muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/29, Karar No: 2021/896, Tarih: 01.07.2021

34. Olay ve dava tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 132 sayılı TSE Kuruluş Kanunu’nun 14. maddesi; “Türk Standartları Enstitüsünün toplanma esas ve usulleri, yönetimi, denetlenmesi, organlarının kuruluş, görev, yetki ve çalışma usulleri ile organ ve üyelerinin görev süreleri, bütçelerinin düzenlenmesi, gelirlerinin toplanması ve sarf şekilleri ile bu kanunun uygulanmasını ilgilendiren sair konular ... Yönetim Kurulunca kabul edilecek yönetmeliklerde belirtilir.” hükmünü haizdir. Bu kapsamda olay ve dava tarihi itibariyle davacı Enstitü’nün yönetim kurulu tarafından çıkartılan TSE Ürün Belgelendirme Yönergesi’nin “TSE Marka/Markalarının Sözleşme Akdedilmeksizin Kullanılması” başlıklı 10.5 maddesi; “TSE marka/markalarını sözleşme akdetmeksizin kullanan ya da sözleşmesi herhangi bir nedenle sona erdiği halde TSE marka/markalarını ve/veya belgelerini kullananlar aleyhine; sözleşme akdetmeyerek Enstitü’yü zarara sokmaları sebebiyle Ürün Belgelendirme Merkezi tarafından tüm ilgili dokümanlar Hukuk Müşavirliği’ne bildirilir. Hukuk Müşavirliği’nce ürünle ilgili bir yıllık emsal belge kullanma tavan ücreti tutarının iki katından az olmamak üzere maddi tazminat, kamuoyunu yanıltmak ve haksız rekabete sebep olmak yoluyla Enstitü’yü kamu ve tüketici nezdinde güven kaybına uğratmaktan dolayı talep edilen maddi tazminatın beş katından az olmamak üzere de ek (manevi) tazminat talebi ile hukuki işlemler başlatılır.” şeklinde düzenleme içermektedir.

35. 132 sayılı TSE Kuruluş Kanunu’nun 14. maddesinin yönetim kuruluna verdiği yetkiyle çıkarılan TSE Ürün Belgelendirme Yönergesi, hem Kanun’un ilgili maddesi hem de Yönerge’nin maddeleri gözetildiğinde Enstitü’nün kendi iç ilişkisine yönelik düzenleme niteliğindedir. Bu kapsamda TSE Ürün Belgelendirme Yönergesi’nin 10.5 maddesi, Enstitü’nün kendi bünyesinde yer alan Hukuk Müşavirliği’ne markaya tecavüz hâlinde talep edilecek maddi ve manevi tazminatın nasıl belirleneceğini gösteren talimatı içermektedir. Bu itibarla TSE Ürün Belgelendirme Yönergesi’nin 10.5 maddesinde yer alan maddi ve manevi tazminatı belirleme yönteminin mahkemeyi bağlaması söz konusu olamaz.

36. Bununla birlikte yukarıda da bahsedildiği üzere TSE markasının garanti markası niteliği bulunduğu ve bu hususun başlı başına bir çekim gücü olduğu, ayrıca TSE markasının kullanılmasının ürünün satışında ekonomik bakımdan önemli bir katkısının bulunduğu hususları gözetildiğinde 556 sayılı KHK’nin 66/2 maddesi gereğince belirlenen tazminatın aynı KHK’nin 66/3 ve 67. maddeleri gereğince artırılması gerekmektedir. Bu itibarla mahkemece, özellikle TSE garanti markasının izinsiz kullanılmasının, ürünün (mal veya hizmet) sağlık ve kalite açısından Türk Standartlarına uygun olduğu noktasında tüketiciyi yanıltma kastı içerdiği hususu da gözetilerek 556 sayılı KHK’nin 66/2 maddesi gereğince belirlenen tazminatın, genel hüküm niteliğindeki TMK’nin 4. maddesi ile TBK’nin 51. maddesinin çizdiği sınırlar dahilinde artırılması hakkaniyete uygun olacaktır.

37. O hâlde direnme kararının yukarıda açıklanan değişik gerekçe ve nedenlerden dolayı bozulması gerekmektedir.

IV. SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

Davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının yukarıda açıklanan değişik gerekçe ve nedenlerden dolayı 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun Geçici 3. maddesi atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 429. maddesi gereğince BOZULMASINA,

İstek hâlinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine,

Aynı Kanun’un 440-III/1 maddesi gereğince miktar itibariyle karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 01.07.2021 tarihinde oy birliği ile kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/32065, Karar No: 2013/20306, Tarih: 11.09.2013

**2. Ceza Dairesi         2011/32065 E.  ,  2013/20306 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2010/24910

MAHKEMESİ : İnegöl 1. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 08/06/2009

NUMARASI : 2008/612 (E) ve 2009/262 (K)

SUÇ : Kamu görevlisine görevinden dolayı hakaret

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1) Tanık A.. K..'ın aşamalarda değişmeyen beyanına göre sanığın hakareti üzerine katılanın da hakaret ettiği gözetilmek suretiyle sanığın, köy muhtarı olan katılanın tapulu arazisine ev yapmasını şahsi nedenlerle engellediğine ilişkin savunması ve tanık Y. E.'ın da sanığı doğrular mahiyette beyanı karşısında, öncelikle belediyeden sanığın söz konusu arazisine ev yapımı için bir engel bulunup bulunmadığı, bu konuda sanığa izin verilip verilmediği sorulup, katılanın sanığın inşaatını geçerli bir neden olmaksızın engellediğinin anlaşılması halinde sanık hakkında TCK'nun 129. maddesinin uygulanma koşullarının oluşup oluşmadığının karar yerinde tartışılması gerektiği gözetilmeden eksik değerlendirme ve araştırma ile hüküm kurulması,

Kabule göre de;

2) Ceza yasasında, hapis cezası ile adli para cezasının seçenekli yaptırım olarak öngörüldüğü durumlarda mahkemece, öncelikle hapis ya da adli para cezasının neden seçildiğine ilişkin yasal ve yeterli gerekçe gösterilmeli, daha sonra ise alt ve üst sınırları arasında yasal ve yeterli gerekçe gösterilerek temel ceza belirlenmelidir.

Somut olayda sanığa yüklenen suç kamu görevlisine karşı görevinden dolayı hakaret suçu olup, hakaret suçunun düzenlendiği 5237 sayılı TCK .nun 125/1 maddesinde hapis ve adli para cezası olarak öngörülen seçenekli yaptırım, aynı maddenin 3-a fıkrasında yer alan görevliye hakaret suçunu da kapsadığından, kamu görevlisine karşı hakaret suçundan, seçenekli yaptırımlardan neden hapis ya da adli para cezasına hükmedildiğinin yasal ve yeterli gerekçesi gösterilip, daha sonra hükmedilen hapis ya da adli para cezasının alt ve üst sınırı arasında temel cezanın belirlenmesinde yasal ve yeterli gerekçe gösterilmesi gerekirken, yalnızca hapis cezasının alt ve üst sınırları arasında temel cezanın belirlenmesine ilişkin gerekçe gösterilmesi,

3)Hükümden önce 08/02/2008 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanunun 562. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK.nun 231. maddesi uyarınca ve bu maddenin 6. fıkrasına 25/07/2010 tarihinde yürürlüğe giren 6008 sayılı Kanunun 7. maddesi ile eklenen cümle de gözetilerek; sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilip verilmeyeceğinin değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 11.09.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/5561, Karar No: 2020/11637, Tarih: 23.12.2020

**5. Hukuk Dairesi         2020/5561 E.  ,  2020/11637 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi ... Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10.maddesine dayanan Kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin ilk derece mahkemesinin kararına karşı davacı idare vekilinin istinaf başvurusu üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesinin 5. Hukuk Dairesinin istinaf isteminin esastan reddine dair kararı ile birlikte ... 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2016/479 E. - 2018/558 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10.maddesine dayanan Kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, davacı vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesince esastan reddine karar verilmiş olup; hüküm, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Aşağıda açıklanan gerekçelerle ... Bölge Adliye Mahkemesi 39. Hukuk Dairesinin istinaf başvurusunun esastan ret kararı kaldırıldıktan sonra ... 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2016/479 E.-2018/558 K. sayılı kararının incelenmesinde,

Dosya içindeki bilgi ve belgelere ve kararın dayandığı gerekçeye göre; arsa niteliğindeki ... Mahallesi ... ada ... parsel sayılı taşınmaz sayılı taşınmaza 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesi uyarınca emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde yöntem itibari ile bir isabetsizlik görülmemiştir.Ancak;

Kamulaştırma Kanunu'nun kıymet takdir esaslarını belirten 11. maddesinin 1. fıkrasının arsalara ilişkin (g) bendi uyarınca, arsaların bedelinin değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre hesaplanması zorunludur.

Bu itibarla, emsal satışların değerlendirme tarihindeki karşılıklarının fiyat artış endekslerinin uygulanması suretiyle tespiti, bundan sonra emsal ile dava konusu taşınmazın eksik ve üstün yönlerinin neler olduğu ve oranları açıklanmak suretiyle değer biçilmesi gerekir.

Bu itibarla, emsal satışların değerlendirme tarihindeki karşılıklarının fiyat artış endekslerinin uygulanması suretiyle tespiti, bundan sonra emsal ile dava konusu taşınmazın eksik ve üstün yönlerinin neler olduğu ve oranları açıklanmak suretiyle değer biçilmesi gerekir.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, emsal taşınmazların belirlenen değerlerinin ortalamasına göre bedel belirlenmesi doğru olmadığı gibi,emsal taşınmazların satışlarına ilişkin akit tabloları Tapu Müdürlüğünden istenilip dava konusu taşınmazın ve emsal alınan taşınmazların dava tarihi olan 2016 yılı itibariyle Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından re'sen belirlenen emlak vergisine esas olan m² değerleri ilgili Belediye Başkanlığı Emlak Müdürlüğünden; dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi itibariyle, hükme esas alınan bilirkişi raporunda somut emsal kabul edilen taşınmazların ise bilirkişilerce değerlendirmeye esas alınan satış tarihi itibariyle fiili imar uygulaması sonucu oluşan imar parselleri mi, yoksa imar planına dahil olmakla birlikte olduğu gibi bırakılan kadastro parselleri mi oldukları ilgili Belediye İmar Müdürlüğü ile Tapu Müdürlüğünden ayrı ayrı sorulup, alınacak cevaplara göre bilirkişi kurulu raporu denetlenmeden eksik inceleme ile hüküm kurulması doğru değildir.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru olmadığı gibi;

Doğru olmadığı gibi;

Anayasa Mahkemesinin 27/11/2020 gün 31317 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 16/07/2020 tarih 2018/104 Esas, 2020/39 Karar sayılı kararı ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 7139 sayılı Kanunla Değişik 10. maddesinin 8. fıkrasının dördüncü cümlesinin; “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit edilen bedelden az olması durumunda hâkim tarafından tespit edilen bedel, fazla olması durumunda idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedel, peşin ve nakit olarak hak sahibi adına, kalanı ise bedele ilişkin kararın kesinleşmesine kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmak ve kesinleşen karara göre hak sahibine verilmek üzere” bölümü ile yedinci cümlesinde yer alan “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedelden fazla olması halinde fazla olan tutarın bloke edildiğine” ibaresinin Anayasa’ya aykırı olduğu ve iptal edildiği nazara alınarak hüküm kurulması gerektiğinden,

Hükmün yukarıda açıklanan gerekçelerle davacı idare vekilinin temyiz isteminin kabulü ile BOZULMASINA, HMK’nun 373/1. maddesi uyarınca kararın bir örneğinin ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi'ne GÖNDERİLMESİNE, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 23/12/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3407, Karar No: 2017/3448, Tarih: 26.04.2017

**14. Hukuk Dairesi         2015/3407 E.  ,  2017/3448 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 18.12.2013 gününde verilen dilekçe ile meraya elatmanın önlenmesi talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 28.03.2014 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı Hazine vekili, davalının 13 parsel sayılı taşınmaza 414,85m2 tecavüzü bulunduğunu ileri sürerek el atmasını önlenmesini ve ağaçların kalini istemiştir.

Davacı, tecavüzünün bulunmadığını, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hükmü davacı vekili temyiz etmiştir

Mahkemece mahallinde yapılan keşif sonucu alınan fen bilirkişi raporunda davalının 13 parsel sayılı taşınmaza 414,85m2 tecavüzü bulunduğu, traktörün girebildiği kısımların sürülü olduğu, herhangi bir ağacın bulunmadığı belirtilmiştir. Yine davacı tarafından davadan önce tutulan tespit tutanakları, Kaymakamlık tarafından verilen men kararı dosya içinde bulunmaktadır.

Mahallinde yapılan keşif sonucu alınan bilirkişi raporu, önceki tespit tutanakları, idari men kararı ile varılan sonuç çelişkili olduğundan dava konusu yeri davalının sürüp sürmediği, diğer bir ifadeyle dava konusu alana davalı tarafından el atılıp atılmadığının kuşkuya yer bırakmayacak biçimde belirlenmesi için mahalli bilirkişi ve taraf tanıkları ile mahallinde keşif yapılmalı, keşfi izlemeye uygun uzman bilirkişi raporları alınmalı ve sonucuna göre bir karar verilmelidir. Taşınmaz üzerinde ağaç bulunmadığından söz edilerek davalının müdahalesinin olmadığı şeklindeki gerekçe ve eksik inceleme, araştırmayla davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda yazılı nedenlerle hükmün BOZULMASINA, istek halinde temyiz harcının yatırana iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere,

26.4.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2681, Karar No: 2024/3175, Tarih: 25.03.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/2681 E.  ,  2024/3175 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2023/596 E., 2023/666 K....

KARAR : Kısmen Kabul

Taraflar arasında görülen hizmet tespiti davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Mahkeme kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Mahkeme kararı davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacının 15.10.1990 ile 11.10.2013 tarihleri arasında davalı işyerinde geçen ve Kuruma bildirilmeyen çalışmalarının tespitini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde; davanın reddini istemiştir.

Davalı işveren cevap dilekçesinde; davalının vefat eden annesinin, 2001-2002 yıllarından itibaren davacı ve ailesinin davalıya ait evin bahçesinde bulunan müştemilatta kalmasına izin verdiğini, davacının hizmet akdine tabi çalışması olmadığını davanın reddini savunmuştur.

III. MAHKEME KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 19.11.2015 tarihli ve 2013/987 Esas, 2015/315 Karar sayılı kararıyla davanın kısmen kabulü ile, davacının 01.01.2007 tarihinden itibaren davalı yanında çalıştığının tespitine, bu tarihten öncesine ait süre yönünden davanın hak düşürücü süre nedeniyle reddine karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. İlk Bozma Kararı

1. İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

2. 21.Hukuk Dairesinin 29.05.2017 tarih ve 2016/2681 Esas, 2017/4523 Karar sayılı kararında; davacının çalışmasının kesintisiz olması halinde 01.01.2007 tarihinden önceki çalışma yönünden hak düşürücü sürenin dolmayacağı da göz önüne alınarak, emniyet, Sosyal Güvenlik Kurumu, zabıta, muhtarlık marifetiyle işyerine o tarihte komşu olan diğer işyerlerinde ve çevre evlerde uyuşmazlık konusu dönemde çalıştığı tespit edilen kayıtlı komşu işyeri çalışanları; yoksa sahipleri re'sen araştırılıp tespit edilerek çalışmanın niteliği, süresi, gerçek bir çalışma olup olmadığı yönünde beyanlarını almak ve çalışma olgusunu somut ve inandırıcı bilgilere dayalı şekilde ortaya koyduktan sonra sonucuna göre karar vermek gereğine işaret edilerek karar bozulmuştur.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin 12.07.2018 tarih ve 2017/288 Esas 2018/354 Karar sayılı kararı ile davanın kabulüne, davacının askerlik süresi olan 29.08.1992 -21.12.1993 dönemi hariç olmak üzere 15.10.1990 ile 11.10.2013 tarihleri arasında davalıya ait işyerinde hizmet akdiyle kesintisiz olarak çalıştığının tespitine karar verilmiştir.

C. 2'nci Bozma Kararı

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin 12.07.2018 tarih ve 2017/288 Esas 2018/354 Karar sayılı kararı ile davanın kabulüne, davacının askerlik süresi olan 29.08.1992 -21.12.1993 dönemi hariç olmak üzere 15.10.1990 ile 11.10.2013 tarihleri arasında davalıya ait işyerinde hizmet akdiyle kesintisiz olarak çalıştığının tespitine karar verilmiştir.

C. 2'nci Bozma Kararı

1. İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

2. 21.Hukuk Dairesinin 21.10.2019 tarih ve 2018/5361 Esas, 2019/6343 Karar sayılı kararında; "davacının 2006 sonrasında davalı işveren nezdinde geçen hizmeti banka kayıtları ve diğer yazılı belgelerle ispatlanmışsa da, 2006 öncesine ilişkin çalışma iddiası bakımından bu kadar uzun süreyi kapsayan hizmet tespiti istemi hakkında yöntemince araştırma yapılmadan sadece tanık beyanlarına dayanılarak karar verilmesinin doğru bulunmadığı; nüfus müdürlüğünden ve muhtarlıktan davacının ikametgah kaydı araştırılarak, davacının Mahkemece kabul edilen 15.10.1990-11.10.2013 tarih aralığında hangi adreslerde kayıtlı olduğunu sormak, PTT’den bu dönemde davacının davalıya ait adreste davalı adına tebligat alıp almadığını sormak, davacının çocuklarının okullarına tespiti istenen dönemde bildirilen adresini araştırmak, 01.01.2006 öncesine ilişkin banka kayıtlarını araştırmak, öncesinde davalı tarafından davacı hesabına yapılan ödeme olup olmadığını sormak, davacının davalı yanında çalışmasının kesintisiz olup olmadığını belirlemek,çalışma olgusunu somut ve inandırıcı bilgilere dayalı şekilde ortaya koyduktan sonra sonucuna göre karar vermek gerektiği" belirtilerek karar bozulmuştur.

D. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin 09.11.2022 tarihli 2019/438 E., 2022/459 K. kararı ile, davacının 2004 yılı içerisinde ikametini Adalar ilçesine aldırması, banka kayıtları, komşu tanıkların beyanları, okul kayıtları doğrultusunda davanın kısmen kabulüne, 05.01.2004-11.10.2013 tarihleri arasında asgari ücretle çalıştığının tespitine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiştir.

E. 3'üncü Bozma Kararı

1. İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

E. 3'üncü Bozma Kararı

1. İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairece; " bozma öncesi ve sonrası toplanan deliller birlikte değerlendirildiğinde, her ne kadar Büyükada Maden Mahallesi Muhtarlığının 06.01.2020 tarihli yazısında davacının, İstanbul Adalar Büyükada Maden Mahallesinde dört kişilik ailesi ile birlikte Van Erciş Karlıkaya köyünden 05.07.2004 tarihli nakili ile kayıt yaptırdığı bildirilmişse de, davacının nüfus kayıtlarına göre, 24.06.1996 doğumlu ilk çocuğun ve 1998 doğumlu ikinci çocuğunun doğum yerinin Adalar olduğu, çocukların okul kayıtları incelendiğinde Adalar ilkokulunda eğitim gördükleri, komşu işyeri tanığı olarak Mahkemece resen tespit edilen ve dinlenen tanıkların beyanları ile hizmet cetveli ve ikamet kayıtlarından davalı işyerine komşu olduğu anlaşılan davacı tanıklarının beyanlarında, mahkemenin kabulünde olan dönem öncesindeki çalışma iddiasının da doğrulandığı, nitekim hizmet cetvelinde 01.09.1995 tarihinden itibaren komşu işyeri adresinde kayıtlı bulunan ...'in beyanında kendisi işe başladığında davacının burada çalışmakta olduğunu ifade ettiği yine aynı şekilde tanık ...'in davacının çalışma iddiasını doğruladığı dikkate alınarak, dosya içinde komşu işyeri tanıklarının çalışma kayıtları ile doğrulanabilen tarihten itibaren davanın kabulüne karar vermek gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir." gerekçesiyle karar bozulmuştur.

F. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kısmen kabulüne, davacının 15.10.1990-28.08.1992 ve 22.12.1993-11.10.2013 arası asgari ücretle çalıştığının tespitine, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı ... vekili, davacının sürekli olarak çalıştığını ileri sürdüğü taşınmazın senenin 4-5 ayı boyunca yazlık olarak kullanılan bir ev olduğunu, iş yeri vasfı taşımadığını, davalının annesinin vefatından evvel bahçede yaptığı küçük işler için masraflar ve verilen emek karşılığı belli dönemler bahşiş olarak ödeme yaptığını, davacının evin müştemilatında halen fuzuli şagil olduğunu, kış ve bahar aylarında geçimini başka işlerle sağladığını belirterek kararın bozulmasını istemiştir.

Davalı Kurum vekili, davanın kamu düzenine ilişkin olup tanık beyanlarına dayalı karar verilmesinin kabul edilemeyeceğini belirterek temyiz etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk