muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/6862, Karar No: 2011/766, Tarih: 17.02.2011

Davacı vekilinin dava konusu diğer taşınmazlar bakımından temyiz itirazlarına gelince; Uyuşmazlığa konu ...’de bulunan 3234 parselde ½ arsa paylı yazlık eşler arasında 743 sayılı MK.nun 170. maddesi hükmü uyarınca mal ayrılığı rejiminin geçerli bulunduğu dönemde edinildiğinden buna ilişkin talebin Borçlar Kanunu’nun genel hükümlerine göre çözüme kavuşturulması gerekir. Buna göre, eşlerin birbirlerinin mal varlıklarının edinilmesine katkılarının kanıtlanması durumunda, katkı oranında alacak hakkı doğar. Dosya arasında bulunan çalışma ve gelir belgeleri incelendiğinde; 2003 yılında emekli olan davacının 1961 yılından bu yana yurtdışında muhtelif firmalarda tercüman olarak çalıştığı, davalının ise 1969 yılından 1979’a kadar kesintisiz fabrikada işçi olarak çalışırken bu tarihten sonra dönem dönem çalışmaları kayıt altına alınarak 1997 yılından itibaren tekrar düzenli çalıştığı bildirilmiştir. Davacı tarafın, yargılama aşamasında dava konusu taşınmazların bulunduğu yerlerin farklı farklı olması ve yapılacak usuli işlemler nedeniyle dava sürecinin uzamaması düşüncesiyle 22.3.2007 tarihli dilekçe ile davalı tarafa uzlaşma teklifinde bulunduğu, buna göre dilekçe içeriğinde yazılı niza konusu taşınmazların önerilen değerleri kabul edildiği takdirde, vekil edeninin de kazancı daha fazla olması nedeniyle yapılacak bilirkişi incelemesinde katkı oranı muhtemelen daha fazla belirleneceği halde, katkı oranını % 60 olarak kabul etmeye hazır bulunduklarının bildirildiği; teklifin kabul edilmemesi halinde ise dava konusu taşınmazların değerlerinin, katkı oranı ve alacağının bilirkişi incelemesi vasıtasıyla belirlenmesini talep ettikleri görülmüştür. Tarafların belirtilen dilekçe üzerinde mutabık kalmamaları nedeniyle, yargılamaya devamla dava konusu taşınmazların mahallinde keşiflerle değerleri tespit edilmiş ve dosya hukukçu bilirkişiye tevdi edilmiştir. 743 sayılı MK.nun yürürlükte bulunduğu, 1.1.2002 tarihinden önce eşler arasında yasal mal ayrılığının geçerli olduğu dönemde, karı ve kocanın diğerinden katkı payı karşılığında tazminat isteyebilmesi için mutlaka parasal veya parayla ölçülebilen maddi bir değer koymak suretiyle katkısının bulunması gerekir. Somut olayda her iki taraf çalıştığına göre evlilik birliği içinde çalışma karşılığı edinilen mallara katkıda bulunduklarının kabulü gerekir. Hukuk Fakültesinden tespit edilen bilirkişi 10.6.2009 tarihli raporunda, dava konusu ...’deki taşınmazın edinimine davalının katkısı bulunmadığını açıklayarak, taşınmazın dava tarihi itibariyle belirlenen değerinin katkı payı alacağı olarak

tespit edildiğini bildirmiş, mahkemece davacı tarafın talebinin % 60 katkı oranına yönelik olduğundan bahisle yazılı şekilde hüküm kurulmuştur. Davacı tarafın yukarıda açıklanan şarta bağlı uzlaşma teklifi davalı tarafça kabul edilmediğine göre, davacının teklif ettiği katkı oranıyla bağlı bulunduğunun kabulü mümkün bulunmadığından, ...’de bulunan taşınmaz yönünden gerek mahkemenin gerekse dönemsel geliri esas alarak tespit edilen katkı oranı yönünden bilirkişinin gerekçesi yerinde bulunmamaktadır. Mahkemece yapılacak iş, tarafların gelir bilgilerinin evlenme tarihlerinden başlayarak dava konusu taşınmazın edinildiği tarihi de kapsar şekilde nazara alınması ve bundan sonra gerektiği takdirde dosyanın bilirkişiye tevdii ile kocanın 743 sayılı MK.nun 152. maddesi hükmü uyarınca aileyi geçindirme yükümlülüğünün ve tarafların sosyal konumları gereği kişisel giderlerinin gözönünde bulundurularak dava konusu ...’deki taşınmazın edinme tarihi itibarıyla eşlerin her birinin yapabilecekleri tasarruf miktarının belirlenerek katkı oranlarının tespit edilmesi ve niza konusu taşınmazın dava tarihi itibariyle belirlenen değeriyle çarpılarak ve temyiz edenin sıfatına göre kazanılmış hakları korunmak suretiyle katkı payı alacağı miktarının saptanmasıdır.

Davacı vekilinin Köyceğiz/Ortaca’da bulunan 711 parsele ilişkin temyiz itirazlarına gelince; nizalı taşınmazın 3000/10009 payı satış ve tevhit suretiyle davalı adına 2.8.2002 tarihinde tescil edilmiştir. Mahkemece, buna ilişkin talep davacı tarafın davalı tarafca kabul edilmeyen 22.3.2007 tarihli önerisinde bildirilen değer ve % 60 katkı oranı karşılığı hüküm altına alınarak kabul edilmiştir. Dosyada mevcut tapu kaydına göre nizalı parselin satış ve tevhit suretiyle 2.8.2002 tarihinde davalı adına kaydedildiği anlaşılmaktadır. Ancak tevhit edilen payın edinildiği tarih belirlenememektedir. Mahkemece, öncelikle 711 parselin davalı adına kayıtlı paylarının edinim tarihlerinin belirlenerek, tevhit edilen payın edinildiği dönemin tespiti, belirlenen payın hangi mal rejimi dönemine ilişkin olduğunun değerlendirilerek, bu pay yönünden ait olduğu döneme ilişkin inceleme yapılması gerekir. Ayrıca davalı adına 2.8.2002 tarihinde satış suretiyle edinilen pay miktarının edinim tarihi itibariyle 4721 sayılı TMK.nun yürürlükte bulunduğu dönem olduğu da göz önüne alınarak davacının bu parselin 2.8.2002 tarihinde alınan payına yönelik isteğinin katılma alacağına ilişkin bulunduğunun da nazara alınması, TMK.nun 232 ve 236.maddeleri uyarınca katılma alacağının hesaplanması gerekir. 711 parselin bir kısım payının edinim tarihi belirlenmeden ve son kayıt tarihine göre de bir kısım payın 1.1.2002 tarihinden sonra edinildiği, dolayısıyla bu tarihte edinilen payın edinilmiş mallara katılma rejimine tabi bulunduğu gözden kaçırılarak, hatalı niteleme ve değerlendirme ile karar verilmiş olması doğru değildir.

Dava konusu Milas Kıyıkışlacık köyünde davalı adına kayıtlı bulunduğu bildirilen kooperatif hissesine yönelik yapılan araştırma ve inceleme ise hüküm vermeye yeterli bulunmamaktadır. Dava konusu kooperatife üyelik tarihi ve yapılan ödemelere ilişkin kayıt ve belgelerin getirtilmesi, bundan sonra edinim tarihi ve ödemelerin tamamlandığı tarih itibariyle tabi olduğu mal rejimi döneminin tespiti ve buna göre inceleme yapılması gerekir. Eksik inceleme ile karar verilmiş olması doğru değildir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile usul ve yasa hükümlerine uygun bulunmayan dava konusu ... 3234 parsel, Köyceğiz/Ortaca 711 parsel ve Milas/Kıyıkışlacık köyünde kooperatif hissesine ilişkin hüküm bölümlerinin HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 18,40 TL onama harcının peşin harçtan mahsubu ile artan 1520,60 TL’nın istek halinde temyiz edene iadesine 17.2.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4267, Karar No: 2019/5639, Tarih: 08.10.2019

**20. Hukuk Dairesi         2019/4267 E.  ,  2019/5639 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davada .... 2. Sulh Hukuk ve .... Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar bölge adliye mahkemelerinin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı bölge adliye mahkemesinin yargı çevresinde kalan mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verilmiş olması ve 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince bölge adliye mahkemeleri hukuk dairelerinin görevinin yargı çevresi içerisinde bulunan adlî yargı ilk derece hukuk mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

Dava, kayyım tayini istemine ilişkindir.

.... Sulh Hukuk Mahkemesince, küçük ...'in MERNİS adresinin "...." olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

.... 2. Sulh Hukuk Mahkemesince ise, .... yapılan araştımada, küçüğün "...." adresinde ikamet ettiğinin bildirildiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 426. maddesinde "Vesayet makamı, aşağıda yazılı olan veya kanunda gösterilen diğer hallerde ilgilisinin isteği üzerine veya re'sen temsil kayyımı atar. Bir işte yasal temsilcinin menfaati ile küçüğün veya kısıtlının menfaati çatışıyorsa..." hükmü; 431. maddesinde ise "Vasinin atanması usûlüne ilişkin kurallar, kayyım ve yasal danışmanın atanmasında da uygulanır." hükmü getirilmiştir. Diğer yandan, aynı Kanunun 411. maddesine göre de, "Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir."

Dosya kapsamında kolluk araştırmaları sonucunda; küçüğün .... adresinde ikamet ettiğinin bildirildiği anlaşıldığından uyuşmazlığın .... Sulh Hukuk Mahkemesinde çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri ve 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince .... Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 08.10. 2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4622, Karar No: 2025/745, Tarih: 11.02.2025

**3. Hukuk Dairesi         2023/4622 E.  ,  2025/745 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/603 E., 2023/1973 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Küçükçekmece 10. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/137 E., 2022/378 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından duruşma istemli temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, 11.02.2025 tarihinde duruşma yapılmasına ve duruşma gününün taraflara davetiye ile bildirilmesine karar verilmiştir.

Belli edilen günde gelen davacı vekili Avukat .... ile davalı asil ... vekili Avukat ...'in sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için uygun görülen saat 14.00'te Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlenerek dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; davacının, davaya konu arsa üzerine, yıllar önce taşınmazın maliki olan kardeşi davalının isteği üzerine kendi malzemelerini kullanarak 2 katlı ev yaptığını, yapılan evin birinci katında davacının, ikinci katında ise davalının oturduğunu, davalının son dönemde elindeki tapuya güvenerek davacıyı oturmakta olduğu evden hak edilen tutarda bir bedel ödemeksizin çıkartmaya çalıştığını, göndermiş olduğu ihtarname ile davacının kendi malzemeleriyle yaptırmış olduğu evi tahliye etmesini ve 12 yıllık kira bedelinin ödemesini istediğini, ancak haricen kendisine 50.000,00 TL teklif ettiğini, iki yapının tüm masraflarını karşılayan davacı için teklif edilen bu bedelin yeterli olmadığını ileri sürerek; şimdilik 1.000,00 TL tazminat talep etmiş; 05.07.2022 tarihli ıslah dilekçesi ile talebini harca esas değer olarak 399.000,00 TL belirlemiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili; davalının 2006 yılında 24.000,00 TL para ile arazisi üzerine inşaat yaptırmaya başladığını, yetmediği yerde borç aldığını, kredi çektiğini, davacının maddi durumunun iyi olmadığını, ilk çocuğunu bakamadığı için Çocuk Esirgeme Kurumuna vermek zorunda kalan birinin kendi malzemeleriyle başkasının arazisi üzerine 2 katlı bir bina yapamayacağını, dava konusu taşınmaz yapılırken davalı çalıştığı için davacıya para vererek malzeme almasını ve inşaatla ilgilenmesini istediğini, davacının davalıdan aldığı paralar ile inşaat malzemesi aldığını, davacının kendi parası ile inşaat yaptığı iddiasının doğru olmadığını, davalının kardeşi olan davacının yoksul ve hasta olması nedeniyle evine yerleştirdiğini, ancak son zamanlarda çocuklarının da büyümesiyle birbirlerinden rahatsız olmaya başladıklarını, davacının kendisinden aldığı paralarla yaptığı ödemeleri sahiplendiğini, yakınlarının davacının evden çıkarılması halinde hepsine sıkıntı olacağını düşündüklerinden kendisini ikna etmeye çalıştıklarını, davalının da davacıya taşınma ve ev tutma için 50.000,00 TL yardım teklif ettiğini ancak davacının daha fazla istediğini, kendisinin de yasal yollara başvurmak zorunda kaldığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; davalıya ait arsa üzerine yapılan taşınmaz konusunda tanık anlatımlarıyla her iki kardeşin de masrafa katlanmış olmasının mümkün olduğu, ancak davacının taşınmazda uzun yıllardır yerleşmesi ve taşınmazın kendisine ait olacağına dair ortada yazılı bir sözleşme olmadığı gibi tanıkların da tarafların mülkiyetin davacıya devri konusunda anlaştıklarına dair bir beyanda bulunmadıkları, davanın bu yönüyle olsa olsa muhdesat tespiti olabileceği, hesaplanan ecrimisil değeri ile karşılaştırıldığında davacının yapmış olduğunu iddia ettiği ancak ispatlayamadığı giderlerin karşılığını taşınmazda oturmak suretiyle aldığı, davacının davasını ispatlayamadığı gerekçesiyle; subut bulmayan davanın reddine karar verilmiş; karara karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

IV. İSTİNAF

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; dinlenen davacı tanık beyanlarından davacı iddiasının ispatlanamadığı gerekçesiyle; istinaf başvurusunun reddine karar verilmiş; karara karşı, süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; davacının kendi malzemeleri ile davalı arazisine 2 katlı bina inşa ettirdiğini ve bu yönde talepte bulunduğunu, ancak İlk Derece Mahkemesinin davanın mahiyetini anlamadan karar verdiğini, karar gerekçesinin davadaki talepleri ile uyumlu olmadığı gibi hukuki temelininde bulunmadığını, davalının davacıyı evden çıkarmak ve tahliye etmek için ihtarname gönderdiğini, davalının davacıya yaptığı 50.000,00 TL'lik teklifin ve davalı tarafından gönderilen ihtarnamenin dahi değerlendirilmediğini, davanın ispatlanmasına rağmen eksik inceleme ile hatalı karar verildiğini, davalının davacı hakkında açtığı tahliyeye ilişkin davanında reddedildiğini, dinlenen tanık beyanları ile davacı tarafça evin yapıldığına şahit olduklarının açıklığa kavuştuğunu, yapılan keşif sonrası taşınmazın kıymet taktirinin yapıldığını ve buna göre davanın ıslah edildiğini, davanın kabulüne karar verilmesi gerektiğini ileri sürerek; kararın bozulmasını istemiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, davalıya ait arazi üzerine davacı tarafça yaptırılan yapıya ilişkin tazminat istemine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, davalıya ait arazi üzerine davacı tarafça yaptırılan yapıya ilişkin tazminat istemine ilişkindir.

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 722. maddesinde; bir kimsenin kendi arazisindeki yapıda başkasının malzemesini ya da başkasının arazisindeki yapıda kendisinin veya bir başkasının malzemesini kullanması halinde bu malzemenin arazinin bütünleyici parçası olacağı; ancak sahibinin rızası olmaksızın kullanılmış olan malzemenin sökülmesinin aşırı zarara yol açmaması halinde malzeme sahibinin, gideri yapıyı yaptırana ait olmak üzere bunların sökülüp kendisine verilmesini isteyebileceği; aynı koşullar altında arazinin malikinin de rızası olmaksızın yapılan yapıda kullanılan malzemenin gideri yapıyı yaptırana ait olmak üzere sökülüp kaldırılmasını isteyebileceği hükme bağlanmıştır. Aynı Kanun'un 723. maddesi gereğince; malzeme sökülüp alınamazsa arazi maliki, malzeme sahibine uygun bir tazminat ödemekle yükümlüdür. Yapıyı yaptıran malzeme sahibi iyi niyetli değilse, hâkimin hükmedeceği miktar, bu malzemenin arazi maliki için taşıdığı en az değeri geçmeyebilir. Anılan hükümler, esas itibariyle 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun (6098 sayılı Kanun) 77 ve devamı maddelerinde düzenlenen sebepsiz zenginleşmenin özel bir halidir.

6098 sayılı Kanun'un 77 ve devamı maddelerinde düzenlenen sebepsiz zenginleşmeden doğan borç ilişkisinden söz edilebilmesi için, bir tarafın mal varlığının diğer tarafın malvarlığı aleyhine çoğalması gerekir. İade borcunun kapsamını belirlemede öncelikle fakirleşme ve zenginleşme zamanının tespit edilmesi gerekir. Sebepsiz zenginleşme borçlusunun bu muhdesatın yapıldığı anda ekonomik açıdan zenginleştiği, yapanın ise o anda fakirleştiği ileri sürülemez. Zira, vücuda getiren tarafından kullanılan muhdesatın, diğer kişilere herhangi bir katkısı bulunmamaktadır. Daha açık bir ifadeyle azalma ve çoğalmanın, dava konusu taşınmazın davacı tarafından davalıya teslim edildiği tarihte gerçekleştiğinin kabulü zorunludur.

Somut olayda; davalı tarafından açılan tahliye ve kira bedeli talepli icra takibine itirazın iptali davasının reddine karar verildiği, gerek temyize konu davanın açıldığı tarihte gerekse yargılama sırasında taşınmazın halen davacının kullanımında bulunduğu, aksine ilişkin dosyaya yansıyan herhangi bir delil bulunmadığı, dolayısıyla sebepsiz zenginleşme olgusunun henüz gerçekleşmemesi nedeniyle davanın hukuki yarar yokluğundan usulden reddi gerektiği açıktır.

Bu itibarla, İlk Derece Mahkemesince bu gerekçeyle davanın kaldırılmasına, İlk Derece Mahkemesi kararının reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile red kararı verilmesi doğru değil ise de sonucu itibariyle karar doğru olduğundan, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 373/1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılması, aynı Kanun'un 370/4 maddesi hükmü uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının gerekçesinin değiştirilerek ve düzeltilerek onanması gerekir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının gerekçesinin DEĞİŞTİRİLEREK ve DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Aşağıda yazılı bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine,

28.000,00 TL Yargıtay duruşması vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,11.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13820, Karar No: 2014/17526, Tarih: 28.10.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/13820 E.  ,  2014/17526 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak ya da bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası antlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi’ne başvurulamaz (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md). Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası antlaşmalarla kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası antlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan uluslararası sözleşmeler; yasalar üstü bir konumda olduğundan iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (AİHS) temel amacı; insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (AİHS) temel amacı; insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS’nin 1. maddesine göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altında altındadır. Sözleşmenin 2. maddesi uyarınca da, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Anılan sözleşmenin 3. maddesine göre, hiç kimse ....... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Aynı sözleşmenin 8. maddesine göre de, herkes özel ve aile yaşamına....saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı ise, anne-baba arasındaki ilişkinin sona ermesinden sonra birlikte yaşamamaları ile boşanmış olsalar bile, eşler arasında birlikte yaşama ve çocukla kişisel ilişki kurma hakkını içerir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanığın, vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için eşi ...'ten 09/12/2009 tarihinde anlaşmalı olarak boşandıktan sonra aynı evde yaşamaya devam ettiği, bu şekilde SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek dolandırıcılık suçunu işlediği iddia edilmiş ise de;

Hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyecek şekilde birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun’un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai bir düzenlemenin de bulunmadığı, sanığın eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu hususları gözetilerek, mahkemece dolandırıcılık suçundan verilen beraat kararında, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler çerçevesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 28/10/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.