muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/8627, Karar No: 2010/14267, Tarih: 02.11.2010

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2010/8627 E.  ,  2010/14267 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Bilirkişi kurulunca münavebeye alınan kuru fasulyenin 2004 yılı itibarıyla sulu şartlarda dekar başına ortalama verim, kilogram başına ortalama toptan satış fiyatı ve dekar başına üretim giderinin İlçe Tarım Müdürlüğünden getirtilip dosya içerisine konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 02.11.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/6127, Karar No: 2024/1625, Tarih: 03.04.2024

**12. Ceza Dairesi         2023/6127 E.  ,  2024/1625 K.**

**"İçtihat Metni"**

K A N U N YA R A R I N A

B O Z M A

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/1042 E., 2022/1206 K.

SUÇ : Taksirle öldürme

İNCELEME KONUSU

KARAR : Durma kararı

KANUN YARARINA

BOZMA YOLUNA

BAŞVURAN: Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: İlgili kararın kanun yararına bozulması

Taksirle ölüme neden olma suçundan şüpheli ... hakkında yürütülen soruşturma evresi sonunda Söke Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 13/09/2019 tarihli kovuşturmaya yer olmadığına yönelik kararın Cumhuriyet Başsavcısı tarafından iade edilmesini müteakip, yeniden yapılan soruşturma evresi sonunda Söke Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 04/10/2019 tarihli kovuşturmaya yer olmadığına yönelik kararın Cumhuriyet Başsavcısı tarafından yeniden iade edilmesi üzerine, Söke Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 21/10/2019 tarihli iddianame ile açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildikten sonra kamu davası açılmasını gerektirecek yeterli şüphe elde edilmeden ve bu hususta Sulh Ceza Hâkimliğince bir karar verilmeden iddianame düzenlendiğinden bahisle Söke 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 05/03/2020 tarihli kamu davasının düşmesine dair kararın sanık tarafından istinaf edilmesi üzerine, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesinin 02/11/2021 tarihli bozma kararını takiben, yeniden yapılan yargılama sonucunda Söke 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 29/09/2022 tarihli kararıyla sanığın, TCK'nın 85/1, 62/1 ve CMK'nın 231. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına kararı verildiği, sanık müdafinin karara itiraz etmesi üzerine ilişkin Söke 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 29/09/2022 tarihli kararına karşı yapılan itirazın, Söke 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 21/10/2022 tarihli ve 2022/1065 değişik iş sayılı kararıyla mahkemece durma kararı verilmesi, dosyanın Söke Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesi, kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın taraflara tebliğ edilmesi, şayet karara itiraz edilmesi ve kararın Sulh Ceza Hakimliği tarafından kaldırılması halinde tekrar kamu davası açılması gerektiğinin de bildirilmesi gerektiği halde mahkemece yargılamaya devam edilerek hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilmesi gerekçesiyle kaldırılmasına karar verildiği, anılan bu karar sonrasında Söke 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 25.10.2022 tarihli 2022/1042 esas 2022/1206 karar sayılı kararı ile durma kararını kapsayan dosya incelendi.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 04/09/2023 tarihli ve 94660652-105-09-6929-2023-Kyb sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 02/10/2023 tarihli ve KYB-2023/95641 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 04/09/2023 tarihli ve 94660652-105-09-6929-2023-Kyb sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 02/10/2023 tarihli ve KYB-2023/95641 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 02/10/2023 tarihli ve KYB-2023/95641 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“...Dosya kapsamına göre; Cumhuriyet savcısı tarafından kovuşturmaya yer olmadığına dair karardan sonra, o yer Cumhuriyet Başsavcısı tarafından yeniden değerlendirilmek üzere iade edilmesini müteakip, ilgili Cumhuriyet savcısı tarafından iddianame düzenlendiği, her ne kadar Mahkemece daha önce verilen kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kesinleşmediği ve usûlüne uygun açılmış bir kamu davası bulunmadığından bahisle kamu davasının durmasına karar verilmiş ise de, yukarıda yapılan açıklamalar karşısında, görüldü işlemi sırasında Cumhuriyet Başsavcısının gerekçesi ile birlikte yeniden değerlendirmek üzere dosyayı iade yetkisinin bulunduğu, hukuk düzeninde var olacak evrakın Cumhuriyet Başsavcılığı adına düzenlenmiş olacağının gözetilmesi gerektiği, dolayısı ile ortada henüz tamamlanmış bir karardan söz edilemeyeceği gibi anılan kararın görüldü ve imza aşamasının bu şekilde kalması durumunda da taraflara tebliğe çıkarılmasının mümkün olmadığı, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 170/2. maddesinde yer alan, "Soruşturma evresi sonunda toplanan deliller, suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturuyorsa; Cumhuriyet savcısı, bir iddianame düzenler." hükmü uyarınca Cumhuriyet savcısının dava açmasının zorunlu olduğu ve suçun hukukî nitelendirilmesinin de Cumhuriyet savcısına ait olduğu, bu durumda Mahkemesince yargılamaya devam edilerek esas hakkında bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir."

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

Dosya içeriğine göre sanığın sevk ve idaresindeki otomobil ile mağdur idaresindeki elektrikli bisikletin çarpışması sonucu mağdurun öldüğü olayda, Söke Cumhuriyet Başsavcılığının 13.09.2019 tarihli kararıyla kovuşturmaya yer olmadığına karar verildiği, Başsavcı görüldüsünden dosyanın iade edildiği, 04.10.2019 tarihinde yeniden kovuşturmaya yer olmadığına karar verildiği, Başsavcı görüldü işleminden dosyanın yine iade edildiği, sanık hakkında 21.10.2019 tarihinde iddianame düzenlendiği,

Dosya içeriğine göre sanığın sevk ve idaresindeki otomobil ile mağdur idaresindeki elektrikli bisikletin çarpışması sonucu mağdurun öldüğü olayda, Söke Cumhuriyet Başsavcılığının 13.09.2019 tarihli kararıyla kovuşturmaya yer olmadığına karar verildiği, Başsavcı görüldüsünden dosyanın iade edildiği, 04.10.2019 tarihinde yeniden kovuşturmaya yer olmadığına karar verildiği, Başsavcı görüldü işleminden dosyanın yine iade edildiği, sanık hakkında 21.10.2019 tarihinde iddianame düzenlendiği,

Söke 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 05.03.2020 tarihli kararıyla; kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildikten sonra, kamu davasının açılmasını gerektirecek yeterli şüphe oluşturacak yeni delil elde edilmediği ve bu hususta Sulh Ceza Hakimliği'nce bir karar verilmediği, sanık hakkında kovuşturma şartı gerçekleşmediği gerekçesiyle düşme kararı verildiği, kararın istinaf edilmesi üzerine İzmir Bölge Adliye 19. Ceza Dairesinin; kovuşturmaya yer olmadığına dair kararların taraflara tebliğ edilip edilmediği, verilen kararlara itiraz edilip edilmediği ve kararların kesinleşip kesinleşmediğinin belirlenmesi ile kovuşturma şartının gerçekleşip gerçekleşmediğinin tartışılması ve sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiği gerekçesiyle kararın bozulmasına karar verdiği, bozma sonrası mahkemece kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın taraflara tebliğe çıkarılmadığı öğrenilerek sanığın TCK'nın 85/1, 62. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılması ve CMK'nın 231/5. Maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, sanığın karara itiraz etmesi üzerine Söke 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 2022/1065 Değişik iş sayılı kararı ile; Cumhuriyet Başsavcısının gözetim ve denetim yetkisi altında yapılacak işlemlerin kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın hukuken sonuç doğurmasına bir etkisinin olmayacağı, mahkemece durma kararı verilip dosyanın Söke Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilerek kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın taraflara tebliğ edilmesi gerektiği hususunun Cumhuriyet Başsavcılığına bildirilmesi, şayet karara itiraz edilmesi ve kararın sulh Ceza Hakimliği tarafından kaldırılması halinde tekrar mahkemelerine kamu davası açılması gerektiğinin de bildirilmesi gerektiği halde yargılamaya devam edilerek sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesi gerekçesiyle itirazın kabulüne karar vererek hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararı kaldırdığı, anılan karardan sonra Söke 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 25.10.2022 tarihli kararıyla atılı suç yönünden daha önce kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmiş olması sebebiyle kovuşturma şartı gerçekleşmediğinden durma kararı verilerek dosyanın Söke Cumhuriyet Başsavcılığına gönderildiği, kovuşturmaya yer olmadığına dair kararların şikayetçilere tebliği üzerine şikayetçilerin karara itirazını inceleyen Söke Sulh Ceza Hakimliğinin 2023/245 - 2023/246 Değişik iş sayılı kararları ile itirazın reddine karar verdiği anlaşılmıştır.

İncelenen dosyada, Söke 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 25.10.2022 tarihli durma kararının Kanun yararına bozulması talep edilmiş olup, anılan durma kararı sonrasında kovuşturmaya yer olamdığına dair kararlarının şikayetçilere tebliğ edildiği ve şikayetçilerin kovuşturmaya yer olmadığına dair karara itirazlarının Söke Sulh Ceza Hakimliğinin 2023/245 - 2023/246 Değişik iş sayılı kararları ile reddedildiği, dosyanın safahatı itibariyle Söke Sulh Ceza Hakimliğinin 2023/245 - 2023/246 Değişik iş sayılı kararları ile ilgili kanun yararına bozma isteminde bulunulup bulunulmayacağına ilişkin Adalet Bakanlığından görüş istenilmesine karar vermek gerekmiştir.

III. KARAR

Gerekçe bölümünde tespit edilen husus yönünden kanun yararına bozma isteminde bulunulup bulunulmayacağının takdiri için dava dosyasının, Adalet Bakanlığına sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

oy birliğiyle, 03.04.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9955, Karar No: 2015/5941, Tarih: 11.05.2015

**4. Hukuk Dairesi         2014/9955 E.  ,  2015/5941 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 11/11/2013 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 17/04/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA ve aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 11/05/2015 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Dava; kişilik haklarına saldırı nedenine dayalı menevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, davalı tarafça temyiz edilmiştir.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Dava konusu olayda; olayın oluşu, tarafların sıfatı davaya konu yazının tamamı gözetildiğinde hükmedilen manevi tazminat miktarı fazladır. Mahkemece daha alt düzeyde manevi tazminata hükmedilmesi gereğiyle kararın bozulması gerektiği düşüncesinde olduğumdan, çoğunluğun onama kararına katılmıyorum. 11/05/2015
Yargıtay — Esas No: 2012/6212, Karar No: 2012/17238, Tarih: 12.10.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/6212 E.  ,  2012/17238 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi(Şişli 2.Asliye Ceza Mahkemesi)

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek

HÜKÜM : Mahkumiyet

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; yüklenen “2001 ve 2002 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve sanıklar lehine olan 765 sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının; suçun işlendiği 31.12.2001 ve 31.12.2002 tarihlerinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiği gözetilmeden kamu davasının düşürülmesi yerine, sanıkların mahkumiyetlerine karar verilmesi, yasaya aykırı ve yüklenen “2003 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçu yönünden ise, suçun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının suçun işlendiği 31.12.2003 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, katılan vekili ve sanık ... müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeksizin hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1 yollamasıyla 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanık hakkında “2001, 2002 ve 2003 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek” suçlarından açılmış olan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı Yasanın 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK.nun 223/8. maddeleri gereğince istem gibi DÜŞÜRÜLMESİNE, 12.10.2012 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13952, Karar No: 2016/16532, Tarih: 06.06.2016

**22. Hukuk Dairesi         2016/13952 E.  ,  2016/16532 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı işyeri bünyesinde çalışırken kendisine yapılan geçersiz sebebe dayalı fesih bildirimi ile işten çıkarıldığını belirterek davalarının kabulü ile işe iadesine, boşta geçen sürelere ilişkin ücret alacağının ödenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının iş sözleşmesini işletmesel sebebe dayalı olarak geçerli sebeple feshedildiğini belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

Taraflar arasındaki uyuşmazlık iş sözleşmesinin feshinin geçerli sebebe dayanıp dayanmadığı konusu olup kanuni dayanak 4857 sayılı İş Kanunu’nun 18. ve devamı maddeleridir.

4857 sayılı Kanun’un 18. maddesine göre otuz veya daha fazla işçi çalıştıran işyerlerinde en az altı aylık kıdemi olan işçinin belirsiz süreli iş sözleşmesini fesheden işveren, işçinin yeterliliğinden veya davranışlarından ya da işletmenin, işyerinin veya işin gereklerinden kaynaklanan geçerli bir sebebe dayanmak zorundadır.

İşletmenin, işyerinin veya işin gereklerinden kaynaklanan sebepler; sürüm ve satış imkanlarının azalması, talep ve sipariş azalması, ... sıkıntısı, ülkede yaşanan ekonomik kriz, piyasada genel durgunluk, dış pazar kaybı, hammadde sıkıntısı gibi işin sürdürülmesini imkansız hale getiren işyeri dışından kaynaklanan sebeplerle yeni çalışma yöntemlerinin uygulanması, işyerinin daraltılması, yeni teknolojinin uygulanması, işyerinin bazı bölümlerinin kapatılması ve bazı iş türlerinin kaldırılması gibi işyeri içi sebeplerdir.

İşletmenin, işyerinin ve işin gereklerinden kaynaklanan sebeplerle sözleşmeyi feshetmek isteyen işverenin fesihten önce fazla çalışmaları kaldırmak, işçinin rızası ile çalışma süresini kısaltmak ve bunun için mümkün olduğu ölçüde esnek çalışma şekillerini geliştirmek, işi zamana yaymak, işçileri başka işlerde çalıştırmak, işçiyi yeniden eğiterek sorunu aşmak gibi varsa fesihten kaçınma imkanlarını kullanması, kısaca feshe son çare olarak bakması gerekir.

İşletmenin, işyerinin ve işin gereklerinden kaynaklanan sebeplerle sözleşmeyi feshetmek isteyen işverenin fesihten önce fazla çalışmaları kaldırmak, işçinin rızası ile çalışma süresini kısaltmak ve bunun için mümkün olduğu ölçüde esnek çalışma şekillerini geliştirmek, işi zamana yaymak, işçileri başka işlerde çalıştırmak, işçiyi yeniden eğiterek sorunu aşmak gibi varsa fesihten kaçınma imkanlarını kullanması, kısaca feshe son çare olarak bakması gerekir.

4857 sayılı Kanun’un 20. maddesinin ikinci fıkrasına göre feshin geçerli sebebe dayandığını ispat yükümlülüğü işverene aittir. İşçi, feshin başka bir sebebe dayandığını iddia ettiği takdirde, bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşveren ispat yükünü yerine getirirken, öncelikle feshin biçimsel şartlarına uyduğunu, daha sonra, içerik yönünden fesih sebeplerinin geçerli (veya haklı) olduğunu kanıtlayacaktır. Feshin işletme, işyeri ve işin gerekleri sebepleri ile yapıldığı ileri sürüldüğünde, öncelikle bu konuda işverenin işletmesel kararı aranmalı, bağlı işveren kararında iş görme ediminde ifayı engelleyen, bir başka anlatımla istihdamı engelleyen durum araştırılmalı, işletmesel karar ile istihdam fazlalığının meydana gelip gelmediği, işverenin bu kararı tutarlı şekilde uygulayıp uygulamadığı (tutarlılık denetimi), işverenin fesihte keyfi davranıp davranmadığı (keyfilik denetimi) ve işletmesel karar sonucu feshin kaçınılmaz olup olmadığı (ölçülülük denetimi) açıklığa kavuşturulmalıdır.

Somut olayda, davacının 12.04.2013-18.09.2014 tarihleri arasında davalı işverene ait otel işyerinde kat görevlisi olarak çalıştığı, davalı işverenlik tarafından yapılan fesih gerekçesinde alınan işletmesel karar kapsamında otelin kış sezonu kapanma kararının uygulanması sebebiyle kadro azaltılmasına gidilmesinin gösterildiği anlaşılmaktadır. Konuya ilişkin bilirkişi incelemesi yaptırılmışi ise de yapılan inceleme ve raştırma hüküm kurmaya yeterli değildir.

Mahkemece gerekli belgeler toplanarak, fesih bildirimi çerçevesinde davalı şirketin personel sayısı ve içeriğinde ne tür değişikliklerin yapıldığı, personel çıkarılması sonrası dönemde personel sayısında ne tür hareketler olduğu, ilerleyen dönemde işletmesel kararın tutarlı uygulanmanıp uygulanmadığı, yeni işçi alımı olup olmadığı, fesih tarihi ve sonrası ... kayıtlarının da dosya arasına alınması suretiyle ayrı ayrı saptanması, alınan işletmesel kararın tutarlı şekilde uygulanıp uygulanmadığı ve feshin son çare olması ilkesinin gözetilip gözetilmediği, bu bağlamda fesihten sonra işyerine davacı ile aynı nitelikte işçi alınıp alınmadığının belirlenmesi, özellikle fesih tarihinde davacıya başka bir görevlendirmenin yapılabilir olup olmadığı ve aynı tarihte davacının görevlendirilebileceği boş kadronun bulunup bulunmadığı yönlerinden gerekirse yeniden uzman bilirkişi raporu alınması ve sonucuna göre tüm dosya içeriği ile birlikte değerlendirilerek bir karar verilmesi gerekir.

Sonuç:

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 06.06.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/20117, Karar No: 2024/1440, Tarih: 08.02.2024

**4. Ceza Dairesi         2021/20117 E.  ,  2024/1440 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/414 E., 2016/195 K.

SUÇLAR : Hakaret, tehdit, kasten yaralama, trafik güvenliğini tehlikeye sokma

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Düzeltilerek onama

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İnegöl Cumhuriyet Başsavcılığının 15.07.2015 tarih ve 2015/1710 esas sayılı iddianamesiyle sanık hakkında görevi yaptırmamak için direnme, hakaret ve trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçlarından kamu davası açılmıştır.

2. Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararıyla; sanık hakkında mağdur İ.T.'ye yönelik tehdit suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 106 ncı maddesinin birinci fıkrasının ilk cümlesi, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ile 53 üncü ve 58 inci maddeleri uyarınca 5 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve verilen cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

3. Sanık hakkında trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 179 uncu maddesinin ikinci ve üçüncü fıkraları, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ile 53 üncü ve 58 inci maddeleri uyarınca 2 ay 15 gün hapis cezasıyla cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve verilen cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

4. Sanık hakkında mağdur M.Ç.'ye yönelik kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası ile üçüncü fıkrasının (c) bendi, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ile 53 üncü ve 58 inci maddeleri uyarınca 5 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve verilen cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

5. Sanık hakkında hakaret suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 125 inci maddesinin birinci fıkrası ile dördüncü fıkrası, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası ile ikinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ile 53 üncü ve 58 inci maddeleri uyarınca 1 yıl 5 ay 15 gün hapis cezasıyla cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve verilen cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.