muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/244, Karar No: 2015/9190, Tarih: 04.03.2015

**9. Hukuk Dairesi         2015/244 E.  ,  2015/9190 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, fark kıdem tazminatı, fark ihbar tazminatı ile ücret, fazla çalışma, genel tatil ve izin ücreti, ücret zammı, prim, yol yardımı, yemek yardımı alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, iş akdinin işveren tarafından haksız olarak feshedildiğini, fesihten sonra ödenmesi gereken işçilik alacaklarının davalı tarafından eksik ödendiğini ileri sürerek, fark kıdem tazminatı, fark ihbar tazminatı, ücret, fazla çalışma ücreti, genel tatil ücreti, izin ücreti, ücret zammı, prim, yol yardımı ve yemek yardımı alacaklarını talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının iki dönem halinde işyerinde çalıştığını, ilk dönem çalışması için davacının hak kazandığı alacakların ödendiğini ve ilk dönem çalışmasının tasfiye edildiğini, ikinci dönem çalışması açısından da davacının tüm alacaklarının ödendiğini savunarak, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti ve Yargılama Süreci:

Mahkemece, davacının davalıya ait işyerinde iki dönem çalıştığı, ilk dönem çalışmasının tasfiye edilmediği, hizmet süresinin bu iki dönem çalışması esas alınarak hesaplanması gerektiği, iş akdinin işveren tarafından haksız olarak feshedildiği, fesihten sonra işçilik alacaklarının davacıya eksik ödendiği gerekçeleriyle, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı tarafından temyiz edilmiş ve Dairemizin kararı ile bozulmuştur. Bozma ilamında özetle, davacının davalı işyerinde iki dönem çalıştığı, davacının ilk dönem çalışması için davalı işverence 1.850 TL ödeme yapıldığı ancak bu ödemenin ne için ve hangi alacağa karşılık yapıldığının tespit edilemediği, davacının isticvap edilerek bu ödeme konusunda beyanlarının alınması, ödemenin kıdem tazminatına karşılık yapıldığının anlaşılması durumunda, ödemenin davacının ilk dönem çalışması için hak kazandığı kıdem tazminatını tam olarak karşılayıp karşılamadığının araştırılması, yapılan ödeme kıdem tazminatını tam olarak karşılıyor ise davacının ilk dönem çalışmasının tasfiye edildiğinin kabul edilmesi, karşılamıyor ise bu ödemenin avans kabul edilerek yasal faiziyle birlikte hesaplanan kıdem tazminatından mahsup edilmesi gerektiği belirtilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyulmuş ve yapılan yargılama sonunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Bozmadan sonra verilen karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

Mahkemece bozmaya uyulmuş ve yapılan yargılama sonunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Bozmadan sonra verilen karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasındaki ilk uyuşmazlık, davacının ilk dönem çalışmasının, davacının hak kazandığı tüm alacakların ödenmesi suretiyle, tasfiye edilip edilmediği noktasında toplanmaktadır.

Dosyanın incelenmesinde, davacının davalıya ait işyerinde, 03/05/2005-24/11/2006 tarihleri arasında 1 yıl 6 ay 21 gün ve 01/03/2008-14/03/2009 tarihleri arasında 1 yıl 14 gün olmak üzere iki dönem halinde toplam 2 yıl 7 ay 6 gün çalıştığı anlaşılmıştır.

İlk dönem çalışmasının askerlik ödevi nedeniyle sonlandığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık yoktur.

Dosya kapsamından ikinci dönem çalışmasının davalı tarafından haksız olarak feshedildiği, fesihten sonra işveren tarafından işçiye ödenmesi gereken işçilik alacaklarının bir kısmının eksik ödendiği anlaşılmıştır.

Yukarıda özetlenen Dairemizin bozma ilamında da belirtildiği üzere, davacının ilk dönem çalışması için davalı işverence 1.850 TL ödeme yapıldığı sabittir.

Bozmadan sonraki yargılama aşamasında, davacı bozma ilamı doğrultusunda mahkemece isticvap edilmiştir. Davacı yapılan ödeme konusunda, ödemenin yapıldığını, ancak ödemenin ücret, prim ve ihbar tazminatı alacaklarını kapsadığını, kıdem tazminatı alacağını kapsamadığını düşündüğünü beyan etmiştir.

Davalı tarafından dosyaya sunulan, davacının imzasının bulunduğu kıdem tazminatı bordrosunda, davacının ilk dönem çalışması için davacıya net 1.852,06 TL ödendiği, bu ödemenin kıdem tazminatına karşılık yapıldığı, ilk dönem çalışması için davacının hak kazandığı kıdem tazminatını tam olarak karşıladığı, davacının ilk dönem çalışmasının tasfiye edildiği açıkça anlaşılmıştır.

Bu nedenle, davacının tazminata esas hizmet süresinin hesabında ilk dönem çalışmasının nazara alınması mümkün değildir.

Mahkemece, davacının hizmet süresinin hesabında sadece ikinci dönem çalışmanın dikkate alınması gerekirken ilk dönem çalışması da dahil edilerek hesaplama yapılması hatalıdır.

3- İkinci uyuşmazlık, ücret alacağının ödenip ödenmediği noktasında toplanmaktadır.

Davacı, 2009 yılı Mart ayına ait 13 günlük ücretinin ödenmediğini ileri sürmüş, mahkemece bilirkişi raporu doğrultusunda bu alacak hüküm altına alınmıştır.

Dosyanın incelenmesinde, dosyada mevcut ücret hesap pusulası ile davalının temyiz dilekçesi ekinde sunduğu banka dekontundan, davacının talep ettiği 2009 yılı Mart ayına ait 13 günlük ücretin eksiksiz olarak ödendiği anlaşıldığından, mahkemece ücret alacağı talebinin reddine karar verilmesi gerekirken, kabulüne karar verilmesi hatalıdır.

4- Dava tarihinin 19/03/2009 olmasına rağmen, karar başlığında 09/07/2013 olarak yazılması da hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Dosyanın incelenmesinde, dosyada mevcut ücret hesap pusulası ile davalının temyiz dilekçesi ekinde sunduğu banka dekontundan, davacının talep ettiği 2009 yılı Mart ayına ait 13 günlük ücretin eksiksiz olarak ödendiği anlaşıldığından, mahkemece ücret alacağı talebinin reddine karar verilmesi gerekirken, kabulüne karar verilmesi hatalıdır.

4- Dava tarihinin 19/03/2009 olmasına rağmen, karar başlığında 09/07/2013 olarak yazılması da hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 04/03/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6048, Karar No: 2013/1436, Tarih: 26.02.2013

**1. Ceza Dairesi         2012/6048 E.  ,  2013/1436 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No: 1 - 2012/142383

MAHKEMESİ : Burhaniye Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO: 15/03/2012, 2011/240 (E) ve 2012/123 (K)

SUÇ : Kasten öldürme

TÜRK MİLLETİ ADINA

Dosya içeriğine göre; sanık Ayşe ile maktul Mehmet arasında 8 yıldır devam eden gönül ilişkinin olduğu, sanığın, aynı zamanda F.. B.. isimli kişi ile de 3 yıl öncesinden beri devam eden gönül ilişkisi olduğu, son aylarda sanığın, maktül ile olan ilişkisini bitirdiği ancak maktülün bu durumu kabullenmediği, dosyaya getirtilen HTS raporlarına göre, sanık ile maktul arasında son 1 ay içiresinde çok yoğun bir şekilde telefon görüşmesi yapıldığı belli olmakla beraber, aramaların daha çok maktül tarafından aramaların yapıldığı, sanığın ise genelde mesaj gönderdiği, maktül tarafından sanığın cep telefonuna gönderilen mesaj içeriklerinden maktülün, ilişkinin bitmesini kabullenmeyerek sanığı sürekli tehdit ettiğinin ve baskı altında tuttuğunun anlaşıldığı, maktülün, buna rağmen olay günü saat 20.29 ve 21.38 arasında 3 kez sanığı arayarak son kez buluşmak istediğini söylediği, sanığın da kabul etmesi nedeni ile maktülün araba ile sanığı.....Beldesinde bir cafeden aldığı, beraber Edremit İlçe merkezine gittikleri, maktülün eve dönmek istemesi üzerine .. Beldesi ..... Mevkiinde tuvalet ihtiyacını gidermek bahanesi ile dere kenarındaki toprak yola girdiği, ana yoldan 20 metre mesafede aracı durdurak, tuvalet ihtiyacını giderip geldikten sonra aracın sağ ön koltuğunda oturan sanığı zorla araçtan çıkarttığı, tokat attığı ve "seni kimseye yar etmem" diyerek kendi kemerini ve pantolonun düğmelerini açarak sanığın montunu ve badisini çıkartmaya çalıştığı sırada sanığın, aracın sağ ön kısmında kapının bölmesinde bulunan bıçağı alarak rastgele salladığı, sol meme bölgesinden bıçakla yaralanan maktülün dereye koştuğu oradan da ana yola çıkmaya çalıştığı ve kendinden geçtiği, ana yoldan geçmekte olan şahısların maktülü bacakları ıslak, kemeri ve pantolon düğmeleri çözülmüş, pantolonu hafif sıyrılmış ve yaralı vaziyette buldukları sırada göreve gitmekte olan polis memurlarının da geldiği, yaralı durumdaki maktülün kaldırıldığı hastanede öldüğü olayda; açıklanan olaylar zinciri içinde maktulün önceden gönül ilişkisi yaşadığı ve kendisinden ayrılmak isteyen sanıktan ayrılmaya yanaşmadığı gibi kendisine defalarca telefon etmesi ve bu davranışlarından vazgeçmemesi ve olay anında da devem etmekte olan cinsel saldırısı karşısında,

Sanığın, kendisine yönelmiş gerçekleşen ve tekrarı muhakkak olan haksız saldırıyı o andaki hal ve koşullara göre saldırı ile orantılı biçimde defetme zorunluluğu ile eylemini meşru savunma koşulları altında gerçekleştirdiği ve meşru savunmada aşırı kaçılmadığı anlaşıldığından, 5237 sayılı TCK.nun 25 ve CMK.nun 223/2-d maddeleri uyarınca sanığın beraatına karar verilmesi yerine, delillerin takdirinde hata ile yazılı şekilde cezalandırılmasına karar verilmesi,

Sanığın, kendisine yönelmiş gerçekleşen ve tekrarı muhakkak olan haksız saldırıyı o andaki hal ve koşullara göre saldırı ile orantılı biçimde defetme zorunluluğu ile eylemini meşru savunma koşulları altında gerçekleştirdiği ve meşru savunmada aşırı kaçılmadığı anlaşıldığından, 5237 sayılı TCK.nun 25 ve CMK.nun 223/2-d maddeleri uyarınca sanığın beraatına karar verilmesi yerine, delillerin takdirinde hata ile yazılı şekilde cezalandırılmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık müdafiinin ve katılanlar vekillerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün CMUK.nun 321.maddesi uyarınca tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak (BOZULMASINA), bozma sebebine göre sanığın tahliyesine, başka suçtan tutuklu veya hükümlü değilse derhal serbest bırakılması için yazı yazılmasına, 26/02/2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5248, Karar No: 2021/9501, Tarih: 25.05.2021

**9. Hukuk Dairesi         2021/5248 E.  ,  2021/9501 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

...

Davacı ... adına Avukat ... ile davalı... Özel Güvenlik Hizmetleri A.Ş adına Avukat ... arasındaki alacak davasına ilişkin Kağızman Asliye Hukuk Mahkemesince(İş Mahkemesi Sıfatıyla) kesin olarak verilen 12.02.2019 tarih ve 2017/171 esas, 2019/26 karar sayılı kararının kanun yararına bozulması Adalet Bakanlığının 16.03.2021 tarihli ve ...,... -1461-2019-E. 360/7383 sayısı ile temyizi istenilmiş olmakla, dosyadaki tüm belgeler okunup dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin davalı şirketin güvenlik işini yaptığını,... Köyü’ndeki ... A.Ş.’ye ait ...HES (Hidro Elektrik Santrali)’nde güvenlik görevlisi olarak 23.10.2014 tarihinden 20.12.2016 tarihine kadar çalıştığını, müvekkilinin haftada en az iki gün saat 08.00 de başlayıp ertesi günü 08.30 saatine kadar yirmidört saat nöbet tuttuğunu, nöbet sonrasında ise otuzaltı saat istirahat ettiğini,haftada en az bir gün saat 16.00’da başlayıp ertesi günü 08.30 saatleri onaltı saat nöbet tuttuğunu, nöbet sonrasında ise kırksekiz saat istirahat ettiğini, müvekkilinin haftada en az altmışdört saat nöbet tutup çalıştığını,müvekkilinin hafta sonları da nöbet tutup çalışmaya devam ettiğini,ulusal bayram genel tatil ve hafta tatili günlerinde de denk geldiğinde nöbet tutup çalıştığını, müvekkilinin çalıştığı süre boyunca hiç bayram izin ve hafta sonu izni kullanmadan çalıştırıldığını ancak onlarında ücretinin ödenmediğini belirterek fazla mesai,hafta tatili,ulusal bayram genel tatil ve yemek ücretinin davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının 23.10.2014-26.12.2016 tarihleri arasında müvekkili şirket nezdinde çalıştığını, davacının son maaşının brüt 1.647,00 TL olduğunu, davacının iddia ettiği haftalık çalışma ve dinlenme sürelerinin afaki ve fiili gerçeklere aykırı olduğunu, davacının hak etmiş olduğu fazla mesai ve ulusal bayram genel tatil alacaklarının müvekkili şirket tarafından davacı işçinin bordrolarına yansıtılmak suretiyle banka kanalıyla ödendiğini, davacı tarafın iddialarını kabul anlamına gelmemek kaydıyla, her hangi bir hak kaybına sebebiyet vermemesi açısından ve her ihtimalde, davacının iddia ettiği gibi yirmidört saat ve onaltı saat fiili çalışma üzerinden fazla mesai alacağı hesaplanmasının mümkün olmadığını, davacının müvekkili şirket nezdinde hak etmiş olduğu tüm ulusal bayram genel tatil alacaklarının bordrosuna tahakkuk ettirilmek suretiyle davacıya banka kanalıyla ödendiğini, davacının hafta tatili alacağının bulunmadığını,müvekkili şirket tarafından davacıya işe başlangıcından ayrılışına kadar, yemek ücreti verilmediği gibi, yemekte verilmediğini, müvekkili şirket ile davacı arasındaki anlaşmada yemek ücreti veya yemek verilmesi gibi bir hususun bulunmadığını, bununla birlikte, davacının da aralarında bulunduğu bir kısım personelin, ikili ilişkileri çerçevesinde bazı zamanlarda ana işverenin kendi personelleri için verdiği öğle yemeklerini yedikleri hususunun işbu dava açıldıktan sonra öğrenildiğini, ancak davacının beşeri münasebetleri ile bazı zamanlarda ana işverenin verdiği öğlen yemeğinden yemesinin, müvekkili şirket tarafından kendisine düzenli olarak yemek verilmesi sonucunu doğurmayacağını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, kanun yararına bozulması için Adalet Bakanlığı temyiz etmiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, ıslahın süresinde yapılıp yapılmadığı ve ıslahla arttırılan miktarlar üzerinden hüküm kurulup kurulmayacağı noktasında toplanmaktadır.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu ıslahın zamanı ve şekli başlıklı 177. maddesinde ;“ (1) Islah, tahkikatın sona ermesine kadar yapılabilir.” ve Hukuk Muhakemeleri Kanunu, Tahkikatın sona ermesi başlıklı 184. Maddesinde “ (1) Hakim, tarafların iddia ve savunmalarıyla toplanan delilleri inceledikten sonra, duruşmada hazır bulunan taraflara tahkikatın tümü hakkında açıklama yapabilmeleri için söz verir. (2) Mahkeme tarafların tahkikatın tümü hakkındaki açıklamalarından sonra, tahkikatı gerektiren bir husus kalmadığını görürse, tahkikatın bittiğini taraflara tefhim eder.” hükümleri yer almaktadır.

Yine aynı yasanın "Sözlü yargılama" başlıklı 186. maddesine göre ise "(1)Mahkeme, tahkikatın bitiminden sonra, sözlü yargılama ve hüküm için tayin olacak gün ve saatte mahkemede hazır bulunmalarını sağlamak amacıyla iki tarafı davet eder.Taraflara çıkartılacak olan davetiyede, belirlenen gün ve saatte mahkemede hazır bulunmadıkları takdirde yokluklarında hüküm verileceği hususu bildirilir. (2) Sözlü yargılamada mahkeme, taraflara son sözlerini sorar ve hükmünü verir."

Somut olayda, Mahkemece 25.12.2018 tarihli duruşmada tarafların bilirkişi raporlarına itirazlarının reddine karar verilerek sözlü yargılama duruşmasının 12.02.2019 tarihine bırakıldığı,12.02.2019 tarihli celsede davacı vekilince ıslah dilekçesi sunulduğu ve bu durumun duruşma zaptında belirtildiği,devamında ara karar ile davacı vekilinin tahkikat aşamasından sonra ıslah dilekçesi sunduğu gerekçesi ile ıslah talebinin reddine karar verilerek açık yargılama devam edildiği ve davacı vekiline son sözleri sorularak yargılamaya son verilerek karar verildiği anlaşılmaktadır.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 316/l-d. maddesine göre, iş mahkemelerinde basit yargılama usulü uygulanır.Aynı Kanunu’nun 177. maddesi gereğince ıslah tahkikatın sona ermesine kadar yapılabilir.Belirtilen maddelere göre davacı vekili tarafından tahkikat bitmeden ıslah dilekçesi sunulduğunun anlaşılmasına göre, ıslah dilekçesi dikkate alınarak karar verilmesi gerekirken ıslah talebinin reddi usul ve yasaya aykırıdır.

Açıklanan nedenlerle, Adalet Bakanlığı'nın Kanun yararına bozma isteminin kabulü gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, Adalet Bakanlığı'nın Kanun yararına temyiz talebinin kabulü ile Kağızman Asliye Hukuk Mahkemesinin(İş Mahkemesi Sıfatıyla) anılan kararının sonuca etkili olmamak üzere HMK'nın 363/1 maddesi uyarınca Kanun yararına BOZULMASINA, HMK'nın 363/3. maddesi gereğince gereği yapılmak üzere kararın bir örneğinin ve dosyanın Adalet Bakanlığına GÖNDERİLMESİNE, 25.05.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8699, Karar No: 2012/14569, Tarih: 28.09.2012

**11. Hukuk Dairesi         2012/8699 E.  ,  2012/14569 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Yazıhan Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 29/02/2012 tarih ve 2010/115-2012/39 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 28/09/2012 günü hazır bulunan davacı vekili Av. ... ile davalı vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkiline ait kayısı bahçelerinin “don” rizikolarına karşı davalı tarafından sigorta örtüsüne alındığını, 2010 yılı Mart ayı içinde meydana gelen don olayı nedeniyle kayısı ağaçlarındaki meyvelerin zarar gördüğünü, talep edilmesine rağmen davalı tarafından hasar bedelinin ödenmediğini ileri sürerek, 22.310,00 TL’nin temerrüt faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, hasarın ağaçların çiçeklenme döneminde meydana geldiğini, don rizikosunun ise meyve dönemini kapsadığını, bu nedenle rizikonun sigorta teminatı dışında kaldığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davacıya ait kayısı ağaçlarında meydana gelen don rizikosunun meyve oluşum döneminde olduğu gerekçesiyle, davanın kabulüne, 22.310,00 TL’nin temerrüt faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına ve 2010 Yılında Meydana Gelen Ve 5363 Sayılı Tarım Sigortaları Kanunu Kapsamı Dışında Kalan Don Afetleri Nedeniyle Zarar Gören Çiftçilere Telafi Edici Destek Ödemesi Yapılmasına İlişkin 13.05.2010 tarihli 2010/418 sayılı Bakanlar Kurulu Kararının 8/2. maddesine göre don afeti nedeniyle devlet tarafından yapılan destek ödemesinin don afetinin tarım sigortaları kanunu kapsamında kaldığının ve bu nedenle haksız yere ödeme yapılmış olduğunun anlaşılması halinde devlet tarafından yapılan ödemenin geri alınacak olduğunun karar altına alınmış bulunmasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2- Ancak, dava dilekçesinde başlangıç tarihi belirtilmeksizin faiz talep edilmiş olup, mahkemece, dava tarihinden itibaren faize karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde 24.04.2010 tarihinden itibaren faize hükmedilmesi doğru olmayıp kararın bu nedenle bozulması gerekirse de, yapılan yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden HUMK.nun 438/7. maddesi uyarınca hükmün, aşağıda yazılı olduğu şekilde düzeltilerek onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda 1 nolu bentte açıklanan nedenle, davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, 2 nolu bentte açıklanan nedenle, temyiz itirazının kabulü ile kararın (HÜKÜM) bölümünün 1. paragrafında yer alan “24.04.2010 tarihinden” ibaresinin hükümden çıkarılarak yerine “dava tarihinden” ibaresinin yazılmasına, hükmün düzeltilmiş bu haliyle ONANMASINA, takdir olunan 900,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 28/09/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/581, Karar No: 2014/1067, Tarih: 18.02.2014

**15. Hukuk Dairesi         2014/581 E.  ,  2014/1067 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ankara 2. Asliye Ticaret Mahkemesi

Tarihi :24.10.2013

Numarası :2012/77-2013/545

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesinden kaynaklanan iş bedeli alacağının tahsili için yapılan icra takibine itirazın iptâli, takibin devamı ve %40 icra inkâr giderimi tayini istemine ilişkindir.

Yerel mahkemede görülen davanın yapılan açık yargılaması sonucunda davanın usulden reddine, karar kesinleştiğinde dosyanın görevli ve yetkili Ankara İcra Tetkik Mercii'ne gönderilmesine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

1086 Sayılı Hukuk Usulü Muhakemesi Yasası'nın 74 ve 75. maddeleriyle HMK'nın 26. maddesi uyarınca yargıç bir davada sadece tarafların ileri sürdükleri maddi vakıalar ve netice-i talepler ile bağlı olup, dayandıkları yasa hükümleri ile ve onların tavsifleriyle bağlı değildir. Yargıç, yasaları re'sen tatbik ederek iddia ve savunmadaki netice-i talepleri karara bağlamakla mükelleftir. Bir davada, olayları anlatmak taraflara, olayların hukuki yorumunu ve tavsifini yapmak görev ve yetkisi mahkemeye aittir.

Dava konusu somut olayda davacı taşeron iş bedeli alacağının tahsili için Ankara 23. İcra Müdürlüğü'nün 2012/760 E. sayılı dosyasında davalı yüklenici şirket hakkında yaptığı icra takibinde 56.153,84 TL asıl alacak, 438,46 TL işlemiş faiz olmak üzere toplam 56.592,30 TL talep etmiş, davalı yüklenici borçlunun itirazı üzerine takip durmuştur. Eldeki davada dava dilekçesinde giriş bölümünde itirazın iptâli, takibin devamı, icra inkâr giderimi tayini, sonuç kısmında ise itirazın kaldırılması isteminde bulunulmuştur. Yerel mahkemece de dava dilekçesinin sonuç bölümündeki itirazın kaldırılması ibaresi dikkate alınarak görevli mahkemenin Ankara İcra Tetkik Mercii olduğundan bahisle görevsizlik kararı verilmiştir.

Karar usul, yasaya ve yönteme uygun değildir. Şöyle ki;

Davacı dava dilekçesi ile yargılama sürecinde vermiş olduğu ıslah dilekçesinde esas itibariyle talebinin itirazın iptâli davası olduğunu belirtmiştir. Davasını da bu kapsamda Asliye Ticaret Mahkemesi'nde açmıştır. Yerel mahkemece bu yönde nitelendirilme ve değerlendirme yapılıp işin esasının icelenerek sonuca gidilmesi gerekirken, tarafların dayandıkları yasa hükümleri ve onların tavsifinde yanılgıya düşülerek İcra İflas Yasası'nın 68. maddesi uyarınca İcra Tetkik Mercii Mahkemesi'nin görevli olduğu gerekçesiyle davanın usulden reddine karar verilmesi isabetli olmamıştır.

Tüm bu nedenlerle kararın bozulması gerekmiştir.