muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/6635, Karar No: 2023/1689, Tarih: 20.03.2023

2. Davalı Eti Gıda San. Tic. A.Ş. vekili istinaf dilekçesinde özetle; kakaonun içerisinde Flavanol'un bulunduğunu, bu nedenle davanın kabulüne karar verilen emtialar içerisinde Flavanol bileşeninin bulunabileceğini, tüketicilerin yanıltılmadığını savunarak kararın kaldırılmasını istemiştir.

3. Davalı Türk Patent vekili istinaf dilekçesinde özetle; Flavanol ibaresinin tali unsur olduğunu, tüketicilerin algısını değiştiren bir ibare olmadığını, yanıltıcı olmadığını, eksik inceleme yapıldığını savunarak kararın kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile Mahkemece davanın kabulüne karar verilen emtiaların flavanol maddesini/bileşiğini içermeyeceğinden bu emtia bakımından dava konusu markanın 556 sayılı KHK'nın yedinci maddesinin birinci fıkrasının (f) bendi uyarınca yanıltıcı olduğunun mahkemece görüşüne başvurulan ve içinde gıda mühendisinin yer aldığı bilirkişi raporu ile tespit edildiği, bilirkişi raporunun hüküm kurmaya elverişli bulunduğu, dava konusu marka başvurusunun kötü niyetli olduğunun ispatlanmadığı gerekçesiyle taraf vekillerinin istinaf başvurularının esastan reddine verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf sebeplerini tekrar ederek kararın kaldırılmasını istemiştir.

2.Davalı Eti Gıda San. Tic. A.Ş. vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf sebeplerini tekrar ederek kararın kaldırılmasını istemiştir.

3.Davalı Türk Patent vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf sebeplerini tekrar ederek kararın kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, dava konusu markada geçen Flavanol ibaresinin 556 sayılı KHK'nın yedinci maddesinin birinci fıkrası ve aynı düzenlemenin 35 inci maddesi uyarınca tescil engelinin bulunup bulunmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

556 sayılı KHK'nın yedinci maddesinin birinci fıkrası ve 35 inci maddesi

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve yasaya uygun olup taraf vekillerince temyiz dilekçelerinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderlerinin temyiz edenlere yükletilmesine,

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderlerinin temyiz edenlere yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

20.03.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6762, Karar No: 2016/8660, Tarih: 26.05.2016

**10. Hukuk Dairesi         2015/6762 E.  ,  2016/8660 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamda belirtildiği gibi davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum ve davalı ... vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava, 02.12.2011 tarihinde meydana gelen trafik-iş kazası sonucu vefat eden sigortalı ... 'un hak sahiplerine bağlanan gelirlerin 5510 sayılı Kanunun 21/1 ve 21/4. maddeleri uyarınca rücuan tazmini istemine ilişkin olup, mahkemece davalı ... yönünden davanın kabulüne, diğer davalılar yönünden ise kazanın meydana gelmesinde kusurları bulunmadığından bahisle davanın reddine, karar verilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davacı Kurum vekilinin temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davalı ... vekilinin temyiz itirazlarına gelince;

Zorunlu mali sorumluluk sigortası; “Motorlu bir aracın karayolunda işletilmesi sırasında bir kimsenin ölümüne veya yaralanmasına, bir şeyin zarara uğramasına neden olması halinde, o aracı işletenin, zarara uğrayan üçüncü kişilere karşı olan mali ve hukuki sorumluluğunu belli limitler dahilinde güvence altına almak” üzere oluşturulmuştur.

2918 sayılı Karayolları Trafik Kanununun 85/1 maddesine göre “Bir motorlu aracın işletilmesi bir kimsenin ölümüne veya yaralanmasına yahut bir şeyin zarara uğramasına sebep olursa, motorlu aracın bir teşebbüsün unvanı veya işletme adı altında veya bu teşebbüs tarafından kesilen biletle işletilmesi halinde, motorlu aracın işleteni ve bağlı olduğu teşebbüsün sahibi, doğan zarardan müştereken ve müteselsilen sorumlu olurlar. ” 91. maddesine göre de, “İşletenlerin, bu Kanunun 85

inci maddesinin birinci fıkrasına göre olan sorumluluklarının karşılanmasını sağlamak üzere mali sorumluluk sigortası yaptırmaları zorunludur.”

Somut olayda, davalılardan ... sigortalısı olan ... 'un, davalı işverene ait araç ile ... istikametinden Ezine istikametine doğru seyir halindeyken, direksiyon hakimiyetini kaybederek, karşı yönden gelen davalı ... yönetiminden araç ile çarpışması sonucu vefat ettiği, mahkemece alınan usulüne uygun kusur raporuna göre kazanın üçüncü bir kişinin kusurundan kaynaklanmadığı, kazanın meydana gelmesinde araç sürücüsü sigortalı ...'ın %100 kusurlu olduğunun tespit edildiği, anlaşılmaktadır.

Somut olayda, davalılardan ... sigortalısı olan ... 'un, davalı işverene ait araç ile ... istikametinden Ezine istikametine doğru seyir halindeyken, direksiyon hakimiyetini kaybederek, karşı yönden gelen davalı ... yönetiminden araç ile çarpışması sonucu vefat ettiği, mahkemece alınan usulüne uygun kusur raporuna göre kazanın üçüncü bir kişinin kusurundan kaynaklanmadığı, kazanın meydana gelmesinde araç sürücüsü sigortalı ...'ın %100 kusurlu olduğunun tespit edildiği, anlaşılmaktadır.

Eldeki dava da, ... tarafından tanzim edilen zorunlu trafik sigorta poliçesinin sigortalısının davalı ... olduğu, hükme esas alınan kusur raporunda işleten sıfatına haiz davalının, kazanın meydana gelmesinde herhangi bir kusurunun bulunmadığının tespit edildiği, üçüncü bir kişinin kusurunun bulunmadığı, kusurun tamamının sürücü olan sigortalıya ait olduğunun belirlendiği, bu durumda eldeki dava sürücü sigortalının üçüncü kişilere karşı verdiği zararın karşılanmasına ilişkin olmayıp, bizzat Kurumca hak sahiplerine yapılan yardımların tazminine ilişkin olduğundan ve kazanın oluşumunda işletenin kusurunun bulunmaması nedeniyle, sigorta şirketinin de tazmin sorumluluğunun olmayacağı nazara alınarak, mahkemece davanın reddine karar verilmesi gerekirken, kabul hükmü kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davalı .... vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde ....'ye iadesine, 26.05.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/17156, Karar No: 2013/9539, Tarih: 30.04.2013

**6. Ceza Dairesi         2010/17156 E.  ,  2013/9539 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağmaya teşebbüs

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

5237 sayılı TCK’nın 150. maddesinin 2. fıkrasındaki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK’nın 522. maddesindeki hafif ve pek hafif ölçütleriyle, her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlanmak dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığı” nın 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, yasa koyucunun amacı ve suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alabilme olanağı varken, yalnızca gereksinimi kadar değer olarak da gerçekten az olan şeylerin alınması durumunda, yasal ve gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden, koşulları oluşmadığı halde aynı Yasanın 150/2. maddesiyle cezadan indirim yapılması karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre, sanık ... savunmanının temyiz itirazı yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükmün istem gibi ONANMASINA, 30/04/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11113, Karar No: 2015/4304, Tarih: 26.03.2015

**1. Hukuk Dairesi         2014/11113 E.  ,  2015/4304 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : SEYDİŞEHİR ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 20/03/2014

NUMARASI : 2012/158-2014/132

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın, reddine ilişkin olarak verilen karar davacılar vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi G.. Ü..'ın raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı miras payı oranında iptal ve tescil isteğine ilişkindir.

Davacılar, mirasbırakanları Emine Genç'in 662 ada 346 parsel sayılı taşınmazdaki payını 25.09.1998 tarihinde davalı oğlu İbrahim'e satış göstermek suretiyle devrettiğini, İbrahim'in de 26.01.2012 tarihinde kızı olan diğer davalıya aktardığını, temliklerin mirastan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek, tapu iptal ve miras payları oranında tescile karar verilmesini istemişlerdir.

Davalılar vekili, iddiaların doğru olmadığını, kayıt maliki olmayan İbrahim'e husumetin yöneltilemeyeceğini, öte yandan İbrahim ile eşi Fatmana'nın evlenince mirasbırakan ile birlikte yaşadıklarını, o dönem murise babadan kalan taşınmazlarla ilgili kardeşinin açtığı davalar sebebi ile murisin paraya ihtiyacının olduğunu ve gelini Fatmana'nın altınlarını alarak borçlandığını, çekişmeye konu payı da borcuna karşılık devrettiğini belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, çekişme konusu payın borcuna karşılık mirasbırakan tarafından devredildiği, muvazaalı satışın sözkonusu olmadığı, bu haliyle de davacıların iddialarını ispat edemedikleri gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden ve toplanan delillerden; mirasbırakan E.. G..'in 662 ada 346 parsel sayılı taşınmazdaki 2/9 payını 25.09.1998 tarihinde davalı oğlu İbrahim'e satış göstermek suretiyle devrettiği, İbrahim'in de 26.01.2012 tarihinde 1985 doğumlu kızı olan diğer davalıya satış suretiyle aktardığı, 1929 doğumlu olan murisin 10.02.2012 tarihinde öldüğü, geride mirasçı olarak davacı çocukları ile davalı oğlu İbrahim'in kaldıkları anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 1.4.1974 tarih 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunun 706., Türk Borçlar Kanunun 237. (Borçlar Kanunun 213.) ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince; her ne kadar davalı İbrahim; muris ile abisi H.. K.. arasında görülen davalar sebebi ile murisin paraya ihtiyacı olduğunu, bu nedenle bir miktar para ile eşinin altınlarını verdiklerini, borcuna karşılık mirasbırakanın dava konusu payı devrettiğini savunmuş ise de, temlikin yapıldığı dönem murisin paraya ihtiyacının olduğunun somut olarak ortaya konulamadığı, bu konuda tanık olarak gösterilen ve murisin de abisi olan davalı tanığı H.. K..'nın; mirasbırakana karşı dava açmayı düşündüğünü ancak vazgeçtiğini, mirasbırakanın kendisine para ödeyeceğini söylediğini ancak vermediğini beyan ederek, murisin paraya ihtiyacı olduğu iddiasını doğrulamadığı, öte yandan murisin eltisi olan tanık F.. G.. ile murisin komşusu olduğunu beyan eden tanık A.. K..'nun; davalı oğlunun baskıları sonucu murisin taşınmazını devrettiğini beyan ettikleri, yine tarafların amcası olan tanık H.. G..'in de; murisin paraya ihtiyacı olmadığını, davalı oğlu ve gelininden borç almadığını ifade ettiği, öte yandan; mirasbırakanın taşınmazı devretmesine rağmen üzerinde bulunan evinde ölene kadar yaşadığı anlaşılmaktadır.

O halde, belirlenen bu olgular, yukarıda açıklanan ilkeler ile birlikte değerlendirildiğinde mirasbırakanın davalı oğluna yapmış olduğu pay temlikinin mirasçıdan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğu, diğer davalı Miyase'nin de murisin torunu İbrahim'in de kızı olması sebebi ile bu durumu bilen ve bilmesi gereken kişi konumunda bulunduğu, iyiniyetli kabul edilemeyeceği ve TMK'nun 1023. maddesinin koruyuculuğundan yararlanamayacağı kabul edilmelidir.

Hal böyle olunca; davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek yazılı olduğu üzere karar verilmiş olması doğru değildir.

Kabul tarzı itibariyle de; keşfen belirlenen değer üzerinden harç ikmali yapılmadığı gözetilerek dava dilekçesinde gösterilen değer üzerinden davalı taraf yararına vekalet ücreti takdir edilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile harcı ikmal edilmemiş değer üzerinden fazla vekalet ücretine hükmedilmiş olması da isabetsizdir.

Davacılar vekilinin belirtilen nedenlerle temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'nin 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 26.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4144, Karar No: 2019/6475, Tarih: 11.09.2019

**3. Hukuk Dairesi         2019/4144 E.  ,  2019/6475 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen kira alacağı davasının kısmen kabulüne dair verilen hüküm hakkında bölge adliye mahkemesi tarafından yapılan istinaf incelenmesi sonucunda; davacı tarafın istinaf başvurusunun esastan reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

HMK'nun "Kıyas Yoluyla Uygulanacak Hükümler" başlıklı 366 ncı maddesi; "Bu Kanunun istinaf yolu ile ilgili 343 ilâ 349 ve 352 nci maddeleri hükümleri, temyizde de kıyas yoluyla uygulanır." hükmünü içermektedir.

Aynı kanunun"Temyiz Dilekçesinin Verilmesi" başlıklı 365 inci maddesinde; "Temyiz dilekçesi, kararı veren bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine veya Yargıtayın bozması üzerine hüküm veren ilk derece mahkemesine yahut temyiz edenin bulunduğu yer bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine veya ilk derece mahkemesine verilebilir.

Temyiz dilekçesi, kararı veren mahkemeden başka bir mahkemeye verilmişse temyiz defterine kaydolunur ve durum derhâl kararı temyiz edilen mahkemeye bildirilir.

Temyiz edene ücretsiz bir alındı belgesi verilir."

"İstinaf Dilekçesinin Verilmesi" başlıklı 343 üncü maddesinin ikinci fıkrasında; "Kararı veren mahkemeden başka bir mahkemeye verilmiş olan istinaf dilekçesi, bu mahkemece yukarıdaki fıkraya göre işlem yapıldıktan sonra kararı veren mahkemeye örnekleriyle birlikte gönderilir. Bu durum derhâl mahkemesine bildirilir." hükümlerine yer verilmiştir.

Diğer taraftan, HMK'na dayanılarak hazırlanan ve 06.08.2015 Tarihli 29437 Sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Bölge Adliye ve Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Cumhuriyet Başsavcılıkları İdari ve Yazı İşleri Hizmetlerinin Yürütülmesine Dair Yönetmeliğin, bölge adliye mahkemesi hukuk dairelerince verilen kararlara karşı kanun yolu başvuru işlemlerini içeren 68 nci maddesinin onbirinci fıkrasında da; "Kanun yoluna başvurulan dava ve işler, görevli daire doğru bir şekilde belirlendikten sonra dosya gönderme formu ve dizi pusulası hazırlanarak ilgili mercie gönderilir." düzenlemesine yer verilmiştir.

Yukarıda açıklanan kanun ve yönetmelik hükümleri birlikte değerlendirildiğinde; HMK'nun 366 ncı maddesinin yaptığı yollama nedeniyle 343 üncü maddesinin ikinci fıkrasının temyiz kanun yolunda da kıyasen uygulanacağı, buna göre; temyiz dilekçesi, kararı veren bölge adliye mahkemesi hukuk dairesinden başka bir bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine veya ilk derece mahkemesine verilmişse, temyiz defterine kaydedilerek durumun derhal kararı temyiz edilen mahkemeye bildirileceği, sonrasında ise temyiz dilekçesinin ekleriyle birlikte kararı veren bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderileceği açıktır.

Yapılan bu açıklamalar gözetilerek ilk derece mahkemesince dairemize gönderilen dosya üzerinde yapılan ön incelemede; ilk derece mahkemesince verilen nihai karara karşı davacı vekili tarafından istinaf dilekçesi verildiği, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi tarafından yapılan istinaf incelemesi sonucunda başvuru hakkında verilen kararın temyizinin kabil olmadığı belirtilerek tebliğ işlemlerinin yapılması için dosyanın ilk derece mahkemesine gönderildiği, tebliğe çıkarılan bölge adliye mahkemesi kararına karşı davacı vekili tarafından ilk derece mahkemesine temyiz dilekçesi verildiği, ilk derece mahkemesince temyiz defterine kaydedilen temyiz dilekçesinin derhal bölge adliye mahkemesine bildirilmesi, sonrasında temyiz dilekçesi ile birlikte dosyanın bölge adliye mahkemesine gönderilmesi gerekirken, düzenlenen temyiz formu ile dosyanın doğrudan Dairemize gönderildiği, dolayısıyla UYAP sisteminde dosya ilk derece mahkemesi tarafından temyiz incelemesine gönderilme kayıtlarının oluşturulduğu anlaşılmıştır.

Bu itibarla; istinaf incelemesi sonucunda verilen karara karşı yapılan temyiz başvurusunun değerlendirilmesi ve gerekirse dosyanın Yargıtay’a gönderme işlemlerinin ... Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi tarafından yapılması için dosyanın bölge adliye mahkemesine gönderilmek üzere ilk derece mahkemesine İADESİNE, 11.09.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/6299, Karar No: 2007/6724, Tarih: 26.11.2007

8. Hukuk Dairesi 2007/6299 E., 2007/6724 K.

**8. Hukuk Dairesi 2007/6299 E., 2007/6724 K.**

**- ESKİ HALE GETİRME

- SALAHİYET**- 1086 S. HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) [ Madde 409 ]

**"İçtihat Metni"**

Fatma ve müşterekleri ile Hazine ve Orman Genel Müdürlüğü, Samandıra Belediye Başkanlığı Karayolları Genel Müdürlüğü aralarındaki tescil davasının reddine dair Kartal 3. Asliye Hukuk Hâkimliğinden verilen 16.12.2004 gün ve 215/491 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacılar vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

Davacılar vekili, eski hale getirme isteğinin reddine ilişkin 16.12.2004 gün, 215/491 esas ve karar sayılı hükmü temyiz etmiştir.

Davacılar vekili, vekil edenlerinin zilyetliği altında bulunan taşınmazın tescili için Kartal 3.Asliye Hukuk Mahkemesine açılan davada 26.02.2004 gün 607/307 esas ve karar sayılı hükümle HUMK.nun 409.maddesi uyarınca davanın açılmamış sayılmasına karar verildiğini, verilen kararın hatalı olduğunu açıklayarak eski hale getirme yoluyla kaldırılmasını, yargılamaya devam olunmasını istemiştir.

Kartal 3.Asliye Hukuk Mahkemesinin 2001/67 esas nolu dosyasında davacı Fatma ve arkadaşlarının, Hazine, Orman Genel Müdürlüğü, Karayolları Genel Müdürlüğü ve Samandıra Belediye Başkanlığı aleyhine açmış olduğu tescil davasında 18.04.2002 günlü yargılama oturumuna katılmamaları nedeniyle dava dosyasının işlemden kaldırılmasına karar verilmiş, yenileme üzerine yargılamanın ertelendiği 07.11.2002 günlü yargılama oturumunda davacılar vekilinin mesleki mazeret dilekçesi olduğu gözden kaçırılarak davanın yeniden işlemden kaldırılmasına karar verilmiş, ancak aynı oturumda mazeret isteğinin öğrenilmesi üzerine dava dosyasının işlemden kaldırılması kararı geri alınmış, dosya ele alınarak yargılama 27.02.2003 tarihine ertelenmiştir. Son defa davacılar vekillerinin gelmemesi ve davalı vekillerinin de dava dosyasını takip etmeyeceklerini bildirmeleri üzerine 26.02.2004 günlü oturumda yukarıda tarih ve sayısı yazılı hükümle davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

Somut olayda; 07.11.2002 günlü yargılama oturumunda dava dosyasının işlemden kaldırılması kararı geri alındığına göre, HUMK.nun 409.maddesinde yazılı birden ziyade takip edilmeme durumu gerçekleşmemiştir. Mahkemece 07.11.2002 günlü geri alınma kararı gözden kaçırılarak aynı tarihteki işlemden kaldırmanın geçerli olduğu gerekçesiyle yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması doğru değildir. Diğer taraftan HUMK.nun 409.maddesi uyarınca verilen kararlar usule ilişkin kararlardan olup, geçerli bir özürün bulunması halinde istek üzerine mahkemece ara kararından dönülüp dosyanın ele alınıp işin esasına girilmesi mümkündür. Esasen kanunda belirtilen süreler içerisinde yenileme dilekçesi verilmesi üzerine harçlı veya harçsız olarak işlemden kaldırılmasına karar verilen dosyanın ele alınıp oturum günü tayin edilmek suretiyle yargılamaya devam edilmesi kanun hükmü gereğidir. Davanın açılmamış sayılmasına ilişkin kararlar dava dosyasından mutlak surette el çekme mahiyetinde değildir. Kaldı ki yukarıda açıklandığı üzere davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi yönünden kanunun öngördüğü koşullarda gerçekleşmemiştir. Tüm bu yönler gözönünde tutularak isteğin kabulüyle yargılamaya devam olunup işin esası hakkında hüküm kurulması gerekirken yazılı gerekçe ile istemin reddine karar verilmiş olması doğru değildir.

Davacılar vekilinin temyiz isteminin kabulü ile yukarıda tarih ve sayısı yazılı eski hale getirme isteminin reddine ilişkin kararın BOZULMASINA ve 13,10 YTL peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine 26.11.2007 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.