muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/2947, Karar No: 2016/1643, Tarih: 15.03.2016

Mahkemece ... tarihli bilirkişi raporuna göre, 2012 yılı birim fiyatları ile dolgu alanı üzerindeki ahşap yapıların imalât bedelinin 168.436,62 TL olduğu, 8 yıllık işletme süresi düşüldükten sonra kalan 17 yıl için 168.436,62 x 17/25 = 114.536,90 TL menfi zararın talep edilebileceği belirtilerek davanın kısmen kabulüne, 114.536,90 TL alacağın 31.10.2011 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı ... Başkanlığından alınarak davacıya verilmesine, kâr mahrumiyeti talebinin ise şartları oluşmadığından reddine karar verilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının tüm temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Davalının temyiz itirazlarına gelince; ... ilçesi ... mevkii olarak adlandırılan limanın güney mendireğinin bitişiğinde ve ... olarak adlandırılan genelde dalga ve akıntı hareketleri sonucu çok dar bir plaj ya da aşınma ve biriktirme alanı olarak oluşmuş yaklaşık 3.700 m2'lik bir alan; ... mevzuata uygun çalışmalar tamamlanmadan davacı ...a yap-işlet-devret usulü ile ... tarihinde 25 yıllığına kiraya verilmiştir. Sözleşmenin imzalanmasından sonra ...'nin ... tarih ve ... sayılı kararıyla, söz konusu alanda yapılacak dolgu işlemine ait plan ve raporların bir şehir plancısına hazırlatılarak ...'na sunulmasına karar verilmiş, bu karar doğrultusunda şehir plancısı ...'a hazırlatılan dolgu ve dolgu alanındaki tesislerle ilgili planlar da ... tarihli ve ... nolu dosyayla ...na gönderilmiştir.

Taraflar arasında imzalanan ... tarihli sözleşme, ihale öncesi ... tarihli şartnameye istinaden imzalanmış olup, şartnamenin 11. maddesinde "İşletme yapılacak yer milli emlak adına olup, imar planı doğrultusunda Tapu Kanunu'nun 21. maddesi gereğince tahsis talebinde bulunulacaktır." hükmünü içermektedir.

Taraflar arasında imzalanan ... tarihli sözleşme, ihale öncesi ... tarihli şartnameye istinaden imzalanmış olup, şartnamenin 11. maddesinde "İşletme yapılacak yer milli emlak adına olup, imar planı doğrultusunda Tapu Kanunu'nun 21. maddesi gereğince tahsis talebinde bulunulacaktır." hükmünü içermektedir.

Belediyece, 3621 sayılı Kıyı Kanunu'nun 7. maddesine göre uygulama imar planı hazırlatılıp Bayındırlık ve İskan Bakanlığı'na onaylatılmadan dolgu işlemi yaptırılmış ve söz konusu dolgu alanı Maliye Hazinesi'ne ait iken Maliye Bakanlığından hiçbir tahsis, irtifak hakkı ve kiralama izni de alınmadan bu yer yap işlet devret modeli ile davacıya kiraya verilmiştir. Yine Kıyı Kanunun 11. maddesine göre dolgu ile kazanılan alan üzerinde yine bu kanun hükümlerine göre yapılması mümkün olan yapıların yapılabilmesi için Maliye Bakanlığından izin alınması gerekirken bu izinler de alınmamış, kiralama işlemleri ve yapılaşma tamamlandıktan sonra belediyece bakanlığa dolgu teklif dosyası sunulmuştur. Bu safhaya kadar yapılan işlemlerde Yalıköy Belediye Başkanlığı'nın 3621 sayılı Kıyı Kanunu, 3194 sayılı İmar Kanunu, ilgili yönetmelikler ve 04.09.1996 tarih ve 1371-1013 sayılı Bayındırlık ve İskan Bakanlığı genelgesine aykırı hareket ettiği ortadadır. Yalıköy Belediyesi, Kıyı Kanunu'nun Uygulanmasına dair Yönetmeliğin 14. maddesinde belirtilen yapılaşma için %3 olan emsal değerine de uymamıştır. Mahkeme tarafından yapılan keşif sonrası düzenlenen 19.06.2013 tarihli fen bilirkişi raporunda, taşınmaz üzerine 435,93m2 ahşap düğün salonu, 164,63m2 beton platform üzerine kafeterya ve 25,83m2 mutfak olarak kullanılan yapılar inşa edildiği, tüm bu yapıların da kıyı kenar çizgisi sınırları içinde kaldığı belirtilmiştir. Dolgu alanı yaklaşık 3.700 m2 olup yapılanmanın toplamda 101m2 yi aşmaması gerekirken çok daha fazla ölçülerde bir yapılanma mevcut olup yönetmelik değerleri aşılmıştır. Ayrıca inşa olunan yapılar yönetmelikte belirtildiği gibi takılıp sökülebilir nitelik olmayıp betonarme kısımlar da mevcuttur. Dolgu üzerindeki yapılar için Maliye Bakanlığı'ndan gerekli izinler alınamadığından ruhsatlandırma yapılamamış, kaçak yapılar yasal hale getirilememiştir.

3621 sayılı Kıyı Kanunu'nun 14'üncü maddesinde, bu Kanun kapsamında kalan alanlarda ruhsatsız yapılar ile ruhsat ve eklerine aykırı yapılar hakkında 3194 sayılı İmar Kanunu'nun ilgili hükümlerinin uygulanacağı; aynı Kanunun 15'inci maddesinin (b) bendinde de, bu Kanun kapsamında kalan alanlarda, Kanun hükümlerine uyulmadan ruhsatsız ya da ruhsat ve eklerine aykırı olarak yapılan yapıların sahiplerine ve müteahhidine 3194 sayılı İmar Kanunu'nda öngörülen para cezalarının iki misli para cezası verileceği hükümlerine yer verilmiştir.

Kıyı Kanunun Uygulanmasına dair Yönetmeliği'nin 19. maddesine göre, dolgu alanlarında yapılan uygulamaların kontrol ve denetimleri belediye sınırları içinde belediyeye aittir. Aynı yönetmeliğin 20. maddesine göre de dolgu alanlarında imar mevzuatına aykırı yapılar hakkında İmar Kanunu'nun 32. maddesi uyarınca işlem yapılması gerekir. Somut olayda; Yalıköy Belediyesi tarafından beton ve tuğla malzeme kullanıldığına dair 03.09.2001 tarihli tespit tutanağı düzenlenmiş, 1 aylık sürede iyileştirme yapılmadığından İmar Kanunu'nun 32. ve 42. maddelerine istinaden yıkım ve para cezası verilmesi teklifi de 08.10.2001 tarihinde uygun görülmüş ise de, başka bir işlem yapılmamış ve kararın ifası gerçekleşmemiştir.

Mevzuata aykırı şekilde kaçak ve ruhsatsız olarak inşa olunan dava konusu tesis ve yapılar, davacı tarafından yap-işlet-devret sözleşmesi kapsamında işletilirken, 29.06.2007 tarihinde Maliye Hazinesi tarafından davacıya karşı, dolgu alanı üzerindeki yapıların hukuka uygun olmadığı, 3621 sayılı Kıyı Kanunu'na aykırı olduğundan bahisle müdahalenin men'i ve kal'e istemi ile dava açılmış, ... Asliye Hukuk Mahkemesi'nin ... tarih ... Esas, ... Karar sayılı kararı ile dava kabul edilerek müdahalenin men'ine ve kal'e karar verilmiş, temyiz edilmeksizin bu karar ... tarihinde kesinleşmiştir. Müdahalenin meni ve kal davasında alınan ... tarihli bilirkişi heyet raporunda Bayındırlık ve İskan Bakanlığı, Maliye Bakanlığı ve Turizm ve Kültür Bakanlıkları'ndan gerekli dolgu alanı izninin alınmasından sonra yapıların yıkılarak mevzuata uygun hale getirilebileceği kanaati bildirilmiştir. Bu kapsamda yapıların mevzuata uygun hale getirilmesi de mümkün değildir.

Yapılan açıklamalara göre, dava konusu dolgu alanının üzerinde bulunan yapıların tümünün söküp takılabilir nitelikte ahşap yapılar olması gerekirken bir kısmının betonarme olduğu, yine dolgu alan miktarına göre emsal dikkate alınarak 101 m2 alandan daha fazla yapılaşmanın mümkün olmamasına rağmen bu miktarın üzerine çıkıldığı, yapıların ruhsatlandırılmadığı ve Maliye Bakanlığı'ndan gerekli izinlerin de alınmadığı, bu haliyle söz konusu yapıların ruhsatsız ve mevzuata aykırı yapı hükmünde olup yasal hale getirilmediği sürece bedelinin talep edilemeyeceği dikkate alınarak davanın tümden reddi gerekirken kısmen kabul kararı verilmesi doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davacının tüm temyiz itirazlarının reddine, 2. bentte açıklanan nedenlerle davalının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davalı yararına BOZULMASINA, aşağıda yazılı bakiye 1,50 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 15.03.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/38265, Karar No: 2017/16622, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/38265 E.  ,  2017/16622 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3056, Karar No: 2019/7503, Tarih: 05.12.2019

**21. Hukuk Dairesi         2019/3056 E.  ,  2019/7503 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ: Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi

TÜRK MİLLETİ ADINA

K A R A R

A)Davacı İstemi;

Davacılar vekili dava ve ıslah dilekçesinde özet olarak; iş kazası neticesinde sürekli iş görmezliği bulunan sigortalının kendisi ile eş ve çocukları lehine maddi ve manevi tazminat isteminde bulunmuştur.

B)Davalı Cevabı;

Davalılar vekilleri cevap dilekçeleri ve akabinde özet olarak, davanın reddine karar verilmesini talep etmişlerdir.

C)İlk Derece Mahkemesi Kararı ve Gerekçesi;

İlk derece mahkemesince yapılan yargılama neticesinde; davalı ... hakkında açılan davanın reddi ile; davacı sigortalıya 132402,41 TL maddi tazminat ile 17000 TL manevi tazminatın; davacı sigortalının eşine 6500 TL manevi tazminatın ve davacı çocuklar lehine 2000 TL manevi tazminatın olay tarihi olan 02/12/2007 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılar ... İnşaat San. Tic. Ltd. Şti. ve ...'dan müştereken ve müteselsilen alınarak ayrı ayrı davacılara verilmesine, fazlaya ilişkin istemin ise reddine karar verilmiştir.

D)Bölge Adliye Mahkemesi Kararı ve Gerekçesi;

... Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi'nce, davacılar ile davalılar ... İnşaat San. Tic. Ltd. Şti. ve ...'ın istinaf başvurularının HMK. 353/1-b.1 maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

E)

1-Davacıların Özetle Temyiz Nedenleri;

• Davalı Belediyenin pazar inşaatının yapımı konusunda diğer davalılar ile sözleşme yapmasının, asıl işini devretmesinin sorumluluktan kurtarmayacağını,

• Hükmedilen manevi tazminat miktarlarının çok düşük olduğunu belirterek Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulması talep edilmiştir.

2-Davalılar ... İnşaat San. Tic. Ltd. Şti. ve ...’ın Özetle Temyiz Nedenleri;

• Davacının inşaatın kalıp işçiliğini kendi nam ve hesabına yaptığı, çalışma saatleri dışında, kimsenin bilgi olmaksızın kalıp sökmesi ile kazanın meydana geldiğini,

• Olayda kendilerinin kusurları olmadığını,

• Kusur ve hesap raporu ile maluliyet tespitine dair raporun hatalı olduğunu,

• Davacının yıllık kazancının sendikaya tabi, kadrolu ve 12 süre ile çalışan bir işçi ücreti esas alınarak hesaplanmasının hatalı olduğu, aynı ücretin hayat boyunca edinileceği hesabının da yanlış olduğunu,

• Asgari ücret yerine 2,7 katından hesaplama yapılmasının hatalı olduğunu belirterek Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulması talep edilmiştir.

F) Delillerin Değerlendirilmesi ve Gerekçe;

1-Dosyadaki temyiz kapsam ve nedenlerine göre, davalılar vekilinin tüm, davacılar vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine karar verilmiştir.

2-Dava, sigortalıda 02/12/2007 tarihli iş kazası sonucu sürekli iş göremezlik oluşması nedeniyle kendisi, eşi ve çocuklarının maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

F) Delillerin Değerlendirilmesi ve Gerekçe;

1-Dosyadaki temyiz kapsam ve nedenlerine göre, davalılar vekilinin tüm, davacılar vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine karar verilmiştir.

2-Dava, sigortalıda 02/12/2007 tarihli iş kazası sonucu sürekli iş göremezlik oluşması nedeniyle kendisi, eşi ve çocuklarının maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, davalı ... hakkında açılan davanın reddi ile; davacı sigortalıya 132402,41 TL maddi tazminat ile 17000 TL manevi tazminatın; davacı sigortalının eşine 6500 TL manevi tazminatın ve davacı çocuklar lehine 2000 TL manevi tazminatın olay tarihi olan 02/12/2007 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılar ... İnşaat San. Tic. Ltd. Şti. ve ...'dan müştereken ve müteselsilen alınarak ayrı ayrı davacılara verilmesine, fazlaya ilişkin istemin ise reddine karar verilmiştir.Uyuşmazlık, 02/12/2007 tarihli zararlandırıcı olaydan dolayı hakkında davanın reddine karar verilen davalı ...'nin davacılara karşı sorumluğunun doğup doğmadığı noktasında toplanmaktadır. Yargılamaya konu ihtilafın sağlıklı biçimde çözülmesi için asıl işveren-alt işveren kavramlarıyla, somut uyuşmazlık için önem arz ettiğinden işveren niteliği konularının açıklanmasında fayda vardır.4857 sayılı Kanun'un 2.maddesine göre; bir iş sözleşmesine dayanarak çalışan gerçek kişiye “işçi”, işçi çalıştıran gerçek veya tüzel kişiye yahut tüzel kişiliği olmayan kurum ve kuruluşlara “işveren”, işçi ile işveren arasında kurulan ilişkiye ise “iş ilişkisi” denir.İş Kanunu'nun 2.maddesinin 7.fıkrasına göre bir işverenden, iş yerinde yürüttüğü mal veya hizmet üretimine ilişkin yardımcı işlerinde veya asıl işin bir bölümünde işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işlerde iş alan ve bu iş için görevlendirdiği işçilerini sadece bu iş yerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren ile iş aldığı işveren arasında kurulan ilişkiye “asıl işveren-alt işveren ilişkisi” denir. Bu ilişkide asıl işveren, alt işverenin işçilerine karşı o iş yeri ile ilgili olarak bu Kanundan, iş sözleşmesinden veya alt işverenin taraf olduğu toplu iş sözleşmesinden doğan yükümlülüklerinden alt işveren ile birlikte sorumludur.

4857 sayılı Kanun'un 2/7.maddesi ile işçilerin İş Kanunu'ndan, sözleşmeden ve toplu iş sözleşmesinden doğan hakları güvence altına alınmak istenmiştir. Aksi halde, 4857 sayılı Kanun'dan kaynaklanan yükümlülüklerinden kurtulmak isteyen işverenlerin işin bölüm veya eklentilerini muvazaalı bir biçimde başka kişilere vermek suretiyle yükümlülüklerinden kaçması mümkün hale gelecektir.Asıl işveren ile alt işverenin birlikte sorumluluğu müteselsil niteliktedir. Asıl işveren, doğrudan bir hizmet sözleşmesi bulunmamakla birlikte İş Kanunu'nun 2. maddesinin 6. fıkrası gereğince alt işverenin işçilerinin iş kazası veya meslek hastalığı nedeniyle uğrayacakları maddi ve manevi zarardan alt işveren ile birlikte müteselsilen sorumludur. Bu nedenle meslek hastalığına veya iş kazasına uğrayan alt işverenin işçisi veya ölümü halinde mirasçıları tazminat davasını müteselsil sorumlu olan asıl işveren ve alt işverene karşı birlikte açabilecekleri gibi yalnızca asıl işverene veya alt işverene karşı da açabilirler.Alt işverenden söz edebilmek ve asıl işvereni, aracının borçlarından sorumlu tutabilmek için bir takım zorunlu unsurlar bulunmaktadır;

a)İş yerinde işçi çalıştıran bir asıl işveren bulunmalıdır.

b)Bir başka işveren, iş yerinde yürüttüğü mal veya hizmet üretimine ilişkin bir işte veya bir işin bölüm veya eklentilerinde iş almalı ve işçi çalıştırmalıdır.

c)İşverenlik sıfatının, alınan işte ve o iş nedeniyle sigortalı çalıştırılması sonucunda kazanılmış olması aranacaktır.

d)İşverenden alınan iş, işverenin sigortalı çalıştırdığı işe göre ayrı ve bağımsız bir iş yeri olarak değerlendirilebilecek nitelikte olmamalıdır, aksi halde iş alan kimse aracı değil, bağımsız işveren niteliğinde bulunacaktır.

e)İşin bütünü başka bir işverene bırakıldığında, iş anahtar teslimi verildiğinde veya işveren kendi iştigal konusu olmayan bir işi kendisi sigortalı çalıştırmaksızın bölerek ihale suretiyle farklı kişilere vermişse, iş sahibi (ihale makamı) Yasanın tanımladığı anlamda asıl işveren olmayacağından, bir alt-üst işveren ilişkisi bulunmayacaktır.

e)İşin bütünü başka bir işverene bırakıldığında, iş anahtar teslimi verildiğinde veya işveren kendi iştigal konusu olmayan bir işi kendisi sigortalı çalıştırmaksızın bölerek ihale suretiyle farklı kişilere vermişse, iş sahibi (ihale makamı) Yasanın tanımladığı anlamda asıl işveren olmayacağından, bir alt-üst işveren ilişkisi bulunmayacaktır.

f)Alt işverenin aldığı iş, işverenin asıl işinin bölüm ve eklentilerindeki işin bir kesimi ya da yardımcı işler kapsamında bulunmalıdır. Asıl işverenden alınan iş, onun sigortalı çalıştırdığı işe göre ayrı ve bağımsız bir nitelik taşımaktaysa, işi alan kimse alt işveren değil, bağımsız işveren sayılacaktır. Bu noktada belirleyici yön; yapılan işin, diğerinin bütünleyici, yardımcı parçası olup olmadığıdır. İş yerindeki üretimle ilgili olmayan ve asıl işin tamamlayıcısı niteliğinde bulunmayan bir işin üstlenilmesi halinde, alt işverenden söz etme olanağı kalmayacak, ortada iki bağımsız işveren bulunacaktır. (Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 24.05.1995 gün ve 1995/9-273-548 sayılı kararı da aynı yöndedir.) Öte yandan asıl işveren ile alt işveren arasında yapılan sözleşme ile iş kazası veya meslek hastalığına bağlı maddi ve manevi tazminat sorumluluğunun alt işverene ait olduğunun kararlaştırılması; bu sözleşmenin tarafı olmayan işçi veya mirasçıları bağlamaz.

Birlikte istihdam, grup şirketlerinde ortaya çıkan bir çalışma biçimidir ve bu çalışma biçiminde işçilerin bir kısmı aynı anda birden fazla işverene ve birlikte hizmet vermektedirler. Daha çok yönetim organizasyonu kapsamında birbiriyle bağlantılı olan bu şirketler aynı binalarda hizmet verebilmekte ve bir kısım işçiler iş görme edimini işverenlerin tamamına karşı yerine getirmektedir. Tüm şirketlerin idare müdürlüğünün aynı şahıs tarafından yapılması, şirketlerin birlikte kullandığı iş yerinde verilen muhasebe, güvenlik, ulaşım, temizlik, kafeterya ve yemek hizmetlerinin yine tüm işverenlere karşı verilmiş olması buna örnek olarak gösterilebilir. Bu gibi bir ilişkide, işçi ve işverenler arasında tek bir iş ilişkisi vardır.İş sözleşmesine katılmada ise, başlangıçta tek bir işverenle kurulan iş ilişkisine zamanla diğer bir iş veren katılmakta ve işçi iş görme edimini bu katılan şirkete karşı da yerine getirmektedir. İşçinin ilk işvereni ile bağlantısı kopmamakta, iş sözleşmesinin devri değil, işveren tarafında bir çoğalma söz konusu olmaktadır. Bu durumda da tek bir iş ilişkisi vardır. (M.Alp.İş Sözleşmesinin Devrinde Bazı Sorunlar.DEÜ.Hukuk Fakultesi Dergisi.Cilt 9.Özel Sayı, 2007.s:197).Yukarıda yapılan açıklamalar ışığında somut olaya bakıldığında; hakkında davanın reddine karar verilen davalı ... ile davalılar arasında üç katlı pazar yeri inşaatının yapım işi konusunda sözleşme düzenlendiği, davalı Belediyenin asıl işlerinden olan pazar yeri yapım işini başkaca bir tüzel kişiliğe vermesinin Belediyeyi asıl işverenlik sıfatından ve bunun doğal neticesi olarak da sorumluluktan kurtarmayacağı, asıl işveren olarak alt işverenin (taşeronun) ve bu alt işverenin istihdamlarının kusurlarından birlikte müteselsilen sorumlu olduğu ve hüküm altına alınan tazminatlardan davalıların birlikte sorumlulukları yoluna gidilmesi gerektiği gözden kaçırılarak, davalı ... yönünden davanın reddine karar verilmesi hatalı olmuştur. Neticeten adı geçen davalının hüküm altına alınan tazminat tutarlarından kusuru bulunmasa dahi aleyhine hüküm kurulan diğer davalılarla birlikte müştereken ve müteselsilen sorumlu olduğu gözardı edilerek hakkındaki davanın reddine karar verilmesi isabetsiz olmuştur.Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular nazara alınmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.O halde davacılar vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilerek, Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılması ile İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar vermek gerekmiştir.G) SONUÇ: Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı 6100 sayılı HMK’nun 373/1. maddesi uyarınca KALDIRILMASINA, İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA, dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin de Bölge Adliye Mahkemesi’ne gönderilmesine, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, aşağıda yazılı temyiz harcının davalı ... İnşaat San. Tic.Ltd.Şti ve ..

.G) SONUÇ: Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı 6100 sayılı HMK’nun 373/1. maddesi uyarınca KALDIRILMASINA, İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA, dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin de Bölge Adliye Mahkemesi’ne gönderilmesine, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, aşağıda yazılı temyiz harcının davalı ... İnşaat San. Tic.Ltd.Şti ve ...'a yükletilmesine, 05/12/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2074, Karar No: 2013/29120, Tarih: 09.12.2013

**2. Ceza Dairesi         2013/2074 E.  ,  2013/29120 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

TCY'nın 145. maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu,bunun, daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar değer olarak az olan şeyi alma durumunda, olayın özelliği ve sanığın kişiliği de değerlendirilerek, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden, somut olayda, katılanın tarlasında bulunan yıkık evden katılanın iddiasına göre 3.000-5.000 TL değerinde 20 römork, sanığın kabulüne göre ise 75 TL değerinde 5 römork taşın alınması şeklinde gerçekleşen eylemde TCY’nın 145. maddesinin uygulanma koşulları bulunmadığından tebliğnamedeki bozma düşüncesine katılınmamıştır.

Yapılan duruşmaya,toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 09/12/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/18117, Karar No: 2010/325, Tarih: 12.01.2010

**2. Hukuk Dairesi         2008/18117 E.  ,  2010/325 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hükmün kusur, velayet, nafakalar, tazminatlar ve araç üzerine konan tedbir kararı yönünden temyizen mürafaa icrası suretiyle tetkiki istenilmekle duruşma için tayin olunan 12.01.2010 günü taraflar tebligata rağmen gelmedi. Temyiz eden davalı vekili Av. ...'in mazeret dilekçesi göndermiş olduğu görüldü. İşin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre yerinde bulunmayan temyiz isteğinin reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz ilam harcının temyiz edene yükletilmesine, peşin harcın mahsubuna 60.00 TL. temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.12.01.2010 (Salı)