muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/804, Karar No: 2014/391, Tarih: 23.09.2014

O halde önemli olan bir darbenin sonuç itibariyle elverişliliği yanı sıra sanık aynı elverişlilikte ikinci bir darbe vurmuş mudur, eylemine kendiliğinden mi son vermiş, yoksa dış bir müdahale sonucu mu son vermek zorunda kalmıştır. Başka bir değişle etkili bir darbenin (kullanılan silahın ateşli silah olmadığı da düşünüldüğünde) ölüm sonucunu doğurmayabileceği herkesçe bilindiği halde ve sanığın ikinci etkili darbe vurma imkanı olduğu halde neden saldırısına son vermiştir. Bu sebebi eylemini tamamladığı düşüncesinde olmak gibi hiç bir dayanağı olmayan sonuca bağlamak yerine neden şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereği sanığın öldürme niyeti olamadığı kabul edilmemiştir. Bunun hiç bir açıklaması yoktur. Çünkü taraflar arasında önceye dayalı hiç bir husumet olmadığı gibi yargılama aşamasında da barışmışlardır. Bu durumda sanığın bıçakla elverişli bir darbesi dışında ikinci bir kriter rahat bir şekilde ortaya konulamamaktadır. Oysaki tek kriterle yetinmek adaletsiz sonuçlar doğurur. Örneğin aralarında ciddi bir husumet bulunan iki kişinin kavgasında yaralanma bu kadar ciddi olmasa dahi sanığın mağduru öldürmek için yeterli sebebi vardı ve öldürmeye elverişli silahla kavgaya girişti mantığı ile öldürmeye teşebbüsten cezalandırılabilir veya husumet olmasa dahi bir kavgada olayımızdaki gibi 3 bıçak darbesinin vurulduğunu ancak bu darbelerinin üçünün de hafif yaralanmaya sebebiyet verdiğini kabul edelim, ancak bu kavga olay yerine gelen kişilerce ayrılmış olsun bu durumda sanığın kavga başkaları tarafından ayrılmasa eylemine devam edecekti, daha nitelikli darbeler vuracaktı nitekim 3 darbe vurmuş hala kavgaya devam ediyor gibi bir kabul ile öldürme kastı ile hareket ettiği kabul edilebilir, bu örneklerden de anlaşıldığı üzere sanığın kastını kesin olarak belirlemek ve adil bir sonuca ulaşabilmek için birden fazla kriterin bir arada bulunması zorunlu olduğu gibi bu kriterlerden bir tanesine daha fazla önem vermeksizin ayrı ayrı ortaya koymak ve ancak birlikte oldukları takdirde kastı belirleyeceklerini unutmamak gerekir.

Sonuç olarak sanık adam öldürmeye teşebbüs suçundan ortaya çıkan sonuçtan cezalandırılmamaktadır. Nitekim ortaya çıkan sonuç mağdurun ölmediği yaralandığı gerçeğidir. Öldürmeye teşebbüs suçlarında mağdurda hiç bir yaralanma dahi meydana gelmemiş olabilir, örneğin, sanık husumetli olduğu mağdura ateşli silahla hedef gözeterek sonucu alabilecek bir mesafeden bir kaç el ateş etmesine rağmen mağdurun kendisini koruması, sanığın nişancılıkta yeterince profesyonel olmayışı gibi sebepler ile mağdur yaralanmamış olsa dahi sanık adam öldürmeye teşebbüsten sorumlu tutulabilir o halde bu suçta ortaya çıkan sonuç yani yaranın niteliği aranan kriterler içerisinde belki de en az önemi olması gereken kriterdir. Burada sanığın hareketi ve bu hareketi hangi kasıt ile yaptığı önem arz etmekte ve sanık öldürme kastı ile gerçekleştirdiği saldırı nedeniyle öldürmeye teşebbüs fiilinden cezalandırılmaktadır. Bu saldırıyı gerektiren husumetin olmayışı, saldırının şiddetinin kavganın heyecanı ile bağlı olmasını doğurmaktadır. Saldırı gerçekleştikten sonra saldırıya sanığın kendi iradesi ile son vermesi de sanığın öldürmek kastının bulunmadığını ortaya koyan bir davranışıdır. Bu sebepler ile mahkememiz sanıkta öldürmek kastının varlığını sabit görmemiştir” gerekçesiyle önceki hükümde direnmiştir.

Bu hükmün de sanık müdafiileri tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay C. Başsavcılığının 02.12.2013 gün ve 136713 sayılı “bozma” istekli tebliğnamesi ile Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

Sanıklar E.. D.., N.. .. ve M..Ş.. D.. hakkında mala zarar verme suçundan şikayet olmaması nedeniyle verilen düşme, sanık N.. D.. hakkında üç mağdura karşı gerçekleştirmiş olduğu kasten yaralama suçundan verilen hükümlerin CMK’nun 231. maddesi gereğince açıklanmasının geri bırakılması ve sanıklar M.. Ş..ile N..D.. hakkında kasten öldürmeye teşebbüs suçundan verilen beraat kararları kesinleşmiş olup inceleme, sanık Emrah’ın mağdur Soner’e karşı gerçekleştirdiği eylemle sınırlı olarak yapılmıştır.

Özel Daire ile yerel mahkeme arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanığın eyleminin kasten yaralama suçunu mu yoksa kasten öldürme suçuna teşebbüsü mü oluşturacağının belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;

Olay tarihinde, pazarcılık yapan mağdur S.. K.. ve kardeşleri ile sanık E.. D.. ve akrabaları arasında pazarın dağılmaya başladığı sırada mağdurlara ait aracın yolu kapatmasından dolayı sanıklara ait aracın yoldan geçememesi nedeniyle başlayan tartışma ve kavga sırasında sanığın mağduru her birisi batın bölgesinde olmak üzere üç ayrı yerden bıçakladığı,

İncelenen dosya kapsamından;

Olay tarihinde, pazarcılık yapan mağdur S.. K.. ve kardeşleri ile sanık E.. D.. ve akrabaları arasında pazarın dağılmaya başladığı sırada mağdurlara ait aracın yolu kapatmasından dolayı sanıklara ait aracın yoldan geçememesi nedeniyle başlayan tartışma ve kavga sırasında sanığın mağduru her birisi batın bölgesinde olmak üzere üç ayrı yerden bıçakladığı,

Manisa Devlet Hastanesi Adli Tıp Polikliniğince düzenlenen 28.03.2008 tarihli raporda; mağdurun batın sol üstte 0.7 cm, sol altta 1.2 cm, sağ üstte 2 cm delici, kesici alet yarası olduğu, orta hat göbek deliği altına isabet eden darbenin karaciğer ve mide yaralanmasına neden olduğu için yaşamını tehlikeye soktuğu, diğer yaraların basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek nitelikte olduğu bilgilerine yer verildiği,

Anlaşılmaktadır.

Mağdur aşamalarda; olay günü pazar yerinde araçlarını yükledikleri sırada sanık Emrah ve M.. Ş..'in yanlarına gelerek yolu açmalarını istediklerini, biraz beklemelerini söylemelerine rağmen kısa bir süre sonra her ikisinin birden gelerek "aracınızı çekin, yolu açın" diyerek küfürlü konuşmaya başladığını, ağabeyinin ikaz etmesine rağmen Emrah'ın küfürlü konuşmaya devam etmesi nedeniyle kavga etmeye başladıklarını, diğer tarafın birden kalabalıklaştığını, aralarında kaldığını, M.. Ş..’in sopa ile omzuna vurduğunu, daha sonra sanık Emrah'ın elindeki bıçakla dört ayrı bölgesine vurduğunu beyan etmiş,

Mağdur Soner'in ağabeyi olup kendisi de mağdur olarak anlatımda bulunan H.. K..; sanık Emrah ve yanındakilerle aralarında kavga başladığını, tekme tokat birbirlerine girdiklerini, karşı taraftan sanık Nedim ve Emrah'ın elinde bıçak olduğunu, sanık Emrah’ın kardeşi Soner'i bıçakladığını, eline bir sopa geçirerek Soner'i ellerinden alarak minibüse bindirdiğini, Emrah ve Nedim'in sopalarla minübüse de saldırarak camlarını kırdıklarını ifade etmiş, mağdur olarak ifade veren Ü.. K.. ve A.. K.. da benzer şekilde anlatımda bulunmuşlar,

Hakkında verilen beraat kararı kesinleşen ve sanık Emrah'ın kardeşi olup 18 yaşından küçük olan sanık Nedim aşamalarda; kavga sırasında yerde bir bıçak bulduğunu ve sağa sola salladığını dile getirmiş,

Sanık E.. D.. ise aşamalarda; kimseyi bıçaklamadığını, kardeşi Nedim’in elinde bir ara bıçak gördüğünü, Nedim’in bıçağı sağa sola salladığını savunmuştur.

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun "Suça teşebbüs" başlıklı 35. maddesinde; “Kişi, işlemeyi kastettiği bir suçu elverişli hareketlerle doğrudan doğruya icraya başlayıp da elinde olmayan nedenlerle tamamlayamaz ise teşebbüsten dolayı sorumlu tutulur” hükmü yer almaktadır.

Buna göre suça teşebbüs, işlenmesi kastolunan bir suçun icrasına elverişli araçlarla başlanmasından sonra, elde olmayan nedenlerle suçun tamamlanamamasıdır. Maddenin açık hükmüne göre, icra hareketlerinin yarıda kalması ya da sonucun meydana gelmemesi failin iradesi dışındaki engel nedenlerden ileri gelmelidir.

Buna göre suça teşebbüs, işlenmesi kastolunan bir suçun icrasına elverişli araçlarla başlanmasından sonra, elde olmayan nedenlerle suçun tamamlanamamasıdır. Maddenin açık hükmüne göre, icra hareketlerinin yarıda kalması ya da sonucun meydana gelmemesi failin iradesi dışındaki engel nedenlerden ileri gelmelidir.

Öte yandan, suça teşebbüsle ilgili değerlendirme yapılabilmesi, failin hangi suçu işlemeyi kastettiğinin belirlenmesini gerektirir ki buna sübjektif unsur denir. Failin gerçekleştirdiği davranış ile bir suçu işlemeye teşebbüs edip etmediğini, eğer etmişse hangi suça teşebbüs ettiğini belirleyebilmek için öncelikle kastın varlığının belirlenmesi gerekmektedir. Başka bir deyişle, tıpkı tamamlanmış suçta olduğu gibi, teşebbüs aşamasında kalan suçta da, işlenmek istenen suç tipindeki bütün unsurlar failce bilinmelidir. (İçel Suç Teorisi, Kayıhan İçel, Füsun Sokullu-Akıncı, İzzet Özgenç, Adem Sözüer, Fatih S. Mahmutoğlu, Yener Ünver 2. Kitap, 2. Baskı, İstanbul, 2000, s.315.)

Bu husus, Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 04.06.1990 gün ve 101-156 sayılı kararında da; “Teşebbüste aranan kast, icrasına başlanmış cürmü teşebbüs aşamasında bırakma kastı olmayıp, söz konusu suçu tamamlamaya yönelmiş kasttır” şeklinde açıklanmıştır.

Kasten yaralama suçu ile kasten öldürme suçuna teşebbüs arasındaki ayırıcı kriter manevi unsurun farklılığına dayandığından, çözülmesi gereken konu sanığın kastının öldürmeye mi, yoksa yaralamaya mı yönelik olduğunun belirlenmesine ilişkindir.

5237 sayılı TCK’nun 21/1. maddesine göre, suçun kanuni tanımındaki unsurlarının bilerek ve istenerek gerçekleştirilmesi olan ve failin iç dünyasını ilgilendiren kast, dış dünyaya yansıyan davranışlara bakılarak, daha açık bir ifadeyle, failin olay öncesi, olay sırası ve olay sonrası davranışları ölçü alınarak belirlenmelidir.

İlkeleri, Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 08.07.2003 gün ve 196-212, 30.09.2003 gün ve 226-229, 08.07.2008 gün ve 88-184 ile 31.03.2009 gün ve 248-82 sayılı kararları başta olmak üzere birçok kararında da açıklandığı üzere, bir eylemin kasten öldürmeye teşebbüs mü, yoksa kasten yaralama mı sayılacağının belirlenmesi sırasında; fail ile mağdur arasında husumet bulunup bulunmadığı, varsa husumetin nedeni ve derecesi, failin suçta kullandığı saldırı aletinin niteliği, darbe sayısı ve şiddeti, mağdurun vücudunda meydana getirilen yaraların yerleri, nitelik ve nicelikleri, hedef seçme imkânının olup olmadığı, failin fiiline kendiliğinden mi, yoksa engel bir nedenden dolayı mı son verdiği gibi ölçütler esas alınmaktadır.

Kastın belirlenmesi açısından her bir olayda kullanılması gereken kıstaslar farklılık gösterebileceğinden, tüm bu olguların olaysal olarak ele alınması gerekmektedir.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Kastın belirlenmesi açısından her bir olayda kullanılması gereken kıstaslar farklılık gösterebileceğinden, tüm bu olguların olaysal olarak ele alınması gerekmektedir.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Pazarcılık yapan mağdur ve sanık arasında olay tarihinde yol verme meselesi nedeniyle başlayan tartışmanın kavgaya dönüştüğü, mağdur ve sanığın akrabalarının da karıştığı kavga sırasında sanığın ele geçirilemeyen bıçakla mağdurun batın bölgesine 3 ayrı darbe vurduğu, mağdurun ağabeyi Hüseyin'in mağduru alarak arabaya bindirdiği ve acil olarak hastahaneye götürdüğü, sanık ve akrabalarının mağdurun arabaya alınmasından sonra da saldırılarına devam ederek arabaya da zarar verdikleri, sanık tarafından kesici-delici aletle gerçekleştirilen 3 adet darbeden orta hat göbek deliği altındaki darbenin karaciğer ve mide yaralanmasına neden olduğu için mağdurun hayati tehlike geçirdiği sabit olan olayda; sanığın öldürmeye elverişli nitelikteki bıçakla hedef gözeterek mağdura üç kez vurması, darbelerden üçünün de hayati bölgelerden olan batın bölgesine isabet etmesi, göbek deliği altındaki darbenin şiddeti ve meydana getirdiği yaralanma, sanığın kendi isteği ile değil de mağdurun ağabeyinin mağduru olay yerinden uzaklaştırması nedeniyle eylemini sonlandırmak zorunda kalması hususları birlikte değerlendirildiğinde, sanığın eyleminin kasten öldürme suçuna teşebbüs olarak kabulü gerekmektedir.

Bu itibarla; yerel mahkemenin direnme hükmünün, sanığın eyleminin kasten öldürme suçuna teşebbüs olduğunun gözetilmemesi isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Manisa 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 26.03.2013 gün ve 1-68 sayılı direnme hükmünün, sanığın eyleminin kasten öldürme suçuna teşebbüs olduğunun gözetilmemesi isabetsizliğinden BOZULMASINA,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 23.09.2014 tarihinde yapılan müzakerede oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/20900, Karar No: 2014/6654, Tarih: 10.04.2014

**18. Hukuk Dairesi         2013/20900 E.  ,  2014/6654 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sarıveliler Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 27/05/2013

NUMARASI : 2013/45-2013/104

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

Kamulaştırma Yasası’nın 4650 Sayılı Yasayla değişik 11. maddesinin birinci fıkrasının arazilere ilişkin (f) bendinde taşınmaz malın kamulaştırma (dava) tarihindeki mevki ve şartlarına göre olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelir üzerinden değerinin belirleneceği öngörülmektedir. Dava konusu taşınmaz 656,09 m² olup tamamı kamulaştırılmıştır. Taşınmaz üzerinde verim çağında 16 yaşında 51 adet asma, 16 yaşında 4 adet ceviz, 31 yaşında 1 adet armut, 11 yaşında 2 adet şeftali, 16 yaşında 1 adet elma ağacı olmak üzere toplam 59 ağacın bulunduğu anlaşılmıştır. Buna göre taşınmazın tamamının kapama karışık meyve bahçesi olarak kabulü ile 2013 yılına ait veriler getirtilerek buna göre değerinin tespiti gerekirken, tarım arazisi olarak kabulü ile zemin ve meyve ağaçlarına ayrı ayrı değer verilmesi suretiyle kamulaştırma bedelinin tespit edilmesi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 10.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/528, Karar No: 2012/13708, Tarih: 27.12.2012

**5. Ceza Dairesi         2011/528 E.  ,  2012/13708 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Zimmet

HÜKÜM : Mahkümiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelendi;

Hükmolunan cezanın miktarı itibariyle sanık müdafiin duruşma isteminin CMUK'nın 318. maddesi uyarınca reddi ile incelemenin duruşmasız olarak yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 20/09/2011 günlü 2011/5-104 Esas, 2011/183 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere TCK'nın 53/5. maddesinin uygulanmaması kazanılmış hak niteliğinde olup aleyhe bozma yasağına konu olacağından suçun 5237 sayılı Yasanın 53/1-a maddesindeki yetkinin kötüye kullanılması suretiyle işlenmesine rağmen sanık hakkında aynı Yasanın 53/5. maddesinin uygulanmaması karşı temyiz bulunmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Suç tarihlerinde yürürlükte olan Belediye Zabıta Yönetmeliğinin 62. maddesinin “Belediye Zabıtası memurlarına zabıta hizmetleri dışında bir görev yüklenemez” hükmü ile 13/07/2005 tarihinde yürürlüğe giren 5393 sayılı Belediye Kanununun 51. maddesine dayanılarak çıkarılan ve 11/04/2007 günlü Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren Belediye Zabıta Yönetmeliğinin 42. maddesinin “Belediye Zabıta görevlilerine zabıta hizmetleri dışında bir görev verilemez. Ancak olağanüstü hallerde mülki amir veya belediye başkanının emri ile geçici olarak hizmetin gerektirdiği başka görevler de verilebilir.” şeklindeki hükmü karşısında, belediye zabıta memuru olarak görev yapmakta iken kadro değişikliği yapılmaksızın sözlü olarak 2005 yılı Eylül ayı ile 2007 yılı Temmuz ayı arasında işgaliye harçlarının tahsili ile görevlendirilen sanık ...'nin yasal olmayan bu görevlendirme sırasında gerçekleştirdiği kabul edilen belediyeye ait tahsilatları kayıtlara intikal ettirmeyerek mal edinmesi eylemlerinin zincirleme hizmet sebebiyle güveni kötüye kullanma suçunu oluşturacağı gözetilmeden yanılgılı değerlendirme ile zincirleme zimmet olarak kabulüyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabüle göre de;

5237 sayılı TCK’nın 53/3. maddesine göre 53/1-c maddesinde yer alan kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri ile ilgili hak yoksunluğunun koşulu salıvermeden sonra uygulanamayacağı gözetilmeden, bu hakları ve yetkileri kullanmaktan yoksunluğun da hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar uygulanmasına karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 27/12/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/25198, Karar No: 2014/8396, Tarih: 03.03.2014

**3. Ceza Dairesi         2013/25198 E.  ,  2014/8396 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2012/127175

MAHKEMESİ : Karşıyaka 1. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 27/03/2012

NUMARASI : 2011/853 (E) ve 2012/352 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine. Ancak;

19/09/2011 tarihinde meydana gelen olaydan bir hafta sonra 26/09/2011 günü yapılan muayenesinde mağdurda tespit edilen bulguların bir hafta önce meydana gelen olaya ait olup olamayacağı konusunda adli rapor alınarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayini gerekirken olay vc muayene arasında bir aylık bir zaman diliminin geçtiğine dair yanılgıya dayalı kabulle beraat kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca talep gibi BOZULMASINA, 03.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/26795, Karar No: 2013/20538, Tarih: 01.10.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/26795 E.  ,  2013/20538 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, ücret ve ikramiye alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesinin işverence haksız olarak feshedildiğini ve kıdem tazminatının eksik ücret miktarından hesaplandığını belirterek, fark kıdem tazminatının ödetilmesini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yapılan emsal araştırması sonucunda belirlenen ücret miktarına göre fark kıdem tazminatı talebi kısmen hüküm altına alınmıştır.

Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Somut olayda, taraflar arasında görülen ve temyiz edilmeden kesinleşen ilk davada, davanın ihbar öneli süresi bitmeden açılması nedeniyle kıdem ve ihbar tazminatı talebi yönünden dava şartının gerçekleşmediği, ikramiye alacağı talebinin ispat edilemediği, çalışılan döneme ait ödenmemiş bakiye ücret alacağının bulunduğu, ücret miktarının bordrolardaki gibi olduğu, işyerinde ücrete ilave olarak yemek, servis ve erzak yardımı yapıldığı sonucuna varılmıştır.

Davacının aylık ücret miktarı ilk dava dosyasında belirlenmiş ve kesinleşmiştir. Mahkemece, kesinleşen dava dosyasında belirlenen ücret miktarı varken, yeniden ücret tespiti yapılarak alacakların yeni ücrete göre belirlenmesi ve bu miktar üzerinden hüküm kurulması hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

3-Ayrıca iş sözleşmesi feshedilen işçiye kıdem tazminatı, fesih tarihinde ve takip eden aynı yıl içinde taksitler halinde ödenmiştir. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, hesaplanan kıdem tazminatı miktarına faiz ilave sonucu bulunan toplam miktardan işveren tarafından yapılan kıdem tazminatı ödemeleri mahsup edilerek bakiye alacak hesaplanmıştır. Bu hesaplama yöntemi dosya içeriğine uygun düşmemektedir. Davacıya yapılan kıdem tazminatı ödemeleri, ödeme tarihlerine göre faizleriyle birlikte mahsup edilmeli, gerek duyulursa faiz işlerinde uzman serbest muhasebeci mali müşavir bilirkişiden rapor alınmalıdır. Yazılı şekilde hatalı bilirkişi raporuna göre hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine, 01.10.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1381, Karar No: 2019/6508, Tarih: 11.09.2019

**3. Hukuk Dairesi         2018/1381 E.  ,  2019/6508 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen istirdat davasının reddine dair verilen hüküm hakkında bölge adliye mahkemesi tarafından yapılan istinaf incelenmesi sonucunda; davacının, esasa dair istinaf talebinin reddine, vekalet ücreti ve yargılama gideri verilmemesine dair istinaf talebinin kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde taraflarca temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; ... no.lu elektrik abonesi olduğunu, 11/08/2002 tarihinde EPDK’nın 24843 sayılı Resmi Gazetede "Perakende satış hizmet geliri ile perakende enerji satış fiyatlarının düzenlenmesi hakkında tebliğ” yayımladığını, belirtilen tarihten bu güne kadar söz konusu tebliğe dayanarak elektrik dağıtım lisansı sahibi şirketlerin, abonelerden kayıp kaçak ve sayaç okuma bedeli adı altında bir bedel tahsil ettiklerini, sözleşmeye istinaden davalı tarafça her ay elektrik kayıp kaçak bedeli ve sayaç okuma bedeli tahakkuk ettirildiğini, ileri sürerek; davacıdan haksız olarak tahsil edilmiş fatura ödeme kalemlerinin bilirkişi marifetiyle tespit edilerek fazlaya dair hakları saklı kalmak üzere şimdilik 1.000,00 TL'nin ödeme tarihinden itibaren işletilecek ticari temerrüt faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı özetle; davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

İlk derece mahkemesince; dava sırasında yürürlüğe giren 6719 sayılı kanunla değişik 6446 sayılı kanunun 17. ve geçici 20. maddesi hükümleri dikkate alındığında davalı tarafından tahakkuk ve fatura edilen bedellerin tahakkuk tarihindeki kurumun düzenleyici işlemlerine uygun olduğu, davacının fazladan bir ödemesi bulunmadığı gerekçesi ile davanın reddine, alınması gereken 31,40 TL karar harcının peşin alınan 25,20 TL harçtan mahsubu ile

bakiyesinin davacıdan tahsiline, yürürlükte bulunan AAÜT gereğince hesap edilen 35.287,08 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine, davacı tarafından yapılan yargılama giderlerinin davacı üzerinde bırakılmasına, davalı tarafından yapılan ve aşağıda dökümü yapılan 18,00 TL yargılama giderinin davacıdan alınıp davalıya verilmesine, karar verilmiştir.

İlk derece mahkemesinin kararına karşı, davacı tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.