muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/4577, Karar No: 2012/7164, Tarih: 14.05.2012

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2012/4577 E.  ,  2012/7164 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İtirazın İptali

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı itirazın iptali davasına dair karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kira alacağının tahsili için yapılan icra takibine itirazın iptali istemine ilişkindir. Davacı, 24.08.2009 tarihinde yaptığı icra takibi ile, 2009 Temmuz, Ağustos ve Eylül ayları kirasını istemiştir. Davalı, kiralananı 20.07.2009 tarihinde tahliye ettiğini, Temmuz ayı kirasını ödediğini, sonraki aylar kira parasının istenemeyeceğini savunmuştur. Mahkemece, davalının Temmuz ayı kirasını ödediğini ispatlayamadığı, Ağustos ve Eylül ayı kiraları yönünden ise, davalının dönem sonuna kadar kira parasından sorumlu olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına, takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına göre temyiz eden davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davalının Ağustos ve Eylül ayları kira paralarına yönelik temyiz itirazlarına gelince; takibe esas alınan ve davada dayanılan 01.10.2005 tarihli ve bir yıl süreli kira sözleşmesi hususunda taraflar arasında herhangi bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Kiralananın 2009 Temmuz ayı sonu itibariyle tahliye edildiği de tarafların kabulündedir.

Borçlar Kanununun 249. maddesine göre; kira sözleşmelerinde kiralayana ait edim, kiralananı kiracıya teslim etmek ve kira süresi boyunca onu kiracının kullanımına elverişli bulundurmaktır. Borçlar Kanununun 256 ve 257. maddelerine göre kiracının edimi ise, kira paralarını ödemek, kiralananı sözleşmeye uygun şekilde kullanıp süre sonunda iade etmektir.

Taraflar, kira sözleşmesinde, kiralananın istenirse tek taraflı bildirimde bulunmak üzere kira sözleşmesinin bitiminden önce tahliye edilebileceğini kararlaştırabilirler. Sözleşmede, kiralananı süre bitmeden tek taraflı olarak tahliye etme hak ve yetkisi tanınmadan kiracının, kiralayanın bilgisi ve rızası olmaksızın ve haklı bir nedene de dayanmaksızın, kira süresinin bitiminden önce kiralananı tahliye etmesi sözleşmeye aykırı davranış sayılır. Böylesi bir durumda kiracı, kiralayananın bu yüzden uğradığı zararı tazminle sorumludur. Ne var ki, Borçlar Kanununun 98. maddesi yollamasıyla sözleşmelere de uygulanması gereken 44. maddesi uyarınca, kiralayan da, kiralananı aynı koşullarla yeniden kiraya vermek konusunda gereken çabayı göstermeli ve böylece zararın artmasına sebebiyet vermemelidir. Aksi takdirde, artmasına sebep olduğu zarar tutarını kiracıdan isteyemez.

Bu durumda mahkemece, mahallinde keşif yapılmak suretiyle, kiralananın aynı koşullarla 2009 yılı Temmuz ayı sonundan itibaren yeniden kiralanabileceği makul sürenin bilirkişi aracılığıyla tespiti ile bu süreyle sınırlı olarak kira parasından sorumlu tutulması gerekirken, hatalı gerekçeyle yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 14.05.2012 tarihinde oybilirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/4253, Karar No: 2008/5784, Tarih: 08.05.2008

**1. Hukuk Dairesi         2008/4253 E.  ,  2008/5784 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : VAKFIKEBİR ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 29/06/2007

Taraflar arasında birleştirilerek görülen davada;

Davacı, davalı adına kayıtlı olan 181 ada 3 parsel ile 182 ada 12 parsel sayılı taşınmazların kısmen kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldıklarını ileri sürüp, kıyıda kalan kısımlarının tapularının iptali isteğinde bulunmuştur.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, çekişme konusu 181 ada 3 parsel sayılı taşınmazın 32.56 m2'lik kısmının, 182 ada 12 sayılı parselin de 33.96 m2'lik bölümünün uzman bilirkişiler aracılığıyla saptanan kıyı-kenar çizgisinin içerisinde kaldıkları ve bu tür yerlerin özel mülkiyete konu olamayacağı gerekçesiyle, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, taraflarca süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dava, 3621 Sayılı Yasadan kaynaklanan tapu iptali isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; özellikle noksanın tamamlanması yoluyla getirtilen kayıt ve belgelerden; çekişme konusu taşınmazların kadastro tespitine esas alınan tapu kayıtlarının, "Vakfıkebir Asliye Hukuk Mahkemesinin 07.07.1977 tarih 368-394 sayılı ve Hazinenin de  taraf olduğu 7360 m2'lik yer için tesis edilen tescil ilamına dayalı olarak" 09.09.1977 tarih ve 121 sayılı tapu kaydı ile tesis edildiği, ayrıca, yol fazlası olan 290 m2 yerinde "idari yolla" belediye adına oluşturulan 23.07.1974 tarih ve 45 nolu tapu kapsamında kaldığı bu taşınmazların 27.12.1979 tarihinde  tevhit ve ifraz işlemlerine tabi tutularak tedavül görmesiyle oluşan tapu kayıtlarından oldukları öte yandan, dava konusu taşınmazların bir bölümünün 28.11.1997 tarih 5/3 Sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca mahkemece, saptanan kıyı-kenar çizgisi içerisinde kaldığı anlaşılmaktadır. O halde, davacı Hazinenin temyiz itirazları yerinde değildir, reddine. Davalının temyizine gelince; gerçekten de davanın dayanağını teşkil eden 09.09.1977 tarih ve 121 sayılı tapu kaydının tescil ilamı ile oluştuğu sabittir.

Bilindiği üzere; maddi anlamda kesin hüküm, yargısal (kazai) kararlara tanınan yasal gerçeklik (hakikat) vasfıdır. Bu vasıf yargısal (kazai) kararların gerçeğe (hakikata) uygun olarak verildiğinin kabul edilmesini zorunlu kılar. Kesin hüküm kuralı, haklı ve adil kararların korunması yanında, kişiler arasındaki çekişmelerin sonsuza dek davam etmesini önlemek, toplumun istikrar ve düzenini sağlamak, hukukun ve yargının güvenirliğini korumak amacıylada kabul edilmiştir.Bütün yasal yollar kapandıktan ve verilen hüküm kesinleştikten sonra, aynı davanın tekrar yargı önüne getirilmesi, toplumda sonu gelmeyen çekişmelere, huzursuzluklara, istikrarsızlıklara, kazanılmış hakların her zaman ortadan kaldırılabileceği endişesine neden olur. Çelişkili kararların çıkmasına sebebiyet verir. Bu itibarla, tarafları, mevzuu ve sebebi aynı olan Devletin iştiraki, hakimin tarafsız araştırması ve iradesi ile kurulan, tüm yasal yollardan geçmek suretiyle; diğer bir anlatımla şekli yönüylede kesinleşen önceki hükmün korunmasında kamunun büyük yararı bulunmaktadır.            Hukukumuzda kamu düzeninden sayılan ve Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 237.maddesinde düzenlenen kesin hüküm tarafların anlaşmaları ile ortadan kaldırılamadığı gibi, mahkemece de kendiliğinden (resen) gözönünde tutulur. Düzenlediği hak ve çıkar ilişkileri yönünden yasal gerçeklik (hakikat) sayıldığından  taraflarını bağlar.

Somut olaya gelince, mahkemece yukarıda değinilen ilkeler çerçevesinde  davalıların tapu kaydının oluşum şeklinin nedeni üzerinde durularak bir değerlendirme ve irdeleme yapılmış  değildir.

Hal böyle olunca, yerinde yeniden keşif yapılarak tespit dayanağı tapunun ilk tesislerinden olan 09.09.1977 tarih ve 121 sayılı kaydın eki tescil krokisinin yerinde uygulanması, çekişmeli taşınmazların tescil krokisi kapsamında kalıp kalmadığının açıklığa kavuşturulması, kroki kapsamında kaldığının saptanması halinde kesin hükmün oluştuğu gözetilerek davanın reddedilmesi, aksi halde kabul kararı verilmesi gerekirken, değinilen yön gözardı edilmek suretiyle yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması doğru değildir. Davalının temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle, hükmün açıklanan nedenlerden ötürü HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine,  08.05.2008 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/26149, Karar No: 2019/3098, Tarih: 26.02.2019

**5. Hukuk Dairesi         2017/26149 E.  ,  2019/3098 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10.maddesine dayanan Kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın ...... adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava 4650 sayılı kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10.maddesine dayanan Kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın ...... adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dava konusu ...... Mah. 294 ada 125 (eski 3055 ) parsel sayılı taşınmaz arsa niteliğindedir. Kamulaştırma Kanunu'nun kıymet takdir esaslarını belirten 11.maddesinin 1.fıkrasının arsalara ilişkin (g) bendi uyarınca, arsaların bedelinin değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre hesaplanması zorunludur.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, emsal taşınmazın ...... AŞ’ne satışı değerlerdirmede esas alındığından bu rapora göre hüküm kurulması mümkün değildir.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili ...... Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,doğru olmadığı gibi;

2-7139 sayılı Kanunla değişik Kamulaştırma Kanununun 10/8 fıkrası gereğince, bozma sonrası bankaya hak sahibi adına yatırılacak bedelde artış olması halinde bu kısım için; 7139 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik hükümlerine göre işlem yapılması gerektiğinden

Hükmün yukarıda açıklanan gerekçelerle davalı vekilinin temyiz isteminin kabulü ile BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının ...... irad kaydedilmesine, 26/02/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3708, Karar No: 2022/17181, Tarih: 19.10.2022

**2. Ceza Dairesi         2021/3708 E.  ,  2022/17181 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Müşteki ...’nun seyyar pilav arabasının gündüz vakti çalınması şeklinde gerçekleşen olayda, duruşmaları takip etmeyen müştekinin kollukta, “19.11.2015 tarihli ifadesinde, yaklaşık 1 aydır pilav arabasını çalıştırmadığı için sokağa demire bağlamak suretiyle kilitleyerek bıraktığını, 19.11.2015 günü saat 19:00 sıralarında pilav arabasının yanına gittiğinde pilav arabasının yerinde olmadığını fark ettiğini, çevrede bulunan iş yeri kamera kayıtlarını inceleyince 12.11.2015 gündüz saatlerinde iki erkek şahsın kilidi kırarak çaldığını gördüğünü, kendisi ile aynı sokakta esnaflık yapan ... ile daha önceden aralarında husumet bulunduğunu, ...’den şüphelendiğini” beyan ettiği ve müştekinin bu beyanı ile soruşturmanın başladığı, 30.11.2015’te kollukça yapılan araştırmalar sonucu sanık ...’e ulaşıldığı, sanık ...’ın aşamalarda “ şikayetçi ...’ya ait olan pilav tezgahının yanında kokoreç sattığını, belediye yetkililerinin tezgahların kaldırılmasına yönelik süregelen uyarıları üzerine, kendi tezgahını kaldırdığını, müştekiye de durumu anlattığını ancak kendisini dinlemeyerek tezgahını kaldırmadığını, olay günü de uzun süre arayıp da ...’ya ulaşamadığı için, ...’nın ceza yememesi için, beraat eden sanık ...’tan ...’ya ait olan tezgahı kaldırmasını istediğini, bunun üzerine ...’in ...’nın pilav tezgahını 12.11.2015 tarihinde alarak, kendi ikametine getirdiğini, tezgahın başına bir şey gelmesini istemediği için ...’ya ait tezgahı ikametine getirttiğini” savunduğu, beraat eden temyiz dışı sanık ...’ın aşamalarda, “...’in kendisini aradığını, kendine ait olduğunu söylediği pilav arabasını, belediye ceza yazmasın diye kaldırılması gerektiğini söylemesi üzerine, çevrede bulunan vatandaşlardan yardım isteyerek pilav arabasını nakliye arabasına yükleyip, ...’in isteği doğrultusunda, ...’ın ikametine götürdüğünü, hırsızlık kastının bulunmadığını, ... yardım istediği için pilav arabasını ...’a bıraktığını” savunduğu anlaşılmakla, sanık ... ile beraat eden temyiz dışı sanık ...’ın savunmaları, müştekinin kolluk ifadesi, tüm dosya kapsamından (eylem tarihi ile sanık ...’ın kollukça tespit edildiği 18 günlük zaman süresi içerisinde suça konu pilav arabasının sanık ...’ın ikametinde bulunduğu hususu da birlikte değerlendirildiğinde), eylemin sanık ... tarafından işlendiğine yönelik mahkemenin kabulünde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığından tebliğnamedeki 1 numaralı görüşe iştirak edilmemiştir.

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişiklikle birlikte infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1) Müştekinin sokak üzerinde bulunan sabit yer sayılan demir bariyere zincir kilit ile kilitlediği pilav tezgahı arabasının gündüz vakti çalınması şeklindeki eylemin 5237 sayılı TCK’nın 142/2-h maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğunun anlaşılması karşısında aynı Kanun’un 142/1-e maddesinden uygulama yapılmak suretiyle sanık hakkında eksik ceza tayini,

2) Dosya içerisindeki 30.11.2015 tarihli Yakalama, Üst Arama, Teslim Tutanağı’na göre, sanıklara pilav arabasının nerede olduğu sorulduğunda sanık ...’in “pilav arabasının Derince’de olduğunu, yarın getireceğini beyan ettiğinin” belirtildiği, ancak dosya içerisinde suça konu pilav arabasının teslimine ilişkin bir belgeye rastlanılmadığı, müştekinin de duruşmaları takip etmemesi nedeniyle pilav arabasının iadesinin sağlanıp sağlanamadığı hususunun belirlenemediği anlaşılmakla, şikayetçiden, pilav arabasını iade alıp almadığı sorularak sonucuna göre 5237 sayılı 168 maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Kabule göre de;

3) Sanık hakkında kurulan hükümde, daha ağır cezayı içeren Kütahya 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 29.06.2005 tarihli 17.01.2013 tarihinde yerine getirilen hırsızlık suçundan TCK’nın 142/1-b maddesinden hükmedilen 3 yıl 4 ay hapis cezasına ilişkin ilamın tekerrüre esas alınması gerekirken, Kocaeli 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 02.02.2012 tarihli 11.03.2015 tarihinde kesinleşen 2011/15 E 2012/22 K sayılı TCK’nın 104/1 maddesinden hükmedilen hapisten çevrili 3.000,00 TL adli para cezasının tekerrüre esas alınması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı kısmen istem gibi BOZULMASINA, bozma sonrası kurulacak hükümde 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesinin gözetilmesine, 19.10.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4241, Karar No: 2021/7577, Tarih: 30.09.2021

**11. Ceza Dairesi         2020/4241 E.  ,  2021/7577 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

1) Sanık Mehmet Okurlar hakkında verilen tefrik kararına yönelik katılan vekilinin temyizinin incelenmesinde:

Sanık Mehmet Okurlar hakkında 2009, 2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından açılan davaların tefrikine ilişkin hüküm niteliğinde bulunmayan kararın temyizi mümkün olmadığından, katılan vekilinin temyiz isteminin 5271 sayılı CMK'nin 298/1. maddesi uyarınca REDDİNE,

2) Sanık ... hakkında "2009, 2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme" suçlarından verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik sanık vasisi ...'un ve katılan vekilinin, sanık ... hakkında ise "2011 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme" suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik sanık müdafisinin temyizlerinin incelenmesinde:

Yargılamanın hukuka uygun olarak yapıldığı iddia ve savunmalarda ileri sürülen hususların gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hukuka uygun yöntemlerle elde edilen delillerin değerlendirerek fiillerin sanıklar tarafından istendiğinin tespit edildiği, suçların vasıflarının doğru biçimde belirlendiği, cezaların kanuni takdir sınırlarında uygulandığı tüm dosya kapsamından anlaşılmakla, sanık ... müdafisi, sanık ... vasisi ve katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden, temyiz istemlerinin 5271 sayılı CMK'nin 302/1. maddesi uyarınca ESASTAN REDDİNE, dosyanın ilk derece mahkemesine, karardan bir örneğin İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesine gönderilmesine,

3)Sanık ... hakkında "2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme" suçlarından verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik sanık müdafisinin ve katılan vekilinin temyizlerinin incelenmesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilerek tartışılan delillere, Mahkemenin oluşa uygun inanç ve takdiri ile incelenen dosya içeriğine göre, sanık müdafisinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir, ancak;

3)Sanık ... hakkında "2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme" suçlarından verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik sanık müdafisinin ve katılan vekilinin temyizlerinin incelenmesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilerek tartışılan delillere, Mahkemenin oluşa uygun inanç ve takdiri ile incelenen dosya içeriğine göre, sanık müdafisinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir, ancak;

Sanık hakkında 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenlediği iddiasıyla açılan kamu davasının yargılaması sonucunda, ilk derece mahkemesi Karşıyaka 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 28.11.2017 tarih, 2016/142-2017/1114 Esas ve Karar sayılı kararı ile 213 sayılı VUK'nin 359/b-2 ve 360 maddeleri ile TCK'nin 62, 51 ve 53. maddeleri uyarınca sanığın 1 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve cezaların ertelenmesine karar verildiği, hükümler aleyhine katılan vekilinin 19.12.2017 tarihli dilekçe ile istinaf isteminde bulunduğu, istinaf incelemesi sonucunda, sanık ... hakkında kurulan mahkumiyet hükümleri kaldırılarak, sanığın TCK'nin 37/1. maddesi delalatiyle 213 sayılı VUK'nin 359/b-1, TCK'nin 43 ve 62. maddeleri uyarınca iki kez 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, ancak katılan vekilinin sadece erteleme hükümleri yönünden kararları istinaf ettiği, eksik ceza tayin edildiğine ilişkin aleyhe istinaf talebi bulunmadığından bahisle kazanılmış hakkı korunarak sanığın 1 yıl 3 ay hapis ile cezalandırılmasına ve infazın bu miktar üzerinden yerine getirilmesine karar verilmiş ise de, katılan vekilinin 19.12.2017 tarihli istinaf dilekçesinin sanık hakkında kurulan kararlar ile hükmedilen ceza miktarları ve bu cezaların ertelenmesine yönelik hükümler aleyhine istinaf niteliğinde olduğu gözetilmeden eksik ceza tayin edilerek hükümler kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5271 sayılı CMK'nin 302/2. maddesi uyarınca BOZULMASINA, dosyanın İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına iadesine, 30.09.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9737, Karar No: 2014/15422, Tarih: 20.11.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/9737 E.  ,  2014/15422 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : DENİZLİ 1. AİLE MAHKEMESİ

TARİHİ : 11/03/2014

NUMARASI : 2013/572-2014/178

Taraflar arasında görülen yoksulluk ve iştirak nafakasının artırılması, yoksulluk nafakasının kaldırılması davasının yapılan yargılaması sonunda yerel mahkemece verilen hüküm taraflarca temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dilekçesinde; tarafların 17/09/2004 tarihinde boşandıklarını, davacı için 200,00 TL yoksulluk nafakasına müşterek çocuk için aylık 100,00 TL iştirak nafakasına hükmedildiğini; müşterek çocuğun bakım ve okul masraflarının, kişisel ihtiyaçlarının arttığını; ayrıca, müvekkilinin, eşinden ayrılarak yoksulluğa düştüğünü, yoksulluk ve iştirak nafakasının hükmedildiği tarihten bu yana yaklaşık 9 yılı aşkın süre geçtiğini; müşterek çocuk için aylık 100,00 TL iştirak nafakasının 1.000,00 TL ye çıkartılmasını, müvekkili için hükmedilen aylık 200,00 TL yoksulluk nafakasının da 1.000,00 TL ye çıkartılmasını, nafakanın her yıl düzenli olarak artırılmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, cevap dilekçesinde; davacının yoksulluk nafakası talebinin reddine karar verilmesini, müşterek çocuk için hükmedilen nafakanın kısmen kabulü ile makul bir oranda artırılmasına karar verilmesi gerektiğini savunmuş; karşılık davasında ise, davacının, yoksulluğunun tamamen kalktığını, evlendikten sonra işe girdiğini, aralıksız çalıştığını, aldığı ücretin asgari ücretin üstünde olduğunu, yüksek miktarda tazminat aldığını, yoksulluğunun ortadan tamamen kalktığını iddia ederek; yoksulluk nafakasının kaldırılmasına, müşterek çocuk için hükmedilen nafakanın tarafların ekonomik ve sosyal durumları dikkate alınarak makul bir miktarda belirlenmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece; davacının, geliri bulunduğundan, yoksulluk nafakasının artırılması talebinin reddine; tarafların müşterek çocuğu lise çağında olduğundan, hükmedilen aylık 100,00 TL nafakanın, okumakta olan çocuğun eğitim, sağlık, gıda ve diğer ihtiyaçlarına göre yetersiz kaldığından; aylık 500,00 TL'ye yükseltilmesine; yoksulluk nafakasının kaldırılmasına ilişkin, karşı davacı tarafından açılan dava yönünden ise; davacının, muhasebeci olarak asgari ücretle çalıştığı, asgari ücretle çalışmanın kişiyi yoksulluktan kurtarmayacağı kanaati ile nafakanın aylık 100,00 TL'ye indirilmesine karar verilmiş, hüküm taraflarca temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalı-karşı davacı vekilinin tüm, davacı-karşı davalı vekilinin aşağıdaki bent dışındaki sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak; asıl dava; iştirak nafakası ve yoksulluk nafakasının artırılması, karşılık dava ise; yoksulluk nafakasının kaldırılmasına ilişkindir.