muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/8355, Karar No: 2020/3930, Tarih: 06.07.2020

**11. Ceza Dairesi         2017/8355 E.  ,  2020/3930 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanma

HÜKÜM : Ortadan kaldırma, mahkumiyet

I-Sanık hakkında "2004 takvim yılında sahte fatura kullanma" suçundan verilen zamanaşımı nedeniyle ortadan kaldırma kararına yönelik katılan vekilinin temyiz isteminin incelenmesinde:

5237 sayılı TCK‘nin 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanunu‘nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun'un 9. maddeleri karşısında; sanığa yüklenen “2004 takvim yılında sahte fatura kullanma“ suçunun Kanun‘daki cezasının türü ve üst sınırına göre, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK'nin 102/4. ve 104/2. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımı, suç tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiğinden, 765 sayılı TCK'nin 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK'nin 223/8. maddeleri uyarınca kamu davasının olağanüstü zamanaşımı nedeniyle düşmesi yerine, ortadan kaldırılmasına karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükmün, 5320 sayılı Kanun‘un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı Kanun‘un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasında yer alan "...ortadan kaldırılmasına" yazılı bölüm çıkartılarak, yerine "5271 sayılı CMK'nin 223/8. maddesi uyarınca düşmesine" yazılmak suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

II-Sanık hakkında "2005 takvim yılında sahte fatura kullanma" suçundan kurulan mahkûmiyet hükmüne yönelik sanık müdafi ve katılan vekilinin temyiz istemlerinin incelenmesinde:

Sanığa yüklenen "2005 takvim yılında sahte fatura kullanma" suçunun Kanun‘daki cezasının türü ve üst sınırına göre 5237 sayılı TCK‘nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, en aleyhe kabulle suça konu faturaların kurumlar vergisi indiriminde kullanılmış olabileceği değerlendirilerek suçun işlendiği 16/04/2006 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanık müdafi ve katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanun‘un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Kanun‘un 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkında açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE, 06/07/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/5751, Karar No: 2024/7489, Tarih: 12.12.2024

**8. Hukuk Dairesi         2024/5751 E.  ,  2024/7489 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/718 E., 2024/199 K.

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince verilen temyiz talebinin reddine dair ek kararın davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay (Kapatılan) 16. Hukuk Dairesinin 02.06.2021 tarihli ve 2020/4447 Esas, 2021/4603 Karar sayılı ilamı ile dosyanın tetkiksiz olarak mahalli Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir. İlk Derece Mahkemesince re’sen Dairemize gönderilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

İlk Derece Mahkemesince 27.04.2018 tarihli ek karar ile davalı vekilinin yasal süresinden sonra yapmış olduğu temyiz talebinin reddine karar verilmiş, davalı vekili tarafından ek kararın temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay (Kapatılan) 16. Hukuk Dairesinin 02.06.2021 tarihli ve 2020/4447 Esas, 2021/4603 Karar sayılı ilamı ile "27.04.2018 tarihinde verilen ve daha önce Yargıtay denetiminden geçmeyen ek kararın kanun yolu denetiminin 'İstinaf' olduğu" gereğine değinilerek dosyanın ilgili Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesi için, dosyanın tetkiksiz olarak mahalli Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince dosya istinaf incelemesi yapılmak üzere Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmiş, Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesince, Yargıtay tarafından verilen göreve ilişkin kararlar bağlayıcı olduğundan, Yargıtay (Kapatılan) 16. Hukuk Dairesinin 02.06.2021 tarihli ve 2020/4447 Esas, 2021/4603 Karar sayılı ilamına uyularak yapılan istinaf incelemesi sonunca, 20.05.2022 tarih ve 2021/1004 Esas, 2022/631 Karar sayılı karar ile "davalıya dava dilekçesi ve gerekçeli kararın tebliği ilanen yapılmış ise de, tebligatın iade gelmesi üzerine yapılan adres araştırması sonucunda davalının açık kimlik bilgileri ve bir kısım adres bilgilerinin belirlendiği, elde edilen verilerle Nüfus Müdürlüğü, zabıta, belediye gibi resmi kurumlara yazı yazılarak açık adresin belirlenmesi mümkünken, yetersiz bilgilerle tebligatlarlardan sonuç alınamaması üzerine dava dilekçesi ve kararın ilanen tebligat yoluyla yapılmasının geçerli kabul edilemeyeceği, bu suretle davalının hukuki dinlenilme hakkı ile Kanun yollarına başvurma hakkının ihlal edildiği" gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun kabulüne ve İlk Derece Mahkemesinin ek kararı ve kararının kaldırılmasına, dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Kaldırma kararı üzerine, dosya İlk Derece Mahkemesinin 2022/718 Esasına kaydedilmiş, 16.02.2023 tarihli ön inceleme duruşmasında da, kaldırma kararı doğrultusunda ara kararlar kurulmuş, 09.09.2024 tarihli duruşmada verilen ara kararla ise, dosyanın temyiz incelemesi için Yargıtay ilgili Hukuk Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına karar verilerek dosya temyiz incelemesi için tekrar Dairemize gönderilmiştir.

Kaldırma kararı üzerine, dosya İlk Derece Mahkemesinin 2022/718 Esasına kaydedilmiş, 16.02.2023 tarihli ön inceleme duruşmasında da, kaldırma kararı doğrultusunda ara kararlar kurulmuş, 09.09.2024 tarihli duruşmada verilen ara kararla ise, dosyanın temyiz incelemesi için Yargıtay ilgili Hukuk Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına karar verilerek dosya temyiz incelemesi için tekrar Dairemize gönderilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince verilen yeni bir karar bulunmadığından bu aşamada temyiz incelemesi yapılması mümkün olmayıp, kaldırma kararı gerekleri yerine getirilerek esasa yönelik araştırma ve inceleme yapılıp bir karar verilmek üzere, dosyanın İlk Derece Mahkemesine tetkiksiz iadesine karar verilmiştir.

S O N U Ç : Yukarıda açıklanan sebeplerle;

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine TETKİKSİZ İADESİNE,

12.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11554, Karar No: 2012/250, Tarih: 18.01.2012

**1. Hukuk Dairesi         2011/11554 E.  ,  2012/250 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : GAİPLİK,İPTAL,TESCİL

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı Hazine, 559 ada 10 sayılı parselin maliklerinin yitik olmaları nedeniyle on yılı aşkın zamandır kayyımla yönetildiğini ileri sürerek, gaipliğe ve iptal-tescile karar verilmesini istemiştir.

Birleşen davanın davacısı Vakıflar İdaresi, taşınmazın aslının vakıf olduğunu belirterek vakfı adına iptal-tescil isteğinde bulunmuştur.

Mahkemece, taşınmazın maliklerinin kayıp-yitik kişiler olup, taşınmazın aslının da vakıf olduğu gerekçesiyle gaipliğe ve tapusunun iptaliyle vakfı adına tesciline karar verilmiştir.

Karar, Hazine ve Kayyım tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'in raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve özellikle çekişme konusu taşınmazın vakfına ait olduğu tespit edilerek 2762 sayılı Yasanın 29 ve bu Yasayı yürürlükten kaldıran 5737 sayılı Yasanın 17. maddesi hükmü gereğince taşınmazın vakfına döndürülmesi doğru olduğuna göre; Hazine ve Kayyım'ın temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün (ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince Hazineden harç alınmasına yer olmadığına, 18.01.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14234, Karar No: 2018/12193, Tarih: 30.10.2018

**2. Ceza Dairesi         2016/14234 E.  ,  2018/12193 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

I-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında iş yeri dokunulmazlığnı bozma ve müşteki ...’ya karşı işlediği hırsızlık suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

II-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında müştekiler ... ile ...’ye karşı işlediği hırsızlık suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Dosya kapsamına göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.Ancak;

Suça sürüklenen çocuğun müşteki ...’nin kol çantasından 60 TL , müşteki ...’in kol çantasından yaklaşık 10 TL parayı çalması şeklinde gerçekleşen olayda, suça sürüklenen çocuk hakkında TCK'nın 145. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebepden dolayı BOZULMASINA, 30/10/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8679, Karar No: 2012/14553, Tarih: 28.09.2012

**11. Hukuk Dairesi         2012/8679 E.  ,  2012/14553 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Yazıhan Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 29/02/2012 tarih ve 2010/109-2012/33 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 28/09/2012 günü hazır bulunan davacı vekili Av. ... ile davalı vekili Av....... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkiline ait kayısı bahçelerinin “don” rizikolarına karşı davalı tarafından sigorta örtüsüne alındığını, 2010 yılı Mart ayı içinde meydana gelen don olayı nedeniyle kayısı ağaçlarındaki meyvelerin zarar gördüğünü, talep edilmesine rağmen davalı tarafından hasar bedelinin ödenmediğini ileri sürerek, 16.329,00 TL’nın temerrüt faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, hasarın ağaçların çiçeklenme döneminde meydana geldiğini, don rizikosunun ise meyve dönemini kapsadığını, bu nedenle rizikonun sigorta teminatı dışında kaldığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davacıya ait kayısı ağaçlarında meydana gelen don rizikosunun meyve oluşum döneminde olduğu gerekçesiyle, davanın kabulüne, 16.329,00 TL’nın temerrüt faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına ve 2010 yılında meydana gelen ve 5363 sayılı Tarım Sigortaları Kanunu Kapsamı Dışında Kalan Don Afetleri Nedeniyle Zarar Gören Çiftçilere Telafi Edici Destek Ödemesi Yapılmasına İlişkin 13.05.2010 tarihli 2010/418 sayılı Bakanlar Kurulu Kararı'nın 8/2. maddesine göre don afeti nedeniyle devlet tarafından yapılan destek ödemesinin don afetinin tarım sigortaları kanunu kapsamında kaldığının ve bu nedenle haksız yere ödeme yapılmış olduğunun anlaşılması halinde devlet tarafından yapılan ödemenin geri alınacak olduğunun karar altına alınmış bulunmasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2- Ancak, dava dilekçesinde başlangıç tarihi belirtilmeksizin faiz talep edilmiş olup, mahkemece, dava tarihinden itibaren faize karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde 24.04.2010 tarihinden itibaren faize hükmedilmesi doğru olmayıp kararın bu nedenle bozulması gerekirse de, yapılan yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden HUMK'nun 438/7. maddesi uyarınca hükmün, aşağıda yazılı olduğu şekilde düzeltilerek onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda 1 nolu bentte açıklanan nedenle, davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, 2 nolu bentte açıklanan nedenle, temyiz itirazının kabulü ile kararın (HÜKÜM) bölümünün 1. paragrafında yer alan “24.04.2010 tarihinden” ibaresinin hükümden çıkarılarak yerine “dava tarihinden” ibaresinin yazılmasına, hükmün düzeltilmiş bu haliyle ONANMASINA,takdir olunan 900.00 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 28/09/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12904, Karar No: 2017/1197, Tarih: 20.02.2017

**12. Ceza Dairesi         2015/12904 E.  ,  2017/1197 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Dava : Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat

Hüküm : Davanın kısmen kabulü ile 4.000,00 TL manevi tazminatın davalı Hazineden alınarak davacıya verilmesine

Davacının tazminat talebinin kısmen kabulüne ilişkin hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Davacı vekilinin 10/01/2014 havale tarihli dilekçesi ile müvekkili olan davacının silahlı terör örgütü üyeliği suçu nedeniyle yakalanıp 3 gün gözaltında bulundurulduktan sonra 10/01/2012 tarihinde tutuklandığını, bir yıl geçtikten sonra soruşturma savcısı tarafından resen serbest bırakıldığını, halen soruşturmanın tamamlanıp, hakim önüne çıkarılmayı beklediğini, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 141/1-d maddesinde, kanuna uygun olarak tutuklandığı halde makul sürede yargılama mercii huzuruna çıkarılmayan kişilerin maddî ve manevî her türlü zararlarını devletten isteyebileceklerinin belirtildiğini, yine Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 5. maddesinin 3. fıkrasında, bu maddenin l-c fıkrasında öngörülen koşullar uyarınca gözaltına alınan veya tutuklu durumda bulunan herkesin derhal bir yargıç veya adli görev yapmaya yasayla yetkili kılınmış diğer bir görevli önüne çıkarılacağının, kişinin makul süre içinde yargılanmaya veya adli kovuşturma sırasında salıverilme hakkına sahip olduğunun ve salıverilmenin, ilgilinin duruşmada hazır bulunmasını sağlayacak bir teminata bağlanabileceğinin, aynı maddenin 5. fıkrasında ise bu madde hükümlerine aykırı olarak yapılmış bir gözaltı ve tutuklama işleminin mağduru olan herkesin tazminat istemeye hakkının bulunduğunun düzenlendiği dikkate alındığında, CMK'nın 141/1-d ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin ilgili maddesinin ihlal edildiğinden bahisle 10.000 TL manevi tazminat talebinde bulunduğu dikkate alındığında.

Soruşturmanın makul bir sürede tamamlanıp tamamlanmadığının ve davacının makul sürede yargılama mercii huzuruna çıkarılıp çıkarılmadığının, dolayısıyla davacının manevi tazminata hak kazanıp kazanmadığının belirlenmesi açısından, tazminat talebinin dayanağı olan dosyasının ayrıntılı olarak incelenerek, özellikle davacı (sanık) hakkında düzenlenmiş olan gözaltı ve ifade tutanakları, tutuklama kararı, tutuklama ve tahliye müzekkereleri başta olmak üzere gerekli bütün karar, tutanak ve belgeler dikkate alınıp soruşturmaya konu olayın ve savcılıkça yapılan işlemlerin kapsamı ve niteliği belirlenip göz önünde bulundurulup, davacının iddiaları gerekçelendirilerek değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde eksik inceleme ve araştırma ile davanın kısmen kabulüne karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, davalı vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 20/02/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/16217, Karar No: 2023/2521, Tarih: 22.03.2023

**10. Ceza Dairesi         2021/16217 E.  ,  2023/2521 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Uyuşturucu madde ticareti yapma

HÜKÜM : Hükmün düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddi

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin, 7079 sayılı Kanun’un 94 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299 uncu maddesinin birinci fıkrası gereği takdîren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

A. Bakırköy 11. Ağır Ceza Mahkemesinin, 21.01.2021 tarihli ve 2020/320 Esas, 2021/53 Karar sayılı kararı ile sanığın uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası, dördüncü fıkrasının (a) bendi, 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci fıkrası ile üçüncü fıkrasının ilk cümlesi uyarınca 13 yıl 9 ay hapis ve 27.500,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

B. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 28. Ceza Dairesinin, 08.06.2021 tarihli ve 2021/964 Esas, 2021/1685 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümdeki hukuka aykırılık düzeltilerek, hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle;

1. Hukuka uygun bir arama kararının varlığı için önleme arama kararının yeterli olmadığına, hukuka aykırı yolla elde edilen delilin hükme esas alınamayacağına,

2. Kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna,

3. Masumiyet karinesinin gözetilmesi gerektiğine,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Yunus timlerine bağlı ekiplerin yaptığı kontroller sırasında durdurulan ticari takside yolcu olarak bulunan sanığa ait çanta içinde paketler halinde eroin, metamfetamin, afyon sakızı, methadon içeren maddeler ile üzerinde eroin ve metamfetamin kalıntısı bulunan hassas terazi ele geçen olayda;

2. Kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna,

3. Masumiyet karinesinin gözetilmesi gerektiğine,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Yunus timlerine bağlı ekiplerin yaptığı kontroller sırasında durdurulan ticari takside yolcu olarak bulunan sanığa ait çanta içinde paketler halinde eroin, metamfetamin, afyon sakızı, methadon içeren maddeler ile üzerinde eroin ve metamfetamin kalıntısı bulunan hassas terazi ele geçen olayda;

Sanığın eylemine ilişkin hukuka aykırılık bilincinin bulunduğu ve savunmalarının tevilli ikrar içerdiği, Polis Vazife ve Salahiyet Kanunu'nun 4 üncü maddesinin (a) bendi, 13 üncü maddesi ve ek 6 ncı maddesi uyarınca kolluk işlemlerinin hukuka uygun olduğu, suça konu uyuşturucu maddenin çeşitlilik arzettiği ve miktar itibarıyla kullanım sınırını aştığı, sanığın uyuşturucu maddelerden haberdar olmamasının hayatın olağan akışına aykırı olduğu birlikte değerlendirilerek, uyuşturucu maddeyi ülke içinde ruhsatsız olarak nakletmek ve bu amaçla bulundurmak suretiyle üzerine atılı suçu işlediği gerekçesiyle mahkûmiyetine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgular konusunda, Bölge Adliye Mahkemesince suç tarihini ve yerini kapsayan önleme arama kararının dosyaya getirtilmemesi hususu eleştirilip, 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin uygulanmasına ilişkin Anayasa Mahkemesinin iptal kararı ve 7242 sayılı Kanun'la yapılan değişikliklerin gözetilmemesi nedeniyle hukuka aykırılık düzeltilerek İlk Derece Mahkemesi hükmüne yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

İlk Derece Mahkemesinin ve Bölge Adliye Mahkemesinin, suçun vasfına ve sübutuna ilişkin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı, olay öncesinde sanığın açık kimliğine ve uyuşturucu madde naklinde kullanacağı güzergaha dair somut ve kesin bilgilerin bulunmaması karşısında arama için somut olayı yer, tarih ve saat itibarıyla kapsayan önleme arama kararının yeterli olduğu, dolayısıyla delillerin hukuka uygun olduğu, somut olayda aramanın dayanağını oluşturan önleme arama kararının istinaf aşamasında dosyaya getirtilmesi ile eksikliğin giderildiği anlaşılmakla sanık müdafiinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, hükümde açıklanan gerekçeler, tüm dosya kapsamına göre usul ve yasaya uygun bulunarak, hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 28. Ceza Dairesinin, 08.06.2021 tarihli ve 2021/964 Esas, 2021/1685 Karar sayılı kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden; 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Hükmolunan ceza miktarı ile tutuklu kalınan süre dikkate alınarak sanık hakkındaki salıverilme talebinin REDDİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Bakırköy 11. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 28. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

22.03.2023 tarihinde karar verildi.