muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/26135, Karar No: 2015/4689, Tarih: 10.03.2015

**21. Hukuk Dairesi         2014/26135 E.  ,  2015/4689 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, tescil ve sigortalılığının iptaline ilişkin Kurum işleminin iptaline, sigortalılığının geçerli olduğunun tesbitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Davacı, oda kaydının usulsüz olması nedeniyle ... hizmetinin iptaline ilişkin Kurum işleminin iptalini istemiştir.

Mahkemece Dairemizin bozma kararına uyularak yapılan araştırma sonucunda davanın kabulü ile davacının 02/01/1987-07/04/1996 ile 01/01/1997- 01/07/2001 tarihleri arasındaki ... sigortalılığının iptaline ilişkin 11/10/2002 tarih ve 25789 sayılı davalı kurum işleminin iptaline karar verilmiştir.

Her uyuşmazlığın, dayandığı işlem veya olayların meydana geldiği tarihte yürürlükte olan yasal kurallara göre çözümlenmesi gerekeceği ilkesinden hareketle yasal koşulların ayrı ayrı ele alınarak Bağ Kur'luluk statüsünün ortaya konması gerekir. 01.04.1972 tarihinde yürürlüğe giren 1479 sayılı Yasa'nın 24. maddesinde zorunlu ... sigortalılığı için ... sicili veya kanunla kurulu meslek kuruluşu kaydı aranırken 04.05.1979 tarihinde yürürlüğe giren 2229 sayılı Yasa ile 1479 sayılı Yasa'nın 24. maddesinin öngördüğü meslek kuruluşlarına kayıtlı olma koşulu kaldırılmış sadece yasanın temel ilkesi olan kendi ad ve hesabına çalışma koşulu getirilmiş, 20.04.1982 tarihinde yürürlüğe giren 2654 sayılı Yasa ile 1479 sayılı Yasa'nın 24. maddesi değiştirilecek zorunlu ... sigortalılığı için gelir vergisi mükellefi olması şartı getirilmiş ancak gelir vergisinden muaf olanlar için meslek kuruluşuna kayıtlı olma yeterli görülmüş, 22.03.1985 tarihinde yürürlüğe giren 3165 sayılı Yasa ile 24. madde değiştirilerek zorunlu ... sigortalılığı için vergi kaydı veya ... sicil kaydı veya oda kaydının bulunması yeterli görülmüş, 02.08.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4956 sayılı Yasa ile 24. madde değiştirilerek zorunlu ... sigortalılığı için gelir vergisi mükellefi olma şartı getirilmiş ancak gelir vergisinden muaf olanlar için ... sicil kaydı ve oda kaydının bir arada bulunması yeterli görülmüştür.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, davacının 20.04.1982 tarihinde ...’a tescilinin vergi kaydına istinaden yapıldığı, 15.02.1982-01.01.1987, 08.04.1996-31.12.1996 tarihleri arasında vergi kaydının bulunduğu, 31.08.1995-01.07.2001 tarihleri arasında oda kaydının bulunduğu, davacının 20.04.1982-01.07.2001 arası ... sigortalısı iken geçersiz oda kaydı nedeniyle ... sigortalılığının yeniden düzenlendiği ve en son Kurum’ca 20.04.1982-01.01.1987 ve 08.04.1996-31.12.1996 tarihleri arasında ... sigortalısı sayıldığı, ilk prim ödeme tarihinin 1998 olduğu anlaşılmaktadır.

Somut olayda, davacının oda kaydının geçerli olduğu kabul olunarak, 01.01.1987-31.08.1995 tarihleri arasında ne oda ne de vergi kaydının olmaması nedeniyle ... sigortalılık şartının bu tarih aralığı için oluşmadığı ve ilk prim ödemesinin de 1998 yılında olup geçmişe dönük sigortalılık hakkı kazandırmayacağı göz ardı edilerek yazılı şekilde kurulan hüküm usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak iş; yukarıdaki açıklamalar ışığı altında davacının 01.09.1995-08.04.1996 ve 01.01.1997-01.07.2001 tarihleri arasında ... sigortalısı olduğunun tespitine karar vermekten ibarettir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 10.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/906, Karar No: 2022/2353, Tarih: 16.03.2022

**3. Hukuk Dairesi         2022/906 E.  ,  2022/2353 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, ikamet etmiş olduğu köye, davalı Bakanlığın Kahramanmaraş İl Çevre ve Orman Müdürlüğü görevlilerinin gelerek ekonomik değeri yüksek olan (napolyon cinsi) 0900 ziraat cinsi fidanların talep halinde ücretsiz olarak verileceğini,bu fidanların beş yıl içerisinde ürün vermeye başlayacağını, ödemelere de beş yıl sonra başlanılacağını taahhüt ettiklerini, bunun üzerine davalı kurumdan 200 adet 0900 ziraat cinsi kiraz fidanı alarak arazisine diktiğini ve gerekli bakımını yaptığını, 2009 yılında fidanların ilk meyvesini verdiğini, ancak davalı kurumun taahhüt ettiği 1. sınıf kiraz cinsi değil,ekonomik değeri olmayan bir kiraz meyvesi verdiğini, durumu davalı kurumun il müdürlüğüne bildirdiğini, müdürlüğün şifaen vermiş olduğu cevapta, bu durumun daha önce de bir kaç kişide meydana geldiğini, kurumun fidanları davalı ...'ten alarak çiftçiye dağıttığını,bu durumdan ...'ün sorumlu olduğunu, bu kişi ile irtibat sağlanarak fidanlarının değiştirileceğini beyan ettiklerini, oysa kendisinin davalı kuruma güvenerek bu işe giriştiğini, ekonomik olarak zarara uğradığını ileri sürerek, maddi zararı olan 16.000,00 TL tazminatın davalılardan tazmin edilmesine ve davalı idareye olan 3.500,00 TL borcunun iptal edilmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalılar, davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, davalı ... ve Su işleri Bakanlığına yönelik davanın reddine, davalı ...'e yönelik davanın kısmen değişik kabulü ile davacının taahhüt ettiği 3.500,00 TL'nin davacı zararı olan 9.826,61 TL'den tenkisi ile bakiye zararı olan 6.326,00 TL'nin davalı ...'den tahsili ile davacıya verilmesine ve davacının davalı ...'e karşı 3.500,00 TL yönelik borcu bulunmadığının tespitine dair verilen hüküm, davalı ...'ün temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 13. Hukuk Dairesinin 28/03/2018 tarihli ve 2015/41746 - 2018/3661 sayılı kararıyla;davacı, eldeki davada, maddi zararı olan 16.000,00 TL tazminatın davalılardan tazmin edilmesine ve davalı idareye olan 3.500,00 TL borcunun iptal edilmesine karar verilmesini istediği, mahkemenin ise, davalı idareye yönelik açılan davanın reddine karar verdiği ve 3.500,00 TL borçtan dolayı davalı ...'e borçlu olunmadığına karar verdiği HUMK 74.md (HMK 26.md) hükmünce hakim tarafların talepleriyle bağlı olup, talep dışına çıkarak karar veremeyeceği gerekçesiyle karar bozulmuştur.

Bozmaya uyan mahkemece; davacının davasının kısmen kabulü ile kısmen reddi ile 5.239,50 TL'nin davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine, davacının davalı idareye karşı 3.500,00 TL borcunun iptali talebine ilişkin davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Kural olarak bozma kararına uyulmakla bozma kararında belirtilen biçimde işlem yapılması yolunda lehine bozma yapılan taraf yararına kazanılmış hak, aynı doğrultuda işlem yapılması yolunda yerel mahkeme için zorunluluk doğar.

Belirtilmelidir ki bir mahkemenin Yargıtay Dairesince verilen bozma kararına uyması sonunda, kendisi için o kararda gösterilen şekilde inceleme ve araştırma yaparak, yine o kararda belirtilen hukuki esaslar gereğince hüküm verme yükümlülüğü doğar. “Usuli kazanılmış hak” olarak tanımlanan bu olgu mahkemeye, hükmüne uyduğu Yargıtay bozma kararında belirtilen çerçevede işlem yapma ve hüküm kurma zorunluluğu getirmektedir (09.05.1960 gün ve 21/9 sayılı Y.İ.B.K.). Bu ilke kamu düzeni ile ilgili olup, Yargıtayca kendiliğinden dikkate alınması gerekir. Hakimin değişmesi dahi açıklanan bu hukuki ilkeye etki yapamaz.

Taraflardan yalnız birinin temyizi halinde hüküm, temyiz edenin aleyhine bozulamayacağı gibi Yargıtay'ın temyiz eden tarafın lehine verdiği bozma kararına uyan yerel mahkeme de temyiz eden tarafın bozulan karara oranla daha aleyhine bir hüküm veremez. Bu yasağa "aleyhe hüküm verme yasağı" denir. Aksi halde usul hükümleri ile hedef tutulan istikrar zedelenir ve mahkeme kararlarına karşı güven sarsılır.

Bu açıklamalar ışığında somut olayda;mahkemece bozma ilamına uyulduktan sonra davacının davasının kısmen kabulü ile kısmen reddi ile 5.239,50 TL'nin davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine, davacının davalı idareye karşı 3.500,00 TL borcunun iptali talebine ilişkin davanın reddine karar verilmiştir.

Bozmadan önce verilen ilk kararda ise davalı idare aleyhine açılan dava reddedilmiştir. Bu kararın davacı tarafından temyiz edilmediği anlaşıldığından davalı idare lehine verilen ret kararı kesinleşmiştir.Hal böyle olunca usuli kazanılmış hak ilkesi gereği davalı idare yönünden davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın davalı ... yararına BOZULMASINA, 6100 sayılı HMK'nin geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nin 440.maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 16/03/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/29786, Karar No: 2013/19817, Tarih: 11.12.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/29786 E.  ,  2013/19817 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır.

Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'ın vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 19.03.1997 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 11.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1972, Karar No: 2018/4493, Tarih: 07.06.2018

**20. Hukuk Dairesi         2018/1972 E.  ,  2018/4493 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada ... .... Sulh Hukuk, ... Sulh Hukuk ve ... Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı Bölge Adliye Mahkemesinin yargı çevresinde kalan mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verildiğinden ve 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince Bölge Adliye Mahkemeleri hukuk dairelerinin görevi yargı çevresi içerisinde bulunan adlî yargı ilk derece hukuk mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, 4721 sayılı TMK'nın 405. maddesi uyarınca vasi atanmasına ilişkindir.

... .... Sulh Hukuk Mahkemesince kısıtlı adayının ... adresinin “.../...” olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

... Sulh Hukuk Mahkemesince ... ilçesinin adli yönden ... Adliyesine bağlı olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

... Sulh Hukuk Mahkemesince kısıtlı adayının “... Mah. G/43 Sk. No:15/3 .../...” adresinde ikamet ettiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.” Aynı Kanunun 19/.... maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

... İlçe Emniyet Amirliğince yapılan araştırmaya göre kısıtlı adayının “Merkezefendi Mah. G/43 Sk. No:15/3 .../...” adresinde ikamet ettiği anlaşıldığından uyuşmazlığın ... .... Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın ... ve .... maddeleri ile 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince ... .... Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 07/06/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1660, Karar No: 2025/798, Tarih: 12.02.2025

**3. Hukuk Dairesi         2024/1660 E.  ,  2025/798 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2020/246 E., 2024/49 K.

Mahkemece bozmaya uyularak verilen karar davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; davalı ile aralarında Etiler Anadolu Otelcilik ve Turizm Meslek Lisesi tasarrufunda bulunan cafe, restaurant ve 2 adet halı sahanın işletilmesi amacıyla 2006 ve 2007 yıllarında kira sözleşmesi düzenlendiğini, kiralananların işletilebilmesi için iyileştirme ve yenileme çalışmaları, tüm elektrik sisteminin yenilenmesi ve modernizasyonu işlemi ile çevre düzenlemesi yaptığını ancak davalı kiraya veren tarafından sözleşmenin feshedilmesiyle kiralananı kullanamadığını, kiralanana yapılan zorunlu ve faydalı masrafların bedellerinin ödenmediğini ileri sürerek; şimdilik 8.000,00 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek faizi ile birlikte davalıdan tahsilini istemiştir.

II. CEVAP

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

III. MAHKEME KARARI

Mahkemenin 12.12.2013 tarihli kararıyla; davalı Etiler Anadolu Otelcilik ve Turizm Meslek Lisesi Okul Aile Birliği Yönetim Kurulu aleyhine davanın kabulüne karar verilmiş; karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

1. Yargıtay (Kapatılan) 6. Hukuk Dairesinin 23.09.2014 tarihli ilamıyla; 09.02.2012 tarihli ve 28199 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren Milli Eğitim Bakanlığı Okul-Aile Birliği Yönetmeliği’nin 5. maddesi gereğince okul aile birliğinin tüzel kişiliği ve taraf ehliyeti bulunmadığı, Yönetmelik hükümleri gereğince, okul aile birliğine özel hukuk alanında hukuki işlem yapma yetkisi verildiği, bu durumda davanın Milli Eğitim Bakanlığına açıldığının kabulü gerektiği, davanın Bakanlığa yöneltilerek dava dilekçesinin tebliğ edilmesi, taraf teşkili sağlandıktan sonra işin esasının incelenmesi gerektiğinden bahisle, karar bozulmuştur.

2.Bozmaya uyan Mahkemece verilen 02.07.2015 tarihli kararla; davanın kabulüne karar verilmiş; karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

2.Bozmaya uyan Mahkemece verilen 02.07.2015 tarihli kararla; davanın kabulüne karar verilmiş; karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

3.Yargıtay (Kapatılan) 6. Hukuk Dairesinin 03.03.2016 tarihli ilamıyla; tarafların sair temyiz itirazları reddedilerek, davada dayanılan ve hükme esas alınan 01.12.2006 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli kira sözleşmesinin kiralanan cafe, restaurant ve 2 adet halı sahanın işletilmesi amacı ile yapıldığı, kiralananın 2008 yılı içinde tahliye edildiği, sözleşmenin birinci maddesine göre; davacının faydalı ve zorunlu masrafları isteyebileceği, faydalı ve zorunlu masrafları ispat yükümlülüğü üzerinde olan davacı kiracının dayandığı deliller ibraz ettirilerek tüm deliller toplandıktan sonra hangi faydalı ve zorunlu masrafların davacı tarafından yapıldığının tespiti için keşif yapılarak yapılan masrafların, imalat tarihi itibarı ile yıpranma payı düşülmüş değerinin Yargıtay denetimine elverişli bir şekilde belirlenerek sonucuna göre karar verilmesi, ayrıca davalı Milli Eğitim Bakanlığı harçtan muaf olmasına rağmen harçtan sorumlu tutulmasının hatalı olduğu gerekçesiyle karar bozulmuştur.

4. Bozmaya uyan Mahkemece verilen 20.06.2019 tarihli kararla; davanın kabulü ile 193.500,00 TL'nin 10.03.2011 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş; karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

5. Dairece verilen 15.01.2020 tarihli ilamla; davalının sair temyiz itirazları reddedilerek, bozma kararına uyulduğu halde gereklerinin yerine getirilmediği, faydalı ve zorunlu imalatların imalat tarihi itibarı ile yıpranma payı düşülmüş değerlerinin hesaplanması gerektiği, karara dayanak yapılan bilirkişi raporunun bozma öncesi bilirkişi raporuna atıf yaptığı, atıf yapılan bilirkişi raporunda faydalı ve zorunlu masrafların keşifin yapıldığı 26.04.2012 tarihi itibariyle değerinin hesaplandığı, Mahkemece; yeniden bilirkişi aracılığıyla davacı kiracı tarafından yapıldığı tespit edilen zorunlu ve faydalı masrafların kanıtlandığında kanıtlanan imalat tarihi, kanıtlanamadığında ise bu masrafların kiralananın başında yapıldığının kabulü ile bu tarih imalat tarihi kabul edilerek değerleri belirlenip davacı kiracının kiralananı kullanım süresi ile orantılı olarak bu değerden yıpranma payı düşülmesi suretiyle talep edilebilecek miktar belirlenerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiği, davalı Milli Eğitim Bakanlığı harçtan muaf olmasına rağmen harçtan sorumlu tutulmasının doğru olmadığı belirtilmesine rağmen, bu defa yargılama harç ve giderlerinin davada taraf sıfatı olmayan Okul Aile Birliğinden tahsiline karar verilmesinin hatalı olduğu gerekçesiyle karar bozulmuştur.