muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/4562, Karar No: 2006/6817, Tarih: 22.05.2006

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2006/4562 E.  ,  2006/6817 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Hükmüne uyulan Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 23.10.2003 gün ve 6392-7510 sayılı bozma kararında özetle; "Dava konusu Ece Mahallesi 226 ada 4 parsel sayılı 28453 m2 yüzölçümündeki taşınmaz orman niteliği ile Hazine adına tespit edilmiş, davacı taşınmazın yaklaşık 4800 m2'lik bir bölümü için tapu kaydı ile zilyetliğe dayanarak dava açmıştır. Mahkemece, taşınmazın (B), (C) ve (E) harfleriyle gösterilen toplam 4645.15 m2'lik bölümün davacı adına tesciline karar verilmişse de, davacının dayandığı Ağustos 1997 tarih 35 nolu tapu kaydının sınırları yol, mezarlık ve orman olup, her yere uyabilecek nitelikte olduğu, çekişmeli taşınmaz üzerinde 20-25 yaşlarında karaçam ağaçları bulunduğu ve memleket haritasında da yapraklı ağaç rumuzlu yeşile ... alanda kaldığının belirlendiği, ayrıca Dairenin 26.01.1998 gün ve 13297-636 sayılı ilamında da taşınmazın üzerinde 20 yaşlarında karaçam ağaçları bulunduğu, zilyetlikten söz edilemeyeceği nedeniyle davanın reddine karar verilmesi" gerektiğine değinilerek bozulduğu ve bu yönde verilen kararın davacılar yönünden kesin hüküm oluşturacağından davanın reddine karar verilmesi" gereğine değinilmiştir. Mahkemece, bozma kararına uyulduktan sonra davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde orman kadastrosu 3402 Sayılı Yasanın 4. maddesi hükmüne göre yapılmış, çekişmeli parsel orman alanı içinde bırakılmıştır.

Dosya kapsamına ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince işlem yapılarak hüküm kurulmuş olduğuna göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 22/05/2006 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/8424, Karar No: 2023/1418, Tarih: 11.05.2023

**3. Hukuk Dairesi         2022/8424 E.  ,  2023/1418 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Konya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1673 E., 2022/3118 K.

DAVA TARİHİ : 23.11.2021

KARAR : Kaldırma

İLK DERECE MAHKEMESİ : Konya 5. Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/2047 E., 2022/593 K.

Taraflar arasındaki taahhütnamenin iptali davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Karar taraf vekillerince istinaf edilmiş, davacı vekili; dayanak belgenin geçersiz olduğunu, imza itirazının değerlendirilmediğini, Mahkemece yemin delilinin hatırlatılmadığını ileri sürmüş, davalı vekili ise; lehine nispi vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğini ileri sürülerek, kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine, davacı vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak, davanın yeniden görülmesi için dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine kesin olarak karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından kararın kesin olmadığından bahisle temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

1. Bölge Adliye Mahkemesi, İlk Derece Mahkemesi kararında 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 353/1-a maddesinde altı bent hâlinde sayılmış olan usule ilişkin hukuka aykırılık durumlarından birinin varlığını tespit ederse, ilk derece mahkemesine ait kararın esası incelenmeden kaldırılmasına ve davanın yeniden görüşülmesi için dosyanın kararı veren mahkemeye veya kendi yargı çevresinde uygun göreceği başka bir yer mahkemesine ya da görevli ve yetkili mahkemeye gönderilmesine kesin olarak karar verir. Bu kararın verilmesini gerektiren haller, esas hakkında sağlıklı ve eksiksiz inceleme yapılmasına mani olan, yargılamayı ve hükmü ciddi şekilde etkileyen usul hatalarıdır. Bölge Adliye Mahkemesinin bu hüküm kapsamında verdiği kararlar temyiz edilemeyeceği gibi İlk Derece Mahkemesinin bu karara karşı direnme hakkı da bulunmamaktadır.

2. Somut olayda, Bölge Adliye Mahkemesi kararı ile davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine, davacı vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak davanın yeniden görülmesi için dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine 6100 sayılı Kanun'un 353/1-a maddesi uyarınca kesin olarak karar verilmiş ise de; söz konusu gönderme kararı usûle ilişkin nihaî bir karar olup, aynı Kanun'un anılan maddesi uyarınca temyiz edilemeyeceği, hal böyle olunca Bölge Adliye Mahkemesinin gönderme kararında, davalı vekilinin İlk Derece Mahkemesi'nin hüküm fıkrasındaki vekalet ücretine ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair yapılan değerlendirmenin bu haliyle taraflar lehine usuli kazanılmış hak oluşturmayacağı, ayrıca 6100 sayılı Kanun'un 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi kapsamında verilen kesin nitelikteki kararlar, 6100 sayılı Kanun’un 362 nci maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi uyarınca temyiz edilemeyeceğinden, davalı vekilinin temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekmiştir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin REDDİNE,

Peşin alınan temyiz harcının istek hâlinde temyiz edene iadesine,

11.05.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8682, Karar No: 2012/14556, Tarih: 28.09.2012

**11. Hukuk Dairesi         2012/8682 E.  ,  2012/14556 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Yazıhan(Kapatılan) Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 29/02/2012 tarih ve 2010/135-2012/51 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 28/09/2012 günü hazır bulunan davacı vekili Av. ... ile davalı vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkiline ait kayısı bahçelerinin “don” rizikolarına karşı davalı tarafından sigorta örtüsüne alındığını, 2010 yılı Mart ayı içinde meydana gelen don olayı nedeniyle kayısı ağaçlarındaki meyvelerin zarar gördüğünü, talep edilmesine rağmen davalı tarafından hasar bedelinin ödenmediğini ileri sürerek, 24.561,00 TL’nin temerrüt faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, hasarın ağaçların çiçeklenme döneminde meydana geldiğini, don rizikosunun ise meyve dönemini kapsadığını, bu nedenle rizikonun sigorta teminatı dışında kaldığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davacıya ait kayısı ağaçlarında meydana gelen don rizikosunun meyve oluşum döneminde olduğu gerekçesiyle, davanın kabulüne, 24.561,00 TL’nin temerrüt faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına ve 2010 Yılında Meydana Gelen Ve 5363 Sayılı Tarım Sigortaları Kanunu Kapsamı Dışında Kalan Don Afetleri Nedeniyle Zarar Gören Çiftçilere Telafi Edici Destek Ödemesi Yapılmasına İlişkin 13.05.2010 tarihli 2010/418 sayılı Bakanlar Kurulu Kararının 8/2. maddesine göre don afeti nedeniyle devlet tarafından yapılan destek ödemesinin don afetinin tarım sigortaları kanunu kapsamında kaldığının ve bu nedenle haksız yere ödeme yapılmış olduğunun anlaşılması halinde devlet tarafından yapılan ödemenin geri alınacak olduğunun karar altına alınmış bulunmasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2- Ancak, dava dilekçesinde başlangıç tarihi belirtilmeksizin faiz talep edilmiş olup, mahkemece, dava tarihinden itibaren faize karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde 24.04.2010 tarihinden itibaren faize hükmedilmesi doğru olmayıp kararın bu nedenle bozulması gerekirse de, yapılan yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden HUMK.nun 438/7. maddesi uyarınca hükmün, aşağıda yazılı olduğu şekilde düzeltilerek onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda 1 nolu bentte açıklanan nedenle, davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, 2 nolu bentte açıklanan nedenle, temyiz itirazının kabulü ile kararın (HÜKÜM) bölümünün 1. paragrafında yer alan “24.04.2010 tarihinden” ibaresinin hükümden çıkarılarak yerine “dava tarihinden” ibaresinin yazılmasına, hükmün düzeltilmiş bu haliyle ONANMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, takdir olunan 900,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine 28.9.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2629, Karar No: 2019/74, Tarih: 07.01.2019

**11. Hukuk Dairesi         2017/2629 E.  ,  2019/74 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 4. Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 07/.../2016 tarih ve 2015/379 E. - 2016/370 K. sayılı kararın davalı ... vekili ile asıl davada davalı-birleşen davada davacı ... Fermantasyon Ürünleri San. ve Tic. A.Ş. vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair ... Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi’nce verilen 05/04/2017 tarih ve 2017/275-2017/278 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı ... vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Asıl davada davacı-birleşen davada davalı vekili, davacının "..." ve "... BEYAZ" markalarının tanınmış olduğunu, ayrıca "Beyaz" ibareli pek çok markasının bulunduğunu, davalı tarafın davacı ile aynı sektörde faaliyet gösterdiğini ve "... BEYAZ" ibaresinin tescili için 2014/22733 sayılı marka tescil başvurusunda bulunduğunu, davacı tarafından yapılan itirazın TPMK Markalar Dairesi tarafından kısmen kabulüne karar verilerek bir kısım malların davalı başvurusundan çıkarıldığını, bu karara itirazın TPMK ...'nın 2014/M-8465 sayılı kararı ile reddedildiğini, taraf markalarının aynı ve ayırt edilemeyecek kadar benzer olduğunu, davalının "..." ibaresini ekleyerek bu durumu gizlemeye çalıştığını, davalının başvurusunun aynı zamanda kötüniyetli olduğunu, dava konusu marka başvurusunun kapsamında yer alan tüm emtialar yönünden iltibasın gerçekleştiğini, davacı lehine somut olaya emsal nitelikte kesinleşmiş mahkeme kararlarının ./..

bulunduğunu ileri sürerek davalı TPMK ... kararının iptaline, tescil edilmiş olması halinde hükümsüzlüğüne karar verilmesini istemiştir. Birleşen dava yönünden de benzer gerekçelerle davanın reddini istemiştir.

Davalı TPMK vekili, kurum kararının usul ve yasaya uygun bulunduğunu savunarak, davaların reddine karar verilmesini istemiştir.

bulunduğunu ileri sürerek davalı TPMK ... kararının iptaline, tescil edilmiş olması halinde hükümsüzlüğüne karar verilmesini istemiştir. Birleşen dava yönünden de benzer gerekçelerle davanın reddini istemiştir.

Davalı TPMK vekili, kurum kararının usul ve yasaya uygun bulunduğunu savunarak, davaların reddine karar verilmesini istemiştir.

Asıl davada davalı- birleşen davada davacı vekili, davalı şirketin ilk sirke ve turşu üretimini 1982 yılında yaptığını, yıllardır piyasada sofra suları ve çeşni vericiler ve turşular alanında tanınmış marka haline geldiğini, davalının pek çok markasının bulunmasının yanı sıra 2000/26531 başvuru numarası ile 29, 30, 31, 32. sınıflarda yer alan sirke dahil tüm emtialar yönünden tescilli "..." markasının sahibi olduğunu, davacının "BEYAZ" markasını peynir ürününde kullanırken, davalının "BEYAZ" markasını sirke ürününde kullandığını, markaların karıştırılma ihtimalinin bulunmadığını, bu konuda emsal nitelikte yerleşik içtihatlar bulunduğunu savunarak birleşen davanın kabulü ile marka başvurusuna ait kısmi redde ilişkin TPMK ... kararının iptaline, asıl davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

İlk derece mahkemesince, asıl davada davalının "... BEYAZ" başvuru markasıyla davacının "BEYAZ" ve "... BEYAZ" ibareli tescilli markaları arasında başvuru kapsamından çıkartılmayan 30. sınıfta yer alan "Makarnalar, mantılar, erişteler, pastacılık ve fırıncılık mamulleri, tatlılar, çaylar, buzlu çaylar, şekerlemeler, çikolatalar, bisküviler, krakerler, gofretler, sakızlar, dondurmalar, yenilebilir buzlar, hububat (tahıl) ve mamulleri, pekmez" emtiaları yönünden görsel ve sescil olarak ortalama tüketicileri iltibasa düşürecek derecede bir benzerliğin bulunduğu, başvuru markasında yer alan malların davacı markalarının kapsamlarında da aynen yer aldığı, başvurunun tescilini tamamlanmadığı, birleşen davada ise aynı nedenlerle davalı TPMK ... kararının doğru olduğu gerekçesiyle asıl davanın kabulüne, davalı TPMK ...'nın 2015/M-8465 sayılı kararının iptaline, davalı markasının hükümsüzlüğü konusunda bir karar verilmesine yer olmadığına ve birleşen davanın reddine karar verilmiştir.

Bu karara karşı davalı ... A.Ş. ve TPMK vekilleri tarafından İstinaf başvurusunda bulunulmuştur.

... Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'ince, mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı, Yargıtay 11. Hukuk Dairesinin ....11.2006 gün ve 2007/11869 E.-12240 K., 02.07.2013 gün ve 2013/9794 E.-14086 K., 30...2015 gün ve 2015/6195 E.-13928 K. sayılı ilamlarında da belirtildiği üzere, "Beyaz" ibaresinin tasviri bir ibare olmayıp markaların asli unsurunu oluşturduğu ve tarafların markaları arasında da 556 sayılı KHK.'nın 8/1-b maddesi anlamında bir benzerliğin bulunduğu gerekçesiyle istinaf başvurularının esas yönünden reddine karar verilmiştir.

Kararı Türk Patent ve Marka Kurumu vekili Temyiz etmiştir.

Kararı Türk Patent ve Marka Kurumu vekili Temyiz etmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davalı ... vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye ...,00 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalı ...'den alınmasına, 07/01/2019 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11662, Karar No: 2019/5045, Tarih: 07.10.2019

**1. Hukuk Dairesi         2016/11662 E.  ,  2019/5045 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın davalılar ... ve ...yönünden husumet yokluğu nedeniyle reddine, davalılar ...ve ...yönünden kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalılar ...ve ... tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...’ün raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Davacı, mirasbırakan babası...’ın 499 parsel sayılı taşınmazının bir kısmını davalı oğlu ...e ve davalı kızı ...ye satış suretiyle, kalan kısmını da davalı gelini ...’e ölünceye kadar bakma akdi ile temlik ettiğini, yine 657 parsel sayılı taşınmazını da ölümünden kısa bir süre önce diğer oğlu davalı ...’e satış yoluyla devrettiğini, tüm işlemlerin mirastan mal kaçırma amaçlı, bedelsiz ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek tapu kayıtlarının iptali ile miras payı oranında adına tesciline, olmazsa tenkise karar verilmesini istemiş, yargılama sırasında davalılardan ...’in ölümü üzerine mirasçıları davaya dahil edilmiştir.

Davalılar ... ve ..., mirasbırakanın sağlığında taşınmazlarını mirasçıları arasında eşit şekilde paylaştırdığını, bugüne kadar nizasız şekilde herkesin kendi taşınmazını kullandığını, mirasbırakana hastalığı sürecinde davalı ...’in baktığını, bu sebeple mirasbırakan tarafından dava konusu 499 parsel sayılı taşınmazın bir kısmının davalı ...’e verildiğini belirterek davanın reddini savunmuşlar, davalı ... açılan davayı kabul ettiğini bildirmiş, diğer davalı ... davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, davalılar ... ve ... yönünden kayıt maliki olmadıkları gerekçesiyle husumet yokluğu nedeniyle davanın reddine, diğer davalılar ... ve ... yönünden ise muvazaa olgusunun ispatlandığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

1932 doğumlu mirasbırakan ...’ın 22.10.2004 tarihinde ölümü üzerine geride mirasçı olarak çocukları olan, davacı ... ve davalılar ..., ... ve ...’nin kaldığı, dava konusu 499 parsel sayılı taşınmazın tamamı mirasbırakan adına kayıtlı iken, 3500/15000 payını 14.09.1988 tarihinde davalı kızı ...’ye satış suretiyle, 5000/15000 payını 09.10.1990 tarihinde davalı oğlu ...’e satış suretiyle, kalan 6500/15000 payını da 08.01.1999 tarihinde davalı gelini ...’e ölünceye kadar bakma akdi ile temlik ettiği, sonrasında davalı ...’nin 499 parseldeki temellük ettiği payını 14.09.1988 tarihinde davalı ...’e, davalı ...’in de temellük ettiği payını 10.10.1990 tarihinde davacı ...’e satış suretiyle devrettiği, çekişme konusu diğer taşınmaz olan 657 nolu parselin de (yeni 190 ada 28 parsel) 276/864 hissesi mirasbırakan adına kayıtlı iken hissesinin tamamını 01.09.2004 tarihinde davalı oğlu ...’e satış suretiyle temlik ettiği kayden sabittir.

Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 01.04.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 706., Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 237. (Borçlar Kanunu'nun (BK) 213.) ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Öte yandan, muvazaa iddiasına dayalı davalarda mirasbırakanın kastının açık bir şekilde saptanması gerekmektedir. Bu kapsamda, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun (HMK) 190. maddesi ile Türk Medeni Kanununun (TMK) 6. maddesi uyarınca herkes iddiasını ispatla mükelleftir.

Somut olaya gelince; dinlenen davacı tanık beyanları ve tüm dosya içeriğinden, mirasbırakanın davacı ile bir probleminin olmadığı, murisin davacıdan mal kaçırmasını gerektirecek somut bir olgunun ortaya konulamadığı açıktır.

Bu durumda, temliklerin muvazaalı olarak yapıldığı davacı tarafından kanıtlanmış değildir. Her ne kadar davalı ... davayı kabul etmiş ise de, ...’in mirasbırakandan edindiği payı 10.10.1990 tarihinde davacıya satış suretiyle temlik ettiği, dolayısıyla ... adına iptal edilecek bir tapunun bulunmadığı gözetilerek kabule değer verilmemiş olmasında bir isabetsizlik yoktur.

Bu durumda, temliklerin muvazaalı olarak yapıldığı davacı tarafından kanıtlanmış değildir. Her ne kadar davalı ... davayı kabul etmiş ise de, ...’in mirasbırakandan edindiği payı 10.10.1990 tarihinde davacıya satış suretiyle temlik ettiği, dolayısıyla ... adına iptal edilecek bir tapunun bulunmadığı gözetilerek kabule değer verilmemiş olmasında bir isabetsizlik yoktur.

Hal böyle olunca, davanın reddine karar verilmesi gerekirken delillerin taktirinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması doğru değildir.

Davalılar ... ... ve ... ...’ın yerinde bulunan temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 07.10.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/6564, Karar No: 2010/12504, Tarih: 06.12.2010

**11. Hukuk Dairesi         2009/6564 E.  ,  2010/12504 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Hasımsız olarak görülen davada Şanlıurfa 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 25.12.2008 tarih ve 2008/921-2008/801 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkiline ait çek hesabına ait 10 adet çek yaprağının boş haliyle müvekkili elindeyken kayıp nedeniyle zayi olduğunu ileri sürerek, çek yapraklarının iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece, iddia ve dosya kapsamına göre, çek hesabının sahibi olan davacının kıymetli evrak vasfı olmayan boş çek yaprakları için iptal davası açamayacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 01,55 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 06.12.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.