muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/17764, Karar No: 2023/10653, Tarih: 06.12.2023

**10. Ceza Dairesi         2023/17764 E.  ,  2023/10653 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Uyuşturucu madde ticareti yapma

HÜKÜM : Esastan ret

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin esastan reddiyle hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

A. Denizli 4. Ağır Ceza Mahkemesinin, 16.02.2022 tarihli ve 2021/200 Esas, 2022/75 Karar sayılı kararı ile sanığın uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası, 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası, ikinci fıkrası ile üçüncü fıkrasının ilk cümlesi uyarınca 9 yıl 2 ay hapis ve 18.320,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

B. Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesinin, 24.02.2023 tarihli ve 2022/920 Esas, 2023/275 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle;

1. Sanığın uyuşturucu kullanıcısı olduğuna ve uyuşturucu ticareti yapmadığına, 2. Sanığın Abdullatif'ten uyuşturucu satın aldığına, 3. Sanığın suç kastına dair dosyada delil bulunmadığına, 4. Sanık hakkında lehe hükümlerin uygulanmadığına, 5. Sanığın beraati gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Her ne kadar sanık suçlamaları kabul etmemiş ise de, kullanıcı tanık beyanları, kullanıcı tanıklardan ve sanığın ikametinde uyuşturucu madde ele geçirilmesi, yine sanığın ikametinde üzerinde uyuşturucu madde kalıntısı bulunan hassas terazi bulunması ve sanığın ikametinde ele geçirilen uyuşturucu maddelerin farklı türlerde olması hususları birlikte değerlendirildiğinde, sanık ...'in 20.01.2021 günü saat 21:00 sıralarında kullanıcı Abdullatif Alu'ya 1.600,00 TL karşılığında ele geçirilen uyuşturucu metamfetamin maddelerini sattığı ve ikametinde ticari amaçla uyuşturucu madde bulundurmak suretiyle üzerine atılı uyuşturucu madde ticareti yapma suçunu işlediği anlaşıldığı gerekçesiyle sanığın mahkûmiyetine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgular konusunda, Bölge Adliye Mahkemesince, hükümde isabetsizlik görülmediği gerekçesiyle istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

İlk Derece Mahkemesinin ve Bölge Adliye Mahkemesinin, delillerin değerlendirilmesine, 5237 sayılı Kanun'un 188 inci maddesinin uygulanmasına, suçun vasfına ve sübutuna ilişkin takdirinde ve gerekçesinde bir isabetsizlik bulunmadığı ve yeterli incelemenin yapıldığı anlaşılmakla sanık müdafiinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, hükümde açıklanan gerekçeler, tüm dosya kapsamına göre usul ve yasaya uygun bulunarak, hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesinin, 24.02.2023 tarihli ve 2022/920 Esas, 2023/275 Karar sayılı kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden; 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Denizli 4. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

06.12.2023 tarihinde karar verildi.

... ... ... ... ...
Yargıtay — Esas No: 2018/3771, Karar No: 2018/13229, Tarih: 08.10.2018

**1. Hukuk Dairesi         2018/3771 E.  ,  2018/13229 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalılar ... ve ... vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'in raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptal ve tescil isteğine ilişkindir.

Davacı, mirasbırakanı ...’in maliki olduğu 17229 parsel sayılı taşınmazı ikinci eşi ...’e, 28 parsel sayılı taşınmazı ise gelinleri ... ve ...’ye mirasçılardan mal kaçırma amaçlı, bedelsiz ve muvazaalı olarak satış suretiyle temlik ettiğini, bilahare her iki parselin de kat karşılığı inşaat sözleşmesi ile müteahhide devredildiğini ileri sürerek kat karşılığı inşaat sözleşmesi uyarınca mirasbırakanın ikinci eşi ile gelinleri adına tescil edilen taşınmazların tapu kaydının iptali ile miras payı oranında adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar ... ve ..., uyuşmazlık konusu devirlerin, 20 yıl kadar önce ve ivaz karşılığında yapıldığını, davacının da yapılan temlikten haberdar olduğunu belirterek davanın reddini savunmuşlar, diğer davalılar ise, mirasbırakanın ölümünden sonra eşi ...’in mağdur olmaması için çekişme konusu temliki yaptığını, mirasçıdan mal kaçırma gibi bir durumun söz konusu olmadığını belirterek davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, uyuşmazlık konusu temliklerin muvazaalı olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden, 1929 doğumlu mirasbırakan ...’in 27.09.2011 tarihinde ölümü üzerine, ikinci eşi ... ile ilk eşinden olma çocukları davacı ... ile dava dışı ... ve ...’nin mirasçı kaldığı, mirasbırakanın dava konusu 37 ada 28 parsel (eski 2256 parsel) sayılı taşınmazını 30.12.1993 tarihinde oğlu ...’nın eşi davalı ... ile diğer oğlu ...’nin eşi davalı ...’ye eşit paylarla satış yolu ile temlik ettiği, mirasbırakanın diğer dava konusu 17229 parsel sayılı taşınmazın 1/2 payını (½ payını uhdesinde bırakarak) 30.12.1993 tarihinde ikinci eşi ...’e satış suretiyle temlik ettiği, mirasbırakan ile eşi ...’in de anılan taşınmazdaki ½’şer paylarını 24.01.2006 tarihinde dava dışı ...’e satış yolu ile devrettikleri, 16.04.2006 tarihinde taşınmazda kat irtifakı tesis edildikten sonra, 3 nolu bağımsız bölümün 17.04.2006 tarihinde ... tarafından ...’e satış suretiyle devredildiği, ...’in de 17.01.2012 tarihinde ölümü ile, kardeşleri davalılar ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ...’nin kaldığı anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 1.4.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 706., Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 237. (Borçlar Kanunu'nun (BK) 213.) ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince; davalılar Adil, ..., ..., ..., ..., ... ve ..., 17229 sayılı parsel yönünden, mirasbırakanın ölümünden sonra eşi ...’in mağdur olmaması ve bakım karşılığında taşınmazın verildiğini savunmuş iseler de, bu savunmalarını kanıtlayamadıkları, mirasbırakan tarafından ikinci eşi ...’e temlik yapılırken müteahhitin ara malik olarak kullanıldığı, bir başka ifade ile doğrudan bir temlik yerine perdeleme yapıldığı gözetildiğinde, çekişmeli 17229 sayılı parsel yönünden davanın kabul edilmiş olmasında bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Öte yandan, muvazaa iddiasına dayalı davalarda mirasbırakanın mirastan mal kaçırma kastının açık bir şekilde saptanması gerekmektedir. Bu kapsamda 6100 sayılı HMK’nun 190. ve 4721 sayılı TMK’nun 6. maddeleri gereğince davacı iddiasını ispatla mükelleftir.

Öte yandan, muvazaa iddiasına dayalı davalarda mirasbırakanın mirastan mal kaçırma kastının açık bir şekilde saptanması gerekmektedir. Bu kapsamda 6100 sayılı HMK’nun 190. ve 4721 sayılı TMK’nun 6. maddeleri gereğince davacı iddiasını ispatla mükelleftir.

Toplanan tüm delillerden, dava konusu 37 ada 28 parsel (eski 2256 parsel) sayılı taşınmaz temlikinin mirastan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğu hususunun, davacı tarafça kanıtlandığını söyleyebilme imkanı yoktur.

Hal böyle olunca, 37 ada 28 parsel (eski 2256 parsel) sayılı taşınmaz yönünden ispat edilemeyen davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Davalılar ... ve ...’nin değinilen yönden yerinde görülen temyiz itirazlarının kabulüyle, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 08.10.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10120, Karar No: 2013/12575, Tarih: 18.09.2013

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2013/10120 E.  ,  2013/12575 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İtirazın kaldırılması ve tahliye

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Davacı alacaklı tarafından, kira bedelinin tahsili için tahliye istekli olarak başlatılan icra takibine, davalı borçlunun itirazı üzerine, davacı alacaklı icra mahkemesine başvurarak itirazın kaldırılması ve tahliye isteminde bulunmuştur. Mahkemece istemin kabulü ile itirazın kaldırılması ve tahliyeye karar verilmiş, karar davalı tarafından temyiz edilmiştir

Davacı vekili tarafından 30/12/2011 tarihinde tahliye istekli olarak başlatılan icra takibinde, sözlü kira sözleşmesine dayanarak aylık 250 TL kira parası üzerinden toplam 11.000 TL 2008 yılı Nisan ayından 2011 yılı Aralık ayına kadar 44 aylık ayı kira parasının tahsili istenmiştir. Davalı borçlu süresinde verdiği borca itiraz dilekçesinde, alacak miktarının 900 TL kısmı dışındaki borcu kabul etmediğini, aylık kira bedelinin 20 TL olduğunu, belirtmiştir.

Davacı, davada sözlü kira akdine dayanmış ve aylık kira miktarının 250 TL olduğunu iddia etmiş ise de davalı aylık kira miktarına karşı çıkmıştır. Bu durumda aylık kira miktarını davacı kanıtlamakla yükümlüdür. Davacı İİK 269/c. maddesine göre aylık kira miktarını yazılı belge ile kanıtlayamadığına göre davalının kabul ettiği kira miktarının esas alınması ve aylık kira parasının 20 TL olduğunun kabulü gerekir. Davalı borçlu, borcunun kabul ettiği 900 TL lik kısmını 23/01/2012 tarihinde icra dosyasına yatırmak suretiyle 30 gün içinde icra dosyasına ödemiştir. Bu durumda mahkemece alacağın davalı tarafından süresinde ödenmesi nedeniyle itirazın kaldırılması ve tahliye talebinin reddine karar verilmesi gerekirken, kira bedelinin aylık 250 TL olduğu kabul edilerek ile yazılı şekilde kabul kararı verilmesi doğru değildir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428 ve ...nın 366.maddesi uyarınca kararın BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 18.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7010, Karar No: 2019/922, Tarih: 21.02.2019

**4. Hukuk Dairesi         2016/7010 E.  ,  2019/922 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 28/11/2014 gününde verilen dilekçe ile adli yardım talepli olarak haksız eylem ve evlilik birliği devam ederken üçüncü kişiyle birlikte olma iddiasına dayalı manevi tazminat istenmesi üzerine adli yardım talebi kabul edilerek mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 24/12/2015 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, eş aldatması ve ayrıca haksız şikayet nedeniyle uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Davacı, davalının dava dışı eşin evli olduğunu bilmesine rağmen onunla birliktelik yaşayarak evliliğinin bitmesine neden olduğunu, cep telefonu ile kendisine sürekli çeşitli mesajlar gönderdiğini şikayeti üzerine davalı hakkında “kişilerin huzur ve sükununu bozma suçundan” ceza yargılaması yapıldığını ve mahkumiyet kararı verildiğini, her iki durumun kişilik haklarına saldırı teşkil ettiğini belirterek manevi tazminat isteminde bulunmuştur.

Davalı, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davalının evlilik devam ederken davacının eşiyle ilişkisinin olması ve buna bağlı olarak davacının eşinin kendisiyle birlikte olduğunu bildirir şekilde davacıya mesajlar göndermesi haksız eylem niteliğinde değerlendirilerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 31. maddesinin başlığı hâkimin davayı aydınlatma ödevi olup madde metninde, hâkim, uyuşmazlığın aydınlatılmasının zorunlu kıldığı durumlarda, maddi veya hukuki açıdan belirsiz yahut çelişkili gördüğü hususlar hakkında, taraflara açıklama yaptırabilir; soru sorabilir; delil gösterilmesini isteyebilir, hükmü düzenlenmiştir.

Dava, birden ziyade talep yönünden manevi tazminat istemine ilişkin olup davacı vekili dava dilekçesinde; eş aldatması ve ayrıca telefonla sürekli mesajlar gönderilmesi nedeniyle manevi zararın giderilmesini talep etmiş, ancak hangi eylem nedeniyle ne kadar tazminat istediği hususunda açıklama yapmamıştır. Mahkemece yukarıda açıklanan kanuni düzenleme gözetilmeksizin davacının manevi tazminat isteminin her iki talep nedeniyle kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dava, birden ziyade talep yönünden manevi tazminat istemine ilişkin olup davacı vekili dava dilekçesinde; eş aldatması ve ayrıca telefonla sürekli mesajlar gönderilmesi nedeniyle manevi zararın giderilmesini talep etmiş, ancak hangi eylem nedeniyle ne kadar tazminat istediği hususunda açıklama yapmamıştır. Mahkemece yukarıda açıklanan kanuni düzenleme gözetilmeksizin davacının manevi tazminat isteminin her iki talep nedeniyle kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Şu durumda; mahkemece, dava dilekçesinde manevi tazminatın her iki eylem nedeniyle ayrı ayrı talep edildiği halde, her bir eylem için ne kadar talepte bulunulduğu belli olmadığından öncelikle davacının manevi tazminat isteminin ne kadarını aldatılma nedeniyle, ne kadarını haksız şikayet nedeniyle talep ettiği hususu açıklattırılarak mevcut deliller de değerlendirilmek suretiyle sonuca gidilmesi gerekirken eksik tahkikata dayalı hüküm kurulması doğru değildir. Kararın açıklanan nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre tarafların diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve davalıdan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 21/02/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1664, Karar No: 2012/1435, Tarih: 13.02.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/1664 E.  ,  2012/1435 K.**

**"İçtihat Metni"**

Zorla kaçırıp alıkoyma ve ırza geçme suçlarından sanık ...'ın yapılan yargılaması sonunda; zorla kaçırıp alıkoyma suçundan beraatine, ırza geçme suçuna konu eyleminin reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçunu oluşturduğunun kabulü ile mahkûmiyetine dair ... 3. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 08.03.2006 gün ve 2005/471 Esas, 2006/97 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi katılan vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın oluşa uygun olarak işlediği kabul edilen reşit olmayan mağdureyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma suçuna 765 sayılı TCK.nın 430/2. maddesinde öngörülen cezanın üst sınırı itibarıyla aynı Kanunun 102/4. maddesine göre 5 yıllık asli zamanaşımına tâbi olduğu, sanığın sorgusunun yapıldığı 10.05.2004 tarihi ile inceleme günü arasında bu sürenin gerçekleştiği, sanığın oluşa uygun olarak işlediği kabul edilen reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçuna 765 sayılı TCK.nın 416/3. maddesinde öngörülen cezanın üst sınırı itibarıyla, aynı Kanunun 102/4 ve 104/2. maddelerine göre 7 yıl 6 aylık asli ve ilave zamanaşımına tâbi olduğu, suç tarihi olan 21.05.2003 tarihi ile inceleme günü arasında bu sürenin gerçekleştiği anlaşıldığından, hükümlerin 5237 sayılı TCK.nın 7/2. maddesi ile 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, aynı Kanunun 322/1 ve 5271 sayılı CMK.nın 223/8. maddeleri uyarınca kamu davalarının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 13.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4881, Karar No: 2015/6175, Tarih: 12.02.2015

**10. Ceza Dairesi         2014/4881 E.  ,  2015/6175 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Uyuşturucu madde ithal etme

Hüküm : Mahkûmiyet

Temyiz incelemesi, sanık hakkında duruşmalı olarak yapıldı.

Bozmaya uyulduğu, yargılama sürecindeki işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, aşağıda belirtilen dışında yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından; yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

Adli Tıp Kurumu ...Adli Tıp Gurup Başkanlığı'nın 24.12.2010 tarihli raporunda, suç konusu maddelerden birinin methamfetamin hidroklorid, diğerinin ise afyon sakızı olduğunun belirtilmesi karşısında; bu maddelerden afyon sakızının “ham afyon” olduğunun kabulü gerektiği; 3298 sayılı Uyuşturucu Maddelerle İlgili Kanun'un 4. maddesinin 1. fıkrasında “ham afyon, hazırlanmış afyon, tıbbî afyon ve bunların müstahzarları Türk Ceza Kanunu'nun uygulanmasında uyuşturucu maddelerden sayılır” hükmünün öngörüldüğü; “ham afyonun” 5237 sayılı TCK'nın 188. maddesinin 1 ve 3. fıkraları kapsamında “uyuşturucu madde” olmasına rağmen, aynı maddenin 4. fıkrası kapsamına girmediği, bu konuda ham afyonun içerdiği etken maddenin dikkate alınamayacağı gözetilmeden; sözü edilen raporlarda suç konusu maddenin “morfin” içerdiğinin belirtilmesine dayanılarak sanığın cezasının 5237 sayılı TCK’nın 188. maddesinin 4. fıkrası uyarınca artırılması,

Yasaya aykırı, sanık ve müdafiinin temyiz itirazları ile duruşmadaki sözlü savunması bu nedenle yerinde olduğundan, CMUK’nın 321. maddesi gereğince hükmün BOZULMASINA; ancak bu aykırılığın yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan;

Sanıkla ilgili hüküm fıkrasının TCK'nın 188/4, 62 ve 52/2. maddelerinin uygulanmasına ilişkin bölümler ile "sanığın sonuç olarak 13 (onüç) yıl 9 (dokuz) ay hapis ve 1.500,00 (binbeşyüz) TL. adli para cezası ile cezalandırılmasına" ilişkin bölümün hükümden çıkarılması ve yerine "sanık hakkında TCK'nın 188/1. maddesi uyarınca tayin edilen 11 yıl hapis ve 60 gün adli para cezasından TCK'nın 62. maddesi uyarınca indirim yapılarak 9 yıl 2 ay hapis ve 50 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, 50 gün adli para cezasının TCK'nın 52/2. maddesi uyarınca günlüğü 20 TL'den paraya çevrilerek sanığın neticeten "9 yıl 2 ay hapis ve 1.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına" ibaresinin yazılması suretiyle, hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, hükmolunan hapis cezasının süresi ile tutuklama tarihine göre sanık hakkındaki salıverilme talebinin reddine, 12.02.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

TEFHİM TUTANAĞI

TEFHİM TUTANAĞI

12.02.2015 tarihinde saat: 15.00'da verilen bu karar Yargıtay Cumhuriyet savcısı ...’ın katılımıyla ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanık ... müdafii Avukat.....'un yüzüne karşı 12.02.2015 tarihinde yöntemine uygun biçimde, açık olarak okunup anlatıldı.