muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/4929, Karar No: 2022/1974, Tarih: 08.03.2022

davacı tarafından davalılar ... Turizm Otomotiv AŞ., ... ve ...,... aleyhine açılan alacak davasının kabulüne 145.000 TL'nin, davalı ... AŞ 45.000 TL'sinden, davalı ... ... 100.000 TL'sinden sorumlu olmak üzere, dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalılardan müteselsilen tahsiline karar verilmiş; karar, davacı ve davalılardan ..., ..., ... tarafından temyiz edilmiştir.

1-İstinaf incelemesi sonucunda verilen karar, davalı ... vasisine 19/04/2021 tarihinde tebliğ edilmiş, temyiz dilekçesi ise HMK’nın 361. maddesinde öngörülen iki haftalık yasal süre geçirildikten sonra 28/05/2021 tarihinde verilmiştir. HMK'nın 366. maddesi atfıyla aynı Kanunun 352. maddesi uyarınca, süresinden sonra yapılan temyiz istemleri hakkında Yargıtay tarafından temyiz isteminin reddine karar verilebilir.

Yukarıda açıklanan nedenle, davalının temyiz talebinin süre yönünden reddine karar vermek gerekmiştir.

2- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre; davalı ... ...’nın tüm, davacının sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

3- Davacı tarafın davalı ... AŞ’ye yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;

Uyuşmazlığın çözümü için öncelikle davalı ... ile davalı ...., arasındaki hukuki ilişkinin irdelenmesinde fayda bulunmaktadır.

Bilindiği gibi, Türk Borçlar Kanunu'nun 502 nci maddesi ile tanımı yapılan vekalet ilişkisi, aynı Kanun'un 503 üncü maddesinde belirtildiği şekilde kurulur. Bu suretle kurulan ilişkinin hüküm ve şümulü Kanun'un 504-511 nci maddeleriyle düzenlenmiştir.

Bu düzenlemeler incelendiğinde görüleceği gibi, anılan hükümler tamamen vekil eden ile vekil arasındaki vekalet bağının kuruluşu kapsamı ve neticeleri ile ilgilidir. Diğer bir anlatımla öğreti ve uygulamada iç temsil olarak da nitelendirilen vekil-vekileden arasındaki ilişkiler belirtilen yasal düzenlemelerin konusunu oluşturmaktadır.

Gerçekten vekillik, vekil ile vekileden arasında bir iç ilişkiden ibarettir. Aralarında bir borç ilişkisi meydana gelir. Hak ve borçlar vekil ile vekil edeni ilgilendirir. Vekillik sözleşmesine dayanan temsil ise etkisini dış ilişkide gösterir.

Vekil, vekil edenle yaptığı sözleşme uyarınca üçüncü bir kişi ile hukuki ilişki kurduğu takdirde, bu kez dış temsil ilişkisinin söz konusu olacağı ve ortaya çıkan çekişmeler bakımından Türk Borçlar Kanunu(nun temsile dair 40 ve takip eden maddeleri dikkate alınmak suretiyle çözüm yollarının aranacağı kuşkusuzdur.

Vekalet, temsil edilenle (vekil eden) üçüncü kişi arasında bir hukuksal ilişki kurulmasını sağlar. Somut olayda, davalı şirket noterde düzenlenen satış yetkisini içeren vekaletname vererek bu suretle vekilin bu konudaki temsil yetkisini üçüncü kişilere (satış akdine taraf olan) bildirmiş olmaktadır. Bu aşamada Türk Borçlar Kanunu'nun 42. maddesinin üçüncü fıkrasının uygulama alanının ortaya çıkacağı tartışmasızdır.

Vekalet, temsil edilenle (vekil eden) üçüncü kişi arasında bir hukuksal ilişki kurulmasını sağlar. Somut olayda, davalı şirket noterde düzenlenen satış yetkisini içeren vekaletname vererek bu suretle vekilin bu konudaki temsil yetkisini üçüncü kişilere (satış akdine taraf olan) bildirmiş olmaktadır. Bu aşamada Türk Borçlar Kanunu'nun 42. maddesinin üçüncü fıkrasının uygulama alanının ortaya çıkacağı tartışmasızdır.

Temsil edilen, üçüncü kişilere temsil yetkisinin verildiğini bildirmesine rağmen, bu yetkinin daraltıldığını ya da kaldırıldığını bildirmemişse temsilci, yetkisinin sona erdiğini bilerek hareket etmiş olsa bile, o şahısla yapacağı sözleşmeden doğan hak ve borçlar temsil olunanın hukuk alanında doğar ve onu bağlar. Böyle bir düzenleme ile yasa koyucunun amacının, üçüncü şahısların hukukunu korumak olduğu tartışmadan uzaktır.

Bu bağlamda temsil edilen kimse, temsil yetkisinin kaldırıldığını üçüncü kişiye bildirmiş ise, bunu ona karşı ileri sürebilme hakkına sahip olacaktır. Bunun yanında üçüncü kişi, temsil edilenden bir bildirim almamakla birlikte, yetkinin son bulduğunu başka bir suretle öğrendiği takdirde de Türk Borçlar Kanunu'nun 42. maddesinin koruyuculuğundan yararlanamayacaktır.

Üçüncü kişi, vekil ile çıkar ve işbirliği içerisinde ise veya kötü niyetli olup vekilin vekalet görevini kötüye kullandığını biliyor veya bilmesi gerekiyorsa vekil edenin sözleşme ile bağlı sayılmaması, Türk Medeni Kanunu'nun 2 nci maddesinde yazılı dürüstlük kuralının doğal bir sonucu olarak kabul edilmelidir. Söz konusu yasa maddesi emredici nitelik taşıdığından, hakim tarafından kendiliğinden (resen) göz önünde tutulması zorunludur. Aksine düşünce kötü niyeti teşvik etmek, en azından ona göz yummak olur. Oysa, bütün çağdaş hukuk sistemlerinde kötü niyet korunmamış, daima mahkum edilmiştir. Nitekim uygulama ve bilimsel görüşler bu yönde gelişmiş ve kararlılık kazanmıştır.

Dosya kapsamından; dava konusu taşınmazın tapuda davalı .... adına kayıtlı olduğu, davalı şirket tarafından Bakırköy ... Noterliğince düzenlenen 23/06/2015 tarihli ve 12905 yevmiye nolu, taşınmaz satış yetkisini de içeren, vekaletname ile diğer davalı ...’yı vekil tayin ettiği, davalı şirketin vekili olarak hareket eden ... ile davacı arasında imzalanan 23/07/2015 tarihli harici taşınmaz satım sözleşmesi ile dava konusu taşınmazın 145.000 TL bedelle 25/06/2015 tarihine kadar davacı tarafa satımının taahhüt edildiği, satış bedelinin peşin olarak tahsil edildiğinin sözleşmede belirtildiği, davacı tarafından aynı tarihte satış bedelinin 45.000 TL’sinin davalı ... hesabına (dava konusu taşınmaz satış bedeline yönelik açıklamalı), 100.000 TL’sini nise yine açıklamalı olarak ...’nın belirtmiş olduğu diğer davalı ... ... hesabına havale edildiği, teslim alan olarak banka dekontlarına davalı ...’ın imza attığı, bu işlemler sonrası davalı şirket tarafından 31/07/2015 tarihinde davalı ...’nın vekillikten azledildiği görülmektedir.

Eldeki davada davacı, davalı şirket tarafından verilen vekaletnameye istinaden diğer davalı ... (vekil sıfatıyla) ile satış sözleşmesi yapıldığını, davalı ...’nın kendi adına değil şirket adına sözleşmeyi imzaladığı için taşınmaz bedeli olarak ödenen bedelin tamamından davalı şirketin müteselsilen sorumlu olduğu ileri sürmüş; davalı şirket ise, davalı ...’ın 31/07/2015 tarihinde azledilmiş olması nedeniyle yetkisiz olduğunu; şirket adına yapılmış bir havale ve dava konusu paralara ilişkin bir kayıt olmaması nedeniyle şirketin sorumluluğu cihetine gidilemeyeceği yönünde savunmada bulunmuştur.

Tüm bu maddi ve hukuki durum birlikte değerlendirildiğinde; azil tarihi öncesi vekil/davalı ... tarafından, 23/07/2015 tarihli dava konusu satış sözleşmesi ile vekaleten, davalı şirket adına tapuda kayıtlı bulunan taşınmazın davacıya satışı vaad edilmiş, davacı ise sözleşme ile kararlaştırılan ödemeleri davalı şirket vekili olan ...'ya ödemiştir, eş söyleyişle satış bedelleri davalı şirket adına tahsil edilmiştir. Bu durumda, davalı şirket, davacı tarafından yapılan ödemeler nedeniyle oluşan alacağını her zaman vekili olan davalı ...'dan isteyebilir. Kaldı ki, davacının, kötü niyetli olup vekilin vekalet görevini kötüye kullandığını biliyor veya bilmesi gerektiğine yönelik bir iddia da ileri sürülmemiştir.

Hal böyle olunca bölge adliye mahkemesince; davalı ...’nın dava konusu satış bedelini davalı şirket adına tahsil ettiği gözetilerek, talep edilen alacağın tamamından, temsil edilen sıfatıyla ... Turizm Otomotiv A.Ş.’nin ve vekil sıfatıyla ...’nın müteselsilen sorumlu olduklarına karar verilmesi gerekirken, yanılgılı gerekçe ile yazılı şekilde karar verilmesi, usul ve kanuna aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle ... vekilinin temyiz dilekçesinin süre yönünden reddine; ikinci bentte açıklanan nedenlerle davalı ... ...’nın tüm, davacının sair temyiz itirazlarının reddine; üçüncü bentte açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın HMK'nın 371 inci maddesi uyarınca davacı yararına BOZULMASINA, 3.815 TL Yargıtay duruşması vekalet ücretinin davalı ... ...'dan alınıp davacıya verilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz eden davalı ... ve davacıya iadesine, 6.771,70 TL bakiye temyiz harcının temyiz eden davalı ... ...'ya yükletilmesine, HMK'nın 373 üncü maddesinin ikinci fıkrası uyarınca yeniden esas hakkında karar verilmek üzere dosyanın kararı veren bölge adliye mahkemesine gönderilmesine, 08/03/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14959, Karar No: 2015/22821, Tarih: 02.12.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/14959 E.  ,  2015/22821 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Merzifon Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 30/05/2014

NUMARASI : 2013/281-2014/420

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki,

Kamulaştırmasız el atma davalarında Kamulaştırma Kanununun değer biçmeye ilişkin hükümleri kıyasen uygulanır. Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesi uyarınca, arsalara değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan satışlara göre bedel biçilmesi gerekir. Bu itibarla, emsal satışların değerlendirme tarihlerindeki karşılıklarının fiyat artış endekslerinin uygulanması suretiyle tespiti, bundan sonra emsal ile dava konusu taşınmazın eksik ve üstün yönlerinin neler olduğu ve oranları açıklanmak suretiyle dava konusu taşınmaza değer biçilmesi gerekir.

Hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda emsal alınan taşınmazlar başka mahalleden olduğu gibi değerlendirmeye esas alınan emsallerin ortalamasının alınması ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların tüm özellikleri karşılaştırılıp üstün ve eksik yönleri açıkça belirtilmeden soyut ifadelerle bedel belirlenmiş olması nedenleriyle bu rapora göre hüküm kurulması mümkün değildir.

Bu durumda; taraflara dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi, dava konusu taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu ./..

Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenle H.U.M.K'nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 02/12/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1650, Karar No: 2020/4531, Tarih: 23.12.2020

**23. Hukuk Dairesi         2018/1650 E.  ,  2020/4531 K.**

**"İçtihat Metni"**

İnegöl 1. Asliye Hukuk Mahkemesi ( Ticaret Mahkemesi sıfatıyla)

Taraflar arasındaki iflas davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın esastan reddine yönelik verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davacı şirketin borca batık olduğunu, ancak ekonomik durumunu düzeltme imkanı bulunduğunu, öncelikle iflas ertelemesi ihtimali dışında diğer mahkeme dışı yapılandırma yollarını aradığını ve borç miktarını ciddi oranda düşürdüğünü, bu yolla adeta şirkette çıkan yangını söndürdüğünü, ancak tüm alacaklılarla anlaşma imkanı bulunamadığını ve hep erteleme talebinde bulunmak zorunda kaldığını, şirketin malvarlığının cebri icra yolu ile bir ya da birkaç alacaklı adına azaltılmasının önüne geçilmesini ve mal varlğıından tüm alacakların eşit bir biçimde yararlanmasını temin amacıyla iflasın ertelenmesine yönelik tedbir kararlarının bir an önce verilmesini ve şirkete iflas erteleme prosedürü konusunda tecrübesi bulunan teorik ve uygulama bilgisine sahip denetçi kayyımu atanmasını, bu durumda şirketin 1-2 yıl içinde, içinde bulunduğu krizden çıkabileceğini ileri sürerek iflasın ertelenmesini talep ve dava etmiştir.

Müdahiller, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi ve kayyım raporlarına göre; şirketin borca batık koşulu olmakla birlikte iyileştirme projesinin somut verilere dayalı ciddi ve inandırıcı olmadığı, davanın açılış tarihinden karar tarihine kadar geçen yaklaşık 2,5 yıllık süre içerisinde özellikle şirket borçlarının ağırlığını teşkil eden banka borçlarının ödenmesi konusunda ciddi girişimlerde bulunmadığı, ödeme yapılmadığı, şirkette üretimin durma noktasına geldiği, ticari anlamda durma noktasına geldiği, kurtulma imkanının bulunmadığı gerekçesi ile davanın reddine davacı şirketin iflasına karar verilmiştir.

İlk derece mahkemesi kararına karşı davacı vekili ve müdahil ... Orman Ürünleri Ltd. Şti. vekilinin istinaf kanun yoluna başvurması üzerine Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi tarafından Bilirkişi ve kayyım raporları ile dosya kapsamına göre; davacı şirket yönünden borca batak olma durumunun devam ettiği, yaklaşık 2,5 yıl süren yargılama sürecinde ticari anlamda küçüldüğü, personel sayısının ciddi oranda azaldığı, davanın açıldığı tarihlerde 40 olan işçi sayısının üçe kadar düştüğü, üretimin neredeyse durma noktasına ulaştığı, yeni iş bağlantıları iddiasının somut verilere dayanmadığı, sermaye

artırımına gidilmesinin tek başına yeterli olmadığı, devam eden süreçte şirket borçlarında önemli bir düşüş olmadığı, özellikle şirket borcunun ciddi bir oranını oluşturan banka borçlarının ödenmesi yönde ciddi girişimlerde bulunulmadığı, iyileştirme projesinin ciddi ve inandırıcı olmadığı, şirketin kurtulma ihtimalinin bulunmadığı gerekçesi ile istinaf talebinin esastan reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi kararına ilişkin davacı vekilinin tüm temyiz sebeplerinin reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğininde Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesine gönderilmesine, 23.12.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1935, Karar No: 2020/10849, Tarih: 19.10.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/1935 E.  ,  2020/10849 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteminin iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan mahkumiyet hükmünü de kapsadığı halde bu suç yönünden kurulan hükme ilişkin tebliğnamede görüş belirtilmediği anlaşıldığından, suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz istemi ile ilgili ek tebliğname düzenlenerek Dairemize gönderilmesi için dosyanın incelenmeksizin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’na GÖNDERİLMESİNE, 19.10.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/18135, Karar No: 2023/25281, Tarih: 06.12.2023

**4. Ceza Dairesi         2021/18135 E.  ,  2023/25281 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/837 E., 2016/471 K.

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece sanık hakkında hakaret suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin birinci fıkrası ile 62 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 2 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği, atılı suçu işlemediğine ve aynı olaydan ötürü Karşıyaka 5. Asliye Ceza Mahkemesi tarafından da yargılanmakta olduğuna vesaire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanık ...'in ... isimli sosyal paylaşım sitesi üzerinden katılana sinkaflı sözlerle hakaret ettiği Mahkemece kabul edilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Sanığın adli sicil kaydında tekerrüre esas sabıkası bulunduğu halde tekerrür hükümleri uygulanmamış ise de aleyhe temyiz olmadığından bu husus bozma sebebi yapılmamıştır.

Sanığın temyiz isteği, atılı suçu işlemediğine ve aynı olaydan ötürü Karşıyaka 5. Asliye Ceza Mahkemesi tarafından da yargılanmakta olduğuna vesaire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanık ...'in ... isimli sosyal paylaşım sitesi üzerinden katılana sinkaflı sözlerle hakaret ettiği Mahkemece kabul edilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Sanığın adli sicil kaydında tekerrüre esas sabıkası bulunduğu halde tekerrür hükümleri uygulanmamış ise de aleyhe temyiz olmadığından bu husus bozma sebebi yapılmamıştır.

2. Sanığın olay tarihinde zorunlu askerlik görevini ifa ettiği, bu sebeple üzerine atılı suçlamaları kabul etmediğine dair savunması, her ne kadar sanığın askerlik yaptığı birlikten gelen cevabi yazıda kışla içerisinde internet bağlantısı olmadığı, suç tarihinin er ve erbaşların hafta sonu çarşı izin günlerinden olup ve bahsi geçen eylemin kışla dışında yapılmış olmasının kuvvetle muhtemel olduğu belirtilmiş ise de; dosya arasında bulunan ekran görüntülerinde suça konu mesajların gönderildiği saatin er ve erbaşların izinlerinin bitiminden sonra ve kışlada bulunmaları gereken 22.35 olduğunun görülmesi, S. D. isimli kişinin hükümden sonra 28.12.2017 havale tarihli dilekçe ile suça konu eylemi sanığa ait ... hesabına girerek kendisinin gerçekleştirdiğini ve sanığın suçsuz olduğunu belirtmesi, Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi üzerinden yapılan araştırmada; aynı eylem nedeniyle sanığın Karşıyaka 5. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 12.07.2017 tarihli ve 2016/341 Esas, 2017/605 Karar sayılı kararıyla 5237 sayılı Kanun'un 299 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca hapis cezasına mahkum edildiği, 20.06.2018 tarihli ek karar ile tanık S. D.'nin 15.01.2018 tarihli anlatımı ve kanıt olarak sunulan CD'nin çözümüne ilişkin bilirkişi raporu doğrultusunda sanığın yargılamanın yenilenmesi talebinin kabulüne karar verildiği, neticeten Karşıyaka 5. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 01.11.2019 tarihli ve 2018/498 Esas ve 2019/744 Karar sayılı kararı ile olay tarihinde suça konu ... hesabını sanık ...'in kullanmadığı, hakaret içerikli sözleri yazan kişinin S. D. olduğu kabul edilerek sanık ... hakkında beraat, sanık S. D. hakkında mahkumiyet kararı verildiğinin anlaşılması karşısında; Karşıyaka 5. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2018/498 Esas sayılı dava dosyasının aslı veya onaylı fotokopisinin bu dosyanın içerisine alınması, S. D. isimli şahıs hakkında suç duyurusunda bulunulması ve S. D. hakkında yapılacak suç duyurusu neticesinde dava açılması durumunda dosyalar birleştirilerek tüm delillerin birlikte değerlendirilmesi ve sonucuna göre sanık ... hakkında karar verilmesi zorunluluğu,

3. Kabule göre de; 17.10.2019 gün ve 7188 sayılı Kanun'un 24 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinde Basit Yargılama Usulü düzenlenmiş olup, bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak, 5271 sayılı Kanun'a 7188 sayılı Kanun'la eklenen geçici 5 inci maddenin birinci fıkrasının (d) bendinde yer alan “hükme bağlanmış” ibaresinin, Anayasa Mahkemesinin 14.01.2021 tarihli ve 2020/81 Esas, 2021/4 Karar sayılı kararıyla "basit yargılama usulü" yönünden Anayasa'nın 38 inci maddesine aykırı görülerek iptaline karar verilmesi karşısında, temyiz incelemesi yapılan ve 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinin birinci fıkrası kapsamına giren suç yönünden; Anayasa'nın 38 inci maddesi ile 5237 sayılı Kanun'un 7 ve 5271 sayılı Kanun'un 251 vd. maddeleri gereğince yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunduğu belirlendiğinden karar bu yönleriyle hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemenin kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun'un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

06.12.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4751, Karar No: 2016/7794, Tarih: 15.06.2016

**23. Ceza Dairesi         2016/4751 E.  ,  2016/7794 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Beraat

EK KARAR : Temyiz isteminin reddi

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılanın yokluğunda verilen beraat hükmünün, mahkemede beyan ettiği adresine tebliğ edilememesi üzerine, 25.11.2015 tarihinde adres kayıt sistemindeki adresine usulüne uygun olarak tebliğ edildiği, katılan vekilinin yasal süresi geçtikten sonra 04.12.2015 tarihinde temyiz inceleme başvurusunda bulunduğu anlaşılmakla; temyiz isteminin reddine dair 08.12.2015 gün ve 2014/679 E., 2015/645 K. sayılı ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden, bu karara yönelik başvurunun reddiyle ek kararın ONANMASINA, 15.06.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/715, Karar No: 2021/2814, Tarih: 08.03.2021

**5. Hukuk Dairesi         2021/715 E.  ,  2021/2814 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın hazine adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin verilen ilk derece mahkemesinin kararına karşı davacı idare vekili ile davalının istinaf başvurusu üzerine... Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesince istinaf isteminin davalı yönünden esastan reddine, davacı idare yönünden ise kabulü ile HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzeltilmesi esas hakkında yeniden karar verilmesine dair yukarıda gün ve sayıları yazılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın hazine adına tescili istemine ilişkindir.