muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/7515, Karar No: 2024/5549, Tarih: 02.10.2024

Mahkemece dava dosyaları birleştirilerek yapılan yargılama sonunda, "dava konusu 280 ada 2,3,4 ve 5 numaralı parsellerde yapılan keşifte tanıklar ve mahalli bilirkişiler taşınmazlar üzerindeki evin mülkiyetinin davacılarn kök murisi ... ye ait olduğu ve onun tarafından yaptırıldığının beyan edildiği" gerekçesiyle davanın kabulüne, çekişmeli 280 ada 2, 3, 4 ve 5 parsel sayılı taşınmazlar üzerindeki evin ve 280 ada 6, 7, 8 ve 9 parsel sayılı taşınmazlar üzerindeki fındık ocaklarının mülkiyetinin miras bırakan ... mirasçıları olan davacılar adına olduğunun miras hisseleri oranında tespitine karar verilmiş; hükmün, davalı ... vekili, davalı ... vekili, davalı/birleşen dosya davacısı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay (Kapatılan) (16.) Hukuk Dairesi'nin 09.02.2017 tarihli ve 2016/7106 Esas, 2017/698 Karar sayılı kararıyla "ana dosyada davacılar ... ve ...; çekişmeli 280 ada 2, 3, 4, 5, 6 ve 9 parsel sayılı taşınmazların, birleşen 2011/799 Esas sayılı dosyada davacı ...; çekişmeli 280 ada 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8 ve 9 parsel sayılı taşınmazların, murisleri ...'den intikal ettiği kendilerinin de miras hakkı bulunduğu iddiasıyla muhdesatlarda hak sahibi olduklarının ve zilyetliklerinin çekişmeli taşınmazların tapu kaydının beyanlar hanesinde gösterilmesini talep ettikleri, birleşen 2011/1054 Esas sayılı dosyada ise davacı ...; çekişmeli 280 ada 6, 7, 8 ve 9 parsel sayılı taşınmazların muris ...'den intikal ettiğini, davalıların 17.08.1992 tarihli senetle miras haklarını kendisine sattıklarını, payını satmayan kardeşi ... ile yaptıkları taksim sonucu bu parsellerin kendisine düştüğünü ve kendisinin kullanımında olduğunu belirterek adına kullanıcı şerhi verilmesini istediği, mahkemece ana dosya ile birleşen her bir dosya hakkında ayrı ayrı karar verilmesi gerekirken kimin davasının kabul edildiği, kimin davasının reddedildiği anlaşılamayacak şekilde “davanın kabulüne” şeklinde hüküm kurulmuş, açılan davalar beyanlar hanesindeki muhdesat ve kullanıcı şerhine yönelik olduğu halde, çekişmeli 280 ada 2, 3, 4 ve 5 parsel sayılı taşınmazlar üzerindeki evin, 6, 7, 8 ve 9 parsel sayılı taşınmazlar üzerindeki fındık ocaklarının mülkiyetinin miras bırakan ... mirasçıları olan davacılar adına olduğunun miras hisseleri oranında tespitine karar verilmiş, kararda mirasçılar gösterilmeyerek ve veraset ilamına atıf da yapılmayarak infazda tereddüt uyandırılmış, gerekçede miras hisseleri oranında ... mirasçıları adına tespitine dendiği halde, hükümde miras hisseleri oranında ... mirasçıları olan davacılar adına hüküm kurulmuş, bu şekilde gerekçe ile hüküm arasında da çelişki meydana getirildiği gibi karar başlığında davacı-davalı sıfatları da 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nın 359. maddesi gereğince, doğru ve eksiksiz şekilde gösterilmemesinin isabetsiz olduğuna" değinilerek Mahkeme kararının sair temyiz itirazları incelenmeksizin bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda, "dava konusu taşınmazların, tarafların Murisi ...'nin kullanımda iken kök murisin 1974 yılında vefat etmesi üzerine, ... çocukları tarafından ortak kullanıma devam edildiği, Hazine adına kayıtlı dava konusu taşınmazların 6831 sayılı Orman Kanunun 2-B maddesi uyarınca orman sınırları dışına çıkarılarak 11.05.2010 tarihinde bir kısım taraflar adına kullanıcı ve muhdesat tespitinin tapuda beyanlar hanesine tescil edildiği, dosya içerisinde yer alan 17.08.1992 tarihli Gayrimenkul Zilyetliğinin devri suretiyle yapılan köy satış senedi ile birleşen 2011/1054 Esas sayılı dosya davalıları ..., ..., ..., ... ve ... tarafından, davacı ...ye 50.000.00-TL bedel karşılığında dava konusu taşınmazlardaki haklarının devredildiği, her ne kadar davalılar Müteveffa ..., ... ve ... vekilince senede ilişkin olarak imza itirazında bulunmuş ise de 04.04.2013 tarihli keşifte davalılar Müteveffa ..., ..., ... ve ... tarafından senetteki imzaların kendilerine ait olduklarını kabul ettikleri ancak atılı imzayı tapuların çıkarılması için attıklarını satış için atmadıklarını beyan ettikleri ve bu durumda hile olgusuna dayandıklarının anlaşıldığı ancak davalıların iddiasının ispat edilemediği, davalı ...'nin imza itirazında bulunmadığının anlaşıldığı, bu doğrultuda birleşen 2011/1054 Esas sayılı dava dosyasında dava konusu taşınmazlara ilişkin davacının iddiasını ispat ettiği, açıklanan gerekçe ile asıl dava dosyası davacıları ve birleşen 2011/799 Esas sayılı dosya davacılarının iddialarını ispat edemedikleri" gerekçesiyle asıl ve birleşen davanın (2011/799) ayrı ayrı reddine, birleşen davanın kısmen kabulüne, 280 ada 6 parsel sayılı taşınmazın tapu sicilinin beyanlar hanesindeki "iş bu parsel 1988 yılından beri ... Kızı ...'nin kullanımında olup, taşınmaz üzerine 1989 yılında fındık ağaçları dikmiştir" şerhinin, 280 ada 7 parsel sayılı taşınmazın tapu sicilinin beyanlar hanesindeki " iş bu parsel 1989 yılından beri ... Kızı ...'nin kullanımında olup taşınmaz üzerine aynı yıl fındık ağaçları dikmiştir" şerhinin, 280 ada 8 parsel sayılı taşınmazın tapu sicilinin beyanlar hanesindeki "iş bu parsel 1994 yılından beri ... Kızı ...'ın kullanımında olup taşınmaz üzerine aynı yıl fındık ağaçları dikmiştir" şerhinin ve 280 ada 9 parsel sayılı taşınmazın tapu sicilinin beyanlar hanesindeki "iş bu parsel 1994 yılından beri ... Oğlu ...'nin kullanımında olup taşınmaz üzerine aynı yıl fındık ağaçları dikmiştir" şerhinin iptali ile, taşınmazların beyanlar hanelerine "iş bu taşınmaz ...'nin kullanımındadır" şerhlerinin yazılmasına karar verilmiş; hüküm, asıl davanın davacıları ile birleşen dosya davacıları vekili tarafında temyiz edilmiştir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile İlk Derece Mahkemesi kararında belirtilen gerekçelere, 6100 sayılı Kanun’un Geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Kanun’un 428 inci maddesi ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrasında yer alan sebeplerin biri de bulunmadığına göre, temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup asıl davanın davacıları ile birleşen dosya davacıları vekili temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Mahkeme kararının ONANMASINA,

427,60 TL onama harcının 1.308,50 TL peşin harçtan mahsubu ile artan 880,90 TL'nin temyiz edenlere iadesine,

1086 sayılı Kanun'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay ilamının tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yoluna başvurulabileceğine,

Dosyanın Mahkemesine gönderilmesine,

02.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/22560, Karar No: 2017/5826, Tarih: 23.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/22560 E.  ,  2017/5826 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 23/01/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/30716, Karar No: 2014/17887, Tarih: 07.05.2014

**3. Ceza Dairesi         2013/30716 E.  ,  2014/17887 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2012/185540

MAHKEMESİ : Nevşehir 1. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 06/04/2011

NUMARASI : 2010/1778 (E) ve 2011/687 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

5271 sayılı CMK'nin 231/11. maddesi uyarınca sanık tarafından denetim süresi içerisinde denetimli serbestlik tedbirine ilişkin yükümlülüklere aykırı davranılması halinde, duruşma açılmasını müteakip sanığın duruşmadan haberdar edilerek savunması alındıktan sonra, yasal ve kabul edilebilir bir mazereti olmaksızın denetimli serbestlik tedbirine ilişkin yükümlülüklere uymadığının sabit olması halinde açıklanması geri bırakılan hükmün açıklanmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeksizin, duruşma açılmadan ve sanığın savunması alınmadan yazılı şekilde hüküm tesisi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince istem gibi BOZULMASINA, 07.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20010, Karar No: 2015/4075, Tarih: 10.03.2015

**2. Hukuk Dairesi         2014/20010 E.  ,  2015/4075 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek eş tarafından; kusur belirlemesi, tazminatlar ve nafakalar yönünden, davacı kadın eş tarafından ise; katılma yoluyla tazminatlar ve nafakaların miktarı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı kadın eşin tüm, davalı erkek eşin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davacı kadın eş yararına takdir edilen maddi ve manevi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50 ve 52. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddi (TMK md.174/1) ve manevi (TMK md. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.

3-Tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumlarına, nafakanın niteliğine, günün ekonomik koşullarına göre davacı kadın eş yararına takdir edilen yoksulluk nafakası çoktur. Mahkemece Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak daha uygun miktarda nafakaya hükmedilmesi gerekir. Bu yön gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

4-Tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumlarına, nafakanın niteliğine, günün ekonomik koşullarına göre müşterek çocuklar... ve .....'in ihtiyaçlarına nazaran takdir edilen iştirak nafakası çoktur. Mahkemece Medeni Kanunun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak daha uygun nafakaya hükmedilmesi gerekir. Bu yön gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda 2, 3. ve 4. bentlerde gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, aşağıda yazılı harcın Çiğdem'e yükletilmesine, peşin harcın mahsubuna ve 123.60 TL. temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, istek halinde temyiz peşin harcının yatıran Zülal'a geri verilmesine, iş bu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.10.03.2015(Salı)
Yargıtay — Esas No: 2020/7987, Karar No: 2020/6056, Tarih: 17.06.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/7987 E.  ,  2020/6056 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1-Suça sürüklenen çocuklar hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükümlere yönelik yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde;

14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26.maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000,00 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından suça sürüklenen çocuklar müdafiilerini temyiz istemlerinin CMUK'nın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

2-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçlarından kurulan hükümlere yönelik yapılan temyiz itirazlarının incelenemesinde;

Suça sürüklenen çocuğun eylemine uyan 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b,116/2,119/1-c ve 31/2, maddelerinde düzenlenen hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçları için öngörülen cezaların türü ve üst sınırına göre, TCK'nın 66/1-e, 66/2 maddeleri uyarınca hesaplanan 4 yıllık zamanaşımının, kararın verildiği 10.11.2015 tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz istemleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddesi uyarınca suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davalarının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE,

3-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçlarından kurulan hükümlere yönelik yapılan temyiz itirazlarına gelince;

Suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı TCK'nın 116/1. ve 119/1-c maddeleri gereğince tayin olunan 16 ay hapis cezasından aynı Kanun'un 31/3. maddesi gereğince 1/3 oranında indirim yapılırken, hesap hatası sonucu “10 ay 20 gün” hapis cezası yerine 1 yıl 4 ay hapis cezasına hükmedilmesi daha sonraki uygulamalar nedeniyle sonuç cezayı etkilemediğinden bozma sebebi yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,17.06.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8892, Karar No: 2014/9597, Tarih: 14.05.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/8892 E.  ,  2014/9597 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 07/05/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken sanık ...'nın vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 12.01.2009 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 14.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10898, Karar No: 2018/3675, Tarih: 29.03.2018

**19. Ceza Dairesi         2016/10898 E.  ,  2018/3675 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Mahkemece, sanığın gerçekte kendisine ait olan iki adet aracı babası Mustafa Kıyıcı adına tescil ettirdiği kabul edilerek, sanık hakkında mahkumiyet kararı verilmişse de, devir (satın alma) tarihlerinin şikayet tarihinden sonra olması nedeniyle Mahkemenin bu kabulü yerinde olmadığı gibi, .... Oto Kiralama adlı iş yerine ilişkin kayıtlı olduğu Vergi Dairesinden iş yeri açma ve varsa devre ilişkin belgeler getirtilmeden eksik kovuşturma ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Kabule göre de;

1- 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 331/1 maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

2- TCK’nın 5. maddesi gözetilmeden, kanuni bir engel bulunmadığı halde, yerinde görülmeyen gerekçelerle sanık hakkında TCK'nın 50. maddesinin uygulanmaması,

3-Gün adli para cezası paraya çevrilirken, uygulama maddesi olan TCK'nın 52/2. maddesinin karar yerinde gösterilmemesi suretiyle CMK'nın 232/6. fıkrasına aykırı davranılması,

4-Dava ve cezanın İİK’nın 354. maddesinde belirtilen nedenlerle düşeceğinin karar yerinde gösterilmemesi,

5-Kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi uyarınca hak yoksunluklarına hükmedilmiş ise de, 24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarih ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı ile anılan maddenin bazı hükümlerinin iptal edilmiş olması nedeniyle yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,