muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/6646, Karar No: 2024/9211, Tarih: 04.06.2024

**2. Ceza Dairesi         2024/6646 E.  ,  2024/9211 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR:Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli, mala zarar verme

HÜKÜMLER :Mahkûmiyet

TEMYİZ EDENLER :Suça sürüklenen çocuk müdafii, sanık

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ :Düzeltilerek onama

EK TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ :Ret, düşme

1.Suça sürüklenen çocuk ve sanık hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Bozüyük 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 18.01.2016 tarihli ve 215/79 Esas, 216/40 Karar sayılı kararının suça sürüklenen çocuk müdafii ve sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü;

14.04.2011 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarihli ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000,00 TL dâhil adlî para cezasına mahkûmiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından, suça sürüklenen çocuk müdafii ve sanığın temyiz istemlerinin CMUK'un 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

2.Suça sürüklenen çocuk ve sanık hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuk ve sanık hakkında kurulan hükümlerin, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuk ve sanığın gündüz vakti, şikâyetçinin şantiye alanında kapısı kilitli vaziyette bulunan ve iş yeri olarak da kullandığı konteynera penceresini zorlayarak girip bilgisayar çalmaları şeklindeki eylemlerinin, suç tarihinde yürürlükte bulunan düzenlemeye göre, suça sürüklenen çocuk ... bakımından 5237 sayılı TCK’nın 142/1-b, 31/3, 116/2, 119/1-c, 31/3, sanık ... bakımından ise aynı Kanun'un 142/1-b, 116/2, 119/1-c maddelerinde belirtilen hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarını oluşturduğu, bu suçlar için öngörülen cezaların üst sınırlarına göre, suça sürüklenen çocuk bakımından aynı Kanun’un 66/1-e ve 66/2. maddelerine göre hesaplanan 5 yıl 4 aylık, sanık bakımından ise Kanun’un 66/1-e maddelerinde öngörülen 8 yıllık asli (olağan) dava zamanaşımının, suça sürüklenen çocuk ve sanık hakkında mahkûmiyet kararlarının verildiği 18.01.2016 tarihinden inceleme tarihine kadar dolmuş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafii ve sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle istem gibi BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 1412 sayılı CMUK’un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak suça sürüklenen çocuk ve sanık hakkındaki kamu davalarının 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE, 04.06.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5137, Karar No: 2013/8953, Tarih: 11.09.2013

**14. Ceza Dairesi         2013/5137 E.  ,  2013/8953 K.**

**"İçtihat Metni"**

Irza geçme suçundan sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... hakkında bozma üzerine yapılan yargılamaları sonunda; sanıkların reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçundan mahkûmiyetlerine dair Ankara 6. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 30.03.2006 gün ve 2005/464 Esas, 2006/145 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanıklar müdafileri tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle CMK.nın 218/2. maddesi uyarınca verilen mağdurenin yaşının düzeltilmesine dair hüküm usul ve kanuna uygun olduğundan hükmün ONANMASINA,

Sanıklar hakkında reşit olmayanla mağdure ile rızasıyla cinsel ilişkiye girmek suçundan kurulan hükümlerin yapılan incelemesinde:

Mağdurenin tashih olan yaşına ve oluşa uygun şekilde sanıkların işlediği kabul edilen reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçunun 765 sayılı TCK.nın 416/3. maddesinde öngörülen cezasının üst sınırı itibarıyla, aynı Kanunun 102/4 ve 104/2. maddelerine göre 7 yıl 6 aylık asli ve ilave zamanaşımına tâbi olduğu, suç tarihi ile inceleme günü arasında bu sürenin gerçekleştiği anlaşıldığından, hükümlerin 5237 sayılı TCK.nın 7/2. maddesi ile 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, aynı Kanunun 322/1 ve 5271 sayılı CMK.nın 223/8. maddeleri uyarınca davanın zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 11.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15126, Karar No: 2016/2586, Tarih: 02.03.2016

**17. Hukuk Dairesi         2015/15126 E.  ,  2016/2586 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili; müvekkili adına kayıtlı bulunan ve davalı tarafından sigorta poliçesi ile sigortalanan aracın maddi hasarlı trafik kazasına karıştığını, araçta 29.000,00 TL hasar meydana geldiğini ve bunun 21.000,00 TL sinin davalı ... şirketince ödendiğini bakiye kalan 8.000,00 TL nin müvekkil şirketin oto kiralama işi yaptğı gerekçesiyle ödenmediğini, müvekkilinin kiralama işi ile uğraşmadığını belirterek 8.000,00 TL olan alacağın davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili; poliçe hükümleri uyarınca indirim yapılmak suretiyle davacıya 21.000,00 TL ödeme yapıldığını, araç sürücüsünün, aracını tamir için davacıya bıraktığını, davacının da tamirat süreci içerisinde kullanmak üzere sigortalı aracı kendisine verdiğini söylediğini, müvekkilinin sözleşmedeki edimlerini yerine getirdiğini belirterek davasının usulden ve esastan reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna göre, davanın kabulü ile 8.000,00 TL'nin 25/06/2013 tarihinden itibaren avans faizi ile birlikte davalıdan alınıp davacıya verilmesine, verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kasko sigorta sözleşmesine dayanılarak davalı kasko şirketi aleyhinde açılan alacak istemine ilişkindir.

Anayasa'nın 48. maddesinde "herkesin sözleşme hürriyetine sahip olduğu" ve 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 26. maddesinde "Taraflar, bir sözleşmenin içeriğini kanunda öngörülen sınırlar içinde özgürce belirleyebileceği, kanunun emredici hükümlerine, ahlaka, kamu düzenine, kişilik haklarına aykırı olmayan sözleşmelerin geçerli olduğu" öngörülmüştür.

Görüldüğü üzere hukuk sistemimizde emredici hükümlere aykırı olmamak koşuluyla irade hürriyeti ve akit serbestisi sınırları içerisinde tarafların diledikleri gibi sözleşme yapabilmeleri mümkündür.

Görüldüğü üzere hukuk sistemimizde emredici hükümlere aykırı olmamak koşuluyla irade hürriyeti ve akit serbestisi sınırları içerisinde tarafların diledikleri gibi sözleşme yapabilmeleri mümkündür.

Somut olayda taraflar arasında düzenlenen kasko sigorta poliçesinin “Tüzel Kişilerde Sürücü Klozu” başlıklı kısmında; “ iş bu kloz ile sigortalanan araç sahibi tüzel kişiliğin faaliyet konusunda araç kiralama var ise, araç sadece firma sahibi, ortağı, firmada bordrolu çalışan personel ve firma sahibinin eşi ve çocukları tarafından kullanılabilir. Bu kişiler dışında başka kişlerce kullanımı sırasında hasar oluşmasında, her hasarda hasar bedeli üzerinden %50 si sigortalı tarafından karşılanmak kaydıyla müşterek sigorta uygulanacaktır." şeklinde kararlaştırılmıştır. Davacı şirketin ana sözleşmesinin 3. maddesinde şirketin amaç ve konuları arasında “konusu ile ilgili olarak her türlü motorlu kara nakil vasıtalarını ve yedek parçalarını almak, satmak ve kiralamak, kiraya vermek ithal ve ihracını yapmak....” olarak belirtmiştir. Dolayısıyla şirketin faaliyet konuları içerisinde kiralamak da yer almaktadır. Dava konusu olayda, kaza sırasında aracı kullanan kişinin, oto tamir işi ile uğraşan davacı şirketin müşterisi 3. kişi olduğu sürücü beyanı ve tarafların kabulü ile sabittir. İş bu dava da kararlaştırılan klozun uygulanabilmesi için tüm şartlar oluşmuştur.

Taraflar arasında düzenlenen kasko sigorta poliçesindeki özel şart 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun 1452. maddesinde sayılan emredici kanun hükümlerine aykırı olmadığı gibi TTK. 1486. maddesindeki hükümlere de uygun bulunmaktadır.

O halde, mahkemece kasko sigorta poliçesinde kararlaştırılan özel klozun tüm şartlarının oluştuğu kabul edilerek, meydana gelen zararın %50 si sigortacı şirket tarafından daha önce karşılanmış olduğundan bakiye hasarın teminat dışında olduğunun kabulü ile davanın reddine vermek gerekirken aksi düşüncelerle yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalı ... şirketine geri verilmesine, 02/03/2016 gününde oybirliğiyle verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/1274, Karar No: 2010/3995, Tarih: 22.06.2010

**7. Hukuk Dairesi         2010/1274 E.  ,  2010/3995 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davacı ... tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dava, taşınmaz üzerinde bulunan muhdesatın tespiti ve istihkak istemine ilişkindir.

İddia ve savunmaya, duruşma tutanaklarına yansıyan bilgi ve belgelere, toplanıp değerlendirilen delillere ve hüküm yerinde gösterilen gerekçelere, ağaçların bütünleyici parça niteliğinde olması nedeniyle sökülüp götürülmesi mümkün olmadığından ortak sınıra dikildiği kabul edilse dahi davacının ancak davalıdan bedel isteme hakkı bulunmasına, ağaçların kim tarafından dikilip yetiştirildiği olgusunun da açılacak eda nitelikli bu davada tartışılıp değerlendirilebileceğine, davacının bu olgunun tespiti için önceden dava açmakta hukuki yararının bulunmadığına göre mahkemece davanın reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığından, davacı ...'nın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, peşin alınan harcın mahsubu ile geriye kalan 1,55 TL harcın hükmü temyiz eden davacı taraftan alınmasına, 22.06.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/10330, Karar No: 2020/2603, Tarih: 02.06.2020

**11. Ceza Dairesi         2017/10330 E.  ,  2020/2603 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : 2007 takvim yılında sahte fatura düzenleme

suçundan; hükmün açıklanmasının geri bırakılması

2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan;

mahkumiyet

1- 2007 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına yönelik sanığın temyiz talebinin incelenmesi:

Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararlar 5271 sayılı CMK'nin 231/12. maddesi uyarınca temyiz değil, itiraz kanun yoluna tabi olduğundan, sanığın temyiz isteminin 5271 sayılı CMK'nin 264/2. maddesi uyarınca itiraz olarak değerlendirilip, gereğinin merciince takdir ve ifası için dosyanın mahalline İADESİNE,

2- 2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan verilen hükme yönelik sanığın temyiz talebinin incelenmesi:

a) Dış giyim eşyalarının toptan ticaretini yapmak üzere şahıs mükellefiyeti tesis ettiren sanık hakkında 2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçunu işlediği iddiasıyla açılan kamu davasında; sanığın, ... aracılığıyla tanıştığı Mehmet Arar isimli kişinin kendisini sigortalı satış elemanı olarak işe alacağını söyleyerek çeşitli belgelere imza attırdığını, iş yeri ile ilginin bulunmadığını savunması karşısında maddi gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde belirlenebilmesi açısından; suç konusu faturaları kullanan mükellef veya şirketler hakkında sahte fatura kullanma suçundan karşıt inceleme raporları düzenlenip düzenlenmediği yeniden araştırılarak, ilgili şirket yetkilileri veya mükellefler hakkında dava açılıp açılmadığı sorulup, açıldığının tespiti halinde,

getirtilip incelenerek bu davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dava dosyasına intikal ettirilmesi; sanığın savunmasında belirttiği ... ve Mehmet Arar’ın 5271 sayılı CMK'nin 48. maddesine göre kendileri aleyhine tanıklıktan çekinme hakları hatırlatılmak suretiyle tanık sıfatıyla dinlenilmeleri; matbaaya bastırılan faturaların kimin tarafından teslim alındığının belirlenmesi; şirketin 2008 yılı KDV beyannamelerinin kimin tarafından verildiği saptanarak tanık sıfatıyla dinlenilmesi; suç konusu faturalar sanığa ve tanıklar ... ile ...’a gösterilerek faturalardaki yazı ve imzaların kendilerine ait olup olmadığının sorulması, kabul etmedikleri takdirde sanık ile tanıkların yazı ve imza örnekleri temin edilerek, faturalardaki yazı ve imzaların aidiyeti yönünden uzman bir kurum veya kuruluştan rapor alınması; BA formu ile sanıktan mal aldığını beyan eden, yani suç konusu faturaları kullanan şirketlerin yetkilileri veya mükellefler tanık olarak dinlenilerek sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıklarının, sanığı ve tanıklar ... ile ...’ı tanıyıp tanımadıklarının, faturaların verilip alınmasına sanığın iştirakinin olup olmadığının sorulması; dosya içinde suretleri yer alan, suç konusu faturaları kullandığı anlaşılan ... Giyim San. ve Tic. Ltd. Şti. tarafından sunulan ödemeye ilişkin banka havalelerinin doğruluğu bankalar nezdinde araştırılarak, paraların kimin tarafından çekildiği, banka hesabının kimin tarafından yönetildiği, sanık tarafından iş yeri faaliyetleriyle ilgili bir belge düzenlenip düzenlenmediği araştırılıp, sonucuna göre tüm deliller birlikte değerlendirilerek sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile hüküm kurulması,

b) Kabule göre de; 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 02.06.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2490, Karar No: 2023/5353, Tarih: 09.11.2023

**2. Hukuk Dairesi         2023/2490 E.  ,  2023/5353 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 38. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1582 E., 2022/2059 K.

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 2. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2020/154 E., 2020/138 K.

Taraflar arasındaki anlaşmalı boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulü ile tarafların anlaşmalı olarak boşanmalarına ve boşanmanın fer'îlerine karar verilmiştir. Karara karşı davalı erkek vekili tarafından tavzih talebinde bulunulması üzerine, İlk Derece Mahkemesinin 17.03.2022 tarihli kararı ile tavzih talebinin kabulüne karar verilmiştir. Tavzih talebinin kabulüne ilişkin karara karşı davacı kadın tarafından istinaf kanun yoluna başvurulması üzerine, İlk Derece Mahkemesinin 02.06.2022 tarihli kararı ek ile, kararın kesinleşmiş olduğu gerekçesiyle, istinaf talebinin reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı kadın tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı kadın tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı kadın dava dilekçesinde; tarafların dava dilekçesine ekli protokol doğrultusunda anlaşmalı olarak boşanmalarına hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Dava dilekçesi davalı erkeğe usulüne uygun olarak tebliğ edilememiş, davalı erkek 18.06.2020 tarihli duruşmada tarafların protokol doğrultusunda boşanmalarına karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

A. İlk Derece Mahkemesinin Birinci Kararı

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; tarafların boşanma ve fer'îleri konusunda anlaşmış oldukları, evliliğin süresinin bir yıldan fazla olduğu ve anlaşmalı boşanmanın yasal şartlarının mevcut olduğu gerekçesi ile; davanın kabulü ile tarafların 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca boşanmalarına, ortak çocuklar ...v...'nin velâyetinin anneye verilmesine, çocuklar ile baba arasında kişisel ilişki kurulmasına, ortak çocukların her biri yararına kararın kesinleştiği tarihten itibaren geçerli olmak üzere aylık 600,00 TL'den aylık toplam 1.200,00 TL iştirak nafakasının babadan alınarak çocuklara velâyeten anneye verilmesine, bu miktarın her yıl TEFE - TÜFE (ÜFE) oranında artırılmasına ve taraflar karşılıklı olarak yoksulluk nafakası, maddî ve manevî tazminat, mal rejiminden kaynaklı katkı payı ve katılma alacağı, takı (ziynet) ve eşya alacağı talep etmediklerinden, bu konularda karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

B.İlk Derece Mahkemesinin Tavzih Kararı

B.İlk Derece Mahkemesinin Tavzih Kararı

İlk Derece Mahkemesinin birinci kararına karşı davalı erkek vekili tarafından tavzih talebinde bulunulması üzerine, İlk Derece Mahkemesinin 17.03.2022 tarihli ve 2020/154 Esas, 2020/138 Karar sayılı ek kararı ile; anlaşmalı boşanma protokolünde "nafaka miktarının TEFE-TÜFE (ÜFE) ortalamasına endeksli olarak artırılacağı" yazılmış olmasına rağmen hükümde nafaka kısmının "bu miktarın her yıl TEFE-TÜFE(ÜFE) oranında artırılmasına" şeklinde hatalı yazıldığı gerekçesiyle; tavzih talebinin kabulü ile kararın ilgili bölümünün "ortak çocuklar için kararın kesinleştiği tarihten itibaren geçerli olmak üzere aylık ayrı ayrı 600,00'er TL'den toplam 1.200,00 TL iştirak nafakasının davalı babadan alınarak ortak çocuklara velayeten davacı anneye verilmesine, bu miktarın her yıl TEFE - TÜFE (ÜFE) ortalaması oranında arttırılmasına;" şeklinde tavzihine karar verilmiştir.

C. İlk Derece Mahkemesinin İstinaf Başvurusunun Reddi Kararı

Tavzih talebinin kabulüne ilişkin karara karşı davacı kadın tarafından istinaf kanun yoluna başvurulması üzerine, İlk Derece Mahkemesinin 02.06.2022 tarihli ve 2020/154 Esas, 2020/138 Karar sayılı ek kararı ile, süresinde temyiz edilmeyen kararın kesinleşmiş olduğu gerekçesiyle, istinaf talebinin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen istinaf başvurusunun reddi kararına karşı süresi içinde davacı kadın tarafından istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı kadın istinaf dilekçesinde özetle; erkeğin tavzih dilekçesinin tarafına tebliğ edilmediğini, tavzih kararına karşı kanun yoluna başvurulabileceğini sonradan öğrendiğini, tebliğ zarfında ve kararda kanun yoluna başvurulabileceğinin belirtilmemiş olduğunu belirterek; istinaf başvurusunun reddi kararı ve tavzih talebinin kabulü kararı yönlerinden İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak talepleri doğrultusunda karar verilmesi istemi ile istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; tavzih kararının davacı kadına 11.05.2022 tarihinde usulüne uygun olarak tebliğ edildiği, istinaf dilekçesinin yasal süre geçtikten sonra verildiği ve kararda usul ve kanuna aykırılık bulunmadığı gerekçesi ile; istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı kadın tarafından temyiz isteminde bulunulmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı kadın temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesindeki kanun yolu itirazlarını tekrar ederek kararın usul ve kanuna aykırı bulunduğunu beyanla; tamamı yönünden kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı kadın tarafından temyiz isteminde bulunulmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı kadın temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesindeki kanun yolu itirazlarını tekrar ederek kararın usul ve kanuna aykırı bulunduğunu beyanla; tamamı yönünden kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacı kadının İlk Derece Mahkemesinin tavzih kararına karşı yaptığı istinaf başvurusunun süresinde olup olmadığı, bu bağlamda, Bölge Adliye Mahkemesince verilen esastan ret kararının doğru olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

T.C Anayasası 36 ncı maddesinin birinci fıkrası, 40 ıncı maddesinin ikinci fıkrası. Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 6 ncı maddesi. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 91 inci maddesi ve 297 nci maddesinin birinci fıkrasının (ç) bendi, 345 inci maddesi, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Somut uyuşmazlıkta, İlk Derece Mahkemesince davacı kadının, davalı erkeğin tavzih talebinin kabulüne dair İlk Derece Mahkemesince verilen 17.03.2022 tarihli ek karara karşı yaptığı istinaf başvurusunun süresinde olmadığı gerekçesiyle, başvurunun reddine karar verilmiş ve kadının iş bu ek karara karşı yaptığı istinaf istemi de Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddedilmiştir.

2.Dosyanın tetkikinden, davalı erkeğin tavzih talebi üzerine İlk Derece Mahkemesince verilen ek kararda ve bu kararın davacı kadına tebliğ edildiği mazbatada karara karşı başvurulacak kanun yolu ve süresinin gösterilmediği anlaşılmıştır. Anayasa'nın "Temel hak ve hürriyetlerin korunması" başlıklı 40 ıncı maddesinin ikinci fıkrası "Devlet, işlemlerinde, ilgili kişilerin hangi kanun yolları ve mercilere başvuracağını ve sürelerini belirtmek zorundadır." hükmünü amirdir. Yine, 6100 sayılı Kanun'un 297 nci maddesinin birinci fıkrasının (ç) bendinde gerekçeli kararın "hüküm sonucu" bölümünde varsa karara karşı başvurulacak kanun yolları ve süresinin gösterileceği düzenlemesi yer almıştır.

3.Mahkeme kararlarına karşı başvurulacak kanun yolu ile süresinin hükümde açıkça ve doğru olarak gösterilmemiş olması hak arama hürriyetinin ihlal edilmesine sebep olacaktır. Anayasa'nın 36 ncı maddesinin birinci fıkrasında, herkesin meşru vasıta ve yollardan faydalanmak suretiyle yargı mercileri önünde davacı ve davalı olarak iddia ve savunma ile adil yargılanma hakkına sahip olduğu düzenlenmiş ve yine tarafı olduğumuz Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 6 ncı maddesinde de herkesin kişisel hak ve yükümlülükleriyle ilgili her türlü iddiasını mahkeme önüne getirme hakkı güvence altına alınmıştır.