muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/16969, Karar No: 2013/15246, Tarih: 09.10.2013

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir.Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanığın resmi nikahlı evli iken, vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 25.06.2003 tarihinde muvazaalı olarak boşandığı, ancak boşandığı eşiyle aynı evde birlikte yaşamaya devam ettiği, 06.04.2010 tarihinde boşandığı eşiyle yeniden evlenerek çeyiz yardımı talebinde bulunduğu böylece haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdığı iddia edilmiş ise de, hukuken geçerli bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanunun 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanığın eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu, bu nedenle dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 09.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/17443, Karar No: 2023/8113, Tarih: 29.11.2023

**2. Ceza Dairesi         2023/17443 E.  ,  2023/8113 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SAYISI : 2016/102 E., 2016/395 K.

ŞİKÂYETÇİ : ...

SUÇA SÜRÜKLENEN

ÇOCUKLAR : ..., ...

SUÇLAR : Hırsızlık, mala zarar verme, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEMYİZ EDENLER : Suça sürüklünün çocuk ... müdafii ile suça sürüklenen

çocuk ...

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret, onama

Suça sürüklenen çocuklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

A) Suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

Yüzüne karşı 31.05.2016 tarihinde verilen hükmü 1412 sayılı Kanun'un 310/1. maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süre geçtikten sonra 09.01.2023 tarihinde temyiz eden suça sürüklenen çocuğun süresinde olmayan temyiz isteminin aynı Kanun'un 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

B) Suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre temyiz nedenleri yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 29.11.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/15758, Karar No: 2020/3965, Tarih: 09.03.2020

**9. Hukuk Dairesi         2017/15758 E.  ,  2020/3965 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, süresi içinde davacı ve T.C. ... vekillerince temyiz edilmiş ise de; duruşma gününün taraflara tebliği için posta pulu bulunmadığından duruşma isteğinin reddine ve incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi. gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı haksız çıkarıldığını ileri sürerek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla mesai, genet tatil ve yıllık izin alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

B) Davalılar Cevabının Özeti:

Davalılar, davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti ve Yargılama Süreci:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak kıdem tazminatı talebi hakkında ödeme nedeniyle talep konusuz kaldığından karar verilmesine yer olmadığına, fazla mesai ve genel tatil taleplerinin reddine, sair taleplerin kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı ve davalı T.C. İlkadım Belediyesi Başkanlığı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı Belediyenin tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasında fazla mesai ve ulusal bayram genel tatil alacağı ihtilaflıdır.

İşçinin imzasını içermeyen bordrolarda fazla çalışma ve genel tatil tahakkuku yer aldığında ve tahakkukta yer alan miktarların karşılığı banka hesabına ödendiğinde, tahakkuku aşan fazla çalışmalar her türlü delille ispatlanabilir. Tahakkuku aşan fazla çalışma hesaplandığında, bordrolarda yer alan ödeme tutarları taktiri indirim yapıldıktan sonra mahsup edilmelidir.

Somut uyuşmazlıkta; dosyaya sunulan bordrolar imzasız olduğundan aynı işyerinde çalışıp hizmet sürelerine göre tüm çalışmayı gördüğü anlaşılan davacı tanıkları Şeref ve Ersin'in işyerinde kış aylarında 08.00-18.00, yaz aylarında ise 09.00-19.00 saatleri arasında haftada 6 gün çalışma olduğu ve nöbete denk geldiğinde ulusal bayram ve genel tatil günleri çalışıldığına yönelik beyanlarına göre haftalık 9 saat fazla mesai ile nöbet çizelgeleri ve sair delillere göre ulusal bayram ve genel tatil alacağı hesaplanıp takdir indirimi yapıldıktan sonra ödenen miktarlar mahsup edilerek her iki alacağın da kabulü gerekirken bu taleplerin yerinde olmayan gerekçelerle reddi hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 09.03.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8745, Karar No: 2015/938, Tarih: 19.01.2015

**3. Hukuk Dairesi         2014/8745 E.  ,  2015/938 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : SİMAV SULH HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 20/11/2012

NUMARASI : 2010/1209-2012/984

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı dilekçesinde; ölü kardeşi Fahrettin'in 3661 parsel sayılı taşınmazda paydaş olduğunu, bu nedenle kardeşine ait payı eşi olan davalıdan 2006 yılında satın aldığını, ancak satım bedeli olan 4.000 TL yi almasına rağmen davalının satıma konu payı kendisine devretmeye yanaşmadığını ileri sürerek; satım bedeli olarak ödediği 4.000 TL nin faiziyle birlikte davalıdan tahsillini talep etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının, müvekkiline para verdiğini ispatlaması gerektiğini savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; dava konusunun maddi olaya ilişkin olduğu, bu nedenle dinlenen tanık beyanları ile davacının payını devretmesi karşılığında davalıya 4.000 TL ödediğinin ispatlandığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, davacı ile kardeşinin eşi olan davalı arasında sözlü olarak yapıldığı ileri sürülen harici satım sözleşmesi nedeniyle ödenilen satım bedelinin iadesi istemine ilişkindir

Davada ileri sürülen satım sözleşmesi, bir hakkın devri amacıyla yapılan hukuki işlem (muamele) olup, sözleşme gereğince ödendiği ileri sürülen miktar HUMK. nun 288. maddesindeki sınırı geçtiğinden, senetle ispat olunması gerekir.

Bu durumda, mahkemece; iddiasını senetle ispat edemeyen davacı tarafın dava dilekçesinde “sair deliller” demek suretiyle yemin deliline dayanmış olduğu gözetilerek, davacı tarafa, davalıya yemin teklif etme hakkının bulunduğunun hatırlatılması ve ortaya çıkacak sonuca göre uyuşmazlığın esası hakkında hüküm tesis edilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile davanın kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz olup bu nedenlerle yerinde olan temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün HUMK. nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 19.01.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/6415, Karar No: 2023/9292, Tarih: 05.10.2023

**10. Hukuk Dairesi         2022/6415 E.  ,  2023/9292 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2019/2378 E., 2022/281 K.

4- ... 5- ... vekilleri Avukat ...

DAVA TARİHİ : 27.05.2016

KARAR : Red

İLK DERECE MAHKEMESİ : Mardin 1. Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

SAYISI : 2016/645 E., 2019/161 K.

Taraflar arasındaki maddi ve manevi tazminat istemli davadan dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabulüne dair karar verilmiştir.

Kararın davacılar ve davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davalı vekilinin istinaf başvurusunun kabulüyle, kararın kaldırılarak davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davacılar vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlenildikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I.DAVA

Davacılar vekili dava dilekçesinde özetle; müvekkillerin iş kazası neticesi vefat eden ...'ın desteğinden yoksun kaldıklarını, yine müvekkillerin genç yaşta babasız/eşsiz kalması ve bunun müvekkillerin psikolojisini olumsuz yönde etkilemesi, tüm bunlarla da sınırlı kalmayıp kazanın bu kadar beklenmedik zamanda ve acı biçimde gerçekleşmiş olması ve bu sebeplerle de ağır ekonomik sıkıntılar yaşadıklarını belirterek maddi ve manevi tazminat talebinde bulunmuştur.

II.CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III.İLK DERECE MAHKEME KARARI

İlk Derece Mahkemesi kararında özetle; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV.İSTİNAF

A.İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar ve davalı vekili istinaf yoluna başvurmuştur.

B.İstinaf Sebepleri:

II.CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III.İLK DERECE MAHKEME KARARI

İlk Derece Mahkemesi kararında özetle; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV.İSTİNAF

A.İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar ve davalı vekili istinaf yoluna başvurmuştur.

B.İstinaf Sebepleri:

1.Davacılar vekili istinaf dilekçesi ile özetle; mahkeme kararının hukuka aykırı olduğunu dava dilekçesinde ve bilirkişi raporuna itiraz dilekçesinde “Bu iş için gerekli koruyucu tedbirler alınmalı ve gerekirse çalışanını görev yerine ulaştırmak üzere şoför görevlendirmek durumunda olan davalı ..., bunun yerine mesaiden çıkan ve çok yorgun olan müvekkili gece geç saatte şehir dışı iş için görevlendirmiş ve şoför de tayin etmemiştir.” denilmişse de; ne bilirkişinin ne de mahkemenin bu beyanlarını dikkate almaksızın eksik inceleme sonucu maddi tazminat talebini reddettiğini, Yargıtay 21. Hukuk Dairesi 10.03.1998 tarih 1998/249 Esas ve 1998/1663 Karar numaralı kararında ve diğer bir çok Yargıtay içtihadında belirtildiği üzere; müteveffanın şoförlük mesleğindeki bilgi ve deneyimi öncelikle belirlenmeli ve işveren ile yapılan iş akdinde görev nedeniyle belli mahallere gönderildiğinde ulaşımın kimin tarafından ve nasıl sağlanacağının ortaya konulması ve sorumluluğun bu olgular ışığında tespiti gerektiğini, bu nedenle anılan yerel mahkeme kararının hukuka aykırı olduğunu, 22/01/2019 tarihli kusur raporunda müvekkillerinin vefat eden desteği ...'ın asli ve tam kusurlu olduğu, davalı ... Belediyesinin ise kusurunun bulunmadığının belirlendiğini, raporun hatalı olduğu yahut eksik incelemeye dayalı olduğu açıkken işbu rapora itirazları dikkate dahi alınmaksızın maddi tazminat yönünden davanın reddedildiğini oysa raporun "İrdeleme" bölümünde, "vefat eden ...'ın asli görevi Teknisyen-Atelye Ustabaşılık olup; bu görevi yerine getirmek üzere görev yerine gitmekte olduğu esnada kaza meydana gelmiştir" şeklinde irdeleme yapılmış olmasına rağmen; davalı ... Belediyesinin asıl işi farklı olan ve araç kullanma konusunda uzman olmayan herhangi bir çalışandan gece geç vakitte ve yağışlı havada araç kullanarak olay yerine gitmesinin beklenmemesi gerektiğinden bahsedilmediğini, bu hususun üstünde durulmadığını, bu iş için gerekli koruyucu tedbirler alınmalı ve gerekirse çalışanını görev yerine ulaştırmak üzere şoför görevlendirmek durumunda olan davalı Belediyenin, bunun yerine mesaiden çıkan ve çok yorgun olan müvekkiline gece geç saatte şehir dışı iş için görevlendirdiğini ve şoför de tayin etmediğini hal böyle iken; davalının tam kusursuz kabul edildiği raporu ve kararı kabul etmediklerini belirterek mahkeme kararının kaldırılmasını talep etmiştir.

2.Davalı vekili istinaf dilekçesi ile özetle; davaya esas kazanın meydana gelmesinde tüm kusur ve sorumluluğun müteveffa ve Karayolları Genel Müdürlüğüne ait olduğu, Mardin Büyükşehir Belediye Başkanlığının herhangi kusur ve sorumluluğunun bulunmadığının açık olduğunu mahkeme kararının kaldırılması ve davanın müvekkili idare açısından husumet yönü ile reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C.Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile 1-Davacılar vekilinin istinaf başvurusunun HMK'nın 353/1-b-1 maddesi gereğince esastan reddine, 2-Davalı vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile HMK'nın 353/1-b-2. maddesi gereğince İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, davacıların maddi ve manevi tazminat taleplerinin ayrı ayrı reddine dair karar verilmiştir.

V.TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, süresi içinde davacılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacılar vekili özetle; yetersiz ve eksik incelemeyle alınmış bilirkişi raporunu kararına esas alan ikinci derece mahkemesi kararının bozulmasının gerektiği gerekçesiyle temyiz talebinde bulunmuştur.

C.Gerekçe

1.Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

2.İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanun'un 417 nci maddesi, 5510 sayılı Kanunun 13, 16 ve 20 nci maddeleri ile 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu 4 üncü maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacılar vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle,

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenlere yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

05.10.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3682, Karar No: 2015/11508, Tarih: 19.11.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/3682 E.  ,  2015/11508 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bandırma Aile Mahkemesi

TARİHİ : 04/03/2015

NUMARASI : 2015/137-2015/105

Çocuk mallarının korunmasına ilişkin olarak açılan davada Gönen Asliye Hukuk Mahkemesi (Aile Mahkemesi sıfatıyla) ile Bandırma Aile Mahkemesince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, Türk Medenî Kanununun 352 ve devamı maddeleri uyarınca açılan çocuk mallarının korunması istemine ilişkindir.

Gönen Asliye Hukuk Mahkemesince (Aile Mahkemesi sıfatıyla), veli Ş. U.'nin nüfus kayıtları ve kolluk araştırmasına göre “P. Mah. 59 Sok. NO:6 Bandırma” adresinde ikamet ettiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Bandırma Aile Mahkemesince ise, tarafların yetki itirazında bulunmadığı gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 21. maddesine göre velayet altında bulunan çocuğun yerleşim yeri ana ve babanın ortak yerleşim yeri olduğu gibi Türk Medenî Kanununun Velayet, Vesayet ve Miras Hükümlerinin Uygulanmasına İlişkin Tüzüğün 4. maddesi uyarınca sağ kalan veya velayet kendisine verilen eşin yerleşim yeri mahkemesi yetkilidir.

Somut olayda mallarının korunması istenen çocuk D.. D..'nın anne ve babasının boşanması nedeniyle, velayeti kullanan anne Şenay Uzdilli'nin yerleşim yeri mahkemesinin yetkili olacağı hususu kuşkusuzdur.

Dosya kapsamından, veli Ş. U.'nin nüfus kayıtları ve 20.11.2014 tarihli kolluk araştırmasına göre, "P. Mah. 59. Sok. NO:6 Bandırma/BALIKESİR" adresinde ikamet ettiğinin belirtildiği anlaşılmıştır. Bu durumda, uyuşmazlığın Bandırma Aile Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince Bandırma Aile Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 19/11/2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12055, Karar No: 2014/11540, Tarih: 12.06.2014

**11. Ceza Dairesi         2014/12055 E.  ,  2014/11540 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanmak

HÜKÜM : Beraat

1- Sanık hakkında "2005 takvim yılında sahte fatura kullanmak" suçundan kurulan hükme yönelik katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Elde edilen delillerin hükümlülüğe yeter nitelik ve derecede bulunmadığı dosya içeriğine uygun şekilde gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

2- Sanık hakkında "2004 takvim yılında sahte fatura kullanmak" suçundan kurulan hükme yönelik katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “2004 takvim yılında sahte faura kullanmak” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suçun işlendiği 21.01.2005 tarihinden, temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususta aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK’nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, 12.06.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/479, Karar No: 2012/145, Tarih: 10.04.2012

**Hukuk Genel Kurulu         2011/3-479 E.  ,  2012/145 K.**

**"İçtihat Metni"**

İtirazname : 2008/244888

Yargıtay Dairesi : 3. Ceza Dairesi