muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/8126, Karar No: 2020/2814, Tarih: 09.06.2020

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı bilgi ve belgelere, özellikle temyiz olunan bölge adliye mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre; davacının, sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2- Dava, elektrik abonesi olan davacıdan tahsil edilen kayıp-kaçak, iletim, dağıtım ve kullanım bedellerinin istirdatı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21/05/2014 tarihli ve 2013/7-2454 E. 2014/679 K. sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın "Vergi Ödevi" başlıklı 73 üncü maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır...” şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, iletim, dağıtım, sayaç okuma ve perakende satış hizmet bedeli uygulamasının Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu (EPDK) Kararları ve tebliğleri ile belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesinin de şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, EPDK kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

Ne var ki, 17/06/2016 tarih ve 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6719 sayılı kanunun 21 inci maddesi ile 6446 Sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17 nci maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş ve bu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde EPDK'nın Kanundaki yetkileri genişletilerek, yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26 ncı maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;

Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Görüldüğü üzere, 6719 sayılı kanunun 21 inci maddesi ile 6446 Sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17 nci maddesinde yapılan değişiklikler ile dava konusu uyuşmazlığın da özünü oluşturan bedel konusunda, davanın açıldığı tarihteki içtihat durumundan farklı ve yeni bir düzenleme getirilmiş; hem de geçici 20 nci maddeyle, anılan düzenleme devam etmekte olan davalarda da uygulanacak şekilde geçmişe yürütülmüştür.

Görüldüğü üzere, 6719 sayılı kanunun 21 inci maddesi ile 6446 Sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17 nci maddesinde yapılan değişiklikler ile dava konusu uyuşmazlığın da özünü oluşturan bedel konusunda, davanın açıldığı tarihteki içtihat durumundan farklı ve yeni bir düzenleme getirilmiş; hem de geçici 20 nci maddeyle, anılan düzenleme devam etmekte olan davalarda da uygulanacak şekilde geçmişe yürütülmüştür.

Bu aşamada, davanın konusuz kalması hakkında genel açıklama yapılmasında yarar görülmüştür.

İlke olarak her dava, açıldığı tarihteki fiili ve hukuki duruma göre hükme bağlanır (28/11/1956 tarih ve 15/15 sayılı İBK). Ne var ki, dava açıldıktan sonra meydana gelen bir nedenle dava konusunun ortadan kalkması halinde işin esası hakkında infaz kabiliyeti olan bir hüküm kurulmamaktadır.

Dava konusu hakkın davacıya ödenmesi, verilmesi ya da müdahalenin kaldırılması, davacı ve davalı sıfatının birleşmesi, yeni çıkan bir kanun yada Anayasa Mahkemesi kararı ile ya da kişiye sıkı sıkıya bağlı ve mirasçılara geçmeyen bir hakka ilişkin davalarda taraflardan birinin ölümü gibi nedenlerle artık dava konusu edilen talep hakkında olumlu ya da olumsuz bir karar verilmesine gerek ya da neden kalmıyorsa, burada davanın konusuz kalmasından söz edilebilir. Bu durumda, mahkemenin, bir tespit hükmü niteliğinde olmak üzere esas hakkında karar verilmesine yer olmadığına hükmetmesi gerekmektedir.

Yapılan bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık değerlendirildiğinde; yargılama sırasında yürürlüğe giren geçmişe etkili yasa değişikliklerinin, dava konusu hakkın özünü ortadan kaldırdığı açıktır. Diğer bir anlatımla, geçmişe etkili yeni yasa nedeniyle dava konusuz kalmıştır.

Bu noktada, mahkemece; HMK'nın 331 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca, konusuz kalan dava hakkında yargılamaya devam edilerek, dava açıldığı zaman hangi tarafın haksız olduğu tesbit edilmeli ve o tarafın yargılama giderlerine (bu bağlamda vekalet ücretine de) mahkum edilmesi gerekir.

Eldeki davada; davacı, davanın açıldığı andaki mevzuat ve içtihat durumuna göre dava açmakta haklıdır. Eş söyleyişle, davaya konu bedelleri tahsil eden davalı, davanın açılmasına sebebiyet vermiştir. Esasen bu hususlar, ilk derece mahkemesi ile bölge adliye mahkemesinin de kabulündedir.

Bu halde, ilk derece mahkemesince; yargılama giderlerine dahil olan maktu vekalet ücretinin de, davalıdan alınarak davacıya verilmesi yönünde karar tesis edilmesi gerekirken, zuhulen yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, temyiz olunan bölge adliye mahkemesi kararının kaldırılması ve ilk derece mahkemesi kararının düzeltilerek onanması, HMK'nın 370 inci maddesinin ikinci fıkrası hükmü gereğidir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, temyiz olunan bölge adliye mahkemesi kararının kaldırılması ve ilk derece mahkemesi kararının düzeltilerek onanması, HMK'nın 370 inci maddesinin ikinci fıkrası hükmü gereğidir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davacının sair temyiz itirazlarının REDDİNE, ikinci bentte açıklanan nedenlerle temyiz olunan bölge adliye mahkemesi kararının kaldırılmasına ve ilk derece mahkemesi kararının hüküm fıkrasının 4 nolu bendinde yer alan “Karar tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT'ye göre takdir ve tayin edilen 1.980,00 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak, davalıya verilmesine,” ifadesinin çıkartılarak yerine “Karar tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT'ye göre takdir ve tayin edilen 1.980,00 TL vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine,” ifadesinin yazılmasına, hükmün düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin de bölge adliye mahkemesine gönderilmesine, 09/06/2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5774, Karar No: 2012/9962, Tarih: 24.09.2012

**1. Hukuk Dairesi         2012/5774 E.  ,  2012/9962 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BALIKESİR 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 13/12/2011

Yanlar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece  davanın, reddine ilişkin olarak verilen karar davacı tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi  raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

Davacı, maliki olduğu çekişme konusu 4 sayılı parseldeki 1. kat 1 nolu bağımsız bölümü, davalının bankadan temin edeceği kredinin teminatı olarak davalıya devrettiğini ancak, daha sonra iade edilmediğini ileri sürerek, tapunun iptali ile adına tescili isteğinde bulunmuştur.

Mahkemece, davanın reddine karar  verilmiştir.

İddianın içeriğinden ve ileriye sürülüş biçiminden davada inanç sözleşmesi hukuksal nedenine dayanıldığı açıktır.

Bilindiği ve 5.2.1947 tarih 20/6 sayılı İçtihadı Birleştirme kararında belirtildiği üzere, değinilen türdeki bir dava ancak yazılı delille kanıtlanabilir. Ancak, davacı bu tür bir delil bildirmiş değildir.

Ne var ki, davacı dava dilekçesinde yemin deliline dayanmamakla birlikte 3.12.2011 günlü oturumda yemin deliline de dayanmış, davalı buna karşı koymamış ve aynı oturumda teklif edilen yemini kabul ederek "davacının kendisini arayarak bankadan kredi alırsan evimin tapusunu sana vereceğim, sana olan borcumu da bir yılda ödeyeceğim dediğini, Oyakbank'tan 25.000 lira kredi aldığını, bu parayı davacıya verdiğini, davacının da evi sattığını, evin tapusunu üzerime aldıktan sonra 1 yıl muhafaza edeceğini, kredi borcu kapatıldığında tapunun iade edileceğinin kararlaştırıldığı" şeklinde yemin etmiştir.

Davalının, ettiği yemin metninde taşınmazın davalıya alınan kredinin teminatı olarak verildiği anlaşılmaktadır.

Hal böyle olunca, davalı tarafından bankadan alınan kredinin davacıya verilip verilmediğinin, kredi borcunun kim tarafından ödendiğinin, taşınmaz kaydına konulan ipotek bedelinin kim tarafından yatırıldığının açıklığa kavuşturulması, 818 sayılı B.K'nin 81, 6098 sayılı T.B.K.'nin 97. maddesi uyarınca davacının, davalıya ödemesi gereken bir bedel var ise mahkeme veznesine depo ettirilmesi ve ondan sonra bir karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Davacının, temiyz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenden ötürü  (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK.'nın 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine,  24.09.2012  tarihinde oybirliğiyle karar  verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/4995, Karar No: 2010/11223, Tarih: 28.06.2010

**6. Ceza Dairesi         2008/4995 E.  ,  2010/11223 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; Yargıtay 9.Ceza Dairesinin 21.02.2008 günlü görevsizlik kararı ile Daireye gönderilerek başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I- Sanık ... hakkında kurulan hükmün temyiz incelenmesinde:

Sanık hakkında, hükümden sonra 08.02.2008 tarih ve 26781 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren, 5728 sayılı Yasanın geçici madde: 1/1.fıkrası yollamasıyla, aynı Yasanın 562. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK.nun 231/5-14 ve 5395 sayılı ÇKK.nun 23. maddesindeki hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin eleştiri nedeniyle uygulanma olanağı bulunmadığı anlaşılmakla yapılan incelemede;

5237 sayılı TCY.nın 150. maddesinin 2. fıkrasındaki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK.nun 522. maddesindeki “hafif” ve “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değer azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alabilme olanağı varken, değer olarak gerçekten az olan şeylerin alınması durumunda, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden, somut olayda koşulları bulunmadığı halde, 150. maddenin 2. fıkrasına düzenleniş amacının dışında yorumlar getirilerek cezadan indirim yapılması, karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre sanık ... savunmanının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında, usul ve yasaya uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

II- Sanık ... hakkında kurulan hükmün temyiz incelenmesinde:

5237 sayılı TCY.nın 150. maddesinin 2. fıkrasındaki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK.nun 522. maddesindeki “hafif” ve “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değer azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alabilme olanağı varken, değer olarak gerçekten az olan şeylerin alınması durumunda, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden, somut olayda koşulları bulunmadığı halde, 150. maddenin 2. fıkrasına düzenleniş amacının dışında yorumlar getirilerek cezadan indirim yapılması, karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamış,

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5237 sayılı Yasanın 53/3. maddesi göz ardı edilerek, 53/1-c bendinde belirtilen haklardan sanığın mahkum olduğu hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına karar verilmiş olması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından ‘‘53/1-2. maddesinin uygulanmasına’’ ilişkin bölüm çıkarılarak, yerine ‘‘53/1. maddesinde belirtilen ve 53/3. maddesindeki kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri dışındaki haklardan sanığın mahkum olduğu hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar; 53/3. maddesi gözetilerek 53/1-c maddesi uyarınca kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise koşullu salıverilme tarihine kadar yoksun bırakılmasına’’ cümlelerinin eklenmesi suretiyle, eleştiri dışındaki, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

III- Sanık ... hakkında kurulan hükmün temyiz incelenmesine gelince:

1- 5237 sayılı TCY.nın 150. maddesinin 2. fıkrasındaki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK.nun 522. maddesindeki “hafif” ve “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değer azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alabilme olanağı varken, değer olarak gerçekten az olan şeylerin alınması durumunda, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden, somut olayda koşulları bulunmadığı halde, 150. maddenin 2. fıkrasına düzenleniş amacının dışında yorumlar getirilerek cezadan indirim yapılması,

2- Sanık hakkında, suçun niteliği ile cezanın türü ve süresine göre 5395 sayılı ÇKK.nun 23/1. maddesinin değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden, ‘şartları oluşmadığı’ şeklindeki yasal olmayan yetersiz gerekçe ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme uygun olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK’nun 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakkın korunmasına, 28.06.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/24480, Karar No: 2013/7873, Tarih: 08.03.2013

**8. Ceza Dairesi         2012/24480 E.  ,  2013/7873 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük, erteleme ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Sanığın, kaldığı evde yapılan aramada suça konu bıçağın kendi pan- tolonundan çıkmadığını ileri sürmesi karşısında; bıçağın sanık ... Öksüz'ün pan- tolonundan elde edildiğine ilişkin suç tutanağını düzenleyen tutanak mümzileri usulünce çağrılıp yargılamada dinlenmeden eksik inceleme ile yazılı biçimde hüküm kurulması,

2- Kabule göre de;

a- Temel ceza belirlenirken hapis cezası asgari hadden uygulandığı halde, hapis cezası yanında hükmolunan adli para cezasına esas alınan birim gün sayısının ayrıca gerekçe gösterilmeksizin alt sınırdan uzaklaşılarak tayini suretiyle çelişkiye neden olun- ması,

b- Sanığın kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları göz önünde bulundurulup, yeniden suç işleyip işlemeyeceği hususu yasal ve yeterli gerekçe ile tartışılıp, bir değerlendirme yapılması gerektiği gözetilmeden, suç tarihi itibariyle sabıkası bulunmayan sanık hakkında ''ceza miktarına göre'' diyerek yasal ve yeterli olmayan gerek- çeyle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş oldu- ğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygu- lanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 08.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12842, Karar No: 2014/1701, Tarih: 04.02.2014

**8. Hukuk Dairesi         2013/12842 E.  ,  2014/1701 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Karaburun Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 28/07/2009

NUMARASI : 2008/99-2009/56

Hazine ile K.. B.. aralarındaki tapu iptali ve tescil davasının reddine dair Karaburun Asliye Hukuk Mahkemesi'nden verilen 28.07.2009 gün ve 99/56 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı Hazine vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı Hazine vekili, davalı adına tapuda kayıtlı bulunan 84 ada sayılı parselin ekte sunulan kroki üzerinde kırmızı kalemle işaretli bölümü kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığını 3621 sayılı Kıyı Kanunun 5. maddesi uyarınca bu tür yerlerin devletin hükümet tasarrufu altında bulunan ve kamuya açık yerlerden sayılan taşınmaz olduğunu açıklayarak kıyı kenar çizgisi içerisinde kalan bölüm bakımından tapu kaydının iptali ile tescil harici olarak taşınmazın terkinine ve mevcut taşınmaz üzerinde bulunan yapının yıktırılmasına karar verilmesini istemiştir.

Davalı K.. B.. vekili, 18.10.2002 havale tarihli cevap dilekçesinde davalı belediyenin de merkezi idarenin bir uzantısı olduğunu taşınmazın belediye adına tapuda kayıtlı bulunduğunu kıyı kenar çizgisi içerisinde kalan taşınmazın belediye adına tapuda kayıtlı olmasına engel bir durum bulunmadığını bu tür davaların hakem sıfatıyla görülmesi gerektiğinin 3533 sayılı kanun hükmü gereği olduğunu açıklayarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece,"...dava konusu 84 ada nolu parselin teknik bilirkişilerin 24.07.2009 tarihli raporunda A harfi ile gösterilen 43 m2'1ik kısmının kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığı anlaşılmış ise de; yapılan yargılama sırasında 25.02.2009 tarihinde kabul edilip 14.03.2009 tarihinde yürürlüğe giren 5841 sayılı yasanın 2. maddesiyle 3402 sayılı Yasa'nın 2. maddesinin 3. fıkrasına eklenen bu hüküm iddia ve taşınmazın niteliğine yahut devlet ve diğer kamu tüzel kişileri dahil tarafların sıfatına bakılmaksızın uygulanır ve 3. maddesiyle eklenen Geçici 10. maddesinin "bu Kanun'un 12. maddesinin 3. fıkra hükmü Devletin hüküm ve tasarrufu altında olduğu iddiasıyla yürürlük tarihinden önce açılmış ve henüz hükme bağlanmamış davalarda dahil uygulanır" şeklindeki hükmü gözetildiğinde kadastro tespitinin kesinleştiği tarih olan 28.6.1985 tarihi ile davanın açıldığı tarih arasında 3402 sayılı yasanın 12. maddesinde söz edilen 10 yıllık hak düşürücü sürenin geçmiş olduğu anlaşılmakla davacının davasının hak düşürücü söylemlerine" karar verilmesi üzerine hüküm davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava 3621 sayılı kanun hükümleri uyarınca kıyı kenar çizgisi içerisinde kalan taşınmaz bölümü bakımından tapu kaydının iptali ile bu bölümün terkinine ve kıyı kenar çizgisi içerisinde kalan bölüm üzerinde bulunan yapının yıktırılması isteğine ilişkindir.

Dava 3621 sayılı kanun hükümleri uyarınca kıyı kenar çizgisi içerisinde kalan taşınmaz bölümü bakımından tapu kaydının iptali ile bu bölümün terkinine ve kıyı kenar çizgisi içerisinde kalan bölüm üzerinde bulunan yapının yıktırılması isteğine ilişkindir.

Yerel Mahkemece 15.07.2003 tarih ve 2002/126 Esas, 2003/101 Karar sayılı kararı ile Teknik Bilirkişi P.S.. T..'in 21.04.2003 tarihinde rapor ve krokisinde A harfi ile işaretlediği 50 m2'lik yer bakımından tapu kaydının iptali ile taşınmazın terkinine karar verilmiş, davaya hakem sıfatı ile bakılması nedeniyle hazine tarafından temyiz edilen hüküm "Yüksek Yargıtay 1 . Hukuk Dairesinin 26.1.2005 tarih ve 2004/14644 Esas, 2005/241 Karar sayılı ilamı ile dava tarihinde yürürlükte bulunan 3533 sayılı Yasa'nın 4. maddesi, 19.07.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4916 sayılı Yasa'nın 24. maddesiyle değişikliğe uğramış, yeni düzenlemeyle taşınmaza ilişkin uyuşmazlıklarda, taşınmazın aynına yönelik" çekişmelerin hakemin görev alanından çıkartıldığı gerekçesiyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bu sefer bozma ilamına uyulmuş ve 18.04.2006 tarih, 2006/8 ve 2006/34 sayılı kararı ile genel yargı yerinin görevli olduğu gerekçesiyle davanın görev yönünden reddine karar verilmesi ve hükmün hazine vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yüksek Yargıtay 1. Hukuk Dairesi'nin 19.9.2007 tarih ve 2007/7008 Esas, 2007/8619 Karar sayılı ilamı ile Yerel Mahkeme'nin hükmünün onanmasına karar verilmiştir. Daha sonra yapılan yargılamada Karaburun Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 28.07.2009 tarih ve 2008/99 Esas ve 2009/56 Karar sayılı ilamı ile 5841 sayılı yasa ile 3402 sayılı yasanın 12. maddesinin 3. fıkrasına eklenen ek fıkra ve Geçici 10. madde gereğince hak düşürücü süreden davanın reddine karar verilmesi üzerine hüküm yine davalı hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece davanın reddine karar verilmiş ise de, mahkemenin bu görüşüne katılma olanağı bulunmamaktadır. Somut olayda; 14.03.2009 tarihinde yürürlüğe giren 25.02.2009 günlü 5841 sayılı Çeşitli Kanunlarda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanunun 2.maddesi ile 3402 sayılı Kanun'un 12.maddesinin 3.fıkrasına eklenen cümlede: "Bu hüküm iddia ve taşınmazın niteliğine yahut Devlet ve diğer Kamu Tüzel Kişileri dahil tarafların sıfatına bakılmaksızın" ve 3. maddesi ile aynı Kanuna eklenen Geçici 10.maddesinde ise; "Bu Kanunun 12.maddesinin 3. fıkrası hükmü Devletin hüküm ve tasarrufu altında olduğu iddiası ile yürürlük tarihinden önce açılmış ve henüz kesin hükme bağlanmamış olan davalarda dahi uygulanır." şeklindedir. Bu değişiklik nedeniyle bu Yasanın yürürlük tarihinden sonra Hazine'nin açtığı davalarda da 10 yıllık hak düşürücü süre uygulanmaya başlanmıştır.