muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/6181, Karar No: 2021/10879, Tarih: 24.06.2021

**9. Hukuk Dairesi         2021/6181 E.  ,  2021/10879 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı ...’ne bağlı Balcalı Hastanesinde hizmet alım sözleşmeleri kapsamında değişişen alt işverenler nezdinde laboratuvar teknisyeni olarak çalıştığını ve dava tarihinde çalışmasını sürdürdüğünü, davalı işyerinde İş Müfettişlerince yapılan inceleme sonucunda 01.01.2008 - 31.12.2010 tarihleri arasındaki temizlik hizmetleri alımı ile 01.01.2009 - 31.12.2010 tarihleri arasındaki biyomedikal aletlerin temizlik işi hizmet alımı sözleşmelerinin muvazaalı bulunduğunun tespit edildiğini, işyerinde hep aynı işi yapan davacının başından itibaren davalı Üniversitenin işçisi sayılması gerektiğini, buna göre ise 6772 sayılı Yasa gereğince ilave tediye ücreti talep etme hakkı olduğunu ileri sürerek, muvazaalı işlem nedeniyle ödenmeyen ilave tediye alacağına hükmedilmesini talep etmiştir.

Davalı Savunmasının Özeti:

Davalı vekili; 2008 ve 2010 yıllarını kapsayan dönem için tespiti yapılan muvazaa şartlarının düzeltildiğini, muvazaanın devamının engellenmiş olduğunu, sözleşmelerin bağımsızlığı ilkesi ve her alt işverenlik sözleşmelerinin kapsadığı dönemlerle sınırlı olmak üzere denetime tabi tutulması gereği karşısında geçmiş dönem muvazaa tespitinin yeni ihale dönemlerine sirayet etmesinin hukuken mümkün olmadığını, davacının 2010 yılından itibaren her bir hizmet için ayrı ayrı (Sağlık-Temizlik-Destek-Yemek) ihalelerin yapılmış olup, işçilerin fiilen yaptıkları iş ile işe alındıkları ihale şartlarının birbirine uygun hale geldiğini, davacının da fiilen yaptığı iş ile işe alınmış olduğu ihale şartlarının birbirine uygun olduğunu ve ilave tediye almasının mümkün olmadığını ileri sürerek, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, Yargıtay (Kapatılan) 22. Hukuk Dairesinin 02.07.2019 tarih ve 2017/20512 esas 2019/14740 karar sayılı bozma ilamına uyulduğu belirtilerek yapılan yargılama sonucunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

Taraflar arasındaki temel uyuşmazlık, asıl işveren alt işveren ilişkisinin muvazaaya dayanıp dayanmadığı ve bunun işçilik haklarına etkileri noktasında toplanmaktadır.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, Yargıtay (Kapatılan) 22. Hukuk Dairesinin 02.07.2019 tarih ve 2017/20512 esas 2019/14740 karar sayılı bozma ilamına uyulduğu belirtilerek yapılan yargılama sonucunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

Taraflar arasındaki temel uyuşmazlık, asıl işveren alt işveren ilişkisinin muvazaaya dayanıp dayanmadığı ve bunun işçilik haklarına etkileri noktasında toplanmaktadır.

Yargıtay (Kapatılan) 22. Hukuk Dairesi tarafından yapılan temyiz incelemesi sonucunda verilen 02.07.2019 tarihli bozma ilamında; Mahkemenin hizmet alım sözleşmesinin muvazaaya dayandığı yönündeki tespit nedeniyle taşeron işçisi olan davacının ilave tediye alacağına hak kazandığına ilişkin kabulünün eksik araştırmaya dayalı olduğu, 2008-2010 yıllarını kapsayan hizmet alım sözleşmeleri hakkında iş müfettişi raporlarına göre kesinleşmiş bir muvazaa kararının varlığının tartışmasız olduğu ancak, her hizmet alım sözleşmesinin kendi şartları dahilinde değerlendirilmesi gerektiği, dosyaya sunulan 2011 yılından itibaren imzalanan hizmet alım sözleşmelerinde her hizmet için ayrı alım işinin yapıldığı, bu anlamda Mahkemece davacının hangi tarihli ihale ile hangi işverene bağlı çalıştırıldığı, ilgili hizmet alım sözleşmesinde gösterilen iş dışında başka bir işte çalıştırılıp çalıştırılmadığı, özel mevzuatta davacıya yaptırılan işin üçüncü kişilere gördürülebileceğine ilişkin bir düzenleme bulunup bulunmadığı tespit edilerek davacının yaptığı belirlenen işin üçüncü kişilere gördürülebileceğine ilişkin bir açıklık bulunmaması halinde; yapılan iş asli işlerden ise, teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren bir iş olup olmadığı, yardımcı iş ise davacının hizmet alım sözleşmesine uygun olarak çalıştırılıp çalıştırılmadığı belirlenerek davacının, davalının kadrolu işçileri ile aynı işi yapıp yapmadığı, yaptırılan iş yönünden davacıya emir ve talimatların kim/kimler tarafından verildiği, araç-gereçlerin nasıl temin edildiği, asıl işverenin gözetim ve denetim yükümlülüğünü aşacak boyutta ve özellikle yüklenici firmanın işverenlik sıfatını ortadan kaldıracak, onu bordro ya da kayden işveren durumuna sokacak hususların olup olmadığı üzerinde durularak bu hususlar açıklığa kavuşturularak ve özellikle de yüklenici şirketin, işyerinde davalı İdareden ayrı ve bağımsız olarak kendine özgü organizasyon yapısı oluşturup oluşturmadığı, hukuki, fiili ve ekonomik bağımsızlığının bulunup bulunmadığı, davalı İdareden başka ticari faaliyetleri bulunup bulunmadığı yani salt davalı İdareye hizmet vermek amacıyla kurulup bu doğrultuda hareket edip etmediği, aralarındaki ilişkinin işçi temini niteliğinde kabul edilip edilmeyeceği tüm delillerle birlikte değerlendirilerek tespit edilerek, davacının taleplerinin bu tespitler doğrultusunda değerlendirilmesi gerektiği belirtilmiş olup, Mahkeme tarafından bozma ilamına uyma kararı verilerek yargılamaya devam olunmuştur.

Bozma ilamı üzerine dosya kapsamına celp edilen hizmet alım sözleşmelerinin teknik şartnameleri ile birlikte incelenmesi sonucunda muvazaanın kesinleştiği 01.03.2008 - 31.12.2010 tarih aralığı sonrasında davacının sağlık hizmet alımı sözleşmeleri çerçevesinde istihdam edildiği ancak, Sosyal Güvenlik Kurumu kayıtlarına göre; 01.01.2011-31.03.2011 tarihleri arası geçen hizmet dönemi sonunda düzenlenen işten ayrılış bildirgesinde temizlik görevlisi olarak beyan edildiği, takip eden dönemlerde ise hemşire, hastane hizmetlisi, hasta ve yaşlı bakım elemanı gibi görevlerde çalıştığının bildirildiği anlaşılmıştır. Davalı tarafından dosyaya sunulan belgede ise davacının 01.07.2010 tarihinden itibaren sağlık hizmetleri alım ihaleleri kapsamında biyolog olarak çalıştırıldığı ifadesi yer almaktadır.

Buna göre, davacının her ne kadar Kurum kayıtlarında biyolog/laboratuvar teknikeri olarak gösterilmemişse de, 01.09.2008 - 31.12.2010 dönemi sonrasında sağlık hizmet alımı sözleşmeleri kapsamında sağlık hizmetleri sınıfında yer alan görevlerde istihdam edildiği, ancak 01.01.2011 - 31.03.2011 tarihleri arasında fiilen sözleşmeye uygun çalıştırılmadığı anlaşılmakla, Mahkemece yalnızca 01.09.2008 - 31.12.2010 ve 01.01.2011 - 31.03.2011 tarihleri arası dönem bakımından ilave tediye alacağı talebinin kabulüne karar verilmesi gerekirken, davacının tüm çalışma dönemi boyunca sözleşmeye uygun biçimde çalıştırılmadığı gerekçesiyle ilave tediye alacaklarına hükmedilmesi hatalı bulunup, karar yeniden bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, 24.06.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/19470, Karar No: 2024/10155, Tarih: 25.06.2024

**2. Ceza Dairesi         2021/19470 E.  ,  2024/10155 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanığın temyiz isteminin şikâyet olmadığına ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

1.Şikâyetçinin 21:40 sıralarında spor salonuna geldiği ve bir müddet spor yaptıktan sonra cep telefonunu yürüyüş bandında unutarak ayrıldığı, UYAP sisteminden elde edilen verilere göre yaz saati uygulaması da dikkate alındığında suç tarihinde güneş batış saatinin 20:39 olduğu ve 21:39 itibarıyla gece sayılan zaman diliminin başladığı nazara alındığında; eylemin gece gerçekleşmesi nedeniyle sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 143. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

2. (1) numaralı bozma sebebi doğrultusunda; 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 142. maddesinde 6545 sayılı Türk Ceza Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 62. maddesi ile yapılan ve 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren değişiklik uyarınca, sanığa yüklenen 5237 sayılı Kanun’un 142/2-h ve 143. maddelerinde öngörülen suçun gerektirdiği cezanın alt sınırının 5 yıldan fazla olması ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 14.10.2021 tarihli ve 2021/35 Esas, 2021/473 Karar sayılı kararı dikkate alınarak,5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 150/3. maddesi uyarınca sanığa zorunlu müdafi atanması gerektiği gözetilmeden, yargılamaya devam edilerek aynı Kanun’un 188/1 ve 289/1-h maddelerine aykırı davranılması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan nedenlerle Tebliğname'ye uygun olarak BOZULMASINA, bozma sonrası kurulacak hükümde 5271 sayılı Kanun'un 307/son maddesinin gözetilmesine, dava dosyasının aynı Kanun'un 304/2-b maddesi uyarınca takdiren İnegöl 5. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 25.06.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13198, Karar No: 2017/1700, Tarih: 14.03.2017

**20. Ceza Dairesi         2015/13198 E.  ,  2017/1700 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : ANADOLU 6. Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Uyuşturucu veya uyarıcı madde ticareti yapma veya sağlama

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Yargılama sürecindeki işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipi ile aşağıda belirtilenler dışında yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Sanık hakkında TCK'nın 188/3, 188/4 , 192/3 maddeleri gereğince tayin olunan 3 yıl 9 ay hapis ve 22 gün adli para cezasından aynı Kanun'un 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılması sırasında hesap hatası yapılarak cezanın "3 yıl 1 ay 15 gün hapis ve 18 gün adli para cezası" yerine "3 yıl 1 ay 15 gün hapis ve 37 gün adli para cezası" olarak tespiti ve TCK'nın 52/2. maddesi uyarınca gün para cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında, yapılan hesap hatası nedeniyle adli para cezasının "360 TL" yerine "740 TL" olarak belirlenmesi suretiyle sanığa fazla ceza tayini,

2-Hükümden sonra 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanıkların durumlarının yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan, hükmün CMUK’nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA; ancak bu aykırılıkların yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan;

1-Sanık hakkında TCK'nın 62. maddesinin uygulanmasına dair, hükmün 1/d-) fıkrasında yazılı bulunan "3 yıl 1 ay 15 gün hapis ve 37 gün karşılığı TCK nun 52/2 maddesi uyarınca günlüğü takdiren 20 TL den paraya çevrilerek 740 TL Adli para cezası ile cezalandırılmasına," ibaresi çıkarılarak yerine "3 yıl 1 ay 15 gün hapis ve 18 gün karşılığı TCK nun 52/2. maddesi uyarınca günlüğü takdiren 20 TL den paraya çevrilerek 360 TL Adli para cezası ile cezalandırılmasına," ibaresinin yazılması suretiyle,

2-TCK'nın 53. maddesinin uygulanması ile ilgili bölümün hüküm fıkrasından çıkarılması ve yerine “Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli iptal kararından sonra oluşan durumuna göre, sanık hakkında TCK'nın 53. maddesinin 1 ve 2. fıkraları ile 3. fıkrasının birinci cümlesinin uygulanmasına” ibaresinin eklenmesi suretiyle, hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 14/03/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/21646, Karar No: 2011/22025, Tarih: 23.11.2011

**4. Ceza Dairesi         2009/21646 E.  ,  2011/22025 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SULARÇ : Görevi yaptırmamak için direnme, yasak bıçak buludurma

HÜKÜM : Hükümlülük

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede ;

Yargılama ve olayın kanıtlanmasına ilişkin gerekçe: Sanığa yükletilen görevi yaptırmamak için direnme ve yasak bıçak taşıma eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemlerin sanık tarafından işlendiğinin Yasaya uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı; böylece olaylara ilişkin sorunlarda gerekçenin yeterli bulunduğu,

Eylem yanlış olarak nitelendirilmiş, TCY.nın 265/1, 43. maddesinin 2. fıkrası yollamasıyle 1. fıkrası ve 62. maddeleri yerine 265/1, 62. maddeleri uygulanmış ise de, karşı temyiz olmadığından bozma yapılamayacağı,

Eleştiri dışında eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve yasada öngörülen suç tiplerine uyduğu,

Yaptırım: Cezaların yasal bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından sanık ... müdafiinin ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA, 23.11.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/11600, Karar No: 2010/13841, Tarih: 27.04.2010

**2. Ceza Dairesi         2009/11600 E.  ,  2010/13841 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2007/155288

MAHKEMESİ : Ankara 18. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 30/05/2007

NUMARASI : 2007/499

SUÇ : Elektrik hırsızlığı

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Evindeki sayacın girişinden harici hat çekerek karşıda bulunan inşaatta kaçak elektrik kullanan sanığın işlediği eylemle ilgili olarak;

5237 sayılı TCK.nun 145. maddesinde yer alan "değer azlığı" kavramı, daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca ihtiyacı kadar ve değeri az olan malın alınması olup, olayda elektrik hırsızlığı suçunun işleniş biçimine göre TCK.nun 145. maddesinin uygulanma koşulları bulunmadığı gözetilmeden "suça konu değerin azlığı" gerekçesiyle yazılı şekilde, sanığa ceza tayinine yer olmadığına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, O Yer C. Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 27/04/2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11761, Karar No: 2015/18659, Tarih: 24.11.2015

**3. Hukuk Dairesi         2015/11761 E.  ,  2015/18659 K.**

**"İçtihat Metni"**

Y A R G I T A Y İ L A M I

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : PINARHİSAR ASLİYE HUKUK (TÜKETİCİ) MAHKEMESİ

TARİHİ : 13/11/2013

NUMARASI : 2013/200-2013/197

Taraflar arasındaki tüketici hakem kurulu kararının iptali davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dilekçesinde; elektrik abonesi olan davalı tarafından, dönem faturalarına sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim bedelleri tahakkuk ettirildiği gerekçesiyle Pınarhisar Tüketici Sorunları Hakem Heyetine başvurulduğunu, hakem heyetince hukuka aykırı olarak tüketicinin talebinin kabulü ile 114 TL'nin tüketiciye iadesine ve bu bedellerin bir daha alınmamasına karar verildiğini ileri sürerek; Pınarhisar Kaymakamlığı Tüketici Sorunları Hakem Heyeti Başkanlığının 08.07.2013 tarih ve 2013/504 Karar sayılı kararının iptalini talep etmiştir.

Davalı; davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davanın kabulü ile hakem heyeti kararının iptaline karar verilmiş, verilen bu hüküm süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlık; davacı dağıtım şirketinin, abonelerinden dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim bedeli isteyip isteyemeyeceği; buradan varılacak sonuca göre Tüketici Hakem Heyeti Kararının iptaline karar verilip verilmeyeceği noktalarında toplanmaktadır.

Yargıtay HGK. nun (17.12.2014 günlü ve 2014/7-1884 E.- 2014/1045 K. sayılı ilamıyla karar düzeltme kanun yolundan da geçen) 21.05.2014 günlü ve 2013/7-2454 E. 2014/679 K. sayılı kararında; elektrik enerjisinin nakli esnasında meydana gelen kayıp ile başka kişiler tarafından kaçak kullanmak (hırsızlanmak) suretiyle kullanılan elektrik bedellerinin, dağıtım şirketleri tarafından kurallara uyan abonelerden tahsil edilemeyeceği kabul edilmiştir.

Yukarıda değinilen Yargıtay HGK. kararı doğrultusunda yerleşmiş ve kararlılık kazanmış Dairemiz uygulamasına göre; kanunun verdiği genel ve soyut yetkiye dayanılarak Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu tarafından ihdas edilen ikincil mevzuat (Yönetmelik, EPDK Kurul kararları ve tebliğleri) hükümleri uyarınca, kayıp-kaçak, dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim bedelleri, elektrik abonelerinden tahsil edilemeyecektir. Zira, TRT payında olduğu gibi bu bedellerde ancak Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 73. maddesindeki esas ve ilkeleri karşılayan bir kanun hükmüyle elektrik abonelerinden alınabilecektir.

Hâl böyle olunca; mahkemece, dağıtım, sayaç okuma bedeli, perakende satış hizmeti bedeli ve iletim bedelinin elektrik abonelerinden tahsil edilemeyeceği kabul edilip, davanın reddine karar verilmesi gerekirken, aksi gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Hâl böyle olunca; mahkemece, dağıtım, sayaç okuma bedeli, perakende satış hizmeti bedeli ve iletim bedelinin elektrik abonelerinden tahsil edilemeyeceği kabul edilip, davanın reddine karar verilmesi gerekirken, aksi gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 24.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5150, Karar No: 2021/5593, Tarih: 20.09.2021

**11. Hukuk Dairesi         2021/5150 E.  ,  2021/5593 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 13. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul Anadolu 4. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 17.12.2018 tarih ve 2017/1270 E- 2018/1250 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin kısmen kabulüne dair İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 13. Hukuk Dairesi'nce verilen 30.12.2020 tarih ve 2019/749 E- 2020/1558 K. sayılı kararın davalı ... Müdürlüğü vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteminin reddine dair İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 13. Hukuk Dairesi'nce verilen 18.03.2021 tarih ve 2019/749 E- 2020/1558 K. sayılı ek kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı ... Müdürlüğü vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Dava, davalı şirketin ihyası talebine ilişkindir. İlk Derece Mahkemesince, davanın kabulüne karar verilmiş, davacı vekilinin istinaf başvuru üzerine Bölge Adliye Mahkemesince İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak davanın kabulüne kesin olarak karar verilmiştir. Davalı ... Müdürlüğü vekili tarafından bu karara karşı temyiz başvurusunda bulunulmuş ise de, Bölge Adliye Mahkemesince 18.03.2021 tarihli ek kararla, kararın kesin olarak verildiği, bu kararın temyizinin mümkün olmadığı gerekçesi ile temyiz başvurusunun reddine karar vermiş, ek karar davalı ... Müdürlüğü vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Bölge Adliye Mahkemesince, İlk Derece Mahkemesi kararının istinaf edilmesi üzerine kararın kaldırılması suretiyle şirket ihyası talebinin kabulüne yönelik verilen 30.12.2020 tarihli kararın kesin olduğundan bahisle 18.03.2021 tarihli ek karar ile davalı ... Müdürlüğü vekilinin temyiz başvurusunun reddine karar verilmiş ise de, Dairemizin yerleşmiş kararlarına göre Ticaret Sicil Müdürlüklerinin 6102 sayılı Yasa'nın geçici 7. maddesine göre açılan ihya davasında yasal hasım olması ve açılan davada da İstanbul Ticaret Sicil Müdürlüğü’nün davalı olarak gösterilmesi sebebiyle, açılan dava çekişmesiz yargıya tabi olmadığından davalı ... Müdürlüğü vekilinin 18.03.2021 tarihli ek kararın temyizi isteminin kabulü ile ek kararın kaldırılarak davalı ... Müdürlüğü vekilinin asıl karara yönelik temyiz sebeplerinin incelenmesi gerekmiştir.

2-İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik olarak yapılan istinaf başvurusu üzerine HMK'nın 355 vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince esastan verilen nihai kararda, dosya kapsamına göre saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi HMK'nın 369/1. ve 371. maddelerinin uygulanmasını gerektirici nedenlerin de bulunmamasına göre usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalı ... Müdürlüğü vekilinin ek karara yönelik temyiz isteminin kabulü ile 18.03.2021 tarihli ek kararın KALDIRILMASINA, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalı ... Müdürlüğü vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 20.09.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.