muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/4551, Karar No: 2007/5597, Tarih: 17.05.2007

Önemle vurgulanmalıdır ki, mahkemenin 4086 Sayılı Yasanın 5 nci maddesi uyarınca "zeytin ağaçlarının sökülmesinin izne tabi olduğu, zeytinlik sahaların daraltılamayacağı..." yönündeki gerekçesinin olaya uygun olduğu söylenemez. Çünkü, 3573 Sayılı Yasanın 4086 Sayılı Yasanın 5 nci maddesi ile değiştirilen 20 nci maddesinde sözü edilen, daraltılamayacak zeytinlik alanlar ile zeytin ağaçlarının sökülmesinin izne tabi olduğuna ilişkin hüküm, aynı yasanın (3573 Sayılı Yasa) 2 nci maddesi uyarınca zeytinlik alanı olarak tespit ve ilan edilen yerlerle ilgilidir. Oysa, dava konusu taşınmazın bu nitelikte yerlerden olduğu kanıtlanmamıştır. O halde, anılan hükmün, olayda uygulama yeri bulunduğu söylenemez.

Hal böyle olunca, zeytin ağaçların başka bir  yere dikilebileceği uzman bilirkişi raporu ile belirlendiğine göre, öncelikle davalıya bu hakkının hatırlatılması; kabul etmediği ve davacı da temellüke razı olmadığı takdirde Türk Medeni Kanununun 995 nci maddesi hükmünün gözetilmesi, hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, söz konusu hususlar gözardı edilerek yazılı biçimde hüküm kurulması doğru değildir. Tarafların, temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle, hükmün belirtilen nedenlerden ötürü HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 17.5.2007 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/12149, Karar No: 2023/1184, Tarih: 15.02.2023

**5. Hukuk Dairesi         2022/12149 E.  ,  2023/1184 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 16. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince, İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak davanın yeniden görülmesi için dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin kaldırma kararı üzerine yargılama yapan İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davalı idare vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine, davacılar vekilinin istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak düzeltilerek yeniden esas hakkında hüküm kurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı idare vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre hüküm altına alınan ve davacıların paylarına düşen miktarlar Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibarıyla kesinlik sınırı olan 107.090,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı idare vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Davalı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

15.02.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5334, Karar No: 2012/7485, Tarih: 03.05.2012

**11. Ceza Dairesi         2011/5334 E.  ,  2012/7485 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek ve yasal defter ve belgeleri gizlemek

HÜKÜM : Defter ve belgeleri gizlemek suçu nedeniyle: 765 sayılı TCK.nun 102/4,104/2. maddeleri gereğince zamanaşımı nedeniyle sanık hakkındaki kamu davasının ortadan kaldırılmasına.

Sahte fatura düzenlemek suçu nedeniyle: Sanığın atılı suçu sabit görülmediğinden beraatine.

Suç tarihlerinin 13.12.1999 ve 18.04.2001 olarak mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

Antalya Cumhuriyet Başsavcılığının 31.10.2003 gün ve 2003/969 sayılı iddianame kapsamına, 28.08.2003 gün ve 2003/10 sayılı Vergi Tekniği Raporu içeriğine göre, Orset Turizm Sanayi ve Ticaret Ltd. Şirketinin ortağı ve sorumlusu olan sanığın 1999 takvim yılında sahte faturalar düzenlediğinin, 02.04.2001 tarihinde usulüne uygun yapılan tebligata rağmen 1999 yılına ait defter ve belgeleri ibraz etmediğinin iddia edilmesine rağmen mahkemece eylemlerin suç tarihlerinde hataya düşülerek, "defter ve belgeleri ibraz etmemek" suçunun 1999 yılında işlendiği kabul edilerek hüküm tarihi itibariyle dava zamanaşımı dolmadığı halde ortadan kaldırma kararı verilmesi, "1999 takvim yılında sahte fatura düzenlemek" suçunun ise, 765 sayılı TCK'nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının suçun işlendiği 13.12.1999 tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiği gözetilmeden suçun 2001 yılında işlendiğinden bahisle beraat kararı verilmesi yasaya aykırı ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5349 sayılı Kanunla değişik 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “1999 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” ve "yasal defter ve belgeleri gizlemek" suçlarının yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihlerinde yürürlükte bulunan ve sanık lehine olan 765 sayılı TCK'nun 102/4 ve 104/2.

maddelerinde öngörülen dava zamanaşımlarının, “1999 takvim yılında sahte fatura düzenlemek" suçu yönünden suçun işlendiği 13.12.1999 tarihinden hüküm tarihine kadar, “defter ve belgeleri ibraz etmemek” suçu yönünden ise suçun işlendiği 18.04.2001 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılıp bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, aynı Yasanın 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak sanık hakkında açılan kamu davalarının gerçekleşen dava zamanaşımları nedeniyle 765 sayılı TCK'nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK'nun 223/8. maddeleri uyarınca istem gibi DÜŞÜRÜLMESİNE, 03.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/12443, Karar No: 2011/5168, Tarih: 28.04.2011

**11. Hukuk Dairesi         2009/12443 E.  ,  2011/5168 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Giresun 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 30/04/2009 tarih ve 2009/141-2009/182 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, Giresun Limanı'nın Özelleştirme Yüksek Kurulu'nun ihalesi sonucu müvekkiline 30 yıl süre ile işletme hakkının devredildiğini müvekkilinin limanı çalıştırmak için maddi yatırımlar yaptığını, 20.02.1999 tarihinde meydana gelen fırtınadan limanın hasar gördüğünü, 850 metre uzunluğundaki mendireğin 600 metrelik kısmının tamamen tahrip olduğunu, taraflar arasında düzenlenen İşletme Hakkı Devir Sözleşmesi’nin 17. maddesi gereğince mendireklerde doğal afetler sonucu meydana gelecek hasarlardan yarı yarıya sorumlu olacaklarının düzenlendiğini, müvekkilinin hiçbir kusuru yok iken doğal afetin meydana getirdiği zarardan sorumlu tutulmasının hukuk ile bağdaşmadığını, müvekkiline limanın gizli ayıplı olarak teslim edildiğini, hasarın kullanmadan kaynaklanmadığını ayrıca 618 sayılı Yasa’nın limanların bakım ve onarımını devlete yüklediğini ileri sürerek, taraflar arasındaki sözleşmenin 17. maddesinin müvekkili yönünden iptaline karar verilmesini talep etmiş, 31.08.2004 tarihli ıslah dilekçesi ile de dava konusu hasarın taraflar arasındaki sözleşmenin 17.maddesi içinde değerlendirilemeyeceği ve sorumluluğun müvekkiline ait olmadığının açık olduğunu ileri sürerek, davalıların muarazasının men’ine, 20.02.1999 tarihinde meydana gelen hava muhalefeti sonucu Giresun Limanı büyük mendireğinde oluşan tahribat ve hasarın sözleşmenin 17.maddesi kapsamına girmediği ve müvekkili şirketten ½ oranında masraf talep edilmesinin hukuken mümkün olmadığının tesbitine karar verilmesi talep ve dava etmiştir.

Davalı Başbakanlık ... vekili, uyuşmazlığın sözleşmenin 37.maddesi gereğince tahkim yolu ile çözümlenmesi gerektiğini savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Davalı Türkiye Denizcilik İşletmeleri A.Ş. vekili, taraflar arasındaki sözleşme hükmüne göre uyuşmazlığın tahkim yolu ile çözümlenmesi gerektiğini savunmuştur.

Davalı Başbakanlık ... vekili, uyuşmazlığın sözleşmenin 37.maddesi gereğince tahkim yolu ile çözümlenmesi gerektiğini savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Davalı Türkiye Denizcilik İşletmeleri A.Ş. vekili, taraflar arasındaki sözleşme hükmüne göre uyuşmazlığın tahkim yolu ile çözümlenmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda, taraflar arasında imzalanan devir sözleşmesinde bu sözleşmeden doğacak her türlü ihtilafın öncelikle sulh yolu ile halledilmesi, sulhen halledilememesi halinde tahkim yolu ile çözümlenmesinin kararlaştırıldığı, taraflar arasında yazılı olarak ve tarafların imzalarını içeren geçerli bir tahkim sözleşmesi yapıldığı, davalıların süresi içerisinde tahkim itirazında bulunduğu uyuşmazlığın çözümünün hakeme ait olduğu gerekçesiyle dava dilekçesinin görevsizlik nedeniyle reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre, davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 02,80 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 28.04.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/6172, Karar No: 2022/10933, Tarih: 08.09.2022

**6. Ceza Dairesi         2022/6172 E.  ,  2022/10933 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Nitelikli yağma

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi, temyiz isteminin reddine

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Hükmün niteliği ve tayin olunan cezanın miktarı itibarıyla 5271 sayılı CMK'nun 286/2. maddesi uyarınca hükmün temyiz edilemez olduğu, sanığın temyiz isteminin Bölge Adliye Mahkemesince bu gerekçe ile reddine ilişkin 14/02/2022 tarihli ek kararın usul ve yasaya uygun olduğu anlaşıldığından, ek karara yönelik temyiz isteminin CMK'nun 298. maddesi gereğince tebliğnameye uygun olarak REDDİ ile ek kararın ONANMASINA, 08/09/2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2687, Karar No: 2019/5138, Tarih: 10.04.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/2687 E.  ,  2019/5138 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

Suça sürüklenen çocuk hakkında, iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükümde, suç adının konut dokunulmazlığının ihlali olarak yanlış yazılması mahallinde düzeltilebilir yazım hatası olarak kabul edildiğinden bozma sebebi yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle,usûl ve kanuna uygun bulunan hükümlerin,tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

II-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-16.03.2015 tarihli tutanağa göre haber merkezinin marketi soymaya çalışan 3-4 şahsın olduğu anonsu üzerine olay yerine varıldığında suça sürüklenen çocuk ... ve temyiz dışı suça sürüklenen çocuk ...'ın yakalandığının belirtildiği,suça sürüklenen çocuk ...'ın savunmasında hırsızlık eylemini açık kimlik bilgilerini bilmediği Furkan isimli arkadaşı ile birlikte gerçekleştirdiğini beyan ettiği,katılanın da mahkemede alınan beyanında işyerinden çalınan parasının iade edilmediğini beyan etmiş olması karşısında hırsızlık suçunun tamamlandığı gözetilmeksizin suça sürüklenen çocuk hakkında teşebbüs hükümlerinin uygulanması,

2-Suça sürüklenen çocuk hakkında TCK'nun 142/2-h maddesi uyarınca belirlenen temel ceza üzerinden suçun geceleyin işlenmesi nedeniyle TCK'nun 143/1. maddesi gereğince artırım yapılarak 7 yıl 6 ay hapis cezasından TCK'nun 145. maddesi gereğince 1/2 oranında indirim yapılmasına karar verilerek 3 yıl 9 ay hapis cezasına; TCK'nun 35/1. maddesi gereğince 3/4 oranında indirim yapılarak 11 ay 7 gün yerine 2 yıl 9 ay 22 gün hapis cezasına, yaş küçüklüğü nedeniyle TCK'nun 31/3. maddesi gereğince indirim yapılarak 7 ay 14 gün yerine 1 yıl 10 ay 14 gün hapis cezasına ve TCK'nun 62/1. maddesi gereğince 1/6 oranında indirim yapılarak 6 ay 6 gün yerine 1 yıl 6 ay 21 gün hapis cezasına hükmedilmesi suretiyle fazla ceza tayini;

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedeni bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, aleyhe temyiz bulunmadığından yeniden hüküm kurulurken 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 326/son maddesi uyarınca suça sürüklenen çocuğun kazanılmış hakkının gözetilmesine, 10.04.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12878, Karar No: 2013/11839, Tarih: 19.06.2013

**4. Hukuk Dairesi         2012/12878 E.  ,  2013/11839 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... ... tarafından, davalılar ... vd. aleyhine 29/04/2011 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 07/03/2012 günlü kararın Yargıtay’ca duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne ve miktar itibariyle duruşma isteminin reddine karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, basın yoluyla kişilik haklarına saldırıdan dolayı uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istem reddedilmiş; karar, davacı tarafından temyiz olunmuştur.

Dava konusu olay nedeni ile davalı ... hakkında hakaret ve adil yargılamayı teşebbüs suçundan açılan kamu davasının derdest bulunduğu ve Kadıköy 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2011/468 E. sayılı dosyasında yargılamanın devam ettiği anlaşılmaktadır.

Borçlar Yasası'nın 53. maddesi gereğince ceza mahkemesinin beraat kararı, hukuk yargıcı yönünden bağlayıcı değilse de ceza mahkemesince belirlenecek maddi olgular hukuk yargıcı yönünden de bağlayıcıdır. Dava konusu olayın özelliği nedeniyle ceza mahkemesindeki davanın kesinleşmesi beklenmeli ve ondan sonra tüm kanıtlar birlikte değerlendirilerek varılacak sonuca göre bir karar verilmelidir.

Mahkemece açıklanan yön gözetilmeyerek, eksik inceleme ile yazılı biçimde karar verilmiş olması, usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle davacı yararına BOZULMASINA 19/06/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3166, Karar No: 2018/12770, Tarih: 23.05.2018

**22. Hukuk Dairesi         2016/3166 E.  ,  2018/12770 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı isteminin özeti:

Davacı, kıdem ve ihbar tazminatı ile bir kısım işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı cevabının özeti:

Davalı, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre; davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Somut olayda, davacı taraf haftanın 6 günü 08.00-18.00 saatleri arası çalıştığını, ayda 3 kez nöbet tuttuğunu, bu nöbetlerde 24 saat çalıştığını iddia etmiştir. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, dosyadaki tanık anlatımlarına ve yazılı belgelere göre davacının yaz aylarında haftalık 45 saat, kış aylarında haftalık 40 saat çalıştığı, dolayısıyla fazla mesai alacağı bulunmadığı, ancak dosyadaki tanık anlatımlarına göre haftada bir eczanenin nöbetçi olması nedeniyle 24 saat çalıştığının anlaşıldığı, 24 saat çalıştığı günlerde günlük 11 saati aşan 3 saatin fazla çalışma sayılması gerektiği belirtilmiştir. Fazla mesai yönünden bilirkişi tarafından yapılan hesaplama eczanenin haftada bir nöbetçi olduğunun kabulü ile yapılmıştır. Oysa ki, davacı taraf ayda 3 kez nöbet tuttuğunu beyan etmiştir. Bu nedenle, fazla mesai yönünden yapılan hesaplamada talep aşılmıştır.

Diğer yandan, davacı taraf dava dilekçesinde iş akdinin 22.01.2014 tarihinde haklı bir sebebe dayanmaksızın sona erdirildiğini beyan etmiştir. Ancak, hükme esas alınan bilirkişi raporunda fazla mesai alacağı yönünden talep aşılarak hesaplamanın 25.02.2014 tarihine kadar yapılması hatalı olmuştur.

Yapılacak iş, davacının talepleriyle bağlı kalınarak ayda 3 kez nöbet tutulduğu esas alınarak 22.01.2014 tarihine kadar fazla mesai alacağı hesaplanmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 23/05/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4115, Karar No: 2013/6501, Tarih: 16.04.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/4115 E.  ,  2013/6501 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Kamulaştırma (değerlendirme) tarihi olan 10.02.2011 gününden önce; dava konusu taşınmazların kesinleşmiş 1/1000 ölçekli uygulama imar planı içinde bulunup bulunmadığı, bu tarih itibariyle kesinleşmiş imar planı içinde olmadığının anlaşılması halinde, belediye veya mücavir alan sınırları içinde olmakla beraber, belediye ve altyapı hizmetlerinden (yol, su, elektrik, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma vd. gibi) yararlanıp yararlanmadığı, özellikle etrafının meskûn olup olmadığı, taşınmazlar belediye nazım imar planı içinde ise Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 17.04.1998 gün ve 1996/3-1998/1 sayılı kararı uyarınca bu plan kapsamına alındığı tarih ve plandaki konumu, hangi amaçla plan kapsamına alındığı, yerleşim merkezlerine uzaklığı, altyapı hizmetlerinden yararlanma ve ulaşım olanakları, kullanma biçimi itibariyle iskan amacına yönelik yapılaşma olasılıkları vs. hususlarının belediye başkanlığından,

2-Dava konusu 110 ada 30 parsel sayılı taşınmaz ile buna emsal alınan 938 ada 16 parsel numaralı taşınmazın, bulundukları cadde veya sokak bazında 2011 yılı itibariyle emlak vergisine esas olmak üzere tespit edilmiş olan asgari m² değerlerinin belediye başkanlığından,

3-Dava konusu 110 ada 30 parsel sayılı taşınmazın 10.02.2011 olan değerlendirme tarihi ve emsal alınarak incelenen 938 ada 16 parsel sayılı taşınmazın 04.08.2008 olan satış tarihi itibariyle; imar uygulaması sonucu oluşan imar parseli olup olmadıklarına ve imar uygulaması görmüşlerse düzenleme ortaklık payının düşülüp düşülmediğine ilişkin belgelerin belediye imar ve tapu müdürlüğünden,

Sorularak alınacak cevap yazılarının dosya içerisine konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 16.04.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9502, Karar No: 2014/20447, Tarih: 10.09.2014

**5. Hukuk Dairesi         2014/9502 E.  ,  2014/20447 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İspir Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 30/05/2013

NUMARASI : 2011/1248-2013/288

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan raporlar hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki,

1)Kamulaştırma Kanununun kıymet takdir esaslarını belirten 11. maddesinin 1. fıkrasının arsalara ilişkin (g) bendi uyarınca arsaların değerinin değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre hesaplanması zorunludur. Bu itibarla, emsal satışların değerlendirme tarihindeki karşılıklarının fiyat artış endekslerinin uygulanması suretiyle tespiti, bundan sonra emsal ile dava konusu taşınmazın eksik ve üstün yönlerinin neler olduğu ve oranları açıklanmak suretiyle değer biçilmesi gerekir.

Hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda dava konusu taşınmaz ile somut emsal olarak alınan taşınmazların Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından belirlenen emlak vergisine esas olan m2 değerlerinin karşılaştırılmasında; emsal alınan 298 ada 8 ve 10 parselin dava konusu taşınmazdan daha değerli olduğu kabul edilerek değer biçilirken soyut değerlendirmelerle, bilirkişi kurulunca emsal olarak alınan 298 ada 8 parsel sayılı taşınmazın dava konusu taşınmazdan 24,63 kat, 298 ada 10 parselin ise 24,27 kat gibi emsal taşınmaz olamayacak surette büyük oranda daha değerli olduğu kabul edilerek değer biçilmesi doğru olmadığı gibi bilirkişi heyetince bu miktarlara da itibar edilmeden soyut ifadelerle değer belirlenmesi nedeniyle rapor inandırıcı değildir. Buna ilaveten mahkemenin bu raporu esas alarak resen değer biçmesi de hatalı olmuştur.