muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/5363, Karar No: 2019/12789, Tarih: 17.06.2019

**3. Ceza Dairesi         2019/5363 E.  ,  2019/12789 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Sanık ... hakkında katılan ...’a karşı “Kasten Yaralama” suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanık hakkında hüküm kurulurken, 5237 sayılı TCK'nin 86/1. ve 86/3-e maddelerine göre ceza miktarı belirlendikten sonra, aynı Kanun'un 87/1-c maddesinin tatbiki neticesinde, ceza miktarının 5 yılın altında kalması halinde TCK'nin 87/1-son maddesi gereğince 5 yıla çıkartılması gerekirken; doğrudan TCK’nin 87/1-c maddesi işaret edilerek yazılı şekilde uygulama yapılmak suretiyle TCK'nin 61. maddesine aykırı davranılması, sonuca etkili olmadığından;

Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibareler iptal edilmiş ise de, bu husus infaz aşamasında dikkate alınabileceğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

2) Sanık ... hakkında katılan ...’a karşı “Kasten Yaralama” suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanık hakkında hüküm kurulurken, 5237 sayılı TCK'nin 86/1. ve 86/3-e maddelerine göre ceza miktarı belirlendikten sonra, aynı Kanun'un 87/1-c maddesinin tatbiki neticesinde, ceza miktarının 5 yılın altında kalması halinde TCK'nin 87/1-son maddesi gereğince 5 yıla çıkartılması gerekirken; doğrudan TCK’nin 87/1-c maddesi işaret edilerek yazılı şekilde uygulama yapılmak suretiyle TCK'nin 61. maddesine aykırı davranılması, sonuca etkili olmadığından;

Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibareler iptal edilmiş ise de, bu husus infaz aşamasında dikkate alınabileceğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Güncel adli sicil kaydına göre tekerrüre esas başkaca mahkumiyeti bulunmayan sanık hakkında hüküm kurulurken, tekerrüre esas alındığı belirtilen İnegöl 3. Asliye Ceza Mahkemesine ait 2013/139 Esas ve 2014/251 Karar sayılı ilamına konu suçun işlendiği tarihte on sekiz yaşından küçük olan sanık hakkında, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 58/5. maddesinde yer alan “Fiili işlediği sırada on sekiz yaşını doldurmamış olan kişilerin işlediği suçlar dolayısıyla tekerrür hükümleri uygulanmaz.” şeklindeki düzenleme gereği, söz konusu ilamın tekerrüre esas alınamayacağının gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesi gereğince, hüküm fıkrasında yer alan 5237 sayılı TCK'nin 58. maddesi gereği tekerrür hükümlerinin uygulandığı paragrafın hükümden çıkarılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 17.06.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8759, Karar No: 2011/5956, Tarih: 26.12.2011

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/8759 E.  ,  2011/5956 K.**

**"İçtihat Metni"**

Reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma ve reşit olmayan mağdureyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma suçlarından sanık ...’nun bozma üzerine yapılan yargılaması sonunda; reşit olmayan kimseyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma suçundan beraatine, diğer atılı suçtan da açılan kamu davasının şikâyet yokluğu nedeniyle düşürülmesine dair Küçükçekmece 5. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 05.03.2008 gün ve 2007/759 Esas, 2008/154 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi katılan vekili tarafından istenilmiş olduğundan, dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığa isnat olunan reşit olmayan kimseyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma ve reşit olmayan mağdureyle rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçlarının 765 sayılı TCK.nun 416/3 ve 430/2. maddelerinde öngörülen cezalarının üst sınırları itibarıyla, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan aynı Kanunun 102/4 ve 104/2. maddelerinde belirlenen 7 yıl 6 aylık asli ve ilave zamanaşımına tâbi oldukları, suç tarihi olan 08.08.2001 ile inceleme tarihi arasında bu sürenin gerçekleştiği anlaşıldığından, 5237 sayılı TCK.nun 7/2. maddesi ile 5230 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle hükümlerin CMUK.nun 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden sanık hakkında açılan kamu davalarının aynı Kanunun 322/1 ve 5271 sayılı CMK.nun 223/8. maddeleri uyarınca zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 26.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/9036, Karar No: 2018/7369, Tarih: 27.09.2018

**11. Ceza Dairesi         2017/9036 E.  ,  2018/7369 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanığın aynı mükellefiyetine ilişkin 2007 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan dolayı yargılandığı İstanbul Anadolu 35. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 17.12.2013 tarih, 2013/370 Esas ve 2013/724 Karar sayılı dava dosyasının Dairemizin 2016/9158 Esasına kaydedildiği ve her iki dava dosyasının bağlantılı olduğu tespit edilerek birlikte yapılan incelemede;

1-Sanığın "2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek" suçlarını işlediği iddiasıyla açılan kamu davasında; sanığın savunmasında 2006 yılının 11. ayında cezaevine girdiğini, 2008 yılının şubat ayında tahliye olduğunu, daha sonra babasını kaybettiğini ve bu nedenlerle işyeriyle ilgilenemediğini, komisyon karşılığı sahte fatura ticareti için bu iş yerini açmadığını belirtmesi ve Uyaptan yapılan sorgulamada sanığın 28.10.2006-19.02.2008 tarihleri arasında Sivas E Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda tutuklu, 01.12.2009-08.03.2012 tarihleri arasında ise hükümlü olarak bulunduğunun tespit edilmesi karşısında, maddi gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde tespiti bakımından; öncelikle sahte fatura düzenlemek suçunda, suçun maddi konusunun fatura olması, 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki "Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanunun Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır" şeklindeki düzenlemeye göre de faturaların ve Vergi Usul Kanununun 230

. maddesinin 3. fıkrasındaki "Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanunun Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır" şeklindeki düzenlemeye göre de faturaların ve Vergi Usul Kanununun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi, 2008 ve 2009 takvim yıllarında düzenlendiği iddia olunan faturaların asılları ya da suretlerinin dosya içerisinde bulunmadığının anlaşılması karşısında, 2008 ve 2009 takvim yıllarına ait fatura asıl ya da örneklerinden de kanaat oluşturacak sayıda temin edilip dosya arasına konulması ve incelenmesi, suça konu faturaları kullanan şirketler veya kişiler hakkında karşıt inceleme yapılıp yapılmadığının ilgili vergi dairelerinden sorulması, yapılmış ise vergi raporlarının dosya arasına alınması, bu şirket yetkilileri hakkında sahte fatura kullanmaktan dava açılmış olup olmadığının araştırılması, açıldığının tespiti halinde dava dosyaları getirtilip incelenerek bu davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dava dosyasına intikal ettirilmesi, faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi yönünden mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyeleri, teslim tesellüm belgeleri, bedellerinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun kanıtlama yeteneği olan geçerli ödeme belgeleri ve satıcının kasasına ya da banka hesabına girip girmediğinin tespiti ile mükelleflerin yeterli üretimi, mal girişi ya da stoğu olup olmadığı da araştırılıp, karşılaştırmalı bilirkişi incelemesi yaptırılması, temyiz incelemesinde bozulmasına karar verilen Dairemizin 2016/9158 Esas sayılı dava dosyası ile mevcut dava dosyasının mümkünse birleştirilmesi, aksi durumda davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dosya arasına alınması, suça konu faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişiler de dinlenerek sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıkları ve sanığı tanıyıp tanımadıklarının sorulması, suça konu faturalar üzerindeki imza ve yazıların sanığa ait olup olmadığı konusunda bilirkişi incelemesi yaptırılmasından sonra toplanan tüm delillere göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde hükümler kurulması,

2-Kabule göre de;

a-Her takvim yılı içinde düzenlenen faturaların ayrı suçları oluşturduğu, ancak aynı takvim yılına ait birden fazla fatura düzenlenmesi halinde zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiği dikkate alınarak, vergi raporlarında 2008 ve 2009 yıllarında birden fazla faturanın düzenlendiğinin iddia olunması nedeniyle, sanık hakkında TCK'nin 43. maddesinin 1. fıkrasının uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

b-5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde yer alan haklardan sanığın sadece kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri yönünden koşullu salıverilme tarihine kadar uygulanması gerektiğinin gözetilmemesinin Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebeplerden dolayı, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 27.09.2018 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/10075, Karar No: 2020/6776, Tarih: 30.06.2020

**17. Ceza Dairesi         2020/10075 E.  ,  2020/6776 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

I- Suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümde TCK’nun 35. maddesi uyarınca teşebbüs hükümleri uygulanırken “İcrai hareketlerinin ulaştığı boyut nazara alınarak” gerekçesi ile belirlenen cezadan 1/4 oranında indirim yapılması ve gerekçenin yeterli görülmesi nedeni ile tebliğnamede bozma isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

Suça sürüklenen çocuk hakkında hakkında TCK’nun 62. maddesi uygulanırken 2 yıl 4 ay 3 gün yerine, 1 yıl 16 ay 3 gün hapis cezasına hükmedilerek eksik ceza tayini, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, suça sürüklenen çocuk ... müdafinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında, usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye aykırı olarak ONANMASINA,

II- Suça sürüklenen çocuk ... hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Suç tarihinde 12-15 yaş grubu arasında bulunan suça sürüklenen çocuğun eylemine uyan ve 5237 sayılı TCK'nun 116/4, 31/2. maddelerinde tanımlanan cezaların türü ve üst sınırına göre, aynı Yasa'nın 66/1-e, 66/2. maddesinde öngörülen 4 yıllık asli dava zamanaşımı süresinin mahkumiyet tarihi olan 22/01/2016 tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafinin temyiz nedeni bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE, 30/06/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/10790, Karar No: 2010/17411, Tarih: 21.12.2010

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2010/10790 E.  ,  2010/17411 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalıya çeşitli tarihlerde toplam 9.800,00 TL ödünç verdiğini, alacağının ödenmediğini ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere, şimdilik 2.000,00 TL alacağının dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davacı ile hiçbir alacak borç ilişkisi bulunmadığını, davacıdan borç para almadığını savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, PTT ... Merkez Müdürlüğünün gönderdiği 20.8.2009 tarihli cevabi yazıda, davacının gönderdiği 2.000,00 TL’nin, davalı tarafından alındığı belirtilmiş olduğundan, yazının aksinin kanıtlanamadığı, tutarlı olmayan davalının savunmalarına da itibar edilemeyeceği gerekçesiyle davanın kabulüne, 2.000,00 TL’nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş, hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalıya ödünç verdiğini ileri sürerek, alacağın tahsili istemiyle eldeki davayı açmış, davalı ise cevap dilekçesinde, davacıdan borç para almadığını savunarak, akdi ilişkiyi inkar etmiş, 21.5.2010 tarihli celsede ise, davacının ailesinin taşınması nedeniyle, ailesine verilmek üzere PTT yoluyla kendisine 1.500,00 TL gönderdiğini belirtmek suretiyle gerekçeli inkarda bulunmuş, duruşmada kendisine gösterilen, davacının ibraz etmiş olduğu PTT ödeme makbuzundaki 2.000,00 TL’yi ise almadığını savunmuştur. Bu durumda ödünç ilişkisini ispat etme yükümlülüğü, onu iddia 2010/10790-17411

eden davacıya aittir. Davacı ise iddiasını yasal delillerle ispat edememiştir. Davada dayanılan PTT ödeme belgesinde, gönderilen miktarın ne için gönderildiği de açıklanmamıştır. HUMK’nun 288. maddesi gereğince miktar itibariyle olayda tanık da dinlenemez. Ne var ki davacı dava dilekçesinde ‘v.s. deliller’ demek suretiyle ‘yemin’ deliline de dayanmış olduğundan bu konuda davacıya, karşı tarafa yemin yöneltmeye hakkı bulunduğu hatırlatılarak, sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, mahkemece, yanlış değerlendirmelerle ve eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz edilen kararın temyiz eden davalı yararına BOZULMASINA, 29.70 TL peşin alınan temyiz harcının istek halinde iadesine, 21.12.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/14139, Karar No: 2024/8441, Tarih: 23.05.2024

**2. Ceza Dairesi         2023/14139 E.  ,  2024/8441 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/3763 E., 2021/2249 K.

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜMLER : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret

Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin 16.11.2021 tarihli ve 3763 - 2249 sayılı kararının, sanıklar tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde;

Konut dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümler yönünden Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin 01.02.2022 ve 11.01.2022 tarihli ek kararlarına yönelik sanıkların temyiz istemlerinin bulunmadığı belirlenerek yapılan incelemede;

Anayasanın 40/2. maddesi, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 34/2 ve 232/6 maddeleri gereğince, kararlar ve hükümlere karşı başvurulabilecek yasa yolları, süreleri, sürelerin ne zaman başlayacağı, başvuru mercii, şekli ve sonuçlarının kuşkuya yer vermeyecek şekilde ilgililere açıkça bildirilmesinin gerekmesi, anılan Kanun'un 294/1 maddesinde "Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır." şeklinde, 295/1 maddesinde ise "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir." biçimde düzenlemeler bulunması, sanık ...'a 02.12.2021 tarihinde, sanık ...'e 07.01.2022 tarihinde tebliğ olunan hükme yönelik olarak sunmuş oldukları sanık ...'in 03.12.2021 tarihli, sanık ...'in 14.01.2022 tarihli temyiz dilekçelerinde hükmün hukuki yönüne ilişkin bir sebep içermemesi, kararın son bölümünde, temyiz başvurusunda hükmün neden dolayı bozulmasının istendiğine dair temyiz sebebi gösterilmesinin zorunlu olduğuna, gösterilmemesi hâlinde ise temyiz isteminin reddedilebileceğine dair bildirimi içeren ihtaratın yer almadığının anlaşılması karşısında; Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 17.03.2021 tarih ve 2019/9. MD-554 Esas ve 2021/117 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere, hak kaybının önlenmesi bakımından sanıklara yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda yapılacak meşruhatlı tebligatla, tebliğden itibaren yedi günlük süre içerisinde, yasal düzenlemeye uygun şekilde temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçe verebileceği, aksi halde sebep yokluğundan temyiz isteminin reddedileceği hususunda ihtar yapılmasının gerektiği anlaşılmakla;

Yukarıda belirtilen şekilde sanıklara tebligatın yapıldığı tarihten itibaren 5271 sayılı Kanun'un 295/1. maddesi uyarınca yedi günlük yasal süre içinde ek gerekçeli temyiz dilekçesi sunulmadığı takdirde temyiz talebinin reddedileceğine ilişkin ihtaratlı tebligat yapılarak buna ilişkin evrakın dosyaya konulması, sanıklara süresi içerisinde gerekçeli olarak hükmü temyiz etmesi hâlinde temyiz dilekçesi ve buna ilişkin düzenlenecek olan ek Tebliğname ile birlikte, gerekçeli temyiz isteminde bulunulmaması hâlinde ise mevcut hâliyle incelenmek üzere yeniden Dairemize gönderilmesi için, dosyanın incelenmeksizin Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 23.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/458, Karar No: 2019/5587, Tarih: 19.09.2019

**11. Hukuk Dairesi         2018/458 E.  ,  2019/5587 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ14. HUKUK DAİRESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada İstanbul Anadolu 3. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 28/03/2017 tarih ve 2010/927 E. - 2017/295 K. sayılı kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine , istinaf isteminin esastan reddine dair İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi'nce verilen 05/10/2017 tarih ve 2017/492 E. - 2017/608 K. sayılı kararın Yargıtay'ca duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili ile katılma yolu ile davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, duruşma için belirlenen 17.09.2019 günü hazır bulunan davacılar vekili Av. ... ile davalı vekili Av. ...dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkillerinin annesi ...'ın 14/03/2010 tarihinde vefat edip geriye mirasçı olarak müvekkillerini bıraktığını, murisin bankalarda bulunan nakit parası ve banka kasalarında duran ziynet eşyalarının veraset ilamı doğrultusunda teslim alındığını, murisin banka nezdinde çıkan nakit parasının murisin maddi imkanlarına göre çok düşük kaldığını, bu sebeple müvekkillerinin, davalı banka şubesinde anneleri adına açılmış hesap hareketlerinin kendilerine verilmesini talep ettiklerini, sınırlı sayıda bilgi ve belge verildiğini, yaptıkları incelemede murisin talimatı doğrultusunda hesaplardan para çekildiğinin, ancak talimat belgelerindeki imzaların murisin imzasına benzemediğinin tespit edildiğini, murisin talimatı olmadan hesaplardaki paranın fona aktarıldığını, farklı hesaplar açılıp kapatıldığını, hesapların birleştirildiğini, 2000 yılındaki nakit paranın murisin ölümü anında yaklaşık 10 yıl gibi uzun bir zaman diliminde hiç değişmemesinin şüphe uyandırdığını ileri sürerek, müvekkillerinin murisi adına davalı banka nezdinde açılmış bütün vadeli ve vadesiz TL, USD ve Euro hesapları ile fon hesaplarının, talimatlı veya talimatsız yapılan bütün işlemlerin,vefat anına kadar hesap hareketlerinin bilirkişi tarafından incelenmesi suretiyle gerçek zararın tespiti ile fazlaya ilişkin haklarının saklı kalması kaydıyla şimdilik 10.000,00 TL alacağın 14/03/2010 tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiş, ıslah dilekçesi ile alacak talebini 191.241,57 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı vekili, müvekkili bankanın çalışanlarını zan altında bırakmaya yönelik beyanları kabul etmediklerini, müvekkili banka çalışanlarının davacılara gereği gibi yardım ettiğini, basiretli tacir gibi davrandıklarını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.