muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/1854, Karar No: 2021/5760, Tarih: 19.10.2021

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; mirasbırakan ...’ın ... ada ..., ..., ... ve ... parsel sayılı taşınmazlardaki paylarının tamamını davalıya satış suretiyle temlik ettiği, 1944 doğumlu mirasbırakanın 22.03.2016 tarihinde öldüğü, geriye mirasçıları olarak çocukları; davacılar ile dava dışı ...’un kaldığı anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nispi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türü dür. Söz konusu Muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısın miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l-4-1974 tarih 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Medeni Kanunun 706, Borçlar Kanunun 213 ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince; davacıların eşleri (damatları) ile arası açık olan mirasbırakanın, mal satmaya ihtiyacı bulunmadığı gibi davalının da alım gücünün olmadığı, davalı tarafından satış bedelinin ödendiğinin de ispat edilemediği hususları bir arada değerlendirildiğinde, temlikteki asıl iradenin dava dışı mirasçı ... lehine davacı kızlardan mal kaçırmak olduğu anlaşılmakla, davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

Somut olaya gelince; davacıların eşleri (damatları) ile arası açık olan mirasbırakanın, mal satmaya ihtiyacı bulunmadığı gibi davalının da alım gücünün olmadığı, davalı tarafından satış bedelinin ödendiğinin de ispat edilemediği hususları bir arada değerlendirildiğinde, temlikteki asıl iradenin dava dışı mirasçı ... lehine davacı kızlardan mal kaçırmak olduğu anlaşılmakla, davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

Davacıların yerinde görülen temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK'nın 371/1-a maddesi gereğince ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi kararının BOZULMASINA, HMK'nun 373/2. maddesi gereğince dosyanın kararı veren ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesine gönderilmesine, 24.11.2020 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince gelen temyiz eden vekili için 3.050.00.-TL duruşma vekâlet ücretinin temyiz edilenden alınmasına, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 19/10/2021 tarihinde kesin olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/41888, Karar No: 2022/3310, Tarih: 01.03.2022

**11. Ceza Dairesi         2021/41888 E.  ,  2022/3310 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

1) Kovuşturmanın her aşamasında kamu davasına katılma hakkı bulunan şikâyetçi kuruma duruşma tarihi ve iddianame örneği tebliğ edilerek, davaya katılma, iddia ve delillerini sunma olanağı tanınması gerektiği gözetilmeden hüküm kurulmak suretiyle 5271 sayılı CMK’nin 234/1-b maddesine aykırı davranılması,

2) Sanık hakkında 2010 takvim yılında sahte fatura kullanma suçunu işlediği iddiasıyla açılan kamu davasında; UYAP üzerinde yapılan kontrolde, aynı mükellefiyeti nedeniyle 2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura kullanma suçlarından Alanya 11. Asliye Ceza Mahkemesinin 20.10.2020 tarihli, 2019/490 Esas ve 2020/552 Karar sayılı ilamı ile beraat kararı verildiğinin anlaşılması karşısında; sanığın aynı takvim yılında başka mükelleflerden de temin ettiği sahte faturaları kullandığına yönelik tespitin yeni bir suçu oluşturmayıp, zincirleme suç içinde değerlendirilmesi gerekeceğinden; belirtilen dava dosyasının duruşmaya getirtilip incelenmesi, mümkün olması halinde davaların birleştirilmesi, sanığın “2010 takvim yılındaki” eylemlerinin zincirleme suç niteliğinde olup olmadığı veya mükerrer dava açılıp açılmadığının belirlenmesinden sonra sanığın hukuki durumunun tayin ve takdirinin zorunluluk bulunması,

3) Sanığın savunmasında, suçlamayı kabul etmediğini beyan etmesi karşısında; Maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek biçimde belirlenmesi bakımından;

a) Faturaları düzenleyen mükellefler ...... Tur. Petr. Ürünl. Tic. Ltd. Şti ve...... Eğit. Halk. İlişk. Gıda Turz. İth. İhr. Ltd. Şti hakkında tanzim edilen vergi inceleme raporlarının ilgili vergi dairesinden getirtilmesi,

b) Aynı mükellefler hakkında ilgili takvim yılında “sahte fatura düzenleme suçundan” dava açılıp açılmadığının araştırılması; dava açılmış ise dosyaların getirtilerek incelenmesi ve ilgili belgelerin onaylı örneklerinin dosyaya alınması,

c) Gerektiğinde, faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi için; faturaları düzenleyen mükelleflere ait mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyelerinin, teslim ve tesellüm belgelerinin, bedelinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun ve kanıtlama yeterliliği olan banka hesaplarının ve kasa mevcuduyla uyumlu geçerli belgeler ile faturaları düzenleyen mükellefin yeterli mal girişi veya üretimi olup olmadığına ilişkin belgelerin getirtilmesi, faturaları düzenleyen mükellefler ile kullanan mükellefin ticari defter ve belgeleri üzerinde karşılıklı bilirkişi incelemesi yaptırılması, Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile mahkûmiyet hükmü kurulması,

d) Kabule göre de;

aa) Sanığın suça konu faturaları “farklı beyanname dönemlerinde” kullandığının anlaşılması karşısında, TCK’nin 43. maddesi uyarınca zincirleme suç hükümleri uygulanmayarak eksik ceza tayini,

d) Kabule göre de;

aa) Sanığın suça konu faturaları “farklı beyanname dönemlerinde” kullandığının anlaşılması karşısında, TCK’nin 43. maddesi uyarınca zincirleme suç hükümleri uygulanmayarak eksik ceza tayini,

bb) 5237 sayılı TCK‟nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı şikayetçi vekilinin ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 01.03.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13389, Karar No: 2017/1955, Tarih: 09.03.2017

**19. Hukuk Dairesi         2016/13389 E.  ,  2017/1955 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün davalılar vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde taraflardan kimse gelmemiş olduğundan incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-KARAR-

Davacı vekili, davalılardan ... …Ltd. Şti.’nin müvekkili bankadan kredi kullandığını, kredi borcunun ödenmemesi üzerine davalılara ihtarname çekilerek haklarında ilamsız takip başlatıldığını, itiraz üzerine takibin durduğunu iddia ederek, itirazın iptaline, takibin devamına ve % 40 oranında icra inkar tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece 26.12.2013 tarihinde verilen ilk hüküm Dairemizin 30.06.2015 gün, 2015/2737 E.-2015/9706 K. sayılı ilamı ile usulden bozulmuştur.

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama neticesinde, benimsenen 04.03.2016 tarihli bilirkişi raporu ve 09.03.2016 tarihli bilirkişi ek raporu uyarınca, davanın kabulü ile ... İcra Müdürlüğü’nün 2007/2943 esas sayılı takip dosyasında takibin 1.006.603,03 TL asıl alacak üzerinden devamına, davalıların bu bedele yönelik itirazının iptaline, bu bedelin 500.000,00 TL’sine takip tarihinden itibaren % 52 oranında faiz ve BSMV yürütülmesine, bu bedelin 264.350,24 TL’sine takip tarihinden itibaren % 42 oranında faiz ve BSMV uygulanmasına, bu bedelin 242.252,79 TL’sine takip tarihinden itibaren % 57,60 oranında faiz ve BSMV uygulanmasına, davalıların haksız itiraz ettiği toplam alacak 1.006.603,03 TL’nin % 40’ı oranında icra inkar tazminatının davalılardan alınarak davacı tarafa verilmesine karar verilmiş, hüküm davalılar vekilince temyiz edilmiştir.

Mahkemece gerek bozma ilamından önce ve gerekse bozma ilamından sonra bilirkişi kök ve ek raporları alınmıştır. Ancak alınan bu raporlar hüküm kurmaya elverişli olmadığı gibi, yeterli incelemeyi de içermemektedir. Bu sebeple, eldeki itirazın iptali davasının dayanağı olan ipoteğin paraya çevrilmesi yoluyla takipte istenilen alacak kalemleri konusunda gerek takip tarihi, gerekse dava tarihi itibariyle davacı bankanın alacağının belirlenmesi için tüm dosya kapsamı ve banka kayıtları üzerinde inceleme yaptırılarak, taraf vekillerinin iddia, savunma ve itirazlarının, dayanak kredi sözleşmelerinin, ipotek belgelerinin ve ihtarnamelerin de tartışılması sureti ile davacının bir alacağının bulunup bulunmadığı, alacağının bulunması halinde ise davalıların ayrı ayrı sorumlu oldukları miktarların açıkça kalem kalem belirlenmesi için, ipoteğin türüne göre limitinin, temerrüt faizine tekrar faiz yürütülemeyeceğinin gözetilerek farklı bir bilirkişi heyetinden Yargıtay denetimine elverişli, yeterli inceleme ve değerlendirmeyi içeren rapor alınarak varılacak uygun sonuç dairesinde bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalılar vekilinin sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin harcın istek halinde iadesine, 09/03/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2680, Karar No: 2016/12547, Tarih: 26.05.2016

**9. Hukuk Dairesi         2015/2680 E.  ,  2016/12547 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, fazla mesai ücreti alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş ve davalı avukatınca duruşma talep edilmiş ise de; HUMK.nun 438.maddesi gereğince duruşma isteğinin miktardan reddine ve incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davalı şirkette 10.06.2008-13.06.2012 tarihleri arasında mekanik teknisyen olarak aylık 1.950 TL brüt ücret ile çalıştığını, iş sözleşmesinin işverence feshinin geçersiz ve haksız yapıldığını, 45 saati aşan fazla çalışmaları için hiç fazla çalışma ücreti ödenmediğini ileri sürerek, fazla mesai ücreti alacağının davalıdan tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının bir kısım taleplerinin zamanaşımına uğradığını, davacının haksız fesih iddiasının yersiz ve konuya ilişkin davanın başka bir mahkemede derdest olduğunu, davacının maaş + prim usulüyle çalıştığını, davacı ile müvekkil şirket arasında imzalanan iş sözleşmesinde davacının ücretine kanuni fazla mesai ücretlerinin dâhil olduğunu, yıllık 270 saati aşan fazla çalışma yapılmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraf vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Davalı temyizi yönünden;

Miktar ve değeri temyiz kesinlik sınırını aşmayan taşınır mal ve alacak davalarına ilişkin nihai kararlar HUMK.nun 426/A maddesi uyarınca temyiz edilemez. Kesinlik sınırı kamu düzeni ile ilgilidir. Temyiz kesinlik sınırı belirlenirken yalnız dava konusu edilen taşınır malın veya alacağın değeri dikkate alınır. Faiz, icra (inkar) tazminatı, vekalet ücreti ve yargılama giderleri hesaba katılmaz.

Birleştirilen davalarda, temyiz sınırı her dava için ayrı ayrı belirlenir.

İhtiyari dava arkadaşlığında, temyiz sınırı her dava arkadaşının davası için ayrı ayrı belirlenir.

Karşılık davada, temyiz sınırı asıl dava ve karşılık dava için ayrı ayrı belirlenir.

Tespit davalarında, temyiz sınırı tespit davasının öncüsü olduğu eda davasının miktar ve değerine göre belirlenir.

Temyiz sınırından fazla bir alacağın tamamının dava edilmiş olması halinde, hükümde asıl istemin kabul edilmeyen bölümü temyiz sınırını geçmeyen tarafın temyiz hakkı yoktur. Kısaca temyize konu edilen miktara bakılarak kesinlik belirlenir.

Alacağın bir kısmının dava edilmiş olması halinde, kısaca kısmi davada kesinlik sınırı dava edilen miktara göre değil, alacağın tamamına göre belirlenir.

Temyiz sınırından fazla bir alacağın tamamının dava edilmiş olması halinde, hükümde asıl istemin kabul edilmeyen bölümü temyiz sınırını geçmeyen tarafın temyiz hakkı yoktur. Kısaca temyize konu edilen miktara bakılarak kesinlik belirlenir.

Alacağın bir kısmının dava edilmiş olması halinde, kısaca kısmi davada kesinlik sınırı dava edilen miktara göre değil, alacağın tamamına göre belirlenir.

Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu’nun 06.06.1975 gün ve 1975/6-8 sayılı içtihadında, 5521 sayılı yasada açık düzenleme olmamakla birlikte, bu yasanın 15. maddesindeki düzenleme gereği HUMK.nun 426/A maddesindeki kesinlik sınırının iş mahkemelerinde verilen kararlarda da uygulanması gerektiği, grup halinde açılan davaların salt iş mahkemelerine özgü bir dava türü olmadığı, bu nedenle seri olarak açılan davalarda her dosya için kesinlik sınırına bakılması gerektiği açıkça belirtilmiştir.

Davanın karar tarihi itibari ile mahkemece hüküm altına alınan miktar 48,00 TL olup, 1.890,00 TL'lik kesinlik sınırı içinde bulunduğundan, davalının temyiz isteminin HUMK’nun 426/A ve 432. maddeleri uyarınca REDDİNE, nisbi temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine,

2-Davacı temyizine gelince;

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacının fazla çalışma alacağının hesabı noktasında toplanmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 63 üncü maddesinde çalışma süresi haftada en çok 45 saat olarak belirtilmiştir. Ancak tarafların anlaşması ile bu normal çalışma süresinin, haftanın çalışılan günlerine günde on bir saati aşmamak koşulu ile farklı şekilde dağıtılabileceği ilkesi benimsenmiştir. Yasanın 41 inci maddesine göre fazla çalışma, kanunda yazılı koşullar çerçevesinde haftalık 45 saati aşan çalışmalar olup, 63 üncü madde hükmüne göre denkleştirme esasının uygulandığı hallerde, işçinin haftalık çalışma süresi, normal haftalık iş süresini aşmamak koşulu ile bazı haftalarda toplam 45 saati aşsa dahi bu çalışmalar fazla çalışma sayılmaz.

Fazla çalışmaların aylık ücret içinde ödendiğinin öngörülmesi ve buna uygun ödeme yapılması halinde, yıllık 270 saatlik fazla çalışma süresinin ispatlanan fazla çalışmalardan indirilmesi gerekir.

Somut uyuşmazlıkta; Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda yukarıdaki ilke kararına aykırı olarak aylık çalışma esası üzerinden fazla çalışma hesabı yapıldığı gibi, hesaplamada ara dinlenme süreleri gösterilmemiş ve denetime elverişli olmayan şekilde fazla çalışma alacağı belirlenmiştir.

Diğer taraftan, taraflar arasında düzenlenen 10.06.2008 tarihli iş sözleşmesinin iki yıl süreli olduğu (10.06.2008– 10.06.2010) ve sözleşmenin 5. maddesinde işçinin fazla mesai ücretlerinin aylık ücrete dahil olduğu hususu kabul edilmiştir. Bu tarih aralığı dışında taraflar arasında düzenlenmiş başka bir iş sözleşmesi yoktur. Bu nedenle, 10.06.2010 tarihinden sonra da aylık ücretin fazla mesai çalışmalarını kapsadığının kabulü hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Diğer taraftan, taraflar arasında düzenlenen 10.06.2008 tarihli iş sözleşmesinin iki yıl süreli olduğu (10.06.2008– 10.06.2010) ve sözleşmenin 5. maddesinde işçinin fazla mesai ücretlerinin aylık ücrete dahil olduğu hususu kabul edilmiştir. Bu tarih aralığı dışında taraflar arasında düzenlenmiş başka bir iş sözleşmesi yoktur. Bu nedenle, 10.06.2010 tarihinden sonra da aylık ücretin fazla mesai çalışmalarını kapsadığının kabulü hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine 26.05.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3515, Karar No: 2014/19739, Tarih: 14.10.2014

**12. Ceza Dairesi         2014/3515 E.  ,  2014/19739 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Dava : 466 sayılı Kanun gereğince tazminat

Hüküm : Davaların reddi

Davacılar vekilinin 05.09.2012 tarihli dilekçeleri ile müvekkili davacıların bir suç soruşturması nedeniyle gözaltına alındıklarını, yapılan kovuşturma sonunda üzerlerine atılı suçtan takipsizlik kararı verildiğini belirterek 466 sayılı Kanun gereğince manevi tazminat istemine ilişkin açılan davaların mahkemece reddine ilişkin hükümler, davacılar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Davacılar vekili, 05.09.2012 tarihli dilekçesi ile müvekkili olan davacıların 11.08.1993 ile 18.08.1993 tarihleri arasında "7’şer gün" süre ile haksız olarak gözaltında kaldıklarını belirterek her bir davacı için 2.000 TL manevi tazminat talebinde bulunmuş,

Mahkemece yapılan yargılama (inceleme) sonunda, davaların reddine karar verilmiştir.

Tazminat davasının dayanağını oluşturan Diyarbakır Devlet Güvenlik Mahkemesi Cumhuriyet Başsavcılığının, 1993/3324 Soruşturma - 1993/458 Karar sayılı ceza dosyasının incelenmesinde; sanıkların (davacıların) terör örgütüne yardım ve yataklık etme suçundan, 11.08.1993 – 18.08.1993 tarihleri arasında gözaltında kaldıkları, yapılan soruşturma sonunda davacılar hakkında 1993 yılında ek kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği, ek kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildikten sonra, kararın sanıklara veya müdafilerine tebliğ edildiğine dair herhangi bir bilgi veya tebligat parçası bulunmamakta olup, davacıların 06.08.2012 tarihinde vermiş oldukları vekaletnamelere istinaden Av. ...’in başvurusu üzerine 23.08.2012 tarihinde kararın kesinleşmesi üzerine tazminat davasını açtığı anlaşılmıştır.

Davacılar hakkındaki tutuklama işlemi, 1 Haziran 2005 tarihinden önce gerçekleştiğinden 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 6. maddesine göre, davacının tazminat talebi 466 sayılı Kanun Dışı Yakalanan veya Tutuklanan Kimselere Tazminat Verilmesi Hakkında Kanun hükümlerine tabi olacaktır.

466 sayılı Kanunun 2. maddesine göre de "verilen kararların kesinleştiği veya bu iddiaların mercilerince karara bağlandığı tarihten itibaren üç ay içinde" davanın açılması gerekmektedir.

Kanunda öngörülen 3 aylık sürenin, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 23.03.2010 tarih ve 2009/256 esas, 2010/57 sayılı kararı ile, "kesinleşen kararların tebliğinden" itibaren başlayacağı kabul edilmiş, ancak, kesinleşmiş kararların tebliğini öngören bir kanuni düzenleme bulunmaması

466 sayılı Kanunun 2. maddesine göre de "verilen kararların kesinleştiği veya bu iddiaların mercilerince karara bağlandığı tarihten itibaren üç ay içinde" davanın açılması gerekmektedir.

Kanunda öngörülen 3 aylık sürenin, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 23.03.2010 tarih ve 2009/256 esas, 2010/57 sayılı kararı ile, "kesinleşen kararların tebliğinden" itibaren başlayacağı kabul edilmiş, ancak, kesinleşmiş kararların tebliğini öngören bir kanuni düzenleme bulunmaması

nedeniyle, kararının tebliğ edilmemesi halinde tazminat davasının hangi sürede açılacağı hususu belirtilen kararda tartışılmamış, Ceza Genel Kurulu'nun 6.5.2014 tarih ve 141-229 sayılı kararında da 466 sayılı Kanuna göre incelenen tazminat davasının usul ve yasaya uygun yapılan kesinleşmesinden itibaren her halükarda 10 yıl içinde eğer kesinleşmiş beraat kararı tebliğ edilmiş ise tebliğ tarihinden itibaren 3 ay içinde davanın açılması gerektiği kabul edilmiştir.

Bununla beraber ceza yargılaması sonunda verilen beraat hükümlerinin, hükümden sonra usulüne uygun olarak tebliğ edilememesi veya tebliğ edildiğine dair tebligat parçalarının dosyada bulunamaması gibi hallerde, kısaca zamanında kesinleştirilmeyen beraat veya kovuşturmaya yer olmadığına dair kararlarda tazminat davasının hangi sürede açılacağı konusunda açıklık bulunmamakla birlikte, belirsiz olan bu durumun ila nihaye devam edemeyeceği nazara alınarak, bir noktadan sonra dava açmanın bir süre ile sınırlandırılması, bilhassa yukarıda zikredilen CGK'nın 23.03.2010 gün ve 256-57 sayılı kararında herhangi bir süre sınırlaması öngörülmemesi nedeniyle adliye arşivlerinin taranarak tazminat davalarının açıldığı gözlemlendiğinden zorunluluk arzetmektedir.

Davalı ... Hazinesinin bu konuda aleyhine açılan tazminat davaları ile ilgili herhangi bir arşiv kaydı veya bilişim sistemleri üzerinden oluşturulmuş bir veri tabanı bulunmadığından, konuya ilişkin temyiz incelemesi yapan dairemizce, aynı yıl içinde aynı hukuksal nedenlerle açılan mükerrer tazminat davalarının bulunduğu da tespit edilmiş olup, bunlara örnek olarak; 12.CD, 16.12.2013/25273-29105 ve 25.3.2013/2459-538 sayılı ilamları gösterilebilir.