muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/31646, Karar No: 2013/19517, Tarih: 09.12.2013

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS. madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'in vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 27.11.2001 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, ...' dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelliyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı,sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA,09/12/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12344, Karar No: 2021/16458, Tarih: 15.12.2021

**9. Hukuk Dairesi         2021/12344 E.  ,  2021/16458 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE

MAHKEMESİ : ... 8. Hukuk Dairesi

...

DAVA TÜRÜ : ALACAK

...

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin Karayolları 8. Bölge Müdürlüğü Trafik Güvenliği Başmühendisliği emrinde hizmet alımı yoluyla taşeron işçisi olarak 01.06.2001 tarihinde işe başladığını, 04.07.2006 tarihinde daimi işçi kadrosuna geçirilerek çalışmaya devam ettiğini, şu anda ağır makine yağcısı pozisyonunda görünmekte olup, Bölge Müdürü oluruyla ilk kadrolu olduğu günden itibaren yine trafik büro görevlisi ve mutemetlik görevlerini yürüttüğünü, müvekkilinin ilk işe başladığı 01.06.2001 tarihinden itibaren ... işçisi olduğunun ... İş Mahkemesinin 2014/595 esas 2016/9 karar sayılı ilamıyla tespit edildiğini, tespite dair hükmün Yargıtay (Kapatılan) 22. Hukuk Dairesinin 2016/3771 esas, 2019/1746 karar sayılı ilamıyla tespit kısmı yönünden bozma yapılmayıp alacaklar yönünden 29.09.2009 sonrası alacakların zamanaşımına uğramadığı gerekçesiyle alacak talebinin reddine dair hükmün bozulduğunu, ... İş Mahkemesinin 20/05/2019 tarih, 2019/274 esas 2019/458 karar sayılı kararı ile davacının ilk işe giriş tarihi olan 01/06/2001 tarihinden itibaren ... işçisi sayılması gerektiğinin tespitine ve davacının ilk işe giriş tarihi 2001 tarihi olduğundan Toplu İş Sözleşmelerinde belirlenen 01/03/2005 tarihinden önce işe başlayanlara uygulanan ücret skalası üzerinden maaş ve diğer ücretlerini alması gerektiğinin tespitine yönelik hüküm kurulduğunu, verilen hükmün Yargıtay (Kapatılan) 22. Hukuk Dairesi'nin 23/10/2019 tarih, 2019/6784 esas 2019/19712 ilamıyla onandığını belirterek, müvekkilinin 04.07.2006 tarihinden itibaren Yol-İş Sendikası üyesi olduğunu, ... adına işveren Sendikası ile Yol-İş Sendikası tarafından imzalanan 11. dönem Toplu İş Sözleşmesine göre 01.03.2005 tarihinden önce ilk defa işe girenler için Toplu İş Sözleşmesi Ek-l/B’de belirlenen skaladaki pozisyonu karşılığındaki ücreti alacağının kararlaştırıldığını, kendisine ücretleri ve tüm ödemelerin 01.03.2005 tarihinden sonra ilk defa işe başlayanlara uygulanan 2. skaladaki ücretler üzerinden ödendiğini, oysa müvekkilinin ilk işe başladığı tarih olan 01.06.2001 tarihinden itibaren karayolları işçisi olduğundan ve ilk işe giriş tarihi 2001 olduğundan, kendisine 01.03.2005 tarihinden sonra ilk defa işe girenlere uygulanan skala üzerinden ücretlerinin ödenmesi nedeniyle aylık ücretinin, Toplu İş Sözleşmesi 66.maddesindeki ek ödemenin, 77. maddesindeki yıpranma priminin, 99. maddedeki fazla çalışma alacağının ayrıca 6772 sayılı yasadan kaynaklanan ilave tediye alacağının da eksik ödendiğini, çalıştığı süreçte yürürlükte olan Toplu İş Sözleşmelerine göre yukarıda belirtilen alacaklarının eksik ödendiğini ileri sürerek fark alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; husumet itirazı ve zamanaşımı def’inde bulunarak davacının 01.06.2001 -28.06.2006 tarihleri arasında değişik müteahhit firmalar bünyesinde çalıştığını İdarenin daimi kadrosunda çalışan bir işçi olmadığını, davacının 01.03.2005 tarihinde önce işe girenler için uygulanan skalaya göre değerlendirilme isteğinin usul ve yasalara aykırı olduğunu, davacının 2006 yılından sonra İdare işçisi olarak işe girdiği, kadro ve derecesinin bu tarihten sonra işlemeye başladığını belirtilerek; davanın husumet yokluğundan ve esastan reddine karar verilmesini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

Mahkemece, aynı mahkemenin 2019/274 esas sayılı dosyası ile davacının ilk işe giriş tarihi olan 01/06/2001 tarihinden itibaren davalı ... işçisi sayılmasının gerektiğinin tespitine, davacının ilk işe giriş tarihi 2001 tarihi olduğundan Toplu İş Sözleşmesi'nde belirlenen 01/03/2005 tarihinden önce işe başlayanlara uygulanan ücret skalası üzerinden maaş ve diğer ücretlerin alınması gerektiğinin tespitine hükmedilerek bu kararın Yargıtay tarafından onanarak kesinleştiği, davacının Yol-İş Sendikası üyesi olduğu ve kendisine Toplu İş Sözleşmesi hükümleri uygulandığı bu nedenle bilirkişi Av. ... tarafından düzenlenen raporun hüküm kurmaya elverişli olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu:

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı, davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti:

Bölge Adliye Mahkemesince, İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve esas yönünden hukuka uygun olduğu gerekçesiyle davalının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Davacının fark alacaklarının hesaplanmasına ilişkin yevmiyesinin tespiti taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Eldeki dava, davalının alt işverenleri ile yaptığı hizmet alım sözleşmelerinin muvazaalı olduğunun kesinleşen yargı kararıyla tespit edilmesinin ardından açılan alacak istemine ilişkindir.

Davacı dava dilekçesinde 01.06.2001 tarihi olan ilk işe giriş tarihinin kadroya geçişi sırasında dikkate alınmayıp kendisine 01/03/2005 tarihinden sonra işe başlayanlara ilişkin Toplu İş Sözleşmesi 2. skaladaki ücretin ödenmesinin hatalı olduğunu, Toplu İş sözleşmesi Ek-l/B’de belirlenen 01.03.2005 tarihinden önce işe girenlere ilişkin ücret skalasının uygulanması gerektiğini iddia etmiştir.

Kesinleşen Yargıtay ilamı nedeniyle davacıya 01/03/2005 tarihinden önce işe girenlere yönelik ücret skalasının uygulanması gerektiği açıktır.

Hesaplamalar yönünden dosyada alınan iki bilirkişi raporu ile davacı ve davalının ayrı ayrı verdiği bilirkişi raporuna itiraz dilekçesi ekinde kendi yaptıkları hesaplama mevcuttur.

Kesinleşen Yargıtay ilamı nedeniyle davacıya 01/03/2005 tarihinden önce işe girenlere yönelik ücret skalasının uygulanması gerektiği açıktır.

Hesaplamalar yönünden dosyada alınan iki bilirkişi raporu ile davacı ve davalının ayrı ayrı verdiği bilirkişi raporuna itiraz dilekçesi ekinde kendi yaptıkları hesaplama mevcuttur.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda; işe girişinden 01.03.2009 tarihine kadar davacının çalışmalarının 7 tam yıl olup 3 derece 4 kademeye denk geldiği, 01.03.2009 tarihi itibariyle derece ve kademesinin 4/8 olup Toplu İş Sözleşmesinin 01.01.2005 tarihinden önce işe girenler için uygulanan tabloda yevmiyesi 59,20 TL iken kendisine aynı tarihte 33.85 TL yevmiye ödendiği, aradaki farkın 25,35 TL olduğu, yevmiye farkının aldığı ücrete oranlaması yapıldığında 25,35/33.85x100=74.88 oranında eksik ödeme yapıldığı, zamanaşımı dikkate alınarak 2014-2019 tarihleri arası yapılan ödemelerin bu yevmiye paritesi esas alınarak arttırılmasının gerektiği değerlendirmesiyle hesaplamalar yapmıştır. Rapora davalı tarafça itiraz edilmiştir. İlk rapora da davacı tarafından itiraz edilmiştir.

Yapılacak iş, davacının 01.06.2001 tarihinde ilk işe girişinden beri kurum işçisi olduğu gözetilerek Toplu İş Sözleşmelerinin 01.03.2005 tarihinden önce işe girenlere uygulancak ücret cetveli Ek 1/A/a skalasından davacının alması gereken yevmiyesi ve aldığı yevmiye arasındaki farkın bordrolardaki gün sayısına göre tespit edilip zamanaşımı gözetilerek kendisine ödenecek olan miktarlardan dönemsel kendisine ödenen miktarlar mahsup edilip fark alacakları denetime elverişli bir şekilde tespit edilmelidir. Ayrıca her iki rapor arasındaki çelişkiler giderilip hüküm kurulmalıdır.

Davacının tüm alacakların tespitinde yevmiye tespiti önem arzettiğinden tüm alacaklar yeniden hesaplanmalıdır.

Anılan hususlar gözetilmeksizin, raporlar arasındaki çelişki giderilmeksizin, denetime elverişli olmayan rapora göre İlk Derece Mahkemesince yazılı şekilde hüküm tesisi ve bu karara karşı yapılan istinaf başvurusunun esastan reddi kararı hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA, İlk Derece Mahkemesi kararının yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 15.12.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2002/5996, Karar No: 2002/9130, Tarih: 17.10.2002

11. Hukuk Dairesi 2002/5996 E., 2002/9130 K.

**11. Hukuk Dairesi 2002/5996 E., 2002/9130 K.**

**- TEMERRÜT FAİZİNİN BAŞLANGICI

- ULUSLARARASI KARA TAŞIMACILIĞI SÖZLEŞMESİ

- YABANCI PARA ALACAĞI FAİZ ORANI**- 818 S. BORÇLAR KANUNU [ Madde 83 ]

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen davada (İnegöl Asliye Hukuk Mahkemesi)nce bozmaya uyularak verilen 28.12.2001 tarih ve 2001/212-853 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi duruşmalı olarak davalılar vekili tarafından istenmiş olmakla, temyiz dilekçesinin de süresinde verildiği anlaşıldıktan, tetkik hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilince İtalya'ya ihraç edilen dokuma denim kumaşlarının taşınmasının davalı tarafça üstlenildiğinin malların çalındığından bahisle gönderilene teslim edilmediğini ileri sürerek mal bedeli (143.819.97) DM'nin fiili ödeme günündeki resmi kur karşılığının faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, müvekkilinin ikametgahı yeri mahkemesi olan İstanbul Ticaret Mahkemelerinin yetkili olduğunu, tüzel kişiliği bulunmayan müvekkilinin Bursa Şubesine husumet yöneltilemeyeceğini, taşımanın müvekkilince değil dava dışı K... A.Ş. tarafından gerçekleştirildiğini, acente durumundaki müvekkiline doğrudan husumet yöneltilemeyeceğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, sunulan kanıtlara göre, aksine yetki sözleşmesi yapılmadığından yüklemenin yapıldığı yer mahkemesinin yetkili olduğu, taşıma sözleşmesinin dava tarafları arasında yapıldığı, davalının taşıma işini alt taşıyana yaptırmasının sorumluluğunu kaldırmayacağı, taşımaya konu mallan İtalya'da çalınmasından ötürü atıcıya teslim edilememesinden davalının sorumlu olduğu gerekçe gösterilerek, (143.819.97) DM'nin ihtar tarihi 15.2.2001'den itibaren devlet bankalarına dövize uygulanan en yüksek faizi ile birlikte davalılardan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalılar vekili temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalılar vekilinin aşağıdaki bent dışında kalan ve yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddi gerektirmiştir.

Kararı, davalılar vekili temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalılar vekilinin aşağıdaki bent dışında kalan ve yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddi gerektirmiştir.

2- Ancak, davalının temerrüde düşürüldüğü tarih davacının 15.2.2002 tarihli ihtarnamesiyle tanınan (15) günlük sürenin dolduğu 6.3.2001 tarihi olduğu halde, ihtarnamenin keşide edildiği tarihin temerrüt tarihi olarak kabulü ve yabancı para üzerinden hüküm kurulmuş olması karşısında CMR Konvansiyonu'nun 27. maddesi uyarınca temerrüt faiz oranının yıllık %5'ten fazla olamayacağı gözetilmeden BK.nun 83/son maddesi hükmü doğrultusunda devlet bankalarınca DM cinsinden mevduata uygulanan en yüksek bir yıl vadeli faiz oranı işletilmesi doğru değil ise de, bu yanlışlıkların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını zorunlu kılmadığından, HUMK. 438/7 maddesine, göre hükmün aşağıdaki gibi düzeltilerek onanması gerekmiştir.

Sonuç : Yukarıda (1) nolu bentte yazılı nedenlerle davalılar vekilinin diğer temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle hüküm fıkrasının ilk bendindeki "15.2.2001" ve "devlet bankalarının dövize uygulanan en yüksek döviz faizi" ibareleri kaldırılarak yerine, "6.3.2001" ve "yıllık %5 faizi" ibarelerinin konulmasına ve hükmün düzeltilmiş bu biçimiyle (ONANMASINA), (250.000.000) TL. vekillik ücretinin davacıdan alınarak davalılara verilmesine ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 17.10.2002 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15237, Karar No: 2016/4158, Tarih: 03.03.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/15237 E.  ,  2016/4158 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Arsa niteliğindeki taşınmazlara emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesi yöntem itibariyle doğru olmakla birlikte alınan rapor hüküm kurmaya yeterli değildir. Şöyle ki;

Dava konusu taşınmaz ile emsal alınan taşınmazın Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından belirlenen emlak vergisine esas olan m2 değerlerinin karşılaştırılmasında; dava konusu taşınmazın, emsal taşınmazdan daha değersiz olduğu anlaşılmasına rağmen, bilirkişi raporunda dava konusu taşınmazın, emsal taşınmazdan daha değerli olduğu kabul edilerek değer biçildiğinden alınan rapor inandırıcı değildir.

Bu durumda taraflara dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi, dava konusu taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu,

emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 03/03/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/953, Karar No: 2024/504, Tarih: 09.10.2024

**Hukuk Genel Kurulu         2023/953 E.  ,  2024/504 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

EK KARAR TARİHİ : 24.02.2021

SAYISI : 2023/72 E., 2023/189 K.

KARAR : Davanın kısmen kabulüne

ÖZEL DAİRE KARARI : Yargıtay 7. Hukuk Dairesinin 19.12.2022 tarihli ve 2021/7024 Esas, 2022/7852 Karar sayılı BOZMA kararı

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil, olmadığı takdirde tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davacının tapu iptali ve tescile yönelik talebinin reddine, tazminata yönelik talebinin ise kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince taraf vekillerinin istinaf başvurularının ayrı ayrı esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 7. Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonunda bozulmuş, İlk Derece Mahkemesi tarafından Özel Daire bozma kararına karşı direnilmiştir.

Direnme kararı davalılar vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan gündem ve dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin tek malvarlığı olan İstanbul ili Şişli ilçesi Meşrutiyet Mahallesi 958 ada 5 parsel 5 No.lu bağımsız bölümü satarak daha küçük birden fazla taşınmaz edinmeyi ve bu taşınmazları kiraya vermeyi düşündüğünü, bu hususu kızları olan davalılara söylediğini ve onların da onayını aldığını, taşınmazı 17.09.2012 tarihinde 890.000,00 TL'ye sattığını, davalılara güvenerek 800.000,00 TL'sini davalı ...’nın Yapı Kredi Bankasındaki hesabına, kalan 90.000,00 TL'yi ise davalı ...'ya elden olacak şekilde verdiğini, davalıların müvekkilinden aldığı paralarla Beşiktaş ilçesi Türkali Mahallesi 321 ada 82 parsel, 3 ve 4 No.lu dükkanları, Şişli ilçesi Şişli Mahallesi 1024 ada 40 parsel 9 No.lu bağımsız bölümü ve Şişli ilçesi Miralay Mahallesi 9919 ada 1 parsel 2 No.lu bodrum kat dükkan vasıflı taşınmazı kendi adlarına satın aldıklarını, davalıların inanç anlaşmasına aykırı bu fiilleri üzerine müvekkilinin davalılardan taşınmazların kendisine devrini istemişse de davalılar tarafından bu teklifin kabul edilmediğini ileri sürerek öncelikle davalılar adına kayıtlı bulunan taşınmazların tapu kayıtlarının iptal edilerek davacı adına tesciline, bu talep mümkün görülmez ise davalılara verilen 890.000,00 TL'nin tapuya tescil tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalılar vekili cevap dilekçesinde; davacının davalılara herhangi bir para ödemesi yapmadığını, dava dilekçesinde belirtilen taşınmazların davalılar tarafından kendi birikimleri ile iktisap edildiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

II. CEVAP

Davalılar vekili cevap dilekçesinde; davacının davalılara herhangi bir para ödemesi yapmadığını, dava dilekçesinde belirtilen taşınmazların davalılar tarafından kendi birikimleri ile iktisap edildiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 20.04.2018 tarihli ve 2013/38 Esas, 2018/160 Karar sayılı kararıyla; davanın kısmen kabulüne, 700.000,00 TL alacağın 80/89 oranında davalı ...'dan, 9/89 oranında davalı ...'dan dava tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin alacak talebi ile davacının tapu iptali ve tescil isteminin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuşlardır.

B. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 02.05.2019 tarihli ve 2019/192 Esas, 2019/788 Karar sayılı kararıyla; davacı ile davalılar arasında kurulan sözleşmenin bir inanç sözleşmesi değil davacının sağlayacağı para ile yine davacı adına taşınmaz alınmasına ilişkin bir vekâlet sözleşmesi olduğu, taşınmazın davalılar adına alınıp devrine ilişkin bir inançlı işlem anlaşmasının bulunmadığı, bir davada maddi vakıaları ileri sürmek taraflara hukuki nitelendirmeyi yapmanın ise hâkime ait olduğu, bu hâliyle mahkemece davanın inançlı işlem olarak nitelendirilmesiyle mülkiyetin nakline ilişkin istemde yazılı kanıt bulunmadığından davanın reddine karar verilmesinin doğru görülmediği, kabule göre de alacak yönünden kurulan hükümde davalıların sorumluluğunun 80/89-9/89 olarak belirlenmesinin infaza elverişli olmadığı gerekçesiyle taraf vekillerinin istinaf başvurularının kabulüne, ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına, dosyanın yeniden karar verilmek üzere ilk derece mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

V. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI