muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/7225, Karar No: 2012/28083, Tarih: 20.09.2012

**8. Ceza Dairesi         2012/7225 E.  ,  2012/28083 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık hakkında hazineye ait taşınmazlara plastik boru döşemek, dörtlü sondaj açmak ve prefabrik işçi evleri yapmak suretiyle tecavüz ettiğinden bahisle dava açılmış ise de; dosyada, ayrıntılı kroki, ada ve parseli gösteren pafta örneği bulunmadığından, tecavüze konu taşınmazın varsa ayrıntılı kroki örneği getirtilerek refakete inşaat mühendisi bilirkişi de alınarak keşif yapılıp taşınmazın niteliği, bina vasfında olup olmadığı, yapımı için ruhsat gerekip gerekmediği, İmar mevzuatı içinde kalıp kalmadığı belirlenmek suretiyle sanığın tecavüz ettiği iddia olunan taşınmazın Kıyı Kanunu'na göre kıyıda veya uygulama imar planı varsa sahil şeridinde kalıp kalmadığı, tecavüze konu binanın belediye sınırları içinde veya özel imar rejimine tabi yerde olup olmadığı ve binanın yapım tarihi araştırılarak sonucuna göre TCK.nun 184 ve Kıyı Kanunu'nun 15. maddesi uyarınca sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan hazine vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 20.09.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/23042, Karar No: 2024/3728, Tarih: 21.03.2024

**4. Ceza Dairesi         2021/23042 E.  ,  2024/3728 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/627 E., 2016/147 K.

SUÇ : Görevi yaptırmamak için direnme

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece sanık hakkında görevi yaptırmamak için direnme suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 265 inci maddesinin birinci ve dördüncü fıkrası, 43 üncü, 62 nci maddeleri, 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi, 52 nci maddesi uyarınca taksitler halinde 5.600,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına hükmedilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteminin özetle; eksik inceleme ile hüküm verildiğine, suçta kullanıldığı iddia edilen bıçağın ele geçirilemediğine, suçun bıçakla işlendiğinin sadece suçun mağduru olan polis memurlarınca ileri sürüldüğüne, sanığın kuzeni D.Y'nin ifadesine başvurulmadığına yönelik olduğu görülmüştür.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın, önleyici kolluk görevi kapsamında suç tarihinde olayın yaşandığı okulun güvenliğini sağlamakla görevli bulunan şikayetçi ve mağdur polis memurlarının kendisine kimlik sormaları üzerine, üzerinde bulunan ancak ele geçirilemeyen bıçağı çıkartıp polis memurlarına tehdit sözleri söylemek suretiyle silahla görevi yaptırmamak için direnme suçunu işlediği Yerel Mahkemece kabul edilmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Sanık Müdafiinin Temyiz Sebepleri Yönünden

Olay tutanağı içeriği, şikayetçi ve mağdur polis memurlarının aşamalardaki istikrarlı beyanları uyarınca sanığın üzerine atılı görevi yaptırmamak için direnme suçunu silahtan sayılan bıçakla işlediğinin, tanık D.Y'nin kovuşturma aşamasında dinlendiğinin anlaşılması karşısında, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği değerlendirilmiştir.

B. Sair Yönlerden

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre aşağıdaki temyiz sebebi dışında başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

B. Sair Yönlerden

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre aşağıdaki temyiz sebebi dışında başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Sanığın, polis memurlarından bir tanesinin kendisine hakaret ettiğine dair savunmasının tanık D. Y.'nin aşamalardaki beyanları ile doğrulanması ve Mahkemece polis memuru mağdur ... K. hakkında sanığa yönelik hakaret suçundan, hakaretin karşılıklı olduğu kabul edilerek ceza verilmesine yer olmadığına hükmedilmesi karşısında, olayın çıkış nedeni ve gelişimi üzerinde durularak, sonucuna göre haksız tahrik hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkeme kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

21.03.2024 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2016/6150, Karar No: 2018/4260, Tarih: 07.05.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/6150 E.  ,  2018/4260 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Sanık hakkında defter ve belgeleri ibraz etmemek suçundan; beraat

2008, 2009, 2010 takvim yıllarında işlenen suçlar hakkında; mahkumiyet

A-Defter ve belge ibraz etmeme suçu yönünden; 5271 sayılı CMK'nın 225. maddesi uyarınca hükmün konusu, iddianamede gösterilen fail ve fiilden ibaret olup, davaya esas teşkil eden Konya Cumhuriyet Başsavcılığının 20.09.2012 tarih ve 2012/43730 Soruşturma-2012/13161 Esas sayılı iddianamesi ile sanık hakkında “2008, 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura kullanma” suçundan dolayı kamu davası açıldığı, iddianame anlatımı da dikkate alındığında, “defter ve belge ibraz etmeme” suçundan açılan bir dava bulunmadığı halde, iddianame kapsamı dışına çıkılarak sanık hakkında dava açılmayan suçtan hüküm kurulması suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 225. maddesine muhalefet edilmesi,

B-Sahte fatura kullanma suçu yönünden;

1-Hükmün gerekçesinde sanığın “muhteviyatı itibarıyla sahte fatura kullandığı” kabul edilmesine rağmen, hüküm fıkrasında; “Sanığın üzerine yüklenen sahte fatura tanzim etmek ve kullanmak sureti ile vergi ziyanına sebebiyet vermek, muhteviyatı itibari ile yanıltıcı belge kullanmak sureti ile vergi ziyanına sebebiyet verme suçunu işlediği...” denilmek suretiyle hükmün karıştırılması,

2- Sahte fatura kullanma suçunda, suçun maddi konusunun fatura olması; 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinin 1. fıkrasında, faturalarda bulunması zorunlu olan bilgilerin neler olduğunun belirtilmesi, aynı Kanunun 227. maddesinin 3. fıkrasında ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanunun Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' hükmünün yer alması; suç konusu faturaların dosya içinde bulunmadığının ve getirtilip duruşmada incelenmediğinin anlaşılması karşısında; suç unsurlarının ve maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti bakımından, sanığın 2008, 2009 ve 2010 takvim yıllarında kullandığı iddia olunan faturalardan, her takvim yılına ait kanaat oluşturacak sayıdaki asıllarının veya onaylı örneklerinin getirtilerek incelenmesi ve 213 sayılı Kanunun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içerip içermediğinin tespit edilmesi,

3-Faturaların zorunlu bilgileri içerdiğinin tespit edilmesi durumunda;

3-Faturaların zorunlu bilgileri içerdiğinin tespit edilmesi durumunda;

a)Faturaları düzenleyen ..., ve... ile ... Pet.Ürn.Oto.Tekstil Gıd. Ltd. Şti,...Pet. Ürn. Mad. Yağ. Taş. Ltd. Şti, ... Pet. Ürün. Nak. Tur. Ltd. Şti, ... Pet. Ürün. Mak. İnş. Med. San. Tic. Ltd. Şti, ...Gıd. Otom. Pet. Ürn. İşmak. Ltd. Şti, ... Uluslararası Nak. Tur. İnş. Gıd. Pet. Ür. San. Ltd. Şti, ... Pet. Tar. Ürn. ... İnş. Malz. Ltd. Şti ve... Mak. Taş. Gıd. Pet. Ürn. İnş. İth. İhr. Tic. San. Ltd. Şti yetkilileri hakkındaki vergi inceleme raporlarının ilgili vergi dairesinden getirtilmesi,

b)Aynı mükellefler hakkında dava açılıp açılmadığının araştırılması; dava açılmış ise, dosyalarının getirtilerek incelenmesi ve bu davayla ilgili belgelerin onaylı örneklerinin çıkartılarak dosya içine konulması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi ve sübutu halinde sanığın eyleminin 213 sayılı VUK’nın 359/b-1. maddesinde düzenlenen “sahte fatura kullanma” suçunu oluşturacağı da gözetilmeden, eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hükümler kurulması,

4- Kabule göre; hükümden sonra 24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08/10/2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı kararı ile, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin, katılan vekilinin ve Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 07.05.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/20390, Karar No: 2024/14400, Tarih: 10.10.2024

**2. Ceza Dairesi         2021/20390 E.  ,  2024/14400 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/3222 E., 2018/1340 K.

ŞİKÂYETÇİ : ...

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Anayasanın 40. maddesinin ikinci fıkrası, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 34/2 ve 232/6 maddeleri gereğince, kararlar ve hükümlere karşı başvurulabilecek yasa yolları, süreleri, sürelerin ne zaman başlayacağı, başvuru mercii, şekli ve sonuçlarının kuşkuya yer vermeyecek şekilde ilgililere açıkça bildirilmesinin gerekmesi, anılan Kanun'un 294/1 maddesinde "Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır." şeklinde, 295/1 maddesinde ise "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir." biçimde düzenlemeler bulunması, sanık ve müdafiine tebliğ olunan hükme yönelik olarak sanığın sunmuş olduğu 13.09.2018 tarihli, sanık müdafiinin sunmuş olduğu 09.10.2018 temyiz dilekçelerinde hükmün hukuki yönüne ilişkin bir sebep içermemesi, kararın son bölümünde, temyiz başvurusunda hükmün neden dolayı bozulmasının istendiğine dair temyiz sebebi gösterilmesinin zorunlu olduğuna, gösterilmemesi hâlinde ise temyiz isteminin reddedilebileceğine dair bildirimi içeren ihtaratın yer almadığının anlaşılması karşısında; Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 17.03.2021 tarih ve 2019/9. MD-554 Esas ve 2021/117 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere, hak kaybının önlenmesi bakımından sanık ile sanık müdafiine yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda yapılacak meşruhatlı tebligatla, tebliğden itibaren yedi günlük süre içerisinde, yasal düzenlemeye uygun şekilde temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçe verebilecekleri, aksi halde sebep yokluğundan temyiz istemlerinin reddedileceği hususunda ihtar yapılmasının gerektiği anlaşılmakla;

Yukarıda belirtilen şekilde sanık ile sanık müdafiine tebligatın yapıldığı tarihten itibaren 5271 sayılı Kanun'un 295/1 maddesi uyarınca yedi günlük yasal süre içinde ek gerekçeli temyiz dilekçesi sunulmadığı takdirde temyiz taleplerinin reddedileceğine ilişkin ihtaratlı tebligat yapılarak buna ilişkin evrakın dosyaya konulması, sanık ile müdafiinin süresi içerisinde gerekçeli olarak hükmü temyiz etmeleri halinde temyiz dilekçesi ve buna ilişkin düzenlenecek olan ek tebliğname ile birlikte, gerekçeli temyiz isteminde bulunulmaması halinde ise mevcut haliyle incelenmek üzere yeniden Dairemize gönderilmesi için, dosyanın incelenmeksizin Adana Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 10.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/25322, Karar No: 2022/3670, Tarih: 03.03.2022

**2. Ceza Dairesi         2020/25322 E.  ,  2022/3670 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dikili ağaç, fidan veya bağ çubuğuna zarar verme

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın katılana ait kavak ağaçlarını kesmesi şeklindeki eylemine uyan 5237 sayılı TCK’nın 152/1-c maddesinin gerektirdiği cezanın üst sınırına göre aynı Kanun’un 66/1-e maddesinde öngörülen 8 yıllık asli zamanaşımının 10.01.2014 olan savunma tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanık hakkında açılan kamu davasının 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE, 03.03.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/14958, Karar No: 2020/6514, Tarih: 05.11.2020

**11. Ceza Dairesi         2017/14958 E.  ,  2020/6514 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek

HÜKÜM : Mahkumiyet, beraat

1-Sanık hakkında 2008 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik sanık müdafiinin temyiz taleplerinin incelenmesi:

Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 08.11.2018 tarihli 2018/427 Esas ve 2018/517 Karar sayılı ilamı ile sahte fatura düzenleme ve kullanma suçlarında suça konu faturaların, 213 sayılı VUK'nin 230. maddesine göre yalnızca unsurlarının tespiti amacıyla incelenmesinde zorunluluk bulunmadığı; Ticaret Sicil Gazetesine göre şirketin yetkilisinin sanık olduğunun belirtildiği, işçisinin olmayıp vergi borcunun ödenmediği ve Ba- Bs formlarından 2008 takvim yılında Ba’da 43 adet belge düzenlediğini bildirimine karşın Bs formlarında 267 adet belge bildirimi yapılıp 2.759.085 TL miktarlı alım yapıldığının tespit edildiği anlaşılmakla, 5271 sayılı CMK'nin 217. maddesi uyarınca duruşmadan edindiği kanaate göre delilleri değerlendirip suçun sübutu yönünden vicdani kanıya ulaşan Mahkemenin takdir ve kabulünde bir isabetsizlik görülmediğinden, tebliğnamedeki bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiş, 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinde düzenlenen hak yoksunluklarının, Anayasa Mahkemesi’nin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı da dikkate alınarak infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, sanığın 2008 takvim yılında birden fazla sahte fatura düzenleme şeklinde gerçekleşen eylemine ilişkin olarak, TCK'nin 43. maddesi uyarınca zincirleme suç hükümleri uygulanmayarak eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yargılamanın hukuka uygun olarak yapıldığı, iddia ve savunmada ileri sürülen hususların gerekçeli kararda gösterilip tartışılarak değerlendirildiği, fiilin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, suç vasfının doğru biçimde belirlendiği, cezanın kanuni takdir sınırlarında uygulandığı, incelenen dosyaya göre kurulan hükümde eleştiri dışında bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmış, sanık müdafinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden hükmün ONANMASINA,

2- Sanık hakkında 2009, 2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak suçlarından verilen beraat hükümlerine yönelik katılan vekilinin temyiz taleplerinin incelenmesi:

2- Sanık hakkında 2009, 2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak suçlarından verilen beraat hükümlerine yönelik katılan vekilinin temyiz taleplerinin incelenmesi:

5271 sayılı CMK'nin 225. maddesi uyarınca hükmün konusu duruşmanın neticesine göre iddianamede gösterilen fiil ve failden ibaret olup, iddianamade açıklanan ve suç oluşturduğu ileri sürülen fiilin dışına çıkılarak açılmayan davadan yargılama yapılıp hüküm kurulmasının mümkün bulunmadığı; Gebze Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 20.01.2014 tarih ve 2014/418 esas sayılı iddianamesi ile 213 sayılı VUK’nin 367. maddesine göre dava şartı olan mütalaa ve vergi suçu raporuna uygun olarak sanık hakkında, "2009, 2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme" suçlarından kamu davası açıldığı, "sahte fatura kullanma" suçundan açılmış bir dava bulunmadığı gibi birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olan "sahte fatura düzenleme" ve "sahte fatura kullanma" suçlarının birbirine dönüşmeyeceği gözetilmeden iddianame dışına çıkılarak "sahte fatura kullanma" suçundan hükümler kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 05.11.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8211, Karar No: 2019/5382, Tarih: 22.10.2019

**1. Hukuk Dairesi         2016/8211 E.  ,  2019/5382 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 22.10.2019 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalı vekili Avukat ... ile temyiz edilen davacılar vekili Avukat ... geldiler, duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Davacılar, mirasbırakan ...'un anneleri ... ile boşanma davası devam ederken çekişme konusu 1607 ada 3159 parsel sayılı taşınmazda 3 nolu bağımsız bölümünü gerek kendilerinin gerekse annelerinin taşınmazdan yararanmalarını engellemek amacıyla davalı ...'a satış suretiyle temlik ettiğini, işlemin mirasçıdan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek tapu kaydının iptali ile miras payları oranında adlarına tescilini istemişler, 29.4.2010 havale tarihli ıslah dilekçeleri taşınmazın dava tarihinden önce 3. kişiye devri sebebiyle taleplerini tazminata dönüştürmüşlerdir.

Davalı, satışın gerçek olduğunu, satış bedelinin aynı gün banka aracılığıyla mirasbırakanın hesabına yatırıldığını, ayrıca dava konusu taşınmazın 3. kişiye devredildiğini, kendisine husumet yöneltilemeyeceğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, "taraf muvazaası" ve "gabin" hukuksal nedenleri yönünden değerlendirme yapılarak davanın reddine ilişkin olarak verilen karar Dairece, davada muris muvazaası hukuksal nedenine dayanıldığı gözetilmek suretiyle araştırma yapılması ve toplanan deliller aynı çerçevede değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle bozulmuş, bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda mirasbırakanın dava konusu taşınmazı, üzerindeki tedbir kalkar kalkmaz değerinin çok altında bir miktarla davalıya satış olarak gösterdiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; 19.01.2010 kesinleşme tarihli boşanma ilamı ile eşinden boşanan 1963 doğumlu mirasbırakan ...’un 23.02.2010 tarihinde ölümü ile geride mirasçı olarak çocukları olan davacılar Tuba, Tuncay ve Enes’in kaldıkları, mirasbırakanın 1607 ada 3159 parsel sayılı taşınmazda yer alan 3 nolu bağımsız bölümünü 17.02.2009 tarihinde davalı ...’e, Muammer’in 05.04.2010 tarihinde dava dışı Ünal’a temlik ettiği, eldeki davanın 16.04.2010 tarihinde açıldığı anlaşılmaktadır.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; 19.01.2010 kesinleşme tarihli boşanma ilamı ile eşinden boşanan 1963 doğumlu mirasbırakan ...’un 23.02.2010 tarihinde ölümü ile geride mirasçı olarak çocukları olan davacılar Tuba, Tuncay ve Enes’in kaldıkları, mirasbırakanın 1607 ada 3159 parsel sayılı taşınmazda yer alan 3 nolu bağımsız bölümünü 17.02.2009 tarihinde davalı ...’e, Muammer’in 05.04.2010 tarihinde dava dışı Ünal’a temlik ettiği, eldeki davanın 16.04.2010 tarihinde açıldığı anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Hemen belirtilmelidir ki, bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün, diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de, Ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı hususlarının araştırılmasında ve satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Öte yandan, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun(HMK) 190. maddesinde, "İspat yükü, kanunda özel bir düzenleme bulunmadıkça, iddia edilen vakıaya bağlanan hukuki sonuçtan kendi lehine hak çıkaran tarafa aittir."; 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun(TMK) 6. maddesinde, "Kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça, taraflardan her biri, hakkını dayandırdığı olguların varlığını ispatla yükümlüdür." şeklinde yer alan hükümlerle, açılmış bir davada ispat yükünün kural olarak davacıya yüklendiği tartışmasızdır.

Somut olaya gelince; davacılar, temlikin mal kaçırma amacıyla yapıldığını kanıtlayamamış, aksine dinlenen davacı tanıkları, mirasbırakanın kadınlara para harcadığını ve borçları olduğunu bildirmişlerdir, ayrıca mirasbırakan adına kayıtlı başka taşınmazlar da bulunmaktadır.

Hal böyle olunca, davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile kabul edilmesi isabetsizdir.