muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/3472, Karar No: 2011/2379, Tarih: 22.02.2011

**4. Hukuk Dairesi         2010/3472 E.  ,  2011/2379 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... Medya Ajans Mat. Tic. Ltd. Şti. ve diğerleri aleyhine 11/09/2009 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 29/12/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava yayın yoluyla kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir. Davacı Demokrat Gebze Gazetesi'nin 08/09/2009 ve 09/08/2009 tarihli sayılarında yayınlanan haberlerden dolayı manevi tazminat talep etmiştir.

Basın özgürlüğü, Anayasanın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Yasasının 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durum da halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır. Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasanın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanununun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasanın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanununun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

Dava konusu Demokrat Gebze Gazetesi'nin 08/09/2009 ve 09/09/2009 tarihli sayılarında davacı İlçe Kaymakamı tarafından resmi kurum ve Ticaret Odalarına yazılan yazıda ayrılmış oldukları İlçe Ticaret Odasındaki kayıtların İl Ticaret Odasına taşınmasının daha uygun olacağı önerisinde bulunulmuş, yerel gazetede bu durum ile ilgili yorum ve eleştiri yapılmış, davacının görev sınırlarının dışına çıktığı anlatılmıştır.

İlçe gündeminde yer olan bir konuda basının görüş ve düşünce açıklamasında hukuka aykırı bir yön yoktur. Dava konusu yayınlar bir bütün olarak değerlendirildiğinde; haberde yer alan sözlerin anlatılmak istenen amaca uygun olduğu, özle biçim dengesinin bozulmadığı, yayınlar olay tarihinde beliren duruma uygun olup genel anlamda eleştiri sınırları içerisinde kaldığından hukuka uygun olduğu sonucuna varılmaktadır.

Yerel mahkemece açıklanan olgular gözetilerek istemin tümden reddedilmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçeyle davalı yanın manevi tazminat ile sorumlu tutulmuş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 07/03/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/3767, Karar No: 2022/11531, Tarih: 29.09.2022

**10. Hukuk Dairesi         2022/3767 E.  ,  2022/11531 K.**

**"İçtihat Metni"**

İlk Derece

Mahkemesi : Denizli 4. İş Mahkemesi

Dava prim, işsizlik ve damga vergisinden kaynaklanan Kurum alacağının gecikme zammı ile tahsili istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince hükümde belirtilen gerekçelerle davanın reddine dair dair verilen karara karşı davacı Kurum vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesince verilen kararın davacı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

I-İSTEM:

Davacı Kurum, davalı ihale makamı ... Belediyesi tarafından müteahhit firma ... İnşaat Turizm San. ve Tic. Ltd. Şti.'ne "... Belediyesi ... Sosyal Tesisleri Yapımı" işinin ihale edildiğini, ihale konusu iş nedeniyle Kurum kayıtlarında tescilli işyeri dosyasından prim, işsizlik ve damga vergisi aslı ve gecikme zammı olarak toplam 170.546,12 TL borcun bulunduğunu borcun ödenmesi için ihale kapsamında müteahhit firma tarafından verilen kesin ve geçici teminat mektuplarının nakde çevrilerek Kurum hesabına yatırılmasının talep edildiğini ancak ... Belediyesi tarafından herhangi bir ödeme yapılmadığını ve ihale sözleşmesinin feshedilerek teminatların gelir kaydedildiğinin bildirildiğini belirterek, Kurum alacağı 115.481,68 TL asıl ve 11.12.2020 tarihi itibariyle hesaplanan gecikme zammı olmak üzere toplam 170.546,12 TL’ nin asıl alacağa dava tarihten itibaren işleyecek gecikme zammı ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II-CEVAP

Davalı ..., paraya çevrilen kesin ve geçici teminat bedelleri nedeniyle borçlu olmadığını, sosyal tesislerin yapım ihalesini alan işverenin, ihaleli işi tamamlamasının söz konusu olmadığını, sözleşmeye aykırı davaranması nedeniyle iş bitmeden sözleşme gereği teminatların paraya çevrildiğini, buna rağmen Belediyeye ait borçları kapanmadığından bakiye alacak için icra takibi açıldığını, iş tamamlansaydı ilişiksizlik belgesi görülmeden teminatların paraya çevrilmeyeceğini beyanla davanın reddini istedi.

III-İLK DERECE MAHKEME KARARI

Mahkemesince “...Davanın reddine,...” karar verilmiştir.

IV-BAM KARARI

Bölge Adliye Mahkemesince, “...Davacı vekilinin istinaf başvurusunun HMK'nın 353/1-b-1 maddesi gereğince esastan reddine, ...” karar verilmiştir.

V-TEMYİZ KANUN YOLUNA BAŞVURU VE NEDENLERİ

Davacı vekili, kesin ve geçici teminat bedellerinin SGK ya sorulmadan, ihaleyi alan şirketin prim borcunun olup olmadığı bilgisi alınmadan paraya çevrilerek davalı ... lehine gelir kaydedilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğunu beyanla kararın bozulmasını istedi.

V-İLGİLİ HUKUK KURALLARI VE İNCELEME:

Bölge Adliye Mahkemesince, “...Davacı vekilinin istinaf başvurusunun HMK'nın 353/1-b-1 maddesi gereğince esastan reddine, ...” karar verilmiştir.

V-TEMYİZ KANUN YOLUNA BAŞVURU VE NEDENLERİ

Davacı vekili, kesin ve geçici teminat bedellerinin SGK ya sorulmadan, ihaleyi alan şirketin prim borcunun olup olmadığı bilgisi alınmadan paraya çevrilerek davalı ... lehine gelir kaydedilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğunu beyanla kararın bozulmasını istedi.

V-İLGİLİ HUKUK KURALLARI VE İNCELEME:

Davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Yasanın “Prim ve idari para cezası borçlarının hakedişlerden mahsubu, ödenmesi ve ilişiksizlik belgesinin aranması” başlıklı 90/2. maddesi “İşverenlerin hakedişleri, Kuruma idari para cezası, prim ve prime ilişkin borçlarının olmaması kaydıyla ödenir. Kesin teminatları ise ihale konusu işle ilgili olarak Kuruma borçlarının bulunmadığının tespit edilmesinden sonra iade edilir. İşverenlerin, kamu idareleri ile döner sermayeli kuruluşlar, bankalar ve kanunla kurulan kurum ve kuruluşlar nezdindeki her çeşit alacak, teminat ve hakedişleri üzerinde işçi ücreti alacakları hariç olmak üzere yapılacak her türlü devir, temlik ve el değiştirme, Kurum alacaklarını karşılayacak kısım ayrıldıktan sonra, kalan kısım üzerinde hüküm ifade eder.” düzenlemesi şeklindedir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; ihale makamı ... Belediye Başkanlığının "... Sosyal Tesisleri Yapımı" işini dava dışı ... İnş Tur. San. Tic. Ltd.Şti.' ne vererek 24.11.2017 tarihinde ihale sözleşmesini imzaladığı, davalı Belediyenin sözleşme koşullarına uygun şekilde, süresinde, işini bitmemesi nedeniyle ihale sözleşmesini 16.9.2019 tarihinde feshettiği, ... Bankasından 19.9.2019 tarihinde, lehine düzenlenen 4 adet kesin ve ek teminat mektuplarının nakde çevrilerek 1 gün içinde hesabına yatırılmasını istemesi üzerine 20.9.2019 tarihinde teminat mektuplarının nakde çevrildiği, şirketin borçlarının karşılanmayan kısmı için 20.9.2019 faiz başlangıçlı 1.654.299,19 TL için 2.1.2020 tarihinde ilamsız icra takibi açıldığı, davacı SGK'nun 3.10.2019 günü Belediyeye tebliğini yaptığı yazısında, şirketin söz konusu ihaleli iş nedeniyle 28.11.2017 tarihi itibariyle kanun kapsamına alınan 1152629 numaralı "... Sosyal Tesisleri Yapım İşi" işyeri dosyasından 115481,68 TL asıl 11.12.2020 tarihi itibariyle hesaplanmış gecikme zammı olmak üzere toplam 170.546,12 TL prim, işsizlik ve damga vergisinden kaynaklanan Kurum alacağının kesin teminat mektubunun nakde çevrilerek Kuruma ödenmesini istediği, davalı Belediyenin 15.10.2019 tarihli yazısı ile sözleşmenin 16.9.2019 tarihinde feshedildiğini, ihaleli işin bitmeden sözleşmenin son bulduğunu, sözleşme gereği kesin ve ek teminat mektuplarının nakde çevrilerek gelir kaydedildiğini, miktarın Belediye alacağını karşılamadığından şirket aleyhine icra takibi yapıldığını, SGK 'ya gönderilecek meblağ bulunmadığını bildirmesi üzerine eldeki davanın açıldığı, Mahkemece davanın reddedildiği anlaşılmaktadır.

Mahkemece, yukarıda belirtilen yasal düzenleme kapsamında ihalesi feshedilen işverenin davalı Kurumda bulunan tescilli ihale konusu işe ve işyerine ait prim borcunun bulunup bulunmadığı sorulmaksızın ve dolaysıyla 90/2. madde kapsamında bir irdeleme yapılarak varılacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesinin istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararının kaldırılarak İlk Derece Mahkemesince verilen hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Dairesi kararının HMK’nın 373/1 maddesi gereği kaldırılarak temyiz edilen ilk derece mahkemesi hükmünün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine, dosyanın kararı veren İlk derece Mahkemesine gönderilmesine 29.9.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/7751, Karar No: 2010/7355, Tarih: 07.10.2010

**5. Ceza Dairesi         2006/7751 E.  ,  2010/7355 K.**

**"İçtihat Metni"**

Irza geçme ve zorla kaçırıp alıkoyma suçlarından sanık ... ile ırza geçme, reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma ve zorla kaçırıp alıkoyma suçlarından sanık ...'in yapılan yargılanmaları sonunda; sanıkların eylemlerinin reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma ve reşit olmayan kimseyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma suçlarını oluşturduğunun kabulü ile mahkümiyetlerine dair, Zile Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 14.11.2005 gün ve 2005/97 Esas, 2005/166 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtay’ca incelenmesi sanık ... ile sanıklar müdafiileri tarafından istenilmiş olduğundan, dava evrakı Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

14.11.2005 olan karar tarihinin karar başlığında 19.10.2005 şeklinde gösterilmesi mahallinde düzeltilebilir yazım hatası olarak kabul edilmiştir.

Sanıklar haklarında reşit olmayan kimseyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma suçlarından verilen hükümlerin temyizen incelenmesinde;

Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun Dairemizce de benimsenen 11/03/2008 gün ve 2007/253 Esas, 2008/82 sayılı kararında da açıklandığı üzere; 5237 sayılı TCK.nun 26/2. maddesinin "kişinin üzerinde mutlak surette tasarruf edebileceği bir hakkına ilişkin olmak üzere, açıkladığı rızası çerçevesinde işlenen fiilden dolayı kimseye ceza verilmez" hükmü karşısında; 15 yaşını bitirmiş olan mağdureyi rızasıyla kaçırıp alıkoyan sanıkların aynı Yasanın 109. maddesi anlamında hukuka aykırı bir davranışlarından söz edilemeyeceği, rızanın fiilleri hukuka uygun hale getirdiği ve TCK.nun 7/1. madde dikkate alınarak sanıkların kaçırıp alıkoyma suçlarından beraetlerine karar verilmesi gerektiğinin nazara alınmaması,

Sanıklar haklarında reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçlarından verilen hükümlerin temyizen incelenmesine gelince;

Sanıklar haklarında reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçlarından verilen hükümlerin temyizen incelenmesine gelince;

Oluşa ve tüm dosya içeriğine göre sanıklar Mahmut ve ...'nın reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçlarını işledikleri sabit ise de; eylemlerinin 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 104/2. maddesine uyduğu, ancak hükümlerden sonra Anayasa Mahkemesi'nin 23/11/2005 günlü 2005/103-89 sayılı kararı ile 5237 sayılı Yasanın 104/2. maddesinin iptal edilmesi nedeniyle, aynı Yasanın 104. maddesinin 1. fıkrası kapsamında yer aldığı, 5237 sayılı TCK.nun 104. maddesinde belirtilen reşit olmayanla cinsel ilişki suçunun takibinin şikayete bağlı olduğu, 5560 sayılı Yasayla değişik CMK.nun 253/3. maddesinde cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda uzlaşma yoluna gidilemeyeceği belirtilmiş ise de, atılı suçların aleyhe düzenleme getiren bu değişiklikten önce işlendiği ve 5237 sayılı Yasanın 7/2. maddesi de nazara alındığında uzlaşma hükümlerinin uygulanması gerektiği anlaşılmakla; öncelikle 5271 sayılı CMK.nun 253 ve 254. maddelerine göre uzlaşma girişiminde bulunulması, sonuçsuz kalması halinde lehe yasa ve müktesep hak hükümleri gözetilerek tekerrüre esas sabıkası bulunmayan sanık ... hakkında hükümden sonra 08/02/2008 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren ve TCK.nun 7/2. maddesi uyarınca sanık yararına olan 5728 sayılı Kanunun 562. maddesinin 1. fıkrası ile değişik CMK.nun 231/5. maddesinde hapis cezası için öngörülen sınırın 2 yıla çıkarılması ve anılan maddenin 2. fıkrası ile de 231/14. maddesindeki soruşturulması ve kovuşturulması şikayete bağlı suç olma koşulunun kaldırılması karşısında, bu maddenin 6. fıkrasına 25.07.2010 tarihinde yürürlüğe giren 6008 sayılı Yasanın 7. maddesi ile eklenen cümle de gözetilerek; mahkemece hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağının karar yerinde tartışılması lüzumu,

Kabule göre de;

29.12.2004 günlü Resmi Gazetede yayımlanan 5275 sayılı Yasanın 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 122. maddesi ile 647 sayılı Cezaların İnfazı Hakkındaki Kanun yürürlükten kaldırılmış olduğu halde, sanıklardan Mahmut hakkında gecikme zammı uygulanmasına karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık ... ile sanıklar müdafiilerin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 07.10.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3481, Karar No: 2015/14753, Tarih: 24.06.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/3481 E.  ,  2015/14753 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Siirt 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 11/03/2014

NUMARASI : 2013/983-2014/313

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

1-Değerlendirmede esas alınan 3 yaş nar fidanları ile 25-30 yaş nar ağacı İl Tarım ve Hayvancılık Müdürlüğünden 2013 yılına ait TL/adet bedellerinin getirtilerek,

2)Bedellerine hükmedilen taşınmaz üzerindeki nar ağaç ve fidanlarının fotoğrafları da dosya içerisine eklendikten sonra,

Birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 24.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2428, Karar No: 2025/214, Tarih: 13.01.2025

**3. Hukuk Dairesi         2024/2428 E.  ,  2025/214 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/436 E., 2024/200 K.

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen kurum işleminin iptali-menfi tespit davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 373 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca; Yargıtayın bozma kararı üzerine İlk Derece Mahkemesince bozmaya uygun olarak karar verilmesi halinde, bu karara karşı temyiz yoluna başvurulabilir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak verilen karar, 6100 sayılı Kanun’un 362 nci maddesinde öngörülen kesinlik sınırına tabidir.

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Kanun'un 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre, İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak verilen kararda, reddedilen ve ve temyize konu edilen toplam miktar 109.256,00 TL olup, karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 378.290,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davacı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Peşin alınan temyiz harcının istek hâlinde temyiz edene iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

13.01.2025 tarihinde oy çokluğu ile verildi.

(Muhalif)

KARŞI OY

1. Dava, davalı kurum tarafından uygulanan cezai işlemin iptali ve menfi tespit talebine ilişkindir.

2. İlk Derece Mahkemesince daha önce davanın reddine yönelik verilen kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından esastan ret kararı verilmiş, bu karar Dairemizce davacı lehine bozularak dosya İlk Derece Mahkemesine gönderilmiştir.

3. İlk Derece Mahkemesi tarafından yeniden yapılan yargılama sonucunda yine davanın reddine karar verilmiş, davacı tarafın kararı temyizi üzerine dosya kanun yolu incelemesi için doğrudan Dairemize gönderilmiştir.

2. İlk Derece Mahkemesince daha önce davanın reddine yönelik verilen kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından esastan ret kararı verilmiş, bu karar Dairemizce davacı lehine bozularak dosya İlk Derece Mahkemesine gönderilmiştir.

3. İlk Derece Mahkemesi tarafından yeniden yapılan yargılama sonucunda yine davanın reddine karar verilmiş, davacı tarafın kararı temyizi üzerine dosya kanun yolu incelemesi için doğrudan Dairemize gönderilmiştir.

4. Hukuk ve adalet anlayışında yaşanan gelişmelere orantılı olarak 1982 Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 36. maddesinde “Adil yargılanma hakkı” temel insan hakları arasında sayılmıştır. Adil yargılanma ilkesi kapsamındaki haklardan biri de, “Mahkemeye Erişim Hakkı” dır. Diğer bir anlatımla, “mahkemeye erişim hakkı” adil yargılanma hakkının en temel unsurlarından birisidir. Mahkemeye erişim hakkı şüphesiz yüksek mahkemeye ulaşma hakkını da kapsar (AYM 23.10.2019 T. ve 2016/73086 BB no’lu). Mahkemeye ulaşmayı aşırı derecede zorlaştıran ya da imkânsız hale getiren uygulamalar mahkemeye erişim hakkını ihlal edebilir (Osman Çelik, Adil Yargılanma Hakkı Rehberi, Anayasa Mahkemesi Yayınları, s.31 vd.). Bu bağlamda mahkemeye erişim konusunda yasalarda yoruma açık bir hüküm bulunması halinde, adil yargılanma hakkını mümkün kılan yorum tercih edilmelidir.

5. 6100 S. HMK'nın 341. maddesinde hangi nitelikteki İlk Derece Mahkemesi kararlarına karşı kanun yolunun açık olduğu düzenlenmiş olup, buna göre kararın verildiği 2024 yılı itibariyle miktar veya değeri 28.250,00 TL ve üzerindeki malvarlığı davalarında verilen kararlar yönünden KANUN YOLU AÇIK tutulmuştur.

6. Oysa, kanun koyucu 3 hakimli bölge adliye mahkemelerinin kararlarına yönelik kanun yolu bakımından, bu mahkemelerin kanun yolu alt denetim yetki ve sıfatını haiz mahkemelerden olması sebebiyle HMK’nın 362/1-a maddesinde kesinlik sınırı çok daha yüksek tutulmuştur.

7. Somut olayda olduğu gibi, HMK 341/1-a maddesindeki parasal sınırlar yerine, Daire çoğunluğu tarafından, kanun koyucunun HMK 362/1-a maddesi uyarınca ancak bölge adliye mahkemeleri açısından uygun gördüğü kanun yolu parasal sınırının, HMK’nın 374/3 maddesi uyarınca doğrudan temyize tabi ilk derece mahkemeleri kararları yönünden de uygulanmasını adil yargılanma ilkesi ile hukuki güvenlik ilkelerine aykırı olarak gördüğümden, çoğunluk kararını isabetli bulmuyorum. 13.01.2025