muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/4713, Karar No: 2012/6464, Tarih: 29.05.2012

Dosyadaki bilgi ve belgelere, özellikle 16.11.1993 tarihli ve 04.07.1995 tarihli taahhüt ve kefalet senetleri içeriğine göre; davalı ...’in taahhüt senetlerinin 12. maddesinde “Mecburi hizmet yükümlülüğüm bitmeden görevden ayrıldığım, izinsiz işyerimi değiştirdiğim veya memuriyetten çıkarıldığım takdirde üniversite veya yüksek teknoloji enstitüsü tarafından benim için yapılmış olan bütün masrafların (Türk Lirası ve döviz olarak) her biri için ödeme tarihinden itibaren

2012/4713-6464

tahakkuk ettirilecek kanuni faizi.... ve iki kat olarak üniversitenin hazine emrine nakten ve defaten ödeyeceğimi .... şimdiden kabul ve taahhüt ederim” şeklinde taahhütte bulunduğu anlaşılmıştır. Davalı, sözü edilen bu taahhüt senetlerinin hata, hile veya zorla kendisine imza ettirildiğini ileri sürmemiştir. Davalının serbest iradesi ile davacı üniversiteye böyle bir taahhüt senedi vermesini yasaklayan yasal bir düzenleme olmadığı gibi, lisansüstü eğitim yapması için kendi iradesi dışında da gönderilmiş değildir. O halde bu taahhüt senetleri davalıları bağlar niteliktedir. Davada davacı kurum, taahhüt kapsamında yapılan harcamaların tahsilini istemekte, bunun dışında bir istemi bulunmamaktadır. Davalı ... imzalamış olduğu taahhüt senetlerinde “yurda döndükten sonra namına ve hesabına öğrenim yaptığı üniversitece görevlendirmenin uygun bulunduğu eğitim birimlerinde bunların bütün şartlarına uyarak dış ülkelerde ödenek alarak öğrenimde bulunduğu sürenin iki katı mecburi hizmet yapmak üzere görev almayı...” kabul ve taahhüt etmiştir. Davalının çalıştığı alanla ilgili davacı üniversitede bölüm açılmaması ve başka bir üniversiteye nakil talebinin reddedilmiş olması üzerine istifa ederek başka bir üniversiteye geçmesi ve orada kendi bölümünde çalışmakta olması taahhüt senetleri kapsamında ödemesi gereken tazminat sorumluluğunu ortadan kaldırmaz. Kaldı ki davalı, 17.09.2007 tarihinde davacı Üniversitenin Jeodezi ve Fotogrametri Mühendisliği bölüm başkanlığına getirilmiştir. Bu durum karşısında; mahkemece, taahhütname kapsamı doğrultusunda işlem yapılması ve istenen tazminatın bu doğrultuda hesaplanıp hüküm altına alınması gerekirken, yerinde olmayan gerekçe ile davanın reddine karar verilmiş olması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edenlerden davalı tarafa iadesine, 29.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9185, Karar No: 2015/6200, Tarih: 09.04.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/9185 E.  ,  2015/6200 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK’nın 89/4, 22/3, 53/6. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Meydana gelen olayla ilgili olarak yapılan yargılama sırasında, müşteki sanık ...’in, 20.03.2012 tarihli birinci celsede, aracında meydana gelen maddi zarar nedeni ile sanıktan şikayetçi olduğunu bildirdiği, kollukta verdiği ifadesinde herhangi bir yaralanması olmadığını beyan ettiği, olay günü alınan doktor raporunda, “aktif şikayet yok, bulgu yok” şeklinde ifadelere yer verilmesi karşısında; sanığın eyleminin şikayetçi ...’nin yaralanması nedeniyle TCK'nın 89/1. maddesinde tanımlanan taksirle yaralama suçunu oluşturacağı gözetilmeden, suç vasfında yanılgıya düşülerek, sanığın TCK'nın 89/4. maddesi gereğince mahkumiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 09.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/9037, Karar No: 2017/6595, Tarih: 20.12.2017

**14. Ceza Dairesi         2017/9037 E.  ,  2017/6595 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Çocuğun basit cinsel istismarı

HÜKÜM : Sanığın atılı suçtan mahkûmiyetine dair Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 04.11.2016 gün ve 2015/281 Esas, 2016/207 Karar sayılı hükme yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi, temyiz isteminin reddi

Bölge Adliye Mahkemesince temyiz isteminin reddine dair verilen Ek karar temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Gerekçesi gösterilmek suretiyle temyiz isteminin reddine dair verilen Ek karar usul ve kanuna uygun olduğundan, Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet Savcısının yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle Ek kararın ONANMASINA, 20.12.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2016/5264, Karar No: 2016/4792, Tarih: 30.05.2016

**21. Ceza Dairesi         2016/5264 E.  ,  2016/4792 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Beraat

1- Sanık hakkında 2005 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan kurulan hükme yönelik incelemede;

Elde edilen delillerin hükümlülüğe yeter nitelik ve derecede bulunmadığı dosya içeriğine uygun şekilde gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

2- Sanık hakkında 2003 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan kurulan hükme yönelik incelemede;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5349 sayılı Kanunla değişik 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. madde hükümleri karşısında; sanığa yüklenen "2004 takvim yılında sahte fatura düzenleme" suçunun yasada gerektirdiği cezanın türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve sanık lehine olan 765 sayılı TCK'nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, en aleyhe kabulle suçun işlendiği 31.12.2003 tarihinden iddianame tarihine kadar gerçekleştiği gözetilmeden, yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Kanunun 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK.nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK.nun 223/8. maddeleri gözetilerek DÜŞÜRÜLMESİNE, 30.05.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/536, Karar No: 2010/2114, Tarih: 09.02.2010

**2. Hukuk Dairesi         2010/536 E.  ,  2010/2114 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Karşılıklı Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hükmün temyizen mürafaa icrası suretiyle tetkiki istenilmekle duruşma için tayin olunan 16.12.2009 günü tebligata rağmen taraflar gelmedi. Davalı-davacı ... vekili Av. ...’ın onama isteği ile birlikte mazeret dilekçesi gönderdiği anlaşıldı. İşin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle davalı-davacı kocanın eyleminin tepki niteliğinde bulunduğunun anlaşılmasına göre yerinde bulunmayan temyiz isteğinin reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine peşin alınan harcın mahsubuna, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oyçokluğuyla karar verildi. 09.02.2010 (Salı)

KARŞI OY

Hangi ortam, durum ve koşulda olursa olsun bir eşin diğer eşe şiddeti kabul edilemez. Toplanan delillerden kocanın da kadına şiddet uyguladığı anlaşılmaktadır. Bu nedenle tarafların eşit kusurlu kabul edilerek kadının da davasının kabulüne karar verilmesi gerekirken reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı gördüğümden, sayın çoğunluğun görüşüne katılamamaktayım.
Yargıtay — Esas No: 2022/7636, Karar No: 2024/1566, Tarih: 28.02.2024

**11. Hukuk Dairesi         2022/7636 E.  ,  2024/1566 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

(Asliye Ticaret Mahkemesi sıfatıyla)

SAYISI : 2022/121 Esas, 2022/237 Karar

HÜKÜM : Davanın kabulü

Taraflar arasındaki haksız rekabet nedeniyle tazminat davasının bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Mahkeme kararı, Yargıtayca duruşma istemli olarak davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildi. Duruşma için belirlenen 27.02.2024 günü hazır bulunan davacı vekili Avukat Güldün Ildır ile davalı vekilleri Avukat ... ve Avukat ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip, gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalı şirketin başkalarının tasarımlarını kendisine ait gibi göstererek ve davacı müvekkilinin emtialarını haksız ve gerçeğe aykırı bir şekilde kötüleyerek haksız rekabet fiilini işlediğini aynı fiillerle davacının fuara katılmasını önlediğini, müvekkilinin maddi ve manevi yönden zarara uğramasına yol açtığını ileri sürerek müvekkilinin yoksun kaldığı kazancının ve uğradığı zararlarının hesap edilerek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 1.000,00 TL maddi tazminatın ve müvekkilinin manevi zararları için 50.000,00 TL manevi tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, masrafları davalıya ait olmak üzere yerel ve ulusal basında yer alan tirajı yüksek en az iki gazetede hükmün ilanına karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının dürüstlük kuralına aykırı davrandığını, ülkemizde kabul gören söz konusu koltuk tasarımını müvekkiline ait olduğunu ve müvekkili tarafından piyasada tanınır hale getirildiğini, davacının müvekkilinin tasarımlarını taklit ettiğini ve haksız rekabet yarattığını ve haksız tescil talebinde bulunduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

III. MAHKEME KARARLARI, BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Mahkemece Verilen Karar

Mahkemece 28.06.2016 tarih, 2015/260 E. ve 2016/230 K. sayılı kararı ile davacının Homeage adlı şirket olarak dava açtığı ancak bu şirketin öncesinde şahıs firması iken şirket vasfını sonradan kazanarak tescil edildiği, davacının yine 2014 yılında fuara alınmadığından bahisle tazminat davası açtığı ancak şirket kuruluş tarihinin 06.02.2015 olduğu durumda 2014 yılı fuarına alınmadığından bahisle açılan davada Homeage adlı şirketin husumet açısından aktif husumet ehliyeti bulunmadığı gerekçesiyle davanın aktif husumet ehliyeti yokluğundan reddine karar verilmiş, kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

B. Bozma Kararı

B. Bozma Kararı

Dairemizin 12.09.2018 tarih, 2016/14187 E. ve 2018/5250 K. sayılı kararıyla davacının 22.06.2016 tarihli dilekçesindeki talebin 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 124 üncü maddesi gereğince yapılan bir talep olup olmadığı, 124 üncü maddedeki şartların davacı yararına gerçekleşip gerçekleşmediğinin değerlendirilmesi gereğine işaret ederek bozmaya karar verilmiştir.

E. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

E. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacı ile davalının İnegöl İlçesinde mobilya işi ile iştigal ettikleri, her iki tarafın da davaya konu olduğu üzere aynı ürün veya benzer ürün gamına sahip oldukları, davalının kurum nezdinde tescilli tasarımının hükümsüzlük davasının kesinleşmesi sonucu sicilden terkin edildiği, davacının kurum nezdindeki tasarım tescili başvurusunun ise davalının kurum nezdinde itirazı sonucu iptal edildiği, yani her iki tarafın da davaya konu koltuk tasarıma ait tescilli veya tescilsiz olmakla beraber kamuya sunulması nedeni ile korunan bir sinai hakkının bu bağlamda bulunmadığı, her iki tarafın da tasarımın tesciline konu ürünün Roche Bobois firmasına ait olduğu, tarafların bunu bildiği yada bilmesi gerektiği, her iki tarafın da davaya konu koltuk ürünü ile ilgili üstün hak iddiasında bulunamayacakları, davacının tasarım tescili başvuru tarihi, mahkemenin 2014/76 E. sayılı dosyasının tevzi tarihi, davalının fuar şirketine yaptığı itiraz tarihi, fuar şirketi tarafından verilen engelleme kararı tarihi ve bu karara karşı davacı tarafından yapılan itiraz tarihi değerlendirildiğinde, davalının kendisine ait olmadığını bildiği veya bilmesi gerektiği koltuk ürününü tasarım tescil belgesini de dayanak yaparak davacıyı fuarı düzenleyen kuruma şikayet ettiği, bu şikayet üzerine davacının 2014 yılı fuarına katılmasının yasaklandığı, davacı bu hususta fuarı düzenleyen kuruma itiraz etmişse de kararın değişmeyerek davacının sonuç itibari ile 2014 yılı fuara katılmasının yasaklandığı, bu yasaklamanın ise esas itibari ile davalının kendi tasarım tesciline dayanmış olması şeklinde görünse de hükümsüzlüğe mesnet tasarım ile karşılaştırma yapılan şirkete ait ürünün benzer olarak algılanmaları nedeni ile tasarım tescilinden bahsedilemeyeceği, davalının tasarım tescilinin kurum nezdinde itiraza uğramaksızın tescil edilmesinin davalının bu ürünün özgün tescilini gerçekleştirdiğini kanıtlamadığı ve bu durumun da hükümsüzlük dosyası ile sabit olduğu, davalının davacıyı fuar şirketine şikayetinde 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun (6102 sayılı Kanun) 54 üncü maddesi ve devamı hükümleri ile Anayasa ve yasalarla güvence altına alınmış hak arama özgürlüğü içindeki şikayet hakkı kapsamında değerlendirilemeyeceği, davalının haksız rekabet hükümlerini ihlal ettiği, bu ihlal nedeni ile de tanzim ettirilen bilirkişi raporunda belirtilen hesaplamaya itibar edilerek davanın kabulüne 83.672,95 TL maddi tazminatın 23.06.2015 tarihinden itibaren işleyecek ticari faizi ile birlikte, 50.000,00 TL manevi tazminatın 23.06.2015 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak tahsiline karar verilmiştir.

IV. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

IV. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle; müvekkilinin tescilli koltuk tasarımlarının bulunduğunu ve buna dayanarak davacı ürünlerinin taklit olduğunu ifade ederek şikayet hakkını kullandığını, koltuk tasarımı yurtdışında başka bir şirkete ait olsa da müvekkili tarafından emek ve maliyet harcanarak ülke sınırlarında satışa sunulduğunu ve tanıtıldığını, kendi tasarımları ile de ürüne özgünlük kattığını, fuar şirketinin davacıyı fuara kabul etmemesi ile davacının zarara uğraması arasında illiyet bağı bulunmadığını, davacının tüm zararının fuara katılmamış olmasına bağlanamayacağı gibi sadece dava konusu koltuk satışlarına göre de değerlendirme yapılmadığını belirterek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, haksız rekabetin tespiti, önlenmesi ve tazminat istemine ilişkin olup, uyuşmazlık, davalının haksız rekabet teşkil edebilecek bir eyleminin bulunup bulunmadığına ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6102 sayılı Kanun'un 54 üncü maddesi ve devamı hükümleri, 6100 sayılı Kanun'un 124 üncü maddesi.

3. Değerlendirme

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

V. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Takdir olunan 17.100,00 TL duruşma vekâlet ücretinin davalıdan alınarak, davacıya verilmesine,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın Mahkemesine gönderilmesine,

28.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5155, Karar No: 2014/6383, Tarih: 16.04.2014

**4. Hukuk Dairesi         2014/5155 E.  ,  2014/6383 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Denizli 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 21/02/2013

NUMARASI : 2008/142-2013/42

Davacı H.. G.. vd vekili Avukat H. Ş.tarafından, davalı İ.. Ç.. aleyhine 18/04/2008 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 21/02/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Diğer temyiz itirazına gelince; dava, haksız eylem nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Dava konusu olayın tarihi, gelişimi ve yukarıdaki ilkeler göz önüne alındığında, davacılardan yaralanan H.. G.. dışındaki davacılara hükmedilen manevi tazminat miktarı fazladır. Daha alt derecede manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken; bu davacılar açısından fazla miktarda manevi tazminata hükmedilmesi doğru görülmemiş; bu durum bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın, yukarıda (2) numaralı bentte gösterilen nedenle BOZULMASINA, diğer temyiz itirazlarının ilk bentte açıklanan nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 16/04/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/11236, Karar No: 2009/15744, Tarih: 19.10.2009

**10. Hukuk Dairesi         2008/11236 E.  ,  2009/15744 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No :

Davacı, 4956 sayılı Yasadan yararlanarak 12. basamaktan 23. basamağa yükselip 37.967.504.284 TL prim farkı ödemesine karşın, 24.08.2007 tarihli başvurusuna dayalı olarak 24. basamaktan emekli olduğunda 615,40 YTL üzerinden emsallerine göre düşük düzeyden aylık bağlandığını belirterek, aylığının hesabında, satın alınan basamaklardaki süreler fiilen çalışılmış gibi kabul edilerek, 24. basamağın karşılığı olan aylığın, aylık başlangıç tarihi olan 01.09.2007 tarihinden itibaren farklarıyla birlikte ödenmesi gereğinin tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

24/07/2003 tarihli, 4956 sayılı Yasanın geçici 2. maddesi “1479 sayılı Kanuna tabi sigortalı olanlar, bulundukları basamak dahil, bu Kanunun yürürlük tarihinden itibaren üç ay içinde yazılı talepte bulunmak şartıyla, bulundukları basamakları en fazla oniki basamak yükseltebilirler. Basamak yükseltme primi, sigortalının talep tarihinde bulunduğu basamaktan, yükselerek intibak etmek istediği basamağa kadar her basamak için öngörülen bekleme süresindeki prim tutarına basamak yükseltme farklarının ilave edilmesi suretiyle hesaplanır. Bu tutarın, ilk taksitinin talep tarihini takip eden ay içerisinde ödenmesi şartıyla ilk taksitin ödendiği ayı takip eden üçer aylık dönemler halinde üç eşit taksitte ödenmesi zorunludur. Basamak yükseltme tutarının tamamen veya kısmen ödenmesi halinde, sigortalı son ödemenin yapıldığı tarihi takip eden aybaşı itibariyle bu ödemenin tam olarak karşıladığı basamağa intibak ettirilir. Basamak yükseltme primleri, primi ödenmiş süreler olarak değerlendirilmez.

Basamak yükseltme hakkından yararlanan sigortalılara, basamak intibaklarının yapıldığı tarihten itibaren üç yıl sonra, bu Kanunda öngörülen diğer şartları taşımak ve talepte bulunmak kaydıyla yaşlılık aylığı bağlanır.

Basamak yükseltme talebinde bulunan sigortalının, basamak yükseltme priminin bir kısmını veya tamamını süresi içinde ödemeden ölümü halinde, hak sahipleri basamak yükseltme primlerini, bu Kanunda öngörülen ödeme süresinin dolduğu tarihten itibaren üç ay içinde ödeyebilirler. Bu tutarın tamamen veya kısmen ödenmesi halinde, birinci fıkra hükümleri uygulanır.