muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/28676, Karar No: 2024/6204, Tarih: 08.05.2024

**4. Ceza Dairesi         2021/28676 E.  ,  2024/6204 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/271 E. 2016/758 K.

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Mahkûmiyet, temyiz isteğinin reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Yerel Mahkemece kurulan hüküm sonrası verilen ek kararın; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Ankara 35. Asliye Ceza Mahkemesinin 24.06.2016 tarihli ve 2014/271 Esas, 2016/758 Karar sayılı kararıyla sanık hakkında hakaret suçundan mahkûmiyet hükmü kurulmuştur.

2. Yerel Mahkemenin 30.12.2019 tarihli ek kararıyla sanığın temyiz başvurusu hakkında, 1412 sayılı Kanun'un 315 inci maddesinin birinci fıkrası gereği "temyiz talebinin süre yönünden reddine" karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri, 7188 sayılı Kanun kapsamında kanun yoluna başvuru ... bulunduğuna ve lehine olan yasa hükümlerinin uygulanması gerektiğine, asıl kararın kendisine tebliğ edilmediğine, ek kararın usûl ve yasaya aykırı olduğuna ve atılı suçu ağır tahrik altında işlediğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Sanığın, yokluğunda verilip 21.09.2016 tarihinde usûlüne uygun şekilde tebliğ edilen ve karar tarihi itibarıyla temyiz kanun yoluna tabi olan asıl hükme karşı, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesinin birinci fıkrasında belirlenen bir haftalık kanunî süre geçtikten sonra 27.12.2019 tarihinde temyiz isteğinde bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 305 inci maddesinin birinci fıkrası gereği asıl kararın resen temyize de tabi olmadığı, aynı Kanun'un 315 inci maddesinin birinci fıkrasında yer verilen; "Temyiz isteği kanuni sürenin geçmesinden sonra yapılmış veya temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmişse veya temyiz edenin buna ... yoksa, hükmü temyiz olunan mahkeme bir karar ile temyiz dilekçesini reddeder." şeklindeki düzenleme birlikte değerlendirildiğinde, temyiz isteğinin süre yönünden reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığından, ek karara yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görülmemiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Yerel Mahkemenin ek kararında, sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden ek kararın, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Yerel Mahkemenin ek kararında, sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden ek kararın, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

08.05.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1497, Karar No: 2017/3028, Tarih: 24.05.2017

**11. Hukuk Dairesi         2017/1497 E.  ,  2017/3028 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TÜKETİCİ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 3. Tüketici Mahkemesi’nce verilen 16/10/2015 tarih ve 2014/1774-2015/662 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin ...' dan davalı Şirkete ait uçakla Türkiye'ye döndüğünü, bu yolculuk sırasında 11 kg bagajın kaybolduğunu, bugüne kadar maddi ve manevi sorumluluk çerçevesinde hiç bir dönüş yapılmadığını, davalı şirketin kaybolan bagajından Montreal Konvansiyonu'nun 22. maddesine göre sorumlu bulunduğunu, 1000 özel çekme hakkının (SDR) dava tarihi itibarıyla karşılığının 3.246,00 TL olduğunu, ...'da geçirdiği zamanlarda kızı ve eşiyle birlikte çekildiği özel fotoğraflarının da bulunduğunu ve bu sebeple de maddi zararın 1,5 katı oranında da 4.800,00-TL manevi tazminata hükmedilmesi gerektiğini ileri sürerek 3.246,00 TL maddi tazminat ile 4.800,00 TL manevi tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili ticaret mahkemelerinin görevli olduğunu, davalı müvekkilinin ikametgahına bağlı olarak yetki yönünden davanın ... ... Ticaret Mahkemelerinde görülmesi gerektiğini, dava dilekçesinin usulüne uygun olarak tebliğ edilmediğini, davacının ilgili kanuni düzenleme uyarınca gerekli başvuruyu süresi içinde yapmadığını, müvekkili şirketin davacının kayıp olan bagajına ilişkin sorumluluğunun Montreal Konvansiyonu hükümleri gereği, sınırlandırıldığını, bu nedenle davacı yanın iddia ve taleplerinin reddi gerektiğini, ilgili konvansiyon hükümleri çerçevesinde davacının bagajının içinde bulunduğu iddia edilen eşyalara ilişkin hiç bir ispat vesikası sunulmadığını müvekkili şirketin davacı tarafın kayıp bagajına karşı sorumluluğunu, takdiren davacının bagajının fiili ağırlığının 11 kg X 17 SDR üzerinden hesapladığını, davacının manevi tazminat talebinin de haksız ve mesnetsiz olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre; davacı tarafça daha fazla bir zararın bulunduğu ispat edilmediği, davalı şirketin Montreal Konvansiyonu gereğince sorumluluğunun en az 11X17 karşılığı SDR ile sınırlı olduğu, karar tarihinde Merkez Bankası verilerine göre 1 SDR'nin 4,0938 Türk Lirası olduğu gerekçesiyle 11x17SDR= 765,54 TL maddi tazminatın davalı şirketten tahsiline, davacının şahsi haklarının saldırıya uğradığı ve zedelendiği hususunun ispat edilmediği gerekçesiyle manevi tazminat isteminin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, temyiz eden davacıdan harç alınmasına yer olmadığına, 24.05.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/18047, Karar No: 2017/6076, Tarih: 23.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/18047 E.  ,  2017/6076 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 23/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/9635, Karar No: 2009/11542, Tarih: 09.07.2009

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2009/9635 E.  ,  2009/11542 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... ve davalı tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında ... Köyü, ... Mevkii 105 ada 22 parsel sayılı 1841,40 m² ile 56 parsel sayılı 693,80 m² yüzölçümündeki taşınmazlar belgesizden kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle zeytinlik niteliğiyle davalı adına tespit edilmiştir. Davacı ... ve müdahil Hazine; taşınmazların kısmen orman sayılan yerlerden olduğu iddiasıyla dava açmışlardır. Mahkemece; davacı ... ve müdahil Hazinenin davasının kabulüne ve dava konusu 56 parselin tespitinin iptali ile aynı vasıf ve yüzölçümü ile Hazine adına tesciline, bu kısım üzerinde bulunan 40 yaş civarında 22 adet ... ağacının davalıya ait olduğunun 3402 Sayılı Yasanın 19/2 maddesi uyarınca tapu kütüğünün beyanlar hanesinde gösterilmesine, dava konusu 22 parselin krokide (A) ile işaretli 1112,81 m²'lik kısmının parselden ifrazı ile 105 adaya ait en son parsel numarası ile adlandırılarak Hazine adına tesciline, bu kısım üzerinde bulunan 40 yaş civarında 36 adet ... ağacının davalıya ait olduğunun 3402 Sayılı Yasanın 19/2 maddesi uyarınca tapu kütüğünün beyanlar hanesinde gösterilmesine, krokide (B) ile işaretli 728,59 m²'lik kısmın ise yeniden tespit gibi aynı vasıfla davalı adına tesciline karar verilmiş, hüküm davacı ... ve davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava kadastro tespitine itiraz davasıdır.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde orman kadastrosu 3402 Sayılı Yasanın 5304 Sayılı Yasa ile değişik 4. maddesi hükümlerine göre yapılmıştır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve çekişmeli taşınmazlardan 56 parselin tamamının, 22 parselin ise krokide (A) ile işaretli bölümünün % 12'den fazla yüksek eğimli çalılık olduğu, bilimsel olarak eğimin % 12’yi geçmesi halinde 6831 Sayılı Yasanın 1/j maddesi gereğince taşınmazların ... muhafaza karakteri taşıyacağı ve orman sayılan yer olduklarının kabulü gerekeceğinden, mahkemece davanın kabulü yolunda kurulan hükümde bir isabetsizlik bulunmadığından davalının temyiz itirazlarının REDDİNE,

Orman Yönetiminin temyiz incelemesine gelince; taşınmazların kabul edilen kısımlarının 6831 Sayılı Yasanın 1/j maddesi gereğince ... muhafaza karakteri taşıyacağı ve orman sayılan yer oldukları düşünülmeden yazılı olduğu gibi “aynı vasıf ile Hazine adına tesciline” denilmiş olması ve 56 parsel ile üzerinde bulunan 40 yaş civarında 22 adet ... ağacının davalıya ait olduğunun 3402 sayılı yasanın 19/2 maddesi uyarınca tapu kütüğünün beyanlar hanesinde gösterilmesi,yine 22 parselin krokide (A) ile işaretli üzerinde bulunan 40 yaş civarında 36 adet ... ağacının davalıya ait olduğunun 3402 Sayılı Yasanın 19/2 maddesi uyarınca tapu kütüğünün beyanlar hanesinde gösterilmesi doğru değil ise de, bu husus hükmün bozulmasını ve yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, hükmün düzeltilerek onanması uygun görülmüştür. Bu sebeple; hüküm fıkrasının 2.ve 3. paragraflarında yer alan “56 parselin tamamının davalı adına yapılan tespitinin iptali ile aynı vasıf ile Hazine adına tesciline, bu kısım üzerinde bulunan 40 yaş civarında 22 adet ... ağacının davalıya ait olduğunun 3402 sayılı yasanın 19/2 maddesi uyarınca tapu kütüğünün beyanlar hanesinde gösterilmesine” ve 5. ve 6. Paragraflarında yer alan “22 parselin krokide (A) ile işaretli 1112,81 m²'lik kısmının parselden ifrazı ile yeniden aynı vasıf ile ... Köyü 105 adaya ait en son parsel numarası ile adlandırılarak Hazine adına tesciline, bu kısım üzerinde bulunan 40 yaş civarında 36 adet ... ağacının davalıya ait olduğunun 3402 Sayılı Yasanın 19/2 maddesi uyarınca tapu kütüğünün beyanlar hanesinde gösterilmesine” cümleleri kaldırılarak; bunun yerine, 2. paragrafa “56 parselin tamamının davalı adına yapılan tespitinin iptali ile orman vasfıyla Hazine adına tesciline”, 4. paragrafa da “22 parselin krokide (A) ile işaretli 1112,81 m²'lik kısmının parselden ifrazı ile yeniden orman vasfıyla ... Köyü 105 adaya ait en son parsel numarası ile adlandırılarak Hazine adına tesciline” cümlelerinin yazılması suretiyle düzeltilmesine ve hükmün H.Y.U.Y.’nın 438/7. maddesine göre bu düzeltilmiş şekliyle ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenlere ayrı ayrı yükletilmesine 09.07.2009 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9302, Karar No: 2018/6639, Tarih: 31.05.2018

**19. Ceza Dairesi         2016/9302 E.  ,  2018/6639 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet ve Tazminat Talebinin Kısmen Kabulü

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre ;

1- İİK’nın 338. maddesi uyarınca kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Gerçeğe aykırı beyanda bulunmak suçunun oluşabilmesi için bildirimin bizzat borçlu tarafından ve gerçeğe aykırı olduğu bilinerek yapılması gerekli olup, birinci haciz ihbarnamesine yapılan 02.12.2014 tarihli itirazın vekil tarafından yapılması nedeniyle vekilin beyanından dolayı asil sorumlu tutulamayacağından; sanığın beraatine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre de;

a) 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 338/1 maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nun 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

b) Adli sicil kaydı bulunmayan ve suç tarihinde 65 yaşını doldurmuş olan sanık hakkında tayin edilen hapis cezasının süresi itibariyle 5237 sayılı TCK'nın 50/3. maddesi uyarınca seçenek yaptırımlara çevrilmesi zorunluluğunun gözetilmemesi,

2- Tazminat talebine ilişkin kurulan hükme yönelik yapılan incelemede ise;

b) Adli sicil kaydı bulunmayan ve suç tarihinde 65 yaşını doldurmuş olan sanık hakkında tayin edilen hapis cezasının süresi itibariyle 5237 sayılı TCK'nın 50/3. maddesi uyarınca seçenek yaptırımlara çevrilmesi zorunluluğunun gözetilmemesi,

2- Tazminat talebine ilişkin kurulan hükme yönelik yapılan incelemede ise;

Şikayet dilekçesinde, İİK'nın 338. maddesi uyarınca cezalandırma isteği ile birlikte aynı Kanunun 89/4. maddesi uyarınca da tazminat isteminde bulunulduğu, aynı Kanun'un 89/4. maddesindeki “İcra mahkemesi, tazminat hakkındaki davayı genel hükümlere göre halleder.” hükmü ile Harçlar Kanun'un 32. maddesinde yer alan “Yargı işlemlerinden alınacak harçlar ödenmedikçe müteakip işlemler yapılmaz” hükmü uyarınca tazminata ilişkin dava ile ilgili olarak yargılamanın yapılabilmesi için harcının yatırılması gerektiği cihetle, şikayetçi vekiline eksik dava harcını yatırması hususunda süre verilerek sonucuna göre hukuki durumun takdiri gerekirken, yazılı şekilde tazminat talebinin kabulüne karar verilmesi,

Kanuna aykırı ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, HÜKÜMLERİN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 31.05.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9797, Karar No: 2015/22736, Tarih: 01.12.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/9797 E.  ,  2015/22736 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziosmanpaşa 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 30/12/2014

NUMARASI : 2013/450-2014/482

Taraflar arasındaki kamulaştırma bedelinin tespiti ve tescili davasının kabulüne dair verilen yukarıda tarih ve numaraları yazılı hükmün Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçelerle istenilmiş, davalı vekili de temyiz dilekçesinde duruşma isteminde bulunmuş olmakla, duruşma için belirlenen 01/12/2015 günü temyiz eden taraf vekillerinin yüzlerine karşı duruşmaya başlanarak, sözlü açıklamaları da dinlendikten ve dosyadaki kağıtlar okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

1-Dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi olan 25.09.2013 gününde belediye imar planı içinde olup olmadığı, değilse belediye veya mücavir alan sınırları dahilinde bulunup bulunmadığı, belediye hizmetlerinden yararlanıp yararlanmadığı ve etrafının meskun olup olmadığı hususlarının ilgili Belediye Başkanlığından sorularak,

2-Dava konusu taşınmazın denize, resmi kurumlara ve en yakın yerleşim yerine olan uzaklığının şehir halihazır haritası üzerinde işaretlettirilerek,

3-Değerlendirme tarihi olan 2013 yılında dava konusu taşınmazın Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından resen belirlenen evrak vergisine esas olan m² değerinin, ilgili Belediye Başkanlığı Emlak Vergi Dairesinden araştırılarak,

Alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 01/12/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/19803, Karar No: 2023/25756, Tarih: 14.12.2023

**4. Ceza Dairesi         2021/19803 E.  ,  2023/25756 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/848 E. 2016/324 K.

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı, yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararıyla, sanık hakkında hakaret suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi, dördüncü fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası ve 51 inci maddesi uyarınca 7.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve verilen cezanın ertelenmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyizinin; usul hükümleri yönünden hakkında Yasa'ya uygun şekilde alınmış bir soruşturma izni bulunmadığı, olayın göreve ilişkin ve görev nedeniyle oluştuğunun dikkate alınmadığı, esasa ilişkin olarak ise üzerine atılı suçu işlemediği, şikâyetçi ve katılan beyanı dışında delil bulunmadığı, tanıkların dinlenilmediği, eksik incelemeyle hüküm kurulduğu, duruşmada hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının ne anlama geldiğinin kendisine yeterince açıklanmadığı, bu nedenle kabul etmediği yönündeki beyanının hatalı olduğu, bu nedenlerle ve resen tespit edilecek nedenlerle hükmün bozulması talebine yönelik olduğu belirlenmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Olay tarihinde 112 Acil servis görevlileri olan doktor ... ile acil tıp teknisyeni ... ve ambulans şoförü ...'ın olay yerine bir hasta için gittikleri, daha önceden tanıdıkları sorunlu bir hasta olduğunu anladıklarında muayene yerinde güvenlik önlemi alınması için jandarmadan yardım istedikleri, bunun üzerine uzman çavuş olan sanık ...'in olay yerine geldiği, hasta ile sağlık ekibi arasında yaşanan tartışma sonucu hastanın muayeneyi kabul etmemesi üzerine sağlık ekibinin de aşağıya ineceği sırada bu duruma sinirlenen sanığın, sağlık görevlilerine hitaben "Şerefsizler" şeklinde hakaret ettiği iddia olunarak açılan kamu davasında, Yerel Mahkemece sanığın mahkumiyeti yönünde hüküm kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

IV. GEREKÇE

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1. 5237 sayılı Kanun'un 125 inci maddesinin dördüncü fıkrasında ağırlaştırıcı neden olarak öngörülen aleniyetin söz konusu olabilmesi için olay yerinde başkalarının bulunması yeterli olmayıp, hakaretin belirlenemeyen sayıda kişi ve herkes tarafından görülme, duyulma ve algılanabilme olasılığının bulunması, herhangi bir sınırlama olmaksızın herkese açık olan yerlerde işlenmesi gerekir. İncelemeye konu olayda hakaret eyleminde aleniyet unsurunun ne şekilde oluştuğu açıklanıp tartışılmadan, yetersiz gerekçeyle sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 125 inci maddesinin dördüncü fıkrasının uygulanması,

2. Sanığın hakaret eylemini birden fazla görevliye karşı gerçekleştirdiğinin kabulüne karşın, 5237 sayılı Kanun'un 43 üncü maddesinin ikinci fıkrasının uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

3. 5237 sayılı Kanun'un 51 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca yalnızca hapis cezasının ertelenebileceği gözetilmeden, sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının ertelenmesine karar verilmesi,

4. (1) numaralı bozmaya uyularak sanığın hakaret eyleminde aleniyet unsurunun oluşmadığının kabulü halinde; 17.10.2019 gün ve 7188 sayılı Kanun'un 24 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinde Basit Yargılama Usulü düzenlenmiş olup bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak, 5271 sayılı Kanun'a 7188 sayılı Kanun'la eklenen geçici 5 inci maddenin birinci fıkrasının (d) bendinde yer alan “hükme bağlanmış” ibaresinin, Anayasa Mahkemesinin 14.01.2021 tarihli ve 2020/81 Esas, 2021/4 Karar sayılı kararıyla "basit yargılama usulü" yönünden Anayasa'nın 38 inci maddesine aykırı görülerek iptaline karar verilmesi karşısında, temyiz incelemesi yapılan ve 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinin birinci fıkrası kapsamına giren suç yönünden; Anayasa'nın 38 inci maddesi ile 5237 sayılı Kanun'un 7 ve 5271 sayılı Kanun'un 251 vd. maddeleri gereğince yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunduğu,

Belirlendiğinden, hüküm bu yönleriyle hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, Yerel Mahkemenin kararına yönelik sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün 1412 sayılı Kanun'un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, yeniden hüküm kurulurken 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereğince yürürlükte olan 1412 sayılı Kanun’un 326 ıncı maddesinin son fıkrasının gözetilmesine,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

14.12.2023 tarihinde karar verildi.