muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/5097, Karar No: 2018/13446, Tarih: 21.06.2018

F) SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine 21/06/2018 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

K A R Ş I O Y

Somut uyuşmazlıkta tanık beyanlarının elverişli olmaması nedeni ile bozmadan sonra sunulan işe giriş ve çıkış saatlerini gösteren parmak kayıtlarının delil olarak değerlendirilip değerlendirilmeyeceği tartışma konusudur.

Mahkemece yapılan ilk yargılamada tanık beyanlarına dayanarak verdiği ilk karar Dairemizin 27.01.2015 gün, 2014/37155 Esas, 2015/2343 Karar sayılı ilamı ile “davacı tanıklarının ortak beyanlarından davalı işyerinde 3'lü vardiya ile çalışıldığı sabit olup, tanıklar vardiya haricinde, arıza ve bakım işi çıktığında, davacının ekstra mesai yaptığını beyan ettikleri, ancak, bu anlatımların davacının haftada kaç gün ve ne kadar saat fazla çalıştığını tespit için ispata elverişli olmadığı, mahkemece ispatlanamayan fazla çalışma ücreti alacağının reddi yerine kabulüne karar verilmesi gerektiği gerekçesi ile bozulmuştur.

Bozma sonrası yerel mahkemeye davacı vekilinin işe giriş ve çıkış saatlerini gösteren bir dönem için parmak kayıtlarını sunması üzerine, yerel mahkeme önceki kararda direnerek, “dayanılan parmak izi sisteminin 2011-2013 yılları arasında olduğu da nazara alınarak ve dava konusu edilen dönemin tamamının parmak izleri ile tespitinin parmak izi sisteminin devreye girme tarihi itibariyle de mümkün olmadığı, söz konusu parmak izi ile hazırlanan çizelgelerin parmak iziyle tespit edilmeyen dönem açısından da emsal ve karine teşkil edeceği kanaatine varıldığı” gerekçesi ile fazla mesai ücret alacağına karar verilmiştir.

Direnme kararı önüne gelen Yargıtay Hukuk Genel Kurulu 18.04.2018 gün ve 2016/9-933 Esas, 2018/800 Karar sayılı ilamı ile “mahkemenin direnme olarak adlandırdığı bu karar gerçekte direnme olmayıp bozma konusu ile ilgili bozma sonrası ortaya çıkan yeni delil ve olgulara dayalı olarak oluşturulan yeni hüküm niteliğinde olduğu” gerekçesi ile dosyanın temyizen incelenmesi için Dairemize göndermiştir.

Çoğunluk görüşü ile “Tanık anlatımlarının davacının haftada kaç gün ve ne kadar fazla çalıştığını tespit için ispata elverişli olmadığı, davacının daha önce sunmadığı, bozma ilamından sonra sunduğu ve davalı tarafça açıkça muvafakat edilmeyen parmak izi kayıtları da değerlendirilerek fazla çalışma ücreti alacağına hükmedilmesinin hatalı olduğu, bu nedenle fazla çalışma ücreti alacağının reddi gerekirken kabulüne karar verilmesinin bozma nedeni” olduğu gerekçesi ile yerel mahkeme kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Öncelikle dosya içeriğine göre işyerinde üçlü vardiyalı çalışma düzeni olduğu konusunda tartışma yoktur. Ancak davacı ve diğer kendisi gibi çalışanlar arıza bakımında çalışmakta olup, iddia ve beyanlarında vardiya bitmesine rağmen haftanın birkaç günü iyileştirme ve bakım çalışmalarının uzaması nedeni ile 2-3 saat çalıştıklarını, bu çalışma saatinin arızanın durumuna göre değiştiğini iddia etmiş, tanıklarda bunu doğrulamışlardır.

Davacı taraf dava dilekçesinde çalışma koşulları hakkında tanık beyanları yanında işyeri kayıtlarına da dayanmıştır. Dinlenen tanıklar işyerinde işe giriş parmak okuma kayıtlarının bir dönem tutulduğunu doğrulamışlardır.

6100 sayılı HMK’un 31. maddesi uyarınca “Hâkim, uyuşmazlığın aydınlatılmasının zorunlu kıldığı durumlarda, maddî veya hukukî açıdan belirsiz yahut çelişkili gördüğü hususlar hakkında, taraflara açıklama yaptırabilir; soru sorabilir; delil gösterilmesini isteyebilir”. Maddi vakıa, konusunda tarafların ve tanıkların beyanları çelişkili veya belirsiz ise ayrıntılı tanık beyanı alınması ve tanık beyanlarındaki çelişkinin giderilmesi, hakimin aydınlatma görevine girmektedir(Y. 9. HD. HD. 03.05.2013 gün ve 2011/9221 E, 2013/13387 K. Aynı yönde 22. HD. 13.10.2011 gün ve 2011/947 E, 2011/2792 K. , 22. HD.05.04.2013 gün ve 2012/19887 E, 2013/7448 K.). İşin düzenlenmesi çalışma şartları açık değil ve çelişkili ise aydınlatma görevi kapsamında hakim tarafından açıklığa kavuşturulmalıdır(Y. 22. HD. 29.03.2013 gün ve 2012/10997 E, 2013/6778 K ). Bu madde kapsamında, hakim gerekirse yeni delil sunulmasını da isteyebilir.

Somut uyuşmazlıkta, her ne kadar üçlü vardiya var ise de işin niteliğinden iyileştirme ve arıza bakımının devamı nedeni ile vardiya mesai süresi sona ermesine rağmen davacının çalışmaya devam ettiği sabittir. Bu işin niteliğinden kaynaklandığı gibi tanıklarca doğrulanmıştır. Ayrıca bozmadan sonra sunulan giriş ve çıkışı gösteren parmak okuma kayıtları da aynı yöndedir.

Öncelikle tanık beyanları elverişli olup, burada haftanın kaç günü ve kaç saat vardiya bitmesine rağmen çalışıldığı konusunda açıklık bulunmamaktadır. Bu durum hakimin aydınlatma görevi kapsamında kaldığından tanıkların dinlenerek kayıtlı dönem dışında açıklığa kavuşturulması ve belirsizliğin giderilmesi gerekir.

Öncelikle tanık beyanları elverişli olup, burada haftanın kaç günü ve kaç saat vardiya bitmesine rağmen çalışıldığı konusunda açıklık bulunmamaktadır. Bu durum hakimin aydınlatma görevi kapsamında kaldığından tanıkların dinlenerek kayıtlı dönem dışında açıklığa kavuşturulması ve belirsizliğin giderilmesi gerekir.

Diğer taraftan davacının temyizden sonra sunduğu ve işin niteliği nedeni ile vardiyalı çalışmada vardiya bitmesine rağmen çalışmaya devam edildiğini gösteren işe giriş ve çıkış saatlerini gösteren parmak izi kayıtları, davalının elinde bulunan ve davacının dava dilekçesinde dayandığı işyeri kayıtlarındandır. Yeni delil değildir. Kaldı ki maddi vakıa da belirsizlik halinde hakim yeni delil gösterilmesini de isteyebilecektir. Fazla mesai konusunda belirsizlik bulunduğuna göre dayanılan bu kayıtların daha sonra sunulması da yasaya uygundur. Mahkemece kayıtların esas alınması isabetlidir. Ancak mahkemece “söz konusu parmak izi ile hazırlanan çizelgelerin parmak iziyle tespit edilmeyen dönem açısından da emsal ve karine teşkil edeceği” gerekçesi ile kayıt olmayan dönem için tanık beyanları önceki karardaki haftalık çalışma esasına göre alınmıştır. Oysa tanık anlatımları ve çalışma saatleri konusunda belirsizlik giderilmediği gibi kayıtlı dönemde ortalama haftalık çalışma süresi daha az tespit edilmiştir. Emsal alınacak ise kayıtlı dönemde ki ortalama haftalık çalışma süresi esas alınmalıdır. Kararın bu yönü ile bozulması gerektiği görüşünde olduğumuzdan Dairemiz çoğunluğunun bozma kararındaki gerekçelerine katılamıyoruz. 21.06.2018
Yargıtay — Esas No: 2024/3537, Karar No: 2024/5159, Tarih: 02.07.2024

**2. Hukuk Dairesi         2024/3537 E.  ,  2024/5159 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1717 E., 2024/161 K.

KARAR : Kabul ile yeniden esas hakkında hüküm verilmesi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Batman 2. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2021/285 E., 2022/327 K.

Taraflar arasında kişisel ilişki düzenlenmesi davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacılar vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar (babanne-dede) vekili dava dilekçesinde özetle; oğullarının boşandığını boşanma kararının da dilekçe ekinde mevcut olduğunu, müvekkillerinin oğullarının boşanma davası devam ederken oğlunun gerekçeli kararda belirtildiği zamanda kişisel ilişki kurulması hususunda davalıdan kimi zaman ortak çocuğun alındığını, müvekkillerinin de torunları ile kişisel ilişki kurulmasını, torunları ile birlikte zaman geçirmek istediklerini, müvekkillerinin oğlunun çalıştığını, 1-2 ayda bir torunu ile kişsel ilişki kurmak için geçmelerine dahi davalı tarafından izin verilmediğini, tüm iletişim kanallarının kapandığını, müvekkillerinin en son temmuz ve ağustos aylarında 3-5 saat torunlarını gördüğünü, davalı tarafından müvekkiller ile torununun görüşmesinin engellenmeye çalışıldığını, müvekkillerinin torunu ile sağlıklı bir ilişki kurulmasını talep ettiğini tüm bu durumlar dikkate alınarak müvekkiller ve ortak çocuğun okul ve sosyal yaşamının gereklerine uygun zaman ve koşullarda kişisel ilişki kurulmasına karar verilmesini, yargılama giderleri ve vekâlet ücretinin de karşı tarafa yükletilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı (anne) vekili cevap dilekçesinde özetle; oğlunun 1 yaşında olduğunu, davacılar ile babanın 15 ay boyunca ortak çocuğu sormadığını ihtiyaçlarını gidermediğini, bu duruma rağmen müvekkilinin ortak çocuğu halasına teslim ettiğini, çocuğun aile bireyleri ile bağının koparılmadığını, müvekkilinin ortak çocuğun halası olan Nisa tarafından kötü ibarelerle tanıtılmaya çalışıldığını, ortak çocuğun her dede ile halaya teslim edildiğinde psikolojisinin bozulduğunu, ortak çocuğa annenin kötü bir insan gibi gösterildiğini, bununla birlikte ortak çocuğun geceleri kabus görme, korkma gibi davranışlarının sezildiğini, müvekkilinin 2021 yılının Haziran ayının altısında ortak çocuk ile tatile çıktığını, ortak çocuğun halası çocuğu görmek istediklerini telefon ile arayarak beyan ettiklerini müvekkilinin tatilde olduğunu gerekirse görüntülü arayabileceklerini kendilerine söylediğini bu durumu aile bireyleri olan hala ile dedenin uygun görülmeyip müvekkile hakaretler ettiğini tüm bu duruma rağmen müvekkilinin yine de görüntülü arama yaptığını, müvekkilinin davacıların görüşmesine engel olmadığını ancak davacıların müvekkile yönelik hakaret ve tehditlerde bulunduğunu tüm bu durumlar dikkate alınarak adli yardım taleplerinin kabulü ile haksız ve yasal dayanaktan yoksun davanın reddine, yargılama giderleri ve vekâlet ücretinin de karşı tarafa yükletilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile tarafların Batman 2. Aile Mahkemesinin 2020/29 E. ve 2021/88 K. sayılı ilamı ile boşandıkları ve ortak çocuğun velâyetinin anneye verildiği, baba ile kişisel görüş tesis edildiği, dosya kapsamında toplanan delillerden her ne kadar dava dilekçesinde davalı annenin çocukla görüşmeyi tamamen esirgediği iddiası ispatlanamamış ise de bu haliyle torun ve dede- babaanne arasındaki bağın kopmaması ve düzenli bir şekilde sağlanması açısından dosya içine alınan sosyal inceleme raporundaki çocuğun davacılar yanında köye gitmek istemediği ve davalı annesi ile arasının iyi olduğu, önemli olanının çocuğun üstün yararı olması nedeniyle bir kısım hafta sonu yatılı olmayacak ve dini bayramların bir günü mesafe dikkate alınarak yatılı olacak şekilde aile bağlarının da kopmaması adına çocuk ile davacılar arasında "her ayın 1. ve 3. Cumartesi günleri saat 09:00-19:00 arası yatılı olmayacak şekilde, dini bayramların 2. günü saat 09:00'dan 3. günü saat 14:00'e kadar kişisel ilişki tesisine" karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı anne vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı anne vekili; hükmün usul ve kanuna aykırı bulunduğunu ileri sürerek, davanın kabulü ve kişisel ilişki süreleri yönünden kararın kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı anne vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı anne vekili; hükmün usul ve kanuna aykırı bulunduğunu ileri sürerek, davanın kabulü ve kişisel ilişki süreleri yönünden kararın kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile babanın şehir dışında çalışıyor ve yaşıyor olmasının 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 325 inci maddesindeki olağanüstü hal kavramı içine girmediği, babanın şehir dışından gelememe sebebine ilişkin bir olağanüstü halin, davacılar tarafından kanıtlanmadığı, davacıların babaya tanınacak kişisel ilişki süresi içinde torunlarını görme ve aile bağlarını koruma ve geliştirme imkanına sahip olacağından davanın reddine karar verilmesi gerektiği belirtilerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve yeniden esas hakkında hüküm tesisi ile davanın reddine karar verilmiştir

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacılar vekili, kararın usul ve kanuna aykırı bulunduğunu ileri sürerek, davanın reddi yönünden verilen kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, kişisel ilişki kurulması davasında, davanın reddine karar verilmesinin çocuğun yüksek yararına uygun olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Kanun'un 325 inci maddesi, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası, 370 inci maddesi ile 371 inci maddesi, Birleşmiş Milletler Çocuk Hakları Sözleşmesi'nin 3 üncü maddesi, 12 nci maddesi, Çocuk Haklarının Kullanılmasına Dair Avrupa Sözleşmesi'nin 3 üncü maddesi, 4 üncü maddesi, 6 ncı maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacılar vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

02.07.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/16784, Karar No: 2024/22055, Tarih: 31.12.2024

**2. Ceza Dairesi         2024/16784 E.  ,  2024/22055 K.**

**"İçtihat Metni"**

K A N U N Y A R A R I N AB O Z M A

MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/1214 E., 2022/1020 K.

HÜKÜMLÜ : ...

SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlâli

İNCELEME KONUSU

KARARLAR : Mahkûmiyet

KANUN YARARINA BOZMA

YOLUNA BAŞVURAN : Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: İlgili kararın kanun yararına bozulması

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 09.12.2024 tarihli ve KYB-2024/117319 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"1-Sanığın 05/07/2021 tarihli kira kontratından da anlaşılacağı üzere, kiracı olarak oturduğu ikametin kombisini söküp satması şeklinde gerçekleşen olayda, sanığın eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 155/1. maddesinde düzenlenen güveni kötüye kullanma suçunu oluşturduğu gözetilmeden suç vasfında yanılgıya düşülerek ve eylemin hırsızlık suçunu oluşturduğu kabul edilerek anılan Kanun'un 142/2-h maddesi ile uygulama yapılmasında,

2-Sanığın 15/07/2021 ve 18/07/2021 tarihlerinde 2 kez olmak üzere, kiracı olarak oturduğu binanın yan tarafında bulunan binaya girerek suça konu ikametten çeşitli eşyaları aldığı olayda, konut dokunulmazlığının ihlâli suçu bakımından da zincirleme suç hükümlerinin uygulanmasının koşullarının oluştuğu anlaşılmakla, sanığın cezasının 5237 sayılı Kanun'un 43. maddesi gereğince artırılması gerektiğinin gözetilmemesi suretiyle eksik ceza tayin edilmesinde,

3-Sanık hakkında konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan kurulan hükümde “Suçun işleniş biçimi, suç konusunun önem ve değeri, suç sebep ve saikleri dikkate alınarak asgari hadden ceza tayin edildiği” belirtildiği halde, suç tarihi itibariyle de anılan suçun cezasının alt sınırının 6 ay olması karşısında, temel ceza olarak sanığın 5237 sayılı Kanun'un 116/1. maddesi uyarınca 1 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmek suretiyle hükümde çelişkiye sebebiyet verilmesinde,

4-Sanık hakkında 5237 sayılı Kanun’un 116/1. maddesi gereğince belirlenen 1 yıl hapis cezasından, anılan Kanun'un 62/1. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılırken hesap hatası yapılarak 10 ay hapis cezası yerine, 7 ay 15 gün hapis cezasına hükmedilmek suretiyle eksik ceza tayininde, isabet görülmemiştir.” şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

Dosya kapsamına göre,

1.Hükümlünün 05.07.2021 tarihli kira kontratından da anlaşılacağı üzere, kiracı olarak oturduğu ikametin kombisini söküp satması şeklinde gerçekleşen olayda, hükümlünün eyleminin 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 155/1. maddesinde düzenlenen güveni kötüye kullanma suçunu oluşturduğu gözetilmeden suç vasfında yanılgıya düşülerek ve eylemin hırsızlık suçunu oluşturduğu kabul edilerek anılan Kanun'un 142/2-h maddesi ile uygulama yapılması,

II. GEREKÇE

Dosya kapsamına göre,

1.Hükümlünün 05.07.2021 tarihli kira kontratından da anlaşılacağı üzere, kiracı olarak oturduğu ikametin kombisini söküp satması şeklinde gerçekleşen olayda, hükümlünün eyleminin 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 155/1. maddesinde düzenlenen güveni kötüye kullanma suçunu oluşturduğu gözetilmeden suç vasfında yanılgıya düşülerek ve eylemin hırsızlık suçunu oluşturduğu kabul edilerek anılan Kanun'un 142/2-h maddesi ile uygulama yapılması,

2. Hükümlünün 15.07.2021 ve 18.07.2021 tarihlerinde 2 kez olmak üzere, kiracı olarak oturduğu binanın yan tarafında bulunan binaya girerek suça konu ikametten çeşitli eşyaları aldığı olayda, konut dokunulmazlığının ihlâli suçu bakımından da zincirleme suç hükümlerinin uygulanmasının koşullarının oluştuğu anlaşılmakla, hükümlünün cezasının 5237 sayılı Kanun'un 43. maddesi gereğince artırılması gerektiğinin gözetilmemesi suretiyle eksik ceza tayin edilmesi,

3. Hükümlü hakkında konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan kurulan hükümde “Suçun işleniş şekli ve hükümlünün saiki göz önüne alınarak takdiren alt sınırdan ceza tayin edildiği” belirtildiği halde, suç tarihi itibarıyla da anılan suçun cezasının alt sınırının 6 ay olması karşısında, temel ceza olarak hükümlünün 5237 sayılı Kanun'un 116/1. maddesi uyarınca 1 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmek suretiyle hükümde çelişkiye sebebiyet verilmesi,

4. Hükümlü hakkında 5237 sayılı Kanun’un 116/1. maddesi gereğince belirlenen 1 yıl hapis cezasından, anılan Kanun'un 62/1. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılırken hesap hatası yapılarak 10 ay hapis cezası yerine, 7 ay 15 gün hapis cezasına hükmedilmek suretiyle eksik ceza tayini, Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE, Develi Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.09.2022 tarihli ve 2021/1214 Esas, 2022/1020 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309/3. maddesi gereği aleyhe sonuç doğurmamak üzere (hükümlünün 13.09.2023 tarihinde öldüğü de nazara alınarak) KANUN YARARINA BOZULMASINA, 5271 sayılı Kanun’un 309/4. maddesinin (b) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 31.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5595, Karar No: 2014/9994, Tarih: 13.10.2014

**9. Ceza Dairesi         2014/5595 E.  ,  2014/9994 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Silahlı terör örgütü üyesi olma, resmi belgede sahtecilik

Hüküm : 1- Sanık ... hakkında; TCK’nın 314/2, 62/1, 53/1, 63, 58/9, 3713 sayılı Kanunun 5/1. maddeleri uyarınca mahkumiyet 2- Sanık ... hakkında; a- TCK’nın 314/2, 62/1, 53/1, 63, 58/9, 3713 sayılı Kanunun 5/1. maddeleri uyarınca mahkumiyet b- TCK’nın 204/1, 62/1, 53/1, 63, 58/9, 3713 sayılı Kanunun 5/1. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Temyiz edenler : Sanıklar müdafileri

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Usulüne uygun tebligata rağmen sanık ... müdafiinin duruşmaya gelmediği ve geçerli bir mazeret de bildirmediği anlaşıldığından, tüm sanıklar yönünden duruşmasız olarak yapılan incelemede;

Yapılan yargılama sonunda toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanıkların suçlarının sübutu kabul, olay niteliğine ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde vasıfları tayin edilmiş, cezaları azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanıklar müdafilerinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 13.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/7724, Karar No: 2023/2107, Tarih: 05.04.2023

**11. Hukuk Dairesi         2021/7724 E.  ,  2023/2107 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2019/1691 Esas, 2021/924 Karar

HÜKÜM : Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 1. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2017/464 E., 2019/319 K.

Taraflar arasındaki Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurul (YİDK) kararının iptali ve marka hükümsüzlüğü davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildi. Tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip, gereği düşünüldü.

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin 1953 yılında faaliyetlerine başladığını, Türk ilaç sektöründeki 300 kuruluş içinde 3 üncü sırada yer aldığını, müvekkili adına tescilli "RANDOL" ibareli markanın bulunduğunu, davalı şirketin ise 2016/102681 sayılı "RANDOMİL" ibareli marka başvurusunu yaptığını, müvekkilince bu başvuruya yapılan itirazın reddedildiğini, dava konusu başvurunun müvekkili markasını birebir aynı şekilde barındırdığını, taraf markalarında “R-A-N-D-O-L” harflerinin ortak olduğunu, aynı harf ile başlamakta ve aynı harf ile bittiğini, markalar arasındaki tek farkın markanın ayırt ediciliği düşük kısmına eklenen “mi” harflerinden ibaret bulunduğunu, bu durumun markalar arasında bir bağ olduğu veya markaların birbirlerinin serisi olduğu yönünde bir algıya sebebiyet verdiğini, taraf markaları arasında karıştırılma ihtimalinin bulunduğunu, taraf markaları kapsamındaki emtianın da aynı olduğunu, markaların aynı tedaviye yönelik olarak kullanımı halinde daha büyük bir tehlikenin ortaya çıktığını ileri sürerek, YİDK'in 2017-M-9018 sayılı kararının iptaline, dava konusu marka tescil edildiği takdirde hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı TPMK vekili cevap dilekçesinde; kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu, dava konusu başvuru ile davacının itirazına mesnet marka arasında iltibasa yol açacak düzeyde benzerlik bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.