekte olup, çalışmanın kısmi zamanlı olduğu anlaşıldığı takdirde günde kaç saat hizmet verildiği ve giderek haftalık ve aylık çalışma süreleri belirlenmeli, sonrasında değinilen 63. madde kapsamında 7,5 saatlik çalışmanın 1 iş gününe karşılık geldiğinden yola çıkılarak hüküm altına alınması gereken aylık çalışma süresi belirlenmelidir.

Yukarıdaki yasal düzenlemeler ve açıklamalar ışığında, davacının davalı işyerinde çalışma olgusunu varlığının kabulü ile birlikte mahkemece re'sen araştırma ilkesi doğrultusunda öncelikle davacının tam zamanlı mı yoksa kısmi zamanlı mı çalıştığı hususu irdelenmeli; davacının yaptığı iş, davalı işyerinde hangi işleri yaptığı somutlaştırılarak periyodik olarak hangi sıklıkta (saat/gün/ay) yapıldığı ve bunun için ne kadar zaman harcandığı araştırılmalı, yapılan işin kapsam ve niteliği de nazara alındığında kısmi çalışma mümkün olduğundan, işyerinin kapsamı araştırılmalı, dönemsel sigorta primleri bordrosuyla veya aylık prim ve hizmet belgesiyle bildirimleri yapılan sigortalılar tanık sıfatıyla dinlenilmeli, aynı çevrede faaliyet yürüten ve sigortalıların çalışmalarını bilebilecek durumda olan tarafsız nitelikte başka işverenler ve bordrolu çalışanlar yöntemince saptanarak tanık sıfatıyla dinlenilmeli, işçilik alacaklarına ilişkin dava dosyalarının varlığı araştırılarak celbedilmeli, davacı tarafından yapılan işin tüm talep döneminde hizmet akdine bağlı olup olmadığı belirlenmeli, çalışmanın kısmi zamanlı olduğu anlaşıldığı takdirde bu kez günde kaç saat hizmet verildiği, haftalık ve aylık çalışma süreleri belirlenmeli, sonrasında değinilen 63. madde kapsamında 7,5 saatlik çalışmanın 1 iş gününe karşılık geldiği nazara alınarak hüküm altına alınması gereken aylık çalışma süresi belirlenmelidir.

Açıklanan maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin eksik araştırma, inceleme ve yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Açıklanan maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin eksik araştırma, inceleme ve yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 03/07/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7876, Karar No: 2013/8438, Tarih: 19.09.2013

**16. Hukuk Dairesi         2013/7876 E.  ,  2013/8438 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Dosyada, karar başlığında davalı Hazinenin vekili olarak Av. ...'nun gösterildiği, tebliğ evrakının üzerine de aynı şekilde yazıldığı halde karar tebliğinin mahkeme kaleminde muhasebe ...'e yapıldığı anlaşılmaktadır. O halde, ...Mal Müdürlüğüne yazı yazılarak hükmün tebliğ edildiği 16.04.2012 tarihinde görevli Hazine vekili bulunup bulunmadığının sorulması, bulunuyor ise muhasebe şefine kalemde yapılan hüküm tebliğinin geçersiz olacağı, belirtilen tarihte Hazine vekili bulunmuyor ise muhasebe ...'in temsile yetkili olup olmadığının sorulması, temsile yetkili değil ise aynı şekilde yapılan tebliğin geçersiz olacağı düşünülerek davalı Hazineye 7201 sayılı Tebligat Kanunu ile Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine uygun şekilde hükmün tebliğ edilerek temyiz süresinin beklenmesi, Hazine vekilinin bulunmadığı ve Muhasebe şefinin de temsile yetkili olduğunun anlaşılması halinde başkaca bir işlem yapılmaksızın inceleme yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 19.09.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/13458, Karar No: 2025/2831, Tarih: 24.02.2025

**7. Ceza Dairesi         2021/13458 E.  ,  2025/2831 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2020/310 E., 2020/230 K.

SUÇ : 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Mahkûmiyet, müsadere

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İncelenmeksizin iadesine

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Olayın oluş biçimi, sanığın aşamalardaki savunması, ele geçirilen kaçak eşyanın miktar ve mahiyeti ile eşyanın yakalanma şekli göz önüne alındığında, atılı suçun sanık tarafından işlendiğine dair sübuta yönelik Mahkeme kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Ancak;

1. Yargıtay (Kapatılan) 19. Ceza Dairesinin 25.06.2020 tarihli ve 2019/7073 Esas, 2020/8443 Karar sayılı, 7242 sayılı Kanun'un 61. ve 62. maddeleri ile 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'nun (5607 sayılı Kanun) 3. ve 5. maddelerinde yapılan sanık lehine hükümler içeren değişikliklerin yeniden değerlendirilmesi zorunluluğuna dair bozma ilâmı üzerine, duruşma açılarak, ele geçen gümrük kaçağı sigaraların gümrüklenmiş değerinin Dairemizin yerleşik uygulamalarına göre "hafif değer aralığında" olduğu ve sanığın tekerrüre esas sabıka kaydının da, suç tarihi itibarıyla 4733 sayılı Tütün, Tütün Mamulleri ve Alkol Piyasasının Düzenlenmesine Dair Kanun'a muhalefet suçu kapsamında olması nedeniyle etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmasına da engel teşkil etmeyeceği gözetilmemesi,

2. Suç tarihi ve ele geçen eşyanın niteliğine göre sanığın eyleminin, 11.04.2013 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6455 sayılı Kanun ile değişik 5607 sayılı Kanun'un 3/18. maddesi kapsamında kaldığı, ancak suç tarihinden sonra 28.06.2014 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun ile değişik 5607 sayılı Kanun'un 3/18. maddesinin son cümlesi yollamasıyla aynı Kanun'un 3.maddesinin 5. ve 10. fıkraları kapsamında bulunduğu gözetildiğinde;

2. Suç tarihi ve ele geçen eşyanın niteliğine göre sanığın eyleminin, 11.04.2013 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6455 sayılı Kanun ile değişik 5607 sayılı Kanun'un 3/18. maddesi kapsamında kaldığı, ancak suç tarihinden sonra 28.06.2014 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun ile değişik 5607 sayılı Kanun'un 3/18. maddesinin son cümlesi yollamasıyla aynı Kanun'un 3.maddesinin 5. ve 10. fıkraları kapsamında bulunduğu gözetildiğinde;

10.12.2022 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanıp, aynı gün yürürlüğe giren 7423 sayılı Kanun'un 8. maddesi ile 5607 sayılı Kanun'un 3. maddesinin 22. fıkrasının ''3/23." madde ve fıkrası olarak değiştirildiği dikkate alınarak, hükümden sonra 15.04.2020 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun'un 61. maddesi ile 5607 sayılı Kanun'un 3/23. madde ve fıkrasına eklenen "Eşyanın değerinin hafif olması halinde verilecek cezalar yarısına kadar pek hafif olması halinde üçte birine kadar indirilir." şeklindeki düzenlemenin sanık lehine hükümler içerdiği, yine aynı Kanun'un 62. maddesi ile değiştirilen 5607 sayılı Kanun'un 5/2. maddesi uyarınca kovuşturma aşamasında etkin pişmanlık uygulamasının olanaklı hale geldiği ve dava konusu kaçak eşyanın gümrüklenmiş değerinin iki katının ödenmesi halinde, soruşturma evresinde etkin pişmanlık konusunda ihtarat yapılmamış ise verilecek cezada 1/2 oranında, yapılmış ise 1/3 oranında indirim yapılacağı belirtilerek 7242 sayılı Kanun'un 62. maddesi ile değiştirilen 5607 sayılı Kanun'un 5/2. maddesi uyarınca etkin pişmanlık ihtarında bulunulması gerektiği de göz önünde bulundurulmak suretiyle;

Suç tarihinde yürürlükte olan 6455 sayılı Kanun ile değişik 5607 sayılı Kanun'un 3/18. maddesi ile 6545, 7242 ve 7423 sayılı Kanunlar ile değiştirilen 5607 sayılı Kanun'un 3/18-son yollamasıyla aynı Kanun'un 3/5, 3/10, 3/23 ve 5/2. maddeleri somut olaya ayrı ayrı uygulanarak belirlenen sonuç cezalar karşılaştırılmak suretiyle sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 7. maddesi ve 7242 sayılı Kanun'un 63. maddesi ile 5607 sayılı Kanun'a eklenen geçici 12/2. maddesi gereği ilgili hükümlerin yasal koşullarının oluşup oluşmadığının Mahkemesince saptanması ve sonucuna göre uygulama yapılmasında zorunluluk bulunması bozmayı gerektirmiştir.

3. Dairemizce de kabul gören Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 08.04.2014 tarihli, 2013/7-591 Esas, 2014/171 Karar ve 16.05.2017 tarih, 2015/398 Esas ve 2017/272 Karar sayılı kararlarında ayrıntıları belirtildiği gibi; suçun işleniş biçimi, suçun işlenmesindeki özellikler, fiillerin işleniş yer ve zamanı, fiiller arasında geçen süre, korunan değer ve yarar, hareketin yöneldiği maddi konunun niteliği, olayların oluş ve gelişimi ile dış dünyaya yansıyan diğer tüm özellikler birlikte değerlendirilip, sanığın eylemlerini bir suç işleme kararının icrası kapsamında gerçekleştirip gerçekleştirmediği ve hakkında 5237 sayılı Kanun'un 43 üncü maddesinin uygulanıp uygulanmayacağı hususlarının tartışılarak belirlenmesi bakımından;

Temyiz incelenmesine konu bu dosyaya ilişkin suç tarihinin 16.07.2013, iddianame düzenleme tarihinin 10.09.2013 olduğu,

Yapılan UYAP sorgulamasında İnegöl 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2020/347 Esas sayılı dosyasında suç tarihinin 17.08.2013, iddianame düzenleme tarihinin ise 22.11.2013 olduğu,

Bu dosyalardaki eylemlerin benzer suç vasfına yönelik olduğu gözetilerek suç tarihine ve işlenen suçun niteliğine göre adı geçen sanığın eylemlerinin 5237 sayılı Kanun'un 43 üncü maddesi kapsamında zincirleme biçimde kaçakçılık suçunu oluşturup oluşturmadığının takdir ve değerlendirilmesi bakımından dosyaların incelenmesi, gerektiğinde birleştirilmesi ve sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiğinin, bozma ilâmında belirtilmiş olmasına rağmen gözetilmemesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

Açıklanan nedenlerle, sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 321. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, 24.02.2025 tarihinde karar verildi.