muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/7954, Karar No: 2016/5829, Tarih: 14.04.2016

**3. Hukuk Dairesi         2015/7954 E.  ,  2016/5829 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki kayıp-kaçak bedelinin iadesi davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

..Bilgi İşlem Dairesi Başkanlığının 30.12.2013 günlü ve 9919 sayılı, Yargıtay 1. Başkanlığının 14.01.2014 günlü ve 80803665/2013/51/674 sayılı yazıları ile temyiz incelemesi için dosyaların fiziki olarak gönderilmeyeceği, dosyadaki tüm belgelerin yerel mahkemece taranarak sisteme aktarılacağı ve bu şekilde dosyanın elektronik ortamda Yargıtay'a gönderileceği, temyiz incelemesinin de elektronik ortamda yapılması gerektiği bildirilmiştir.

Buna göre, sağlıklı bir temyiz incelemesi yapılabilmesi; dosyada bulunan tüm belgelerin mahkemece UYAP'ta taranması, UYAP ekranına dizi pusulasına uygun ve türlerine göre gruplandırılarak aktarılması suretiyle mümkündür. Aksi halde temyiz incelemesinin yapılması olanaklı değildir.

Elektronik ortamdan Dairemize gönderilen dava dosyasının UYAP ortamında yapılan ön incelemesinde;

Ödeme dökümüne dair kayıtların okunaksız olduğu, ayrıca taranmış olan diğer evraklarında türlerine göre gruplandırılıp isimlendirilmediği gibi, dizi pusulasına uyulmadan elektronik ortama aktarıldığı anlaşılmıştır.

Bu nedenle, mahkemece dosyanın yeniden kontrol edilerek eksikliklerin gösterilen şekilde tamamlanması, bunun mümkün olmaması halinde ise dosyanın fiziki olarak gönderilmesi için mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 14.04.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/10363, Karar No: 2025/1431, Tarih: 13.02.2025

**2. Hukuk Dairesi         2024/10363 E.  ,  2025/1431 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

SAYISI : 2024/255 E., 2024/648 K.

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma

Taraflar arasındaki davanın bozma sonrası yapılan muhakemesi sonunda İlk Derece Mahkemesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı karşı davalı kadın vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Taraflarca karşılıklı açılan boşanma davalarının yapılan yargılaması sonucunda İlk Derece Mahkemesince her iki davanın reddine karar verilmiş, kararın her iki tarafça istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince başvuruların esastan reddine karar verilmiş, kararın davacı karşı davalı kadın vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 06.05.2024 tarih 2023/7096 Esas 2024/3186 Karar sayılı kararı ile '' somut olayda her iki tarafçada barışma iddiası ileri sürülmediği ve ispat edilmediği, dava tarihinden sonra her iki eşin de aile konutunda bir süre yaşamasının, adreslerinin aynı olmasının, barışma ve evlilik birliğini devam iradesi bulunmadığından af olarak değerlendirilmeyeceği, hal böyle iken Mahkemece af olgusunun gerçekleştiğinden bahisle hatalı değerlendirme sonucu karar verilmesinin doğru olmadığı, bu durumda dayanılan ve ispatlanan vakıalar, bunlardan çıkarılan sonuç ve hukuki sebepler gözetilerek tüm deliller değerlendirilerek ve taraflar lehine oluşan usuli kazanılmış haklar da gözetilerek kadının boşanma davasıyla ilgili karar vermek üzere hükmün bozulması gerektiği'' gerekçesi ile Bölge Adliye Mahkemesinin esastan ret kararının ortadan kaldırılmasına, İlk Derece Mahkemesi kararının davacı karşı davalı kadın yararına bozulmasına karar verilmiştir. Dairemizin bozma ilamından sonra İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyulmasına karar verilmesine rağmen davanın reddine karar verilmiş, karar davacı karşı davalı kadın vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dairemiz ilamında her iki eşin de aile konutunda bir süre yaşamasının, adreslerinin aynı olmasının, barışma ve evlilik birliğini devam iradesi bulunmadığından af olarak değerlendirilmeyeceği, dolayısı ile af olgusunun gerçekleşmediği kabul edilmiştir. İlk Derece Mahkemesince bozmadan sonra 07.11.2024 tarihli duruşmada Dairemiz bozma ilamına uyulmasına karar verilmiş, ancak bozmaya uyulduğu halde bozma gerekleri yerine getirilmemiş, yine af olgusunun gerçekleştiği gerekçesi ile kadının davasının reddine karar verilmiştir. Şöyle ki Daire bozma ilamına uyulmasından sonra İlk Derece Mahkemesi artık af olgusunun oluşup oluşmadığı yönünde bir karar veremez. İlk Derece Mahkemesince artık yapılacak iş; af olgusunun gerçekleşmediği kabul edilip sonucu uyarınca karar vermekten ibarettir. İlk Derece Mahkemesince bozma ilamına uyulduğu belirtilerek yazılı şekilde af olduğu gerekçesi ile davanın reddine karar verilmesi hatalı olup hükmün bu sebeple bozulması gerekmiştir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA, bozma sebebine göre diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesin yer olmadığına,Peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine,Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,13.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9542, Karar No: 2018/9022, Tarih: 12.04.2018

**1. Hukuk Dairesi         2015/9542 E.  ,  2018/9022 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL-TENKİS

Taraflar arasında görülen tapu iptal tescil-tenkis davası sonunda, yerel mahkemece davanın reddine ilişkin olarak verilen karar davacı tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi,Tetkik Hâkimi ...’un raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, ehliyetsizlik ve muris muvazaası hukuksal nedenlerine dayalı tapu iptali ve tescil olmadığı taktirde tenkis isteklerine ilişkindir.

Davacı, mirasbırakan annesi ...’un ölümünden önce 20, 21 parsel sayılı taşınmazlarını ve 18 parsel sayılı taşınmazdaki 3/12 payını davalı oğlu ...’a, 11 parsel sayılı taşınmazdaki 1476/1736 payını davalı kızı ...’a satış suretiyle temlik ettiğini, bu taşınmazların satışının muvazaalı ve diğer mirasçılardan mal kaçırma amaçlı olup ayrıca mirasbırakanın ehliyetsizliği nedeniyle de işlemlerin geçersiz olduğunu ileri sürerek tapu kayıtlarının iptali ile muris adına tescilini, olmadığı taktirde tenkisini istemiştir.

Davalılar ... ve ... bir savunma getirmemişlerdir.

Davanın reddine dair verilen karar Dairece; “ Davada muris muvazaası yanında ehliyetsizlik iddiasına da dayanıldığı ancak mahkemece ehliyetsizlik yönünden bir araştırma yapılmadığı, o halde, ehliyetsizlik iddiasının üzerinde durulması, davacının akit tarihinde hukuki ehliyeti haiz olup olmadığı konusunda tarafların gösterecekleri tüm delillerin toplanılması, tanıklardan bu yönde açıklayıcı, doyurucu somut bilgiler alınması, varsa ehliyetsiz olduğu iddia edilen kişiye ait doktor raporları, hasta müşahede kağıtları, film grafilerinin toplanarak ... Kurumundan rapor alınması ve varılacak sonuç çerçevesinde bir karar verilmesi gerekirken değinilen hususlar gözardı edilerek yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir." gerekçesiyle bozulmuş, mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda, ... Kurumu 4. İhtisas Kurulu raporu uyarınca mirasbırakanın temlik tarihlerinde hukuki işlem ehliyetini haiz olduğunun anlaşıldığı, muvazaa iddiasının ise kanıtlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; mirasbırakan ... kayden maliki olduğu 194 ada 21 ve 185 ada 20 parsel sayılı taşınmazlarını 28.12.1990 tarihinde oğlu olan davalı ...'ya, 199 ada 11 parseldeki 1476/1736 payını ise vekili davalı ... aracılığı ile 07.10.1991 tarihinde davalı kızı ... satış suretiyle devrettiği, yine mirasbırakanın 230 ada 18 parsel sayılı taşınmazdaki 3/12 payını, davalı ... ve diğer mirasçılar ..., ..., ..., ...’nin paylarıyla birlikte vekil davalı ... aracılığı ile 14.10.1991 tarihinde davalı ...’e temlik ettiği, ...’in bu taşınmazda mirasbırakan ve bir kısım mirasçıdan temlik aldığı paylar da dahil olmak üzere toplam 9/12 payını 26.05.1992 tarihinde satış suretiyle davalı ...’ya devrettiği, davacının devirler esnasında mirasbırakan ... tasarruf ehliyetinin bulunmadığını, anılan devirlerin mirastan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek eldeki davayı açtığı, mirasbırakan ... 21.12.1991 tarihinde öldüğü ve geride mirasçı olarak davacı oğlu ... ile davalı olan çocukları ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... kaldığı, bozma kararına uyularak yapılan inceleme sonucu alınan ... Kurumu 4. İhtisas Kurulu’nun 25/02/2015 tarihli raporunda muris Yaşar’ın 28/12/1990 ve 07/10/1991 işlem tarihlerinde fiil ehliyetini haiz olduğunun bildirildiği anlaşılmaktadır.

Hemen belirtmek gerekir ki, mirasbırakan ...’ın temlik tarihinde ehliyetli olduğu ... Kurumu raporuyla saptanmak suretiyle ehliyetsizlik iddiası yönünden davanın reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik yoktur.

Muvazaa iddiasına gelince;

Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa,niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türü dür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l.4.1974 tarih 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Medeni Kanunun 706, Borçlar Kanununun 213 ve Tapu Kanununun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tesbitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince, her ne kadar dinlenen tanıklar mirasbırakanın, davacıdan ve davalı ... ile ... dışındaki diğer mirasçılarından mal kaçırmasını gerektiren bir neden ortaya koymamışlar ise de, mirasbırakana tüm çocuklar tarafından bakıldığı, mirasbırakanın ise tüm malvarlığını davalı çocukları ... ve ...’ya temlik ettiği, davalıların alım gücünün olmadığı gözetildiğinde davaya konu temliklerin muvazaalı olduğu sonucuna varılmaktadır.

Hâl böyle olunca; davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Davacının bu yönlere ilişkin temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 12.04.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/15503, Karar No: 2024/2364, Tarih: 03.04.2024

**8. Hukuk Dairesi         2021/15503 E.  ,  2024/2364 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/637 E., 2021/741 K.

KARAR : İstinaf başvurusunun esastan reddine

İLK DERECE MAHKEMESİ : Gaziantep 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/180 E., 2021/61 K.

Taraflar arasında, kazandırıcı zaman aşımına dayalı tescil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince verilen kararla ilgili yapılan istinaf incelemesinde Bölge Adliye Mahkemesi tarafından istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili Kadastro Mahkemesine sunduğu dava dilekçesinde özetle; Gaziantep ili ...ilçesi ... Mezrası (...) Köyünde, 2017 yılında orman kadastrosuna başlandığı, orman kadastrosu içinde kalan ve davacı tarafından imar ihya edilen fıstıklığa ilişkin olarak Gaziantep 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2017/86 Esas sayılı dosyasında tescil davası açıldığını ve halen derdest olduğunu, taşınmaza 70-80 yıldan beri zilyet olunduğu, menengiç ve yabani sakızların aşılanarak fıstık bahçesi yapıldığını ileri sürerek, bu yere ilişkin orman kadastrosunun iptali ile olağanüstü kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak müvekkili adına tescili istemiyle dava açmıştır. Gaziantep 1. Asliye Hukuk Mahkemesince tescil istemiyle açılan davada görevsizlik kararı verilerek, dosya Kadastro Mahkemesine devredilmiş, Kadastro Mahkemesince her iki dosya birleştirilerek 2017/65 Esas üzerinden yargılamaya devam edilmiş ve yapılan yargılama sonucu davanın pasif husumetten ve esastan reddine karar verilmiş, kararın istinaf edilmesi üzerine Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesinin 2018/850 Esas, 2019/67 Karar sayılı ilamıyla, ''Tescil talebi bakımından Asliye Hukuk Mahkemesinin görevli olduğunun düşünülmesi ve ayrıca kadastro tutanağı düzenlenmeyen taşınmazda davanın reddine karar verilmesi halinde ret kararı ile yetinilmesi'' gereğine değinilerek Kadastro Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 353/1.a.4.6 maddesi gereğince ortadan kaldırılmasına karar verilmiştir. Bunun üzerine, tescil talebi bakımından Kadastro Mahkemesi görevsizlik kararı vermiş ve dosya Asliye Hukuk Mahkemesine intikal etmiştir.

Gaziantep 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 15.02.2021 tarihli ve 2019/180 Esas, 2021/61 Karar sayılı ilamında özetle; ''Davacı tarafın verilen süre içerisinde peşin karar ve ilam harcını yatırmadığı bu nedenle Harçlar Kanun'un 30 ncu maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 150 nci maddesi gereğince eksik harç yatırılıncaya kadar dosyanın işlemden kaldırıldığı, üç aylık süre içerisinde harcın yatırılmadığı, dosyanın yenilenmediğine'' değinilerek, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 150 nci maddesi gereğince davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiş, hükme karşı davalı Hazine vekili ile katılma yolu ile davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesinin 07.06.2021 tarihli ve 2021/637 Esas, 2021/741 Karar sayılı ilamında özetle; ''Davacı tarafa peşin karar ilam harcını yatırması için İlk Derece Mahkemesince kesin süre verildiği, verilen süre içerisinde ihtar gereğinin yerine getirilmemesi nedeni ile Harçlar Kanunu 30 ncu maddesi ve 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 150 nci maddesi uyarınca dosyanın işlemden kaldırıldığı, üç aylık süre içerisinde harcın yatırılmadığı, dosyanın yenilenmediği bunun üzerine davanın açılmamış sayılmasına ve davalılar lehine vekalet ücretine hükmedildiği, Gaziantep Kadastro Mahkemesinin 2019/144-203 E.K. sayılı kararı ile dava konusu taşınmazın orman tahdit sınırları içerisinde bırakılmasına karar verildiği, dolayısıyla davalı Hazine vekilinin taşınmazın Hazine adına tesciline karar verilmesi gerektiği yönündeki istinafının yerinde olmadığı, öte yandan tescil talebi ve orman tahdidine itiraz davasının ayrı mahkemelerde görülmesi gerektiği, zaten davacının da en başta hem Asliye Hukuk Hem de Karastro Mahkemesine ayrı ayrı dava açtığı, bu nedenle iki ayrı davada ayrı vekalet ücretine hükmedilmesinin usul ve yasaya uygun olduğu, sonradan yapılan birleştirme ve tefriklerin sonucu değiştirmeyeceği, bu nedenle davacı vekilinin istinaf itirazının da yerinde olmadığına'' değinilerek, davacı vekili ile davalı Hazine vekilinin istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiş, bu karar davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, Bölge Adliye Mahkemesi kararındaki gerekçeye, 6100 sayılı Kanun’un 369/1 inci maddesi de gözetilerek yapılan incelemede aynı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden biri bulunmadığına göre, temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davalı Hazine vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

SONUÇ: Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanunun 370 nci maddesi uyarınca ONANMASINA,

Harçtan muaf olduğundan Hazineden harç alınmasına yer olmadığına,

SONUÇ: Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanunun 370 nci maddesi uyarınca ONANMASINA,

Harçtan muaf olduğundan Hazineden harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

03.04.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1345, Karar No: 2015/9811, Tarih: 14.04.2015

**12. Hukuk Dairesi         2015/1345 E.  ,  2015/9811 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

İİK.nun 83. maddesi gereğince kısmen haczi mümkün olan maaş ve ücretten borçlu ve ailesinin geçinmesi için icra müdürünce lüzumlu olarak takdir edilen miktar indirildikten sonra kalan kısmın haczi mümkündür. Ancak aynı maddenin 2.fıkrasında haczedilecek miktarın maaş ve ücretin 1/4'ünden az olamayacağı belirtilmiştir.Ayrıca, kanun, borçlunun maaş veya ücretinin 1/4'ünün herhalde haczedebileceğini hükme bağlamıştır. Buna göre ücretin tamamı borçlu ve ailesinin geçinmeleri için yeterli olmasa bile, icra memuru bunun 1/4'ünü mutlaka haczetmek zorundadır. İcra memuru haczedeceği miktarın azami sınırını belirlerken borçlunun ve ailesinin ihtiyacını göz önünde bulunduracaktır. İcra memuru bu takdiri kendisi yapabileceği gibi bunun için bilirkişiye de başvurabilir.

Öte yandan, İİK'nun 83/2. maddesinde yer alan yasal düzenlemeye göre maaş üzerinde birden fazla haciz varsa sıraya konulur. Sırada önce olan haczin kesintisi bitmedikçe, sonraki haciz için kesintiye geçilemez.

Öte yandan, İİK'nun 83/2. maddesinde yer alan yasal düzenlemeye göre maaş üzerinde birden fazla haciz varsa sıraya konulur. Sırada önce olan haczin kesintisi bitmedikçe, sonraki haciz için kesintiye geçilemez.

Diğer taraftan, İİK.nun 83/a maddesi gereğince borçlunun, hacizden önceki bir dönemde haczi mümkün olmayan bir mal veya hakkın haczedilebileceğine dair alacaklıyla yapmış olduğu anlaşma geçerli değildir. Anılan maddenin amacını açıklayan gerekçesinde de borçlunun, hacizden önce sonuçlarını tahmin edemeyeceği cihetle, bir mal veya maaş yahut ücretin haczedilemeyeceği yolunda şikayette bulunmayacağını bildirmesinin, lehine olan yasa hükmünün uygulanmasından feragat etmesinin hükümsüz sayılacağı, zira bu malın ne derece haczedilemez olduğunun borçlunun ve ailesinin haciz anındaki durumlarına göre saptanabileceği ifade olunmuştur. Bu durumda haciz sırasında ya da haciz işleminin gerçekleşmesinden sonraki dönemde borçlu haczedilmesi mümkün olmayan mal ve haklarla ilgili olarak bu hakkından vazgeçebilir (HGK. 31.3.2004 tarih 2004/12-202 E. 196 K, 31.3.2004 tarih 2004/12-167 E. 185.K.).Somut olayda borçluya örnek 7 numaralı ödeme emrinin 01.04.2014 tarihinde tebliğ edildiği, borçlunun, 16.10.2014 tarihinde maaşından aylık 350 TL kesinti yapılmasına muvafakat etmesi üzerine alacaklının talebi üzerine icra müdürlüğünce 31.10.2014 tarihinde maaş üzerine haciz konulduğu görülmüştür. Buna göre muvafakat beyanı maaş haczinden önce olduğundan İİK. nun 83/a maddesi uyarınca geçersizdir.Bu durumda İİK. nun 83. maddesi uyarınca borçlu ve ailesinin geçimi için lüzumlu olan miktar belirlendikten sonra 1/4'ten az olmamak üzere borçlunun maaşına haciz konulması mümkün olup maaşında başka haciz varsa önceki haciz bitmeden kesinti yapılamayacağından, mahkemece, bu ilkelere göre değerlendirme yapılarak oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile şikayetin reddi yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Borçlunun temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 14/04/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.