muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/15216, Karar No: 2018/5738, Tarih: 20.03.2018

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili cevap dilekçesi ile: talep edilen alacakların zamanaşımına uğradığını, davacının ibranamesinin bulunduğunu, fazla çalışma alacağının bulunmadığını, alınan ücretin bordrolarda gösterilen miktarlar olduğunu, fazla çalışma ve genel tatil ücretlerinin aylık ücrete dahil olduğunu, ödenmeyen ücret alacağınında olmadığını savunarak,davanın istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece özetle; ... kayıtları,toplanan delillerin değerlendirilmesinde; davacının çalıştığını iddia ettiği sürelerin dosyaya getirtilen hizmet döküm cetvelindeki süreler ile birebir uyumlu olduğu , davalı tarafça çalışma süresine ilişkin ihtirazi kayıt sunulmadığı anlaşıldığından davacının 13/10/2010-30/07/2013 tarihleri arasında davalı işveren nezdinde çalıştığı,banka dökümleri incelendiğinde bordrolardaki miktarların davacıya ödendiği anlaşıldığından davacının son ücretinin 2.573 Euro (7.031,62 TL) olduğu,davalı tarafça zamanaşımı def'inde bulunulmuş olup, talep edilen alacak kalemlerinin hakediliş tarihinden itibaren geriye doğru 5 yıl gidildiğinde 23/09/2008 tarihinden önceki dönemlerin zamanaşımına uğradığı,davacı taraf, iş akdini fazla mesai ücretlerinin ödenmemesi, ücretlerin eksik ödenmesi sebebi ile haklı nedenle feshettiğini beyan etmiş olup, dosya muhteviyatının incelenmesinde davacının fazla mesai ücretlerinin ödenmediği tespit edilmiş olup, fazla mesai ücretlerinin ödenmemesi işçi açısından haklı fesih nedeni teşkil ettiğinden oluşa uygun bilirkişi raporu ile hesaplanan 10.916,11 TL kıdem tazminatının davalıdan tahsiline, davacı taraf ücret alacağı talebinde bulunmuş ise de; 03/07/2015 tarihli bilirkişi raporunda detaylı açıklandığı üzere; davacının bordro karşılığı banka hesabına ödemelerin tamamının yapıldığı sabit olduğundan, ücret alacağı talebinin reddine ,03/07/2015 Tarihli bilirkişi raporu fazla çalışma yönüyle mahkemece denetime ve hüküm kurmaya elverişli olduğundan hükme esas alınarak, raporda detaylı açıklandığı üzere; davacının haftalık 45 saati aşan çalışmasının bulunmadığı, gece çalışmaları için raporda açıklandığı üzere gece çalışmaları açısından normal çalışma ücretinin aylık ücret içinde ödendiği kabul edilerek yalnızca zamlı kısım olan % 50 lik bölüm baz alınarak hesaplanan 18.488,16 TL fazla çalışma alacağından somut olarak tespit olunan çalışma dönemi, yapılan iş nazara alınarak % 10 oranında hakkaniyet indirimi yapılarak 16.639,34 TL net fazla çalışma ücretinin davalıdan tahsiline,20/08/2015 tarihli ek bilirkişi raporu genel tatil hesaplaması yönüyle hükme esas alınmış, raporda açıklanan gerekçelerle hesaplanan 7.498,23 TL net genel tatil alacağından hakkaniyet gereği % 10 oranında indirim yapılarak 6.748,40 TL genel tatil alacağının davalıdan tahsiline karar verilerek hüküm verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı ve davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

D) Temyiz:

Kararı davacı ve davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı vekilinin tüm, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasında fazla mesai ücreti alacağı uyuşmazlık konusudur.

İşçilerin gece çalışmaları Yasanın 69 uncu maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca günde yedibuçuk saati geçemez. Yasada belirtilen bu süre günlük çalışmanın, dolayısıyla fazla çalışmanın bir sınırını oluşturur. Gece çalışmaları yönünden haftalık kırkbeş saat olan yasal çalışma sınırı aşılmamış olsa dahi, günde yedibuçuk saati aşan çalışmalar için fazla çalışma ücreti ödenmelidir. Dairemizin kararı bu yöndedir (Yargıtay 9.HD. 23.6.2009 gün 2007/40862 E, 2009/17766 K).

Somut uyuşmazlıkta 4857 Sayılı İş Kanunu'nun 69/3 maddesi gereğince işçinin gece çalışması 7.5 saati geçemez.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının 7.5 saati aşan gece çalışması hesaplanmış ve mahkemece bu alacak hüküm altına alınmıştır. Ancak bilirkişi raporunda haftalık 45 saati geçmediği gerekçesi ile gece çalışması zamlı %50 kısmı hesaplanmıştır.

Mahkemece oysa gece çalışmaları yasak çalışma sayıldığından 7.5 saati aşan gece çalışmaların %150 zamlı hesaplanarak fazla mesai alacağının hüküm altına alınması gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 20.03.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/919, Karar No: 2011/3920, Tarih: 21.11.2011

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/919 E.  ,  2011/3920 K.**

**"İçtihat Metni"**

Irza geçme ve konut dokunulmazlığının ihlâli suçlarından sanık ...'un yapılan yargılaması sonunda; ırza geçme iddiasına konu eyleminin reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçunu oluşturduğunun kabulü ile bu ve atılı diğer suçtan mahkûmiyetine dair Çankırı Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 26.01.2006 gün ve 2005/174 Esas, 2006/6 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Oluşa ve dosya içeriğine uygun olarak sanığın işlediği kabul edilen reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma ve konut dokunulmazlığının ihlâli suçlarının kanunda öngörülen cezalarının üst sınırları itibariyle, 765 sayılı ...nun 102/4. maddesine göre 5 yıllık asli zamanaşamına tâbi oldukları, 26.01.2006 tarihli mahkûmiyet hükümlerinden itibaren inceleme gününe kadar bu sürenin gerçekleştiği anlaşıldığından, hükümlerin 5237 sayılı ...nun 7 ve 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilmek suretiyle CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanunun 322/1 ve 5271 sayılı CMK.nun 223/8. maddeleri uyarınca sanık hakkında açılan kamu davalarının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 21.11.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7187, Karar No: 2015/6431, Tarih: 21.12.2015

**21. Ceza Dairesi         2015/7187 E.  ,  2015/6431 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2013/5849

MAHKEMESİ : İnegöl 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 10/10/2012

NUMARASI : 2012/23 (E) ve 2012/1685 (K)

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

5237 sayılı TCK'nun 51/3. maddesinde, denetim süresinin alt sınırının, mahkum olunan ceza süresinden az olamayacığının belirtilmesi ve mahkemenin de uygulama olarak denetim süresini iki yıl olarak tatbik etmesi karşısında, tebliğnamede denetim süresinin hatalı uygulandığına yönelen bozma düşüncesine iştirak olunmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddiyle;

Kararın gerekçe bölümünde; 5252 sayılı Türk Ceza Kanunun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9/3. maddesi uyarınca suç tarihinde yürürlükte bulunan 765 sayılı Yasa ile sonradan yürürlüğe giren 5237 sayılı Yasanın ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle lehe yasanın tespiti gerektiği, resmi evrakta sahtecilik suçunun cezası, 765 sayılı TCK’nın 342/1. maddesinde 2 yıldan 8 yıla kadar hapis, 5237 sayılı TCK’nun 204/1 maddesinde ise, 2 yıldan 5 yıla kadar hapis olmasına rağmen, temel cezanın alt sınırdan tayini halinde, hapis cezalarının eşit olacağı ve 5237 sayılı TCK’nun 53. maddesinde düzenlenen ve hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak uygulanan hak yoksunluklarının 765 sayılı Kanunda bulunmaması, cezasının ertelenmesi halinde deneme süresi içerisinde suç işlenmediği takdirde 5237 sayılı TCK’nun 51. maddesi uyarınca cezanın infaz edilmiş, 765 sayılı TCK’nun 95. maddesi gereğince de mahkumiyet vaki olmamış sayılacağı cihetle; 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun lehe olmadığı gözetilmeden, bu ilkelere uyulmadan ve uygulamalı karşılaştırma yapılmadan gerekçeden yoksun olarak denetime olanak vermeyecek şekilde soyut ifadelerle 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun lehe olduğundan bahisle yazılı şekilde uygulama yapılması,

Yasaya aykırı, ancak yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususun 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesi uyarınca düzeltilemesi mümkün bulunduğundan, sanık hakkında uygulanan hüküm fıkralarında yer alan "5237 sayılı TCK'nun 204/1, 62, 51" ibareleri çıkartılıp yerlerine sırasıyla "765 sayılı TCY'nın 342/1, 59 ve 647 sayılı Yasanın 6" ibarelerinin eklenilmesi ve hüküm fıkrasından 5237 sayılı TCY'nın 53. madde ve fıkralarının uygulanmasına ilişkin bölümün tamamen çıkartılması suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün kısmen istem gibi DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 21.12.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/8321, Karar No: 2024/10577, Tarih: 04.07.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/8321 E.  ,  2024/10577 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2023/127 E., 2024/27 K.

KARAR : Davanın kısmen kabulü

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 29. Hukuk Dairesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın; davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece İlk Derece Mahkemesi kararının ikinci kez bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekilince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davalı İdare bünyesinde alt işverenlerin işçisi olarak çalışmakta iken 02.04.2018 tarihinde 696 sayılı Kanun Hükmünde Kararname (696 sayılı KHK) kapsamında sürekli işçi kadrosuna atandığını ve ücretinin asgari ücretin % fazlası olarak belirlendiğini, ayrıca davacının ücretine her altı aylık dönemde %4 ücret zammı yapılması gerektiğini, ancak davacının ücretine 01.01.2019 tarihinden itibaren sadece %4’lük ücret zammı yapıldığını ve bu şekilde ücretlerinin eksik ödendiğini ileri sürerek ücret, ilave tediye ve ikramiye fark alacakları, fazla çalışma ile ulusal ... ve genel tatil ücret alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının ücretinde herhangi bir azalma olmadığını, ayrıca toplu iş sözleşmesi uyarınca belirlenen %4'lük zammın da uygulandığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 17.09.2021 tarihli kararıyla; davacının ücretinin iş sözleşmesinin ilgili hükmüne uygun şekilde ödenmediği ve fark alacaklara hak kazandığı sonucuna varılarak toplanan deliller ve alınan bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 29. Hukuk Dairesinin 29.12.2021 tarihli kararıyla; davalı vekilinin istinaf talebinin 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) inci alt bendi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Birinci Bozma Kararı

B. Gerekçe ve Sonuç

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 29. Hukuk Dairesinin 29.12.2021 tarihli kararıyla; davalı vekilinin istinaf talebinin 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) inci alt bendi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Birinci Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemizin 31.03.2022 tarihli kararı ile arabuluculuk son tutanak tarihinden sonra ihtilaf konusu olan talep dönemi için arabuluculuk dava şartının yerine getirilmediği ve bu dönem yönünden davanın dava şartı yokluğu sebebiyle usulden reddine karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle Bölge Adliye Mahkemesi kararının ortadan kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

B. İlk Derece Mahkemesince Birinci Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin 28.06.2022 tarihli kararı ile; bozma kararı doğrultusunda değerlendirme yapıldığı belirtilerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

C. İkinci Bozma Kararı

1. İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemizin 19.01.2023 tarihli kararı ile; davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine karar verilerek, davacının 2021 yılı ücretinin belirlenmesinde sadece taraflar arasında imzalanan belirsiz süreli iş sözleşmesinde belirtilen asgari ücrete ilişkin oranın dikkate alınması gerekirken bu şekilde belirlenen ücret üzerine ayrıca %4 zam oranını da uygulanarak 2021 yılına ait ücretin belirlenmesinin ve fark ikramiye alacağının 2021 yılı Ocak ayı ve sonrası için hesaplanıp hüküm altına alınmasının hatalı olduğu, fazla çalışma ücreti ile ulusal ... ve genel tatil ücreti alacaklarının denetime elverişli şekilde ve 31.10.2020 tarihinden sonraki dönem için varsa toplu iş sözleşmesi hükümleri yoksa 4857 sayılı İş Kanunu (4857 sayılı Kanun) hükümleri uygulanarak hesaplanması gerektiği gerekçesiyle İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

D. İlk Derece Mahkemesince İkinci Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; bozma kararı doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili; Bakanlık uygulamasının yerinde olduğunu, hem bireysel iş sözleşmesinden hem de toplu iş sözleşmesinden kaynaklanan ücret farkı taleplerinin menfaat çatışması nedeniyle hukuka aykırı olduğunu, ücretin indirilmediğini savunarak İlk Derece Mahkemesi kararının bozulması istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili; Bakanlık uygulamasının yerinde olduğunu, hem bireysel iş sözleşmesinden hem de toplu iş sözleşmesinden kaynaklanan ücret farkı taleplerinin menfaat çatışması nedeniyle hukuka aykırı olduğunu, ücretin indirilmediğini savunarak İlk Derece Mahkemesi kararının bozulması istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dosya içeriğine, bozmanın mahiyeti ve kapsamına göre taraflar arasındaki uyuşmazlık; 2021 yılı için hesaplamalara esas alınacak ücret, ikramiye alacağının miktarı ve alacakların hesaplanmasına ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 4857 sayılı Kanun'un 32 nci maddesi, 696 sayılı KHK ile 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'ye eklenen geçici 23 üncü madde.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında özellikle 01.01.2021 tarihi ile arabuluculuk son tutanak tarihi arasındaki 08.09.2021 tarihli ve 01.01.2021-31.12.2022 yürürlük süreli toplu iş sözleşmesinden kaynaklı fark ödemelerin mahsubu hususunun infaz sırasında dikkate alınmasının mümkün olduğu dikkate alındığında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Davalı ... harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

04.07.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11807, Karar No: 2012/148, Tarih: 16.01.2012

**6. Hukuk Dairesi         2011/11807 E.  ,  2012/148 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Kiralananın tahliyesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tahliye davasına dair karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kiralananın açıktan fena kullanımı nedeni ile tahliyesi ve tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece davanın reddine karar verilmesi üzerine, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya kapsamına, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerekçelere göre kiracının kiralananı iade borcunun kira sözleşmesi sona erdikten sonra doğacağına, henüz geri verme borcu doğmadan kira ilişkisi devam ederken tazminat istenemeyeceğine göre davacı vekilinin aşağıdaki bendin dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı vekilinin kiralananın tahliyesine ilişkin temyiz itirazlarına gelince;

Taraflar arasındaki 20.03.2007 başlangıç 20.03.2017 bitim tarihli kira sözleşmesi ile 194 ada 71,72,76 parsel sayılı tapuda gül ve elma bahçesi nitelikli taşınmazların tarımsal amaçlı olarak kullanılmak üzere kiralandığı anlaşılmaktadır. Kira sözleşmesinde taşınmazlar üzerindeki ağaçların kesilmesi hususunda bir düzenleme bulunmamaktadır. Dinlenen tanıkların beyanları ve dosyadaki tüm deliller birlikte değerlendirildiğinde taşınmaz üzerindeki meyvalı ağaçların kesilmesi hususunda davacının rızası olduğu ve taraflar arasında bu şekilde anlaşma yapıldığı hususu kanıtlanamamıştır. Bilirkişi raporuna göre taşınmazların düzenli bakımının ve ilaçlamasının yapılmadığı 71 ve 72 parsel üzerindeki meyveli ağaçların kesildiği, kiralananların açıktan fena kullanıldığı sabittir. Bu durumda BK. 289. Md. gereğince akde aykırılık nedeni ile tahliyeye karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (2) No'lu bentte yazılı nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 16.01.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5621, Karar No: 2018/9818, Tarih: 04.12.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/5621 E.  ,  2018/9818 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanığın yokluğunda verilen kararın 11.10.2013 tarihinde tebliğ edildiği, temyiz süresinin son günü 18.10.2013 günü olup, Kurban Bayramı nedeniyle resmi tatil olduğu, tatilin bitmesini müteakip ilk iş günü olan 21.10.2013 tarihinde ise temyiz dilekçesinin verilmiş olduğu anlaşıldığından tebliğnamedeki sanık müdafiinin temyiz isteminin süre yönünden reddine karar verilmesi gerektiğine dair görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre katılan vekilinin, cumhuriyet savcısının ve sanık müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak:

1-Defter ve belgeleri gizleme suçu yönünden suç tarihi itibariyle 5904 sayılı Kanunun 23. maddesi ile değişik 213 sayılı Kanun'un 359/a-2. maddesince öngörülen temel cezanın alt sınırının 18 ay olduğu gözetilmeyerek sanık hakkında temel cezanın 1 yıl olarak belirlenmesi suretiyle eksik ceza tayini,

2-Yargıtay Ceza Genel Kurulu ile Dairemizin yerleşmiş kararlarında açıklandığı üzere, yasa metninin tekrarı gerekçe olmadığı gibi yasalarda yer alan hükümler uygulanırken gösterilen gerekçelerde çelişkiye, zafiyete düşülmemesi gerekir. Suç tarihi itibariyle adli sicil kaydında kasıtlı bir suçtan mahkumiyeti bulunmayan, dosyaya olumsuz kişiliği yansımayan, duruşmadaki iyi hali TCK’nin 62. maddesi uyarınca cezasından taktiri indirim nedeni yapılan sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ve hükmolunan cezanın ertelenmesine yer olmadığı kararı verilirken kanun metninin tekrarı ile yetinilerek yasal ve yeterli gerekçe gösterilmemesi ve duruşmadaki tutum ve davranışları göz önünde bulundurulduğunda yeniden suç işlemeyeceği hususunda kanaat oluşmadığı belirtilmek suretiyle gösterilen gerekçelerde de çelişkiye düşülmesi,

3-Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 27/09/2011 gün ve 2011/3-167-2011/194 sayılı Kararında da açıklandığı üzere sanığın mahkumiyetiyle sonuçlanan ceza davasında katılan kendisini vekille temsil ettirdiğinden, vekil duruşmalara katılmasa dahi karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca katılan lehine vekâlet ücretine hükmedilmesi zorunlu olup, katılan vekilinin duruşmaları takip etmediği gerekçesiyle vekalet ücreti yerine dilekçe yazım ücretine hükmedilmesi,

3-Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 27/09/2011 gün ve 2011/3-167-2011/194 sayılı Kararında da açıklandığı üzere sanığın mahkumiyetiyle sonuçlanan ceza davasında katılan kendisini vekille temsil ettirdiğinden, vekil duruşmalara katılmasa dahi karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca katılan lehine vekâlet ücretine hükmedilmesi zorunlu olup, katılan vekilinin duruşmaları takip etmediği gerekçesiyle vekalet ücreti yerine dilekçe yazım ücretine hükmedilmesi,

4-TCK'nin 53/3 maddesi gereği, sanığın sadece kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından koşullu salıverilinceye kadar, diğer kişiler üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesinin Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekili, Cumhuriyet savcısı ve sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 04.12.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.