muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/13451, Karar No: 2009/726, Tarih: 27.01.2009

1-Yapılan yargılamaya, toplanan deliller ve tüm dosya içeriğine göre davalıların kira parasının istirdadına ilişkin hüküm bölümüne yönelttikleri temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Davalıların müspet zararın tahsiline ilişkin temyiz itirazlarına gelince;

Hukukumuzda genel olarak zarar deyimi, bir kimsenin mal varlığında iradesi dışında meydana gelen eksilme olarak ifade edilmektedir. Buna maddi zarar da denilir. Doktirinde, müspet zarar; alacaklının gereği gibi ve vaktinde olan ifaya taalluk eden menfaatine karşılık zarar olarak tanımlanabilir. Bir başka tanıma göre, borçlu edayı gereği gibi ve vaktinde yerine getirseydi alacaklının mameleki ne vaziyette bulunacak idi ise bu vaziyetle mamelekin hali hazır vaziyeti arasındaki fark müspet zarardır. Diğer bir deyişle müspet zarar aktin hiç ve gereği gibi ifa edilmemesinden ... zarardır. Kuşku yok ki bilirkişilerin bulduğu kar kaybı müspet zarar kapsamındadır. Kar kaybı, kardan mahrum kalma karşılığı meydana gelen zarardır. Aslında kar kaybı açısından zarara uğrayanın mal varlığında fesihten önce ve sonra bir değişiklik yoktur. Fakat, kar kaybı zararına uğrayan fesih yüzünden mal varlığındaki ileride meydana gelecek çoğalmadan mahrum kalmıştır.

Bu genel açıklamalardan sonra somut olaya gelince, az yukarıda sözü edildiği üzere davacı sözleşmeyle peşin ödenen kira parasından kullanılmayan döneme ilişkin kira parası diliminin istirdadını 23.09.2005 tarihli ihtarname ile istemek suretiyle 01.11.2000 başlangıç tarihli sözleşme ve “protokol” başlıklı tarihsiz sözleşmeleri feshetmiştir. Yapılan açıklamalardan anlaşılacağı üzere, müspet zarar bir tarafın, temerrüde düşen taraftan sözleşme yürürlükte kaldığı sürece istenilebilecek bir tazminat türü olduğundan, sözleşmeden dönen taraf karşı taraftan müspet zarar adı altında bir istemde bulunamaz. Sözleşmeden

... tarafın Borçlar Kanununun 108.maddesi hükmünce isteyebileceği zararları menfi zararları olup bu da sözleşmeye güvenilerek yapılan giderlerin tamamı, yani o sözleşmenin yapılmasından ötürü sarfedilen paradan ibarettir.

Yapılan bu hukuki saptamalardan sonra mahkemece yapılması gereken ... sözleşmeyi fesh eden taraf olduğu anlaşılan davacı kiracının müspet zarar adı altında talep ettiği kar mahrumiyeti zararına ilişkin istemini reddetmek olmalıdır.

Değinilen yönün göz ardı edilmesi hükmün bozulmasını gerektirir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda 2.bentte açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 1.bent uyarınca diğer temyiz itirazlarının reddine, 625,00 Yargıtay duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalılardan ... Ulaşım Hiz.Mak.San. A.Ş.’ye verilmesine, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 27.01.2009 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/11922, Karar No: 2010/13522, Tarih: 16.12.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/11922 E.  ,  2010/13522 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : AKÇAABAT 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 27/05/2009

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, dava konusu 522, 523, 1921 parseller üzerinde ilköğretim okulları olduğunu, tapu kayıtlarında Milli Eğitim Bakanlığına ait olduğu hususunda şerh bulunduğunu, taşınmazların daha önce Doğanköy köy tüzelkişiliğine ait iken taşınmazların belediye sınırları içerisinde kalması nedeniyle belediye adına tescil edildiğini, 222 Sayılı Yasanın 65. maddesine göre köylerde bulunan ilköğretim okullarının köy tüzel kişiliği adına, belediye sınırları içerisinde bulunan ilköğretim okullarının ise İl Özel İdaresi adına tescil edilmesi gerektiğini, taşınmazların kanuna aykırı olarak belediye adına tescil edildiğini ileri sürerek, tapu iptal tescil isteğinde bulunmuştur.

Davalı, davaya karşı beyanda bulunmamıştır.

Mahkemece, 3402 Sayılı Yasanın 12/3 maddesi uyarınca hak düşürücü sürenin geçmiş olması nedeniyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili  tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi   raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava; 222 sayılı İlköğretim Yasasının 65. maddesi ve geçici 7. maddesindeki düzenlemeler karşısında davalı Belediye adına kayıtlı 522, 523 ve 1921  sayılı parsellerin tapu kaydının iptali ve İl Özel İdaresi adına tescili isteğine ilişkindir.

Mahkemece; 14.03.2009 tarihinde yürürlüğe giren 5841 sayılı yasa ile değişik 3402 sayılı Kadastro Kanununun 12. maddesine eklenen 3. fıkra 2 ve 3. cümle ve geçici 10. maddedeki düzenlemeler karşısında 10 yıllık hak düşürücü sürenin davacı kurum bakımından dolduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Ancak dosya içeriğinden ve toplanan tüm delillerden; çekişmeli 522 ve 523 sayılı parsellerin 24.07.1971  tarihli kadastro tespit çalışmaları sırasında D.. Köy Tüzelkişiliği adına tescil edildiği, kadastro tespitinin 11.07.1979  tarihinde kesinleştiği, daha sonra da anılan Köy Tüzel kişiliğinin belediyeye dönüştüğü ve bu kez çekişmeli taşınmazların belediye kurulmuş olması nedeniyle 19.04.1994  tarihinde davalı belediye adına tescil edildiği anlaşılmaktadır.

Davacı İl Özel İdaresi, köy tüzelkişiliği adına olan taşınmazların belediye kurulması durumunda 222 sayılı İlköğretim Yasasının anılan hükümleri uyarınca belediye adına değil İl Özel İdaresi adına kayıtlanması gerektiğini ileri sürmektedir. Köy Tüzel kişiliğinin belediyeye dönüşmesi, kadastro tespitinden sonra gerçekleşmiştir. Bu durumda davacı kurum, eldeki davada kadastro sonrası nedene dayanmaktadır.

Hal böyle olunca; işin esasının incelenmesi ve hâsıl olacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile olayda uygulanma yeri bulunmayan 5841 Sayılı Yasa ile değişik 3402 sayılı Kadastro Kanununun 12. maddesine eklenen 3. fıkra 2 ve 3. cümle ve geçici 10. maddedeki düzenlemeler gerekçe gösterilerek davanın reddedilmesi doğru değildir.

Hal böyle olunca; işin esasının incelenmesi ve hâsıl olacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile olayda uygulanma yeri bulunmayan 5841 Sayılı Yasa ile değişik 3402 sayılı Kadastro Kanununun 12. maddesine eklenen 3. fıkra 2 ve 3. cümle ve geçici 10. maddedeki düzenlemeler gerekçe gösterilerek davanın reddedilmesi doğru değildir.

Davacının temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle hükmün açıklanan nedenlerden ötürü HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine,  16.12.2010  tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16030, Karar No: 2017/26547, Tarih: 20.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/16030 E.  ,  2017/26547 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 20/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/17331, Karar No: 2023/8477, Tarih: 06.11.2023

**8. Ceza Dairesi         2020/17331 E.  ,  2023/8477 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2012/530 E., 2016/24 K.

SUÇLAR : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, yaralama, konut dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde olduğu, temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Dörtyol Cumhuriyet Başsavcılığının 01.10.2012 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, yaralama, konut dokunulmazlığının ihlali suçlarından cezalandırılması için kamu davası açılmıştır.

2. Dörtyol 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 13.01.2015 tarihli kararı ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, yaralama, konut dokunulmazlığının ihlali suçlarından, 1 yıl hapis, 6 ay hapis ve 2 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi, somut bir nedene dayanmamaktadır.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay, sanığın gece vakti mağdur ...'in yaşadığı eve elinde bulunan bıçakla ile kapı camını kırmak sureti ile girdikten sonra, bıçakla müştekiyi yaralaması ve kapıyı mağdurun üzerine kilitleyerek olay yerinden ayrıldığı iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

A. Konut Dokunulmazlığını İhlal Suçundan Kurulan Hükme Yönelik Temyiz Talebinin İncelemesinde;

1. Olay tarihinde sanığın mağdurun yaşadığı eve geldiği, burada mağdur ile müştekinin eve girdiğini görmesi üzerine elinde bulunan bıçakla kapı camını kırarak evin içerisine girmesi şeklinde gerçekleşen olayda, mağdur müşteki ifadeleri, sanığın ikrar içeren beyanı, ayrıca dosya içerisinde yer alan ve söz konusu evin mağdurun çalıştığı bar sahibi tarafından bar çalışanlarına tahsis edildiğine dair tutanak ile tüm dava dosyası kapsamı birlikte değerlendirildiğinde mahkemenin mahkumiyet kabulünde isabetsizlik görülmemiştir.

2.Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin katılan sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın somut nedene dayanmayan diğer temyiz sebebleri yerinde görülmemiştir

B.Kişiyi Hürriyetinden Yoksun Kılma ve Yaralama Suçlarından Kurulan Hükümlere Yönelik Temyiz Talebinin İncelemesinde;

B.Kişiyi Hürriyetinden Yoksun Kılma ve Yaralama Suçlarından Kurulan Hükümlere Yönelik Temyiz Talebinin İncelemesinde;

Olay tarihinde sanığın mağdurun yaşadığı eve geldiği, burada mağdur ile müştekinin eve girdiğini görmesi üzerine elinde bulunan bıçakla kapı camını kırarak evin içerisine girdiği, müştekiyi bıçakla yaraladığı ve akabinde mağdur evde iken kapıyı kilitleyip gitmesi şeklinde gerçekleşen olayda, sanığın üzerine atılı 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 109 uncu maddenin birinci fıkrası ve 86 ncı maddesinin ikinci ile üçüncü fıkrasında yer alan suçlar için öngörülen olağan zamanaşımı süresinin aynı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi uyarınca 8 yıl olduğu, bu sürenin hüküm tarihinden itibaren temyiz inceleme tarihine kadar dolduğu tespit edilmiştir.

V. KARAR

A. Konut Dokunulmazlığını İhlal Suçundan Kurulan Hükme Yönelik Olarak;

Gerekçe bölümünde (A) bendinde açıklanan nedenlerle Dörtyol 1.Asliye Ceza Mahkemesinin 13.01.2015 tarihli kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

B. Kişiyi Hürriyetinden Yoksun Kılma ve Yaralama Suçlarından Kurulan Hükümlere Yönelik Olarak;

Gerekçe bölümünde (B) bendinde açıklanan nedenlerle Dörtyol 1.Asliye Ceza Mahkemesinin 13.01.2015 tarihli kararında sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci

maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle ayrı ayrı DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 06.11.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17726, Karar No: 2015/22131, Tarih: 01.12.2015

**2. Ceza Dairesi         2014/17726 E.  ,  2015/22131 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2013/135917

MAHKEMESİ : Alaşehir 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 01/02/2013

NUMARASI : 2010/16 (E) ve 2013/23 (K)

SUÇ : Hırsızlık, ağaca zarar verme, hakkı olmayan yere tecavüz

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

İddianamedeki sevk ve nitelendirme ile tebliğname tarihine, 2797 sayılı Yargıtay Kanunu'nun 6110 sayılı Kanun'un 8.maddesi ile değişik 14.maddesi, 6110 sayılı Kanun'un geçici 1. maddesinin 2. fıkrası ve 24.01.2014 tarih ve 2014/1 sayılı iş bölümüne ilişkin kararına, temyizin kapsamına göre sanığa atılı suçlardan en ağır cezayı içeren ve 5237 sayılı TCK'nın 152/1-c maddesine uyan dikili ağaca zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik temyizi inceleme görevi Yargıtay . Ceza Dairesine ait olduğundan Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dosyanın ilgili Daireye GÖNDERİLMESİNE, 01/12/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6059, Karar No: 2018/140, Tarih: 11.01.2018

**1. Hukuk Dairesi         2015/6059 E.  ,  2018/140 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen davada;

Davacılar, mirasbırakanları...in maliki olduğu çekişme konusu 150 ada 9 parsel sayılı taşınmazdaki 1/3 payını torunu olan davalı ...'e 04.11.2011 tarihinde satış suretiyle devrettiğini, aynı gün başka bir yevmiye ile de anılan taşınmazda kat irtifakı tesis edilip 3 nolu bağımsız bölümün davalı adına tescil edildiğini, temlikin mirasçılardan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek davalı adına olan kaydın iptali ile miras payları oranında adlarına tesciline karar verilmesini istemişlerdir.

Davalı, mirasbırakanla birlikte yaşayıp onunla ilgilendiğini, dava konusu devrin mal kaçırma amaçlı olmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, muvazaa iddiasının kanıtlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacılar vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'in raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davacıların temyiz itirazları yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı 8.20.-TL. bakiye onama harcının temyiz eden davacılardan alınmasına, 11.01.2018 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

(Muhalif)

-KARŞI OY-

Dava, muris muvazaasına dayalı payları oranında tapu iptal - tescil isteğine ilişkindir.

Muris, maliki olduğu taşınmazlardan bir bağımsız bölümü temlik tarihinde 20 yaşında olan tek oğlundan olma erkek torunu davalıya satış göstermek suretiyle temlik etmiştir.

Sayın çoğunluk ile uzlaşılamayan husus, bu temlikin muvazaalı olup olmadığı, bir başka ifadeyle murisin temlik amacının diğer mirasçılardan mal kaçırmak olup olmadığı hususudur.

Uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 1.4.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 706., Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 237. ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince; temlik tarihinde muris 83, davalı torun ise 20 yaşındadır. Davacı tanıkları, murise davacıların baktığını, davalının garson olarak çalışıp taşınmazı alacak ekenomik gücünün bulunmadığını, murisin tek oğlundan olma aynı apartmanda yaşadığı erkek torununu çok sevdiği için bedelsiz olarak temlikte bulunduğunu, murise davacıların baktıklarını beyan etmişler, davalı tanıkları ise; murise davalı ve annesinin baktığını, davalının annesine isabet eden miras geliri ile bir kısım bedelin ödendiğini bu nedenle temlikin yapıldığını belirtmişlerdir.

Davacı ve davalı tanıklarının beyanları çelişmektedir. Bu durumda tanık beyanları değerlendirilirken diğer deliller ile birlikte beyanların hayatın olağan akışına uygun olup olmadığı göz önüne alınmalıdır.

Davacı ve davalı tanıklarının beyanları çelişmektedir. Bu durumda tanık beyanları değerlendirilirken diğer deliller ile birlikte beyanların hayatın olağan akışına uygun olup olmadığı göz önüne alınmalıdır.

Askerlikten önce garsonluk yaparak geçimini temin eden davalının ekonomik olarak ihtiyacı bulunmayan murise bakması hayatın olağan akışına uygun değildir. Diger yandan Ülkemizin sosyal ve kültürel yapısı nedeniyle dedenin (özellikle oğlundan olma) erkek torununa karşılıksız mal temlik ettiği bir gerçektir. Bu nedenlerle davalı tanıklarının murise davalının baktığı yönündeki beyanlarına itibar edilmemiştir. Davalının annesi baksa dahi temlik, bakana yapılmadığı için bu savunmaya da itibar etmek mümkün değildir.

Muris muvazaasında asıl olan murisin temlik iradesinin tespitidir. Bu iradenin tespiti her zaman kolay olmayabilmektedir. Özellikle ölümün üzerinden uzun zaman geçmişse bu durum hepten güçleşmektedir. Bu nedenle yukarıda belirttiğimiz ilkeler her defasında tekrar somut olaya uygulanmaktadır. İradenin tespitinde yapılan işlemden doğan sonuç da gözden uzak tutulmamalıdır. İradeyi çoğu zaman ortaya çıkan sonuç belirler.

Olayımızda, Muris dedenin torununa yaptığı temlikin bedelsiz olduğu tartışmasızdır. Bedelin mutlaka para olması gerekmemektedir. Bakım da bir bedeldir. Ne var ki davalı, murise bakabilecek durumda değildir. Bir başkasının bakmasının da, davalının bakımı olarak kabul edilemeyeceği açıktır.
Yargıtay — Esas No: 2024/6301, Karar No: 2025/1663, Tarih: 10.02.2025

**5. Hukuk Dairesi         2024/6301 E.  ,  2025/1663 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/3694 Esas, 2023/1370 Karar

İLK DERECE MAHKEMESİ : Yalova 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/46 Esas, 2022/485 Karar

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun (2942 sayılı Kanun) 10 uncu maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Yalova İMES Makine İhtisas Organize Sanayi Bölgesi adına tescili davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince, İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak davanın yeniden görülmesi için dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin kaldırma kararı üzerine yeniden yargılama yapan İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvuruların esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekillerince temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı idare vekili dava dilekçesinde özetle; Yalova ili, 176 ada 8 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazınOrganize Sanayi Bölgesi adına tescilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; taşınmaza idarece belirlenen bedelin düşük olduğunu belirterek kamulaştırma bedelinin yeniden tespit edilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne ve kamulaştırma bedelinin tespiti ile bu bedelin davalıya derhal ödenmesine, dava konusu taşınmazın davalı adına olan tapu kaydının iptali ile Organize Sanayi Bölgesi adına tesciline karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davacı idare vekili istinaf dilekçesinde özetle; dava konusu taşınmazın metrekare birim değerinin yüksek belirlendiğini, üç ürün münavebe sisteminin ve münavebe ürünlerinin hatalı olduğunu, üretim masraflarının brüt gelirin 1/3’ü oranında alınmasının yerinde olmadığını, kapitalizasyon faiz oranının %5 alınması gerektiğini, ürünlerin dekar başına verim miktarlarının yüksek hesaplandığını, objektif değer artışı uygulanmasının yerinde olmadığını ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması istemi ile istinaf yoluna başvurmuştur.