muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/12679, Karar No: 2013/14481, Tarih: 18.09.2013

**4. Hukuk Dairesi         2013/12679 E.  ,  2013/14481 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 03/04/2012 gününde verilen dilekçe ile haksız şikayete dayalı manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 21/02/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-)Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-) Diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dava, haksız şikayete dayalı manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Davaya konu olayda; şikayetin niteliği ve yapılış biçimi, tarafların ekonomik ve sosyal durumu, paranın satın alma gücü ve yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde, davacı yararına hükmedilen manevi tazminat miktarı azdır. Davacı yararına daha yüksek düzeyde manevi tazminata hükmedilmek üzere karar bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen kararın yukarıda (2) numaralı bentte gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, diğer temyiz itirazlarının ilk bentte açıklanan nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 18/09/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3990, Karar No: 2014/11285, Tarih: 26.05.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/3990 E.  ,  2014/11285 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Kulu Asliye Hukuk Mahkemesi

(İş Mahkemesi Sıfatıyla)

Tarihi : 22/10/2013

Numarası : 2010/653-2013/514

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, davalı şirketin ihalesini aldığı MEDAŞ Kulu Başmühendisliğine ait işyerinde elektrik arıza bakım ve onarım elemanı olarak çalıştığını, davalı şirketin 01/06/2010 tarihinde hiçbir gerekçe göstermeden ve ihbar koşullarına uymadan haksız ve kötü niyetli olarak işine son verdiğini sözlü olarak bildirdiğini belirterek, kıdem ve ihbar tazminatı ile bazı işçilik alacaklarının ödetilmesini istemiştir.

Davalı vekili, davacı işçinin üst işveren Meram EDAŞ Genel Müdürlüğü tarafından ihale edilen ve işletmesi kendisi tarafından yapılan işyerinde çalıştığını, söz konusu iş yerinin özelleştirilmesi neticesi MEDAŞ Genel Müdürlüğünden işyerini devralan ALARKO Holdingin söz konusu işyerini işletmeye başladığını, davalı şirketin işletmesini yapmakta olduğu işyerini terk etmek zorunda kaldığını, ancak şirketin davacının iş akdini sona erdirmeyerek davacı işçiye işletmesini yine kendisinin yapmakta olduğu, bir başka işyerinde görevlendirdiğini, davacıya görevlendirme yapılırken taraflar arasında akdedilmiş olan iş sözleşmesinde yer alan ve davacı işçinin müvekkil şirkete vermiş olduğu, taahhüde göre işlem yapıldığını, davacı işçiyi görevlendirme yazısı gönderilmiş olmasına rağmen davacının yeni iş yerindeki görevine gelmediğini, ve iş yerini devralan ALARKO Holding bünyesinde çalışmaya başlaması üzerine, davalı şirketin davacının iş akdini haklı nedenle feshettiğini savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davalı şirketin davacıya usulüne uygun bir şekilde görevlendirme yazısı göndermiş olmasına rağmen davacının söz konusu yerde çalışmaya başlamayarak işine 01.06.2010 tarihi itibariyle ALARKO Holding bünyesinde çalışmaya devam ettiği, dolayısıyla davacının davalı şirket ile yaptığı iş sözleşmesinde farklı yerlerdeki görevlendirmeleri açık bir şekilde kabul edeceğini taahhüt etmesine rağmen ilgili iş değişikliğini, kabul etmediğini, bu suretle iş sözleşmesine aykırı davrandığını, dolayısıyla davalı şirket tarafından yapılan feshin haklı fesih olduğu ve diğer alacak taleplerini ispat edemediği gerekçesiyle her iki davalı hakkında açılan davanın reddine karar verilmiştir.

İş akdinin işçi tarafından feshinin haklı olup olmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İş akdinin işçi tarafından feshinin haklı olup olmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Davacı ile davalı S. Mühendislik San. ve Tic. Ltd. Şti. arasında imzalanan iş sözleşmesinin 9. maddesinde “...işçi, işverenin Türkiye'de yerleşik bulunan diğer işyerlerinde .. çalışmayı kabul etmiştir” hükmü yer almaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 22. maddesinde, “işveren, iş sözleşmesiyle veya iş sözleşmesinin eki niteliğindeki personel yönetmeliği ve benzeri kaynaklar ya da işyeri uygulamasıyla oluşan çalışma koşullarında esaslı bir değişikliği ancak durumu işçiye yazılı olarak bildirmek suretiyle yapabilir. Bu şekle uygun olarak yapılmayan ve işçi tarafından altı işgünü içinde yazılı olarak kabul edilmeyen değişiklikler işçiyi bağlamaz. İşçi değişiklik önerisini bu süre içinde kabul etmezse, işveren değişikliğin geçerli bir nedene dayandığını veya fesih için başka bir geçerli nedenin bulunduğunu yazılı olarak açıklamak ve bildirim süresine uymak suretiyle iş sözleşmesini feshedebilir. İşçi bu durumda 17 ila 21'inci madde hükümlerine göre dava açabilir” hükmü yer almaktadır.

İş Kanunu’nun 22.maddesinin birinci fıkrasının asıl konuluş amacı işverenin tek taraflı değişiklik işlemlerine karşı işçiyi korumak; işçinin isteği dışında işini, işyerini ve diğer çalışma koşullarını değiştirecek işveren davranışlarına engel olmak ve bazı hallerde işçinin sözleşmesinin feshedilmesi yerine çalışma koşullarında belirli değişiklikler yapılması yoluyla iş sözleşmesinin sürdürülmesini sağlamaktır. Anılan hüküm, işçinin korunması esasına da uygun olarak, esas ve şekil bakımından mutlak emredici bir nitelik taşımaktadır. Bu açıdan aksinin kararlaştırılması mümkün değildir (Narmanlıoğlu, Ünal, İşverenin Çalışma Koşullarında Değişiklik Yapma Hakkını Saklı Tutan Sözleşme Hükümleri Bağlayıcı Mıdır?, MESS, Sicil İş Hukuku Dergisi, Eylül 2006, Sayı:3 s, 12).

İş Kanunu’nda sözleşmesinin devamı sırasında işverenin çalışma koşullarında değişiklik yapmasının yolu kapanmış değildir. Kanun koyucu böyle bir ihtiyacın doğması halinde 22.maddenin birinci fıkrası hükmünü öngörmüştür. İşveren, geçerli bir değişiklik nedeninin bulunması halinde maddede belirtilen yönteme uymak suretiyle çalışma koşullarını esaslı tarzda değiştirebilecektir.

İş Kanunu’nda sözleşmesinin devamı sırasında işverenin çalışma koşullarında değişiklik yapmasının yolu kapanmış değildir. Kanun koyucu böyle bir ihtiyacın doğması halinde 22.maddenin birinci fıkrası hükmünü öngörmüştür. İşveren, geçerli bir değişiklik nedeninin bulunması halinde maddede belirtilen yönteme uymak suretiyle çalışma koşullarını esaslı tarzda değiştirebilecektir.

Somut olayda, davacı, dava dilekçesinde 1.6.2010 tarihine kadar davalılar nezdinde geçen süre yönünden kıdem ve ihbar tazminatı ile bazı işçilik alacaklarını talep etmiştir. Davacı Medaş A.Ş.'ye ait bakım ve onarım işlerini üstlenen davalı S. Mühendislik San. ve Tic. Ltd. Şti.'nin işçisi olarak elektrik teknisyeni unvanı ile çalışmakta iken, davalı S.Mühendislik San. ve Tic. Ltd. Şti. tarafından, Cihanbeyli, Kulu ve A. Elektrik Arıza Onarım ve Bakım Hizmet Alım Sözleşmesinin 31.05.2010 tarihinde sona ereceği, bu nedenle Gaziantep ili Nizip ilçesindeki işyerinde arıza ve bakım işinde görevlendirildiğinin bildirildiği; davacının da davalının iş önerisini kabul etmeyerek yeni işveren nezdinde işe devam etmek suretiyle iş akdini eylemli olarak feshettiği de sabittir. Bu durumda araştırılması gereken husus, bu feshin haklı olup olmadığıdır. Bu durumun belirlenmesi için, davalı işverenin, Konya ili hudutlarında başka işyerlerinin bulunup bulunmadığı araştırılmalıdır. İşyerinin varlığı halinde, işverenin başka bir ilde iş önerisi yapmasının, iş şartlarında değişiklik yapma yetkisinin dürüstlük kurallarına aykırı kullanımı olduğu, bu nedenle, davacının eylemli feshinin haklı nedene dayandığı kabul edilerek, davacının sadece kıdem tazminatı isteğinin hüküm altına alınması; iş akdini, davacının kendisinin feshetmesi nedeniyle ihbar tazminatı talep edemeyeceği ayrıca asıl işveren olan MEDAŞ'ın alt işveren olan S. Müh.Ltd.Şirketinin davacıya olan borcundan alt işverenle birlikte sorumlu olduğu da göz önünde bulundurularak bir karar verilmesi, davalı S.Mühendislik Ltd.Şirketinin Konya ili hudutları içinde iş yeri yoksa kıdem tazminatı talebinin de reddine karar verilmesi gerekmektedir.

3-Mahkemece, davacının yıllık izin talebi, iş akdinin sona ermemesi nedeniyle talep hakkının bulunmadığından bahisle reddedilmiş ise de, davacının kullanılmamış olan yıllık izin süresi belirlenerek çıkacak sonuca göre yıllık izin alacağı hakkında bir karar verilmesi gerekir.

O halde davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 26.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/237, Karar No: 2011/7846, Tarih: 23.11.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2011/237 E.  ,  2011/7846 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

KANUN YOLU: TEMYİZ

Dava, çekişmeli taşınmazın kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığı ve kamuya açık yerlerden olduğu iddiası ile açılan tapu iptali ve tescil istemine ilişkin olup, davacı tapu kaydına dayanmadığından hükmün temyizen incelenmesi görevi Yargıtay 1. Hukuk Dairesine aittir. Bu nedenle dosyanın Yargıtay Yüksek 1. Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 23.11.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8332, Karar No: 2014/16534, Tarih: 31.10.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/8332 E.  ,  2014/16534 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... 3.FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 3.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 30/12/2013 tarih ve 2006/141-2013/321 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilin ünlü bir ney ustası olup, iştigal konusunu teşkil eden müzik alanında sadece icracı sanatçı niteliği ile değil bunun yanı sıra doğrudan kişisel yetenek ve mesleki tecrübeye dayanan beste, tertip, aranjman, improvizasyon ( doğaçlama) alanlarında da tartışmasız bir konuma sahip olduğunu, davalının teklifi üzerine taraflar arasında 11.1.1996 tarihli bir sözleşme imzalandığını ve işbu sözleşme uyarınca davalı şirket tarafından yapımı üstlenilen ... adlı filmde filmin müziklerine katkıda bulunmak, film müziklerini filmin tarihi ve kültürel konumuna adapte ve aranje etmek, filme bağlı olarak oluşacak soundtrack çalışmalarına katkıda bulunmak, gerektiğinde kendi beste ve improvizasyonları ile film müziklerini daha mükemmel hale getirme yükümlülüklerini üstlendiğini, sözleşmenin 3. maddesi uyarınca film müziğinde kendi beste ve improvizasyonları kullanıldığında müvekkiline toplam hasılattan %7 telif hakkı ödenmesinin de hüküm altına alındığını, müvekkilinin toplam 15 ayrı parçadan oluşan film müziklerinin 12'sini doğrudan kişisel emek ve yaratımı ürünü olan beste, düzenleme ve improvizasyonları ile vücuda getirdiğini, bu yaratımın yanı sıra 15 ayrı parçadan oluşan film müziklerini ney ile FSEHK'in 80. maddesi uyarınca ayrıca icracı sanatçı niteliğiyle doğrudan katkıda bulunmuş olup, bu gibi hususların yasada doğrudan komşu hak kavramı adı altında da koruma altına alındığını, müvekkilinin işleme eser sahibi olduğunu, dava konusu filmin 1996 yılı başlarından itibaren gerek sinemalarda sağladığı büyük gişe hasılatı gerekse de film müziklerinin teyp kaseti, video kaseti ve CD olarak piyasaya sürülmesi sonucu elde edilen gelir göz önüne alındığında çok büyük bir ticari başarı sağlamasına rağmen davalı tarafından sözleşmeye aykırı olarak müvekkiline toplam hasılat üzerinden telif hakkı ödenmediğini ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 35.000 TL telif ücreti ile komşu hak kavramına dayalı icracı sanatçı sıfatından kaynaklanan 5.000 TL olmak üzere toplam 40.000 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek en yüksek ticari reeskont faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, taraflar arasında imzalanan sözleşmeyle davacının dava konusu film müziklerine katkıda bulunmayı üstlenmiş olup, müziklerin dava dışı ... tarafından hazırlanıp, davacının da bu müzikleri filmin tarihi ve kültürel konumuna adepte ve aranje etmeyi, oluşacak soundtrack albümü çalışmalarında bulunmayı üstlendiğini, müvekkili tarafından davacıya sözleşme uyarınca tespit edilen tüm ücretlerin ödendiğini ve tüm yükümlülüklerin yerine getirildiğini, davacının komşu hakkı olduğu iddiası doğru olmadığından davacıya yeniden ödeme yapılmasının mümkün olmadığını, filmde davacıya ait bir beste kullanılmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, toplanan deliller, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davalının yapımcısı olduğu “... ” isimli filmin kayıt maliki olarak doğrudan bestecisi davacı değil ise de, davalının teklifi üzerine aralarında sözleşme çerçevesinde anlaşma yapılarak müzikleri yapan ...'nun bestesinin düzenlenmesine yardımcı olmak ve yine konusuna, havasına uygun olarak seçilecek müziklerin adaptasyonunu ve düzenlenmesini sağlamak üzerine görev aldığı ve sunulan belgeler ile özellikle davalının rücu davasındaki iddialar da nazara alındığında davacının belirtilen görevleri yaptığı ve üçüncü bilirkişi raporunda belirtilen 2, 3, 4, 5, 6, 8, ve 13 no'lu eserlerde davacının doğaçlama çalışmalarının olması sebebiyle işleme niteliğindeki bu eserler üzerinde de FSEK 6. madde kapsamında hak sahibi olduğu, her ne kadar icracı sanatçı sıfatları ile talepleri mevcut ise de, davacının yaptığı doğaçlama katkıların eserin işleme sırasında olduğu, komşu hak sahibi olarak adlandırılan yorumcu sanatçı sıfatıyla bağlantılı hak sahipliğine ilişkin bir fiilinin mevcut olmadığı, doğaçlama kısmının işleme eser kapsamında kaldığı ve yorumcu eser sahipliği sıfatıyla talep ettiği telif bedellerinin yerinde olmadığı ancak, işleme eser sahipliği sıfatıyla filmin gerek sinemalarda gösteriminden gerekse CD satışlarından elde edilen miktardan telif bedeli de isteyebileceği, bu miktarın da üçüncü bilirkişinin raporunda ve ek raporunda belirlenen miktarlar nazara alınarak hüküm altına alınmasının uygun olup, icracı sanatçı sıfatıyla talep edilen miktarın reddi gerektiği gerekçesiyle, davanın kısmen kabulü ile, diğer iki kalem yönünden talep edilen ve daraltılan davacı vekili beyanı nazara alınarak 1.643,04 TL gösterim bedeli ve 846,15 TL CD satış bedeli olmak üzere 2.489,19 TL telif alacağının davalıdan tahsiline, 37.510,00 TL'lik talebin feragat sebebiyle reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2- Ancak, davacı tarafın dava dilekçesi ile fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak 35.000 TL telif ücreti ile komşu hak kavramına dayalı icracı sanatçı sıfatından kaynaklanan 5.000 TL olmak üzere toplam 40.000 TL'nin tahsili istemiyle işbu davayı açıp, yargılama sırasında 30.12.2013 tarihli celsede davacı vekilinin dava dilekçesinde talep edilen alacağın 37.510,00 TL'lik kısmından feragat ettiklerini, bilirkişi raporu ile tespit edilen miktarlar nazara alınarak davanın kabulüne karar verilmesini talep ettiklerini beyan ederek bu beyanını imzası ile de teyit etmesi karşısında, karar tarihinde yürürlükte bulunan A.A.Ü.T'nin 6. maddesi uyarınca anlaşmazlığın feragat nedeniyle sona eren 37.510,00 TL'lik kısmı yönünden kendisini vekil ile temsil ettiren davalı yararına ilgili tarife hükümleri uyarınca hesaplanan nisbi vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken maktu vekalet ücretine hükmedilmesi doğru görülmemiş ve kararın bu yönden bozulması gerekmiş ise de, yapılan yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, HUMK'nın 438/7. maddesi uyarınca hükmün, aşağıda yazılı olduğu şekilde düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, hüküm fıkrasının 4. bendinde yer alan ''... 2.200,00 TL'' vekalet ücretinin'' ibaresinin çıkarılması ile yerine ''...4.426,00 TL vekalet ücretinin'' ibaresinin yazılmak sureti ile kararın davalı yararına bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 127,45 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 31/10/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1700, Karar No: 2011/2265, Tarih: 08.03.2011

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2011/1700 E.  ,  2011/2265 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali tescil ve tazminat davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi Orman Yönetimi ve ... tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı ... Yönetimi, ... Köyü 155 parsel sayılı 18382,60 m2 yüzölçümündeki taşınmazın, tapuda davalılar adına kayıtlı olduğunu, taşınmazın kısmen yörede 1942 yılında yapılan ve kesinleşen orman kadastrosu sınırları içinde kaldığını belirterek davalı adına olan tapu kaydının iptali ile orman niteliğiyle Hazine adına tescili istemiyle dava açmıştır. Davalı-davacı ... ise, Orman Yönetiminin tapulu taşınmazı içinde yer alan iki adet ağacı izinsiz kestiğini belirterek 1650,22.-TL maddi tazminat talebinde bulunmuştur. Mahkemece, davaların reddine karar verilmiş, hüküm Orman Yönetimi ve ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kesinleşen orman kadastrosu sınırları içinde kalan taşınmazın tapu kaydının iptal ve tescil ve tazminat talebine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 1942 yılında 3116 Sayılı Yasa hükümlerine göre yapılan ve kesinleşen orman kadastrosunda, dava konusu taşınmaz orman sınırları dışında bırakılmıştır. 1980 yılında yapılan aplikasyon ve 1744 Sayılı Yasa ile değişik 2.madde uygulamasında da ilk orman sınırlarına uyulmuştur. 1990 yılında yapılan arazi kadastrosunda ise kişiler adlarına özel mülk olarak tesbit ve tescil edilmiştir.

1) Orman Yönetiminin temyiz itirazları yönünden;

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye, uzman orman bilirkişi tarafından kesinleşmiş orman tahdit haritasına dayalı olarak yöntemine uygun biçimde yapılan uygulama ve araştırmada çekişmeli taşınmazın orman tahdidi dışında kalan yerlerden olduğu anlaşıldığına ve Orman Yönetiminin de kesinleşmiş tahdide göre dava açtığı göz önünde bulundurularak yazılı biçimde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığından orman yönetiminin temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA karar verilmiştir.

2) Davacı-karşı davalı ...’nun temyiz itirazları yönünden;

Davalı-davacı ..., Orman Yönetiminin tapulu taşınmazı içinde yer alan iki adet ağacı izinsiz kestiğini belirterek 1650,22 Tl maddi tazminat talebinde bulunmuş, mahkemece tapu kaydının yolsuz tescille oluştuğu gerekçesiyle davanın karar verilmişse de, somut olayda Orman Yönetiminin ...’ya ait taşınmaz içinde bulunan iki adet ağacı kestiği ve bilirkişi marifetiyle yaptırılan tespitte ağaçların bedelinin 1650,22.-TL olduğu konusunda taraflar arasında çekişme bulunmamaktadır. Orman Yönetiminin açmış olduğu tapu iptali ve tescil davası da reddedildiğine göre Borçlar Kanunun 41 ve devamı maddeleri gereğince haksız fiil teşkil eden eylem nedeniyle tapu malikinin zararının giderilmesi gerekir.

Mahkemenin konusu maddi tazminat olan bir davada davacının dayandığı tapu kaydını tartışması ve yolsuz oluştuğundan bahisle davayı reddetmesi isabetsiz olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ; 1) 1. Bentte açıklanan nedenlerle, Orman Yönetiminin temyiz itirazlarının reddi ile tapu iptali ve tescil talebi yönünden verilen red kararının ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının Orman Yönetimine yükletilmesine,

2) 2. bentte açıklanan nedenlerle, davacı ...’nun temyiz itirazlarının kabulü ile tazminat talebi yönünden hükmün BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ...'ya iadesine 08/03/2011 günü oybirliği ile karar verildi.