muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/5489, Karar No: 2016/8076, Tarih: 16.06.2016

Görüldüğü gibi somut olayda, yetkili makamlardan usulüne göre alınmış bir arama kararı bulunmadığı gibi, arama için varlığı gerekli makul veya basit şüphenin ne olduğuna ilişkin delil veya olgular gösterilmeden sanıkların üstü ve aracı aranarak suçun maddi konusu ve delili olan sahte paralar elde edilmiştir. Sanıkların üstü ve aracı kanuna aykırı olarak aranıp sahte paralar muhafaza altına alındıktan sonra, aracın ruhsatının istendiği ve ibraz edilen ruhsatın ... plakalı başka bir araca ait ruhsat olduğu, plakanın da “kayıp plaka" olduğu anlaşılmıştır. Tutanakta, herhangi bir şüpheli duruma yer verilmeden sanıkların üzerinin ve aracının aranması kanuna açıkça aykırıdır. Olayda aramanın yapılabilmesi için gerekli olan makul şüphe ve gecikmesinde sakınca olduğu kabul edilse bile, CGK'nun 25.11.2014 gün ve 2013/610, 2014/512 sayılı Kararında belirtildiği gibi arama yazılı bir karara veya emre dayanmak zorundadır. Yazılılık şartı Anayasa'nın 20, 21 ve CMK'nun 116. maddelerinin amir hükmü gereğidir. Somut olayda, arama için yazılı bir karar veya izin (hatta sözlü talimat bile) bulunmamaktadır. Dosyada mevcut 27.11.20011 tarihli “Savcı Görüşme Tutanağı”na göre arama ve muhafaza altına alma işlemleri bittikten sonra Cumhuriyet Savcısına bilgi verilip, talimatları sorulmuştur. Arama işlemi Kanuna aykırı bir şekilde gerçekleştirildiğinden, mahkumiyete esas alınan suçun maddi konusu olan paralar hukuka aykırı yöntemle elde edilen delil niteliğindedir.

2- İfade Alma Yasak Sorgu Yöntemleri ve İkrar:

CMK'nun "İfade alma ve sorguda yasak usuller" başlıklı 148. maddesine göre "şüphelinin ve sanığın beyanı özgür iradesine dayanmalıdır. Bunu engelleyici nitelikte kötü davranma, işkence, ilâç verme, yorma, aldatma, cebir veya tehditte bulunma, bazı araçları kullanma gibi bedensel veya ruhsal müdahaleler yapılamaz. ...Yasak usullerle elde edilen ifadeler rıza ile verilmiş olsa da delil olarak değerlendirilemez." Maddede yasak sorgu yöntemleri sayılırken, bir kaç yöntem sayıldıktan sonra "gibi" ifadesiyle, sayılan ruhsal ve bedensel müdahalelerin tahdidi (sınırlı) değil, tadadi olarak (örnek olarak) sayıldığı açıktır.

Arama işlemi Kanun'un öngördüğü usullere uygun olarak gerçekleştirilmemişse, bu yolla elde edilen delil hukuka aykırı olduğu gibi suçun maddi unsuru olan ancak hukuka aykırı olarak elde edilen bu deliller sanığın önüne konulup, buna karşı diyecekleri sorularak alınan savunmanın dış müdahaleler olmaksızın, özgür iradeye dayanılarak yapıldığı söylenemez. Hukuka aykırı biçimde elde edilip, "delil" olma özelliği bulunmamasına rağmen, suçun sübutuna en büyük delil olarak sanığa gösterilerek alınan savunmadaki "ikrar" özgür iradeye dayalı olmayacağından, değer atfedilmemelidir.

Usulsüz olarak gerçekleştirilen arama işlemi sonucunda elde edilen suçun konusu ve maddi unsuru olan eşya ele geçmeden yapılacak savunma ile suçun konusu eşyanın ele geçirilmesinden sonra yapılacak savunma aynı olacak mıydı? Suça konu eşya ele geçmemiş gibi savunma yapılması istenseydi sanık aynı şekilde suçunu ikrar edecek miydi? Suçun maddi unsuru ortada yokken ikrarda bulunulsa bile, maddi delillerle desteklenmeyen ikrar soyut kalacağından, mahkumiyete yeterli delil olarak kabul edilemez, mahkumiyete esas alınamaz. Yargıtay CGK da 17.11.2009 tarih, 2009/160-264 sayılı, 25.11.2014 tarih ve 2014/166-514 sayılı Kararlarında, hukuka uygun olmayan arama işlemi sonucunda ele geçen delillerin değerlendirme dışı tutulması halinde, sanığın cezalandırılmasına imkân olmadığını, dosyada sanığa ait bir ikrar bulunmadığı gibi, bir an için sanığın ikrarının olduğu kabul edilse dahi, başkaca maddi delillerle desteklenmeyen ve özgür irade ürünü olmayan bu ikrara dayanılarak mahkûmiyet hükmü kurulmasının mümkün olmadığını vurgulamıştır.

Kaldı ki, soruşturma evresinde müdafii bulunmadan kollukça alınan ifadeler CMK'nun 148/4. maddesindeki “müdafi hazır bulunmaksızın kollukça alınan ifade, hâkim veya mahkeme huzurunda şüpheli veya sanık tarafından doğrulanmadıkça hükme esas alınamaz” hükmü uyarınca gözardı edildiğinde, sanıkların hükme esas alınabilecek bir ikrarları da bulunmamaktadır. CGK'nun, 25.11.2014 gün ve 2014/166 E., 2014/514 sayılı Kararında CMK'nun 213. maddesi hükmüne dikkat çekilerek belirtildiği gibi, sanıkların hakim veya mahkeme huzurunda verdiği ifade ile Cumhuriyet Savcıları tarafından alınan ifadeye delil olma değeri tanındığı, şüphelilerin beyanları arasında çelişki olduğunda, kollukça alınan ifadesine ilişkin tutanağın duruşmada okunabilmesi için, CMK'nun 213. maddesi uyarınca bu ifade alındığı sırada müdafiin hazır bulunması şartının öngörüldüğü vurgulanmıştır.

3- Anayasa ve CMK Hükümlerine Göre Mahkûmiyet Hükmünün Gerekçesinde Gösterilmesi Gereken Hususlar:

Anayasa'nın 141. maddesine göre "mahkemelerin her türlü kararları gerekçeli olarak yazılır." CMK'nun 34/1 ve 230. maddelerinin amir hükümlerine göre; "Hâkim ve mahkemelerin her türlü kararı, karşı oy dahil, gerekçeli olarak yazılır. Gerekçenin yazımında 230'uncu madde göz önünde bulundurulur." “Mahkûmiyet hükmünün gerekçesinde, iddia ve savunmada ileri sürülen görüşler, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin belirtilmesi; bu kapsamda dosya içerisinde bulunan ve hukuka aykırı yöntemlerle elde edilen delillerin ayrıca ve açıkça gösterilmesi gerekir.”

1412 sayılı CMUK'nun 308. maddesine kanuna mutlaka muhalefet edilmiş sayıldığı haller tek tek sayılmış olup, bunlardan biri de hükmün gerekçeyi ihtiva etmemesidir (CMK'nun 289. maddesinde de hükmün 230. madde gereğince gerekçeyi içermemesi, hukuka kesin aykırılık hallerinden biri olarak gösterilmiştir).

1412 sayılı CMUK'nun 308. maddesine kanuna mutlaka muhalefet edilmiş sayıldığı haller tek tek sayılmış olup, bunlardan biri de hükmün gerekçeyi ihtiva etmemesidir (CMK'nun 289. maddesinde de hükmün 230. madde gereğince gerekçeyi içermemesi, hukuka kesin aykırılık hallerinden biri olarak gösterilmiştir).

Yukarıda yer verilen Anayasanın 141, CMK'nun 34/1 ve 230. maddelerinin amir hükümlerine göre; mahkûmiyet hükmünün gerekçesinde, ... dosya içerisinde bulunan ve hukuka aykırı yöntemlerle elde edilen delillerin ayrıca ve açıkça gösterilmesi gerekir” iken, gerekçeli kararda bu hususlara hiç değinilmemiştir. Kararın bu yönüyle gerekçesiz olması başlı başına hukuka kesin aykırılık (CMUK m. 308/7, CMK m. 289/1-g), bu durum adil yargılanma hakkını ihlal edici nitelikte olduğundan, hükmün bozulmasını gerektirir.

Açıklanan gerekçelerle, hukuka uygun biçimde elde edilmiş, sanıklar ..., ... ve ...'in mahkumiyetine yeterli başkaca delil bulunmaması ve bu hususların yerel mahkemece tartışılıp değerlendirilmemesi nedeniyle bu sanıkların mahkumiyetlerine ilişkin kararın da bozulması gerektiğini düşündüğümden, çoğunluğun onama kararına katılamıyorum. KISMİ KARŞI DÜŞÜNCE

Sanıklar ... ve ... hakkında parada sahtecilik suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün, sanıkların temyizi üzerine sayın çoğunluğun onamaya ilişkin kararı yerinde değildir. Şöyle ki;

Sanık ... Sulh Ceza Mahkemesi ile yargılandığı mahkemedeki değişmeyen savunmalarında özetle, olay günü sanık ...’ın ... plakalı araçla gelerek karşıyakaya geçmek istediğini söylediğini, omiriliğinde sorun olduğu için diğer sanık ... aradığını, ...’un yanında arkadaşı Uğur ile geldiklerini, ...’ye vardıklarında sanık ...’un misafirliğe gitmeden önce alışveriş yapayım diye...isimli markete girdiğini, bir şeyler alıp elindeki poşetleri arabaya bıraktığını, bir işim var diye tekrar yanlarından ayrıldığı sırada ekip arabasının gelip içinde bulundukları arabada arama yaptıklarını, arabanın içerisinde peçeteye sarılı suça konu paraların bulduğunu söylemiş, sanık ... de Sulh Ceza Mahkemesi ile yargılandığı mahkemede sanık ... ile benzer ifade vermiştir.

Dosyada bulunan arama tutanağından, suça konu paraların ele geçirildiği araçta yapılan arama için Cumhuriyet Savcılığı ya da Mahkemeden CMK.nun 119 maddesi uyarınca usulüne uygun alınmış bir arama kararı bulunmadığı anlaşılmaktadır.

CMK.nun 148/4. madde ve fıkrasında, müdafii hazır bulunmaksızın kollukta alınan ifadelerin, hakim veya mahkeme huzurunda sanık tarafından doğrulanmadığı sürece hükme esas alınamayacağı belirtilmiştir.

Dosyada bulunan arama tutanağından, suça konu paraların ele geçirildiği araçta yapılan arama için Cumhuriyet Savcılığı ya da Mahkemeden CMK.nun 119 maddesi uyarınca usulüne uygun alınmış bir arama kararı bulunmadığı anlaşılmaktadır.

CMK.nun 148/4. madde ve fıkrasında, müdafii hazır bulunmaksızın kollukta alınan ifadelerin, hakim veya mahkeme huzurunda sanık tarafından doğrulanmadığı sürece hükme esas alınamayacağı belirtilmiştir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu, 04.04.2006 tarih, 2006/3-35 E, 2006/97 K sayılı ilamında da belirtildiği üzere “… ceza yargılamasının en önemli ilkelerinden biri olan “in dubio pro reo” kuşkudan sanık yararlanır kuralı uyarınca, sanığın bir suçtan cezalandırılmasının temel koşulu, suçun kuşkuya yer vermeyen bir kesinlikle ispat edilmesine bağlıdır. Şüpheli ve aydınlatılamamış olaylar ve iddialar sanığın aleyhine yorumlanarak hüküm tesis edilemez. Ceza mahkûmiyeti bir ihtimale değil, kesin ve açık bir ispata dayanmalıdır. Bu ispat teorikte olsa hiçbir kuşku ve başka türlü bir oluşa olanak vermemelidir. Yüksek de olsa bir ihtimale dayanılarak sanığı cezalandırmak, ceza yargılamasının en önemli amacı olan gerçeğe ulaşmadan hüküm vermektir. O halde ceza yargılamasında mahkûmiyet, büyük veya küçük bir ihtimale değil, kuşkudan uzak bir kesinliğe dayanmalıdır.”

Dosya kapsamı, tanık anlatımları ile sanıkların Sulh Ceza Mahkemesi ile yargılandıkları mahkemede değişmeyen savunmalarında suça konu paradan haberlerinin bulunmadığını, suçu işlemediklerini, suça konu paraların sanık ... tarafından getirilen araçta yakalandığını söylemeleri, tutanağa göre suça konu paraların aracın ön konsol altına gizlenmiş peçeteye sarılı şekilde ele geçirilmesi, araçta yapılan aramanın CMK.nun 119. maddesine aykırı olarak usulüne uygun arama kararı alınmadan yapılmış olması, sanıkların Sulh Ceza ve Ağır Ceza Mahkemesinde alınan savunmalarında suçlamayı kabul etmemiş olmaları, CMK.nun 148/4. madde ve fıkrasında, müdafii hazır bulunmaksızın kollukta alınan ifadelerin, hakim veya mahkeme huzurunda sanıklar tarafından doğrulanmadığı sürece hükme esas alınamayacağının belirtilmiş olması, usulüne uygun karar alınmadan yapılan aramada ele geçen sahte paralar dışında sanıkların mahkeme huzurunda verdikleri savunmalarının aksine delil bulunmaması, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 28.04.2015 tarih ve 2015/132 karar sayılı ilamında da belirtildiği üzere yasaya aykırı olarak yapılan arama sonucu elde edilen delilin CMK.nun 206/2-a maddesi uyarınca reddedilmesi gerektiği ve hükme esas alınamayacağı yönündeki kararı da dikkate alındığında, cezalandırılmalarına yeterli delil bulunmayan sanıklar ... ve ...’nün, ceza hukukunun şüpheden sanık yararlanır ilkesi de gözetilerek beraatleri yerine, yerel mahkemenin mahkumiyete ilişkin kararının onanması yönündeki sayın çoğunluğun kararına katılmıyorum. 16.06.2016
Yargıtay — Esas No: 2021/22367, Karar No: 2025/2270, Tarih: 12.02.2025

**2. Ceza Dairesi         2021/22367 E.  ,  2025/2270 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/2737 E., 2018/2410 K.

SUÇA SÜRÜKLENEN

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli, mala zarar verme

SUÇLARIN TARİHİ : 01.03.2016

HÜKÜMLER : İstinaf başvurusunun reddine, istinaf başvurusunun esastan reddine, ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak yeni hüküm kurulması

TEMYİZ EDENLER : Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısı, suça sürüklenen çocuk ...

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret, onama

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin, 05.12.2018 tarihli kararının suça sürüklenen çocuk ... müdafiine 27.12.2018 tarihinde tebliğ edildiği, suça sürüklenen çocuğa tebligatın yapılmadığı ve müdafiinin ise kararı temyiz etmediği, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 24.02.2022 tarihli ve 2019/16-573 Esas, 2022/119 Karar sayılı kararında "...sanığın ve müdafisinin yokluğunda verilen hükmün müdafiden başka, kamu davasının tarafı, süjesi, cezanın sorumlusu kısacası ilgilisi olan sanığa da ayrıca tebliğ edilmesi gerekmektedir. Burada yapılan tebliğin, kararın içeriği hakkında bilgi sahibi olmayı ve müdafinin kusurlu davranışı ile kanun yolu başvuru süresini geçirmiş olması halinde eski hâle getirme imkânının bulunup bulunmadığının incelenerek koşullarının bulunması hâlinde eski hâle getirme talebinde bulunma imkânı amacı taşıdığından kanun yollarına başvurma süresinin müdafiye yapılan tebligat ile başladığı kabul edilmelidir." şeklinde yer alan kabul dikkate alındığında yoklukta verilen kararın suça sürüklenen çocuğa da tebliğ olması gerektiğinden suça sürüklenen çocuğun 17.06.2021 tarihli eski hâle iade istemli temyizinin süresinde olduğu kabul edilmekle yapılan inceleme;

I. Suça sürüklenen çocuk ... hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükmün yapılan incelemesinde;

Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan, İlk Derece Mahkemesince kurulan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 151/1, 31/3. maddeleri uyarınca 1.600,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına yönelik hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından suça sürüklenen çocuk müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 279/1. maddesinin (b) bendi uyarınca “ kararın kesin olmasından dolayı Bölge Adliye Mahkemesince incelenebilecek kararlardan olmaması” nedeniyle reddine karar verildiği, bahse konu kararın; aynı Kanun’un 279/1. maddesinin son cümlesi uyarınca itiraz yoluna tabi olduğu ve aynı Kanun’un 264/1. maddesinde yer verilen; “Kabul edilebilir bir başvuruda kanun yolunun veya merciin belirlenmesinde yanılma, başvuranın haklarını ortadan kaldırmaz.” şeklindeki düzenleme de dikkate alınarak kanun yolu incelemesinin itiraz merciince yapılması gerektiği anlaşıldığından, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 268/3. maddesinin (e) bendi uyarınca İNCELENMEKSİZİN İADESİNE,

II. Suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarından kurulan hükümlerin yapılan incelemesinde;

5271 sayılı Kanun'un 286/2. maddesinin (a) bendinde yer verilen “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile incelemeye konu suçların, aynı Kanun’un 286/3. maddesi kapsamında da bulunmadığı dikkate alındığında, suça sürüklenen çocuğun temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 298/1. maddesi uyarınca REDDİNE,

III. Suça sürüklenen çocuklar ..., ... ve ... haklarında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarından kurulan hükümlerin yapılan incelemesinde;

İlk Derece Mahkemesince suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında hırsızlık suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-h, 143 ve 31/3. maddeleri uyarınca 5 yıl hapis, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan 5237 sayılı Kanun'un 116/2-4, 119/1-c ve 31/3. maddeleri uyarınca 1 yıl 4 ay hapis cezaları ile cezalandırılmalarına, suça sürüklenen çocuk ... hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-h, 143 ve 31/2. maddeleri uyarınca 3 yıl 9 ay hapis, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan 5237 sayılı Kanun'un 116/2-4, 119/1-c ve 31/2. maddeleri uyarınca 7.200,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, suça sürüklenen çocuklar müdafilerinin istinaf talebi üzerine Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesince ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak suça sürüklenen çocukların hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarından beraatlerine hükmedildiği anlaşılmakla hükümlerin 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz isteminin suça sürüklenen çocukların atılı suçlardan mahkûm olması gerektiğine yönelik olduğu belirlenerek anılan sebebe yönelik yapılan incelemede;

Dosya kapsamına göre diğer suça sürüklenen çocuklar ..., ..., ... ve ...'in soruşturma aşamasındaki savunmalarında bu suça sürüklenen çocukların da ismini verip eylemi hep beraber yaptıklarını anlatmaları, suça sürüklenen çocuklardan ..., ... ve ...'in yargılama aşamasında da aynı savunmalarda bulunması, sadece suça sürüklenen çocuk ...'in önceki savunmasını kabul etmeyerek bu suça sürüklenen çocukların suçun işlenmesi sırasında olmadıklarını söylemesi, taraflar arasında iftira atmayı gerektirecek bir husumet nedeninin bulunmayışı, olayı kabul eden suça sürüklenen çocukların savunmalarının uyumlu olması ve tüm dosya kapsamı itibarıyla suça sürüklenen çocukların atılı suçlardan mahkumiyetleri yerine yazılı şekilde beraatlerine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı Tebliğname'ye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma kararı doğrultusunda işlem yapılmak üzere 5271 sayılı Kanun'un 304/2. maddesi uyarınca, dava dosyasının, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 12.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8689, Karar No: 2012/14561, Tarih: 28.09.2012

**11. Hukuk Dairesi         2012/8689 E.  ,  2012/14561 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Yazıhan(Kapatılan) Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 29/02/2012 tarih ve 2010/136-2012/52 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 28/09/2012 günü hazır bulunan davacı vekili Av. ... ile davalı vekili Av. ....dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkiline ait kayısı bahçelerinin “don” rizikolarına karşı davalı tarafından sigorta örtüsüne alındığını, 2010 yılı Mart ayı içinde meydana gelen don olayı nedeniyle kayısı ağaçlarındaki meyvelerin zarar gördüğünü, talep edilmesine rağmen davalı tarafından hasar bedelinin ödenmediğini ileri sürerek, 18.467,00 TL’nın temerrüt faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, hasarın ağaçların çiçeklenme döneminde meydana geldiğini, don rizikosunun ise meyve dönemini kapsadığını, bu nedenle rizikonun sigorta teminatı dışında kaldığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davacıya ait kayısı ağaçlarında meydana gelen don rizikosunun meyve oluşum döneminde olduğu gerekçesiyle, davanın kabulüne, 18.467,00 TL’nın temerrüt faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına ve 2010 Yılında Meydana Gelen Ve 5363 Sayılı Tarım Sigortaları Kanunu Kapsamı Dışında Kalan Don Afetleri Nedeniyle Zarar Gören Çiftçilere Telafi Edici Destek Ödemesi Yapılmasına İlişkin 13.05.2010 tarihli 2010/418 sayılı Bakanlar Kurulu Kararının 8/2. maddesine göre don afeti nedeniyle devlet tarafından yapılan destek ödemesinin don afetinin tarım sigortaları kanunu kapsamında kaldığının ve bu nedenle haksız yere ödeme yapılmış olduğunun anlaşılması halinde devlet tarafından yapılan ödemenin geri alınacak olduğunun karar altına alınmış bulunmasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2- Ancak, dava dilekçesinde başlangıç tarihi belirtilmeksizin faiz talep edilmiş olup, mahkemece, dava tarihinden itibaren faize karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde 23.04.2010 tarihinden itibaren faize hükmedilmesi doğru olmayıp kararın bu nedenle bozulması gerekirse de, yapılan yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden HUMK.nun 438/7. maddesi uyarınca hükmün, aşağıda yazılı olduğu şekilde düzeltilerek onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda 1 nolu bentte açıklanan nedenle, davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, 2 nolu bentte açıklanan nedenle, temyiz itirazının kabulü ile kararın (HÜKÜM) bölümünün 1. paragrafında yer alan “23.04.2010 tarihinden” ibaresinin hükümden çıkarılarak yerine “dava tarihinden” ibaresinin yazılmasına, hükmün düzeltilmiş bu haliyle ONANMASINA, takdir olunan 900,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 28.09.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.