muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/2580, Karar No: 2020/7452, Tarih: 23.06.2020

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanıkların temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

2)Sanık ... hakkında katılan ...'e yönelik kasten yaralama suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelen temyiz sebeplerinin yapılan incelemesinde;

a)Katılan hakkında Ankara Adli Tıp Şube Müdürlüğü'nün 25.12.2014 tarih ve 2014/28674-28677 sayılı raporunda ''Ankara Onkoloji E.A. Hastanesi'nin 04.12.2014 tarih ve 25718510 sayılı rapor fotokopisinin tetkikinde; Kesici delici alet yaralanması öyküsüyle başvurduğu, sol yanakta 3 cm oblik kesi mevcut olduğu, KBB servisine yatırıldığı kayıtlı olup, Kesin raporunun tedavisinin yapıldığı Ankara Onkoloji E.A Hastanesinden adı geçene ait KBB konsültasyonu raporlarının temin edilerek gönderilmesinden sonra verileceğini bildirir ön rapordur'' şeklinde ve Ankara Numune Eğitim ve Araştırma Hastanesi'nin 13.05.2015 tarihli adli tıp uzmanı tarafından verilen raporunda ''Bıçaklanma sonucu yaralanarak, 4.12.2014 tarihinde Ankara Onkoloji EA Hastanesine müracat ettiği, yapılan muayenede sol yanakta preariküler bölgeden başlayarak vertikal seyreden 8 cm'lik kesi, parotiste hematom, aktif kanama tespit edildiği, kbb kliniğine yatırılarak opere edildiği, kanamanın sol parotis yüzey lobundaki retromandibüler venden kaynaklandığının görülerek kanamanın kontrol edildiği, 11.12.2014 tarihinde taburcu edildiği evrak ekindeki adli raporun ve hasta yatış dosyasının tetkikinden anlaşılmıştır. Mevcut yaralanmasının, 1-Yaşamını tehlikeye sokmadığını, 2-Kişi üzerindeki etkisinin basit bir tıbbi müdahaleyle giderilebilecek ölçüde hafif nitelikte olmadığını 3-Vücutta kemik kırığı tarif edilmediğini, Bildirir kati rapordur.'' şeklinde tespitlere yer verildiği, raporlarda yüzde sabit iz konusunda yeterli açıklama içermediği gibi ayrıca bu hususta rapor alınmadığı anlaşıldığından, katılanın tüm tedavi evrakları, raporları, film ve grafileri ile birlikte en yakın Adli Tıp Şube Müdürlüğüne sevk edilerek yaralanmasının yüzünde sabit ize neden olup olmadığı hususunda duraksamaya yer vermeyecek ve 5237 sayılı TCK’nin 86. ve 87. maddelerindeki tüm unsurları kapsayacak şekilde kesin raporu aldırılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

b)Mahkeme tarafından karşılıklı küfürleşmenin olduğu ve ilk haksız hareketin kimden kaynaklandığının şüpheye yer bırakmayacak şekilde belirlenemediği kabulü ile şüpheli kalan bu halde sanık lehine haksız tahrik indirimi yapıldığı, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 22.10.2002 tarih ve 2002/4-238 Esas - 367 sayılı kararı uyarınca ve bu kararla uyumlu Ceza Dairelerinin yerleşmiş ve süreklilik gösteren kararlarında da kabul edildiği üzere, bu halin 5237 sayılı TCK'nin 29. maddesi gereğince asgari seviyede (1/4) oranında indirim yapılmasını gerektirdiği gözetilmeden yazılı şekilde (1/3) oranında indirim yapılması suretiyle eksik ceza tayini,

c)Adli emanetin 2014/14451 sırasında kayıtlı ve müsaderesi talep edilen çakı bıçağı ve iki ucu bükülmüş çatalın müsaderesine dair talep yönünden bir karar verilmemesi,

d)Sanığın, hüküm kesinleşmeden önce gerçekleşen ve şahsî hürriyeti sınırlama sonucunu doğuran hâlleri nedeniyle geçirmiş olduğu süreler hakkında 5237 sayılı TCK'nin 63. maddesi gereği mahsup kararı verilmemesi,

e)Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas-2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, CMUK'un 326/son maddesi gereğince sonuç ceza miktarı açısından sanığın kazanılmış hakkının dikkate alınmasına, 23.06.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9871, Karar No: 2013/9877, Tarih: 25.10.2013

**16. Hukuk Dairesi         2013/9871 E.  ,  2013/9877 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Davacı, Ferhuş Köyü çalışma alanında bulunan ve kadastro çalışmaları sırasında tescil harici bırakılan, ancak daha sonra davalı ... tarafından yapılan imar uygulaması sırasında diğer davalı Hazine adına ihdasen 1553 sayılı parsel olarak tescil edilip, şuyulandırmayla 1062 ada 1 sayılı imar parseli olan taşınmaz hakkında, tespit sonrası imar-ihya ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak tapu iptal ve tescil istemiyle dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne, 1062 ada 1 nolu parselin tapu kaydının iptali ile davacı adına tesciline karar verilmiş; hüküm, davalı Hazine vekili ve davalı ... vekili tarafından ayrı ayrı temyiz edilmiştir.

Dava, tapu iptal ve tescil istemine ilişkindir. Tapu iptal ve tescil davalarının kayıt maliki aleyhine açılması gerektiği tartışmasızdır. Dava konusu 1062 ada 1 parsel sayılı taşınmaz, kayden davalı Hazine'ye aittir. Bu durumda davalı ...'nin yasal hasım olduğundan da söz edilemez. Öyleyse davalı ... aleyhindeki davanın pasif husumet yokluğu nedeniyle reddine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirmeyle kabul kapsamına alınmış olması doğru değildir. Diğer davalı Hazine bakımından da; mahkemece, davacı yararına imar-ihya ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yolu ile mülk edinme koşullarının gerçekleştiği gerekçesiyle yazılı şekilde hüküm kurulmuş ise de; öncelikle, çekişmeli taşınmazın neden, hangi nitelikle tescil harici bırakıldığına ilişkin olarak; Kadastro Müdürlüğü'nün 05.04.2012 tarihli yazısıyla "taşlık" olarak tapulama harici bırakıldığının bildirilmesine karşın, mahkemece yapılan keşif sonucu fen bilirkişinin "taşınmazın neden tescil harici bırakıldığı bakımından, paftasında belirlenemeyen yerde kaldığı" yönünde rapor sunduğu gözetilerek aradaki çelişki giderilmemiş ve bu husus kuşkuya yer bırakmayacak biçimde açıklığa kavuşturulmamıştır. Hemen belirtilmelidir ki, taşınmazın imar-ihyası gereken bir yer olarak tescil harici bırakılmış olması halinde, 3402 sayılı Yasa'nın 17. maddesinde öngörülen imar-ihya yolu ile kazanım koşullarının gerçekleşip gerçekleşmediğinin üzerinde durulması gerekeceği açıktır. Bu bakımdan da, imar-ihyanın başlangıç ve tamamlanma tarihleri açıkça ortaya konulmalı, yine taşınmazın ilk defa hangi tarihte hangi belediyenin hangi imar planı kapsamına alındığı net bir biçimde saptanmalıdır. Bilindiği üzere; bina inşa etmek, imar-ihya kapsamında değerlendirilemez. Mahkemece, anılan bu yönler üzerinde yeterince durulmamış; dava dilekçesinde, dava konusu taşınmazın Ferhuş Köyü sınırları içerisindeyken, köyün Ferhuş Belediyesi olup, bilahare de mahalle olarak Kahramanmaraş Belediyesine bağlandığının ileri sürülmesi ve davalı Hazine vekilinin dosyaya ibraz ettiği dava konusu taşınmazın oluşturulduğu imar uygulaması ile meydana getirilen dava dışı başka bir parsel hakkında 3. kişinin açtığı davayla ilgili olarak- Yargıtay 20. Hukuk Dairesi tarafından verilen 26.12.2011 tarih ve 15835-15737 sayılı bozma ilamında "imar planının 03.12.1982 tarihinde İller Bankası tarafından onaylandığı ve kesinleştiğinin" belirtilmesi ve yine eldeki dosyaya ise Kahramanmaraş Belediyesi tarafından, çekişmeli 1062 ada 1 parselin 26.02.1986 tarihinde Belediyelerinin nazım ve imar planlarının onandığının bildirilmesi karşısında, çelişkiler giderilerek bu husus aydınlatılmamıştır. Öte yandan; davacının, 1956 doğumlu olduğu, Ferhuş Köyünde yapılan tapulama çalışmalarının sonuçlarının 17.09.1961 tarihinde kesinleştiği dosya kapsamıyla sabittir. Ayrıca; davacının annesi keşif sırasında dinlenilmiş ve "taşınmaza 1962 yılında ev yaptığını ve 1965 yılında davacı oğluna bağışladığını" beyan etmiştir

.02.1986 tarihinde Belediyelerinin nazım ve imar planlarının onandığının bildirilmesi karşısında, çelişkiler giderilerek bu husus aydınlatılmamıştır. Öte yandan; davacının, 1956 doğumlu olduğu, Ferhuş Köyünde yapılan tapulama çalışmalarının sonuçlarının 17.09.1961 tarihinde kesinleştiği dosya kapsamıyla sabittir. Ayrıca; davacının annesi keşif sırasında dinlenilmiş ve "taşınmaza 1962 yılında ev yaptığını ve 1965 yılında davacı oğluna bağışladığını" beyan etmiştir. O halde olayda mahkemenin kabulünde olduğu gibi eklemeli zilyetliğe dayanıldığı sonucuna varılmaktadır. Ne var ki, belgesiz araştırması davacının annesi bakımından yapılmamıştır. Yine 17.09.1961 tarihinden çekişmeli taşınmazın ilk defa imar planına alındığı tarihe (bu planın kesinleşme tarihine) kadar olan süreç içerisinde imar-ihya koşulları bakımından, taşınmaz imar-ihyaya tabi yerlerden değilse farklı bir ifadeyle imar-ihyayı gerektirir bir nitelikle tespit harici bırakılmamışsa taşınmazın ihdasen tescil edildiği tarihe kadar kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğiyle edinim şartları yönünden; stereoskopik inceleme için model oluşturacak ardışık ve bindirmeli iki hava fotoğrafı üzerinde inceleme yapılmadığı gibi, memleket haritası (1/25000 ve 1/5000 ölçekli haritalar), 1/5000 ölçekli standart topoğrafik fotogrametrik harita celbedilmemiş ve imar-ihya öncesi ve iktisap evresini kapsayacak şekilde en az üç ayrı tarihteki steoroskopik hava fotoğraflarıyla varsa en eski uydu fotoğrafları temin edilerek ve üzerinde stereoskopik inceleme yaptırılarak jeodozi ve fotogrametri mühendislerinden oluşturulacak üç kişilik bilirkişi kurulundan rapor alınmamış, taşınmazın uydu ve hava fotoğrafları ile kadastro paftası harita çizim programı vasıtasıyla çakıştırılmamıştır. Yine, imar-ihya tarihi ve zilyetliğin başlangıç ve sürdürülüşü bakımından Ziraat Fakültesi Toprak Bölümü Öğretim Üyelerinden seçilecek üç kişilik bilirkişi heyetinden rapor alınmamıştır

. Yine, imar-ihya tarihi ve zilyetliğin başlangıç ve sürdürülüşü bakımından Ziraat Fakültesi Toprak Bölümü Öğretim Üyelerinden seçilecek üç kişilik bilirkişi heyetinden rapor alınmamıştır. O halde doğru sonuca varılabilmesi için; çekişmeli taşınmazın hangi nitelikle tescil harici bırakıldığı ve ilk defa hangi tarihte hangi belediyenin imar planı kapsamına alındığı ve bu planın kesinleşme tarihi açıklığa kavuşturulmalı, dava konusu yere ilişkin, memleket haritası (1/25000 ve 1/5000 ölçekli haritalar), 1/5000 ölçekli standart topoğrafik fotogrametrik harita ile imar ihya öncesi ve sonrası evreleri kapsayacak şekilde beşer yıllık üç ayrı evreye ait hava fotoğraflarıyla stereoskopik inceleme için model oluşturacak ardışık ve bindirmeli iki hava fotoğrafı ve varsa en eski uydu fotoğrafları temin edilmeli, mahallinde yeniden keşif yapılarak, üç kişilik jeodozi ve fotogrametri mühendislerinden oluşturulacak bilirkişi heyeti ile Ziraat Fakültesi Toprak Bölümü Öğretim Üyelerinden seçilecek üç kişilik bilirkişi kurulunca yukarıda değinildiği biçimde inceleme yapılarak, çekişmeli taşınmazın imar-ihya öncesi niteliği ile imar-ihyanın hangi tarihte başlayıp, hangi tarihte tamamlandığı, zilyetliğin başlangıcı ve sürdürülüş biçimi kuşkuya yer bırakmayacak biçimde saptanmalı, davacının annesi bakımından belgesiz araştırması yapılmalı, toplanan ve toplanacak olan deliller çerçevesinde bir karar verilmesi gerekirken, noksan soruşturmayla yetinilerek yazılı olduğu üzere hüküm kurulmuş olması isabetsizdir. Temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz eden Kahramanmaraş Belediye Başkanlığına iadesine, 25.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3008, Karar No: 2013/19493, Tarih: 04.11.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/3008 E.  ,  2013/19493 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 11. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 12.11.2012 tarih ve 2011/411-2012/229 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili ile davalı arasında taşıma ve elleçleme sözleşmesi imzalandığını, sözleşmeye göre aylık 8000-10.000 ton temrin olacağının belirlendiğini, davalının sözleşmedeki yük tonajına ulaşmadığını ve ödemeleri geç yaptığını, davalının sözleşmeye aykırı olarak başka bir firma ile çalıştığını, bunun üzerine sözleşmenin feshedildiğini, müvekkilinin iş makinelerinin nakliyesi için 4.500 TL ödediğini ileri sürerek, şimdilik cari hesaptan kaynaklanan 6.400,97 TL'nin ticari faizi ile birlikte, taahhüt edilen tonaja ilişkin 59.636,29 TL ve nakliye bedeli olan 4500,00 TL'nin faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir

Davalı vekili, sözleşmede kota olarak belirlinmiş bir yük tonajı olmadığını, ödemelerin gecikmediğini ve davacının sözleşme bitmeden iş makinelerini yerinden kaldırdığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, sözleşmeye göre davalının üstlendiği bir alt limitin bulunmadığı, alt limite düşülmesi halinde bunun yaptırımının sözleşmenin feshi olduğunun açıkça düzenlendiği, davacının alt limitin altında kalındığına ilişkin zarar talebi ve buna bağlı taşıma ve elleçleme işinde kullanılan makinelerin yeniden taşınmasına ilişkin bedel talebinin yerinde olmadığı, davalı tarafça yapılan iş karşılığı 6400,97TL'nin ödenmediği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, 6400,97 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına ve davacı taraf sözleşmeyi feshetmiş olup BK 106. maddesine göre ancak menfi zararını isteyebileceğinden müspet zarar niteliğindeki kar kaybına ilişkin talebin reddinin yerinde bulunmasına göre, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına ve davacı taraf sözleşmeyi feshetmiş olup BK 106. maddesine göre ancak menfi zararını isteyebileceğinden müspet zarar niteliğindeki kar kaybına ilişkin talebin reddinin yerinde bulunmasına göre, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2- Davacının sözleşme ifa edileceğine güvenerek araç ve ekipman taşınması için ödediği 4.500,00 TL'lik istem, menfi zarar niteliğinde olup sözleşmenin feshi halinde talep edilebileceğinden taşımanın sözleşmedeki limitin altında kalması nedeniyle kazanç kaybı istenmesi nedeniyle buna bağlı olarak araç ve ekipman taşıma masraflarının istenemeyeceği gerekçesiyle reddedilmesi doğru değildir. Bu itibarla davacının bu konudaki delilleri toplanıp, sonucuna göre karar vermesi gerekirken yazılı gerekçe ile bu talebin reddi doğru görülmemiş, kararın davacı yararına bozulması gerekmiştir.

3- Davacı dava dilekçesinde ticari faiz talebinde bulunduğuna ve davalının sıfatına göre, mahkemece kabul edilen kısım yönünden ticari faize hükmedilmek gerekirken, yasal faize hükmedilmesi doğru olmamış, hükmün anılan yönden davacı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) ve (3) numaralı bentlerde açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 04.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3492, Karar No: 2019/19709, Tarih: 12.11.2019

**9. Hukuk Dairesi         2019/3492 E.  ,  2019/19709 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 32. HUKUK DAİRESİ

MAHKEMESİ : İNEGÖL İŞ MAHKEMESİ

YARGITAY KARARI

7036 Sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun geçiş hükümlerini düzenleyen Geçici 1. Maddesinin dördüncü bendine göre ilk derece mahkemeleri tarafından bu Kanunun yürürlüğe girdiği 25.10.2017 tarihinden önce verilen kararlar, karar tarihindeki kanun yoluna ilişkin hükümlere tabidir. 25.10.2017 tarihinden sonra verilen kararlar ise 7036 Sayılı İş Mahkemeleri Kanunu hükümlerine tabidir.

İlk Derece Mahkemesinin karar tarihi itibari ile yürürlükte olan 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 5.maddesine göre iş mahkemesinden verilen kararlar tefhim ve tebliğ tarihinden itibaren 8 gün içinde temyiz olunabilir. Bu süre içinde temyiz dilekçesinin hakime havale edildikten sonra temyiz defterine kaydının yaptırılması ve harcının yatırılması gerekir.

5521 Sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 8. maddesinin 3. fıkrasına göre karar tarihi itibariyle Bölge Adliye Mahkemesinin para ile değerlendirilemeyen dava ve işler hakkındaki kararları ile miktar veya değeri beş bin Türk lirasını geçen davalar hakkındaki nihaî kararlara karşı tebliğ tarihinden başlayarak sekiz gün içinde temyiz yoluna başvurulabilir.

Kesinlik sınırı kamu düzeni ile ilgilidir. Temyiz kesinlik sınırı belirlenirken yalnız dava konusu edilen taşınır malın veya alacağın değeri dikkate alınır. Faiz, icra (inkar) tazminatı, vekalet ücreti ve yargılama giderleri hesaba katılmaz.

Birleştirilen davalarda, temyiz sınırı her dava için ayrı ayrı belirlenir.

İhtiyari dava arkadaşlığında, temyiz sınırı her dava arkadaşının davası için ayrı ayrı belirlenir.

Karşılık davada, temyiz sınırı asıl dava ve karşılık dava için ayrı ayrı belirlenir.

Tespit davalarında, temyiz sınırı tespit davasının öncüsü olduğu eda davasının miktar ve değerine göre belirlenir.

Temyiz sınırından fazla bir alacağın tamamının dava edilmiş olması halinde, hükümde asıl istemin kabul edilmeyen bölümü temyiz sınırını geçmeyen tarafın temyiz hakkı yoktur. Kısaca temyize konu edilen miktara bakılarak kesinlik belirlenir.

Alacağın bir kısmının dava edilmesi halinde, kısmi davada kesinlik sınırı dava edilen miktara göre değil, alacağın tamamına göre belirlenir.

Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu’nun 06.06.1975 gün ve 1975/6-8 sayılı içtihadında, “ 5521 sayılı yasada açık düzenleme olmamakla birlikte, bu yasanın 15. maddesindeki düzenleme gereği HUMK.nun 427 maddesindeki kesinlik sınırının iş mahkemelerinde verilen kararlarda da uygulanması gerektiği, grup halinde açılan davaların salt iş mahkemelerine özgü bir dava türü olmadığı, bu nedenle seri olarak açılan davalarda her dosya için kesinlik sınırına bakılması gerektiği” açıkça belirtilmiştir.

Dosya içeriğine göre, davacı fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 1.000,00 TL sendikal tazminat alacağının davalıdan tahsilini talep etmiş, mahkemece davacının sendikal tazminat alacağının 13.608,00 TL olduğunun tespiti ile, taleple bağlı kalınarak 1.000,00 TL sendikal tazminat alacağının davalıdan tahsiline karar verilmiş, ilk derece mahkemesi kararı davalı tarafından istinaf edilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun kabulü ile, ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak davanın reddine karar verilmiştir.

Davacı tarafından talep edilebilecek ve temyize konu edilen miktar ilk derece mahkemesince 13.608,00 TL olarak tespit edilmiş sendikal tazminat alacağı olup, davacı taraf bu tespite karşı daha fazla olduğu iddiası ile istinaf yoluna başvurmadığından ve tespit edilen miktar karar tarihi itibariyle 58.800,00 TL kesinlik sınırı kapsamında kaldığından, davacının TEMYİZ İSTEMİNİN REDDİNE, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine, dosyanın ilk derece mahkemesine gönderilmesine, 12/11/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5373, Karar No: 2013/6945, Tarih: 19.12.2013

**15. Hukuk Dairesi         2013/5373 E.  ,  2013/6945 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı bozmaya uyularak verilen hükmün temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesinden kaynaklanan eksik ve kusurlu iş bedeli alacağının tahsili için yapılan icra takibine itirazın iptâli, takibin devamı ve %... icra-inkâr giderimi tayini istemine ilişkindir.

Yerel mahkemede görülen davanın yapılan açık yargılaması sonucunda, davacının kesin sürede ek avansı yatırmadığından HMK'nın 324. maddesi gereğince keşiften vazgeçmiş sayıldığından davanın da hukuki niteliği itibariyle keşif yapılmaksızın dosya üzerinden yapılan inceleme neticesinde ispat edilemeyeceğinden davacının davasının reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

HMK'nın 94. maddesinde biri yasal diğeri yargıç tarafından tanınan iki türlü sürenin varlığı kabul edilmiş ve bu sürelere uyulmayan hallerde karşılanacak sonuç açıklanmıştır. Sözü edilen bu maddeye göre yasal süre veya yargıç tarafından tanınan süre içinde yapılması gereken işlem ilgili tarafça yapılmazsa hakkın düşeceği kabul edilmiştir.

Yasal süre içinde yapılması gereken şeyin ne olduğu yasalarda yazılmış ve gösterilmiştir. Yargıcın tanıdığı süre içinde yapılması istenilen işlemin ne olduğu ise yargıcın bu yöne ilişkin bulunan ara kararında herhalde açıklanmış olmalıdır. Yargıcın süreye ilişkin ara kararının tereddüt uyandırmayacak, yorumu zorunlu kılmayacak, yanlış anlamayı önleyecek, ilgili tarafından kolaylıkla anlaşılacak derecede açık, sade ve sınırlı olması gereklidir. Daha açığı yargıcın kesin süreye ilişkin ara kararında ilgili tarafın yapması gerekli görülen işler, sade bir dil kullanılarak kolayca anlaşılabilir biçimde birer birer ve açıkça gösterilmiş ve anlatılmış olmalıdır.

.