muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/9533, Karar No: 2015/9486, Tarih: 25.06.2015

**1. Hukuk Dairesi         2014/9533 E.  ,  2015/9486 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : MERSİN 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 25/02/2014

NUMARASI : 2010/773-2014/92

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın, reddine ilişkin olarak verilen karar davacılar vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi . . . raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Davacılar, mirasbırakanları Süleyman maliki olduğu 2201 ada 2 parsel, 6 numaralı bağımsız bölümü kızı olan dava dışı Neşe'ye verdiği vekaletname kullanılmak suretiyle 6.10.2009 tarihli akitle davalıya satış yolu ile temlik ettiğini, işlemin diğer mirasçılardan mal kaçırmak amacıyla muvazaalı olarak yapıldığını ileri sürerek tapu iptali ve miras payları oranında tescile karar verilmesini istemişlerdir.

Davalı, mirasbırakanın bir kısım davacılar ile yaşadığı sorunlar nedeniyle Niğde'den taşınıp Mesin'e yerleşmek durumunda kaldığını, 2007 yılından bu yana eşi olan davacı Kamuran ile bir araya gelmediklerini, muvazaa iddiasının doğru olmadığını, satış işleminin gerçek olduğunu, murisin satış bedeli ile ihtiyaçlarını ve tedavi masraflarını karşıladığını belirtip davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, muvazaa iddiasının kanıtlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden ve toplanan delillerden; mirasbırakan Süleyman ’in 15.9.2010 tarihinde öldüğü, mirasçısı olarak eşi olan davacı Kamuran ile (ondan olma çocukları) davacılar Özdal, Gürdal ve Emine ile (Bedia'dan olma çocukları) Mustafa ve Nezihe ile dava dışı Neşe kaldıkları, mirasbırakan adına kayıtlı dava konusu 2201 ada 2 parsel, 6 numaralı bağımsız bölümün mirasçı Neşe tarafından murise vekaleten 6.10.2009 tarihinde 61.000,00-TL bedelle davalıya satış suretiyle devredildiği, davalı ile mirasçı Neşe'nin karı-koca oldukları anlaşılmaktadır.

Uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada mirasbırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

./..

./..

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 1.4.1974 tarih 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunun 706., Türk Borçlar Kanunun 237. (Borçlar Kanunun 213.) ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle mirasbırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında, birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile mirasbırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Yukarıda açıklanan ilkeler uyarınca somut olaya bakıldığında, muris Süleyman'ın daha önce Niğde'de yaşamakta iken 2007 yılında bir kısım davacılar ile yaşadığı sorunlar nedeniyle kızı Neşe'nin yaşadığı Mersin'e gelip yerleştiği, öncesinde kuyumculuk yaptığı ve emekli maaşının bulunduğu, Niğde'de bulunan kuyumcu dükkanını 28.2.2008 tarihinde davacı Özdal'a 400.000,00-TL bedelle sattığı, 10.4.2008 tarihinde dava konusu 6 numaralı daireyi satın aldığı, aynı tarihte bu taşınmazda bulunan 8 numaralı daireyi de kızı Neşe'nin satın aldığı, murisin Mersin'e gelip yerleştikten sonra eşi olan davacı Kamuran ile hiç görüşmediği, ölene kadar ayrı yaşadıkları, murisin davacı Kamuran'a şiddet uygulaması nedeniyle 5.3.2007 tarihli mahkeme kararı ile evden uzaklaştırıldığı ve 14.10.2009 tarihinde Mersin 2. Aile Mahkemesinde Kamuran aleyhine boşanma davası açtığı, davacı tanıklarının; murisin mal satmaya ihtiyacı olmadığını, eşi Kamuran aleyhine boşanma davası açmadan önce malvarlığını elinden çıkarmak istediğini, ölmeden evvel ağır bir hastalığı olmadığını, sosyal güvencesinin bulunduğunu, kızı Neşe'nin yanında yaşadığı için dava konusu daireyi ona verdiğini duyduklarını, davacılarla arasının iyi olmadığını, annelerine kötü davrandığı için davacıların murise mesafeli davrandıklarını beyan ettikleri, davalı tanıklarının ise; murisin davacı eşi ve çocukları ile yaşadığı bir takım sorunlar nedeniyle Mersin'e gelip yerleştiğini, 7-8 ay huzur evinde kaldığını, ev alıp huzur evinden ayrıldığını, kızı Neşe ile küçüklüğünden bu yana çok ilgilenemediği için aynı binada ona da daire satın aldığını söylediğini, davacı çocuklarının kendisine bakmadıklarını, dava konusu daireyi de paraya ihtiyacı olması nedeniyle kendisi ile bakıp ilgilenen davalıya sattığını beyan ettikleri, mahkemece yapılan keşifte taşınmazın satış tarihi değerinin 150.000,00-TL olduğunun belirlendiği, muris adına kayıtlı Niğde'de 1 adet dükkan bulunduğu, davacılara da taşınmaz devrettiği ve murisin tedavi masrafları ile paraya ihtiyacı olduğu iddiasının kanıtlanamadığı görülmektedir.

Bütün bu olgular birlikte değerlendirildirildiğinde, davalıya yapılan temlikin diğer mirasçılardan mal kaçırma amacıyla yapıldığı ve muvazaalı olduğu sonucuna varılmaktadır.

../...

Hal böyle olunca; davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm tesis edilmesi doğru değildir.

Davacılar vekilinin temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 25.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/25261, Karar No: 2014/15356, Tarih: 24.09.2014

**15. Ceza Dairesi         2013/25261 E.  ,  2014/15356 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır.Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Somut olayda; sanığın, kontrol kalemi ile katılana ait bahçe kapısı kilidini kırdığı ve bu şekilde mala zarar verme suçunu işlediğine yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 24.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11137, Karar No: 2017/11038, Tarih: 20.06.2017

**9. Hukuk Dairesi         2015/11137 E.  ,  2017/11038 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile yıllık izin ücreti alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı banka bünyesinde Altarnatif Dağıtım Kanalları bünyesinde müşteri temsilcisi olarak çalışmaya başladığını, davacının iş akdinin 31.01.2013 tarihinde işverence izinsiz ve mazeretsiz olarak işe gelmediğinden bahisle kötü niyetli olarak feshedildiğini iddia ederek, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yılık izin ücreti alacağının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının uyması gereken sistem üzerinden izin talep etmediğini, 24,25 ve 28 Ocak 2013 tarihlerinde mazeretsiz olarak işe gelmediğini ve bu durumu tutanak altına alındığını, mazeretini somutlayacak her hangi bir belge sunmadığını, iş akdinin 25/2 gereğince feshedildiğini, davacının hiçbir alacağı bulunmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalı işveren feshinin haksız olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, davalı ve davacı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Bilirkişi raporunda yıllık izin ücret alacağı hesabı sırasında davacının 28 gün izin hakkı olduğu belirtilerek anlaşılmayan yorumla 8 günün mahsubu ile 20 günlük izin hakkı kaldığı gerekçesiyle hesaplama yapıldığı görülmüştür.

Yine bilirkişi raporunda davacıya fesih ile birlikte 14 gün izin karşılığı ödeme yapıldığı görülmektedir. 28 gün izin hakkı olan işçiye fesihte 14 gün ödeme yapıldığında bakiye izin süresinin raporda kullanıldığı belirtilenler yok sayılsa bile 14 gün olacağı ortadadır.

Bilirkişinin 20 gün izin hakkı bulunduğu yönündeki hesap gerekçesi anlaşılamamıştır.

Ayrıca dosya içerisinde mazeret izinleri ile periyodik izinleri gösteren belge fotokopisi olduğu ve burada da 14 günlük izin hakkının kaldığının yazılı olduğu görülmektedir.

Mahkemece yapılacak iş, davacıdan kaç gün yıllık izin kullandığını sorup, fotokopi belge değerlendirilip ödenen izin gün sayısı mahsup edilerek izin alacağı hakkında karar vermektir. Yetersiz ve çelişkili rapora itibar edilmesi hatalıdır.

Ayrıca dosya içerisinde mazeret izinleri ile periyodik izinleri gösteren belge fotokopisi olduğu ve burada da 14 günlük izin hakkının kaldığının yazılı olduğu görülmektedir.

Mahkemece yapılacak iş, davacıdan kaç gün yıllık izin kullandığını sorup, fotokopi belge değerlendirilip ödenen izin gün sayısı mahsup edilerek izin alacağı hakkında karar vermektir. Yetersiz ve çelişkili rapora itibar edilmesi hatalıdır.

3-Asya Katılım Bankası A.Ş. (Banka)’nin temettü hariç ortaklık hakları ile yönetim ve denetimi 29.05.2015 tarihi itibarıyla 5411 sayılı Bankacılık Kanunu’nun 71. maddesinin 1. fıkrasının b bendi hükmü gereğince Bankacılık Düzenleme ve Denetleme Kurulu’nca (BDDK) TMSF’ye devredilmiş olup, mahkemece TMSF’ye devredilen Asya Katılım Bankası A.Ş.’nin 5411 sayılı Bankacılık Kanunu’nun 140. maddesi uyarınca harçtan muaf olduğunun gözetilmemesi de hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir

F) SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 20/06/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3276, Karar No: 2017/1886, Tarih: 03.05.2017

**15. Hukuk Dairesi         2016/3276 E.  ,  2017/1886 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki taraf vekillerince istenmiş ise de davalının temyiz dilekçesinin süresi içinde temyiz defterine kaydedilmediği, temyiz harcının da yatırılmadığı ve davacının temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesinin eksik ve kusurlu ifası nedeniyle uğranılan zararların bedelinin davalı alt yükleniciden tahsili istemiyle açılmış alacak davası olup, yerel mahkemece davanın reddine dair verilen karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

...-Davalı tarafından 32.....2015 tarihli dilekçe ile yargılama giderleri yönünden düzelterek onama talebinde bulunulmuş ise de; dilekçenin temyiz defterine kaydı olmadığı gibi, temyiz harcının yatırılmadığı ve bu arada temyiz süresinin geçmiş olduğu anlaşıldığından davalının temyiz isteminin reddi gerekmiştir.

...-Davacının temyiz itirazlarına gelince; davacı vekili; müvekkilinin yüklenicisi olduğu ... ... Alışveriş Merkezi inşaatının temel altı ve perde izolasyon işleriyle bir takım ek işlerin yapımı konusunda davalı taşeron ile 08.07.2007 ve 03.08.2008 tarihli yazılı sözleşmeler imzaladığını, işlerin Mart 2009 da bitmesini müteakip kesin kabul yapılmadan, davalının yaptığı imalatlarda sorunlar yaşandığını, örneğin otopark kısmının .... katında yürüyen merdivenler bölümünde temelden su geldiğini ... blok arası kat dilatasyonundan su geldiğini ... blokta cam kubbenin izolasyonundan su geldiğiniyapılan ihtarlara rağmen ayıpların giderilmediğini ... .... Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2012/133 D. iş dosyasında bu hususların tesbit ettirildiğini, davalının tebliğ edilen tesbit raporuna itiraz etmediğini, belirterek eksik ve ayıpların giderim bedeli olarak saptanan ....845,78 TL'nin davalıdan tahsilini istemiştir.

Yapılan yargılama sırasında alınan bilirkişi raporlarından hareketle, dava konusu eksik ve ayıpların davalının üstlenmiş olduğu işi ayıplı ifa etmesinden kaynaklandığının, davacı tarafça isbatlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş ise de, varılan sonuç dosya kapsamına bilirkişi raporlarının içeriğine uygun olmamıştır. ...’da yaptırılan ikinci bilirkişi heyetinin açıklamalarına göre, bazı ayıpların neden kaynaklandığının saptanabilmesi ve kesin kanaat bildirilebilmesi için için yeniden keşif

yapılması gerektiğine, dolayısıyla davacının dava konusu bedeli istemekte haklı olup olmadığı hususunun dosya kapsamından tesbit edilemediğine işaret edilmiştir. Birinci ve ikinci bilirkişi raporları çelişkili olduğu halde, mahkemece ikinci raporun hükme esas alınmasının kabul edilebilir gerekçesi gösterilmediğinden, gerçeğin ortaya çıkması için yeniden konusunda uzman teknik bilirkişi kurulundan gerekirse; mahallinde keşif de yapılarak raporlar arasındaki çelişki giderilecek biçimde denetime elverişli bilirkişi raporu alınıp, değerlendirilerek dava sonuçlandırılmalıdır.

Açıklanan nedenlerle eksik inceleme ve hatalı değerlendirmeyle verilen kararın davalı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda .... bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz talebinin reddine, .... bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüne, kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren ... gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 03.05.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5233, Karar No: 2021/18754, Tarih: 08.11.2021

**2. Ceza Dairesi         2021/5233 E.  ,  2021/18754 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

TCK'nın 6/1-e maddesine ve olay tarihindeki yaz saati uygulamasına göre, suça sürüklenen çocuğun eylemi saat 03.00 sıralarında gerçekleştirdiği bu nedenle eylemin gece gerçekleştiği göz önüne alındığında, gece gerçekleşen hırsızlık eylemi nedeniyle ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçunun da birden fazla kişi ile gerçekleşmesi nedeniyle zamanaşımının dolmadığı anlaşılarak yapılan incelemede;

Suça sürüklenen çocuğun gece saat 03.00 sıralarında katılanın iş yerine girerek hırsızlık yapması nedeniyle suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan TCK’nın 143. maddesinin uygulanmaması, dosya içerisindeki tutanak ve tanık beyanlarından eylemi birden fazla kişinin gerçekleştirmesi sebebiyle iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan TCK’nın 119/1-c maddesinin uygulanmaması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, dosya arasında suça sürüklenen çocuk hakkında düzenlenmiş sosyal inceleme raporunun bulunması nedeniyle tebliğnamedeki bozma düşüncesi benimsenmemiştir.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin isteme aykırı olarak ONANMASINA, 08.11.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9593, Karar No: 2017/8392, Tarih: 06.06.2017

**8. Hukuk Dairesi         2016/9593 E.  ,  2017/8392 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Muhdesatın Tespiti

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kısmen kabulüne ve kısmen reddine karar verilmiş olup, hükmün duruşma yapılması suretiyle Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından duruşmalı olarak, davalı ... temsilcisi tarafından duruşmasız olarak istenilmiştir. Dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 06.06.2017 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü temyiz eden davacı vekili Avukat ... ve karşı taraftan davalı vekili Avukat Gülderen Şahin geldiler. Duruşmaya başlanarak temyiz isteğinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan ve hazır bulunanların sözlü açıklaması dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili, dava konusu kamulaştırma işlemine konu edilen 102 ada 267 parsel sayılı taşınmaz üzerinde vekil edenine ait çeşitli cinste ağaçların ve havuzun bulunduğunu açıklayarak, kamulaştırma bedeli uzlaşma görüşmelerine katılabilmek için taşınmaz üzerindeki ağaçlar ve havuzun vekil edenine ait olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Davalı ... temsilcisi, dava konusu taşınmazın orman vasfında olduğunu ve tespit kararı verilemeyeceğini belirterek davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kısmen kabul kısmen reddi ile teknik bilirkişinin 27.05.2015 tarihli raporuna ekli krokide (B) ve (D) harfleri ile gösterilen alanlardaki ağaçlar ile (E) harfi ile gösterilen havuz niteliğindeki muhdesatların davacı tarafından meydana getirildiğinin tespitine, krokide (A) harfi ile gösterilen alan üzerindeki ağaçlar yönünden kamulaştırma sınırı dışında kaldığı gerekçesiyle davacı tarafından meydana getirildiğinin tespitine ilişkin davanın reddine karar verilmesi üzerine; hüküm, davacı vekili ve davalı ... temsilcisi taraflarından temyiz edilmiştir.

1- Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verildiğine ve takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına göre davacı vekilinin tüm ve davalı ... temsilcisinin ise dava konusu taşınmazda teknik bilirkişinin 27.05.2015 tarihli raporuna ekli krokide (B) harfi ile gösterilen 4506 m2 üzerine ekilen kavaklığın davacı tarafından meydana getirildiği anlaşıldığından bu kısıma yönelik temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Davalı ... vekilinin teknik bilirkişinin 27.05.2015 tarihli raporuna ekli krokide (D) ve (E) harfleri ile gösterilen kısımlara yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Dava; davacının maliki olmadığı taşınmazda yapılan kamulaştırma işlemi nedeniyle, kamulaştırma öncesi davacı tarafından dikilen ağaçların ve inşa edilen havuzun davacıya aidiyetinin tespiti istemine ilişkindir.

2-Davalı ... vekilinin teknik bilirkişinin 27.05.2015 tarihli raporuna ekli krokide (D) ve (E) harfleri ile gösterilen kısımlara yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Dava; davacının maliki olmadığı taşınmazda yapılan kamulaştırma işlemi nedeniyle, kamulaştırma öncesi davacı tarafından dikilen ağaçların ve inşa edilen havuzun davacıya aidiyetinin tespiti istemine ilişkindir.

Tespit davası, kendine özgü davalardan olup, dava sonucunda istihsal edilecek ilamın icra ve infaz kabiliyeti bulunmamaktadır. Bunun doğal sonucu olarak da bu davaların uygulama alanı sınırlıdır. Bilindiği üzere, tespit davalarının görülebilmesi için güncel hukuki yararın bulunması (6100 s.lı HMK 106/2 m) ve dava sonuçlanıncaya kadar da güncelliğini kaybetmemesi gerekir. Tespit davaları eda davalarının öncüsüdür, bu nedenle eda davası açılmasının mümkün olduğu hallerde, tespit davası açılmasında hukuki yararın bulunmadığı kabul edilmektedir. Hukuki yararın bulunması dava şartı olup, yargılamanın her aşamasında taraflarca ileri sürülebileceği gibi hakim tarafından da re'sen gözetilir. Hukuki yararın bulunmadığının tespiti halinde davanın, dava şartı yokluğu gerekçesiyle usulden reddine karar verilmelidir (HMK 114/1-h, 115 m.).

Öğretide ve Yargıtay'ın devamlılık gösteren uygulamalarında, taşınmaz hakkında derdest ortaklığın giderilmesi davasının, kentsel dönüşüm uygulamasının ya da kamulaştırma işleminin bulunması gibi istisnai durumlarda muhdesatın tespiti davasının açılmasında güncel hukuki yararın bulunduğu kabul edilmektedir.

26.05.2004 gün ve 5177 sayılı Kanun'un 35. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu’nun 19. maddesine eklenen ek fıkra hükmüne göre başkası adına tapulu veya tapusuz bir taşınmazın kamulaştırılması halinde, taşınmazda malik olmayan ancak üzerindeki muhdesatı meydana getiren kişilere muhdesatın kamulaştırma bedelinin kendisine verilmesini sağlama amacıyla zilyetliği tespit davası açma hakkı tanınmış ise de, kamuya ait mera, yaylak, kışlak, genel harman yeri, orman ve aktif dere yatağı niteliğindeki taşınmazların özel mülkiyete konu olamayacakları, bu taşınmazların zilyetlikle edinilemeyecekleri ve bu nedenle bu nitelikteki taşınmazlar üzerinde meydana getirilen muhtesatlara da hukuki değer verilemeyeceği gözönüne alınmalıdır.