muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/1168, Karar No: 2015/4903, Tarih: 18.03.2015

Taraflar arasındaki temel uyuşmazlık, asıl işveren alt işveren ilişkisinin muvazaaya dayanıp dayanmadığı ve bunun işçilik haklarına etkileri noktasında toplanmaktadır.

Alt işveren; bir iş yerinde yürütülen mal ve hizmet üretimine ilişkin asıl işin bir bölümünde veya yardımcı işlerde, işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren alanlarda iş alan ve bu iş için görevlendirdiği işçilerini, sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren olarak tanımlanabilir. Alt işverenin iş aldığı işveren ise asıl işveren olarak adlandırılabilir. Bu tanımlamalara göre asıl işveren - alt işveren ilişkisinin varlığından söz edebilmek için iki ayrı işverenin olması, mal veya hizmet üretimine dair bir işin varlığı, işçilerin sadece asıl işverenden alınan iş kapsamında çalıştırılması ve tarafların muvazaalı bir ilişki içine girmemeleri gerekmektedir.

Alt işverene yardımcı işin verilmesinde bir sınırlama olmasa da, asıl işin bir bölümünün teknolojik uzmanlık gerektirmesi zorunludur. 4857 sayılı İş Kanununun 2 nci maddesinde, asıl işveren alt işveren ilişkisinin sınırlandırılması yönünde yasa koyucunun amacından da yola çıkılarak, asıl işin bir bölümünün alt işverene verilmesinde “işletmenin ve işin gereği” ile “teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işler” ölçütünün bir arada bulunması şarttır. Yasanın 2 nci maddesinin altıncı ve yedinci fıkralarında “işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işler” sözcüklerine yer verilmiş olması bu gerekliliği ortaya koymaktadır. Alt İşverenlik Yönetmeliğinin 11 inci maddesinde de yukarıdaki anlatımlara paralel biçimde, asıl işin bir bölümünün alt işverene verilebilmesi için “işletmenin ve işin gereği ile teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektirmesi” şartlarının birlikte gerçekleşmesi gerektiği belirtilmiştir.

İşverenler arasında muvazaalı biçimde asıl işveren alt işveren ilişkisi kurulmasının önüne geçilmek amacıyla İş Kanununun 2 nci maddesinde bazı muvazaa kriterlerine yer verilmiştir. Muvazaa Borçlar Kanununda düzenlenmiş olup, tarafların üçüncü kişileri aldatmak amacıyla, kendi gerçek iradelerine uymayan, aralarında hüküm ve sonuç meydana getirmesini arzu etmedikleri, görünüşte bir anlaşma olarak tanımlanabilir. Muvazaada, taraflar arasında üçüncü kişileri aldatma kastı bulunmakta ve sözleşmedeki gerçek amaç gizlenmektedir. Muvazaa genel ispat kuralları ile ispat edilebilir. Bundan başka İş Kanununun 2 nci maddesinin yedinci fıkrasında sözü edilen hususların, aksi kanıtlanabilen adi kanunî karineler olduğu kabul edilmelidir.

5538 sayılı Yasa ile İş Kanununun 2 nci maddesine bazı fıkralar eklenmiş ve kamu kurum ve kuruluşlarıyla sermayesinin yarısından fazlasının kamuya ait olan ortaklıklara dair ayrık durumlar düzenlenmiştir. Ancak, maddenin diğer hükümleri değişikliğe tabi tutulmadığından, asıl işveren alt işveren ilişkisinin unsurları ve muvazaa öğeleri değişmemiştir. Yasal olarak verilmesi mümkün olmayan bir işin alt işverene bırakılması veya muvazaalı bir ilişki içine girilmesi halinde, işçilerin baştan itibaren asıl işverenin işçileri olarak işlem görecekleri 4857 sayılı Kanunun 2 nci maddesinin yedinci fıkrasında açık biçimde ifade edilmiştir. Kamu işverenleri bakımından farklı bir uygulamaya gidilmesi hukuken korunamaz. Muvazaaya dayanan bir ilişkide işçi, gerçek işverenin işçisi olmakla kıdem ve unvanının dışında bir kadro karşılığı çalışması ve diğer işçilerle aynı ücreti talep edememesi, İş Kanununun 5 inci maddesinde öngörülen eşitlik ilkesine aykırılık oluşturur. Yine koşulların oluşmasına rağmen işçinin toplu iş sözleşmesinden yararlanamaması, Anayasal temeli olan sendikal hakları engelleyen bir durumdur. Dairemizin kararları da bu doğrultudadır.

İş Kanununun 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 15.5.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5763 sayılı Yasanın 1 inci maddesiyle değiştirilmiş ve alt işverenin işyerini bildirim yükümü getirilmiştir. Alt işveren bu bildirimi asıl işverenle aralarında düzenlenmiş olan yazılı alt işverenlik sözleşmesi ve gerekli belgelerle birlikte yapmak durumundadır. Alt işverenlik sözleşmesi ilgili bölge müdürlüğü ile gerektiğinde iş müfettişleri tarafından incelenecek ve kurumca re’sen muvazaa araştırması yapılabilecektir.

Muvazaanın tespiti halinde bu yönde hazırlanan müfettiş raporu ilgililere bildirilir ve ilgililer altı iş günü içinde yetkili iş mahkemesine itiraz edebilirler. İş Müfettişliği tarafından hazırlanan muvazaalı alt işverenlik ilişkisinin tespit edildiği rapora ilgililerin süresi içinde itiraz etmemesi ya da mahkemece muvazaalı işlemin varlığına dair hüküm kurulması ve verilen kararın kesinleşmesi halinde, alt işverenliğe dair tescil işlemi iptal edilir. Bu halde alt işveren işçileri başlangıçtan itibaren asıl işverenin işçileri sayılır.

Asıl işveren alt işveren ilişkisi ve muvazaa konuları, 5763 sayılı Yasayla iş kanununda yapılan değişiklikler ve buna bağlı olarak çıkarılan Alt İşveren Yönetmeliğinin ardından farklı bir anlam kazanmıştır. Yönetmelikte “yazılı alt işverenlik sözleşmesi”nden söz edilmiş ve çeşitli tanımlara yer verilmiştir.

Alt İşveren Yönetmeliğinde;

1) İşyerinde yürütülen mal veya hizmet üretimine ilişkin asıl işin bir bölümünde uzmanlık gerektirmeyen işlerin alt işverene verilmesini,

2) Daha önce o işyerinde çalıştırılan kimse ile kurulan alt işverenlik ilişkisini,

3) Asıl işveren işçilerinin alt işveren tarafından işe alınarak hakları kısıtlanmak suretiyle çalıştırılmaya devam ettirilmesini,

Alt İşveren Yönetmeliğinde;

1) İşyerinde yürütülen mal veya hizmet üretimine ilişkin asıl işin bir bölümünde uzmanlık gerektirmeyen işlerin alt işverene verilmesini,

2) Daha önce o işyerinde çalıştırılan kimse ile kurulan alt işverenlik ilişkisini,

3) Asıl işveren işçilerinin alt işveren tarafından işe alınarak hakları kısıtlanmak suretiyle çalıştırılmaya devam ettirilmesini,

4)Kamusal yükümlülüklerden kaçınmak veya işçilerin iş sözleşmesi, toplu iş sözleşmesi yahut çalışma mevzuatından kaynaklanan haklarını kısıtlamak ya da ortadan kaldırmak gibi tarafların gerçek iradelerini gizlemeye yönelik işlemleri, ihtiva eden sözleşmeler muvazaalı olarak açıklanmıştır.

Somut olayda davacı dava dilekçesinde alt işverenler nezdinde otomasyon görevlisi adı altında asıl işin bir bölümü olan veri giriş, hasta kayıt, doktorlara ait tüm tıbbi kayıt ve veri işlemlerinde yardımcı olarak çalıştırıldığını, kayıt işlemlerini tutup röntgen ve kan tahlili işlemlerini yaptığını, röntgen teknisyenlerinin işini yaptığını, çekilen röntgenin çıktısının alınıp okutulması, doktorun uygulayacağı enjeksiyonun hazırlanması, ilaçların girilmesi, enjeksiyona çekilmesi, doktor hasta tanı giriş işleminin yapılması, doktor gözetiminde rapor yazılması ve okunması, bazı raporların teknisyenlerle birlikte hazırlanması, tansiyon ölçümü yapılması, raporlar ve sevk işlemlerinin medulaya girilmesi gibi hastanenin asıl işleri yaptığını iddia etmiş ise de davacının bu davasıyla birlikte seri olarak açılmış bulunan dava dosyalarında her bir davacının tam olarak hastanede ne iş yaptıkları açıklığa kavuşturulmamıştır. Otomosyon görevlisi olarak işe alınan davacıların her birinin hastanede fiilen ne iş yaptıkları otomasyon görevlisi olarak sadece veri girişi ve evrak kayıt işlemlerini mi yaptıkları yoksa davacının iddiası gibi asıl iş kapsamında yer alan işlerdemi çalıştırıldıkları hususu gerek işyeri belgeleri gerek davacıların her birinin görevlendirme belgeleri getirtilerek ve tanıkların da her bir davacı bakımından tek tek fiilen hangi işleri yaptıkları sorularak ayrıntılı beyanlarının tespiti suretiyle dinlenmesi ve bu şekilde davacıların her birinin ayrı ayrı fiilen ne iş yaptıkları açıklığa kavuşturarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik incelemeyle davanın reddine karar verilmiş olması hatalı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 18.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/8268, Karar No: 2025/6599, Tarih: 22.04.2025

**10. Hukuk Dairesi         2024/8268 E.  ,  2025/6599 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/3095 E., 2024/511 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Tokat 1. İş Mahkemesi

SAYISI : 2018/269 E., 2022/682 K.

Taraflar arasındaki iş kazasından kaynaklı maddi ve manevi tazminat istemi davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararına karşı davacı vekili ve davalı ... vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince taraf vekillerinin istinaf başvurusunun esastan reddine dair karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili ve davalı ... vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; Tokat Belediyesi tarafından yapılan ihale sonucu meydan otoparkının yapım ihalesinin ... isimli müteahhide verildiğini, davacının ... sigorta sicil numarası ile ... unvanlı iş yerinde günlük 120 TL ücretle kalıpçı olarak 05.02.2018 tarihinde çalışmaya başladığını, davacının 05.09.2018 tarihinde saat 10.43 sıralarında Tokat Meydan Otoparkı yapımı inşaatında çalışırken beraber çalışmakta olduğu işçi kolon ayarı yaptığı sırada işçinin elinden demirin kayması sonucu demirin gözüne batması ile kaza geçirdiğini, meydana gelen iş kazasından davalıların müteselsilen sorumlu olduklarını, taleplerinin alt işveren olan ... ile Tokat Belediyesinden müteselsil olarak tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı ... Başkanlığı vekili cevap dilekçesinde özetle; dava dilekçesindeki iddiaların doğru olmadığını, Tokat Belediyesinin kazanın gelmesinde herhangi bir kusur ve sorumluluğunun bulunmadığını, meydan projesi kapsamında meydan otopark yapım işi 4735 sayılı Kanun'a uygun olarak ihale edildiğini ve diğer davalı ... ile 15.11.2017 tarihinde işe ait sözleşmeyi karşılıklı olarak imzalandığını, 20.11.2018 tarihinde iş yerinin tesliminin yapıldığını, diğer davalı ... ile yapılmış olan sözleşme incelendiğinde sorumluluğun yükleniciye ait olduğunun açıkça görüleceğini, tarafların imzaladığı işe ait sözleşmenin sorumluluğa ait 29. maddesinde Yapım İşleri Genel Şartnamesinin uygulanacağının hüküm altına alındığını, Yapım İşleri Genel Şartnamesi incelediğinde iş ve iş yerinin korunması ve sigortalanması başlıklı 9. maddesinin 4. fıkrasında iş ile ilgili zararın oluşmaması vs. için önlemlerinin yüklenici firmanın sorumluluğunda olduğunun hüküm altına alındığını, 29. maddesinin devamında yüklenicinin, yaptığı iş ile ilgili alması gereken tedbirlerin açıkça sayıldığını, tüm sorumluluğun sözleşme ile yükleniciye ait olduğunun mukavele altına alındığını beyan ederek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... vekili cevap dilekçesinde özetle; kazanın oluş şeklinin olay günü otopark inşaatının yan duvarları için kalıp hazırlanan sırada ahşap panellerin arada 25 cm kalacak şekilde birbirlerine sabitlendiğini bunların üzerinde simetri olacak şekilde delik açıldığını, deliklerden tij demiri denen demirlere geçirilerek birbirlerine sabitlenecekleri sırada bu demirlerin geçirilmesi esnasında karşı taraftaki akrabasının çaktığı demir geliyor mu diye gözünü kendi deliğe dayadığı ve bu sırada demirin gözüne girdiğini, 9 yıllık tecrübesi olan bir işçinin inşaat ile alakası olmayan bir olay nedeniyle basiretsiz davrandığını, meydana gelen kazanın davacı işçinin kusuru nedeniyle meydana geldiğini, olay günü davacının hemen Tokat Devlet Hastanesine götürüldüğünü, göz gibi önemli bir organa hemen müdahale edilmesi gerektiği ve ilgili hastanenin de bu yeterlilikte olduğunu ancak davacının hastaneden ayrılarak maluliyetinin artmasına sebebiyet verdiğini, ilk müdahalenin yapılmasına izin vermediğini böylece zararın artmasına sebebiyet verdiğini belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesi yukarıda tarih ve numarası belirtilen kararında özetle; "..1-Davalı ... Başkanlığı yönünden pasif husumet ehliyeti bulunmadığından davanın reddine,

2-Davalı ... bakımından davanın kısmen kabulüne,

1.289.407,01-TL maddi tazminat alacağının iş kazasının vuku bulduğu 09.05.2018 tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte davalı ...'den alınarak davacıya verilmesine,

95.000,00-TL manevi tazminat alacağının iş kazasının vuku bulduğu 09.05.2018 tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte davalı ...'den alınarak davacıya verilmesine,

3-Fazlaya ilişkin talebin reddine, ..." karar verilmiştir.

2-Davalı ... bakımından davanın kısmen kabulüne,

1.289.407,01-TL maddi tazminat alacağının iş kazasının vuku bulduğu 09.05.2018 tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte davalı ...'den alınarak davacıya verilmesine,

95.000,00-TL manevi tazminat alacağının iş kazasının vuku bulduğu 09.05.2018 tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte davalı ...'den alınarak davacıya verilmesine,

3-Fazlaya ilişkin talebin reddine, ..." karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili ve davalı ... vekillerinin istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararında; ".. 1-İlk Derece Mahkemesinin kararının yasal ve hukuksal gerekçeleri ile dayanağı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığından 6100 sayılı HMK'nın madde 353/1-b.1 hükmü gereğince davacı vekili ve davalı ... vekilinin istinaf başvurularının ayrı ayrı esastan reddine," karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; davalı ... üst işveren konumunda iken davalı ... yönünden husumet yokluğundan davanın reddine karar verilmesi kesinlikle yerinde olmadığı, dosya kapsamında müvekkil hakkında hesaplanan tazminat tutarı üzerinden %20'lik kusuru indirimi yapılmıştır. müvekkile atfedilen bu oranın kabulü mümkün olmadığı, müvekkil geçirmiş olduğu iş kazası neticesinde gözünü kaybettiği, ancak buna rağmen manevi tazminat istemimiz kısmen kabul edildiği, bu hususunda kabulü kesinlikle mümkün olmadığı beyanla temyiz kanun yoluna başvurmuştur.

Davalı ... vekili temyiz dilekçesinde özetle; kazanın oluşuna ilişkin en önemli yazılı belge olan bu tutanağa bilirkişiler tarafından raporlarda hiç yer verilmediği gibi Mahkeme tarafından da itibar edilmediği, tutanağa davacı tarafından itiraz edilmediği, bu tutanağa raporlarda ve Mahkeme kararında neden yer verildiği tarafımızdan anlaşılamadığı, bu nedenle de eksik inceleme söz konusu olduğu, Mahkeme ve bilirkişiler tarafından çiroz demirinin ne şekilde çakıldığı, o esnada davacının ve demiri çakan ...'ın ne yapmakta olduğu ve çok önemli bir nokta olarak davacının demir geliyor mu diye gözünü deliğe dayayıp dayamadığı araştırılması gerektiği, bu yönlü bir araştırma yapılmadan karar verilmesi savunma hakkımızın kısıtlanmasıdır, eksik inceleme olduğu, çünkü iddia olduğu üzere davacının gözünü demir gelecek bir deliğe dayaması halinde kusur oranının çok farklı olacağı tartışmasız olduğu, olayın oluş şekli aynılatılmadan, "çiroz demiri çaktığı esnada" kazanın meydana gelmesi gibi muğlak ifadelerle karar verilmesi mümkün olmadığından, kazanın meydana gelmesinde dahli olan ...'ın olayın meydana gelişine dair imzalı tutanağına hiç değinilmeden verilen karar hukuka aykırı olduğu, bu yönüyle Mahkeme kararının ortadan kaldırılmasını gerektiği beyanla temryiz kanun yoluna başvurmuştur.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, iş kazası sonucu maddi ve manevi tazminatın davalı taraftan tahsili istemine ilişkindir.

1-Davacı vekilinin hükmedilen manevi tazminat miktarlarına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362. maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366. maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352. maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 110. maddesi kapsamında dava yığılması (objektif dava birleşmesi) kapsamında her bir talebin ayrı bir dava olduğu ve ayrı ayrı hüküm ve sonuç doğuracağı açıktır.

Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibariyle yürürlükte bulunan kesinlik sınırının 378.290,00 TL olup hükmedilen tazminata yönelik temyizi kesinlik sınırı altında kaldığı anlaşılmakla temyiz itirazlarının miktardan reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Taraf vekillerinin maddi tazminata yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen kararın, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere ve özellikle, dosya kapsamında toplanan bilgi ve belgelere, delil ve ispat durumuna göre kusur belirlemesine dair kabulün dosya kapsamı ile dairemizce benimsenen ilkelere uygun olmasına, temyiz dilekçelerinde ileri sürülen nedenlerin istinaf sebepleri olarak da dermeyan edildiği ve Bölge Adliye Mahkemesi kararında gerekçesi açıklanarak itirazların karşılanmış olmasına göre ileri sürülen temyiz sebeplerinin kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiş olması karşısında temyiz edenlerin sıfatlarına, temyiz kapsam ve nedenlerine göre hükmün onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. KARAR

1.Davacı vekilinin hükmedilen manevi tazminata yönelik temyiz itirazlarının miktardan REDDİNE,

2.Taraf vekillerinin maddi tazminata yönelik tüm temyiz itirazlarının temyiz kapsam ve nedenleri gözetilerek reddiyle Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370. maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Temyiz yoluna başvuru harcı ve aşağıda yazılı temyiz harcının davacıdan alınmasına,

Aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz eden ilgili davalıya yükletilmesine,

3.Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

22.04.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12206, Karar No: 2013/9938, Tarih: 28.05.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/12206 E.  ,  2013/9938 K.**

**"İçtihat Metni"**

Suça sürüklenen çocuk ...'ın hırsızlık suçundan eylemine uyan TCK'nun 142/1-a, 31/3, 62/1, 51/1-3-6-7 maddeleri uyarınca Erteli 1 Yıl 1 Ay 10 Gün Hapis Cezası ile, suça sürüklenen çocuk ...'nın hırsızlık suçundan eylemine uyan TCK'nun 142/1-a, 31/2, 62/1, 50/1-a, 50/3, 52/2-4 maddeleri uyarınca 6.000 TL Adli Para Cezası ile, suça sürüklenen çocuk ...'ın işyeri dokunulmazlığını ihlal suçundan eylemine uyan TCK'nun 116/2, 119/1-c, 31/3, 62/1, 52/2-4 maddeleri uyarınca 4.000 TL Adli Para Cezası ile, suça sürüklenen çocuk ...'nın işyeri dokunulmazlığını ihlal suçundan eylemine uyan TCK'nun 116/2, 119/1-c, 31/2, 62/1, 52/2-4 maddeleri uyarınca 3.000 TL Adli Para Cezası ile, suça sürüklenen çocuk ...'ın mala zarar verme suçundan eylemine uyan TCK'nun 152/1-a, 31/3, 62/1, 50/3-1-a, 52/2-4 maddeleri uyarınca 4.000 TL Adli Para Cezası ile, suça sürüklenen çocuk ...'nın mala zarar verme suçundan eylemine uyan TCK'nun 152/1-a, 31/2, 62/1, 50/1-a, 50/3, 52/2-4 maddeleri uyarınca 3.000 TL Adli Para Cezası ile cezalandırılmalarına dair ... Asliye Ceza Mahkemesinin 21/04/2010 gün ve 2009/441 Esas, 2010/189 Karar sayılı karar aleyhine vaki temyiz istemi üzerine onama talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 27/11/2012 gün ve 2012-20450 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmiş, Dairemizin 02.04.2013 gün ve 2012/20450 Esas, 2013/6036 Karar sayılı kararıyla hükmün onamasına karar verilmiştir.

6352 sayılı Yargı Hizmetlerinin Etkinleştirilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına ve Basın Yoluyla İşlenen Suçlara İlişkin Dava ve Cezaların Ertelenmesi Hakkında Kanunun yürürlüğe girmesi üzerine anılan kanunun 99. maddesiyle değişik 5271 Sayılı CMK.nın 308.maddesi uyarınca Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından yapılan itiraz üzerine Dosya incelenerek gereği düşünüldü.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz dilekçesinde ileri sürülen düşünce yerinde görüldüğünden KABULÜNE,

Dairemizin 02.04.2013 gün ve 2012/20450 Esas, 2013/6036 Karar sayılı kararının suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkındaki mala zarar verme ve suça sürüklenen çocuk ... hakkındaki hırsızlık suçları yönünden KALDIRILMASINA,

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz

konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.