muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/3585, Karar No: 2018/11214, Tarih: 01.11.2018

Kabule göre de;

1) Dava ve cezanın İİK'nun 354. maddesinde yazılı sebeplerden düşeceğinin kararda belirtilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2) Sanık hakkında hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak TCK'nın 53. maddesinin uygulanması gerektiğinin düşünülmemesi,

3) 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer berilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 331/1. maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanıklar hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve şikayetçi vekili ve sanıklar müdafilerinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye uygun olarak, HÜKÜMLERİN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 01/11/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/363, Karar No: 2025/1056, Tarih: 06.02.2025

**2. Hukuk Dairesi         2025/363 E.  ,  2025/1056 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 28. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/1423 E., 2024/1417 K.

DAVA TÜRÜ : Boşanma

İLK DERECE MAHKEMESİ : Eskişehir 2. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2023/837 E., 2024/483 K.

Taraflar arasındaki boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda Eskişehir 2. Aile Mahkemesi tarafından mahkemenin yetkisizliğine ve kararın kesinleşmesinden itibaren iki hafta içinde başvurulması halinde dosyanın İstanbul Aile Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Kararın davacı kadın vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı erkek tarafından temyiz edilmekle kesinlik, süre temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda;

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun öngördüğü yargılama sistemine göre İlk Derece Mahkemesinin kesin olmayan kararına karşı önce istinaf kanun yoluna başvurulmaktadır. İstinaf başvurusu üzerine Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun usulden ya da esastan reddine karar verilebilir veya İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak yeniden hüküm kurulabilir. Bölge Adliye Mahkemesi kararına karşı başvurusu reddedilen tarafın ya da istinaf incelemesi sonucunda İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak yeni hüküm kurulması hâlinde, aleyhine karar verilen tarafın temyiz hakkı bulunmaktadır. Başka bir deyişle, istinaf başvurusunun reddi hâlinde Bölge Adliye Mahkemesi kararına karşı temyiz hakkı sadece istinaf başvurusu reddedilen tarafa ait olup bu hâlde İlk Derece Mahkemesi kararını istinaf etmeyen tarafın temyiz hakkı bulunmamaktadır.

Somut uyuşmazlıkta, İlk Derece Mahkemesince verilen karara karşı davacı tarafça istinaf kanun yoluna başvurulmuş ve istinaf başvurusu esastan reddedilmiştir. Hâl böyle iken, İlk Derece Mahkemesi kararını istinaf etmeyen davalı tarafın kadının istinaf başvurusunun esastan reddine dair Bölge Adliye Mahkemesi kararına karşı temyiz hakkı bulunmamaktadır. Açıklanan nedenlerle, davalı erkeğin temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalının temyiz dilekçesinin REDDİNE,Peşin alınan harcın istek halinde yatırana geri verilmesine,Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, karardan bir örneğinin ilgili Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,06.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/82, Karar No: 2014/4305, Tarih: 01.04.2014

**14. Ceza Dairesi         2014/82 E.  ,  2014/4305 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Irza geçme

HÜKÜM : Sanığın eyleminin reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçunu oluşturduğunun kabulü ile bu suçtan zamanaşımı nedeniyle kamu davasının düşmesine,

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen düşme hükmü usul ve kanuna uygun olduğundan katılanlar vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 01.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/26823, Karar No: 2015/25638, Tarih: 28.09.2015

**22. Hukuk Dairesi         2015/26823 E.  ,  2015/25638 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, verimliliği teşvik primi farkı, yabancı dil zammı farkı ile yabancı dil izin ücreti fark alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, bozmaya uyarak isteğin reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 28.09.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15106, Karar No: 2013/19972, Tarih: 17.12.2013

**19. Hukuk Dairesi         2013/15106 E.  ,  2013/19972 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davalı ile müvekkili arasında 31/07/2007 tarihinde LPG otogaz bayilik sözleşmesi imzalandığını, sözleşmenin 31/07/2012 tarihinde sona erdiğini, davalının 14/12/2010 tarihinde keşide ettiği, 20/12/2010 tarihinde müvekkiline tebliğ edilen ihtarname ile bayilik sözleşmesini tek taraflı olarak fesh ettiğini bildirdiğini, 5 yıl süre ile imzalanmış bayilik sözleşmesinin süresinin henüz dolmamış olması nedeniyle feshin haksız bulunduğunu, davalının feshinin haksız olması nedeniyle bayilik sözleşmesinin 29. Maddesi uyarınca davalının müvekkilinin uğradığı müspet zararı yani sözleşme devam etseydi elde edecek olduğu karı müvekkiline ödemek zorunda olduğunu, 139.222,06 TL müvekkilinin mahrum kaldığı kar olduğunu, bayilik sözleşmesinin 30. maddesine göre müvekkilinin davalıdan müspet zararı yanında cezai şart da talep edebileceğini, davalının 87.079,99 TL cezai şart ödemesi gerektiğini, ayrıca bayilik sözleşmesine ek protokol ile davalıya 1 adet komple elektrik tesisatının ariyet olarak teslim edildiğini, davalı tarafın sözleşme sona ermesine rağmen ariyet malzemeyi iade etmediğini, bu konuda müvekkili şirket tarafından ihtar keşide edildiğini, ariyet malzemeden dolayı 11,200,00 USD'yi ödemek zorunda olduğunu belirterek, bu kalemlerden 10.000'er TL olmak üzere şimdilik 30.000-TL'nin fesih tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin dava dışı 3. kişi konumundaki ... Petrolcülük AŞ'nin istasyonlu akaryakıt bayisi olarak ve adı geçen firmanın tescilli markası olan moil amblemi altında akaryakıt istasyonu işlettiğini, müvekkilinin işletmekte olduğu istasyonun LPG ünitesinde satışını gerçekleştireceği otogaz LPG'nin ikmali konusunda davacı ile akdi ilişki içerisine girilerek 31/7/2007 tarihli LPG Otogaz Bayilik Sözleşmesinin akdedildiğini, davacının müvekkili ile akdettiği bayilik sözleşmesinden bir süre sonra, dava dışı ... Petrolcülük ile 1/1/2009 tarihli bir sözleşme akdettiğini, somut olayda müvekkiline izafe edilecek bir kusur bulunmadığını, sözleşmenin sona erme tarihi konusunda müvekkiline tanınmış bir muhtariyet söz konusu olmadığını bildirerek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, feshin haksız bir fesih olduğu, sözleşmenin 29. maddesinde kar kaybının, 30. maddesinde ise ayrı olarak cezai şart talep edilebileceğinin düzenlendiği, davacının her iki kalem tazminatı talep edebileceği, ariyetlere ilişkin ise yargılama süresince bir delil sunulmadığından bu kalem bakımından isteğin reddi gerektiği, davalının 22.1.2011 tarihinde temerrüde düştüğü gerekçesiyle, davanın kısmen kabulune, 10.000 TL kar mahrumiyeti, 10.000 TL cezai şart olmak üzere toplam 20.000 TL'nin 22.1.2011 tarihinden itibaren avans faizi işletilerek davalıdan tahsili ile davacıya ödenmesine, fazlaya dair istemin reddine karar verilmiş olup, mahkeme kararı süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 17.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/24751, Karar No: 2014/20371, Tarih: 27.11.2014

**11. Ceza Dairesi         2012/24751 E.  ,  2014/20371 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2011/227007

MAHKEMESİ : Ankara (Kapatılan) 28. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 09/12/2010

NUMARASI : 2009/569 (E) ve 2010/991 (K)

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek ve kullanmak

1- Sanığın kullandığı ve sahte olduğu iddia olunan faturaları düzenleyen ilgili şirket/firma yetkilileri hakkında sahte fatura düzenlemek suçundan dava açılıp açılmadığı, açılmışsa akıbetleri araştırılıp bu dava ile birleştirilmesi, birleştirilememesi halinde, dava dosyaları celp edilip incelenerek özetlerinin duruşma tutanağına geçirilip, bu davayı ilgilendiren ve sahteliği belirleyen delillerin onaylı örneklerinin dava dosyasına intikal ettirilmesi, faturaların gerçek alım satım karşılığı olup olmadığının tespiti bakımından, mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyeleri, teslim tesellüm belgeleri, bedellerinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun kanıtlama yeteneği olan geçerli ödeme belgeleri ve satıcının kasasına ya da banka hesabına girip girmediğinin tespiti ile, faturaları düzenleyen mükelleflerin yeterli mal girişi veya üretimi olup olmadığı da dikkate alınarak gerektiğinde faturaları düzenleyen şirketler ile sanığın yetkilisi olduğu şirketin ticari defter ve belgeleri üzerinde karşılaştırmalı bilirkişi incelemesi yaptırılmasından sonra toplanan deliller bütün halinde değerlendirilerek sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hükümler kurulması,

Kabule göre de;

2- 5271 sayılı CMK'nun 225. maddesi uyarınca hükmün konusu, duruşmanın neticesine göre iddianamede gösterilen fiilden ibaret olup, kamu davasının vergi suçu raporuna uygun olarak 2005 ve 2006 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek ve kullanmak suçlarından açıldığı, her bir takvim yılında işlenen sahte fatura düzenlemek ve kullanmak fiillerinin birbirinden bağımsız ve ayrı kendi içerisinde teselsül eden suçları oluşturduğu gözetilmeden, 2005 ve 2006 takvim yıllarında gerçekleştirilen sahte fatura düzenlemek ve kullanmak eylemleri tek suç kabul edilerek yazılı şekilde hükümler kurulması,

3- 2005 takvim yılında en son faturanın 31.12.2005 tarihinde düzenlendiğinin anlaşılmasına karşın, sanık hakkında 5237 sayılı Kanunun 43. maddesi yerine, suç tarihinde yürürlükte olmayan 765 sayılı TCK.nun 80. maddesi ile uygulama yapılmak suretiyle eksik ceza tayini,

4- 5237 sayılı TCK'nun 53/3. maddesi gereğince aynı Yasanın 53. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde yer alan hak yoksunluğunun, sanığın sadece kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık hakları yönünden koşullu salıverilmeye kadar uygulanabileceğinin gözetilmemesi,

4- 5237 sayılı TCK'nun 53/3. maddesi gereğince aynı Yasanın 53. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde yer alan hak yoksunluğunun, sanığın sadece kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık hakları yönünden koşullu salıverilmeye kadar uygulanabileceğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, ceza miktarı itibariyle kazanılmış hakkın saklı tutulmasına 27.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/18492, Karar No: 2022/3676, Tarih: 16.06.2022

**3. Ceza Dairesi         2021/18492 E.  ,  2022/3676 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüte

Bölge adliye mahkemesince kesin olarak verilen hükümlerin, 24.10.2019 tarihinde Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanunun 29. maddesi ile 5271 sayılı CMK’nın 286.maddesine eklenen üçüncü fıkradaki düzenleme gereğince temyiz yolunun açılması üzerine anılan Kanuna eklenen geçici 5. maddesinin 1/f bendinde belirtilen süre içerisinde temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebebine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre, sanığın çocuğunu örgütle iltisaklı okula gönderme şeklindeki eyleminin müsnet suç yönünden örgütsel faaliyet veya delil olarak kabul edilemeyeceği belirlenerek yapılan incelemede;

Suç tarihinin yardım niteliğindeki en son eylem tarihi olan 16.11.2014 yerine karar başlığında 27.03.2016 tarihi yazılması mahallinde düzeltilebilir yazım hatası kabul edilmiştir.

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanık müdafiinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmediğinden CMK’nın 302/1. maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddiyle hükmün ONANMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanun'un 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın ... 15. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin bilgi için ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 16.06.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/10712, Karar No: 2019/14059, Tarih: 11.11.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/10712 E.  ,  2019/14059 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel mahkemece, suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükmün temyiz incelenmesinde;

14/04/2011 tarihinde yayınlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen ek 2. madde uyarınca doğrudan verilen 3.000 TL'ye kadar olan adli para cezalarından ibaret mahkumiyet hükümleri kesin olup, suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan dolayı tayin edilen 1,320.00 TL adli para cezasına ilişkin hükmün cezanın türü ve miktarı itibarıyla temyizi mümkün bulunmadığından, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi gereğince suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz talebinin tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

II-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelenmesine gelince;

Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 20/11/2018 tarih, 2016/6-986 Esas ve 2018/554 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere; suçu işlediği tarihte 15-18 yaş aralığında bulunan suça sürüklenen çocuk hakkında 5395 sayılı Yasa'nın 35. maddesi gereğince sosyal inceleme raporu alınması gerektiği, alınmaması halinde ise gerekçesinin gösterilmesi gerektiği halde, sosyal inceleme raporu alınmaması ve alınmama gerekçesinin de yazılmaması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 11.11.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3456, Karar No: 2024/1414, Tarih: 25.04.2024

**3. Hukuk Dairesi         2023/3456 E.  ,  2024/1414 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/736 E., 2023/740 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Antalya 3. Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2016/384 E., 2018/68 K.

Taraflar arasındaki istirdat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, yeniden davanın esası hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; müvekkilinin, davalı elektrik şirketinin abonesi olduğunu, davalının düzenlediği faturalarda kayıp/ kaçak, iletim, dağıtım, sayaç okuma ve psh bedeli gibi yasal olmayan ve tüketilen enerjinin karşılığı olmadığı için faturaya yansıtılamayacak kalemlerin bulunmasının yanında yine faturaların içeriğine dahil edilen ve bu kalemlerin haksız bir şekilde aktif enerji tüketimi üzerinden (%2) TRT payı, enerji fonu, Belediye Tüketim Vergisi eklenmek suretiyle fazla hesaplandığını ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla, 50.000,00 TL'nin dava tarihinden itibaren avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili; zamanaşımı nedeniyle davanın reddi gerektiğini, söz konusu bedellerin ilgili mevzuat çerçevesinde EPDK tarafından belirlendiğini ve tahsilinin yasal zorunluluk teşkil ettiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; davacı şirketin ilgili aylarda 420 no'lu elektrik aboneliği üzerinden kullandığı kayıp/kaçak bedeli adı altında davalı elektrik şirketinin 338.961.73 + 61.013.11 (KDV) = 399.974.840 tutarlı bedeli davacı şirketten tahsil ettiği, davalı elektrik şirketinin bu bedeli tahsil etmesinin yerleşik içtihatlar gereğince yerinde olmadığı, 6719 sayılı Kanun'un 21 ve 26 ncı maddelerinin dikkate alınması, yorumlanması ve kararı Yüksek Mahkemeye ait olmak üzere; mahkemelerin yetkisinin sadece bu bedellerin EPDK'nın düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlanmış olduğu, davacı vekilinin talebi doğrultusunda alınan rapora göre davalı tarafından yapılan kesintilerin mevcut EPDK düzenlemelerine ve yeni yasaya uyumlu olduğu anlaşıldığından fazla tahsil edilmiş bir bedelin bulunmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili; dava tarihindeki yasal düzenlemelere göre davanın kabulü gerektiğini, yasa değişikliği sebebiyle davanın konusuz kaldığını, yargılama gideri ve vekalet ücretinden davalının sorumlu tutulması gerektiğini, yasaların geriye yürüyemeyeceğini ileri sürerek; kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; her ne kadar Anayasa Mahkemesinin ilgili kararı ile 6719 sayılı Kanun'un 17/10 maddesinde düzenlenen " kurum tarafından gelir ve tarife düzenlemeleri kapsamında belirlenen bedellere ilişkin olarak yapılan başvurularda ve açılan davalarda, tüketici hakem heyetleri ile mahkemelerin yetkisi bu bedellerin kurumun düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlıdır. " şeklindeki hüküm Anayasaya aykırı görülerek iptal edilmiş ise de, davacı tarafın dava dilekçesinde EPDK tarafından belirlenen tarifelere aykırı bir bedel alındığına yönelik iddiasının mevcut olmadığı, dava sırasında yürürlüğe giren 6719 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik neticesinde davanın konusuz kaldığı ve dava tarihi itibariyle Yargıtay içtihatlarına göre davacının haklı olduğu, davacı lehine yargılama gideri ve vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiği, davanın reddine karar verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğu gerekçesiyle; istinaf başvurusunun kabulüne, İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, dava konusuz kaldığından davanın esası hakkında karar verilmesine yer olmadığına, yargılama giderlerinin davalı üzerinde bırakılmasına, davacı lehine karar maktu vekalet ücretine hükmedilmesine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili; davanın reddine dair İlk Derece Mahkemesi kararının doğru olduğunu, EPDK tarafından belirlenen bu bedellerin haricinde bir uygulama yapılmasının mevcut yasal düzenlemeler karşısında mümkün olmadığını, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından davanın esası hakkında karar verilmesine yer olmadığına ve aleyhlerine vekalet ücretine hükmedilmesinin hatalı olduğunu ileri sürerek; kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, elektrik aboneliğinden tahsil edilen kayıp-kaçak ve diğer bedellerin iadesi istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 73 üncü maddesi,

2. 17.06.2016 tarihli ve 29745 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6719 sayılı Kanun'un 21 inci maddesi ile değiştirilen 6446 Sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17 nci maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri ile eklenen Geçici 19 ve 20 nci maddeleri,

3. Değerlendirme