muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/2587, Karar No: 2015/4269, Tarih: 02.07.2015

I ) OLAY:

Dosya kapsamına göre;

- ... isimli kişinin kaybolması üzerine başlatılan soruşturma sonucundan ... Cumhuriyet Başsavcılığının 17.03.2011 gün ve 2008/55595 soruşturma, 2011/6405 esas ve 2011/288 sayılı iddianamesi ile şüpheliler ..., ..., ..., ..., ... oğlu ... hakkında kasten öldürme ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından kamu davası açıldığı, 15.03.20011 tarihli karar ile de diğer şüpheliler ... oğlu ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... hakkında kovuşturmaya yer olmadığına dair ek karar verildiği,

- Ağır Ceza Mahkemesinin 30.03.2011 tarih ve 2011/275 sayılı iddianame değerlendirme kararı ile kaybolan şahsın cesedine ulaşılamaması, maktüle ait cep telefonlarının bir kısım şüpheliler tarafından kayıp tarihinden sonra kullanılmasının, şüphelilerin kasten öldürme ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarını işledikleri hususunda yeterli şüphe oluşturmaması gerekçesiyle CMK.nun 170 ve 174. maddeleri uyarınca iddianamenin iadesine karar verildiği, yapılan itirazın reddedildiği,

- Dosyanın ... Cumhuriyet Başsavcılığının 2011/14543 sırasına kaydedilerek yapılan soruşturma sonucunda, iadesine karar verilen iddianamede isimleri yer alan şüpheliler ..., ..., ..., ..., ... oğlu ... ile kovuşturmaya yer olmadığına dair ek kararda isimleri bulunan şüpheliler ... oğlu ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... hakkında, ayrıca ... hakkında 31.07.2013 gün ve 2003/19469 karar sayılı karar ile kovuşturmaya yer olmadığına karar verildiği, şikayetçi ... vekilinin bu karara itiraz etmesi üzerine Ağır Ceza Mahkemesinin 26.02.2014 tarih ve 2014/413 değişik iş sayılı kararı anılan karar incelenmeksizin, itirazın 15.03.2011 tarih ve 2008/55595 soruşturma sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair verilen ek karara yönelik olarak yapıldığı kabul edilerek itirazın reddine karar verildiği,

- ... Cumhuriyet Başsavcılığınca itiraza konu 31.07.2013 gün 2013/19469 karar sayılı kovuşturmaya yer olmadığına ilişkin karar yerine 15.03.2011 tarih ve 2008/55595 soruşturma sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair ek karar incelendiğinden itiraz konusunda bir karar verilmesinin talep edildiği,

- Sulh Ceza Hakimliğinin 16.02.2015 gün ve 2015/778 değişik iş sayılı kararı ile haklarında kamu davası acılan şüpheliler ..., ..., ..., ..., ... oğlu ... yönünden mükerrer kovuşturma olmaması için itirazın reddine, diğer şüpheliler yönünden ise itirazın kabulüne karar verilerek kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kaldırılmasına karar verildiği, Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 08.04.2015 gün ve 94660652-105-27-3471-2015/7775/24841 sayılı istemlerine dayanılarak anılan kararın CMK.nun 309. maddesi uyarınca Kanun yararına bozulmasına ilişkin, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 17.04.2015 gün ve 2015/129355 sayılı tebliğnamesine bağlı dosyası Dairemize gönderildiği anlaşılmaktadır.

II-) Kanun Yararına Bozma İstemine İlişkin Uyuşmazlığın Kapsamı:

II-) Kanun Yararına Bozma İstemine İlişkin Uyuşmazlığın Kapsamı:

Şüpheliler ..., ..., ..., ..., ... oğlu ... yönünden kovuşturmaya yer olmadığına ilişkin Cumhuriyet Başsavcılığın tarafından verilen karara karşı yapılan itirazın reddine ilişkin kararın dosya kapsamına uygun düşmemesi, diğer şüpheliler yönünden ise gerekçe gösterilmeden itirazın kabulüne karar verilmesi nedenleriyle CMK.nun 309. maddesi uyarınca Sulh Ceza Mahkemesinin 16.02.2015 gün ve 2015/778 değişik iş sayılı kararının Kanun yararına bozulmasına ilişkindir.

III-)Hukuksal Değerlendirme:

a-)Şüpheliler ..., ..., ..., ..., ... oğlu ... hakkında ... Cumhuriyet Başsavcılığının 17.03.2011 tarih ve 2008/55595 soruşturma, 2011/288 iddianame numaralı iddianamesi ile kasten öldürme ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından düzenlenen iddianamenin, Ağır Ceza Mahkemesinin 30.03.2011 tarih ve 2011/275 sayılı iddianame değerlendirme kararı ile kaybolan şahsın ölü bedenine ulaşılamaması, maktüle ait cep telefonlarının bir kısım şüpheliler tarafından kayıp tarihinden sonra kullanılmasının, şüphelilerin kasten öldürme ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarını işledikleri hususunda yeterli şüphe oluşturmadığı gerekçesiyle iadesine karar verildiği, dolayısıyla bu şüpheliler hakkında açılmış kamu davası bulunmadığı, bu iade kararından sonra Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından kovuşturmaya yer olmadığına ilişkin verilen karara karşı itiraz edildiği ve bu nedenle itirazla ilgili bir karar verilmesi gerekirken, şüpheliler yönünden mükerrer kovuşturma olmaması yönündeki yanlış gerekçe ile itirazın kabulüne karar verilmesinde,

b-) Şüpheliler ... oğlu ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... yönünden ise gerekçe gösterilmeden itirazın kabulüne karar verilmesinde, İsabet görülmediğinden, anılan kararın Kanun yararına bozulmasına karar verilmesi uygun görülmüştür.

IV- Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının talebinin kabulü ile, Sulh Ceza Hakimliğinin 16.02.2015 gün ve 2015/778 değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunun 309. maddesi gereğince Kanun Yararına BOZULMASINA,

Diğer işlemlerin yapılabilmesi için dosyanın mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 02/07/2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7433, Karar No: 2013/12946, Tarih: 16.09.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/7433 E.  ,  2013/12946 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek

HÜKÜM : Beraat

1-Katılan vekilinin, sanık hakkında '2005 takvim yılında sahte fatura düzenlemek' suçundan verilen beraat hükmüne yönelen temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanığın yüklenen suçu işlemediği, mahkemece dosya içeriğine uygun şekilde gerekçeleri gösterilerek kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılan vekilinin; eksik inceleme sonucu karar verildiğine ilişen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

2-Katılan vekilinin, sanık hakkında '2004 takvim yılında sahte fatura düzenlemek' suçundan verilen beraat hükmüne yönelen temyiz itirazlarına gelince;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen ‘2004 takvim yılında sahte fatura düzenlemek’ suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suç tarihinden, temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK’nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, 16.09.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/29870, Karar No: 2014/19795, Tarih: 26.11.2014

**15. Ceza Dairesi         2013/29870 E.  ,  2014/19795 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 15 - 2012/109251

MAHKEMESİ : Zonguldak 3. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 09/02/2012

NUMARASI : 2011/517 (E) ve 2012/44 (K)

SUÇ : Nitelikli mala zarar verme

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Türk Medeni Kanununun "Mülkiyet hakkının içeriği" başlıklı 683. maddesi: "Bir şeye malik olan kimse, hukuk düzeninin sınırları içerisinde o şey üzerinde dilediği gibi kullanma, yararlanma ve tasarrufta bulunma yetkisine sahiptir" hükmü ile malikin mülkiyet hakkını yasal sınırlar içinde kullanabilme yetkisini düzenlemiştir. Öte yandan, anılan Kanunun taşınmaz mülkiyet hakkının kısıtlamalarını düzenleyen "komşu hakkı" bölümünde yer alan 740. maddesi ise başkasının mülküne taşarak zarar veren dal ve köklerin, zarar gören mülk sahibinin istemi üzerine uygun bir süre içinde kaldırılmaması halinde, zarar gören mülk sahibi tarafından kesilebileceği ve kendi mülkiyetine geçirilebileceği hükmünü içermektedir. Görüleceği üzere bu madde ile de mülkiyetin taşkın kullanımına kısıtlama getirilmiştir. Buna göre, mülk sahibi bu hakkını, önceden istemde bulunmasına karşın taşan dalları uygun bir süre içinde kaldırılmadığı takdirde kendisi kullanabileceği gibi, bu zararın mahkeme aracılığı ile giderilmesini de isteyebilir.

Sanıkların bahçesi ile şikayetçinin bahçesinin birbirine sınır olduğu, şikayetçinin bahçesinde sınırda dikili bulunan erik ve fındık ağaçlarının, sanıkların bahçesine gölge yapması nedeniyle, sanıkların ağaç dallarını uçlarından kestikleri, bu suretle sanıkların dikili ağaç hakkında mala zarar verme suçunu işlediklerinin iddia edildiği olayda;

1-Gerçeğin hiçbir kuşkuya yer vermeyecek şekilde ortaya çıkarılması amacına yönelik olarak, suça konu ağaçların bulunduğu arazilerin mülkiyetine ilişkin belgeler getirtilerek, suç mahallinde teknik bilirkişiler vasıtasıyla keşif yapılması, keşif sonucuna göre zarar oluşup oluşmadığı, oluşmuş olması halinde miktarının belirlenmesi ayrıca sanıkların şikayetçiden taşan dalları kaldırmasını önceden isteyip istemediğinin tespiti ile sonucuna göre sanıkların hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Kabule göre de; 5237 sayılı TCK’nın 53/4. maddesi gereğince, kısa süreli hapis cezası ertelenen sanıklar hakkında 5237 sayılı Kanunun 53/1 maddesinde gösterilen hak yoksunluklarına hükmedilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 26/11/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/23903, Karar No: 2012/33526, Tarih: 03.04.2012

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2011/23903 E.  ,  2012/33526 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık müdafiinin, 13.05.2008 tarihli karara karşı 09.06.2008 gününde eski hale getirme talebinde ve temyiz isteminde bulunduğu anlaşılmakla, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken CMUK'nın 311. maddesi hükmüne göre eski hale getirme talebi ile birlikte temyiz isteminde bulunulmuş olması halinde bu talebi inceleme merciinin ...'ın ilgili dairesi olması karşısında, ... 1.Ağır Ceza Mahkemesi'nin eski hale getirme talebinin kabulüne ilişkin verdiği 09.06.2008 günlü ek kararın hukuki değerden yoksun bulunduğu kabul edilip bu karar kaldırılmak suretiyle yapılan incelemede,

Sanık müdafii, yüzüne karşı tefhim olunan 13.05.2008 tarihli mahkumiyet hükmünü süresinde temyiz etmesine rağmen, bürosunda o tarihte katiplik yapan...'in hazırlanan süre tutum dilekçesini mahkemeye vermeyi unuttuğunu ileri sürerek eski hale getirme talebinde bulunmuşsa da buna ilişkin tutulan 05.06.2008 tarihli tutanağın haklı bir mazeret teşkil etmeyeceği sonucuna varılarak eski hale getirme talebi yerinde görülmediğinden sanık müdafiinin süresinden sonra yaptığı 09.06.2008 tarihli temyiz isteğinin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 317. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE, 03.04.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/29013, Karar No: 2013/20585, Tarih: 23.12.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/29013 E.  ,  2013/20585 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu kurumu zararına dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp,onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için,eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır.

Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasa'ya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.)Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır. Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır. İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup,insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar,hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AiHS'nin 1. maddesine göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına ... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir. AiHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'nın, vefat eden babasından sigorta maaşını alabilmek için 25/09/2001 tarihinde muvazaalı olarak sanık ...'dan boşandığı, ancak sanıkların aynı evde birlikte yaşamaya devam ederek SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin ONANMASINA, 23/12/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1449, Karar No: 2013/5152, Tarih: 21.03.2013

**4. Hukuk Dairesi         2013/1449 E.  ,  2013/5152 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vd. vekili Avukat ... tarafından, davalı ... vd. aleyhine 01/12/2010 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 29/05/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları ile reddedilmelidir.

2-Davacıların diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dava, haksız fiil nedeni ile uğranılan maddi ve manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece, istemin bir bölümü kabul edilmiş, karar davacılar tarafından temyiz edilmiştir.

Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Dava konusu olayda; olayın oluş biçimi, davacıların yaralanmalarının düzeyi, hayati tehlike geçirmiş olmaları ile yukarıda açıklanan ilkeler gözetildiğinde davacılar yararına hüküm altına alınan manevi tazminat miktarları azdır. Davacılar yararına daha üst düzeyde manevi tazminata karar verilmesi için kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda (2) nolu bentte gösterilen nedenle davacılar yararına BOZULMASINA, davacıların diğer temyiz itirazlarının (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 21/03/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7, Karar No: 2014/15, Tarih: 21.11.2014

**Büyük Genel Kurulu         2013/7 E.  ,  2014/15 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Yargıtay Hukuk Genel Kurulu (İlk Derece Mahkemesi sıfatıyla)

Taraflar arasındaki tazminat davasında yapılan yargılama sonunda ilk derece mahkemesi sıfatıyla Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nca;

“Davacı şirket vekili, Ankara 6 İş Mahkemesi 2010/920 Esas sırasında Recep Koral ile Sosyal Güvenlik Kurumu arasında görülen dava da müvekkili ADOMED Medikal İth. İhr. Ltd. Şti’nin faturalarının istendiğini, müvekkili firmanın ticari sır niteliğinde olan faturanın verilmeyeceğini izinsiz kullanılmaması gerektiğini ifade ederek faturayı vermediğini, yasa dışı yollar ile elde edilen faturanın müvekkili firmanın bilgisi dışında yasal olmayan şekilde kullanıldığını, faturaların ticari sır olduğuna dair Ankara 1. Sulh Ceza Mahkemesi’ne ait karar bulunduğunu iddia ederek maddi zararları saklı kalmak üzere, 10 TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesi istemiştir.

Dava ilk önce Yargıtay 10. Hukuk Dairesinde açılmış, yapılan yargılama sonunda “… sorumluluğu ileri sürülen hakim Dr. Halil Yılmaz’ın, 22.12.2011 tarihinde Yargıtay üyeliğine seçilmiş olması ve 6100 sayılı HMK 47 maddesi karşısında davanın Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nda görülmesi gereklidir.” gerekçesi ile görevsizlik kararı verilmiştir.

6100 sayılı HMK 47. maddesinde “ Davaların Açılacağı Mahkeme” başlığı altında yargısal faaliyetten dolayı devlet aleyhine açılacak davalarda görevli ve yetkili mahkeme belirlenmiş, Devlet aleyhine açılan tazminat davası, ilk derece ve bölge adliye mahkemesi hâkimlerinin fiil ve kararlarından dolayı ise Yargıtay ilgili hukuk dairesinde; Yargıtay Başkan ve üyeleri ile kanunen onlarla aynı konumda olanların fiil ve kararlarından dolayı açılacak ise Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nda açılacağı ve ilk derece mahkemesi sıfatıyla görüleceği düzenlenmiştir.

Madde gerekçesinde de “…ilk derece ve bölge adliye mahkemesi hâkimlerinin fiil ve kararlarından dolayı devlet aleyhine açılan tazminat davası, dava konusuna göre temyiz edilse idi, temyiz incelemesi Yargıtay’ın hangi hukuk dairesinde yapılacak idiyse o hukuk dairesinde; Yargıtay Başkan ve üyeleri ile kanunen onlarla aynı konumda olanların fiil ve davranışlarından dolayı açılacak tazminat davasının da Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nda açılacağı ifade edilmiştir.

Madde metninden ve gerekçesinden anlaşılacağı üzere görevli ve yetkili mahkeme belirlenirken zararı meydana getiren yargısal faaliyeti yapan hakimin bu faaliyeti yaptığı sırada bulunduğu konum dikkate alınarak belirleme yapıldığı anlaşılmaktadır.

Diğer taraftan 6100 sayılı HMK 114 maddesinde dava şartları sayılmış, (c) fıkrasında mahkemenin görevli olması davası şartları arasında sayılmıştır. Aynı kanunun 115 maddesinde ise dava şartının bulunmaması halinde davanın usulden reddedileceği belirtilmiştir.