muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/7145, Karar No: 2018/12793, Tarih: 25.12.2018

Sorumluluğu doğuran olayın, zarar görenin vücut bütünlüğünü ihlal etmesi hali 6098 sayılı TBK m. 54'te özel olarak hükme bağlanmıştır. Bu hüküm gereğince, vücut bütünlüğünün ihlali halinde mağdurun malvarlığında meydana gelmesi muhtemel olan azalmanın ve dolayısıyla maddi zararın türleri; tedavi giderleri, kazanç kaybı, çalışma gücünün azalmasından ya da yitirilmesinden doğan kayıplar ve ekonomik geleceğin sarsılmasından doğan kayıplar şeklinde düzenlenmiştir.

Somut olayda davacı küçük Mehmet’in yaralanıp geçici iş göremediğinden bahisle de maddi tazminat isteminde bulunulmuştur. Davacı Muhammet kaza tarihinde 13 yaşında olup hükme esas alınan ATK raporuna göre davacı küçüğün sürekli maluliyet oranının %3.3. olduğu, iyileşme süresinin 3 aya kadar uzayabileceği, bu süre zarfında mesleğini icra edemeyeceği ve %100 malul sayılması gerektiği tespit edilmiştir. Hesap bilirkişisi tarafından küçük Mehmet için kaza tarihinden itibaren 3 ay için geçici işgöremezlik tazminatı hesabı yapılmış, mahkemece bilirkişi raporu esas alınarak davacı küçük Muhammet bakımından daimi maluliyet yanında 2.792,02 TL geçici iş göremezlik tazminatına da hükmedilmiştir. Küçük Mehmet kaza tarihinde henüz 13 yaşında olup gelir getiren bir işte çalıştığının iddia ve ispat edilemediği, dolayısıyla tedavi müddeti boyunca mahrum kaldığı herhangi bir kazancı olmadığından, mahkemece geçici işgöremezlik zararı bulunmadığının gözetilmemesi doğru olmayıp bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı ... vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalı ... Hesabına geri verilmesine 25/12/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7492, Karar No: 2016/9242, Tarih: 21.11.2016

**16. Hukuk Dairesi         2015/7492 E.  ,  2016/9242 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında .... çalışma alanında bulunan 138 ada 11 parsel sayılı 13.077,97 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz beyanlar hanesine 6831 sayılı Yasa'nın 2/B maddesi uyarınca orman sınırları dışına çıkarıldığı ve taşınmazın üzerindeki ağaçların ... tarafından dikilmiş olup onun kullanımında bulunduğu ve .... Köyü çalışma alanında bulunan 157 ada 1 parsel sayılı 11.051,57 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz beyanlar hanesine 6831 sayılı Yasa'nın 2/B maddesi uyarınca orman sınırları dışına çıkarıldığı, taşınmazın üzerindeki ceviz ağaçlarının ... tarafından dikilmiş olup onun kullanımında bulunduğu şerhi yazılarak ... adına tespit edilmiştir. Davacı ..., çekişmeli taşınmazların murisleri olan babaları ...’den geldiği ve taksim edilmediği iddiasına dayanarak dava açmıştır. Yargılama sırasında ..., ..., ..., davacı ile aynı sebebe dayanarak davaya katılmışlardır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davacı ve müdahillerin çekişmeli 138 ada 11 parsel sayılı taşınmaza ilişkin açtıkları davanın reddine, taşınmazın tespit gibi tesciline, çekişmeli 157 ada 1 parsel sayılı taşınmaza ilişkin açtıkları davanın kabulüne, taşınmazın ... adına tesciline, tapu kaydının beyanlar hanesine "6831 sayılı Yasa'nın 2/B maddesi gereğince ... adına orman sınırları dışına çıkarılmıştır." ve "taşınmaz 1/5'er pay oranında .... çocukları ... , ..., ... ve ... ile ... oğlu ...'ın kullanımında olup, parsel üzerindeki ceviz ağaçları .... oğlu ...'a aittir." şerhlerinin yazılmasına karar verilmiş; hüküm, davacı ... ve müdahiller ..., ..., ... vekili ile davalılardan ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye temyiz karar harcının temyiz edenlerden ayrı ayrı alınmasına, 21.11.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/27302, Karar No: 2013/205, Tarih: 15.01.2013

**2. Ceza Dairesi         2012/27302 E.  ,  2013/205 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Karşılıksız Yararlanma

HÜKÜM : Ceza Verilmesine Yer Olmadığına

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Elektrik enerjisi hırsızlığı suçundan sanık ... hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair 30.06.2010 tarihli kararın itiraz edilmeden kesinleştiği, aynı karar ile sanık ... hakkında kurulan beraat hükmünün ise sanık müdafii tarafından temyizi üzerine, Mahkemesince 15.10.2010 tarihli ek karar ile temyiz isteminin reddine karar verildiği, sanık müdafii tarafından ek kararın da temyiz edilmesi nedeniyle Yargıtay' a gönderilen dava dosyasının, "02.07.2012 tarihinde kabul edilerek, 28344 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan ve 05.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6352 sayılı Yargı Hizmetlerinin Etkinleştirilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Ve Basın Yoluyla İşlenen Suçlara İlişkin Dava Ve Cezaların Ertelenmesi Hakkında Kanunun Geçici 2. maddesinin l. fıkrası uyarınca aynı maddenin 2. fıkrasına göre işlem yapılması" için 13.07.2012 tarihinde Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından mahkemesine iade edilmesi üzerine her iki sanık hakkında da 26.07.2012 tarihli hüküm ile ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmiş ise de; temyiz isteminin reddine dair 15.10.2012 tarihli ek kararda bir isabetsizlik bulunmadığından, sanık ... hakkında verilen 30.06.2010 tarihli beraat hükmünün kesinleşmesi nedeniyle, daha önce temyiz isteminin reddine dair verilen 15.10.2012 tarihli ek karar ile bu ek karara karşı sanık müdafii tarafından yapılan temyiz başvurusu geçerli olduğundan, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının iade kararından sonra sanık ... hakkında kurulan 26.07.2012 tarihli hüküm hukuken geçersiz olup, sanık müdafiinin 15.10.2010 tarihli temyiz isteminin reddine dair ek karara yönelik temyiz istemi ile katılan vekilinin sanık ... hakkında elektrik enerjisi hırsızlığı suçundan ceza verilmesine yer olmadığına dair 26.07.2012 tarihli hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesi gerektiği belirlenerek yapılan incelemede;

1- Sanık ... hakkında elektrik enerjisi hırsızlığı suçundan kurulan 30.06.2010 tarihli beraat hükmüne yönelik temyiz isteminin reddine dair 15.10.2010 tarihli ek kararın sanık müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan incelemede;

Temyiz isteminin reddine dair ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden, bu karara yönelik temyiz itirazlarının reddiyle, temyiz isteminin reddine dair kararın istem gibi ONANMASINA,

2- Sanık ... hakkında elektrik enerjisi hırsızlığı suçundan ceza verilmesine yer olmadığına dair 26.07.2012 tarihli hükmün katılan vekili tarafından temyizi üzerine yapılan incelemede;

Temyiz isteminin reddine dair ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden, bu karara yönelik temyiz itirazlarının reddiyle, temyiz isteminin reddine dair kararın istem gibi ONANMASINA,

2- Sanık ... hakkında elektrik enerjisi hırsızlığı suçundan ceza verilmesine yer olmadığına dair 26.07.2012 tarihli hükmün katılan vekili tarafından temyizi üzerine yapılan incelemede;

Yapılan duruşmaya toplanan delillere mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun oluşan kanaat ve takdirine göre diğer itirazlar yerinde görülmemiştir, ancak; katılan kurumun zararını tazmin etmiş olan sanık hakkında, 05.07.2012 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 6352 sayılı Yargı Hizmetlerinin Etkinleştirilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Ve Basın Yoluyla İşlenen Suçlara İlişkin Dava Ve Cezaların Ertelenmesi Hakkında Kanunun Geçici 2. maddesinin 2. fıkrası uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi karşısında; sanığın yargılama giderlerinden sayılan vekalet ücretinden sorumlu tutulamayacağı gözetilmeden, “katılanın vekalet ücreti talebinin saklı tutulmasına...”karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 1412 sayılı CMUK’ nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılıkların aynı kanunun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan,

Hüküm fıkrasının 2 numaralı bendinden “…vekalet ücreti talebi…” ibaresinin çıkartılmasına karar verilmesi suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 15.01.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/41072, Karar No: 2015/25183, Tarih: 14.12.2015

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/41072 E.  ,  2015/25183 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı, davalı işyerinde elektrik teknisyeni olarak çalışırken işe ilk girdiğinde günlük ücretinin 29,20 TL olduğunu, 2005 Mart ayında sendikaya üye olarak ...’den yararlanmaya başladığını ancak günlük yevmiye ücretinin 25,42 TL'e düştüğünü bildirerek fark alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı, davacının kendi rızası ile sendikaya üye olduğunu ücretinin işverenin tek yanlı iradesi ile değil sendika ile yapılan anlaşmaya uygun olarak düşük belirlendiğini, bu konuda kendilerinin sorumluluğunun olmadığını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davacının yevmiyesinin düşürülmesinin yasaya aykırı olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davacının işe başladığı Aralık 2004 tarihinde günlük brüt ücreti 29,20 TL'dir. Davacı sendikaya üye olmuş üyelik işverene 28.02.2005 tarihinde bildirilmiştir. İşyerinde uygulanan 01.03.2005-28.02.2007 tarihli Toplu İş Sözleşmesinin eki olarak imzalanan protokol hükümleri gereği davacıya günlük 25,42 TL ücret ödendiği anlaşılmaktadır. Toplu İş Sözleşmesinin tarafları arasında imzalanan protokolle sendikaya sonradan üye olan işçilerin Toplu İş Sözleşmesi hükümlerinden yararlandırılmasına ilişkin özel hükümler getirilmiş, bu özel hükümlere göre davacı ve onunla aynı şartlarda çalışan işçilerin ücretleri belirlenmiş olup sadece davacının şahsına ilişkin ücretinin işverence tek taraflı olarak düşürülmesi söz konusu olmamıştır. Davacının Toplu İş Sözleşmesinin hükümlerinden faydalanmaya başladığında ücretinin 25,42 TL olarak belirlenmesinde, davalı ve davacı adına hareket eden sendika ile işveren arasında imzalanan protokol hükümlerinin esas alındığı açıktır. Bu bakımdan ücretin düşürülmesi iddiasının sözleşme dayanağının bulunmadığı yönündeki davacı iddialarına katılmak mümkün değildir. Davacıya yürürlükte olan Toplu İş Sözleşmesi gereğince ödenmesi gereken menfaatler davalı tarafça ödenmektedir. Davacı sendika ile davalı işveren arasında bağıtlanan ...'den yararlanmak amacıyla kendi isteği ile, ... kapsamına girmiştir. Davacının Toplu İş Sözleşmesinden faydalanmasıyla birlikte Toplu İş Sözleşmesinin işçiler yararına getirdiği akçalı menfaatlerden (giyim yardımı, gıda yardımı, yemek yardımı, ikramiye, ilave tediye vs. gibi) de yararlanmakta olup böylelikle davacının gelirinde artış meydana gelmiştir. Mahkemece bu yönler gözden kaçırılarak davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile davanın kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalının alacağın hesabına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde, davalıya iadesine, 14.12.2015 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Davacı, davalı işyerinde yetki alan sendikaya üye olduktan sonra yövmiyesinin düşürüldüğünü ileri sürerek ücret farkı alacağının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı, dava konusu alacakların zamanaşımına uğradığını, ücret düşürülmesinin söz konusu olmadığını, yapılan işlemin işyerinde yürürlükte bulunan ... hükümlerine uygun olduğu ve davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının sendika üyesi olmadan önce aldığı yövmiyesinin, üyelikten sonra davacının muvafakatı alınmadan düşürüldüğünü kabul ederek hesaplama yapan bilirkişi raporu uyarınca davanın kabulüne karar vermiş, davalının temyizi üzerine sayın çoğunluk tarafından kararın bozulmasına karar verilmiştir.

Davacının işe girdiği ve sendikaya üye olduğu tarihlerde yürürlükte bulunan 2822 sayılı ...GLK’un 6. maddesinde, “Toplu iş sözleşmesinde aksi belirtilmedikçe hizmet akitleri toplu iş sözleşmesine aykırı olamaz. Hizmet akitlerinin toplu iş sözleşmesine aykırı hükümlerinin yerini toplu iş sözleşmesindeki hükümler alır. Hizmet akdinde düzenlenmeyen hususlarda toplu iş sözleşmesindeki hükümler uygulanır. Toplu iş sözleşmesinde hizmet akitlerine aykırı hükümlerin bulunması halinde hizmet akdinin işçi lehindeki hükümleri geçerlidir…” düzenlemesi yer almakta, dava tarihinde yürürlükte bulunan 6356 sayılı Yasanın 36. maddesi de aynı hükmü içermektedir.

Bu düzenlemeler “işçi lehine şart ilkesi” olarak adlandırılan kuralın, Türk İş Hukukundaki pozitif yansımasını oluşturmaktadır. Söz konusu hüküm gereğince normlar hiyerarşisinde iş sözleşmesine nazaran daha üstte bulunan toplu iş sözleşmeleri hükümleri yerine iş sözleşmeleri hükümleri ancak işçi lehine olmak koşuluyla uygulanma kabiliyetine sahiptir. Bir başka ifadeyle iş sözleşmesi ile toplu iş sözleşmesi karşı karşıya geldiğinde yani aynı konuda iş sözleşmesi ile toplu iş sözleşmesinde farklı düzenlemeler yer aldığında iş sözleşmesi hükmü, daha işçi lehine olmak koşuluyla tatbik edilebilir.

Somut olaya dönüldüğünde; davacının iş sözleşmesi ile kararlaştırılan temel ücretinin sendikaya üye olduktan sonra düşürüldüğü anlaşılmaktadır. Bu ücretin düşürülmesi işlemi 4857 sayılı İş Kanunu'nun 22. maddesine göre değil toplu iş sözleşmesi ile yapılmıştır. Nitekim İş Kanunu’nun 22. maddesindeki prosedüre uyulup işçinin yazılı rızasının alındığı da iddia ve ispat edilmiş değildir. Öte taraftan ...’lerle belirlenen ücretlerin ödendiği savunulmuş ise de öncelikle dosyada yer alan ...’lerde davacının ücretine ilişkin doğrudan bir düzenleme ve cetvele rastlanılmamıştır. Sadece ...’in 72. maddesinde sözleşme anlamında asgari ücret tanımlanmış ve sözleşmenin eki niteliğindeki cetvellere göre belirleneceği ifade edilmiştir.

İşveren tarafından toplu iş sözleşmelerinin uygulanması neticesinde, iş sözleşmesinde kararlaştırılan ücretin davacının sendikaya üyeliği ve ...'den yararlanmaya başlanması üzerine düşürülmesi, 2822 sayılı ...GLK'nın 6. maddesi ve dava tarihinde yürürlükte bulunan 6356 sayılı Yasanın 36. maddesi uyarınca işçi lehine şart ilkesinin ihlali niteliğinde olup, kanuna aykırıdır. Mahkemece, davalının zamanaşımı savunması nazara alınarak hesap dönemine ilişkin tüm ücret bordrolarının dosyaya getirtilmek suretiyle davacının ücret farkından kaynaklı taleplerine ilişkin hesaplamanın yerinde olup olmadığı denetlenerek varsa eksik ödemenin davalıdan tahsiline yönelik hükmün onanmasına karar verilmesi gerekirken, yukarıda açıklanan yasal esaslara aykırı olarak davanın reddi gerektiği yolundaki Sayın Çoğunluğun kararına katılmıyoruz. 14/12/2015
Yargıtay — Esas No: 2022/4861, Karar No: 2022/13380, Tarih: 27.06.2022

**2. Ceza Dairesi         2022/4861 E.  ,  2022/13380 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından suça sürüklenen çocuk ... hakkında Denizli Çocuk Mahkemesinin 18/06/2012 tarihli ve 2012/123 E., 2012/645 K. sayılı ilamı ile verilen mahkumiyet hükümlerinin suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizce yapılan temyiz incelemesi sonunda; 22/10/2014 tarihli ve 2013/34177 E., 2014/24204 K. sayılı ilam ile suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hükümlerin ONANMASINA karar verildiği; Dairemizce verilen bu karara karşı, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından 06/06/2022 tarihli ve 2022/77579 sayılı itiraz ile “İtiraz konusu, suça sürüklenen çocuk hakkında hesap hatası yapılması nedeniyle fazla ceza tayinidir. Suça sürüklenen çocuk hakkında TCK'nın 116/2. maddesi uyarınca takdir edilen 10 ay hapis cezasının TCK'nın 119/1-c bendi uyarınca bir kat artırılması sırasında hapis cezasının 20 ay yerine 1 yıl 8 ay olarak ve bu ceza üzerinden de TCK'nın 31/3. maddesi uyarınca 1/3 oranında indirim yapılması suretiyle sonuç hapis cezasının 13 ay 10 gün yerine 1 yıl 1 ay 10 gün olarak fazla belirlenmesi hukuka aykırılık oluşturmaktadır. Açıklanan nedenlerle Yüksek Daire kararına karşı işyeri dokunulmazlığını bozma suçu yönünden suça sürüklenen çocuk lehine 5271 sayılı Kanun’un 308. maddesi uyarınca itiraz olağanüstü kanun yoluna başvurulmuştur.” şeklindeki gerekçeyle İTİRAZ KANUN yoluna başvurulması üzerine, dosya Dairemize gönderilmekle, 5271 sayılı CMK’nın 308. maddesinin, 6352 sayılı Kanun’un 99. maddesi ile eklenen 3. fıkrası uyarınca yapılan incelemede;

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 06/06/2022 tarihli ve KD- 2022/77579 sayılı itirazının KABULÜNE,

Suça sürüklenen çocuk ... hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan verilen hükme ilişkin Dairemizin 22/10/2014 tarihli ve 2013/34177 E., 2014/24204 K. sayılı onama kararının KALDIRILMASINA karar verilerek yapılan incelemede;

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Suça sürüklenen çocuk ... hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan 5237 sayılı TCK’nın 116/2. maddesi gereğince hükmolunan 10 ay hapis cezası üzerinden aynı Kanun’un 119/1-c. maddesi uyarınca bir kat artırım yapılırken 20 ay hapis cezası yerine hesap hatası sonucu 1 yıl 8 ay hapis cezasına ve devamında aynı Kanun’un 31/3. maddesi uyarınca 1/3 oranında indirim yapılarak 13 ay 10 gün hapis cezası yerine 1 yıl 1 ay 10 gün hapis cezasına hükmedilmesi suretiyle fazla ceza tayini,

Suça sürüklenen çocuk ... hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan 5237 sayılı TCK’nın 116/2. maddesi gereğince hükmolunan 10 ay hapis cezası üzerinden aynı Kanun’un 119/1-c. maddesi uyarınca bir kat artırım yapılırken 20 ay hapis cezası yerine hesap hatası sonucu 1 yıl 8 ay hapis cezasına ve devamında aynı Kanun’un 31/3. maddesi uyarınca 1/3 oranında indirim yapılarak 13 ay 10 gün hapis cezası yerine 1 yıl 1 ay 10 gün hapis cezasına hükmedilmesi suretiyle fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun’un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan 5237 sayılı TCK’nın 116/2. maddesi uyarınca temel ceza olarak belirlenen 10 ay hapis cezası üzerinden aynı Kanun’un 119/1-c maddesi uyarınca bir kat artırım yapılarak suça sürüklenen çocuğun 20 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, devamında aynı Kanun’un 31/3. maddesi uyarınca 1/3 oranında indirim yapılarak 13 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmek suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 27/06/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/29452, Karar No: 2014/20140, Tarih: 17.10.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/29452 E.  ,  2014/20140 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK’nın 89/4, 50, 52/4, 61/8, 53/6 maddeleri gereğince mahkumiyet.

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, katılan... vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Adli Tıp Kurumu...Şube Müdürlüğünün 08/11/2012 tarihli raporunda katılan ...'nun "Yüzünde sabit iz bakımından değerlendirmek üzere 04.01.2013 tarihinden sonra şube müdürlüğüne gönderilmesinin gerekli olduğu", katılan ...'nun ise "Duyularından veya organlarından birinin işlevinin sürekli zayıflamasına veya yitirilmesine neden olup olmayacağı bakımından muayene edilmek üzere sevk edilmesinin gerekli olduğu" bildirilmiş ise de; kesin raporların alınması suç niteliği yönünden sonuca etkili olmadığından, sonuç ceza itibariyle de bir isabetsizlik ve adaletsizlik bulunmadığından tebliğnamedeki 1 no’lu görüşe; hükme esas alınan bilirkişi raporunun sonuç kısmında sanık isminin farklı yazılması ise rapor içeriğinin oluş ve dosya kapsamına uygun olması sebebiyle sonuca etkili görülmediğinden 2 no’lu bozma görüşüne iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre, katılanlar vekilinin katılanların kusuru olmadığına ve sanığa az ceza verildiğine ilişkin temyiz itirazları yerinde görülmediğinden reddine, ancak;

Sanık hakkında hükmedilen 1 yıl hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi esnasında taksitlendirme sırasında yasal dayanak olan kanun hükümlerinin gösterilmemesi ve adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının belirtilmemesi suretiyle CMK'nın 232/6. ve TCK'nın 52/3-4. maddelerine aykırı davranılması,

Sanık hakkında hükmedilen 1 yıl hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi esnasında taksitlendirme sırasında yasal dayanak olan kanun hükümlerinin gösterilmemesi ve adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının belirtilmemesi suretiyle CMK'nın 232/6. ve TCK'nın 52/3-4. maddelerine aykırı davranılması,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konularda, aynı Kanun'un 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden, mahkemenin taktiri ve gerekçeleri de gözetilerek hükmün adli para cezasına çevirmeye ilişkin (3.) ve (5.) bentlerinin "Sanığa verilen hapis cezasının TCK'nın 50/1-a-4 maddeleri gereğince adli para cezasına çevrilmesine, TCK'nın 52/3 maddesi gereğince hapis cezasının 365 gün adli para cezasına çevrilmesine, TCK’nın 50/1-a ve 52/2 maddesi gereğince bir günlüğü taktiren 20,00 TL üzerinden paraya çevrilerek 7.300,00 TL ADLİ PARA CEZASINA ÇEVRİLMESİNE, Sanığa verilen para cezasının, TCK’nın 52/4. maddesi uyarınca birer ay arayla 20 eşit taksitle tahsiline, taksitlerden birinin zamanında ödenememesi halinde geri kalan kısmının tamamının tahsil edileceği ve ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin ihtarına" şeklinde düzeltilmesi suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 17.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.