muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/678, Karar No: 2025/3612, Tarih: 14.04.2025

2. Davalı karşı davacı erkek vekilinin reddedilen yön dışındaki tüm temyiz itirazları yönünden yapılan incelemede;

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı karşı davacı erkek vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Davalı karşı davacı erkek vekilinin ziynet alacağına yönelik temyiz dilekçesinin REDDİNE,

2.Davalı karşı davacı erkek vekilinin sair temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Duruşma için takdir olunan 28.000,00 TL vekâlet ücretinin ...'den alınarak ...'a verilmesine,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

14.04.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14310, Karar No: 2013/1011, Tarih: 24.01.2013

**2. Ceza Dairesi         2012/14310 E.  ,  2013/1011 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5237 sayılı TCK.nun 145. maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının,765 sayılı TCK.nun 522. maddesindeki “hafif” veya “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığının” 5237 sayılı TCK'ya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçilebileceği ölçüdeki düşük değerler esas alınmak, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği düşünülmeden, uygulama koşulları oluşmayan anılan Yasa maddesi ile cezada indirim yapılması ve sanığın müşteri olarak gittiği işyerinde, yakınanın cep telefonunu çalması şeklindeki eyleminin, 5237 sayılı TCK.nun 142/1-b maddesi kapsamında kaldığı gözetilmeden,sanık hakkında aynı yasanın 141/1 maddesi gereğince uygulama yapılması karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre sanığın temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,24.01.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/332, Karar No: 2010/6009, Tarih: 27.05.2010

**11. Hukuk Dairesi         2009/332 E.  ,  2010/6009 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 2. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 10.07.2007 tarih ve 2003/126-2007/431 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi tarafa vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili ile davalı arasında Kredi Kartı Sigorta sözleşmesi bulunduğunu, kayıp, çalıntı ve sahtecilik nedeniyle oluşan 6.354,24 USD asıl 912,00 USD işlemiş faiz ve 45,00 USD BSMV'nin tahsili amacıyla başlatılan takibe davalının haksız itiraz ettiğini ileri sürerek, itirazın iptali ile icra inkar tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, kredi kartı sahiplerinden dava dışı ...'ın kartını oğlunun kullandığı, bu halin kartın çalınması veya kaybolması olarak değerlendirilemeyeceği, kartlardan bir kısmının süresi bitmesine rağmen işleme açık olduğu, bir kısmında kullanıcının süresinde çalıntı bildiriminde bulunmadığı, bir kısmında ise çalınma ihbarına rağmen davacının bloke koymadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile takibin 3.150,00 USD üzerinden devamına, asıl alacak miktarı olan 3.114,00 USD'ye takip tarihinden itibaren temerrüt faizi uygulanmasına, hükmolunan asıl alacağın % 40'ı olan 1.961,31 TL icra inkar tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1) Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan diğer temyiz temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2) Dava, Kredi Kartı Sigorta Poliçesine dayalı alacağın tahsili için başlatılan icra takibine vaki itirazın iptali istemine ilişkindir.

Dava ile davacının gerçek zararının karşılanması gerektiği dikkate alındığında, önceden belirlenebilirlik, bilinebilirlik, hesap edilebilirlik vasfı ve dolayısıyla likit alacak niteliği taşımadığı sonucuna ulaşılabilecektir. .

Bu durum karşısında, İİK'nun 67.maddesi hükmündeki koşullar gerçekleşmediğinden, davacı tarafın icra-inkar tazminat talebinin reddi gerekirken, kabulü doğru görülmemiş, kararın bu nedenle davalı yararına bozulması gerekmekte ise de, söz konusu eksikliğin giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmeyeceğinden HUMK’nun 438/7. maddesi gereğince kararın düzeltilerek onanması gerekmiştir.

Bu durum karşısında, İİK'nun 67.maddesi hükmündeki koşullar gerçekleşmediğinden, davacı tarafın icra-inkar tazminat talebinin reddi gerekirken, kabulü doğru görülmemiş, kararın bu nedenle davalı yararına bozulması gerekmekte ise de, söz konusu eksikliğin giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmeyeceğinden HUMK’nun 438/7. maddesi gereğince kararın düzeltilerek onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin tüm davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, 2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın hüküm bölümünün 1 nolu bendinin ikinci paragrafının hükümden çıkartılmasına, hükmün düzeltilmiş bu şekli ile ONANMASINA, istek halinde aşağıda yazılı 53,80 TL harcın temyiz eden davacıya iadesine, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davalıya iadesine, 27.05.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/6503, Karar No: 2020/3850, Tarih: 03.03.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/6503 E.  ,  2020/3850 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : İş yeri dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Bursa 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 27/05/2014 tarihli, 2013/196 Esas ve 2014/314 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan ise suç duyurusunda bulunulmasına karar verilmesi üzerine incelememize konu dosyada suça sürüklenen çocuk hakkında mahkumiyet hükmü kurulduğu, yine Bursa 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 27/05/2014 tarihli, 2013/196 Esas ve 2014/314 Karar sayılı ilamında sanık ... hakkında ise hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçlarından mahkumiyetine karar verildiği, bu kararın temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 13. Ceza Dairesi’nin 27.03.2017 tarih, 2015/15958 Esas 2017/3159 Karar sayılı ilamı ile sanık ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün onanmasına, iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan hükmün ise bozulmasına karar verildiği dolayısıyla dosyaların bağlantılı olduğunun anlaşılması karşısında; suça sürüklenen çocuk ... müdafinin temyiz isteminin de aynı Daire tarafından incelenmesi uygun görüldüğünden dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE ve dosyanın ilgili Daireye gönderilmesine, 03.03.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3733, Karar No: 2016/1010, Tarih: 02.02.2016

**21. Hukuk Dairesi         2015/3733 E.  ,  2016/1010 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, emekliliğinin iptaline ve ödenen emekli aylıkların faiziyle istenmesine ilişkin Kurum işleminin iptaline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, subut bulmayan davanın reddine karar vermiştir.

Hükmün, taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, davalı Kurum'un 18/10/2004 tarih ve TAH/24424 sayılı emekliliğin iptaline ve ödenen emekli aylıklarının yasal faizi ile istenmesine ilişkin kararının iptaline ilişkindir.

Mahkemece, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın reddine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacının 07.05.1981-31.12.1986 tarihleri arasında vergi kaydının olduğu, 20.04.1982 tarihinde Kurum'ca res'en...sigortalısı olarak tescil edildiği,20.04.1982-31.10.1997 tarihleri arasında ...sigortalısı olduğu ve primlerin 16.05.1997 tarihinde yürürlüğe giren 4247 sayılı Kanun hükümleri (af) kapsamında yatırıldığı, 31.10.1997 tarihli tahsis talebine istinaden 01.11.1997 tarihinde kısmi yaşlılık aylığı bağlandığı,Kurum'un 01.11.2014 tarihli işlemiyle davacının vergi kaydının 31.12.1986 tarihi itibariyle bitmesiyle 15 yıllık sigortalılığın bulunmaması nedeniyle bağlanan yaşlılık aylığının iptal edilip, borç çıkarıldığı, anlaşılmıştır.

1479 sayılı Kanunda, 506 sayılı Kanunun 79. maddesine paralel geçmişe yönelik sigortalılık tesciline imkan veren yasal düzenleme bulunmadığından anılan sigortalılık niteliğine sahip olunmadığı döneme ait prim borçlarının daha sonraki tarihlerde Kurumca hatalı olarak geriye dönük tahsil edilmesi de ilgiliye zorunlu sigortalılık hakkı kazandırmaz. Ancak ödemelerin icra takibi sonucu gerçekleştiği veya 06.03.1992 günü yürürlüğe giren 3780 sayılı Kanun ile 16.05.1997 tarihinde yürürlüğe giren 4247 sayılı Kanun hükümleri (af) kapsamında yatırıldığı hallerde, Medeni Kanunun 2. maddesinde düzenlenen iyiniyet kuralları çerçevesinde, Kurumun geçmişe yönelik prim borçlarını tahsil edip uzun süre nemalandırmasından sonra, anılan döneme yönelik sigortalılığın iptalinin iyiniyetle bağdaşmayacağının kabulü gerekir.

Mahkemece; davacının Kurumca 1479 sayılı Yasa kapsamında zorunlu sigortalı kabul edildiği dönem için ödenen primlerin uzunca yıllar Kurum'ca kullanılıp, davacıya uzun yıllar aylık ödendikten sonra, Kurum'ca davacının geçmişe dönük sigortalılığının iptalinin Medeni Kanunun 2. maddesinde düzenlenen iyiniyet kuralları ile bağdaşmayacağının gözardı edilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Öte yandan; ıslah harcı yatırılmadan, dava konusuyla ilgisi bulunmayan ölüm aylığına ilişkin tedbir kararının verilmesi de hatalı olmuştur

O hâlde, tarafların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

Öte yandan; ıslah harcı yatırılmadan, dava konusuyla ilgisi bulunmayan ölüm aylığına ilişkin tedbir kararının verilmesi de hatalı olmuştur

O hâlde, tarafların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacılara iadesine, 02.02..2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5828, Karar No: 2014/10540, Tarih: 13.05.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/5828 E.  ,  2014/10540 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Samsun 1. İş Mahkemesi

Tarihi : 30/12/2013

Numarası : 2013/215-2013/818

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı vekili, iş sözleşmesinin meydana gelen iş (trafik) kazası gerekçe gösterilerek son verildiğini, hiçbir kusurun kendisine izafe edilemeyeceğinin ve davalının da kayda değer ve karşılanmamış hiçbir zararının söz konusu olmadığı bir kaza meydana geldiğini ve davalı kurumun disiplin kurulu tarafından taksirle meydana gelen ve bir kişinin hafif yaralanmasıyla neticelenen kaza gerekçe yapılarak iş aktine son verildiğini belirterek feshin geçersizliğinin tespitine, işe iadesine, işe başlatmama tazminatı ile boşta geçen süre ücreti ve diğer haklara karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, davacının makinist olarak çalıştığını ve iş aktinin haklı nedenle feshedildiğini, meydana gelen kazada davacının hakimiyetindeki tramvayın çarpması sonucu yol ve binalar bakım ekibinde görevli bir başka işçinin yaralandığını, ayrıca tramvayda 797,09 TL zarar oluştuğunu, davacının oluşan kazaya ve kaza sonucu oluşan zarara kendi tam kusuru ile sebebiyet verdiğinin anlaşılması nedeniyle 4857 sayılı Kanunun 25/2-ı bendi gereğince haklı nedenle feshedildiğini savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, meydana gelen zararın davacının 30 günlük ücretinden az olduğu, bilirkişinin takdir ettiği işçiye atfı kabil kusur oranının da olayla örtüşmediği gibi doğru da olmadığı, sirkülasyonun yoğun olduğu saatte eğriliğin ve kör noktaların çok olduğu raylı sistem güzergahında bu şekilde diğer personellerle kontrol yapmanın kazalara davetiye çıkaracağı hususunun açık olduğu gibi sinyalizasyon probleminin de işverence bilinmesine ramğen giderilemediği, çarpma noktasının kıvrılma ve eğim nedeniyle şoför tarafından görülmesinin mümkün olmadığı gerekçeleriyle davacının açtığı davasında haklı olduğu anlaşıldığı belirtilerek davanın kabulüne karar verilmiştir.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 18.maddesinde iş sözleşmesinin işveren tarafından işçinin yeterliliğinden veya davranışlarından kaynaklanan geçerli bir sebebe dayanılarak feshedilebileceği düzenlenmiştir. Söz konusu geçerli sebepler İş Kanunu’nun 25.maddesinde belirtilen derhal fesih için öngörülen nedenler yanında, bu nitelikte olmamakla birlikte, işçinin ve işyerinin normal yürüyüşünü olumsuz etkileyen hallerdir.

İşçinin yeterliliğinden veya davranışlarından kaynaklanan sebepler ancak işyerinde olumsuzluklara yol açması halinde fesih için geçerli sebep olabilirler. İş ilişkisinin sürdürülmesinin işveren açısından önemli ve makul ölçüler içinde beklenemeyeceği durumlarda, feshin geçerli sebeplere dayandığı kabul edilmelidir.

İşçinin yeterliliğinden veya davranışlarından kaynaklanan sebepler ancak işyerinde olumsuzluklara yol açması halinde fesih için geçerli sebep olabilirler. İş ilişkisinin sürdürülmesinin işveren açısından önemli ve makul ölçüler içinde beklenemeyeceği durumlarda, feshin geçerli sebeplere dayandığı kabul edilmelidir.

Dosya içeriğine göre davacı, davalı işyerinde makinist olarak tramvay kullanmaktadır. Olay günü kullandığı tramvayın, raylarda yürüyerek hat kontrolü yapan başka bir işçiye çarpması neticesinde bu işçinin yaralanması ve tramvayda hasar meydana gelmesi gerekeleriyle feshedilmiştir.

Davacıya ait özlük dosyası incelendiğinde 13.09.2011 tarihinde ilk makastan geçiş yapmayarak Hat 1 Gar istasyonuna giriş yaptığından uyarı cezası ile cezalandırıldığı; 14.12.2012 tarihinde ise yapılan kontrollerde prosedür ve talimatlara uyulmadığının tespit edilmesi nedeniyle yazılı olarak ihtar ile cezalandırıldığı da görülmüştür.

Feshe konu olan olay ile ilgili olarak davacı savunmasında," araç telsizinin çalışmadığını, el telsizinin de hat üzerinde belirli bölgelerde çekmediğini, bu nedenle trafik kontrol merkezinin hattaki çalışma anonsunun kendisine ulaşmadığını, hatta çalışma olduğuna dair uyarıcı levha vb metaryellerin bulunmadığını, hat üzerinde bakım görevlilerinin çalışma yaptığını gördüğünü, treni frenleme konumuna aldığını, fakat üzücü olayın meydana geldiğini, kaza mahalinde durup aynadan yaralı personelin hat dışarısında olduğunu gördüğünü ve yolcuları istasyona getirdiğini, güvenlik görevlisi ile birlikte olay mahalline intikal ettiğini ve ambulans istediğini" beyan ettiği görülmüştür.

Gerek davacının alınan savunmasında ve gerekse dosya kapsamından kazadan sonra davacının işverene bu yönde bir bilgilendirmeyi hemen yapmadığı, istasyona varıp yolcuları indirince bilgilendirme yaptığı görülmüştür.

Yine davalı işveren tarafından olaydan hemen sonra yaptırılan incelemeler neticesinde kabin içerisinde mobil telsiz ile test yapıldığı ve bu test sonucunda trenlere yapılan tüm anonsların makinist tarafından duyulduğunun teyit edildiği, Teknik Komisyon Raporunda olayın oluş şeklinin ayrıntılı olarak belirtildiği anlaşılmıştır.

Ayrıca yapılan Savcılık soruşturmasında yaralanan işçinin şikayetçi olmaması nedeniyle kovuşturmaya yer olmadığına karar verildiği görülmüştür.

Yine davalı işveren tarafından olaydan hemen sonra yaptırılan incelemeler neticesinde kabin içerisinde mobil telsiz ile test yapıldığı ve bu test sonucunda trenlere yapılan tüm anonsların makinist tarafından duyulduğunun teyit edildiği, Teknik Komisyon Raporunda olayın oluş şeklinin ayrıntılı olarak belirtildiği anlaşılmıştır.

Ayrıca yapılan Savcılık soruşturmasında yaralanan işçinin şikayetçi olmaması nedeniyle kovuşturmaya yer olmadığına karar verildiği görülmüştür.

Somut olayda, davalı işverenin, daha önce çaycı olarak işe alınan davacı işçiyi makinist olarak işe başlatması, özlük dosyasında daha önce iki kez disiplin cezası aldığı halde, eğitime tabi tutup gerekli donanıma sahip oluncaya kadar aktif görevlendirme yapılmaması gerekirken bu yönde tedbirler almadığı, özellikle sinyalizasyon noktasındaki aksaklıkların işverence bilinmesine rağmen yürüyerek hat kontrolünün yaptırılmış olması gibi eksik hususlar nedeniyle kusurlu olduğu kabul etmekle birlikte, olay ile ilgili teknik komisyon raporu, anonsun duyulduğuna dair incelemeye dair tespitler, davacının yazılı savunmaları, Savcılık soruşturması, tanıkların yazılı ve sözlü beyanları ve tüm dosya kapsamından mahkemece, iş sözleşmesinin 4857 sayılı Yasanın 25/2-ı bendi uyarınca haklı nedenle feshedildiğinin ispatlanamadığı yönündeki tespitleri yerindedir. Ancak yapılan işin niteliği gereği çalışan işçinin özen yükümlülüğünün ağırlaştırılmış olduğu, buna rağmen davacının işini düzgün ve kurallara uygun şekilde yapmadığı, daha önce bu yönde iki kez uyarılmasına rağmen olay günü de bir başka işçiye çarpmak suretiyle yaralanmasına neden olduğu, davacının davranışlarının kusur olarak değerlendirildiği ve iş sözlemesinin davranışa dayalı olarak feshi için kusurun da yeterli olduğu, kastın bulunmasının zorunlu olmadığı ve bu hali ile tutum ve davranışlarının haklı neden boyutunda olmamakla birlikte geçerli neden olarak kabulü gerektiği sonucuna varılmıştır.

Mahkemece, feshin haklı ya da geçerli olup olmadığı tartışılmaksızın sonuca gidilmesi hatalı olduğu gibi işçinin tutum ve davranışları ile iş sözleşmesinin geçerli nedenle feshine neden olduğu somut olayda davanın reddine karar verilmesi gerekirken kabulü yönünde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

4857 sayılı İş Yasasının 20/3 maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

HÜKÜM: Yukarda açıklanan gerekçe ile;

1-Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davanın REDDİNE,

3-Alınması gereken 25,20 TL harçtan peşin alınan 24,30 TL harcın mahsubu ile bakiye 0,90 TL= 1,00 TL harın davacıdan tahsili ile Hazine'ye gelir kaydına,

4-Davacının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı yargılama gideri 125,00 TL'nin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5-Karar tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT'ne göre 1.500,00 TL avukatlık ücretinin davacıdan alınarak davalılara verilmesine,

6-Artan gider ve delil avansının ilgilisine iadesine,

3-Alınması gereken 25,20 TL harçtan peşin alınan 24,30 TL harcın mahsubu ile bakiye 0,90 TL= 1,00 TL harın davacıdan tahsili ile Hazine'ye gelir kaydına,

4-Davacının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı yargılama gideri 125,00 TL'nin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5-Karar tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT'ne göre 1.500,00 TL avukatlık ücretinin davacıdan alınarak davalılara verilmesine,

6-Artan gider ve delil avansının ilgilisine iadesine,

7-Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine, 13.05.2014 tarihinde oybirliğiyle KESİN olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4126, Karar No: 2017/6493, Tarih: 16.11.2017

**1. Hukuk Dairesi         2017/4126 E.  ,  2017/6493 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ...ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVALILAR : ... V.D.

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın reddine ilişkin olarak verilen karar davacı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'nun raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı pay oranında tapu iptal ve tescil isteğine ilişkindir.

Davacı, mirasbırakanı ...'ın maliki olduğu ... ada ... parsel, ... ada ... parsel sayılı taşınmazlarını davalı ...’a, ... ada ... parsel sayılı taşınmazını davalı torunu ...’ya, ... ada ... parsel sayılı taşınmazını diğer torunu davalı ...’ye satış suretiyle devrettiğini, ... ada ... parsel sayılı taşınmazın ise yarı yarıya mirasbırakan ve davalı ...’ya ait olmasına rağmen kadastro tespiti esnasında tamamının davalı ... adına tescil edildiğini, bu işlemlerin mirastan mal kaçırma amaçlı muvazaalı işlemler olduğunu ileri sürerek dava konusu taşınmazların tapu kayıtlarının iptali ile miras payları oranında tapuya tesciline karar verilmesini istemiş, 04.12.2014 tarihli dilekçe ile miras payı oranında adına tapu iptal ve tescil isteminde bulunmuştur.

Davalılar, mirasbırakanın tedavi masraflarını karşılayabilmek için dava konusu taşınmazları bedeli karşılığında satış suretiyle devrettiğini belirterek davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, mirasbırakanın mal kaçırma kastı ile hareket etmediği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; mirasbırakan ...’ın 12.08.2012 tarihinde öldüğü, geride davacı oğlu ..., dava dışı kızı ..., davalı oğlu ... ...’nın mirasçı olarak kaldıkları, mirasbırakanın maliki olduğu ... ada ... parsel sayılı taşınmazı 26.08.2006 tarihinde davalı ...’ın oğlu davalı ...’ya, aynı tarihte maliki olduğu ... ada ... parsel sayılı taşınmazı davalı ...’ın oğlu davalı ...’ye, 03.02.2009 tarihinde maliki olduğu ... ada ... ... ada ... parsel sayılı taşınmazları davalı ...’a satış suretiyle devrettiği, ... ada ... parsel sayılı taşınmazın da davalı ... ve mirasbırakan tarafından 1985 yılında davalı ...’a harici satış ile devredilmesi sonucunda senetsizden davalı ... adına tespit ve tescil edildiği, tescilin 1992 yılında itirazsız kesinleştiği anlaşılmaktadır.

Hemen belirtilmelidir ki tapusuz taşınmazların zilyetliğinin devri suretiyle gerçekleştirirken geçerli işlemlere karşı 01.04.1974 tarih ve 1/2 sayılı İçtihatı Birleştirme Kararının uygulama yeri yoktur. Bu nedenle çekişme konusu ... ada ... parsel sayılı taşınmaz yönünden ve dava konusu taşınmazlarda kayıt maliki olmayan davalı ... bakımından davanın reddedilmiş olmasında kural olarak bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Davacının bu yöne değinen temyiz itirazları yerinde değildir. Reddine.

Davacının öteki temyiz itirazlarına gelince;