muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/3033, Karar No: 2010/12370, Tarih: 29.09.2010

1–Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalıların tüm, davacılar ... ve ...’nun aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddine.

2–Davacılar, davalı yükleniciler tarafından ayıplı olarak inşa edilen konutlarının 17.8.1999 depreminde yıkılmış olması nedeniyle kullanılamaz hale gelen konutlar ile enkaz altında kalan eşyalar nedeniyle tazminat isteğinde bulunmuşlardır. Mahkemece bilirkişi raporuna göre belirlenen ev ve eşyaların bedelinden B.K. nun 43.maddesi gereğince %35 oranında hakkaniyet indirimi uygulanmak suretiyle hüküm kurulmuş ise de olayda hakkaniyet indirimi uygulanmak suretiyle hüküm kurulması mümkün değildir. Zira müteahhit satıcı davalılar davacılara karşı BK 217. maddesi delaletiyle aynı kanunun 194 maddesi gereğince “ satıcının ayıba karşı tekeffülü “ hükümlerine göre sorumlu olup, binanın tekniğine uygun olmayan şekilde eksik ve kusurlu yapılmasından dolayı depremde oluşan davacı zararlarının tamamından müştereken ve müteselsilen sorumlu olduklarının kabulü gerekir. Mahkemece aksine düşüncelerle hakkaniyet indiriminde bulunmak suretiyle yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

SONUÇ:Birinci bentte açıklanan nedenlerle davalıların tüm, davacıların sair temyiz itirazlarının reddine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün davacılar ... ile ... yararına BOZULMASINA, 750,00 TL duruşma avukatlık parasının davalılardan alınarak davacılar S.Solmaz Öğet ve ...'na ödenmesine, 375,12 TL kalan harcın davalılardan alınmasına, 29.9.2010 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

2010/3033-12370

MUHALEFET ŞERHİ

Taraflar arasındaki uyuşmazlık; satın alınan dairenin 1999 yılında meydana gelen deprem sonucu yıkılıp kullanılamaz hale gelmesi nedeniyle açılan maddi ve manevi tazminat davası olup, mahkemece, bayındırlık birim fiyatlarıyla hesap yapılarak daire bedeli belirlenmiş, bu bedelden de % 35 indirim yapılmıştır. Belirlenen tazminat miktarından ayrıca % 35 oranında hakkaniyet indirimi yapılamayacağı yönündeki bozma gerekçesine aynen katılmaktayız. Ne var ki; mahkemece tazminat hesabı belirlenirken yıkılan dairenin bayındırlık birim fiyatlarına itibar edilmiş ve sayın çoğunluk tarafından bu husus bozma kapsamı dışında bırakılmıştır. Oysa ki; Mahkemece rayiç bedel yerine bayındırlık birim fiyatlarının esas alınması kanımızca isabetli değildir. Şöyle ki;

Davacılar ile davalılar (asıl ve birleşen dosyada) arasında daire alım satım sözleşmesi olduğu dosyada bulunan tapu kayıt örneğinden anlaşılmaktadır. Öyle olunca uyuşmazlığa alım satımın yapıldığı tarih itibariyle Borçlar Kanununun satım aktine ilişkin hükümleri ve Borçlar kanunu’nun 98. maddesinin ikinci fıkrası yollamasıyla Borçlar Kanunu’nun 41 ve 42. maddesi hükümleri uygulanarak uyuşmazlık çözülmelidir. Satım sözleşmesinin düzenlendiği tarih (tapuda devir) itibariyle 4822 sayılı Yasayla değişik 4077 sayılı Yasa hükümlerinin uygulanma olanağı bulunmamaktadır.

B.K.nun 217. maddesi, menkul satımına ilişkin hükümlerin kıyas yoluyla g.menkul satımında da uygulanacağını işaret etmiştir. Bu durumda BK.nun 194. maddesi gereğince satıcı bulunan davalı şirket ayıba karşı tekeffül hükümleri uyarınca sorumludur. Esasen bu konuda gerek mahkeme gerekse dairemiz arasında bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Ayıba karşı tekeffül hükümleri uyarınca zararın belirlenmesinde ise az yukarıda açıklandığı üzere yerel mahkemece hesaplama yapılırken bayındırlık birim fiyatları baz alınmıştır. Ne varki burada artık BK.nun 98/2. fıkrası uyarınca BK.nun 41 ve 42. maddeleri uygulanarak zarar miktarı belirlenmelidir.

B.K.nun 98. maddesinin 2. fıkrası; “haksız fiillerden mütevellit mesuliyete müteallik hükümler, kıyasen akde muhalif hareketlere de tatbik olunur.” Düzenlemesi uyarınca artık tazminat miktarı belirlenirken BK:nun 41 ve 42. maddelerinin gözetilmesi gerekir.

BK.nun 41. maddesi uyarınca ; haksız filin doğabilmesi için diğer bir kimseye zarar ika edilmesi ve o fiili işleyenin de kusurlu bulunması gerekir. Yine zararın tazmin mükellefiyetinin doğması için de hakikaten bir zararın meydana gelmesi şarttır. Bu zararı ispat külfeti de elbette davacıdadır. Yine BK.nun 42. maddesi de zararın tayini başlığını taşımakta olup, “zararı ispat etme külfeti davcıya 2010/3033-12370

BK.nun 41. maddesi uyarınca ; haksız filin doğabilmesi için diğer bir kimseye zarar ika edilmesi ve o fiili işleyenin de kusurlu bulunması gerekir. Yine zararın tazmin mükellefiyetinin doğması için de hakikaten bir zararın meydana gelmesi şarttır. Bu zararı ispat külfeti de elbette davacıdadır. Yine BK.nun 42. maddesi de zararın tayini başlığını taşımakta olup, “zararı ispat etme külfeti davcıya 2010/3033-12370

Yüklenmiş, 2. fıkrasında ise zararın hakiki miktarının ispatı mümkün olmadığı takdirde hâkim halin mutad cereyanını ve mutazarrır olan tarafın yaptığı tedbirleri nazara alarak onu adalete tevkifan tayin eder” düzenlemesiyle, zarardan kastedilenin bir malın değerinde malikin iradesi zıddına meydana gelmiş eksilmeden ibarettir. Zararın gelecekte meydana gelebilecek bir çoğalmanın imkansız hale gelmesi veya bir kar mahrumiyeti de olabilir. (Senai Olgaç, Türk Borçlar Kanunu, 1969 baskı, sh. 271) Gerek BK.nun 41. maddesi gerekse 42. maddesinde kastedilen zarardan gerçek zarar olduğu anlaşılmaktadır. Aksini düşünmek gerek yasa koyucunun amacına gerekse genel hukuk prensiplerine aykırı olur. Yasalarımızda da ayıba karşı tekeffül davalarında zararın bayındırlık bakanlığı birim fiyatlarıyla hesaplanacağı yönünde bir düzenleme bulunmadığı gibi, yanlar arasında da böyle bir kararlaştırma olduğu iddia ve ispatlanmış değildir. Burada kastedilenin gerçek zarar olduğu ve haksız fiil tarihindeki serbest piyasa rayiçleri olduğunda duraksama olmamalıdır. Nitekim Yargıtay 15. hukuk Dairesinin uygulaması da bu yöndedir.

Ayrıca, 4. HD.nin 25.5.1965 tarih ve 964/10279 E. Ve 1995/2804 K. Sayılı kararı da bu yöndedir. Emsal kararda, “haksız eylemlerden doğan zarar ve ziyanın tazmini gerçek zararın karşılığının rayiç değerlerin tazminat olarak hesaplanması ile mümkün olur.” gerekçesiyle karar bozulmuştur. Diğer emsal karar TD.nin 29.1.1965 tarih ve 654/682-65/270 sayılı kararıdır. Nitekim Dairemizin 23.2.2009 tarih ve 561-2168 sayılı kararı da bu doğrultudadır. Yine Hukuk Genel kurulu’nun 20.3.2002 tarih ve 2002/11-176 E. 2002/214 K, 10.12.2003 tarih ve 2003/4-754 e. 2003/749 K., 16.2.2005 tarih ve 2005/21-33 e. Ve 2005/68 K. Sayılı kararlarında da tazminatın amacının zarar görenin gerçek zararını karşılanması olduğu benimsenmiştir. Gerçekten de yükleniciler karşısında daha zayıf olan tüketicilerin yüklenicinin kusur ile yıkılan daireyi bayındırlık birim fiyatları ile eski hale getirmesi olanaksızdır.

Somut olayda da, davacıların satın aldıkları dairenin 17.8.1999 tarihindeki depremde yıkıldığı anlaşıldığından bu tarih (depremin oluştuğu tarih ) itibariyle gerçek zararlarını isteyebilirler. Öyle olunca mahkemece yukarıdaki açıklamalar doğrultusunda bilirkişi aracılığıyla dairenin rayiç imalat değeri belirlenmeli ve bu miktara hükmedilmelidir. Kararın bu nedenle de bozulması gerektiğini düşündüğümden sayın çoğunluğun aksi yöndeki kararına katılamıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2013/15445, Karar No: 2014/19480, Tarih: 26.06.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/15445 E.  ,  2014/19480 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı ile kötü niyet tazminatı alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteğin reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin 1997'den beri ... Kaymakamlığında çalıştığını, 14.11.2012 tarihinde mazeret bildirmeden işe gelmediği gerekçesiyle işine son verildiğini, müvekkilinin işten çıkarılmasının haksız ve hukuki dayanaktan yoksun olduğunu, 02.11.2012 tarihinde rahatsızlanması sebebiyle ... Valiliği Bostaniçi 2 nolu sağlık ocağı tabipliğine başvurduğunu ve kendisini 02.11.2012 tarihinde onbeş gün yatarak istirahat raporu verildiğini, müvekkilin raporu 17.11.2009 tarihinde bitecek iken bu tarihler arasında raporlu olmasına ve raporunu kurumuna bildirmesine rağmen müvekkilin işine son verildiğini, 14.11.2009 tarihinin tatil gününe denk geldiğini, işten çıkarılmasının haksız ve keyfi olduğunu, kıdem tazminatı ile ihbar tazminatının ödenmediğini ve haksız sebeple işine son verildiğinden kötü niyet tazminatı hakkının da doğduğunu belirterek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ve kötüniyet tazminatı alacağının hüküm altına alınmasını istemiştir.

Davalı vekili, davacı ile ... Köylere Hizmet Götürme Birliği Başkanlığı arasında 27.11.2007 tarihinde hizmet sözleşmesi imzalandığını, ... Kaymakamlığının Köylere Hizmet Götürme Birliği Başkanlığının 03.12.2009 tarih ve 2009/251 sayılı yazı ile davacının on gün üst üste işe gelmemesi sebebiyle işten çekilmiş sayıldığına olur verildiğini, davacının 16.11.2009-03.12.2009 tarihleri arası on gün boyunca izinsiz ve mazeretsiz olarak göreve gelmediğinden tek taraflı olarak sözleşmesinin feshedildiğini, davacı hakkında tutulan işe gelmeme tutanak tarihleri ile rapor tarihlerinin uyuşmadığını, davacı ile yapılan sözleşmenin 19. maddesi ve 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu'nun 94/1. maddesi gereğince "Mezuniyetsiz veya kurumlarca kabul edilen mazereti olmaksızın görevin terk edilmesi ve bu terkin 10 gün devam etmesi halinde yazılı müracat şartı aranmaksızın çekilme isteğinde bulunmuş sayılır." hükmü gereğince işlem yapılarak davacının görevine son verildiğini, bu sebeplerle davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Somut olayda, dava doğrudan ... Kaymakamlığına yöneltilerek açılmış, davayı ... Kaymakamlığının avukatı takip etmiş ve karar başlığında da davalı olarak ... gösterilmiştir. Davanın asıl hasım olan ... Köylere Hizmet Götürme Birliğine karşı açılması gerekirken ... aleyhine açılması hatalıdır. Ancak bu durum temsilde yanılma oluşturmakta olup davanın ... Köylere Hizmet Götürme Birliğine yöneltilmesi için davacı tarafa mehil verilmeli, usulüne uygun bir şekilde taraf teşkili sağlanarak tarafların gösterdiği deliller toplanmalı ve dosya yeniden bir değerlendirmeye tabi tutularak sonucuna göre bir karar verilmelidir. Taraf teşkili sağlanmadan yazılı şekilde karar verilmesi usule aykırı olup, hükmün bu yönden bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, bozma sebebine göre şimdilik diğer yönlerin incelenmesine yer olmadığına, 26.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/10557, Karar No: 2019/10005, Tarih: 17.06.2019

**14. Ceza Dairesi         2018/10557 E.  ,  2019/10005 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Çocuğun basit cinsel istismarı,cinsel taciz

HÜKÜM : Sanığın atılı suçlardan mahkumiyetine dair İnegöl Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 15.03.2018 gün ve 2017/163 Esas, 2018/36 Karar sayılı hükümlere ilişkin istinaf başvurusunun çocuğun basit cinsel istismarı suçundan kurulan hüküm yönünden esastan, cinsel taciz suçundan kurulan hüküm yönünden ise düzeltilerek esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle, sanık hakkında mağdure ...’e karşı işlediği konut dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükümle ilgili kanun yoluna başvurulmadığı gözetilip, 5271 sayılı CMK'nın 299/1. maddesi gereğince takdiren duruşmasız yapılan incelemede gereği düşünüldü:

Sanık hakkında cinsel taciz suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Hükmedilen cezanın miktar ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı CMK'nın 286/2-b. maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezalarını arttırmayan Bölge Adliye Mahkemesi kararlarının temyizi mümkün olmadığından, sanık müdafisinin anılan hükme ilişkin temyiz isteminin aynı Kanunun 298. maddesi uyarınca REDDİNE,

Sanık hakkında çocuğun basit cinsel istismarı suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, ilk derece mahkemesinin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdiri ile anılan hükme ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararı nazara alındığında yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Oluşa uygun kabule göre sanığın, on iki yaşından küçük mağdureye sarılma ve yanağından öpme şeklindeki eylemlerinin ani ve kesintili şekilde gerçekleşip, süreklilik arz etmemesi nedeniyle sarkıntılık düzeyinde kaldığı gözetilerek ilk derece mahkemesince müsnet suçtan eylemine uyan 5237 sayılı TCK'nın 103/1-c. 2-3. maddeleri gereğince hüküm kurulması yerine, yazılı şekilde karar verilmesi karşısında, anılan hükme yönelik istinaf başvurusunun kabulü gerekirken esastan reddedilmesi,

Kanuna aykırı,sanık müdafisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin 11.09.2018 gün ve 2018/1840 Esas, 2018/1603 Karar sayılı vaki istinaf başvurusunun esastan reddine yönelik hükmünün 5271 sayılı CMK'nın 302/2-4. madde ve fıkrası gereğince BOZULMASINA, bozma nedenine göre sanığın atılı suçtan TAHLİYESİNE, başka bir suçtan tutuklu veya hükümlü bulunmadığı takdirde derhal salıverilmesinin temini için ilgili yerlere müzekkere yazılmasına, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmesine, 17.06.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/14629, Karar No: 2012/35041, Tarih: 20.11.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/14629 E.  ,  2012/35041 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık hakkında hazineye ait taşınmaza şezlong koymak, restaurant, yeşil alan ve duş yeri yapmak suretiyle tecavüz ettiğinden bahisle dava açılmış ise de; dosyada tapu kaydı, ayrıntılı kroki, ada ve parseli gösteren pafta örneği bulunmadığından, tecavüze konu taşınmazın varsa tapu kaydı, pafta örneği getirtilerek gerektiğinde refakate inşaat mühendisi bilirkişide alınarak yeniden keşif yapılıp taşınmazın niteliği, bina vasfında olup olmadığı, yapımı için ruhsat gerekip gerekmediği, İmar mevzuatı kapsamında kalıp kalmadığı belirlenmek suretiyle sanığın tecavüz ettiği iddia olunan taşınmazın Kıyı Kanunu'na göre kıyıda veya uygulama imar planı varsa sahil şeridinde kalıp kalmadığı, tecavüze konu binanın belediye sınırları içinde veya özel imar rejimine tabi yerde olup olmadığı, yapım tarihi de araştırılarak sonucuna göre gerekirse Belediye Başkanlığıda duruşmadan haberdar edilerek TCK.nun 184 ve Kıyı Kanunu'nun 15. maddesi uyarınca duruşma açılarak sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken evrak üzerinde beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan hazine vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5230 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken CMUK.nun 321. maddesi uyarınca (BOZULMASINA), 20.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/7298, Karar No: 2011/8453, Tarih: 11.07.2011

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2011/7298 E.  ,  2011/8453 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalılar vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece yapılan araştırma ve inceleme ile alınan bilirkişi raporu hükme yeterli değildir.

Şöyle ki;

1-Yargıtay’ın yerleşmiş uygulamalarına göre, kapama karışık meyve bahçelerinin ağaçların cinslerine göre İlçe Tarım Müdürlüğünden getirtilecek olan dekar başına ortalama verim, üretim maliyeti ve toptan satış fiyatı resmi verileri esas alınmak suretiyle elde edilebilecek net gelir üzerinden değerinin belirlenmesi gerekirken ağaç başına veriler üzerinden ve gider kalemlerini tek tek açıklayan veri cetveli getirtilmeden hesaplama yapan bilirkişi raporuna göre hüküm kurulması,

2-Davacı idare harçtan muaf olmadığı halde harç alınmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Mahkemece, geri çevirme kararı üzerine İlçe Tarım Müdürlüğünün dosyaya konulan ve dava konusu taşınmazın zemini üzerinde bulunan meyve ağaçlarının dekar başına ortalama verim, üretim maliyeti (kira sermaye faizi, genel idari giderler, ürün sigortası gibi giderler ayrık tutulmak üzere) veri cetvelini esas alır biçimde ek rapor alınmalı, raporun resmi verilere uygunluğu da denetlendikten sonra 2. bozma nedeni de dikkate alınıp usuli kazanılmış haklar da gözetilerek karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz eden davalılara iadesine, 11.07.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/42071, Karar No: 2017/17307, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/42071 E.  ,  2017/17307 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6417, Karar No: 2016/6865, Tarih: 23.03.2016

**7. Hukuk Dairesi         2015/6417 E.  ,  2016/6865 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine.

2-Davacı, davalı işyerinde pompa görevlisi olarak çalışırken iş akdinin işveren tarafından haksız olarak feshedildiğinden bahisle kıdem ve ihbar tazminatı ile bazı işçilik alacaklarının hüküm altına alınmasını istemiştir.

Davalı, söz konusu ihbarnamede varsa işe gelmemesinde haklı bir mazeretini belgeleyecek resmi evrakın ibrazının talep edildiğini, aksi takdirde 4857 Sayılı İş Kanununun 25/II-g hükmü uyarınca iş akdinin tazminatsız ve bildirimsiz feshedileceği hususunun davacıya ihbar edildiğini, buna rağmen davacının işe gelmediği gibi geçerli bir mazeret de bildirmediğini ve iş akdinin feshedildiğinin davacıya bildirildiğini savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, işyerinde işçinin belli bir günde işe gelmediğine dair 16 farklı günde tutanak tutulmasının şüpheli olduğu, davacıya ait sözleşmesini 4857 sayılı İş Kanununun 25/II-g maddesinde belirtilen haklı sebebe istinaden feshedebilecekken, bu süreyi beklemeden 10.07.2012 tarihinde fesih ihbarnamesiyle iş akdinin feshedildiğinin davacıya bildirildiği, 3 günlük süreye uyulmadığı, dolayısıyla davalının iş akdini haksız feshettiği gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Mahkemece, dava dilekçesinde; hüküm altına alınan ihbar tazminatı ve yıllık izin alacakları yönünden “Mevduata uygulanan en yüksek faiz” talep edilmesine karşın 6100 sayılı HMK’nun 26. maddesine aykırı olarak talep aşılmak suretiyle, bu alacaklar için " yasal faiz" yürütülmesi hatalı olup, bu husus bozma nedeni ise de; bu yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden karar bozulmamalı HMK'nun geçici 3/2. maddesi yollaması ile HUMK'nun 438/7.maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle hüküm fıkrasının 2. ve 3. bendinin "1.395,94 TL net ihbar tazminatının 500.00 TL'sine dava, geriye kalan kısmına ıslah harç tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte,

3.038,10 TL net yıllık izin ücretinin 500.00 TL'sinin dava geriye kalan kısmına ıslah harç tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte, " rakam ve sözcüklerinin çıkarılarak yerine,

"1.395,94 TL net ihbar tazminatının 500.00 TL'sine 03/07/2012 dava geriye kalan kısmına 16/04/2014 ıslah tarihinden itibaren yasal faiz oranını aşmamak üzere en yüksek banka mevduat faizi ile birlikte,

3.038,10 TL net yıllık izin ücretinin 500.00 TL'sinin dava geriye kalan kısmına ıslah harç tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte, " rakam ve sözcüklerinin çıkarılarak yerine,

"1.395,94 TL net ihbar tazminatının 500.00 TL'sine 03/07/2012 dava geriye kalan kısmına 16/04/2014 ıslah tarihinden itibaren yasal faiz oranını aşmamak üzere en yüksek banka mevduat faizi ile birlikte,

3.038,10 TL net yıllık izin ücretinin 500.00 TL'sinin 03/07/2012 dava, geriye kalan kısmına 16/04/2014 ıslah tarihinden itibaren yasal faiz oranını aşmamak üzere en yüksek banka mevduat faizi ile birlikte," rakam ve sözcüklerinin yazılmasına, hükmün düzeltilmiş bu şekli ile ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının davalıya iadesine, 23/03/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.