muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/28050, Karar No: 2018/131, Tarih: 15.01.2018

**9. Hukuk Dairesi         2017/28050 E.  ,  2018/131 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Y A R G I T A Y K A R A R I

Bir kararın temyiz edilmesi halinde temyiz eden taraf harçtan muaf değil ise alınması gereken harçlar;

a- Temyiz yoluna başvuru harcı

b- Maktu temyiz harcı

c- Nisbi temyiz harcı

olmak üzere üç kalemdir.

23.10.2017 tarih ve 2017/8439 E., 2017/16483 K. sayılı geri çevirme kararımızda "tüm temyiz harçlarının" yatırılması yönünde karar verilmiş ise de; mahkemece davalı tarafa sadece nisbi temyiz karar harcını yatırmak üzere muhtıra gönderilmiştir.

Mahkemenin muhtırası hatalı ve eksiktir. Mahkemenin tüm temyiz harçlarının ne olduğunu bilmesi gerekir. Eksik işlem temyiz incelemesini geciktirmiştir.

Bu nedenle harçtan muaf olmayan davalı tarafa temyiz yoluna başvuru harcı ile maktu temyiz harcını yatırması için usulüne uygun muhtıra tebliği ile eksikliklerin tamamlanması için dosyanın 2. kere mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 15/01/2018 günü oybirliğiyle karar verildi.

....
Yargıtay — Esas No: 2019/7576, Karar No: 2022/5633, Tarih: 05.04.2022

**8. Ceza Dairesi         2019/7576 E.  ,  2022/5633 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

...

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine göre sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Tüm dosya kapsamına göre, suç tarihinde kendisi ile konuşmak istemeyen 15 yaşını doldurmuş mağdureyi, kolundan tutup, kendisi dışında 5 aile büyüğünün olduğu ikametine götüren, mağdureyi kapıyı kilitleyerek zorla yaklaşık 20 dakika ikametinde tutan sanığın, cinsel amaçla hareket ettiğine ilişkin bir iddia ve tespit bulunmamasına karşın, sanık ... hakkında 5237 sayılı TCK’nın 109/5. maddesi uygulanmak suretiyle fazla ceza tayini,

Kabul ve uygulamaya göre;

Sanığın eyleminin, cebir kullanmak suretiyle kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturduğu kabul edilmesine rağmen, önce 5237 sayılı TCK.nın 109/1, daha sonra 109/2. maddeleri tatbik olunmak suretiyle kademeli uygulama yapılması,

Sanık hakkında TCK’nın 109/2. maddesi üzerinden belirlenen "2 yıl" hapis cezasından aynı Kanun’un 109/3-f maddesi gereği bir kat artırım yapılması sırasında hesap hatası sonucu hapis cezasının ''4 yıl " yerine "3 yıl"; aynı Kanun'un 109/5. maddesi uyarınca yarı oranında artırım yapıldığı sırada sonuç cezanın, "6 yıl" hapis cezası yerine " 4 yıl 6 ay" hapis cezası olarak belirlenmesi suretiyle eksik ceza tayini,

Yasaya aykırı, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321 ve 326/son. maddeleri gereğince ceza miktarı bakımından kazanılmış hakkı saklı kalmak kaydıyla BOZULMASINA, 05.04.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/51068, Karar No: 2011/13286, Tarih: 16.06.2011

**2. Ceza Dairesi         2009/51068 E.  ,  2011/13286 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2008/58839

MAHKEMESİ : İzmir 29. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 29/11/2007

NUMARASI : 2007/32

SUÇ : Elektrik enerjisi hırsızlığı

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

5237 sayılı TCK.nun 145.maddesinde yer alan "malın değerinin az olması" kavramı daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca ihtiyacı kadar ve değeri az olan şeyin alınmasını ifade ettiği ve olayın özelliği değerlendirilerek yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden, somut olaydaki kaçak elektrik kullanma suçunun işleniş şekline göre uygulama olanağı bulunmayan anılan madde uyarınca yazılı şekilde sanık hakkında ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 16.06.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18634, Karar No: 2014/1295, Tarih: 22.01.2014

**5. Hukuk Dairesi         2013/18634 E.  ,  2014/1295 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Boyabat Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 14/02/2013

NUMARASI : 2012/1081-2013/314

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazların Hazine adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalılardan F.. B.. vd. ile G.. İ.. vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazların Hazine adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılar vekillerince temyiz edilmiştir.

Arazi niteliğindeki taşınmazlara gelir metodu esas alınarak; üzerinde bulunan ağaçlara ise yaş, cins ve verim durumlarına göre değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur. Ancak;

1) Hükme esas alınan bilirkişi raporunda münavebe ürünü olarak kabul edilen buğday ve mısırın, taşınmazların bir dekarından elde edilebilecek brüt gelirinden indirilmesi gereken üretim masraflarının, Türkiye ortalaması dikkate alındığında brüt gelirin 1/3'ü oranında olması gerektiği gözetilmeden, daha fazla miktarda üretim masrafı yapıldığının kabulü ile az bedel tespiti,

2)Bilirkişi raporunda değerlendirmeye esas alınan ağaçların, değerlendirme tarihi olan 2012 yılındaki yaş ve cinslerine göre, birim fiyatlarının İlçe Gıda Tarım ve Hayvancılık Müdürlüğünden getirtilip, bilirkişi raporu denetlenmeden, eksik inceleme ile ağaç bedellerinin tespiti,

Doğru görülmemiştir.

Davalılar vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 22.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7323, Karar No: 2019/3350, Tarih: 15.04.2019

**3. Hukuk Dairesi         2018/7323 E.  ,  2019/3350 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, konusuz kalan dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; davalı kurumun elektrik abonesi olduğunu, davalı tarafından düzenlenen faturalar ile kendisinden kayıp - kaçak, dağıtım - iletim, sayaç okuma ve perakende satış hizmet bedeli adı altında haksız tahsilatın gerçekleştirildiğini ileri sürerek; son on yıl içinde tahsil edilen bahse konu bedellerin tespiti ile, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla, şimdilik 100,00 TL nin ödeme tarihlerinden itibaren işleyecek ticari faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı; mahkemenin yetkisiz olduğunu, davanın, davalı şirket yerleşim yeri adresi olan Konya Ticaret Mahkemelerinde açılması gerektiğini, davanın zamanaşımına uğradığını, husumetin kendilerine yöneltilemeyeceğini, dava konusu bedellerin ilgili mevzuat çerçevesinde abonelere yansıtıldığını ve uygulanmasının yasal bir zorunluluk olduğunu savunarak; davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davanın reddine karar verilmiş, hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine ; Dairemizin 28.09.2017 tarih ve 2017/11256 E. - 2017/13013 K. Sayılı ilamı ile, " ... Mahkemece; dosya üzerinden karar verilemeyen dava şartları ile ilk itirazlar hakkında karar verilmek ve diğer ön inceleme işlemlerini yapmak üzere tarafların ön inceleme duruşmasına davet edilmesi, ön inceleme duruşmasında gerekli usul işlemleri yapıldıktan sonra gerekli görülmesi halinde tahkikat duruşmasına geçilerek hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, tüm bu hususlar göz ardı edilmek suretiyle tarafların hukuki dinlenilme hakkı ihlal edilerek yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır..." gerekçesiyle bozulmuş, mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama neticesinde , konusuz kalan dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş; hüküm, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak , dağıtım, iletim, sayaç okuma ve perakende satış hizmet bedelinin istirdadı istemine ilişkindir.

1-) Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre , davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak , dağıtım, iletim, sayaç okuma ve perakende satış hizmet bedelinin istirdadı istemine ilişkindir.

1-) Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre , davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-) 6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun " Esastan Sonuçlanamayan Davalarda Yargılama Gideri " başlıklı 331. maddesinin 1. Fıkrasında; " Davanın konusuz kalması sebebiyle davanın esası hakkında bir karar verilmesine gerek bulunmayan hâllerde, hâkim, davanın açıldığı tarihteki tarafların haklılık durumuna göre yargılama giderlerini takdir ve hükmeder." şeklinde düzenleme yapılmıştır.

Karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 6. maddesi;" Anlaşmazlık, davanın konusuz kalması, feragat, kabul, sulh veya herhangi bir nedenle; ön inceleme tutanağı imzalanıncaya kadar giderilirse, Tarife hükümleriyle belirlenen ücretlerin yarısına, ön inceleme tutanağı imzalandıktan sonra giderilirse tamamına hükmolunur . Bu madde yargı mercileri tarafından hesaplanan akdi avukatlık ücreti sözleşmelerinde uygulanmaz." hükmünü içermektedir.

Somut olayda; davacı, davanın açıldığı tarihteki mevzuat, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 E.- 2014/679 K. sayılı ilamı ve Dairemiz kararları gereği içtihat durumuna göre dava açmakta haklıdır. Eş söyleyişle, davaya konu bedelleri tahsil eden davalı, davanın açılmasına sebebiyet vermiştir. Davacı tarafından, kayıp-kaçak, dağıtım, iletim, sayaç okuma ve perakende satış hizmet bedellerinin tahsili istemiyle açılan davada, "konusuz kalan dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına” dair hüküm tesisi, yargılama sırasında yürürlüğe giren yasa değişikliğinin bir sonucudur.

Bu durumda, mahkemece; dava açıldıktan sonra hasıl olan yasa değişikliği nedeniyle, davacının, dava açmasında haksız sayılamayacağı cihetle; konusuz kalan dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına dair karar verildikten sonra, davacı yararına maktu vekalet ücreti takdirine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde nispi vekalet ücretine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması HUMK'nun 438/7 maddesi hükmü gereğidir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması HUMK'nun 438/7 maddesi hükmü gereğidir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle hüküm fıkrasının 3. bendinde yer alan, " Davacı, davada kendisini vekil ile temsil ettirdiğinden, hüküm tarihinde yürürlükte bulunan A.A.Ü.T gereğince belirlenen 100,00 TL vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine," ifadesinin çıkartılarak yerine " Davacı yargılama sırasında kendisini vekille temsil ettirdiğinden, karar tarihinde yürürlükte bulunan A.A.Ü.T.'nin 6. maddesi gereğince 2.180,00 TL maktu vekalet ücretinin davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine," ifadesinin yazılmasına, hükmün davacı yararına düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun Geçici Madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440. maddesi gereğince karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 15.04.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/23641, Karar No: 2015/687, Tarih: 19.01.2015

**15. Ceza Dairesi         2014/23641 E.  ,  2015/687 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak ya da bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır.

Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi’ne başvurulamaz (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md). Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan uluslararası sözleşmeler; yasalar üstü bir konumda olduğundan iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (AİHS) temel amacı; insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özğürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (AİHS) temel amacı; insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özğürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS’nin 1. maddesine göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altında altındadır. Sözleşmenin 2. maddesi uyarınca da, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Anılan sözleşmenin 3. maddesine göre, hiç kimse ... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Aynı sözleşmenin 8. maddesine göre de, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı ise, anne-baba arasındaki ilişkinin sona ermesinden sonra birlikte yaşamamaları ile boşanmış olsalar bile, eşler arasında birlikte yaşama ve çocukla kişisel ilişki kurma hakkını içerir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak

nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıkların resmi nikâhlı evli iken, sanık...’in vefat eden babasından kalan sigorta maaşını alabilmek için 27.03.2008 tarihinde muvazaalı olarak boşanarak aynı evde yaşamaya devam ettikleri, bu şekilde SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek dolandırıcılık suçunu işledikleri iddia edilmiş ise de;

Hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyecek şekilde birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun’un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmaması nedeniyle eylemlerinin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu anlaşıldığından, mahkemece verilen beraat kararlarında Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 19.01.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16336, Karar No: 2015/13982, Tarih: 18.06.2015

**21. Hukuk Dairesi         2014/16336 E.  ,  2015/13982 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk İş Mahkemesi

Davacı, 01/04/1995-04/08/2006 tarihleri arasındaki hizmet süresinin tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davacı ile davalılardan Kurum ve ... vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre, davacının tüm, temyiz eden davalıların sair temyiz itirazlarının reddine.

Dava, davacının 01.04.1995-04.08.2006 tarihleri arasında davalı işverenlere ait iş yerinde geçen ve Kuruma bildirilmeyen sigortalı çalışmalarının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile davacının, davalı işverene ait işyerinde 01.06.1995- 30.10.1995 tarihleri arasında toplam 150 gün, 01.06.1996- 30.10.1996 tarihleri arasında toplam 150 gün, 01.06.1997- 30.10.1997 tarihleri arasında toplam 150 gün, 01.06.1998- 30.10.1998 tarihleri arasında toplam 150 gün, 06.05.1999- 31.12.1999 tarihleri arasında toplam 235 gün, 01.01.2000- 31.12.2000 tarihleri arasında toplam 360 gün, 01.01.2001- 31.12.2001 tarihleri arasında toplam 360 gün, 01.01.2002- 31.12.2002 tarihleri arasında toplam 360 gün, 01.01.2003- 31.12.2003 tarihleri arasında toplam 360 gün, 01.01.2004- 31.12.2004 tarihleri arasında toplam 360 gün, 01.01.2005- 31.12.2005 tarihleri arasında toplam 360 gün, 01.01.2006- 04.08.2006 tarihleri arasında toplam 214 gün olmak üzere neticeten toplam 3209 gün süreyle hizmet akdine dayalı olarak 506 sayılı yasa kapsamında çalıştığının ve bu sürenin 2911 günün bildirimlerinin yapıldığı ve primlerinin ödendiğinin, 303 günün bildirimlerinin yapılmadığı ve primlerinin ödenmediğinin, bildirimi yapılmayan ve primi ödenmeyen dönemdeki ücretin döneme ilişkin yasal asgari ücret olduğunun tespitine karar verilmiştir

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacının 10.01.1995-31.05.1995 tarihleri arasında .. sicil numaralı işyerinden 141 gün, 15.06.1996-30.09.1996 arasında 105 gün, 01.06.1997-30.10.1997 arasında 150 gün, 01.06.1998-31.10.1998 arasında 150 gün, 06.05.1999-15.12.2001 tarihleri arasında 935 gün ..'a ait .. sicil numaralı işyerinden, 16.12.2001-04.04.2001 tarihleri arasında 101 gün davalılara ait 1.. sicil numaralı işyerinden, 05.04.2002-11.04.2002 tarihleri arasında 7 gün ...'a ait .. sicil numaralı işyerinden,v30.07.2002-09.08.2006 tarihleri arasında 1450 gün davalılara ait .. sicil numaralı işyerinden hizmet bildiriminin yapıldığı, dönem bordrolarının getirtildiği, davacı ve davalı tanıklarının beyanlarının alındığı anlaşılmaktadır.