muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/5647, Karar No: 2014/7523, Tarih: 21.04.2014

AiHS'nin 1. maddesine göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir. AiHS., özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanık resmi nikahlı evli iken vefat eden babasından sigorta maaşını alabilmek için 12/03/2003 tarihinde muvazaalı olarak boşandığı, ancak sanığın eski eşiyle aynı evde birlikte yaşamaya devam ederek SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdığı iddia edilmiş ise de, mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 21/04/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/22282, Karar No: 2014/1259, Tarih: 16.01.2014

**3. Ceza Dairesi         2013/22282 E.  ,  2014/1259 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2012/93342

MAHKEMESİ : Lapseki Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 16/01/2012

NUMARASI : 2011/6 (E) ve 2012/7 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

Orman alanından 48 adet meşe ağacının sanık tarafından kesildiğinin belirtildiği zabtın sanık tarafından da imzalanmış olması karşısında; suça konu yerdeki ağaçları sanığın kesip kesmediğini bilebilecek durumda olan köy muhtarı, azalar, köy bekçisi ve komşu taşınmaz malikleri dinlendikten sonra sanığın hukuki durumunun tayini gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 16.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3833, Karar No: 2019/10387, Tarih: 11.11.2019

**17. Hukuk Dairesi         2017/3833 E.  ,  2019/10387 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi

Taraflar arasındaki tasarrufun iptali davasının yapılan yargılaması sonunda verilen hükmün davalılar vekillerince temyiz edilmiş, davalı ... vekilince de duruşma talep edilmiş olmakla duruşma için tayin edilen 05.11.2019 Salı günü davacı vekili Av. ... ile davalı ... vekili Av. ... ve davalılar ... ... vekili Av. ... geldiler. Temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan taraf vekilleri dinlendikten sonra vaktin darlığından dolayı işin incelenerek karara bağlanması başka güne bırakılmış olup dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davalı borçlu ...’ın borcu nedeniyle başlatılan icra takibinin sonuçsuz kaldığını, davalı borçlu adına kayıtlı taşınmazın alacaklılarından mal kaçırma amaçlı olarak, önce davalı eş ...’a, onun tarafından da diğer davalı ...’a devredildiğini, belirterek, tasarrufların iptalini talep etmiştir.

Davalılar ... ve ... vekili, dava konusu taşınmazın paylaşmalı mal ayrılığı sözleşmesi gereği davalı ...’a devredildiğini, diğer davalı ...’a yapılan satışın da gerçek olduğunu belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Davalı ... vekili, davalılarla hiç bir ilişkisi olmadığını, davalı tarafın borçlarını ödemek için taşınmazı satacağını belirtmesi üzerine, kar getirebilecek bir ticaret olması nedeniyle, tapuya güvenerek taşınmazı devraldığını belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Davalılar ... ve ... vekili, dava konusu taşınmazın paylaşmalı mal ayrılığı sözleşmesi gereği davalı ...’a devredildiğini, diğer davalı ...’a yapılan satışın da gerçek olduğunu belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Davalı ... vekili, davalılarla hiç bir ilişkisi olmadığını, davalı tarafın borçlarını ödemek için taşınmazı satacağını belirtmesi üzerine, kar getirebilecek bir ticaret olması nedeniyle, tapuya güvenerek taşınmazı devraldığını belirterek, davanın reddini savunmuştur.

... anadolu 16. Asliye Hukuk Mahkemesince, davanın kısmen kabulü ile, davalı ... yönünden davanın reddine, davalılar ... ve ... yönünden kabulüne, davalı ...'ın borçlu ... ile birlikte, (5) no'lu taşınmazın bilirkişi raporu ile belirlenen 600.000,00 TL değeri ile sınırlı olmak ve bu tutarı aşmamak üzere, davacının, ... 23.İcra Müdürlüğünün 2014/9246 sayılı takip dosyasındaki borç ve ferilerinden sorumlu tutulmasına ve davacı vekiline, davalı ... yönünden takip ve haciz talep etme yetkisi tanınmasına karar verilmiş, ... Anadolu 16. Asliye Hukuk Mahkemesince verilen 15/12/2016 tarihli 2014/216 E-2016/457 K sayılı kararı aleyhine, davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuş, ... Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesince davacı vekilinin istinaf başvurusunun kabulüne, ... Anadolu 16. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2014/216 E-2016/457 K sayılı kararının düzeltilerek esas hakkında yeniden hüküm kurulmasına, davanın kabulü ile dava konusu Tuğlacı başı Mh., 836 ada, 90 parselde, 74/2400 arsa paylı 3. kat, 5 nolu dairenin 329.000,00 TL bedel ile davalı ... tarafından diğer davalı ...'a satımı şeklinde gerçekleşen 21/03/2014 tarih ve 8440 yevmiye nolu tasarruf ile aynı taşınmazın 450.000,00 TL bedel ile davalı ... tarafından diğer davalı ...'e satımı şeklinde gerçekleşen 04/04/2014 tarih ve 10146 yevmiye nolu tasarrufun ... 23. İcra Müdürlüğü'nün 2014/9246 sayılı icra dosyasındaki asıl alacak ile fer'ileri ile sınırlı olmak üzere iptaline karar verilmiş, bu karar davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

1- 6100 sayılı HMK. daki yeni düzenleme ile getirilen istinaf kanun yolu, ilk derece mahkemesi ile temyiz incelemesi arasında, ikinci derece bir denetim mekanizması ve kanun yoludur.

İstinaf kanun yolu uygulamasında, ilk derece mahkemesi kararından sonra, karar ilk olarak istinaf denetimine tâbi tutulmakta, istinaf denetiminden sonra temyiz yolu açıksa temyize başvurulmaktadır. Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçmesiyle yargılama üç aşamalı hale gelmiştir. Önce İlk Derece Mahkemesinde ilk derece yargılaması yapılarak karar verilmekte, ardından Bölge Adliye Mahkemesinde istinaf incelemesi ile vakıa ve hukukilik denetimi yapılmakta, son olarak da Yargıtay’da temyiz incelemesine gidilmektedir.

Yeni sistemde temyiz edilen karar İlk Derece Mahkemesinin kararı değil, Bölge Adliye Mahkemesinin kararıdır. Artık İlk Derece Mahkemesi kararının doğrudan temyiz edilmesi mümkün değildir. İlk Derece Mahkemesi'nin kararına karşı istinaf başvurusunda bulunulmaması halinde karar kesinleşmektedir.

6100 sayılı HMK'nın yargılama sitemine göre İlk Derece Mahkemesinin kesin olmayan kararına karşı önce istinaf yoluna başvurulabilmektedir. Bölge Adliye Mahkemesi, istinaf başvurusu üzerine tarafın istinaf başvurusunun usulden/esastan reddine karar verebilir veya İlk Derece Mahkemesi kararını kaldırarak yeniden hüküm kurabilir. Bölge Adliye Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusu reddedilen tarafın ya da istinaf incelemesi sonucunda İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak yeni karar verilmesi halinde aleyhine karar verilen tarafın temyiz hakkı bulunmaktadır.

Taraflardan birisinin İlk Derece Mahkemesi' nin kararına karşı istinaf başvurusunda bulunmaması halinde kamu düzenine aykırılık yok ise diğer taraf lehine usuli kazanılmış hak oluşacaktır. Karşı tarafın istinafı üzerine de Bölge Adliye Mahkemesince ilk derece mahkemesince verilen kararın değiştirilmemesi halinde, istinaf etmeyenin temyize başvurması usulü müktesep hak ilkesine takılacaktır. Zira istinaf mahkemesinin denetiminden geçmeyen bir kararın temyiz incelemesi söz konusu olmaz ve olmamalıdır. Dolayısıyla tarafların istinaf incelemesinin kapsamı dışında bıraktığı hususlar kendiliğinden temyiz incelemesinin de kapsamı dışında bırakılmış sayılır.

Kural olarak İlk Derece Mahkemesi' nin kararına karşı istinaf başvurusunda bulunmayan tarafın Bölge Adliye Mahkemesi kararını temyiz hakkı bulunmamaktadır. Ancak ilk kararı istinaf etmeyen taraf Bölge Adliye Mahkemesi tarafından İlk Derece Mahkemesinin kararı kaldırılarak yeni bir karar verilmesi halinde bu yeni kararı temyiz edebilecektir. Başka bir deyişle istinaf başvurusunun reddi halinde Bölge Adliye Mahkemesi kararına karşı temyiz hakkı sadece istinaf başvurusu reddedilen tarafa ait olup, İlk Derece Mahkemesi kararını istinaf etmeyen tarafın temyiz hakkı bulunmamaktadır.

Somut uyuşmazlıkta, davalılar ... ve ... yönünden davanın kabulüne ilişkin İlk Derece Mahkemesi kararını adı geçen davalılar istinaf etmemiş, ancak Bölge Adliye Mahkemesinin davacı tarafın istinaf başvurusunu kabulüne ilişkin kararına karşı (davalı 4. kişi ... yönünden de davanın kabulüne dair) davalı 4. kişi ... ve davalılar ... ve ... tarafından temyiz başvurusunda bulunulmuştur.

Somut uyuşmazlıkta, davalılar ... ve ... yönünden davanın kabulüne ilişkin İlk Derece Mahkemesi kararını adı geçen davalılar istinaf etmemiş, ancak Bölge Adliye Mahkemesinin davacı tarafın istinaf başvurusunu kabulüne ilişkin kararına karşı (davalı 4. kişi ... yönünden de davanın kabulüne dair) davalı 4. kişi ... ve davalılar ... ve ... tarafından temyiz başvurusunda bulunulmuştur.

Yukarıda açıklandığı üzere davalılar ... ve ... tarafından İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunda bulunulmadığından davacı taraf lehine usuli kazanılmış hak oluşmuştur. Bölge Adliye Mahkemesi tarafından davacının istinaf başvurusu kabul edildiğinden (davalı ... yönünden de davanın kabulüne karar verildiğinden), başka bir deyişle davalı ... yönünden yeni bir karar verildiğinden davalılar ... ve ...’ın Bölge Adliye Mahkemesi kararını temyiz hakkı bulunmamaktadır. Aksi düşünce istinaf başvurusunda bulunmayan tarafa ilk derece mahkemesi kararını istinaf kanun yolunu atlayarak temyiz etme hakkı tanımış olur ki bu durum 6100 sayılı HMK ile hayata geçirilen üç kademeli yargılama sistemini iki yargılama sistemine dönüştürür ve istinafın devre dışı bırakılmasına yol açar.

Bu açıklamalar ışığında, İlk Derece Mahkemesi kararını istinaf etmeyen davalılar ... ve ...’ın, Bölge Adliye Mahkemesinin davacının istinaf başvurusunun esastan kabulüne ilişkin kararını temyiz hakkı olmadığı anlaşıldığından, davalılar ... ve ...’ın temyiz isteminin REDDİNE,

2-Davalı ... vekilinin temyizine ilişkin yapılan incelemede; İlk derece mahkemesince verilen karara yönelik olarak davacı vekilince yapılan istinaf başvurusu üzerine, HMK'nın 355 vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesi'nce esastan verilen nihai kararda, dosya kapsamına göre saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi, davacı vekilinin 30.12.2014 tarihli cevap dilekçesi içeriği ve davalı ... tanığı ...’ın beyanları dikkate alındığında İİK’nun 280. madde kapsamında davalı ...’in, davalı borçlu ...’ın mali durumunu bildiğinin anlaşılmasına göre, usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda 1 ve 2 nolu bentlerde açıklanan nedenlerle, davalılar ... ve ... vekili ile davalı ... vekilinin temyiz istemlerinin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının ilk derece Mahkemesine, dairemiz karar örneğinin ise Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 2.037,00 TL vekalet ücretinin davalı ...'den alınarak duruşmada vekille temsil olunan davacıya verilmesine ve aşağıda dökümü yazılı 20.489,00 TL kalan onama harcının temyiz eden davalılardan alınmasına 11/11/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7603, Karar No: 2015/7281, Tarih: 14.05.2015

**1. Hukuk Dairesi         2014/7603 E.  ,  2015/7281 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : OSMANELİ ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 26/02/2014

NUMARASI : 2013/229-2014/31

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tecsil davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalılar tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi 'ın raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava; muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptal ve tescil isteğine ilişkindir.

Davacılar; ortak mirasbırakan ’ın 1583 ve 152 parsel sayılı taşınmazlarını 10/03/2008 tarihli akitle tapuda satış gibi göstermek suretiyle davalı olan oğluna ve gelinine temlik ettiğini, temliki işlemin mirastan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek tapu kaydının miras payları oranında iptal ve tesciline karar verilmesini istemişlerdir.

Davalılar, murisin 83 yaşında öldüğünü, her türlü maddi ve manevi bakıma muhtaç olduğunu, bakım ve gözetimini üstlendiklerini, çekişmeli taşınmazları bedeli karşılığında satın aldıklarını, alım güçlerinin bulunduğunu belirterek davanın reddini savunmuşlar,mahkemece temlik işlemin muvazaalı olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Mirasbırakan ’ın 27/07/2012 tarihinde öldüğü, geriye mirasçı olarak çocukları Murat, Osman ve İsmail’i bıraktığı, mirasçılardan Murat ve Osman’ın davacı, oğlu İsmail ve gelini Bahriye’nin de davalı oldukları, murisin 10/03/2008 tarihli satış akdi ile 1583 parsel sayılı taşınmazını, oğlu olan İ.. B..’a, 152 parsel sayılı taşınmazını ise aynı tarihli akitle (10/03/2008 tarihinde) gelini olan diğer davalı B.. B..’a temlik ettiği kayden sabittir.

Davacılar, anılan temlikin mirasçıdan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek eldeki davayı açmışlardır.

Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 01.04.1974 tarih, 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunun 706., Türk Borçlar Kanunun 237. (Borçlar Kanunun 213.) ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince; davacıların ve davalı İsmal’in mirasbırakanın mirasçıları oldukları, dava dışı mirasçı bulunmadığı, 1929 doğumlu olan murisin 83 yaşında 27/07/2012 tarihinde, eşinin kendisinden yaklaşık bir ay öncesinde 30/06/2012 tarihinde öldüğü, davalı oğlu ve gelini ile aynı çatı altında birlikte yaşadıkları, murisin tüm sosyal ve ekonomik ihtiyaçlarının davalılar tarafından karşılandığı, murise hayatı boyunca ilgi ve hizmetlerini esirgemedikleri, diğer çocuklarının ilgilenmedikleri, muris adına temlik dışı kalan 27 parça taşınmazı daha olduğu, murisin mal satmaya ihtiyacı olmadığı gibi davalıların da alım gücü bulunmadığı, oysa çekişmeye konu taşınmazları satış şeklinde davalılara temlik ettiği görülmektedir.

Belirtmek gerekir ki; satışa konu edilen bir malın devrinin belirli bir semen karşılığında olacağı kuşkusuzdur. Semenin bir başka ifade ile malın bedelinin ise mutlaka para olması şart olmayıp belirli bir hizmet veya bir emekte olabileceği kabul edilmelidir. Esasen yukarıda da değinildiği üzere muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı olarak açılan davaların hukuki dayanağını teşkil eden 01/04/1974 tarih ve ½ sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında mirasbırakanın gerçek iradesinin mirasçıdan mal kaçırma amaçlı olması halinde uygulanabilirliğinin kabulü gerekir. Bir başka ifade ile murisin iradesi önem taşır.

O halde, yukarıda değinilen somut olgular, açıklanan ilkeler çerçevesinde değerlendirildiğinde; mirasbırakanın yapmış olduğu temlikle ilgili olarak gerçek amaç ve iradesinin mirasçıdan mal kaçırmak olmadığı ve bu amaçla temlikin gerçekleştirilmediği kabul edilmelidir.

Hâl böyle olunca; açılan davanın reddine karar verilmesi gerekirken kabulü yönünde hüküm kurulmuş olması doğru değildir.

Davalıların temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle hükmün açıklanan nedenlerden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 14.05.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2005/260, Karar No: 2005/283, Tarih: 27.04.2005

**Hukuk Genel Kurulu         2005/9-260 E.  ,  2005/283 K.**

**"İçtihat Metni"**

**Mahkemesi** : Kemer/Antalya Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

**Günü** : 23.12.2004

**Sayısı** : 2004/546 E- 696 K.

Taraflar arasındaki “*işçilik alacakları*” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Kemer Asliye Hukuk (İş) Mahkemesince davanın kısmen kabulüne dair verilen 26.01.2004 gün ve 2002/276 E. 2004/22 K. sayılı kararın incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 9.Hukuk Dairesinin 21.09.2004 gün ve 2004/12147-19498 sayılı ilamı ile;

(...*1.Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.*

*2.Davacı işçinin aylık ücretinin miktarı taraflar arasında tartışmalıdır. Davalı işveren davacının imzasını taşıyan aylık ücret bordrolarına dayanmış, davacı ise ücretin bordroda gösterilenden daha yüksek olduğunu ileri sürmüştür. Mahkemece davacının iddiasına değer verilerek yapılan hesaplamaya göre istek konusu kıdem tazminatı ile diğer işçilik haklarının kabulüne karar verilmiştir.*

*Davacı tanıkları ücret konusunda davacının iddiası doğrultusunda anlatımda bulunmuşlarsa da aynı nedenle iş sözleşmesi sona eren kişiler olmaları sebebiyle salt bu anlatımlara göre sonuca gidilmesi doğru olmaz. Diğer yandan davalı tanıkları bordrolarda geçen ücreti doğrulamışlardır. Böyle olunca bordrolarda yazılı olan ücrete itibar edilerek davaya konu tazminat ve diğer işçilik hakları hesaplanmalıdır. Mahkemece, gerekirse bilirkişiden bu yönde ek rapor alınarak sonuca gidilmelidir*...)

Gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

**HUKUK GENEL KURULU KARARI**

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve direnme kararının verildiği tarih itibariyle H.U.M.K. 2494 sayılı Yasa ile değişik 438/II.fıkrası hükmü gereğince duruşma isteğinin reddine karar verilip dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bozma kararında açıklanan gerektirici nedenlere göre, Hukuk Genel Kurulu’nca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır. Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

**S O N U Ç** : Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı H.U.M.K.nun 429.maddesi gereğince **BOZULMASINA**, istek halinde temyiz peşin harcının geri verilmesine, 27.04.2005 gününde oybirliği ile karar verildi.