muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/17520, Karar No: 2016/20766, Tarih: 19.12.2016

**3. Ceza Dairesi         2016/17520 E.  ,  2016/20766 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

HÜKÜM : Temyiz isteminin reddine dair

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Denetim süresi içinde suç işleyen hükümlü hakkında erteli hapis cezasının TCK'nin 51/7. maddesi gereğince aynen infazına dair verilen ek karar, infaza ilişkin olduğundan, 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakındaki Kanunun 98 ve 101. maddesi uyarınca itiraza tabi olup, temyizinin mümkün olmadığı, bu nedenle temyiz isteminin reddine ilişkin 17.02.2016 tarihli ek kararda usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmadığından hükümlünün bu karara yönelik itirazının reddine ve redde ilişkin ek kararın ONANMASINA, 19.12.2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/8613, Karar No: 2010/11994, Tarih: 27.09.2010

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2010/8613 E.  ,  2010/11994 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Bilirkişi kurulunca münavebeye alınan kuru fasulyenin 2004 yılı itibarıyla sulu şartlarda dekar başına ortalama verim, kilogram başına ortalama toptan satış fiyatı ve dekar başına üretim giderinin İlçe Tarım Müdürlüğünden getirtilip dosya içerisine konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 27.09.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/26697, Karar No: 2014/1162, Tarih: 21.01.2014

**2. Ceza Dairesi         2013/26697 E.  ,  2014/1162 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No: 2 - 2013/125741

MAHKEMESİ : Manisa 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 15/01/2013

NUMARASI : 2012/895 (E) ve 2013/27 (K)

SUÇ : Karşılıksız yararlanma ve Mühür bozma

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

6352 sayılı Yasanın Geçici 2. maddesinin 2. fıkrası uyarınca Yargıtay 2. Ceza Dairesi'nin 29.07.2012 tarihli iade kararı sadece elektrik hırsızlığı suçundan kurulan hükümle ilgili olup, daha önce mühür bozma suçundan kurulan hüküm ile bu hükme karşı yapılan sanığın temyiz başvurusu geçerli olduğundan, Yargıtay 2. Ceza Dairesi'nin iade kararından sonra mühür bozma suçundan kurulan 15.01.2013 tarihli hüküm geçersiz olup, sanığın mühür bozma suçundan 15.04.2010 günlü, 2009/692-2010/270 sayılı karara ve karşılıksız yararlanma suçundan ise 15.01.2013 günlü, 2012/895-2013/27 sayılı karara yönelik temyizi üzerine yapılan incelemede;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

İddia ve yargılamaya konu kaçak elektrik tespit tutanaklarının Ayhan ..hakkında düzenlenip, sanığın kaçak elektrik tespit tutanaklarında isim ve imzasının bulunmaması, sanığın aşamalarda yüklenen suçu kendisinin işlemediğini, tutanağa konu meskeni 2005 yılında satın alıp 2008 yılının Mart ayına kadar ikamet ettiğini, 2008 yılında tutanağa konu meskeni kiraya verdiğini, 2009 yılında ise burayı sattığını, iddianameye konu tutanaklardan bilgisinin bulunmadığını savunması karşısında; tutanağa konu yerin önceki kayıt maliklerini gösterir tapu kayıtları getirtilip incelenerek, kaçak elektrik tespit tutanak tarihleri olan 21.03.2009, 04.04.2009, 12.05.2009 tarihlerinde sanığın tutanağa konu meskende ikamet edip etmediği kolluk marifeti ile araştırılıp sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik kovuşturma ile yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 21.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/20152, Karar No: 2019/3791, Tarih: 20.02.2019

**22. Hukuk Dairesi         2017/20152 E.  ,  2019/3791 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen karar, süresi içinde duruşmalı olarak davalı vekili tarafından temyiz edilmiş ise de; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369. maddesi gereğince duruşma isteğinin miktardan reddine ve incelemenin dosya üzerinden yapılmasına karar verildikten sonra Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalıya ait işyerinde teknik personel olarak çalışırken iş akdinin haksız ve bildirimsiz olarak feshedildiğini ancak yasal alacaklarının ödenmediğini iddia ederek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla mesai, hafta tatili, bayram ve genel tatil ücretleri ile yıllık ücretli izin alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 26. maddesinin 1. fıkrası uyarınca “Hâkim, tarafların talep sonuçlarıyla bağlıdır; ondan fazlasına veya başka bir şeye karar veremez. Duruma göre, talep sonucundan daha azına karar verebilir.”

Somut olayda, davacı dava dilekçesinde 20.05.2011 tarihinden itibaren çalışmaya başladığını beyan etmesi karşısında hükme esas alınan bilirkişi raporunda Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 26.maddesine aykırı bir biçimde hafta tatili, fazla mesai ve ulusal bayram genel tatil ücretlerinin 22.04.2011 tarihinden itibaren hesaplanması ve Mahkemenin bu hesaplamaya göre hüküm tesis etmesi talep aşımı mahiyetindedir.

3-Davacı işçinin hafta tatili ücretine hak kazanıp kazanmadığı hususu taraflar arasında bir diğer uyuşmazlık konusudur.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 46'ncı maddesinde, işçinin tatil gününden önce aynı Yasanın 63'üncü maddesine göre belirlenmiş olan iş günlerinde çalışmış olması koşuluyla, yedi günlük zaman dilimi içinde yirmidört saat dinlenme hakkının bulunduğu belirtilmiş, işçinin hafta tatili gününde çalışma karşılığı olmaksızın bir günlük ücrete hak kazanacağı da 46 'ncı maddenin ikinci fıkrasında hüküm altına alınmıştır.

Hafta tatili izni kesintisiz en az yirmidört saattir. Bunun altında bir süre haftalık izin verilmesi durumunda, usulüne uygun şekilde hafta tatili izni kullandığından söz edilemez. Hafta tatili bölünerek kullandırılamaz. Buna göre hafta tatilinin yirmidört saatten az olarak kullandırılması halinde hafta tatili hiç kullandırılmamış sayılır.

Hafta tatili izni kesintisiz en az yirmidört saattir. Bunun altında bir süre haftalık izin verilmesi durumunda, usulüne uygun şekilde hafta tatili izni kullandığından söz edilemez. Hafta tatili bölünerek kullandırılamaz. Buna göre hafta tatilinin yirmidört saatten az olarak kullandırılması halinde hafta tatili hiç kullandırılmamış sayılır.

Davacı imzasını taşıyan bazı formlarda, davacının hafta tatili izni adı altında değişik tarihlerde, toplu olarak izin kullandığı anlaşılmaktadır. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda ise, işverence toplu şekilde verilen bu izinlerin mazeret izni olduğu, hafta tatiline ilişkin verilen ve mazeret izni niteliğinde kabul edilen bu günlerin hakkaniyet indirimi içerisinde değerlendirildiği görülmüştür. Ancak her bir toplu izinden bir günün, o haftaya ilişkin hafta tatili olarak kullandırıldığının kabul edilmesi; hafta tatili adı altında kullandırılan birer günlük izinlerin de ayrıca değerlendirilmesi dosya içeriğine uygun düşecektir. Mahkemece, yanılgılı değerlendirmeyle yazılı şekilde karar verilmesi hatalıdır.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 20.02.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8650, Karar No: 2018/3674, Tarih: 29.03.2018

**19. Ceza Dairesi         2016/8650 E.  ,  2018/3674 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14/02/2012 tarih, 2011/505, 509, 513 E, 21/02/2012 tarih, 2011/506, 510, 511, 621 Esas sayılı kararlarında açıklandığı üzere “tacir sayılan limited şirketlerin, temsil ve idareye yetkili müdürlerinin, sorumlu oldukları şirketlerin ticareti terk etmeleri halinde; İcra İflas Kanunu'nun 44. maddesindeki yükümlülükleri yerine getirmeyeceklerine ilişkin bir istisnaya yer verilmediğine göre, tıpkı gerçek kişi tacirler gibi aynı Kanun'un 337/a maddesi uyarınca cezalandırılmalarına bir engel bulunmadığı” yönündeki ulaşılan sonucun zaman içerisinde yerleşik uygulamaya dönüşmüş olması, ticareti terk eden tacir açısından; muhatapların haklarını korumaya yönelik olarak İİK'nın 44.maddesi ile, ticareti terk eden bir tacire; 15 gün içerisinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirme ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunma, Ticaret Sicili Memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan etme ve ilan masraflarını da ödeme yükümlülükleri yüklenmiş, bu yükümlülüklere aykırı davranmanın yaptırımı ise İ.İ.K.'nın 337/a maddesinde düzenlenmiş olup, takibi şikayete bağlı olan seçimlik hareketli bu suçun;

1- İİK'nın 44. maddesine göre mal beyanında bulunulmaması,

2- Mal beyanında mevcudun eksik gösterilmiş olması,

3- Aktifte yer alan malın veya yerine kaim olan değerin haciz veya iflas sırasında gösterilmemesi,

1- İİK'nın 44. maddesine göre mal beyanında bulunulmaması,

2- Mal beyanında mevcudun eksik gösterilmiş olması,

3- Aktifte yer alan malın veya yerine kaim olan değerin haciz veya iflas sırasında gösterilmemesi,

4- Mal beyanından sonra, beyan edilen bu mallar üzerinde tasarruf edilmesi” şeklinde sıralanan seçimlik hareketlerden herhangi birisinin işlenmesiyle, diğer koşulların da (alacaklının zarar görmesi ve borçlunun tacir olması gibi...) gerçekleşmesi halinde oluşacağı konusunda gerek uygulamada gerek öğretide herhangi bir duraksamanın mevcut olmaması ve somut olayımızda bu eylemden dolayı şikayetçi olan müştekinin zarar gördüğünün dosya içeriğinden anlaşılması karşısında; borçlunun kayıtlı olduğu Vergi Dairesi Müdürlüğünün cevabi yazısına göre, şirketin halen faaliyetine devam ettiği bildirildiğinden, en son beyanname örnekleri getirtilerek ve müştekinin yapılan ipotekli takipte terk hususunu öğrendiği iddia edildiğinden, anılan ipotekli takip dosyasının getirtilip incelenerek, zabıta araştırması da nazara alındığında suç tarihi kesin olarak tespit edilip şikayetin süresinde yapılıp yapılmadığı da belirlendikten sonra sanığın hukuki durumunun takdir edilmesi gerekirken, eksik kovuşturma ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Kabule göre de;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafiinin, temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 29.03.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/19810, Karar No: 2012/19447, Tarih: 16.10.2012

**10. Hukuk Dairesi         2012/19810 E.  ,  2012/19447 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No :501-199

Dava, davacının 28.7.1988-17.4.2000 tarihleri arasında, 1479 sayılı Kanun kapsamında esnaf Bağ-Kur sigortalılığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkeme, ilâmında belirtildiği şekilde davanın reddine karar vermiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

01.04.1972 tarihinde yürürlüğe giren 1479 sayılı Kanunun 24. maddesine göre, bir kimsenin zorunlu Bağ Kur sigortalısı olması için, meslek kuruluş kaydı ile birlikte, kendi adına ve hesabına bağımsız çalışması gerekli iken, anılan maddelerde 19.04.1979 gün ve 2229 sayılı Yasa ile yapılan değişiklik ile meslek kuruluş kaydı zorunluluğu kaldırılarak, “kendi adına ve hesabına” çalışma koşulu ve belirtilen nitelikte çalışmaya başlama tarihi sigortalılık niteliğini kazanmak için yeterli kabul edilmiştir. Öte yandan, 20.04.1982 tarihinde yürürlüğe giren 2654 sayılı Yasanın 6. maddesi ile değişik 1479 sayılı Yasanın 24. maddesinde, zorunlu Bağ-Kur sigortalısı olmak için ticari kazanç veya serbest meslek kazancı dolayısıyla gerçek veya götürü usulde gelir vergisi mükellefi olma, gelir vergisinden muaf olanların da meslek kuruluşuna kayıtlı olması hükmü yer almaktadır. Yine 22.03.1985 tarihinde 3165 sayılı Kanunla getirilen düzenleme ile de kendi nam ve hesabına çalışanlardan vergi mükellefi olan, esnaf siciline veya meslek kuruluşuna kaydı olanların Bağ-Kur sigortalısı olacağı belirtilmiştir.

619 sayılı Kanun Hükmünde Kararname ile getirilen düzenlemelerin, anılan KHK’nin Anayasa Mahkemesi’nce iptalinden sonra 4956 sayılı Yasa ile yapılan değişiklikle bu kez; ...gerçek ve basit usulde gelir vergisi mükellefi olanlar, mükellefiyet tarihinden, gelir vergisinden muaf olanlardan Esnaf ve Sanatkarlar Sicili ile birlikte kanunla kurulu meslek kuruluşuna usulüne uygun kayıt olanlar ise talep tarihinden itibaren zorunlu sigortalı olarak Yasa kapsamına alınmışlardır.

Davacının 09.8.1984 tarihli giriş bildirgesi ile 06.8.1984 tarihinde başlayan vergi kaydı sebebiyle, aynı tarihi itibariyle, 1479 sayılı Kanun kapsamında tescil edildiği; Kurumun, davacının 18.4.2000 tarihli dilekçesini gerekçe kılarak, sigortalılık süresini sadece vergi kayıt dönemleri ile sınırlı kabul ettiği anlaşılmaktadır.

1479 sayılı Kanun’un 26. maddesi sigortalı olmak hak ve yükümlülüğünden vazgeçilemeyeceğini, aynı Kanunun 25. maddesi ise, yasal şartların gerçekleştiği tarihte sigortalılığın kendiliğinden başlayacağını hüküm altına almıştır. Öte yandan, yasakoyucu, 26. madde ile sigortalılara, 3 ay içinde Kuruma başvurarak kayıt ve tescillerini yaptırmak yükümünü getirmiş, tescillerini yaptırmayanlar hakkında ise, Kurumca resen tescil işleminin yapılacağı emredici şekilde kurala bağlanmıştır.

1479 sayılı Kanun’un 26. maddesi sigortalı olmak hak ve yükümlülüğünden vazgeçilemeyeceğini, aynı Kanunun 25. maddesi ise, yasal şartların gerçekleştiği tarihte sigortalılığın kendiliğinden başlayacağını hüküm altına almıştır. Öte yandan, yasakoyucu, 26. madde ile sigortalılara, 3 ay içinde Kuruma başvurarak kayıt ve tescillerini yaptırmak yükümünü getirmiş, tescillerini yaptırmayanlar hakkında ise, Kurumca resen tescil işleminin yapılacağı emredici şekilde kurala bağlanmıştır.

15.8.1984-31.10.1986, 23.12.1987-17.10.1988 tarihleri arasında oda kayıtları, 28.9.1984-17.4.2000 döneminde sicil kaydı bulunan davacının vergi kayıt dönemlerinin 06.8.1984-31.12.1984, 02.01.1985-22.4.1985, 15.5.1985-16.10.1986 ve ve 20.11.1987-27.7.1988 tarihleri arasında olduğu; 6111 sayılı Kanundan yararlanmak için süresinde Kuruma başvurduğu anlaşılmaktadır.

Mahkemenin, yukarıda açıklanan maddi ve hukuki esaslar doğrultusunda yargılama yaparak sigortalılık koşulları yönünden yapılacak araştırma ile elde edilecek sonuca göre karar vermesi gerekirken eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı vekilinin, bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 16.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/29381, Karar No: 2013/8920, Tarih: 15.04.2013

**7. Ceza Dairesi         2012/29381 E.  ,  2013/8920 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5015 sayılı yasaya aykırılık

HÜKÜM : Beraat, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanıktan ele geçen akaryakıt cinsi benzin olduğu halde hükümde mazot olarak yazılması mahallinde düzeltilebilir yazım hatası olarak kabul edilmiştir.

Yapılan duruşmaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, gösterilen gerekçeye ve takdire göre katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 15.04.2013 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/13899, Karar No: 2021/11939, Tarih: 17.11.2021

Anlaşılmıştır.

B-) Kanun Yararına Bozma İstemi:

Kanun yararına bozma istemi ve ihbar yazısında;

“Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan şüpheli ... hakkında yapılan soruşturma evresi sonucunda İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 04/11/2014 tarihli ve 2014/95499 soruşturma, 2014/1154 sayılı kamu davasının

açılmasının ertelenmesine ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına dair kararı müteakip, sanığın denetim süresi içerisinde 28/10/2016 tarihinde işlemiş olduğu kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan yapılan soruşturma evresi sonucunda ele geçen maddenin uyuşturucu madde olarak değerlendirilmediği gerekçesiyle İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 06/03/2017 tarihli ve 2016/164578 soruşturma, 2017/22478 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair kararı müteakip, elde edilen 27/03/2017 tarihli ek uzmanlık raporunda şüpheli üzerinde ele geçirilen maddenin uyuşturucu madde olduğunun tespiti sonucu denetimli serbestlik tedbirini ihlâl ettiği gerekçesi ile kamu davası açılması üzerine yapılan yargılama sonunda sanığın beraatine dair İstanbul Anadolu 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 22/05/2018 tarihli ve 2017/412 esas, 2018/283 sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 191/2. maddesinde, "Bu suçtan dolayı başlatılan soruşturmada şüpheli hakkında ... beş yıl süreyle kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verilir.", 191/3. maddesinde "Erteleme süresi zarfında şüpheli hakkında asgari bir yıl süreyle denetimli serbestlik tedbiri uygulanır.", 191/4-b maddesinde "Kişinin, erteleme süresi zarfında; b) Tekrar kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması,...hâlinde, hakkında kamu davası açılır." ve 191/5. maddesinde " Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlal nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz." şeklinde düzenlemeler yer aldığı, yine 5271 sayılı Kanun’un 172/2. maddesinde, "Kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildikten sonra kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak yeni delil elde edilmedikçe ve bu hususta sulh ceza hâkimliğince bir karar verilmedikçe, aynı fiilden dolayı kamu davası açılamaz." şeklinde düzenlemeye yer verildiği;

5237 sayılı Kanunun 191/5. maddesinde erteleme süresi içerisinde işlenen kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan ayrı bir soruşturma veya kovuşturma yapılamayacağı şeklinde yer alan düzenleme dikkate alındığında, 28/10/2016 tarihinde işlenen suçtan dolayı ayrı bir soruşturma yapılmaması, erteleme kararı verilen soruşturma dosyası üzerinden yürütülüp sonuçlandırılması gerekirken ayrı soruşturmaya kayıtla kovuşturmaya yer olmadığına karar verilmesi anılan düzenlemeye aykırı olup usûlen hatalı olduğu anlaşılmakla birlikte,

Sanığın üzerine atılı kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma fiilinin kanunda suç olarak tanımlanmış olduğu, anılan beraat kararı sonrası aynı eylemden ötürü uyuşturucu madde kullanmak suçundan bir daha kovuşturma yapılmasının mümkün olamayacağı, kesinleşen kovuşturmaya yer olmadığına dair karar sonrası aynı eylem nedeniyle 5271 sayılı CMK’nın 172/2. maddesi kapsamında yeni delil elde edilmesi durumunda mercinden kesinleşen kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kaldırılmasını takiben iddianame düzenlenmesi gerektiği, bu hususun kovuşturma şartı olduğunun kabulü gerekeceği ve mahkemece, CMK’nın 223/8-2. cümlesi uyarınca kovuşturma şartının yerine getirilmediği hallerde durma kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden, söz konusu suç ile ilgili bir daha kovuşturma yapılmasını önleyecek şekilde beraat

kararı verilmesi, kanuna aykırı olup sanık lehine verilmiş olan ve davanın esasını çözen bu karardan dolayı yeniden yargılama yapılmamak ve aleyhe sonuç doğurmamak üzere, hukuka aykırılığa işaret edilerek, kanun yararına bozma isteminin kabulüne karar vermek gerekmiştir.

D-) Karar:

Açıklanan nedenlerle, mahkemesince açılan kamu davası hakkında kovuşturma şartı gerçekleşmediğinden “durma” kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden, beraat kararı verilmesi kanuna aykırı olup kanun yararına bozma istemi yerinde görüldüğünden İstanbul Anadolu 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 22/05/2018 tarihli ve 2017/412 esas, 2018/283 sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesinin 3. fıkrası gereğince kanun yararına BOZULMASINA, CMK’nın 309. maddesinin 4. fıkrasının (c) bendi uyarınca yeniden yargılama yapılmamak ve aleyhe sonuç doğurmamak üzere, gerekli işlemin yapılması için dosyanın Adalet Bakanlığına iletilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine, 17/11/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.