muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/3330, Karar No: 2019/3051, Tarih: 16.05.2019

**20. Ceza Dairesi         2018/3330 E.  ,  2019/3051 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARLA

İLGİLİ BİLGİLER

Mahkeme : ERZURUM Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükümler sanıklar müdafileri tarafından temyiz edilmekle, temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

... sayılı CMK'nın 288. ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler ile CMK'nın 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri dikkate alınarak, sanık ... müdafiinin temyiz dilekçesinde; kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu, lehe olan delillerin hükme esas alınmadığını, parmak izi incelemesinin tek başına hükme esas alınamayacağını, eksik inceleme ile karar verildiğini; sanık ... müdafiinin, kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu, eylemin sabit olmadığını, suçun yasal unsurlarının oluşmadığını, "şüpheden sanık yararlanır." ilkesinin ihlal edildiğini, sanığın soruşturma aşamasındaki beyanlarının tercüme hataları nedeni ile tutanağa hatalı geçtiğini, TCK 192/3. maddesinin uygulanma koşullarının bulunduğunu belirtmeleri karşısında, temyiz istemlerinin CMK’nın 294/2. maddesi kapsamında olduğu ve hükmün hukuki yönüne ilişkin olduğu belirlenerek anılan sebeplere yönelik olarak yapılan incelemede,

1) İran uyruklu olup pasaport bilgilerine göre “Jafar Ebadpour Shahrak” olan sanığın isminin, İlk derece mahkemesince verilen hükmün karar başlığında, “...” olarak; Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükmün karar başlığında ise “Jafar Abadhour Shahnah” şeklinde yazılması,

2)Erzurum Kriminal ... Laboratuvarı'nca ele geçen uyuşturucu maddelerden alınan tanık numunelerin de müsaderesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, sanıklar müdafilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesi'nin 12/07/2017 tarihli, 2017/1398 esas ve 2017/1020 karar sayılı istinaf başvurularının esastan reddine yönelik hükmünün ... sayılı CMK'nın 302/2-4. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu hususun yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanunun 303. maddesinin verdiği yetki uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan,

1)Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesi'nin 12/07/2017 tarihli, 2017/1398 esas ve 2017/1020 karar sayılı hükmünün karar başlığında yer alan "Jafar Abadhour Shahnah" ibaresinin çıkarılarak, yerine "Jafar Ebadpour Shahrak" ibaresinin yazılması,

2)Ağrı Ağır Ceza Mahkemesi’nce verilen 17/03/2017 tarihli, 2017/83 esas ve 2017/192 karar sayılı kararında:

a-Karar başlığında yer alan "..." ibaresinin çıkarılarak, yerine "Jafar Ebadpour Shahrak" ibaresinin yazılması;

b-Müsadereye ilişkin hüküm fıkrasında yer alan "3991 gram afyon sakızının" ibaresinden sonra gelmek üzere " ve Erzurum Kriminal ... Laboratuvarı'nca alınan tanık numunelerin" ibaresi eklenmesi,

2)Ağrı Ağır Ceza Mahkemesi’nce verilen 17/03/2017 tarihli, 2017/83 esas ve 2017/192 karar sayılı kararında:

a-Karar başlığında yer alan "..." ibaresinin çıkarılarak, yerine "Jafar Ebadpour Shahrak" ibaresinin yazılması;

b-Müsadereye ilişkin hüküm fıkrasında yer alan "3991 gram afyon sakızının" ibaresinden sonra gelmek üzere " ve Erzurum Kriminal ... Laboratuvarı'nca alınan tanık numunelerin" ibaresi eklenmesi,

Suretiyle diğer yönleri usul ve kanuna uygun olan Bölge Adliye Mahkemesi hükmüne yönelik TEMYİZ İSTEMLERİNİN DÜZELTİLEREK ESASTAN REDDİNE, hükmolunan ceza miktarı ile tutuklu kalınan süre göz önüne alınarak sanık ... hakkındaki salıverilme taleplerinin reddine, 28/02/2019 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren ... sayılı Kanunun 8. maddesi ile değişik ... sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca dosyanın Ağrı Ağır Ceza Mahkemesi'ne; kararın bir örneğinin Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesi'ne gönderilmesine, 16/05/2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/11543, Karar No: 2007/21263, Tarih: 02.07.2007

**9. Hukuk Dairesi         2007/11543 E.  ,  2007/21263 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle Anayasanın 141. maddesinde, yargı kararlarının gerekçeli olarak yazılacağı açıklanmış, aynı zorunluluk HUMK’nun 388. maddesinde de düzenleme altına alınmıştır. Hatta bu yasal düzenlemede yargıcın , uyuşmazlık konusu olan olay hakkında tüm kanıtları toplaması, tartışması, bu kanıtlardan hangilerine değer vermediğinin nedeni, hangilerini üstün tutuğunun dayanaklarını değerlendirdikten sonra bir sonuca varmasının zorunlu ve gerekli olduğu vurgulanmıştır. Zira böyle bir yöntemin izlenmesi durumunda ancak kararın gerekçeli olduğunun kabul edilebileceği sonucuna varılabilir. Hükmü kuran yargıcın böyle bir yöntemi izlemesi halinde maddi olgularla hüküm fıkrası arasında bir bağlantı kurulmuş olabilecektir. Ayrıca gerekçe sayesinde kararın doğruluğu denetlenmiş ve davanın yanları tatmin ve inandırılmış olacaktır. Tüm bunlardan başka ve en önemlisi adil bir yargılamanın yapıldığı sonucuna varılacaktır. Yerel mahkeme kararındaki gerekçe yukarıda belirtilen hükümlere aykırı olup karar bu yönü ile de hatalı ise de , 4857 sayılı İş Kanunu’nun 20. maddesi uyarınca ispat yükü kendisinde olan davalı işveren

davacının davranışlarından kaynaklanan haklı ve geçerli nedeni somut olarak kanıtlayamadığı ve davacının iş sözleşmesinin feshinin geçerli nedene dayanmadığı anlaşıldığından, sonuç itibari ile feshin geçersizliğine karar verilmesi isabetli olduğundan, bozma nedeni yapılmamış , hükmün bu gerekçe ile ONANMASINA, 2.7.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3817, Karar No: 2015/13890, Tarih: 24.12.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/3817 E.  ,  2015/13890 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : .,...........

TARİHİ : 12/12/2012

NUMARASI : 2011/577-2012/250

Taraflar arasında görülen davada........Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 12/12/2012 gün ve 2011/577-2012/250 sayılı kararı bozan Daire’nin 09/10/2014 gün ve 2013/5505-2014/15301 sayılı kararı aleyhinde davacılar vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacılar vekili, müvekkillerinin 2005 yılından itibaren davalı şirketlerden oluşan konsorsiyumun Cezayir sınırları dahilindeki tek yetkili temsilcisi olarak görev yaptığını, müvekkillerinin aracı acente statüsünde olduklarını, 31.12.2010 tarihi itibariyle sona eren sözleşme döneminde davalıların geniş bir müşteri çevresi edindiklerini, sözleşmenin müvekkillerinin kusuru dışında bir sebeple sona ermesi nedeniyle müvekkillerine yerleşik Yargıtay içtihatları doğrultusunda portföy tazminatı ve ayrıca sözleşmenin sona ermesinden itibaren 2 yıl rekabet yasağı öngörülmesi nedeniyle rekabet yasağı tazminatı ödenmesi gerektiğini ileri sürerek, davacı Inmar A.Ş için 377.400 USD, davacı çin 393.000 USD olmak üzere toplam 770.400 USD karşılığı 1.455.131,50 TL portföy tazminatı ile her bir davacı için 295.000 USD olmak üzere toplam 590.000 USD karşılığı 1.114.392 TL rekabet yasağı tazminatının avans faizi üzerinden işletilecek yasal ticari faiziyle birlikte davalılardan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, taraflar arasındaki ilişkinin acentelik değil temsilcilik olduğunu, davacıların acente oldukları varsayılsa bile portföy tazminatı için gerekli koşulların gerçekleşmediğini, Cezayir'de tek alıcı devlet ve kamu kuruluşları olduğundan müşteri sayısı ve portföyünün artırılmasının da söz konusu olmadığını, tarafların özgür iradeleriyle imzaladıkları sözleşmede rekabet yasağına ilişkin bir çekince ya da tazminat talebi bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

vekili, taraflar arasındaki sözleşmede davacıların "tek yetkili temsilci" olarak tanımlandığını, davacıların bağımlılık sıfatı vurgulandığından acente olarak nitelendirilmelerinin mümkün bulunmadığı, tarafların bağlı oldukları sözleşme hükümleri uyarınca talepte bulunabileceklerini, Cezayir pazarında müvekkiline müşteri çevresi yaratılmasının söz konusu olmadığını savunmuştur.

vekili, taraflar arasındaki sözleşmede davacıların "tek yetkili temsilci" olarak tanımlandığını, davacıların bağımlılık sıfatı vurgulandığından acente olarak nitelendirilmelerinin mümkün bulunmadığı, tarafların bağlı oldukları sözleşme hükümleri uyarınca talepte bulunabileceklerini, Cezayir pazarında müvekkiline müşteri çevresi yaratılmasının söz konusu olmadığını savunmuştur.

Mahkemece, taraflar arasındaki sözleşme süresi uzatılmak suretiyle 2010 yılı sonuna kadar devam ettiğinden olayda acentelik ilişkisinin "daimilik unsurunun gerçekleştiği, davacıların kural olarak konsorsiyum adına sözleşme akdetme yetkileri olmadığından "aracı acente" sayılacakları, portföy tazminatının 6762 sayılı TTK'da düzenlenmediği, ancak 6102 sayılı TTK'nın 122. maddesi ile denkleştirme tazminatı adı altında tazminatın öngörüldüğü, bu madde ile taraflar arasındaki ilişki acentelik olarak adlandırılmasa dahi portföy tazminatına hak kazanılacağının hüküm altına alındığı, 6102 sayılı TTK'dan önceki dönemde de Yerleşik Yargıtay İçtihatları uyarınca sözleşmenin sona ermesinde kusuru bulunmayan acentenin portföy tazminatına hak kazanacağı, davacıların rekabet yasağı tazminatı ile ilgili olarak 818 sayılı BK ve 6098 sayılı TBK'da hüküm bulunmamakta ise de, 6012 sayılı TTK'nın 123. maddesi ile bu boşluğun doldurulması geretiği gerekçesiyle, davanın kabulüne dair verilen karar davalılar vekilleri tarafından temyizi üzerine Dairemizin 09.10.2014 tarihli kararı ile bozulmuştur.

Davacılar vekili, karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacılar vekilinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacılar vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nın 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken 57,60 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nın 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 251,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 24/12/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/7331, Karar No: 2021/700, Tarih: 04.02.2021

**16. Ceza Dairesi         2019/7331 E.  ,  2021/700 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

İlk Derece Mahkemesi : İzmir 13. Ağır Ceza Mahkemesinin 19.10.2017 tarih 2017/287-2017/253 sayılı kararı

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Hüküm : TCK'nın 314/2, 3713 sayılı Kanunun 5/1, TCK'nın 53, 58/9, 62, 63 maddeleri uyarınca mahkumiyet kararına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı,başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebebine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre; sanığın çocuklarını örgütle iltisaklı okula göndermesinin örgütsel faaliyet olarak değerlendirilemeyeceği kabul edilerek yapılan incelemede;

Diğer delillerin atılı suçun sübutu için yeterli olduğu görülmekle, sanığın ByLock kullanıcısı olduğunu bildiren ayrıntılı ByLock tespit ve değerlendirme tutanağının dosyaya gelmesi beklenilmeden karar verilmesi sonuca etkili bulunmamıştır.

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanık müdafiinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmediğinden CMK’nın 302/1. maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddiyle hükmün ONANMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. Maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın İzmir 13. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 04.02.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14215, Karar No: 2014/19329, Tarih: 26.06.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/14215 E.  ,  2014/19329 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, ihbar tazminatı alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin 01.11.2009-07.09.2010 tarihleri arasında lojistik/satın alma sorumlusu olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin haksız olarak işveren tarafından feshedildiğini, ihbar tazminatının ödenmediğini ileri sürerek ihbar tazminatı ile ücret alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı vekili tarafından temyiz etmiştir.

İhbar tazminatı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık söz konudur.

İhbar tazminatı, belirsiz süreli iş sözleşmesini haklı bir sebebi olmaksızın ve usulüne uygun bildirim öneli tanımadan fesheden tarafın, karşı tarafa ödemesi gereken bir tazminattır.

İhbar tazminatı iş sözleşmesini fesheden tarafın karşı tarafa ödemesi gereken bir tazminat olduğu için, iş sözleşmesini fesheden tarafın feshi haklı bir sebebe dayansa dahi, ihbar tazminatına hak kazanması mümkün olmaz. Yine, işçinin 4857 sayılı İş Kanunu'nan 120. maddesi uyarınca yürürlüğü devam eden mülga 1475 sayılı İş Kanunu'nun 14. maddesi hükümleri uyarınca emeklilik, muvazzaf askerlik, evlilik gibi sebeplerle iş sözleşmesini feshetmesi durumunda ihbar tazminatı talep hakkı bulunmamaktadır. Anılan fesihlerde işveren de ihbar tazminatı talep edemez.

Somut olayda, davalı taraf iş sözleşmesinin 10.08.2010 tarihinde işçinin istifası ile sona erdiğini belirtmiştir. Dosya içerisinde aynı tarihli istifa dilekçesi mevcuttur. Bu tarihten sonra alınan ve davacının imzasını taşıyan ibranamede de iş ilişkisinin istifa ile sona erdiği tekrar vurgulanmıştır. Davacı, bu belgelerdeki imzasını kabul etmektedir. Davacı tarafından herhangi bir irade fesadı iddiası ve ispatı da söz konusu olmadığına göre bu belgelere dayanılarak ihbar tazminatı talebinin reddine karar vermek gerekirken kabul edilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan hükmün yukarıda açıklanan sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 26.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7341, Karar No: 2015/9049, Tarih: 30.03.2015

**5. Ceza Dairesi         2013/7341 E.  ,  2015/9049 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2011/144833

MAHKEMESİ : Bandırma Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 24/11/2010

NUMARASI : 2010/187 Esas, 2010/221 Karar

SUÇ : Görevi kötüye kullanma

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Balıkesir Barosuna kayıtlı avukat olarak görev yapan sanığın, katılan tarafından gönderilen azilnamenin, 01/11/2007 tarihinde kendisine tebliğ edilmesi üzerine mahkemeye azledildiğini bildirmesi gerekirken bildirmeyerek azil vuku bulmamış gibi sonraki iki duruşmaya davacı vekili olarak mazeret dilekçeleri gönderdiği, ayrıca katılan aleyhine verilen kararı iade etmesi gerekirken aynı sıfatla 11/11/2008 tarihinde tebellüğ ederek kararın kesinleşmesine neden olduğu, bu suretle katılanın mağduriyetine sebebiyet vererek, yüklenen icrai davranışla görevi kötüye kullanma suçunu işlediği ve mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, dosya kapsamı, oluşa uygun düşmeyen gerekçeler ve yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde beraat hükmü kurulması,

Kanuna aykırı, katılanın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 30/03/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16276, Karar No: 2015/8263, Tarih: 07.05.2015

**7. Hukuk Dairesi         2014/16276 E.  ,  2015/8263 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İnegöl 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

(İş Mahkemesi Sıfatıyla)

Tarihi : 01/07/2014

Numarası : 2013/501-2014/518

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, mobilya ustası olarak çalıştığını, iş akdini fazla mesai ve ulusal bayram genel tatil ücretlerinin ödenmemesi ile gerçek ücretinin bordrolarda gösterilmemesi nedeniyle feshettiğini beyanla kıdem tazminatı ile diğer işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı ise davacının ücretinin bordrolarda gösterildiği gibi asgari ücret olduğunu, davacının hiçbir alacağının bulunmadığını savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasında davacının almış olduğu ücret konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununda 32. maddenin ilk fıkrasında, genel anlamda ücret, bir kimseye bir iş karşılığında işveren veya üçüncü kişiler tarafından sağlanan ve para ile ödenen tutar olarak tanımlanmıştır.

Ücret kural olarak dönemsel (periyodik) bir ödemedir. Kanunun kabul ettiği sınırlar içinde tarafların sözleşme ile tespit ettiği belirli ve sabit aralıklı zaman dilimlerine, dönemlere uyularak ödenmelidir.

İş sözleşmesinin tarafları, asgarî ücretin altında kalmamak kaydıyla sözleşme özgürlüğü çerçevesinde ücretin miktarını serbestçe kararlaştırabilirler. İş sözleşmesinde ücretin miktarının açıkça belirtilmemiş olması, taraflar arasında iş sözleşmesinin bulunmadığı anlamına gelmez. Böyle bir durumda dahi ücret, Borçlar Kanunun 323. maddesinin ikinci fıkrasına göre tespit olunmalıdır. İş sözleşmesinde ücretin kararlaştırılmadığı hallerde ücretin miktarı, işçinin kişisel özellikleri, işyerindeki ya da meslekteki kıdemi, meslek unvanı, yapılan işin niteliği, iş sözleşmesinin türü, işyerinin özellikleri, emsal işçilere o işyerinde ya da başka işyerlerinde ödenen ücretler, örf ve adetler göz önünde tutularak belirlenir.

Çalışma yaşamında daha az vergi ya da sigorta primi ödenmesi amacıyla zaman zaman, iş sözleşmesi veya ücret bordrolarında gösterilen ücretlerin gerçeği yansıtmadığı görülmektedir. Bu durumda gerçek ücretin tespiti önem kazanır. İşçinin kıdemi, meslek unvanı, fiilen yaptığı iş, işyerinin özellikleri ve emsal işçilere ödenen ücretler gibi hususlar dikkate alındığında imzalı bordrolarda yer alan ücretin gerçeği yansıtmadığı şüphesi ortaya çıktığında, bu konuda tanık beyanları gözetilmeli ve işçinin meslekte geçirdiği süre, işyerinde çalıştığı tarihler, meslek unvanı ve fiilen yaptığı iş bildirilerek sendikalarla, ilgili işçi ve işveren kuruluşlarından özellikle ilgili meslek odasından emsal ücretin ne olabileceği araştırılmalı ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek bir sonuca gidilmelidir.

Somut olayda, davacı dava dilekçesinde mobilya ustası olduğunu, aylık net 1.300,00 TL ücret aldığını, ayrıca yemek ve servis hizmeti olduğunu iddia etmiştir. Davalı ise cevap dilekçesinde davacının mobilya ustası olduğuna dair bir iddiaya açıkça itiraz etmemekle birlikte davacının asgari ücretle çalıştığını savunmuştur. Dinlenen davacı tanıkları İ.. A.., davacının en son 1.250,00 TL ücret aldığını beyan etmiş, tanık E.. G.. de 1.200,00-1.300,00 TL arası ücret aldığını, net olarak ne kadar ücret aldığını bilmediğini beyan etmiştir. Ayrıca her iki tanık da davacının usta olup olmadığı konusunda bir beyanda bulunmamışlar, “kesim toplama vb. işleri” yaptığını söylemişlerdir. Öncelikle tanıklar yeniden dinlenerek davacının yaptığı iş tam aydınlatılmalı, daha sonra ilgili meslek odasından davacı işçinin alabileceği ücret araştırılmalı, taleple bağlı kalınarak ve özellikle tanık beyanlarındaki miktara da dikkat edilerek davacının ücreti belirlenmelidir. Emsal ücret araştırması yapılmadan ve tanık beyanlarını da aşar şekilde davacı iddiası gibi hesaplama yapan bilirkişi raporuna itibarla hüküm kurulmuş olması hatalıdır.

O halde davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 07.05.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/11289, Karar No: 2025/3080, Tarih: 18.03.2025

**10. Ceza Dairesi         2021/11289 E.  ,  2025/3080 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Uyuşturucu madde ticareti yapma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Yargılama sürecindeki işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların aşağıda belirtilen dışında doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından; yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Suç tarihinden önce 04.04.2015 tarihinde yürürlüğe giren 6638 sayılı Kanun'un 11. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nın 188/4. maddesinde yapılan değişiklik ile aynı Kanun'un (a) ve (b) bentleri şeklinde düzenlendiği ve "a" bendi uyarınca "sentetik kannabinoid" cinsi uyuşturucu maddenin cezayı ağırlatıcı neden olarak öngörüldüğü halde, ele geçen maddenin cinsi nedeniyle artırım yapılırken, hüküm fıkrasında uygulama maddesinin 5237 sayılı TCK'nın "188/4-a maddesi" yerine, "188/4 maddesi" şeklinde gösterilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu durumun yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanun’un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan;

Hükmün ikinci paragrafında yer alan "TCK nun 188/4" ibaresinin çıkarılarak, yerine "5237 sayılı TCK'nın 188/4-a" ibaresinin yazılması,

Suretiyle, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

18.03.2025 tarihinde karar verildi.