muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/10819, Karar No: 2010/1709, Tarih: 15.02.2010

**11. Hukuk Dairesi         2008/10819 E.  ,  2010/1709 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Hatay 1.Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 15.04.2008 tarih ve 2006/258 - 2008/104 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı nezdinde hesabı olduğunu, sahte imza ile para çekildiğini ileri sürerek, 9.100 YTL’nın faiziyle tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının kimlik bilgilerini içeren nüfus cüzdanı ibrazıyla iki ayrı tarihte ödeme yapıldığını, sahtecilikte davacının kusurunun olduğunu, kimlik bilgilerini kendisine gelen kişilere verdiğinin ortaya çıktığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan kanıtlar ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davalının sahte hesap cüzdanı ile ödeme yaptığı, bu nedenle gerekli titizliği göstermesi gerektiği, hesap açma kartonundaki imzalar ile tediye fişindeki imzanın çıplak gözle ayırt edebilecek derecede farklı bulunduğu, para çekilmesine çok yakın tarihli sahte nüfus cüzdanının kayıp nedeniyle 28.07.2006 tarihinde verildiği, bu nedenle özellikle hesap cüzdanını talep etmesinin zorunlu olduğu, davacının kimlik bilgilerini gizlemediği yönünde kusurun bulunduğunun savunulduğu, davacının sakatlığı bulunan çocuğunun işleri için okuldan arkadaşına kimlik bilgilerini vermesinde bir kusurunun olmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne, 9.150.00 YTL’nın tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 419,91 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 15.02.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/2341, Karar No: 2021/6574, Tarih: 08.11.2021

**1. Hukuk Dairesi         2021/2341 E.  ,  2021/6574 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 1. HUKUK DAİRESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Davacı, miras bırakanı babası ...’ün en değerli mal varlığı olan ... ada ... parsel sayılı taşınmazını mirastan mal kaçırma amacıyla davalı oğluna satış suretiyle devrettiğini, temlik tarihi itibariyle miras bırakanın taşınmaz satmaya ihtiyacı olmadığını ileri sürerek, davalı adına olan tapu kaydının iptali ile miras payı oranında adına tescilini istemiştir.

Davalı, uzun yıllar kardeşi ile birlikte yurt dışında çalıştığını, birikimlerini miras bırakana gönderdiklerini, miras bırakanın bu birikimler ile çekişmeli taşınmazı satın aldığını ancak aile büyüğü olması nedeniyle taşınmazı adına tescil ettirdiğini, taşınmazın alımında miras bırakanın bir katkısı olmadığını, sonradan da taşınmazı tüm mirasçıların muvafakati ile iade ettiğini ve temlik harici terekenin bulunduğunu belirterek, davanın reddini savunmuştur.

İlk Derece Mahkemesince, temlikin mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş, ... Bölge Adliye Mahkemesi 1.Hukuk Dairesi tarafından davalının istinaf başvurusunun kabulüyle, iddianın kanıtlanamadığı gerekçesiyle İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak davanın reddine dair verilen karar Dairece, “...Ekonomik durumu iyi olan murisin taşınmaz satmasını gerektirir makul ve inandırıcı bir neden ortaya konulamadığı, murisin dava konusu taşınmazı temlikinden sonra davalıdan diğer mirasçıların haklarını vermesini istediği, davacı tanığına ölümünden sonra bu konuda tanıklık etmesi için vasiyette bulunduğu, davalının yurt dışından gönderdiği paraların bu taşınmazla ilgisi olmadığı, murisin davalıya yaptığı temlikin mal kaçırmak amaçlı bedelsiz ve muvazaalı olduğu anlaşılmıştır. Öte yandan, miras bırakanın sağlığında diğer mirasçılara temlik edilen taşınmazların olmadığı, bu nedenlerle miras bırakanın denkleştirme veya paylaştırma kastının varlığından bahsedilemeyeceği de açıktır. Hal böyle olunca, davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı olduğu üzere hüküm tesisi doğru değildir.” gerekçesiyle bozulmuş, ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesince yapılan yargılama sonucunda istinaf mahkemesince mirasbırakanın temlik dışı terekesinin bulunduğu, mirasbırakan ile davacı arasında husumet bulunmadığı, dosya kapsamına göre taşınmazın inançlı işlemle davalıya devredildiğinin iddia edildiği, mirasbırakanın mal kaçırma iradesinin kanıtlanamadığı gerekçesiyle önceki kararda direnilmesine, ispatlanamayan davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden, miras bırakan ...’ün 1985 yılında edindiği 4595,18 m2 yüzölçümlü arsa nitelikli ... ada ... parsel sayılı taşınmazını 30/10/2008 tarihinde davalı 1963 doğumlu oğluna satış suretiyle devrettiği, miras bırakanın 23/05/2015 tarihinde ölümü ile geriye mirasçı olarak davacı kızı, davalı oğlu ile kendisinden evvel ölen oğlu ...’dan olma dava dışı torunları ... ve ...’ün kaldıkları, miras bırakanın temlik harici terekesinde ... ili Körfez ilçesi’nde üç adet bağımsız bölüm ile ... ili ... ilçesinde on beş adet taşınmazın bulunduğu anlaşılmaktadır.

Uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nispi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 1.4.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 706., Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 237. (Borçlar Kanunu'nun (BK) 213.) ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince; ekonomik durumu iyi olan murisin taşınmaz satmasını gerektirir makul ve inandırıcı bir neden ortaya konulamadığı, murisin dava konusu taşınmazı temlikinden sonra davalıdan diğer mirasçıların haklarını vermesini istediği, davacı tanığına ölümünden sonra bu konuda tanıklık etmesi için vasiyette bulunduğu, davalının yurt dışından gönderdiği paraların bu taşınmazla ilgisi olmadığı, murisin davalıya yaptığı temlikin mal kaçırmak amaçlı bedelsiz ve muvazaalı olduğu anlaşılmıştır.

Öte yandan, miras bırakanın sağlığında diğer mirasçılara temlik edilen taşınmazların olmadığı, bu nedenlerle miras bırakanın denkleştirme veya paylaştırma kastının varlığından bahsedilemeyeceği de açıktır.

Hal böyle olunca, davanın kabulüne karar verilmesi gerektiği yönündeki bozma kararı yerinde olduğu anlaşılmakla, bozma kararının düzeltilmesine gerek görülmediğinden, temyiz incelemesinin yapılmak üzere dosyanın 6763 sayılı Kanun'un 43. maddesi ile değişik 6100 sayılı HMK.' nın 373. maddesinin 5. fıkrası uyarınca yetkili ve görevli Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'na GÖNDERİLMESİNE, 08/11/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/343, Karar No: 2011/8165, Tarih: 04.07.2011

**11. Hukuk Dairesi         2010/343 E.  ,  2011/8165 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Malatya 1.Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 05.10.2009 tarih ve 2007/457 - 2009/429 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı Tarsim ve katılma yoluyla davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olup dava konusu meblağ 14,200 TL’nın altında bulunduğundan HUMK’nun 3156 sayılı Kanun ile değişik 438. maddesi gereğince duruşma isteğinin reddiyle tetkikatın evrak üzerinde yapılmasına karar verilerek dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkiline ait kayısı bahçesinin ürününün davalılar tarafından bitkisel ürün sigortaları poliçesi ile sigortalandığını, olumsuz hava şartlarından meydana gelen don hasarı nedeniyle müvekkilinin 8.000 TL zararı olduğunu ileri sürerek, ödenmeyen şimdilik 7.000 TL'nın, 03/08/2009 tarihli ıslah dilekçesi ile ayrıca 1.733, 31 TL’nın daha müracaat tarihinden itibaren yasal faizi ile tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı Tarsim A.Ş. vekili, davacının bahçesinde yalnız 20 ağaç olduğunu, %95 hasar oranına göre poliçedeki muafiyete göre davacıya 1.278,89 TL ödeme yapıldığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı ... Allianz Sigorta A.Ş. vekili, taraf ehliyetlerinin olmadığını savunarak, husumet nedeniyle davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan delillere ve benimsenen bilirkişi raporuna dayanılarak, davacıya ait taşınmaz üzerindeki kayısı ürününde meydana gelen gerçek zararın yapılan ödeme düşüldükten sonra 8.733,31 TL olduğu, davalı ... Allianz Sigorta bir sorumluluğunun bulunmadığı gerekçesiyle davalılardan Koç Allianz A.Ş. hakkındaki davanın reddine, 7.000 TL’nın yasal faizi davalı Tarsim’den tahsiline, davacının ıslah talebine konu 1.733,31 TL alacağın zamanaşımı nedeni ile reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı Tarsim A.Ş. vekili ve katılma yoluyla davacı vekili temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm, davalı Tarsim A.Ş. vekilinin aşağıdaki bent dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

Kararı, davalı Tarsim A.Ş. vekili ve katılma yoluyla davacı vekili temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm, davalı Tarsim A.Ş. vekilinin aşağıdaki bent dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, bitkisel ürün sigortaları poliçesi ile sigortalanan üründe meydana gelen hasarın tazminine ilişkindir. Ürünlerin sigortalandığı poliçede “Don nedeniyle meydana gelen hasarlarda hasar miktarının %50’si tazminat olarak ödenir” şeklindeki muafiyet şartının tartışılmaması, muafiyet şartı gözetilmeden düzenlenen bilirkişi raporunda yapılan hesaplamaya mümeyyiz davalı tarafından yapılan bu yöndeki itiraz ve savunmaların mahkemece değerlendirilmemesi doğru olmamış, eksik incelemeye dayanılarak verilen hükmün mümeyyiz davalı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin tüm, davalı Tarsim A.Ş. vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı Tarsim A.Ş. vekilinin temyiz itirazının kabulü ile kararın davalı Tarsim A.Ş. yararına BOZULMASINA, istek halinde aşağıda yazılı 359,60 TL harcın temyiz edene iadesine, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davalıya iadesine, 04.07.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/17755, Karar No: 2023/23683, Tarih: 06.11.2023

**4. Ceza Dairesi         2021/17755 E.  ,  2023/23683 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/341 E., 2016/24 K.

SUÇ : Hakaret

HÜKÜMLER : Ceza verilmesine yer olmadığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık ve suça sürüklenen çocuk hakkında katılana karşı hakaret suçundan kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İnegöl 3. Asliye Ceza Mahkemesinin Kararı ile,

Suça sürüklenen çocuk ve sanık hakkında katılana yönelik hakaret suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 129 uncu maddesinin üçüncü fıkrası ve 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin dördüncü fıkrasının (c) bendi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği; suçun sübut bulduğuna ve resen tespit edilecek nedenlerle hükümlerin bozulması talebine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Suça sürüklenen çocuk ile sanığın, katılanla birbirlerine karşılıklı hakaret ettikleri kabul edilerek ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Suça Sürüklenen Çocuk Hakkında Hakaret Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

1.Suça sürüklenen çocuğun yargılama konusu eylemi için 5237 sayılı Kanun'un 125 inci maddesi uyarınca belirlenecek cezasının türü ve üst haddine göre, aynı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi ile ikinci fıkrası gereği 4 yıllık olağan dava zamanaşımı öngörüldüğü anlaşılmıştır.

2.Suça sürüklenen çocuk hakkında, zamanaşımını son kesen işlem olan suça sürüklenen çocuğun savunmasının alındığı 22.10.2015 tarihinden itibaren 4 yıllık olağan dava zamanaşımının gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

B. Sanık Hakkında Hakaret Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

A. Suça Sürüklenen Çocuk Hakkında Kurulan Hüküm Yönünden

B. Sanık Hakkında Hakaret Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

A. Suça Sürüklenen Çocuk Hakkında Kurulan Hüküm Yönünden

Gerekçe bölümünde (A) bendinde açıklanan nedenle, Yerel Mahkemenin kararına yönelik katılan vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesi uyarınca, başkaca yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 303 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendinin verdiği yetkiye dayanılarak suça sürüklenen çocuk hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

B. Sanık Hakkında Kurulan Hüküm Yönünden

Gerekçe bölümünde (B) bendinde açıklanan nedenle Yerel Mahkemenin kararında katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle HÜKMÜN, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

06.11.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1575, Karar No: 2019/8229, Tarih: 16.12.2019

**11. Hukuk Dairesi         2019/1575 E.  ,  2019/8229 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Ankara 4. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 20/11/2017 tarih ve 2016/180 E- 2017/434 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce verilen 13/12/2018 tarih ve 2018/594 E- 2018/1290 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; müvekkilinin 2014/93937 sayılı “...” ibareli marka başvurusuna davalı şirketçe yapılan itiraz sonucu anılan marka başvurusunun reddedildiğini, red kararına karşı müvekkilince yapılan itirazın ise YİDK kararıyla reddedildiğini, müvekkilinin davalı şirket sahibiyle kardeş olduğunu, davalı şirkette uzun yıllar yönetim kurulu başkanlığı yaparak Güral isminin bugünkü konuma ulaşmasında önemli katkı yaptığını, ... isminin medyada da bilindiğini, haberlere, kitaplara konu olduğunu, Güral ismi üzerinde hak sahibi olan müvekkilinin davalı markalarına herhangi bir benzeştirme yapmadan düz bir şekilde isim ve soy ismini tescil ettirmek istediğini, markaların farklı olduğunu, redde mesnet markalar üzerinde müvekkilinin de hakkı bulunduğunun da yapılacak incelemede dikkate alınması gerektiğini, karıştırılma ihtimalinin bulunmadığını, soy isim kanunundan kaynaklanan müktesep hakkının bulunduğunu ileri sürerek TPMK YİDK’nın 2016-M-2196 sayılı kararının iptalini, dava konusu 2014/93937 sayılı "..." ibareli marka başvurusunun tescilini talep ve dava etmiştir.

Davalı kurum vekili; davalı şirketin “GÜRAL” unsurlu markaları ile davacının markasının benzer olduğunu, bağlantı kurulması ihtimalinin bulunduğunu, kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı şirket vekili; davacının müvekkili şirket ortağının kardeşi olduğunu, ancak kardeşlerin teşebbüslerine ait markaları paylaştırdıklarını, Güral Seramik markasının ise müvekkilinde kaldığını, davacının, müvekkili şirketin eski ortağı olmasının şirket üzerindeki tescilli markalar üzerinde hak sağlamayacağını, Güral markalarının müvekkiline devrinden sonra davacının ailesinin soy isimlerini gerekçe göstererek birçok marka başvurusunda bulunduğunu, buna ilişkin diğerkardeşi de kapsayacak şekilde ihtilafların sürdüğünü, başvurunun kötü niyetli olduğunu, Güral markası için soy isim üzerinden hak yaratma çabasının bulunduğunu, davacının Güral ibaresi üzerinde hak sahibi olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

İlk derece mahkemesince, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; başvuru markası ile davalı şirketin “GÜRAL” ibareli markaları arasında görsel ve işitsel olarak ortalama tüketicileri iltibasa düşürecek derecede benzerliğin bulunduğu, davacı başvurusunda bulunan "RIZA" ibaresinin davalı firmanın “GÜRAL” ibareli tescilli markalarından farklı şekilde bir marka yarattığı izleniminin doğmadığı, “GÜRAL” ibaresinin davalı firmanın markasının tanınmışlığı nedeniyle baskın olarak göze çarptığı, işin uzmanı yahut dikkatli kişilerden oluşmayan, makûl düzeyde bilgilendirilmiş, marka ve başvuru konusu işareti aynı anda görüp detaylarını karşılaştırma olanağı bulunmayan daha önce görüp yararlandığı markanın aşağı yukarı net anısının tesirinde olan ortalama düzeydeki alıcı kitlesinin yargılama konusu mal ve hizmetler yönünden ayırdığı satın alma süresi içinde, davacının "..." ibareli başvuru markasını gördüğünde derhâl ve hiç düşünmeden bunun davalı şirketin "GÜRAL" ibareli tescilli ve mutfak eşyaları ürünlerinde tanınmış markalarından farklı bir marka olduğunu algılayamayacağı, markalar arasında karıştırılma ihtimalinin bulunduğu, başvuru konusu işaret ile davalı şirketin “GÜRAL” ibareli tanınmış markası arasında işletmesel bağ olduğu algısı oluşabileceği, taraf markaları arasında 556 sayılı KHK'nın 8/1 maddesindeki iltibasın oluştuğu, davalı şirketin “GÜRAL” ibareli markasının 21.sınıfın 03. alt sınıfındaki “Mutfak eşyaları ile Değerli metalden olanlar da dahil olmak üzere, bu sınıfta yer alan ve elektrikle çalışmayan ev ve mutfak gereçleri (çatal, bıçak, kaşıklar hariç): yemek servis takımları, kap-kacak,” açısından tanınmış olduğu, kurum kararının yerinde olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karara karşı davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

Ankara Bölge Adliye Mahkemesince, tüm dosya kapsamına göre; davacı vekilinin istinaf başvurusunun, ilk derece mahkemesince verilen kararın usul ve esas yönünden kanuna uygun olduğu gerekçesiyle esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372.maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 16/12/2019 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.