muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/8558, Karar No: 2016/13645, Tarih: 26.05.2016

**13. Hukuk Dairesi         2015/8558 E.  ,  2016/13645 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, 05.09.2013 tarihinde davalı firmadan yatak odası ve çocuk odası takımı ile vestiyer satın aldığını, ürünlerin 28.10.2013 tarihinde teslim edildiğini ve teslim sonrası ürünlerin ayıplı olduğunu tespit ettiğini, bunun üzerine davalıya yedi gün içinde ihtarname göndererek ürünlerin iadesi ile ödediği bedelin tarafına verilmesini talep ettiğini, ancak talebinin yerine getirilmediğini ileri sürerek vestiyer, yatak odası takımı ve çocuk odası takımı olmak üzere ayıplı malların iadesi ile bedelinin davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı, davaya cevap vermemiş; duruşmada dava konusu ürünleri davacının talep ettiği şekilde yaptıklarını savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne, 12/10/2013 tarihli 06808 seri nolu faturaya konu portmanto (vestiyer), gardolap ve çocuk odası takımının davalıya iadesine, 10.030,00 TL alacağın davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş; hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Davacı eldeki dava ile davalıdan satın aldığı yatak odası takımı, çocuk odası takımı ve vestiyerin ayıplı olduğunu ileri sürerek bedel iadesi talep etmiş, davalı ise ürünlerin talep edildiği şekilde yapıldığını savunmuştur. Her ne kadar Mahkemece, bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kabulüne karar verilmiş ise de; davalının ürünlerin davacının talep ettiği şekilde üretildiğine ilişkin savunması üzerinde durulmamıştır. O halde Mahkemece, davalının ürünlerin sipariş üzerine imal edildiğine ilişkin savunması üzerinde durularak, bu doğrultuda taraf delilleri toplandıktan sonra taraflar arasındaki sözleşmenin niteliğinin belirlenmesi ve eser sözleşmesi olduğunun tespit edilmesi halinde görevli mahkemenin genel mahkemeler olduğu gözetilerek görevsizlik kararı verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

2-Bozma nedenine göre davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Birinci bentte açıklanan nedenlerle temyiz edilen kararın BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenlerle davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 26/05/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4909, Karar No: 2018/9303, Tarih: 20.11.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/4909 E.  ,  2018/9303 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Beraat

1- Samsun Cumhuriyet Başsavcılığının 04.01.2011 tarihli ve 2011/33 sayılı iddianamesi ile sanık hakkında, 2008 takvim yıllarında sahte fatura kullanma suçunu işlediği iddiasıyla kamu davası açıldığı, iddianamenin dayanağı olan Samsun Denetim Grup Müdürlüğünün 18.08.2010 tarihli ve VDENR- 2010-187/129 sayılı vergi suçu raporunun 2008 takvim yılında sahte fatura kullanma suçuna ilişkin olduğu ancak dava şartı olan mütalaanın dosyada bulunmadığı anlaşıldığından; öncelikle usulüne uygun verilmiş vergi mütalaası bulunup bulunmadığının araştırılması, mütalaanın bulunması halinde dosya arasına konulması; bulunmadığının tespiti halinde ise, 213 sayılı VUK'nin 367. maddesi gereğince dava şartı olan mütalaanın verilip verilmeyeceğinin Vergi Dairesi Başkanlığından sorulması, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken, yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Kabule göre de;

2- Kabule göre de;

Sanık tarafından kanuni defterlerine kayıt edilmek suretiyle kullanılan faturaları düzenleyen ... Oto Yedek Parça Nak. Petrol Ürünleri Tic. Ltd. Şti, ... Yedek Parça Napet Ürün. ve Otom. San. Tic. Ltd. Şti. ve... Oto Yedek Parçaları ve Pet. Ürü. San. Tic. Ltd. Şirketi yetkilileri hakkında 2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan hazırlanmış, doysa içerisinde yer alan vergi inceleme raporlarında, söz konusu şirketlerin faaliyetlerinin kuruluşlarından itibaren sahte fatura ticareti olduğunun, düzenledikleri tüm faturaların sahte fatura olarak değerlendirilmesi gerektiğinin belirtilmesi, UYAP sorgulamasında... Oto Yedek Parçaları ve Petrol Ürünleri Sanayi Ticaret Ltd. Şirketi yetkilisi ... hakkında 2007, 2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçundan açılan kamu davasında, İstanbul Anadolu 30. Asliye Ceza Mahkemesinin 15.05.2014 tarih, 2011/896 esas, 2014/297 karar sayılı kararı ile verilen mahkumiyet hükümlerinin Dairemizin 21.06.2018 tarih, 2016/7639 esas, 2018/5707 sayılı kararı ile eksik incelemeden bahisle bozulduğunun, ... Oto Yedek Parça Nak. Petrol Ürünleri Tic. Ltd. Şirketi yetkilileri hakkında 2007, 2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından İstanbul Anadolu 30. Asliye Ceza Mahkemesinin 22.10.2014 tarih, 2013/319 esas, 2014/527 karar sayılı ilamı ile verilen mahkumiyet hükümlerinin, Dairemizin 2017/13613 esas, ... Yedek Parça Napet Ürün. Ve Otom. San. Tic. Ltd. Şti. yetkilileri hakkında sahte fatura düzenleme suçundan Gebze 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 25.12.2012 tarih, 2010/254 esas, 2012/2933 karar sayılı ilamı ile verilen mahkumiyet hükümlerinin Dairemizin 2017/3578 esas sırasında kayıtlı olduklarının tespit edilmesi karşısında, dosya kapsamına göre unsurları oluşan atılı suçtan sanığın mahkumiyeti yerine, suça konu faturaları düzenleyen şirket yetkilileri hakkında sahte fatura düzenleme suçundan açılmış bir dava bulunmadığına dair, dosya kapsamı ile örtüşmeyen gerekçe ile yazılı şekilde sanığın beraatine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 20.11.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3975, Karar No: 2016/929, Tarih: 01.02.2016

**12. Ceza Dairesi         2015/3975 E.  ,  2016/929 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 12 - 2014/284084

Mahkemesi : Diyarbakır 3. Ağır Ceza Mahkemesi

Tarihi : 26/02/2014

Numarası : 2013/336-2014/77

Dava : 466 sayılı Kanun gereğince tazminat

Davacının tazminat talebinin kısmen kabulüne ilişkin hüküm, davalı vekili ve davacı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Bozma ilamı üzerine yapılan incelemeye, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Davacı vekili, 15.03.2010 havale tarihli dava dilekçesinde, müvekkili davacının Diyarbakır (3) No’lu Devlet Güvenlik Mahkemesinin 02.11.1995 tarih, 1994/739 esas, 1995/587 karar sayılı ceza dava dosyasında 03.11.1994 tarihinde gözaltına alınarak 24.11.1994 ile 07.09.1995 tarihleri arasında tutuklu kaldığını belirterek 7.290 TL maddi, 33.500 TL manevi tazminat talebinde bulunmuş olup, mahkemenin 02.09.2010 tarih, 2010/163 esas, 2010/352 sayılı kararı ile 29,70 TL maddi ve 10.000 TL manevi tazminatın davalı hazineden alınarak davacıya ödenmesine karar verildiği, kararın davalı vekili ve davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 13.02.2013 tarih, 2012/29468 esas – 2013/2985 karar sayılı ilamı ile asgari ücret üzerinden hesaplanan maddî tazminat miktarından hafta sonu, dinî ve millî bayram tatilleri nedeniyle indirim yapılamayacağının dikkate alınmaması ve koruma tedbirleri nedeniyle hükmedilecek tazminatın olay tarihinde geçerli olan para birimine göre hesaplaması yapılarak sonucun bulunması gerekirken 01.05.2005 tarihinde yürürlüğe giren ve Türk Lirasından 6 sıfır atılmasını öngören 5083 sayılı Kanun’a göre hesaplama yapılarak yanlışlıklara sebebiyet verilmesi nedeniyle bozulmasına karar verildiği ve Dairemizin anılan bozma ilamı sonrası mahkemenin 26.02.2014 tarih, 2013/336 esas, 2014/77 sayılı kararı ile 29.536.752 TL maddi ve 10.000 TL manevi tazminatın davalı hazineden alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiş ise de;

Tazminat talebinin dayanağı olan Diyarbakır (3) No’lu Devlet Güvenlik Mahkemesinin 02.11.1995 tarih, 1994/739 esas, 1995/587 karar sayılı ceza dava dosyası örneği ve eklerinin incelenmesinde, davacının (sanığın), 03.11.1994 tarihinde gözaltına alınarak 24.11.1994 ile 07.09.1995 tarihleri arasında tutuklu kaldığı ve yapılan yargılama sonucu davacının (sanığın) beraatine hükmedildiği anlaşılmıştır.

Bu kapsamda davacı hakkındaki tutuklama işlemi, 1 Haziran 2005 tarihinden önce gerçekleştiğinden 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 6. maddesine göre, davacının tazminat talebi 466 sayılı Kanun Dışı Yakalanan veya Tutuklanan Kimselere Tazminat Verilmesi Hakkında Kanun hükümlerine tabi olacaktır.

Bu kapsamda davacı hakkındaki tutuklama işlemi, 1 Haziran 2005 tarihinden önce gerçekleştiğinden 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 6. maddesine göre, davacının tazminat talebi 466 sayılı Kanun Dışı Yakalanan veya Tutuklanan Kimselere Tazminat Verilmesi Hakkında Kanun hükümlerine tabi olacaktır.

466 sayılı Kanunun 2. maddesine göre de "verilen kararların kesinleştiği veya bu iddiaların mercilerince karara bağlandığı tarihten itibaren üç ay içinde" açılması gerekmektedir.

Kanunda öngörülen 3 aylık sürenin, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 23.03.2010 tarih ve 2009/256 esas, 2010/57 sayılı kararı ile, "kesinleşen kararların tebliğinden" itibaren başlayacağı kabul edilmiş, ancak, kesinleşmiş kararların tebliğini öngören bir kanuni düzenleme bulunmaması nedeniyle, kararının tebliğ edilmemesi halinde tazminat davasının hangi sürede açılacağı hususu belirtilen kararda tartışılmamış, ancak Ceza Genel Kurulu'nun 06.05.2014 tarih, 2014/141 esas, 2014/229 sayılı kararında 466 sayılı Kanuna göre incelenen tazminat davasının usul ve yasaya uygun yapılan kesinleşmesinden itibaren her halükarda 10 yıl içinde, eğer kesinleşmiş beraat kararı tebliğ edilmiş ise, tebliğ tarihinden itibaren 3 ay içinde davanın açılması gerektiği kabul edilmiştir.

Bununla beraber ceza yargılaması sonunda verilen beraat hükümlerinin, hükümden sonra usulüne uygun olarak tebliğ edilememesi veya tebliğ edildiğine dair tebligat parçalarının dosyada bulunamaması gibi hallerde, kısaca zamanında kesinleştirilmeyen beraat veya kovuşturmaya yer olmadığına dair kararlara ilişkin tazminat davalarının hangi sürede açılacağı konusunda açıklık bulunmamakla birlikte, belirsiz olan bu durumun ila nihaye devam edemeyeceği nazara alınarak, bir noktadan sonra dava açmanın bir süre ile sınırlandırılması, bilhassa yukarıda zikredilen CGK'nın 23.03.2010 gün ve 256-57 sayılı kararında herhangi bir süre sınırlaması öngörülmemesi nedeniyle adliye arşivlerinin taranarak tazminat davalarının açıldığı gözlemlendiğinden duruma açıklık getirilmesi zorunluluk arzetmiştir.

Davalı Maliye Hazinesinin bu konuda, aleyhine açılan tazminat davaları ile ilgili herhangi bir arşiv kaydı veya bilişim sistemleri üzerinden oluşturulmuş bir veri tabanı bulunmadığından, konuya ilişkin temyiz incelemesi yapan dairemizce, aynı yıl içinde aynı hukuksal nedenlerle açılan mükerrer tazminat davalarının bulunduğu da tespit edilmiş olup, bunlara örnek olarak; 12. CD, 16.12.2013/25273-29105 ve 25.3.2013/2459-538 sayılı ilamları gösterilebilir.

Davalı Maliye Hazinesinin bu konuda, aleyhine açılan tazminat davaları ile ilgili herhangi bir arşiv kaydı veya bilişim sistemleri üzerinden oluşturulmuş bir veri tabanı bulunmadığından, konuya ilişkin temyiz incelemesi yapan dairemizce, aynı yıl içinde aynı hukuksal nedenlerle açılan mükerrer tazminat davalarının bulunduğu da tespit edilmiş olup, bunlara örnek olarak; 12. CD, 16.12.2013/25273-29105 ve 25.3.2013/2459-538 sayılı ilamları gösterilebilir.

Yine aynı şekilde, beraat veya kovuşturmaya yer olmadığına dair kararlar tebliğ edilmesine rağmen bu kararlara kesinleşme şerhleri verilmesi gözardı edilmekte, unutulmakta ve daha sonra bu tebligat parçaları çeşitli nedenlerle dosyadan çıkarılmaktadır. Dolayısıyla, uygulamada beraat kararları ile ilgili sağlıklı bir kesinleştirme işlemi yapılmadığı görülmektedir. Açıklanan nedenlerle bu hakkın kullanılmasının hukuki olarak sınırlandırılması yapılırken, hak kayıplarını önlemeye yönelik bir yolun bulunması da zorunluluk arzetmektedir..

Bu kapsamda 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 2. maddesinde ''Herkes haklarını kullanırken ve borçlarını yerine getirirken dürüstlük kurallarına uymak zorundadır. Bir hakkın açıkça kötüye kullanılmasını hukuk düzeni korumaz” şeklindeki emredici düzenleme ile Kanun koyucu kişilere tanıdığı hakların belli sınırlar içinde kullanılmasını istemiş, hakkın kötüye kullanılmasının da hukuk düzenince hiç bir şekilde korunmayacağını açıkça belirtmiştir.

Sonuç olarak, bu yöndeki hakların sağlıklı bir şekilde öne sürülmesi ve çözüme kavuşturulması için süre sınırlamasının yapılması ve bu hususun meri mevzuat nazara alınarak bir çözüme kavuşturulmasında zorunluluk bulunmaktadır.

Buna göre;

1- 6216 sayılı Anayasa Mahkemesinin Kuruluş ve Yargılama Usûlleri Hakkında Kanunu'nun 47/5. maddesi, Anayasa Mahkemesine bireysel başvuru için, başvuru yollarının tüketildiği tarihten, başvuru yolu öngörülmemiş ise ihlalin öğrenildiği tarihten itibaren 30 gün içinde yapılmasını,

2- İnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına İlişkin Sözleşmenin 35. maddesine göre de, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesine bireysel başvuruda iç hukuk yollarının tüketilmesine ilişkin nihai kararın verilmesinden itibaren 6 aylık süre içinde başvuru yapılmasını,

3- 818 sayılı (Mülga) Borçlar Kanunu'nun 60. maddesi ve 6098 sayılı Borçlar Kanunu'nun 72. maddesi haksız fiiller için açılacak tazminat davasının her halde fiilin işlendiği tarihten başlayarak 10 yılın geçmesiyle zamanaşımına uğrayacağını,

4- 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 12. maddesi idari eylemlerden hakları ihlal edilmiş olanların her halde eylem tarihinden itibaren beş yıl içinde ilgili idareye başvurarak haklarının yerine getirilmesini istemeleri ve öngörülen 60 günlük sürede davalarını açmalarını,

4- 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 12. maddesi idari eylemlerden hakları ihlal edilmiş olanların her halde eylem tarihinden itibaren beş yıl içinde ilgili idareye başvurarak haklarının yerine getirilmesini istemeleri ve öngörülen 60 günlük sürede davalarını açmalarını,

5- 2004 sayılı İcra İflas Kanunu'nun 39. maddesinde ilama müstenit takip, son muamele üzerinden on sene geçmekle zamanaşımına uğrayacağını, öngörmüş ayrıca Adalet Bakanlığı Merkez ve Taşra Teşkilatı ile Bağlı Kuruluşlar Arşiv Yönetmeliğinde beraatle sonuçlanan dosyalar için birim arşivinde saklanma süresi beş yıl olarak öngörülmüştür.

Görüldüğü üzere yasal mevzuatlarda hak arama ile ilgili çeşitli süreler öngörülmüş ve bu süreler içerisinde de en uzun olan süre Borçlar Kanunu ve İcra İflas Kanununda öngörülen 10 yıllık hak arama süreleridir. Kanaatimizce en uzun olan bu süreler nazara alınarak, bir sonuca varılması gerekmektedir.

Açıklanan nedenlerle, 466 sayılı Kanun kapsamında görülen tazminat davalarında:

1- C.G.K'nın 06.05.2014/141-229 sayılı kararında belirtildiği gibi beraat veya kovuşturmaya yer olmadığına dair kararların Yazı İşleri Yönetmeliğine göre süresinde tebliğ edilip kesinleşme tarihinden itibaren her halükarda 10 yıl, kesinleşmiş kararların tebliğinden itibaren 3 ay içinde tazminat davalarının açılması,

2- Bunun yanında, kararlar Yazı İşleri Yönetmeliğine göre usulüne uygun olarak tebliğ edilmemiş ve kesinleştirme işlemleri yapılmamış yada kesinleştiği tespit edilmemiş ise, tazminat davalarının karar tarihinden itibaren 10 yıldan fazla bir süre geçtiğinde, somut olayın, tarafların ve davanın özelliği de nazara alınmak suretiyle süresinde açılmadığının kabulü gerekmektedir.

Davaya konu olay açısından baktığımızda; her ne kadar daha önceki incelemelerde bu konu hakkında bir görüş belirtilmese bile; davacı (sanık) hakkında 02.11.1995 tarihinde verilen beraat hükmü ile tazminat davasının açılmış olduğu 15.03.2010 tarihine kadar 10 yıldan fazla süre geçtiği, davacının bu uzun süre içerisinde hakkındaki beraat hükmünden haberdar olmadığından söz etmenin yaşamın olağan akışına uymayacağının anlaşılması karşısında, süresinde açılmayan davanın reddi yerine, yazılı şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, davalı vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 01.02.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/22708, Karar No: 2013/5959, Tarih: 02.04.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2011/22708 E.  ,  2013/5959 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet Nedeniyle Güveni Kötüye Kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması, malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı veriliş gayesinin dışında zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi, tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Somut olayda; avukat olan sanığın vekaletname ile katılan adına Karayolları Trafik ... Sigortası tarafından yatırılan parayı almaya yetkili kılındığı, söz konusu vekaletname uyarınca 11.000 TL. parayı 29.04.2005 tarihinde banka hesabından çektiği, katılana aldığı parayı parça parça ödediği, kalan 4.850 TL. için kendi adını taşıyan 16.11.2005 ödeme tarihli bono verdiği, bu bononun da karşılığını ödememesi şeklindeki eylemin hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçu olduğuna dair mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Ceza Genel Kurulunun 19.06.2007 gün ve 2007/20-108, 2007/152 sayılı kararın açıkladığı üzere, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk

bulunmamakta ise de, bunun gerekçelerinin gösterilmesi, dayanılan gerekçelerin de yasal ve dosya içeriği ile örtüşmesi gerekmektedir.

Hükmolunan hapis cezası alt sınırdan tayin olunmasına rağmen, aynı gerekçeyle adli para cezasına esas alınması gereken tam gün sayısının alt sınırdan uzaklaşılarak belirlenmesi suretiyle çelişkiye düşülmesi,

bulunmamakta ise de, bunun gerekçelerinin gösterilmesi, dayanılan gerekçelerin de yasal ve dosya içeriği ile örtüşmesi gerekmektedir.

Hükmolunan hapis cezası alt sınırdan tayin olunmasına rağmen, aynı gerekçeyle adli para cezasına esas alınması gereken tam gün sayısının alt sınırdan uzaklaşılarak belirlenmesi suretiyle çelişkiye düşülmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün, bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasa’nın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK' un 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükümde yer alan "5237 sayılı TCK'nın 155/2, 62, 52/2 maddeleri gereğince sonuç olarak verilen 25 gün adli para cezası karşılığı aynı yasanın 52. maddesi gereğince günlüğü 20.00 TL'den olmak üzere 500 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına" ifadelerinin yerine "5237 sayılı TCK'nın 155/2 maddesi gereğince 5 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, aynı yasanın 62. maddesi gereğince cezasından 1/6 oranında indirim yapılarak sanığın 4 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, aynı yasanın 52/2 maddeleri gereğince verilen 4 gün adli para cezası karşılığı günlüğü 20.00 TL'den olmak üzere 80.00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına" ibaresinin eklenmesi suretiyle; sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 02.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/23477, Karar No: 2013/24733, Tarih: 24.12.2013

**21. Hukuk Dairesi         2012/23477 E.  ,  2013/24733 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, Kurum işleminin iptaliyle maaşından yapılan Sosyal Güvenlik Destek Prim Kesintisinin faiziyle tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, 01.08.1996 tarihinden itibaren Bağ-Kur sigortalılık dalından yaşlılık aylığı alan davacının yaşlılık aylığından 2006 yılının Ağustos ayından itibaren 20 ay süre ile 98,00 TL kesinti yapan Kurum işleminin iptali ile fazlaya ilişkin hakkı saklı olmak üzere 1960TL’lik yapılan kesintilerin yasal faiziyle davalı Kurumdan tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulü ile, davalı SGK tarafından emekli maaşında yapılan SGDP kesintisinin iptaline, 2006 yılı Ağustos ayından itibaren 98-TL toplam 1960-TL (taleple bağlılık ilkesi gereğince) nin dava tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacının 01.01.1965-31.12.1989 tarihleri arsında vergi kaydının bulunduğu, 12.12.1984-13.08.2005 tarihleri arasında ... Esnaf Sicil Memurluğunda kayıtlı olduğu, 15.03.1965-12.08.2005 tarihleri arasında ise demirciler, oto tamircileri odasında kayıtlı bulunduğu, 01.08.1996 tarihi itibariyle 1479 sayılı Yasa kapsamında yaşlılık aylığı bağlandığı, ... Esnaf Sicil Memurluğu yazısından davacının 1993 tarihinden sonra yükümlülüklerini yerine getirmediği, demirciler, oto tamircileri odası cevabından da davacının 20.03.2002 tarihli olağan genel kurul toplantısında oy kullanmadığı, SGDP kesintisine ilişkin tahakkuk fişinin dosyada bulunmadığı; ancak Kurumca davacı aylığından yapılan kesintilerin 2006/7-2009/6.ay tarihleri arasındaki dönemi kapsar şekilde olduğu anlaşılmaktadır.

1479 sayılı Kanun’a 25.08.1999 tarih ve 4447 sayılı Kanun’la eklenen ve 01.10.1999 tarihi itibarîyle yürürlüğe giren “Sosyal Güvenlik Destek Primi” başlığını taşıyan ek 20. madde hükmüne göre; “bu kanun kapsamında yaşlılık aylığı bağlananlardan 24. maddenin I numaralı bendinde belirtilen çalışmalarına devam edenlerin veya daha sonra çalışmaya başlayanların sosyal yardım zammı dahil tahakkuk eden aylıklarından; aylığın bağlandığı, yasadan önce yaşlılık aylığı bağlananlardan yasanın yürürlüğe girdiği tarihi takip eden veya tekrar çalışmaya başlanıldığı tarihi takip eden aybaşından itibaren çalışmalarının sona erdiği ay dahil % 10 oranında sosyal güvenlik destek primi kesilir.”düzenlemesi getirilmiştir.

Bu durumda; pasif sigortalıların yaşlılık aylıklarından, sosyal güvenlik destek primi kesilmesinin koşulu; 1479 sayılı Kanun’un 24/I maddesi kapsamında kendi nam ve hesabına bağımsız çalışmanın varlığıdır.