muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/15875, Karar No: 2017/11208, Tarih: 16.05.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/15875 E.  ,  2017/11208 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı ... Fab. vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı iş yerinde çalışırken iş akdinin 20/01/2012 tarihinde davalı tarafından tek taraflı olarak fesih edildiğini ileri sürerek kıdem tazminatı , ihbar tazminatı, fazla mesai , ulusal bayram genel tatil ile yıllık ücretli izin ve eksik ödenmiş ücret alacaklarının davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı ... .... vekili davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Diğer davalılar davaya cevap vermemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı ... .... vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı ... ....'nin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı, ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalışıp çalışmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışma ispatı konusunda iş yeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, iş yeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, bu çalışmalarının bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları şahit beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücretlerinin ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille söz konusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı yazılı delille ispatlaması gerekir.

Yukarıda belirtilen hususlar ulusal bayram genel tatil alacakları içinde geçerlidir.

Yukarıda belirtilen hususlar ulusal bayram genel tatil alacakları içinde geçerlidir.

Somut olayda, davacı işyerinde ahçı olarak çalıştığını, özellikle ....da çalışmış olduğu tarihlerde dört yıl boyunca günde 12 saat çalıştığını, 22-06 arası taşımalı eğitimin, 06-10 saatleri arasında başka bir grubun yemeklerini yaptığını ayrıca genel tatillerde çalıştığını iddia etmiştir. Dosyaya davacının işyerindeki çalışma düzenini ve saatlerini gösterir puantaj ve benzeri belgeler sunulmamıştır. Davacı tanıklarından .... çalışmaya yönelik beyanda bulunmuş, diğer tanık çalışma saatlerine ilişkin beyanda bulunmamıştır. Davalı tanığı ....dan bir ihale alındığını, davacının kısa bir süre ....'da çalıştığını, taşımalı eğitim yapan öğrencilere yemek hizmeti verdikleri için tatillerde çalışmadıklarını ve fazla mesainin olmadığını, yaz aylarında iş olmadığı için çalışanların ücretsiz izne ayrıldığını beyan etmiştir. Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda fazla mesai konusunda hesap yapılırken sadece davacı tanık anlatımları dikkate alınarak davacının tüm çalışma süresi boyunca gündüz çalıştığı haftalarda 21 saat fazla mesai yaptığı kabul edilerek hesaplama yapılmış ise de davacının çalışma düzeni yeterince açıklığa kavuşturulmamıştır. Dosyaya davalı ... Şirketi ile, Milli Eğitim Müdürlüğü arasındaki taşımalı eğitim kapsamında öğrenim gören öğrencilere öğle yemeği hizmeti alımı işine ait bir kısım sözleşmeler sunulmuş ancak Mahkemece değerlendirilmemiştir. Yapılacak iş, iddia edilen çalışma döneminde, davacının yaptığı işin kapsamı, çalışmasının ne şekilde gerçekleştirildiği, tatillerde çalışma yapılıp yapılmadığı, işyerinde yaz ve kış dönemi ile haftada kaç gün, kaç saat çalıştıkları, yaz dönemi işyerinin kapalı olup olmadığı, okulların kapalı olduğu dönemlerde davacının çalışıp çalışmadığı belirlenerek gerekirse bu konuda tanıklar yeniden dinlenmek suretiyle davacının çalışma düzeni açıklığa kavuşturularak fazla mesai ve genel tatil alacaklarının varlığı saptanmalıdır. Mahkemece yazılı şekilde eksik inceleme ile karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 16.05.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/7573, Karar No: 2020/278, Tarih: 16.01.2020

**11. Ceza Dairesi         2019/7573 E.  ,  2020/278 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

213 sayılı Yasanın 367. maddesi uyarınca dava şartı olan 26.03.2009 tarih ve 557 sayılı ... mütalaasının ... hakkında 2008 takvim yılı ile ilgili olduğu, sanık hakkında dava şartı olan mütalaanın bulunmadığı gözetilerek, sanık yönünden 2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan mütalaa verilip verilmeyeceği hususunun ilgili vergi dairesi başkanlığından sorulması, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerekirken yargılamaya devam edilerek hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 16.01.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3981, Karar No: 2023/2343, Tarih: 16.03.2023

**10. Ceza Dairesi         2023/3981 E.  ,  2023/2343 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Uyuşturucu madde ticareti yapma

HÜKÜM : Hükmün düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddi

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin, 7079 sayılı Kanun’un 94 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299 uncu maddesinin birinci fıkrası gereği takdîren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

A. İstanbul Anadolu 8. Ağır Ceza Mahkemesinin, 25.05.2021 tarihli ve 2021/106 Esas, 2021/237 Karar sayılı kararı ile sanığın uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası ile dördüncü fıkrasının (a) ve (b) bendi, 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkrası, 63 ncü maddesi ve 54 ncü maddesi uyarınca 12 yıl 6 ay hapis ve 25.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunlukları ve müsadere hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

B. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin, 14.09.2021 tarihli ve 2021/1917 Esas, 2021/2091 Karar sayılı kararı ile, sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümdeki hukuka aykırılık düzeltilerek, hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendinin ikinci cümlesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

C. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca temyiz talebinin yerinde görülmemesi nedeniyle esastan reddi ile hükmün onanması yönünde karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle;

1. Suçun unsurlarının oluşmadığına,

2. Yeterli delil bulunmadığına, beraat kararı verilmesi gerektiğine,

3. Eylemin kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçunu oluşturacağına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Kolluk görevlilerinin devriye görevi sırasında hastanenin açık otoparkında içinde 3 kişinin bulunduğu aracı görerek kontrol etmek istedikleri sırada aracın kaçmaya başlaması ve başka araçlara çarparak durması üzerine araç sürücü koltuğunda oturan... 'ın kaba üst yoklamasında kot pantolonunun sol ön cebinde 1 adet alüminyum folyo kağıdı ve üzerinde metha ve arapça ifadeler bulunan yan kısmı kesilmiş 5 adet kahverengi hapın, arka koltukta oturan Türkmenistan uyruklu sanık ...'nun kaba üst yoklamasında 1 adet kahverengi uyuşturucu hapın, ...'ın yanında oturan ve hakkında uyuşturucu madde kullanma eylemi nedeniyle hükmün açıklanmasının geri bırakılması yönünde karar verilen ...'in kaba üst yoklamasında herhangi bir suç unsuruna rastlanmadığı, araç içerisinde dışarıdan gözle görünür vaziyette yapılan kontrolde şoför paspası üzerinde klipsli şeffaf renkli poşet içerisinde 8 gr ağırlığında taş eroinin, yine aynı yerde şeffaf renkli klipsli poşet içerisinde 5 adet folyoya sarılmış uyuşturucu maddenin, ön konsol üzerinde klipsli şeffaf renkli poşet içerisinde 4,4 gr metamfetaminin, sol arka paspas üzerinde beyaz renkli poşet parçası içerisine sarılmış 1,2 gr afyon sakızının, sağ arka koltuk üzerinde kağıda sarılı vaziyette 0,6 gr esrarın, orta konsolda üzerinde kilitli poşet içerisinde 10 adet enjektörün, arka koltuk üzerinde uyuşturucu madde satımında kullanıldığı düşünülen rulo şeklinde alüminyum folyonun, arka koltuk paspasına atılmış elektronik hassas cep terazisinin ve çok sayıda telefonun ele geçirildiği olayda; araç içerisinde çeşitli miktarlarda satışa hazır vaziyette tür olarak da çeşitli uyuşturucu maddelerin, hassas terazinin, alüminyum folyonun ve enjektörün ele geçirilmesi, sanıkların ilk etapta araçtan çıkan tüm uyuşturucu maddeleri ve malzemeleri reddettikleri, sonrasında duruşmaya gelerek sanık ...'in 8 gr taş eroini getirdiğini, eve götürülmesi karşılığında kendi içimliğinden onlara vermesi şeklinde anlatmaları, sanık ...'in soruşturma aşamasında araçtan çıkan maddeler hakkında bilgisinin bulunmadığını ve kendisine ait olmadığını, üzerinden hap çıkmadığını beyan etmesine rağmen kovuşturma aşamasında ele geçirilen metamfetaminin, taş eroinin ve hassas terazinin kendisine ait olduğunu beyan etmesi karşısında; sanığın uyuşturucu madde ticareti yaptığı ancak 5237 sayılı Kanun'un 188 inci maddesinin beşinci fıkrası anlamında birlikte hareket ettiklerinin somut olayda tam olarak anlaşılamadığı, her ne kadar iddianamede sanıkların hastane otoparkında durdurulup uyuşturucu maddelerin ele geçirilmesi nedeniyle 5237 sayılı Kanun'un 188 inci maddesinin dördüncü fıkrasının (b) bendi gereğince artırım yapılması istenmiş ise de; hastaneye uyuşturucu satışı maksadıyla mı yoksa tedavi maksadıyla mı gittiklerinin tam olarak tespit edilemediği bu yönüyle dördüncü fıkranın (b) bendinin şartlarının oluşmadığı değerlendirilerek sanığın mahkûmiyetine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgular konusunda, Bölge Adliye Mahkemesince sanık hakkındaki hükmün gerekçe bölümünde, dosya kapsamına uygun olarak 5237 sayılı Kanun'un 188 inci maddesinin dördüncü fıkrasının (b) bendinin uygulanma koşullarının oluşmadığının belirtilmesine karşın hüküm fıkrasında sehven uygulanması nedeniyle hükmün ikinci pragrafındaki "... aynı zamanda hastane otoparkında uyuşturucu satışının yapıldığı ..." ibaresinin ve aynı paragraftaki, "... 188/4-a-b..." tümcesindeki "... b ..." ibaresinin çıkarılıp söz konusu hukuka aykırılık düzeltilerek, İlk Derece Mahkemesi hükmüne yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

İlk Derece Mahkemesinin ve Bölge Adliye Mahkemesinin suçun vasfına ve sübutuna ilişkin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla; sanık müdafiinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, hükümde açıklanan gerekçeler, tüm dosya kapsamına göre usul ve yasaya uygun bulunarak, aşağıda belirtilen dışında hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

Diğer sanık...'ın işyerinde işçi olarak çalıştığını beyan eden sanığın, olay tarihinde diğer sanıklarla birlikte yakalandığı araçta ele geçirilen uyuşturucu maddelerle irtibatının kesin olarak tespit edilemediği aşamada, kovuşturma aşamasındaki beyanları ile kendi suçunun ortaya çıkmasına hizmet ve yardımda bulunduğu anlaşıldığından; hakkında 5237 sayılı Kanun'un 192 nci maddesinin üçüncü fıkrasında düzenlenen etkin pişmanlık hükmünün uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi nedeniyle hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin, 14.09.2021 tarihli ve 2021/1917 Esas, 2021/2091 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca İstanbul Anadolu 8. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

16.03.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7472, Karar No: 2013/7486, Tarih: 28.06.2013

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2013/7472 E.  ,  2013/7486 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ADANA 3. İCRA MAHKEMESİ

Alacaklısını zarara sokmak kastiyle mevcudunu eksiltmek suçundan sanık ...'nin İİK'nun 331/1 ve TCK 50. maddesi gereğince 3.700,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde müşteki vekili tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C.Başsavcılığının düzeltilerek onama istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak: GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Alacaklısını zarara uğratmak kastiyle mevcudunu eksiltmek suçunun oluşabilmesi için gerekli en önemli unsurlardan biri de, borçlu hakkında kesinleşmiş bir icra takibinin bulunması zorunludur. Somut olayda; Cumhuriyet Başsavcılıkları İle Adli Yargı İlk Derece Ceza Mahkemeleri Kalem Hizmetlerinin Yürütülmesine Dair Yönetmelik'in 92. maddesi yollaması ile Ceza Mahkemesi Kalem Yönetmeliğinde hüküm bulunmayan hallerde Hukuk Muhakemeleri Kanunu Yönetmeliğinin (eski Hukuk ve Ticaret Mahkemeleri Yazı İşlerine Ait Yönetmeliği) 36. maddesi gereğince, “dava, dava dilekçesinin tevzi edilerek kaydedildiği tarihte açılmış sayılır.” hükmü dikkate alınarak yapılan incelemede; şikayete dayanak yapılan Adana 10. İcra Müdürlüğünün 2008/7842 Esas sayılı takip dosyası üzerinden yapılan ilamsız takipte mernis adresine gönderilen ödeme emri tebligatının, sanığın tanınmaması nedeni ile iade edilmesi üzerine usulüne uygun olarak yapılmış bir tebligat bulunmadığı gözetilmeden, bu defa aynı adrese 23.02.2009 tarihinde Tebligat Kanununun 35. maddesine göre yapılan tebligatın geçersiz olması karşısında, kesinleşmiş bir icra takibi olmadan şikayette bulunulması nedeniyle sanığın beraatine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de;

1- Dairemizin 28.06.2010 tarih ve 2010/3555 Esas, 2010/4552 sayılı bozma kararına uyulmasına karar verildiği halde, tasarrufun alacaklıları zarara uğratmak amacıyla yapılıp yapılmadığının anlaşılması için taşınmazın satım tarihindeki değeri tespit edilmeden ve yine borçlu sanık ile taşınmazı muvazaalı olarak aldığı iddia olunan üçüncü kişi arasında muvazaa iddiasını haklı gösterecek nitelikte bir akrabalık, yakın arkadaşlık veya satış işleminin muvazaalı olup olmadığı araştırılmadan yazılı gerekçe ile sanığın mahkumiyetine karar verilmesi,

2- CMK'nun 195. maddesinin "Suç yalnız veya birlikte adli para cezasını veya müsadereyi gerektirmekte ise; sanık gelmese bile duruşma yapılabililir.." hükmünü içermesine ve İİK'nun 331. maddesinin yaptırımı hapis cezası olmasına rağmen, sanığa tebliğ edilen duruşma davetiyesine İİK'nun 349. maddesinin 5. fıkrasındaki açıklama yapılmadan, sadece CMK'nun 195. maddesine göre ve aynı zamanda Mernis adresi dışındaki bir adresine yapılan ve adresinde tanınmadığından bahisle iade edilen tebligat evrakı üzerine daha önce usulüne uygun olarak yapılmış bir tebligata dosya içerisinde rastlanılmadığı halde aynı adrese bu defa Tebligat Kanunu'nun 35. maddesine göre yapılan tebligat ile yetinilerek sanığın yokluğunda yargılama yapılmak suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

3- Gün olarak tayin olunan adli para cezasının paraya çevrilmesi esnasında uygulanan yasa maddesinin gösterilmemesi ve 5237 sayılı TCK'nunda cezaların içtimaı müessesesinin bulunmamasına rağmen hükmedilen adli para cezalarının toplanmasına karar verilmesi,

İsabetsiz olup, yasaya aykırı olan hükmün bu nedenle kısmen istem gibi BOZULMASINA, 28.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/7147, Karar No: 2024/3416, Tarih: 14.05.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/7147 E.  ,  2024/3416 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1061 E., 2023/1278 K.

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Niksar Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

SAYISI : 2021/284 E., 2021/596 K.

Taraflar arasındaki boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı erkek vekili tarafından istinaf edilmesi, akabinde davalı erkeğin kararı istinaf ettikten sonra 30.05.2019 tarihinde vefat etmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince evlilik ölümle son bulduğundan dava konusuz kaldığı gerekçesiyle başvurunun kabulü ile hükmün kaldırılarak yeniden karar verilmek üzere gönderilmesine karar verilmiştir.

Gönderme kararı sonrasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince konusuz kalan boşanma talebi hususunda karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir. Kararın bir kısım mirasçılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile hükmün kaldırılarak kusur tespiti yönünden karar verilmek üzere gönderilmesine karar verilmiştir.

Gönderme kararı sonrasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince konusuz kalan boşanma talebi hususunda karar verilmesine yer olmadığına, sağ kalan eşin kusurunun bulunmadığının tespitine karar verilmiştir.

Kararın bir kısım mirasçılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı bir kısım mirasçılar vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; tarafların 1980 yılında gayri resmi olarak evlendiklerini 2007 yılında da resmi nikahlarını kıydıklarını, tarafların bu evliliklerinden üç tane çocuklarının olduğunu, çocukların reşit olduklarını, davalının evlendikten sonra sürekli alkol kullandığını, ancak hastalığı nedeniyle 10 yıl önce bıraktığını, tarafların dükkan kiraları ile geçindiklerini, davalının davacıya sürekli hakaret ettiğini, psikolojik olarak davacıya baskı yaptığını, davacıyı dövdüğünü, davacıyı kendisini alttığı iddiası ile iftiralarda bulunduğunu, oysa ki davacının kimse ile bir ilişkisinin olmadığını, davacının akrabaları ile görüşmesine engel olduğunu, davacıya bardak fırlattığını, boğazını sıktığını, kendisini aldattığı gerekçesiyle Kur'ana el bastırmaya çalıştığını, müvekkilinin de tüm bunlara dayanamayarak evi terk ettiğini belirterek öncelikle adli yardım taleplerinin kabulüne, tarafların boşanmalarına, müvekkili lehine 1.000,00 TL nafaka takdir edilmesine, 50.000,00 TL maddî, 50.000,00 TL manevî tazminatın davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı cevap dilekçesinde özetle; davacı ile 1980 yılında dini nikah ile yaşamaya başladıklarını, davacının kuma olarak kendisine geldiğini, davacı ile birlikte alkol aldıklarını, davacının ısrarı ile alkol aldıklarını, kendisinin davacıya hakaret etmediğini, kendisini aldattığı konusunda davacıya bir söz söylemediğini, davacıyı darp etmediğini, üzerine düşün yükümlülükleri yerine getirdiğini, evin ihtiyaçlarını karşıladığını, davacının kendi akrabaları ile görüşmesine engel olmadığını, davacının hiç bir sebep yokken evi terk ettiğini belirterek davalıdan boşanmak istemediğini beyan etmiştir..

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

A. İlk Derece Mahkemesi’nin Birinci Kararı

İlk Derece Mahkemesi’nin 07.11.2018 tarih ve sayılı 2018/4 E., 2018/879 K. sayılı kararı ile tarafların boşanmalarına, kadın yararına aylık 250,00 TL olarak takdir edilen tedbir nafakasının karar tarihinden itibaren geçerli olmak üzere aylık 250,00 TL arttırılarak 500,00 TL olarak kararın kesinleşmesine kadar tedbir, kararın kesinleşmesinden itibaren yoksulluk nafakası olarak devamına, davacı kadının maddî ve manevî tazminatlarının kısmen kabulü ile 10.000,00 TL maddî, 10.000,00 TL manevî tazminata karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesi’nin Gönderme Kararı

1.İlk Derece Mahkemesi’nin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı erkek hükmün tümü yönünden istinaf başvurusunda bulunduktan sonra 30.05.2019 tarihinde vefat etmiştir.

2.Bölge Adliye Mahkemesi’nin 21.11.2019 tarih ve 2019/773 Esas, 2019/3331 Karar sayılı kararı ile evliliğin ölümle sona erdiği, davalı erkeğin vefat etmeden önce hükmü tüm yönlerden istinaf ettiğinden boşanma davası kesinleşmeden ölüm gerçekleştiğinden boşanma davasının konusuz kaldığı, davanın konusuz kalması sebebiyle esası hakkında bir karar verilmesine gerek bulunmayan hallerde, davanın açıldığı tarihteki tarafların haklılık durumuna göre yargılama giderlerinin takdir ve hüküm altına alınması gerektiği, o halde karar tarihinden sonra gerçekleşen ve dolayısıyla İlk Derece Mahkemesince değerlendirilemeyen bu husus gözetilerek hüküm kurmak ve yargılama giderleri ile vekalet ücreti yönünden haklılık durumuna göre karar verilmesi gerektiği gerekçesi ile 6100 sayılı Kanun’un 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendinin (6) ncı alt bendi gereğince davalının istinaf başvurusunun kabulü ile, İlk Derece Mahkemesince verilen kararın kaldırılmasına, açıklandığı şekilde davanın yeniden görülmesi için dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

C. İlk Derece Mahkemesinin İkinci Kararı