muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/11304, Karar No: 2011/22522, Tarih: 30.11.2011

**11. Ceza Dairesi         2011/11304 E.  ,  2011/22522 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet (Sahte belge kullanmak)

HÜKÜM : 2002 takvim yılında işlenen suç nedeniyle: 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359/b-1 maddesi, 765 sayılı TCK.nun 80. maddesi gereğince 21 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına. Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına

2003 takvim yılında işlenen suç nedeniyle;

213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359/b-1 maddesi 765 sayılı TCK.nun 80. maddesi gereğince 21 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına. Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen "2002 ve 2003 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak" suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, olay tarihinde yürürlükte bulunan ve sanık lehine olan 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suçların işlendiği 01.05.2003-01.05.2004 tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken, 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK’nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE, 30.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/66, Karar No: 2014/11987, Tarih: 18.09.2014

**4. Hukuk Dairesi         2014/66 E.  ,  2014/11987 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gölhisar Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 27/09/2013

NUMARASI : 2013/24-2013/232

Davacılar B.. E.. vd vekili Avukat M.. D.. tarafından, davalılar M.. A.. vdl aleyhine 05/02/2013 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 27/09/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddolunmalıdır.

2-Davalıların diğer temyiz itirazlarına gelince; dava haksız fiilden kaynaklanan manevi tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece; istemin kısmen kabulüne karar verilmiş, karar davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edimemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Davaya konu olayın tarihi, gelişim biçimi, davacıların yaralanma biçimleri ve yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde davacılar yararına takdir edilen manevi tazminat tutarları fazladır. Davacılar yararına daha alt düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenle BOZULMASINA; davalıların öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 18/09/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/10664, Karar No: 2011/12234, Tarih: 14.07.2011

**2. Hukuk Dairesi         2010/10664 E.  ,  2011/12234 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Antalya 1. Aile Mahkemesi

TARİHİ                  :08.02.2010

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm davacı tarafından, manevi tazminat, tedbir ve yoksulluk nafakası ile ziynetler yönünden, davalı tarafından da boşanma davası yönünden temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle davacı için 09.03.2009 tarihinde ara kararıyla takdir edilen tedbir nafakasının dava tarihinden geçerli olacağının tabii bulunmasına göre, davacının bu yöne ve tedbir nafakasının miktarına ilişkin temyiz itirazları yersizdir.

2-Davacının, ziynet eşyalarına ilişkin temyizine gelince;

Davacı, dava dilekçesinde "yemin" deliline de dayanmıştır. Bu durumda dava konusu ziynetlerle ilgili davacıya, karşı tarafa yemin teklif etme hakkının olduğu hatırlatılarak, sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken, eksik inceleme ile hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.

3-Davalının temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Davacı tanıklarının, davacıdan aktardıkları olaylar sabit kabul edilemez.

Türk Medeni Kanununun 166/1-2 maddesi uyarınca; boşanma kararı verilebilmesi için evlilik birliğinin, ortak hayatı sürdürmeleri eşlerden beklenmeyecek derecede temelinden sarsıldığının sabit olması gerekir. Oysa dinlenen davacı tanıklarının sözlerinin bir kısmı  Türk Medeni Kanununun 166/1 maddesinde yer alan temelinden sarsılma durumunu kabule elverişli olmayan beyanlar olup, bir kısmı ise, sebep ve saiki açıklanmayan ve inandırıcı olmaktan uzak izahlardan ibarettir. Bu itibarla davanın reddi gerekirken delillerin takdirinde hataya düşülerek yetersiz gerekçe ile boşanmaya karar verilmesi usul ve kanuna aykırıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2.bentte gösterilen sebeple davacı yararına, 3.bentte gösterilen sebeple davalı yararına BOZULMASINA, 3.bentteki bozma sebebine göre, davacının ve davalının manevi tazminata ve yoksulluk nafakasına ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, hükmün bozma kapsamı dışında kalan ve incelenmeyen yönler haricindeki tedbir nafakasına ilişkin bölümünün yukarıda 1.bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatıranlara geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere  oybirliğiyle karar verildi.14.07.2011
Yargıtay — Esas No: 2021/11560, Karar No: 2022/11399, Tarih: 13.12.2022

**9. Ceza Dairesi         2021/11560 E.  ,  2022/11399 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Cinsel taciz

HÜKÜM : Beraat

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Mağdurenin beyanları, tanık ifadeleri, savunma ve tüm dosya içeriğine göre, olay gecesi sanık adına kayıtlı cep telefonundan mağdurenin kullanmış olduğu telefonun beş kez arandığı ve mağdure ile eşinin beyanları doğrultusunda arama yapan kişinin mağdureye cinsel eyleme işaret eden sesler çıkardığının anlaşılması ve sanığın aşamalardaki savunmalarında temmuz ayında telefon hattını kaybettiğini, hattı kaybettikten iki gün sonra yeniden çıkarttığını ve mağdureyi kendisinin aramadığını söyleyerek suçu kabul etmemesi karşısında, söz konusu telefon hattına ait suç tarihini de içerecek şekilde iletişim kayıtları Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumundan getirtilerek suça konu telefon ile görüşme yapılan kişilerin sanık ile bağlantılarının bulunup bulunmadığı araştırılması, bu hattın belirtilen tarih aralığında hangi mobil cihazlarla kullanıldığının imei numaraları istenmek suretiyle temin edilerek sanığın o tarihlerde kullanmış olduğu telefon ile mukayese edilmesi ve söz konusu hatta ilişkin sanık tarafından kayıp ve yeni kart talebi bulunup bulunmadığı hususlarının araştırılmasından sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde beraat hükmü kurulması,

Kanuna aykırı, O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 13.12.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/2443, Karar No: 2009/4748, Tarih: 16.03.2009

**2. Hukuk Dairesi         2008/2443 E.  ,  2009/4748 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm kusur ve maddi tazminat yönünden temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davalının aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, paranın alım gücü, kusur dereceleri ve özellikle kişilik haklarına saldırı niteliğindeki olaylar dikkate alınarak \*davacı ... yararına hükmolunan maddi tazminat çoktur.

Türk Medeni Kanununun 4.maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile, Borçlar Kanununun 44. ve 49. maddeleri nazara alınarak daha uygun miktarda maddi tazminat (TMK.174/1) takdiri gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın 2 nolu bentte açıklanan sebeple BOZULMASINA, temyize konu diğer yönlerin 1 nolu bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, iş bu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 16.03.2009 (pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2012/33221, Karar No: 2013/9863, Tarih: 25.03.2013

**9. Hukuk Dairesi         2012/33221 E.  ,  2013/9863 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı vekili, davacı işçinin iş sözleşmesinin geçerli neden olmadan feshedildiğini belirterek 4857 sayılı İş Kanunu'nun 18 ve devamı maddeleri uyarınca feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, davanın davalı şirket yönünden husumetten reddine, davalı bakanlık yönünden ise kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalılardan ... avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacı işçinin ... Hastanesinin taşeronlarında kan alma, test yapma gibi işlerde çalıştığını bu işlerin taşerona verilemeyeceğini davacının Bakanlık işçisi sayılmasını benzer şekilde çalışanların açtıkları davanın kabul edildiğini, iş sözleşmesinin geçerli neden olmadan feshedildiğini belirterek, feshin geçersizliğine ve davacının davalı ...’na ait işyerine işe iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı Bakanlık vekili, husumet itirazında bulunurken, diğer davalı şirket ise ihale bitimi nedeni ile iş sözleşmesinin feshedildiğini, davanın reddi gerektiğini savunmuşlardır.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece yapılan yargılama sonunda emsal kararda dikkate alınarak, davacının laboratuar teknisyeni olduğu ve tahlil işi kapsamında çalıştığı, bu kapsamdaki çalışmanın hastalıkların teşhisi ve tedavisini yapan sağlık kurullarının asli işler arasında yer aldığı daha önce açılan dava dosyalarında açıkça belirtiliği ve tartışıldığı, davacının sonradan ihale alan firma nezdinde işe alınmasına rağmen davalılar arasında muvazaa olduğu kabul edilerek bakanlık işçisi sayılması gerektiği, davacının yaptığı iş sağlık işinin bir parçası olup asli işin alt işverenlere verilemeyeceği, bu nedenle davalı bakanlığın davacının asli işvereni ve davacının da bakanlığın işçisi olduğu, geçerli feshin kanıtlanamadığı, bu kapsamda alt işverenlere karşı açılan davanın reddi bakanlığa karşı açılan davanın kabulü gerektiği gerekçesi ile davanın davalı şirket yönünden husumetten reddine, davalı bakanlık yönünden ise kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Karar davalı bakanlık vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

D) Temyiz:

Karar davalı bakanlık vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

4857 sayılı İş Kanunu'nun 2/6 maddesi uyarınca, “Bir işverenden, işyerinde yürüttüğü mal veya hizmet üretimine ilişkin yardımcı işlerinde veya asıl işin bir bölümünde işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işlerde iş alan ve bu iş için görevlendirdiği işçilerini sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren ile iş aldığı işveren arasında kurulan ilişkiye asıl işveren-alt işveren ilişkisi denir. Bu ilişkide asıl işveren, alt işverenin işçilerine karşı o işyeri ile ilgili olarak bu Kanundan, iş sözleşmesinden veya alt işverenin taraf olduğu toplu iş sözleşmesinden doğan yükümlülüklerinden alt işveren ile birlikte sorumludur.” Keza aynı maddenin 7. fıkrasına göre, “Asıl işverenin işçilerinin alt işveren tarafından işe alınarak çalıştırılmaya devam ettirilmesi suretiyle hakları kısıtlanamaz veya daha önce o işyerinde çalıştırılan kimse ile alt işveren ilişkisi kurulamaz. Aksi halde ve genel olarak asıl işveren alt işveren ilişkisinin muvazaalı işleme dayandığı kabul edilerek alt işverenin işçileri başlangıçtan itibaren asıl işverenin işçisi sayılarak işlem görürler. İşletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işler dışında asıl iş bölünerek alt işverenlere verilemez.”

Asıl alt işveren ilişkisinde ilişkinin muvazaalı veya yasadaki unsurları taşıyıp taşımadığının belirlenmesinde,

Biri asıl diğer hukuksal ve ekonomik bağımsızlık ile ayrı bir iş organizasyonuna sahip iki ayrı işverenin bulunup bulunmadığı,

Alt işveren işçilerinin sadece asıl işverenden alınan iş kapsamında çalıştırılıp çalıştırılmadıkları,

Alt işverene verilen işin, işyerinde asıl işveren tarafından yürütülen mal veya hizmet üretimine ilişkin asıl işin yardımcı işlerinden olup olmadığı, Alt işverene verilen işin işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren bir iş olup olmadığı;

Alt işverenin daha önce o işyerinde çalıştırılan bir kişi olup olmadığı;

Alt işverenin işe uygun yeterli ekipman ile tecrübeye sahip olup olmadığı;

İstihdam edeceği işçilerin niteliklerinin yapılacak işe uygun olup olmadığı;

Alt işverene verilen işte asıl işveren adına koordinasyon ve denetimle görevlendirilenlerden başka asıl işverenin işçisinin çalışıp çalışmadığı;

Yapılan alt işverenlik sözleşmesinin iş hukukunun öngördüğü kamusal yükümlülüklerden kaçınmayı amaçlayıp amaçlamadığı;

Yapılan alt işverenlik sözleşmesinin işçilerin iş sözleşmesi, toplu iş sözleşmesi yahut mevzuattan kaynaklanan bireysel veya kolektif haklarını kısıtlamaya ya da ortadan kaldırmaya yönelik yapılıp yapılmadığının araştırılması ve irdelenmesi gerekir. Alt işveren işçilerinin bir kısmının, üstlenilen hizmet dışında asıl veya yardımcı başka işte çalıştırılmaları, asıl-alt işveren arasındaki sözleşmeyi muvazaalı hale getirmez. Sadece başka işte çalıştırılan işçi açısında asıl alt işveren ilişkisinin unsurlarının bulmadığı kabul edilmelidir.

Bir alt işveren, bir asıl işverenden sözleşme ile üstlendiği mal veya hizmet üretimi için belirli bir organizasyona, uzmanlığa ve hukuksal bağımsızlığa sahip değilse, kısaca üretim ya da hizmet sunumuna ilişkin ekonomik faaliyetin bağımsız yönetimini üstlenmemişse asıl işveren alt işveren ilişkisinden çok olayda, asıl işverene işçi temini söz konusu olacaktır.

Alt işveren işçilerinin bir kısmının, üstlenilen hizmet dışında asıl veya yardımcı başka işte çalıştırılmaları, asıl-alt işveren arasındaki sözleşmeyi muvazaalı hale getirmez. Sadece başka işte çalıştırılan işçi açısında asıl alt işveren ilişkisinin unsurlarının bulmadığı kabul edilmelidir.

Dosya içeriğine göre davacının davalının asıl işi kapsamında çalıştırıldığı, uzmanlık gerektirmediği için davacının 4857 sayılı İş Kanunu’nun 2/6-7 maddeleri kapsamında başlangıçtan itibaren davalı bakanlığın işçisi sayılması isabetlidir.

Ancak davacının SSK sicil kaydına göre 31.12.2011 tarihli işten ayrılma tarihinden sonra yeni ihaleyi alan taşeron şirket işçisi olarak 02.01.2012 tarihinde işe başladığı belirtilmektedir. Davacı taşeron şirketler değişmesine rağmen, aynı işte ve işyerinde çalışıyor ve fesih konusunda irade açıklaması yok ise devir nedeni ile iş sözleşmesinin devam ettiği kabul edilmelidir. 02.01.2012 tarihinde işe giriş kaydı yapılan işverenin yeni ihaleyi alan işveren olup olmadığı, iş sözleşmesinin devam edip etmediği araştırılmamıştır. Bu nedenle bu husus araştırılmalı, davacının feshin yapıldığı belirtilen 31.12.2011 tarihinden sonra aynı işte çalışması devam ediyorsa devir nedeni ile iş sözleşmesinin devam ettiği, fesih bulunmadığı kabul edilerek davanın reddine, aksi halde ise şimdiki gibi karar verilmelidir. Eksik araştırmayla hüküm kurulması hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 25.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5288, Karar No: 2019/3867, Tarih: 25.03.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/5288 E.  ,  2019/3867 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAMEDEKİ İSTEK : Bozma

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

Dairemizce de benimsenen ve Y.C.G.K.'nın 05.03.2013 günlü, 2012/1-1560 Esas ve 2013/81 Karar sayılı ve aynı günlü 2013/8-131 Esas ve 2013/75 Karar sayılı içtihatlarında da belirtildiği üzere, temyiz incelemesinden önce sanığın ölmesi hâlinde, müsadereye tâbi eşya olsun ya da olmasın, 5237 sayılı TCK'nun 64. maddesi uyarınca hükmün bozulmasıyla yetinilmesi, müteakip işlemlerin ise; mahkemesince yapılması gerekir.

UYAP'tan alınan nüfus kaydına göre, suça sürüklenen çocuğun 20.10.2017 tarihinde öldüğünün belirtilmiş olması karşısında; 5271 sayılı CMK'nun 223/8 ve TCK'nun 64/1. maddeleri uyarınca suça sürüklenen çocuğun öldüğünün anlaşılması hâlinde kamu davasının düşürülmesine karar verilmesinde zorunlululuk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ...’nun temyiz nedeni yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin açıklanan nedenle 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 25.03.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11294, Karar No: 2011/22519, Tarih: 30.11.2011

**11. Ceza Dairesi         2011/11294 E.  ,  2011/22519 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : 2002 takvim yılında işlenen suç nedeniyle:

213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359/b-1 maddesi, 5237 sayılı TCK.nun 62, 51/1.a maddesi gereğince 15 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına. Cezanın ertelenmesine. Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına

2003 takvim yılında işlenen suç nedeniyle:

213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359/b-1 maddesi, 5237 sayılı TCK.nun 62, 51/1.a maddesi gereğince 15 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına. Cezanın ertelenmesine. Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen "2002 ve 2003 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek" suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, olay tarihinde yürürlükte bulunan ve sanık lehe olan 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suç tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken, 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK’nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE, 30.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/13309, Karar No: 2025/4048, Tarih: 12.03.2025

**10. Hukuk Dairesi         2024/13309 E.  ,  2025/4048 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen maluliyet tespiti ve maluliyet aylığı bağlanması davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacının vesayeti altındaki kısıtlı ...'nın ilk defa 12.04.2005 tarihinde çalışmaya başladığını, kısıtlının ...-A Tipik Psikoz tanısı ile tedavi gördüğünü, kısıtlının malulen emeklilik talebiyle Kuruma müracaatının işyerine maluliyetini gerektiren hastalık veya arızasıyla girdiği iddiasıyla talebin reddedildiğini, YSK tarafından aynı kararın verildiğini, sigortalının ilk işe girdiği tarihte %60 malul olmadığını, 1800 prim gün ve 10 yıllık sigortalılık şartların haiz olduğunu belirterek YSK'nın 2014/11825 Esas, 80/14373 sayılı 17.10.2017 tarihli kararının iptaline karar verilmesini, sigortalının malulen emekliliğinin tespiti ile tahsis talep tarihi olan 05.06.2014 tarihinden geçerli olmak üzere malulen emekli aylığına hak kazandığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

II. CEVAP

Davalı Kurum vekili; davanın reddini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 09.07.2021 tarih, 2017/734-2021/457 E.-K. sayılı kararıyla; davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı davacı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 03.11.2021 tarih, 2021/2083 E.-2021/1442 K. sayılı kararıyla davacı vekilinin istinaf isteminin esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1.Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.