muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/473, Karar No: 2010/2617, Tarih: 17.05.2010

**8. Hukuk Dairesi         2010/473 E.  ,  2010/2617 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu iptali ve tescil

... ile Hazine ve ... aralarındaki tapu iptali ve tescil davasının reddine dair Demre Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 16.06.2008 gün ve 90/117 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili, kazanmayı sağlayan zilyetlik nedenine dayanarak davalı ... üzerinde kayıtlı bulunan 2077 parselin tapu kaydının iptali ile vekil edeni adına tapuya tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı ... (Kale) Belediye Başkanlığı vekili, taşınmazın hükmen vekil eden Belediye adına tescil edildiğini, kazanma koşullarının oluşmadığını ileri sürerek, davalı Hazine vekili, husumet yokluğu nedeniyle davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece, davalı Hazine yönünden husumet yokluğu, davalı ... yönünden hak düşürücü süre ve kanıtlanamaması nedeniyle davanın reddine karar verilmesi üzerine; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava; mülkiyetin aktarılmasına yönelik tapu kaydının iptali ve tescil isteğine ilişkindir. Bu tür davalarda davanın kayıt malikine, yöneltilmesi gerekir. Dava konusu 2077 parsel, davalı ... (Kale) Belediyesi adına tapuda kayıtlıdır. Somut olayda; dava, kayıt malikine yöneltilmiş olup ayrıca Hazineye husumet yöneltilmesine gerek bulunmamaktadır. Bu açıklamalar karşısında, davalı Hazine yönünden husumet yokluğu sebebiyle davanın reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı vekili, 1975 yılından başlayan kadastrodan önceki hukuki nedenlere dayanarak dava konusu taşınmazın tapu kaydının iptali ile vekil edeni adına tapuya tesciline karar verilmesini istemiştir. Mahkemece, hak düşürücü süre geçtiği ve kazanma koşullarının oluşmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir. Dava konusu parselin tespiti 1979 yılında yapılmış, 27.11.1986 tarihinde hükmen davalı ... adına tescil edilmiştir. İncelenmekte olan bu dava ise 3402 sayılı Kadastro Kanununun 12/3.maddesinde belirtilen 10 yıllık hak düşürücü sürenin kaçırılmasından sonra 10.07.2007 tarihinde açılmıştır. Anılan maddedeki 10 yıllık süre, hak düşürücü nitelikte olup olumsuz dava koşuludur. Hak düşürücü sürenin gerçekleşmesi, işin esasının incelenmesini önler. Hak düşürücü süre tüm def’i ve itirazlardan önce nazara alınır. Yargılama bitinceye dek hak düşürücü sürenin geçtiği taraflarca ileri sürülebileceği gibi, görevden ötürü hâkim tarafından kendiliğinden de göz önünde tutulur. Bu nedenle mahkemece hak düşürücü sürenin geçmiş olması nedeniyle davanın reddine karar verilmesi gerekirken ayrıca işin esasına girilerek kanıtlanamaması nedeniyle de davanın reddine karar verilmiş olması doğru değil ise de hüküm redde ilişkin olup sonucu itibarı ile doğru bulunmaktadır.

Davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle sonucu itibarı ile doğru bulunan hükmün açıklanan nedenlerle ONANMASINA ve 15,60 TL peşin harcın istek halinde temyiz eden davacıya iadesine 17.05.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9449, Karar No: 2011/9997, Tarih: 15.09.2011

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2011/9449 E.  ,  2011/9997 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı Hazine tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

2007 yılında yapılan kadastro sırasında ... köyü 113 ada 35 parsel sayılı 2.927,26 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, çalılık niteliği ile 155 ada 90 sayılı 3.436,94 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, önceleri ..., ... ve ...’in zilyetliklerinde bulunduğu ancak terk edildiği gerekçesiyle çamlık niteliği ile Hazine adına tespit edilmişlerdir.

Davacılar ... ve arkadaşları; ırsen intikal ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine tutunarak 113 ada 35 ve 155 ada 90 parsellerin adlarına tapuya tescili istemiyle dava açmışlardır. Mahkemece, 113 ada 35 parsel üzerinde davacılar yararına kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla taşınmaz edinme koşullarının gerçekleştiği, 155 ada 90 parselin ise davacılar tarafından terk edildiği gerekçesiyle davanı kısmen kabulüne, 155 ada 90 parselin tespit gibi tapuya tesciline, 113 ada 35 parselin kadastro tespitinin iptal edilerek davacılar adlarına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davalı hazine tarafından 113 ada 35 parsel yönünden temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazların bulunduğu yörede 1941 yılında 3116 sayılı yasa hükümlerine göre yapılıp kesinleşen orman kadastrosu, daha sonra 1981 yılında yapılıp kesinleşen aplikasyon ve 2. madde uygulaması bulunmaktadır.

Hazinenin temyiz itirazları 113 ada 35 sayılı taşınmaza yönelik olup mahkemece bu yer hakkında verilen karar usul ve yasaya aykırıdır. Şöyle ki; keşifte dinlenen yerel bilirkişi ve tanıklar temyize konu 113 ada 35 parseli önceleri ... ’in ölene dek kullandığını, ölümünden sonra oğlu olan davalı ... tarafından birkaç kez ekilip biçildiğini, yaklaşık 15 yıldır ekilip biçilmediğini bildirmişlerdir. Hükme dayanak yapılan ziraat bilirkişi tarafından düzenlenen raporda çekişmeli taşınmazın üzerinde % 20 civarında kapalılık oluşturacak şekilde 60-70 yaşlarında 16 tane çam ağacı ve 2 tane ardıç ağacı bulunduğu, arazi üzerindeki toprak işlemesinin uzun yıllara ait olmayıp yeni yapıldığı belirtilmiştir. Hükme dayanak yapılan orman raporunda ise çekişmeli taşınmazın kesinleşen orman tahdit haritası dışında kaldığından orman sayılmayan yerlerden olduğu açıklanmıştır. Ancak Dairenin geri çevirme kararı üzerine orman ve fen bilirkişi tarafından ortak düzenlenen ek rapor ekindeki 1957 tarihli aplikeli memleket haritasında çekişmeli taşınmaz yeşil renkli ormanlık alanda , 2001 tarihli memleket haritasında ise geniş yapraklı ağaç ve ibreli ağaç rumuzları bulunan açık alanda işaretlenmiştir.

Kural olarak; bir yerde, 4785 sayılı Yasanın yürürlüğe girdiği 13.07.1945 tarihinden sonra yapılıp kesinleşen orman kadastrosu varsa bir yerin orman sayılan yerlerden olup olmadığının kesinleşen orman kadastrosu harita ve tutanaklarının uygulanması sonucu belirlenmesi gerekir. Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yörede orman kadastrosu 4785 sayılı Yasa hükümleri nazara alınmadan bu yasanın yürürlük tarihinden önce 1941 yılında 3116 sayılı Yasaya göre yapılmış olduğundan, sadece 1941 yılı orman harita ve tutanaklarının uygulanması

taşınmazın orman sayılan yerlerden olup olmadığının tespitinde yetersiz kalır. Diğer taraftan; davacı kişiler kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine tutunarak dava açtıklarına göre, dava konusu taşınmazın yalnızca kesinleşen orman kadastrosu sınırları dışında kalması o yerin kişiler adına tescili için yeterli olmayıp taşınmazın öncesinin de araştırılması, yöreye ait en eski tarihli memleket haritası ve hava fotoğraflarında ne şekilde nitelendirildiklerinin belirlenmesi; 4785 sayılı Yasa karşısındaki durumlarının saptanması, zilyetlikle kazanılması koşullarının bulunup bulunmadığının ve ayrıca 4999 sayılı Yasa ile değişik 6831 sayılı Yasanın 7. maddesi gereğince herhangi bir nedenle orman sınırları dışında bırakılmış orman olup olmadıklarının da araştırılması gerekir.

Somut uyuşmazlıkta çekişmeli taşınmazın öncesinin orman olduğu, sonradan ormandan açıldığı, taşınmazın %25-30 eğimli olduğu, üzerinde % 20 kapalılıkta 60-80 yaşlarında 16 tane karaçam ağacı ve 2 tane ardıç ağacı bulunduğu, taşınmazın halen imar ihya edilmediği, davacıların kadastro tespit tarihe kadar fasılasız 20 yıl süreyle zilyetliklerinin bulunmadığı anlaşılmaktadır. Öncesi orman olan yerlerin imar ihya ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla kazanılamayacağı bir yana, bir an için aksi düşünülse dahi davacı kişiler yararına imar ihya ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla taşınmaz edinme koşullarının oluşmadığı gözetilerek davanın reddine karar verilmesi gerekirken, dosya kapsamına uygun düşmeyen gerekçe ile davanın kabulü yolunda hüküm kurulması doğru değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı Hazinenin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA 15/09/2011 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/8950, Karar No: 2017/7741, Tarih: 12.10.2017

**20. Hukuk Dairesi         2017/8950 E.  ,  2017/7741 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada ... ... 4. Sulh Hukuk ve ... Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı Bölge Adliye Mahkemesinin yargı çevresinde kalan mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verilmiş olması ve 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince Bölge Adliye Mahkemeleri hukuk dairelerinin görevinin yargı çevresi içerisinde bulunan adlî yargı ilk derece hukuk mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, 4721 sayılı TMK'nın 405. maddesi uyarınca vasi atanmasına ilişkindir.

... ... 4. Sulh Hukuk Mahkemesince kısıtlı adayının MERNİS adresinin “... Mah. ... ... ... Cad. No. 73 İç Kapı No. 1 .../....” olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

... Sulh Hukuk Mahkemesince kısıtlı adayının ... ili Kadıköy ilçesinde ikamet ettiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.” Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

... İlçe Emniyet Müdürlüğünce yapılan araştırmaya göre kısıtlı adayının 15 yıldır ... İli ... İlçesinde ikamet ettiği anlaşıldığından uyuşmazlığın ... ... 4. Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nun 21 ve 22. maddeleri ile 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince ... ... 4. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 12/10/2017 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/3890, Karar No: 2007/9201, Tarih: 01.11.2007

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2007/3890 E.  ,  2007/9201 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dava konusu taşınmazın imar planında yer alıp almadığı, belediye veya mücavir alan sınırları içinde olup olmadığı, belediye hizmetlerinden (belediyece meskun olduğu için veya meskun hale getirileceği için sunulan yol, su, elektrik, ulaşım, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma vs.) yararlanan ve meskun yerler arasında bulunup bulunmadığı, taşınmaz belediye nazım imar planı içinde ise bu plan kapsamına alındığı tarih ve plandaki konumu, hangi amaçla plan kapsamına alındığı, yerleşim merkezine uzaklığı, beldenin gelişme istikametinde olup olmadığı Belediye Başkanlığından,

2-Dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi, bilirkişiler tarafından somut emsal olarak değerlendirmeye esas alınan taşınmazların incelenen satış tarihleri itibariyle İmar Yasası uyarınca imar uygulaması sonucu meydana gelen parseller olup olmadığının; imar uygulaması sonucu meydana gelen parseller ise Düzenleme Ortaklık Payına karşı gelecek şekilde indirim yapılıp yapılmadığının Belediye Başkanlığı ve Tapu Sicil Müdürlüğünden,

3-Somut emsal olarak incelenen 885 sayılı parselin incelenen satış tarihi itibariyle alıcısını, satıcısını, satış bedeli ve satılan miktarını gösterir tapu kaydının Tapu Sicil Müdürlüğünden,

4-Değerlendirme tarihi olan 2005 yılı itibariyle dava konusu taşınmaz ile somut emsal olarak incelenen taşınmazların belirlenen vergiye esas değerlerinin Belediye Başkanlığından,

Getirtilmesinden sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 01.11.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/15698, Karar No: 2008/6164, Tarih: 05.05.2008

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2007/15698 E.  ,  2008/6164 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi (Tüketici Mahkemesi Sıfafıyla )

Taraflar arasındaki iptal davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı,davalıların görevli olduğu Emniyet Genel Müdürlüğü ile yapılan abonesözleşmesi uyarınca, kapsama alanları konusunda alt yapı tesisi hakkındaki taahhüdünü mücbir sebep nedeniyle yerine getiremediğini,yine sözleşmeye göre taahhüdünü yerine getirememesi halinde % 50 indirimli uygulamayı taahhüt ettiğini,sözleşme uyarınca indirimli tarifenin uygulanması için davacılar tarafından Tüketici Hakem Heyetine başvurularak,indirimli tarifenin uygulanması ve bu tarihe kadarki fazla ödemelerin geri ödenmesine ilişkin karar aldırıldığını bildirerek,bu Tüketici Hakem Heyeti kara-rının haksız olması nedeniyle iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın hukuki yarar yokluğu nedeniyle reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Mahkemenin 28.6.2007 tarihli kararı, davacı vekiline 27.7.2007 tarihinde tebliğ edilmesi üzerine, davacı vekilince 13.8.2007 tarihinde temyiz edilmiştir.Mahkemece temyiz dilekçesinin 15 günlük yasal temyiz süresi geçtikten sonra verildiği gerekçesi ile 29.08.2007 tarihli ek kararla temyiz talebinin reddine karar verilmiş, bu ek karar davacı vekiline 2.10.2007 tarihinde tebliğ edilmiş,23.11.2007 tarihli temyiz dilekçesi ile ek karar ve asıl karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece davacı vekilinin 13.8.2007 tarihli temyiz dilekçesi 15 günlük yasal temyiz süresinin geçirilmesi nedeniyle reddine karar verilmiş ise de, sürenin son günü hafta sonuna geldiğinden davacı vekilinin ilk ... günü olarak 13.8.2007 tarihinde yaptığı temyiz başvurusu süresindedir. Hukuk Genel Kurulu’nun 5.12.1990 tarihli ve 1990/150 esas ve 608 karar sayılı ilamında özetle; HMUK’un 432.maddesi uyarınca hakimin temyiz talebinin süresinde yapılmaması halinde, temyiz talebini reddedebileceği,temyiz talebi süresinde olduğu halde, süresi geçirilerek yapıldığından bahisle temyiz talebinin reddine karar verilmesi halinde, buna ilişkin ek kararın kesin hükmün sonuçlarını doğurmayacağı ve 7 günlük temyiz süresi geçirilerek temyiz edilmesi halinde dahi ilk kararı süresinde temyiz eden tarafın davanın esası hakkındaki temyiz talebinin incelenmesi gerektiğine karar verilmiştir. Bu HGK kararına ve HMUK’un 432.maddesi hükmüne aykırı olarak verilen, mahkemenin temyiz talebinin süreden reddine ilişkin 29.8.2007 tarihli ek kararının usul ve yasaya aykırı olması nedeniyle ek kararın kaldırılmasına karar vermek gerekmiştir.

2-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde olmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda 1.bentte açıklanan nedenle mahkemenin 29.8.2007 tarihli ek kararının kaldırılmasına, 2.bentte açıklanan nedenle mahkemenin 28.6.2007 tarihli kararının ONANMASINA, aşağıda dökümü yazılı 0.90 YTL kalan harcın temyiz edenden alınmasına, 5.5.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11802, Karar No: 2016/9274, Tarih: 01.06.2016

**12. Ceza Dairesi         2015/11802 E.  ,  2016/9274 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Dava : 466 sayılı Kanuna göre tazminat

Hüküm : Davanın reddi

Davacının tazminat talebinin reddine ilişkin hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Davacı vekili, 22.03.2011 tarihli dilekçesi ile müvekkili olan davacının 19.01.1994-03.05.1995 tarihleri arasında "479 gün" süre ile haksız olarak tutuklu kaldığını belirterek 10.000 TL maddi ve 20.000 TL manevi tazminat talebinde bulunmuş,

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan inceleme sonunda, davanın reddine karar verilmiştir.

Davacı (sanık), üzerine atılı teşekkül halinde esrar satmak suçundan ... 1 Nolu Devlet Güvenlik Mahkemesinin 26.12.1996 tarihli ve 1994/144 esas, 1996/601sayılı kararı ile beraatine hükmedilmiştir. Davacının yokluğunda verilen beraat kararının incelenmesinde, davacının 19.01.1994-03.05.1995 tarihleri arasında "479 gün" süreyle tutuklu kaldığı anlaşılmaktadır. Beraat kararı verildikten sonra, kararın sanığa veya müdafine tebliğ edildiğine dair herhangi bir bilgi veya tebligat parçası bulunmamakta olup, davacının 2008 yılında vermiş olduğu vekaletnameye istinaden Avukat ...'ın, 22.03.2011 tarihinde tazminat davasını açtığı ve 09.09.2011 tarihinde mahkemeye sunduğu dilekçe ile davacı hakkındaki beraat kararının tebliğini istemiş ve aynı gün karar tebliğ edilmiş, buna göre hükmün 16.09.2011 tarihinde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Davacı hakkındaki tutuklama işlemi, 1 Haziran 2005 tarihinden önce gerçekleştiğinden 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 6. maddesine göre, davacının tazminat talebi 466 sayılı Kanun Dışı Yakalanan veya Tutuklanan Kimselere Tazminat Verilmesi Hakkında Kanun hükümlerine tabi olacaktır.

466 sayılı Kanunun 2. maddesine göre de "verilen kararların kesinleştiği veya bu iddiaların mercilerince karara bağlandığı tarihten itibaren üç ay içinde" davanın açılması gerekmektedir.

Kanunda öngörülen 3 aylık sürenin, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 23.03.2010 tarih ve 2009/256 esas, 2010/57 sayılı kararı ile, "kesinleşen kararların tebliğinden" itibaren başlayacağı kabul edilmiş, ancak, kesinleşmiş kararların tebliğini öngören bir kanuni düzenleme bulunmaması nedeniyle, kararının tebliğ edilmemesi halinde tazminat davasının hangi sürede açılacağı hususu belirtilen kararda tartışılmamış, Ceza Genel Kurulu'nun 6.5.2014 tarih ve 141-229 sayılı kararında da 466 sayılı Kanuna göre incelenen tazminat davasının usul ve yasaya uygun yapılan kesinleşmesinden itibaren her halükarda 10 yıl içinde eğer kesinleşmiş beraat kararı tebliğ edilmiş ise tebliğ tarihinden itibaren 3 ay içinde davanın açılması gerektiği kabul edilmiştir.

Bununla beraber ceza yargılaması sonunda verilen beraat hükümlerinin, hükümden sonra usulüne uygun olarak tebliğ edilememesi veya tebliğ edildiğine dair tebligat parçalarının dosyada bulunamaması gibi hallerde, kısaca zamanında kesinleştirilmeyen beraat veya kovuşturmaya yer olmadığına dair kararlarda tazminat davasının hangi sürede açılacağı konusunda açıklık bulunmamakla birlikte, belirsiz olan bu durumun ila nihaye devam edemeyeceği nazara alınarak, bir noktadan sonra dava açmanın bir süre ile sınırlandırılması, bilhassa yukarıda zikredilen CGK'nın 23.03.2010 gün ve 256-57 sayılı kararında herhangi bir süre sınırlaması öngörülmemesi nedeniyle adliye arşivlerinin taranarak tazminat davalarının açıldığı gözlemlendiğinden zorunluluk arzetmektedir.

Davalı ... Hazinesinin bu konuda aleyhine açılan tazminat davaları ile ilgili herhangi bir arşiv kaydı veya bilişim sistemleri üzerinden oluşturulmuş bir veri tabanı bulunmadığından, konuya ilişkin temyiz incelemesi yapan dairemizce, aynı yıl içinde aynı hukuksal nedenlerle açılan mükerrer tazminat davalarının bulunduğu da tespit edilmiş olup, bunlara örnek olarak; 12.CD, 16.12.2013/25273-29105 ve 25.3.2013/2459-538 sayılı ilamları gösterilebilir.

Yine aynı şekilde, beraat veya kovuşturmaya yer olmadığına dair kararlar tebliğ edilmesine rağmen bu kararlara kesinleşme şerhleri verilmesi gözardı edilmekte, unutulmakta ve daha sonra bu tebligat parçaları çeşitli nedenlerle dosyadan çıkarılmaktadır. Dolayısıyla, uygulamada beraat kararları ile ilgili sağlıklı bir kesinleştirme işlemi yapılmadığı görülmektedir. Açıklanan nedenlerle bu hakkın kullanılmasının hukuki olarak sınırlandırılması yapılırken, hak kayıplarını önlemeye yönelik bir yolun bulunması da zorunluluk arzetmektedir. Somut olayda da buna benzer bir durum söz konusu olup, karar sonrası beraat kararının tebliğine ilişkin tebligat parçaları dosya içinde bulunmamaktadır. Bu durumda da ya tebligat parçaları sonradan dosyadan çıkarılmış veya karar sonrası tebliğ işlemi hiç yapılmadığı algısı doğmaktadır.

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 2. maddesinde ''Herkes haklarını kullanırken ve borçlarını yerine getirirken dürüstlük kurallarına uymak zorundadır. Bir hakkın açıkça kötüye kullanılmasını hukuk düzeni korumaz” şeklindeki emredici düzenleme ile Kanun koyucu kişilere tanıdığı hakların belli sınırlar içinde kullanılmasını istemiş, hakkın kötüye kullanılmasının da hukuk düzenince hiç bir şekilde korunmayacağını belirtmiştir.

Sonuç olarak, bu yöndeki hakların sağlıklı bir şekilde öne sürülmesi ve çözüme kavuşturulması için süre sınırlamasının yapılması ve bu hususun meri mevzuat nazara alınarak bir çözüme kavuşturulmasında zorunluluk bulunmaktadır.

Buna göre;

1- 6216 sayılı Anayasa Mahkemesinin Kuruluş ve Yargılama Usûlleri Hakkında Kanunu'nun 47/5.maddesi, Anayasa Mahkemesine bireysel başvuru için, başvuru yollarının tüketildiği tarihten, başvuru yolu öngörülmemiş ise ihlalin öğrenildiği tarihten itibaren 30 gün içinde yapılmasını,